text:
Cristatusaurus lapparenti ("repil crestado de Lapparent") es la única especie conocida del género extinto Cristatusaurus de dinosaurio terópodo espinosáurido, que vivió a mediados del período Cretácico, hace aproximadamente 100 millones de años, en el Albiense, en lo que es hoy África. Solo se conoce una parte de la mandíbula de 22 centímetros y un diente, con esto se ha propuesto que llegó a medir 10 metros de largo, 4 de alto y a pesar 1,5 tonelada.

Existe cierto debate sobre la identidad de esta criatura, en la que algunos argumentan que probablemente sea el mismo dinosaurio que Suchomimus, que también se ha encontrado en Níger, en las mismas capas. En ese caso, el nombre Cristatusaurus tendría prioridad. Otros han concluido, sin embargo, que Cristatusaurus es un nomen dubium , ya que es indistinguible tanto de Suchomimus como de Baryonyx. Mientras tantos otros autores lo consideran como un Barionyx

Descripción
En 2012, el paleontólogo vertebrado estadounidense Thomas R. Holtz Jr. calculó tentativamente el Cristatusaurus en alrededor de 10 metros de largo y un peso de 1 a 4 toneladas. Los premaxilares de holotipo son de 115 milímetros de largo y 55 milímetros de alto. El otro conjunto conocido de premaxilares, la muestra MNHN GDF 365 es más grande con 185 milímetros de largo y 95 milímetros de alto. El tamaño más pequeño del holotipo, la superficie más lisa y la falta de suturas osificadas indican que pertenece a un individuo juvenil, mientras que MNHN GDF 365 probablemente representa a un adulto.

La punta del premaxilar de Cristatusaurus fue corta y expandido, mientras que el extremo trasero se redujo cerca de la sutura con el maxilar superior. Esta forma de hocico como roseta era característica de los espinosáuridos. La parte frontal de la mandíbula superior era cóncava en la parte inferior, con una forma que se entrelazaba con lo que habría sido la punta convexa y también agrandada del hueso dentario de la mandíbula. Una delgada cresta sagital corría longitudinalmente sobre los premaxilares, una condición presente en Baryonyx y Suchomimus y muy prominente en Angaturama, un posible sinónimo de Irritator. Como todos los espinosáuridos, las narinas externas de Cristatusaurus ' s narinas fueron posicionados más atrás en el cráneo que en terópodos típicos. Dos procesos óseos se extienden por la parte inferior del hocico, en una estructura convexa que forma el paladar secundario del animal. Esta condición se observa en todos los cocodrilos actuales, pero no en la mayoría de los dinosaurios terópodos; sin embargo, era un rasgo común entre los espinosáuridos.

Los alvéolos dentales de Cristatusaurus estaban estrechamente espaciados, en el maxilar y dentario se aplanaron algo de lado,  mientras que los de los premaxilares eran grandes y en su mayoría circulares, siendo los más grandes los alvéolos frontales. Las coronas de dientes parciales conservadas en algunos alvéolos muestran que los dientes estaban serrados finamente, con estrías en su superficie lingual, el lado de los dientes que mira hacia adentro. Ambas muestras de premaxilares tenían siete alveolos en cada lado, el mismo número que en Suchomimus , Angaturama , Oxalaia y el epécimen de Spinosaurus maroccanus.

Una de las vértebras dorsales asignadas, MNHN GDF 358 medía 13,5 centímetros de longitud central, que es igual a la vértebra más grande conocida de Spinosaurus maroccanus. La base conservado de una espina neural vertebral de Cristatusaurus, MNHN GDF 359 mide 15 milímetros de espesor en comparación con el 25 milímetros visto en una equivalente de Spinosaurus lo que indica que las espinas neurales de Cristatusaurus probablemente no eran tan altas como los de Spinosaurus. De los dos unguales manuales en forma de  garras referidos a Cristatusaurus, uno era equivalente en tamaño a los encontrados para Suchomimus y Baryonyx , mientras que el otro era aproximadamente 25 a 30 por ciento más pequeño.  Como un espinosáurido, habría manejado estas garras con manos de tres dedos llevadas por brazos robustos.

Descubrimiento e investigación
Sus fósiles fueron encontrados por Philippe Taquet en Gadoufaoua en Níger en 1973. Estos fósiles son bastante similares a los de Baryonyx y Suchomimus. La especie tipo , Cristatusaurus lapparenti, fue descrita formalmente por Taquet y Dale Russell en 1998. El nombre genérico se refiere a una cresta, crista en latín , en el hocico. El nombre específico honra al fallecido Albert-Félix de Lapparent. El holotipo, MNHN GDF 366, fue encontrado en las camas Tegema que datan de finales del Aptiano. Consiste en dos premaxilares desarticuladas , un maxilar derecho y un fragmento de mandíbula inferior, de un individuo juvenil. Se han asignado varios paratipos, MNHN GDF 365, un hocico de dos praemaxilares articuladas y MNHN GDF 357, 358, 359 y 361, cuatro vértebras dorsales.

Los primeros fósiles de Cristatusaurus fueron encontrados en 1973 por el paleontólogo francés Philippe Taquet en Gadoufaoua, una localidad dentro de la formación Elrhaz en Níger. El espécimen holotipo , catalogado con el número MNHN GDF 366, consta de dos premaxilares, huesos del hocico frontal, un maxilar parcial derecho, el hueso de la mandíbula superior principal y un fragmento de la dentadura de la mandíbula . Varios paratipos han sido asignados, MNHN GDF 365, un hocico de dos premaxilares articulados, así como MNHN GDF 357,  MNHN GDF 358, MNHN GDF 359 y MNHN GDF 361, cuatro vértebras dorsales. Dos garras de pulgar de especímenes separados también se atribuyeron posteriormente a Cristatusaurus. En 1984, los especímenes de premaxilares MNHN GDF 365 y MNHN GDF 366¡ fueron descritos por primera vez por Taquet, donde los remitió a un nuevo terópodo sin nombre dentro de la familia Spinosauridae, debido a sus características compartidas con el holotipo dentario de Spinosaurus aegyptiacus. En el momento en que Taquet creía que estos especímenes pertenecían a la mandíbula inferior de la criatura, ya que no se conocía ningún terópodo con más de cinco dientes en la premaxilar, mientras que Cristatusaurus tenía siete. Esto se demostró posteriormente como incorrecto en 1996 por los paleontólogos brasileños Alexander Kellner y Diógenes Campos, a la luz de los descubrimientos de otros espinosáuridos que conservan las puntas de la mandíbula superior con más de cinco dientes.

En una publicación de 1986, los paleontólogos británicos Alan Charig y Angela Milner consideraron los elementos de la mandíbula de Taquet casi indistinguibles de los del espinosáurido Baryonyx walkeri, que describían sobre la base de un esqueleto parcial del Barremiano de la formación de Arcilla Weald, Inglaterra. Una continuación de 1997 de este documento preliminar remitió a MNHN GDF 365 y MNHN GDF 366 a una especie de Baryonyx indeterminada , independientemente de su edad geológica más joven. En 1998 , Taquet y el geólogo estadounidense Dale Russell utilizaron los huesos para erigir el nuevo género Cristatusaurus, con la especies de tipo siendo Cristatusaurus lapparenti . Su nombre genérico se deriva del latín crista, por "cresta" y se refiere a una cresta sagital en el hocico. El nombre específico honra al fallecido paleontólogo francés Albert-Félix de Lapparent, debido a sus contribuciones a los descubrimientos relacionados con los dinosaurios en el Sahara. En el mismo artículo, varios cráneos y fósiles vertebrales del Tademait de Argelia fueron atribuidos a una nueva especie de Spinosaurus llamado S. maroccanus, que fue descrito y comparado con Cristatusaurus. Spinosaurus maroccanus ahora es considerado por la mayoría de los paleontólogos como un dudoso o uno sinónimo de S. aegyptiacus. Dos meses después de que Taquet y Russel publicaran su artículo, otro género y especie espinosáurido fue nombrado de la formación Erlhaz, Suchomimus tenerensis. Sus descriptores, el paleontólogo estadounidense Paul Sereno y sus colegas, estuvieron de acuerdo con Charig y Milner en que no había distinción entre los fósiles de cráneo de Baryonyx y Cristatusaurus y concluyendo que este último era un nomen dubium. En un análisis de 2003, el paleontólogo alemán Oliver Rauhut estuvo de acuerdo con esto.

Al describir el taxón , Taquet y Russel basan la separación de Cristatusaurus de Baryonyx en  la condición brevirostra, de hocico corto, del premaxilar. El significado de este diagnóstico ha sido considerado oscuro por varios autores posteriores, que describen los especímenes como casi idénticos a los de Baryonyx y Suchomimus. En 2002, Eric Buffetaut y Mohamed Ouaja apoyaron la sinonimia de Cristatusaurus con Baryonyx. El mismo año, Hans-Dieter Sues y sus colegas consideraron tanto a Cristatusaurus como a Suchomimus como sinónimos menores de Baryonyx, afirmando que no hay evidencia fósil que indique que más de un espinosáurido vivió en la formación Elrhaz. Investigaciones más recientes han conservado Suchomimus y Baryonyx como géneros distintos. Otros, como Bertin Tor en 2010, y Carrano y sus colegas en 2012, se han referido a Cristatusaurus como una barioniquino indeterminado, debido a lo fragmentarios que son sus restos.

En 2016, Christophe Hendrickx, Octávio Mateus y Buffetaut notaron que Taquet y Russel podrían haber interpretado que Cristatusaurus tenía un hocico más corto que Baryonyx al confundir la muesca donde el maxilar se articulaba con el premaxilar con las aberturas de la ventana de la nariz. Dado que tanto Suchomimus y Baryonyx han conservado más completo premaxilares, mientras Cristatusaurus sólo tiene la parte más delantera de este hueso conocido, Hendrickx y sus colegas consideraron que era posible que el hocico de Cristatusaurus  será tan largo como en Baryonyx. Por lo tanto, coincidieron con autores anteriores en la ambigüedad del diagnóstico de Taquet y Russel. Hendrickx y sus colegas declararon que dado que Cristatusaurus y Suchomimus son casi idénticos y ambos provienen de la misma unidad estratigráfica, casi con seguridad son sinónimos. Los investigadores encontraron que Cristatusaurus y Suchomimus eran similares en cuanto a que ambos tenían crestas premaxilares, relación de tamaño similar de las cavidades dentales y depresiones poco profundas frente a las aberturas de sus fosas nasales. Sin embargo, dado que estas características son menores y pueden variar dentro de las especies, así como dependiendo de la edad y el sexo, Hendrickx y sus colegas no identificaron ninguna autapomorfia definitiva en el holotipo de Cristatusaurus y por lo tanto considerado el taxón un dudoso hasta que sus restos poscraneales se examinaron más de cerca. Dado que fue nombrado primero, Cristatusaurus lapparenti tiene prioridad sobre Suchomimus tenerensis en el caso de que se conviertan en sinónimos.

En un estudio de 2017, Marcos Sales y Cesar Schultz compararon el holotipo de Cristatusaurus, MNHN GDF 366, con el hocico referido de Suchomimus, MNN GDF501. Ambos exhiben un borde estrecho en la parte superior de sus premaxilares. Sin embargo, el paladar secundario de Cristatusaurus es convexo y claramente visible en la vista lateral, situada bajo los dientes premaxilares, mientras que en Suchomimus es discernible sólo a través de grietas en el hocico fósil. También se señaló que si se conoce, el proceso de pendiente ascendente del maxilar de  Cristatusaurus es más estrecho que en Suchomimus . Los investigadores concluyeron que se necesitan más estudios para determinar si estas diferencias son posibles autapomorfías entre los taxones, o si son el resultado de cambios ontogenéticos, de desarroll), dado que el holotipo Cristatusaurus representa a un individuo más joven.

Clasificación

Los espinosáuridos eran grandes carnívoros bípedos con patas delanteras bien construidas y cráneos alargados con forma de cocodrilo. Las afinidades taxonómicas y filogenéticas del grupo están sujetas a investigación y debate activos, dado que en comparación con otros grupos de terópodos, muchos de los taxones de la familia, incluido Cristatusaurus se basan en material fósil relativamente pobre.  Tradicionalmente, la familia se ha dividido en dos subfamilias,  Spinosaurinae, que incluye géneros como Irritator, Spinosaurus y Oxalaia y Baryonychinae, que incluye Baryonyx y Suchomimus. Aunque la ubicación de los géneros y especies de Cristatusaurus lapparenti está en disputa, sus fósiles pertenecen ciertamente a un miembro de la barioniquinos, debido a sus fosas nasales externas más adelantadas, relativamente primeros dientes premaxilares y las cavidades de los dientes más espaciadas que en los espinosaurinos, así como la presencia de estrías finas, en contraste con las espinosaurinos que carecen por completo de ellas. Sin embargo, autores como Sales y Schultz han cuestionado la monofilia de Baryonychinae, lo que significa que podría ser un grupo no natural, afirmando que los espinosáuridos sudamericanos Angaturama e Irritator representan formas intermedias entre Baryonychinae y Spinosaurinae, en función de sus características craneales y dientes.

Filogenia

Paleoecología
La formación Elrhaz, parte del grupo Tegama, consiste principalmente en areniscas fluviales con bajo relieve, muchas de las cuales están ocultas por las dunas de arena. Los sedimentos son de grano grueso a medio, casi sin horizontes de grano fino. Cristatusaurus vivió en lo que hoy es Níger, desde la última etapa de Aptiano hasta las primeras etapas de Albiano en el Cretácico temprano, hace 112 millones de años. Las capas de sedimento de la formación se han interpretado como un hábitat interior de agua dulce, extensa llanuras aluviales y ríos de rápido movimiento, con un clima tropical que probablemente experimentó períodos estacionales secos.

Este entorno fue el hogar de una gran variedad de fauna que incluye dinosaurios, pterosaurios, quelonios, peces, tiburones hybodontinos y bivalvos de agua dulce. Además de Cristatusaurus lapparenti y Suchomimus tenerensis, se han encontrado terópodos como el abelisáurido Kryptops palaios , el carcarodontosáurido Eocarcharia dinops y un noasáurido desconocido. Los dinosaurios herbívoros de la región incluían iguanodontianos como Ouranosaurus nigeriensis, Elrhazosaurus nigeriensis, Lurdusaurus arenatus y dos saurópodos, Nigersaurus taqueti y un titanosauriano sin nombre. Los cocodrilomorfos eran abundantes,  representado por la especie gigante de folidosáurido Sarcosuchus imperator, así como pequeños notosuquianos como Anatosuchus minor, Araripesuchus wegeneri y Stolokrosuchus lapparenti. La flora local probablemente consistió principalmente de helechos, colas de caballo y las angiospermas, basadas en las adaptaciones dietéticas de los saurópodos que vivían allí.

Se ha propuesto un estilo de vida semiacuático para muchos espinosáuridos, debido a sus rasgos anatómicos inusuales e histología ósea. Los dientes de Cristatusaurus probablemente se habrían usado para perforar y agarrar las presa, en lugar de cortar la carne, como lo indica su sección transversal subcircular y reducciones de estrías. Sus dientes, combinados con la curvatura similar a una onda de las mandíbulas se habría desempeñado como una trampa eficiente para los peces. Las fosas nasales retraídas le habrían permitido sumergir su hocico más bajo el agua que la mayoría de los terópodos, al tiempo que aún podían respirar y el paladar secundario óseo se ha teorizado para haber reforzado el cráneo contra las tensiones de flexión durante la alimentación. El uso de los unguales manuales recurvados gigantes de espinosáuridos todavía está en debate. Las funciones sugeridas han variado desde la captura de presas acuáticas fuera del agua, hasta la limpieza de cadáveres o la excavación.

Referencias

Véase también
 Anexo: Géneros válidos de dinosaurios

Enlaces externos

 Cristatusaurus en Dino directory (en inglés)

Spinosauridae
Dinosaurios del Cretácico
Dinosaurios de África


text:
Matronen, Matronae (von lateinisch matrona "Familienmutter, vornehme Dame"), Matres (auch Deae Matres) oder Matrae (von lateinisch mater "Mutter") sind nur in der Mehrzahl, überwiegend in Dreizahl auftretende Muttergottheiten der römischen, germanischen und keltischen Religion. Sie sind einzig durch Inschriften und bildliche Darstellungen bekannt, antike Schriftquellen zu ihnen fehlen.

Dargestellt werden sie in Form einer sitzenden Dreiergruppe auf Votivsteinen und Altären vor allem in den Nordwest- und Nordost-Provinzen des Römischen Reiches sowie in Gallien, Nordspanien und Norditalien.

Bildliche Darstellungen und Inschriften
Über 800 Matronensteine sind bisher alleine auf dem Gebiet der ehemaligen römischen Provinz Niedergermanien gefunden worden, gehäuft im südlichen Rheinland, weitere Weihesteine wurden in Südfrankreich und Süditalien gefunden. Alle tragen lateinische Inschriften, bei denen die Namen einheimischer Stifter in die lateinische Schrift übertragen wurden (Latinisierung), zahlreich sind aber auch die Stifter mit rein römischen Namen.

Die älteste gefundene Inschrift datiert zwischen 70 und 89 n. Chr. aus Andernach, die späteste in das Jahr 240.

Es sind etwa 70 Beinamen der Göttinnen (siehe Liste von Matronennamen) bekannt, die stiftenden Personen tragen römische, keltische und germanische Namen, sodass von einem gallo-römisch-germanischen Kult gesprochen wird. Die Germanen scheinen ihn aber von den Kelten der Rheinregion übernommen zu haben.

Die Göttinnensteine wurden gestiftet, um Schutz für die Familie, Fruchtbarkeit oder beruflichen Erfolg zu erbitten, oder als Dank für die Errettung von einer Gefahr oder Krankheit. Es ist nicht belegt, wie und ob sie angebetet wurden, aber auf zahlreichen Matronensteinen findet sich die Abkürzung "V S L M" (Votum Solvit Libens Merito: "Das Gelübde gern und verdienstvoll eingelöst", kurz L M, siehe die Gripswalder Matronensteine). Solche Gelübde lassen erkennen, dass die Matronen um Schutz, Beistand und Segen im weitesten Sinne angerufen wurden.

Weihesteine mit figürlichen Reliefs präsentieren die Matronen fast ausschließlich als Dreiheit (Trinität): in der Mitte eine jüngere Frau mit offenen schulterlangen Haaren, links und rechts neben ihr zwei ältere Frauen mit auffallenden Hauben als Kopfbedeckung (wie sie verheiratete und verwitwete Ubierinnen in und um Köln trugen). Die Darstellungen sind mit kleinen Obstkörben, Blumen, Ähren oder einem Kästchen mit Weihrauch versehen. Diese weibliche Trinität wird mit den weiblichen Altersstufen Junge Frau, Mutter und Alte Frau in Verbindung gebracht. Matronenheiligtümer wurden beispielsweise in der Eifel ausgegraben, so der Tempelbezirk von Pesch und in der Tempelanlage Görresburg. Die Matronen sind vermutlich die Grundlage der Juffernsagen im westlichen Rheinland.

Matronenkult
In der römischen Religion existiert keine direkt entsprechende Definition für Matronae. Die Bezeichnungen unterscheiden sich, vermutlich geographisch bedingt: in Oberitalien Matronae, in Britannien Matres, in Gallien meist Matrae (Dativableitung) und Matres. Im Inschriftencorpus treten zum herkömmlich geläufigen Matronis gelegentlich Titel wie "Dea" und "Deae" und "Sanctus" hinzu.

Votivsteine und Altäre waren in vielen Fällen keine alleinstehenden Denkmäler, sondern wurden häufig in Verbindung mit Kultzentren oder Tempelanlagen gebaut. Beispiele dafür wurden in Bonn, Eschweiler, Geuenich (bei Inden), Pesch und Görresburg bei Nettersheim gefunden.

Über die konkrete Form des Matronenkults ist wenig bekannt, er wurde verbreitet durch römische Legionäre, insbesondere germanische Militärangehörige und (Um-)Siedler, beispielsweise im provinzialrömischen Niederrheingebiet. Neben sogenannten Fruchtkörben (Apfel, Granatapfel, Birne, Pinienzapfen), die die Matronen auf ihrem Schoß tragen, hin und wieder auch ein Schatzkästchen, finden sich auch Darstellungen von Opferszenen, Weihrauch und Tieropfern wie Eber und Fisch. Die sonstigen Beigaben sind Pflanzen, Bäume, das Füllhorn (wiederum mit Granatapfel, Birne und Pinienzapfen) sowie (Wickel-)Kinder. Die Darstellung der Matronen deutet auf das zyklische Geschehen in der Natur, den Jahreszeiten, der allgemeinen Fruchtbarkeit (Fertilität) hin.

Die Verehrung der Matronen als Muttergöttinnen oder religiös verehrte Frauen klingt auch an in späteren Kulten für die nordischen Dise, der angelsächsischen Mōdraniht ("Nacht der Mütter") sowie vermutlich in den literarischen Idisi des Ersten Merseburger Zauberspruchs.

Matronennamen
Bei allen auf Matronensteinen gefundenen Inschriften kommt zum Namensteil "Matronae", "Matres" oder "Deae" meist ein Beiname als Zusatz, beispielsweise Matronae Vacallinehae (Gewässer- und Ortsname), dabei ist die Häufigkeit der auftretenden Namen sehr unterschiedlich (siehe Liste von Matronennamen). Während die meisten nur einmal auftreten, lassen sich bei anderen gebietsweise Verdichtungen feststellen, die möglicherweise auf Kultzentren hinweisen. In vielen Fällen können die Namen nicht mehr gedeutet werden. Bei manchen lassen sich Schlüsse auf die Art und Funktion der Göttinnen ziehen, so finden sich verschiedene Schutz-, Quell- und Wassergöttinnen.

Siehe auch
 Keltische Religion
 Matrona (Flussgöttin der Marne) – Mātes (lettische mütterliche Naturkräfte)
 Offenbarungs-Inschrift
 Schicksalsgöttin (Dreiheit) – Drei Schicksalsfrauen der Germanen – Nornen (drei nordische Schicksalsgöttinnen) – Drei heilige Frauen (Jungfrauen) – Dreifaltige Göttin (Neuheidentum)
 Suleviae (keltische Gruppe von Göttinnen) – Relief von Vertault (drei sitzende Frauen/Mütter/Göttinnen)

Literatur

Lexika:

 Egeler, Matthias: "Matronenkultorte in Deutschland," in: Michael Klöcker; Udo Tworuschka (Hrsg.): Handbuch der Religionen. Kirchen und andere Glaubensgemeinschaften in Deutschland und im deutschsprachigen Raum. München: Olzog, Ergänzungslieferung 45 (Sept. 2015) / Bd. 3, I – 23.7, S. 1–18.
 J.-A. Hild: Matres. In: Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines. Band 3, 2, Paris 1904, S. 1634–1639.

 Bernhard Maier: Matronae/Matres/Matrae. In: Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 228.

 Rudolf Simek: Lexikon der germanischen Mythologie (= Kröners Taschenausgabe. Band 368). 3., völlig überarbeitete Auflage. Kröner, Stuttgart 2006, ISBN 3-520-36803-X, S. ?.

Weitere Fachliteratur:

 Gerhard Bauchhenß, Günter Neumann (Red.): Matronen und verwandte Gottheiten. Ergebnisse eines Kolloquiums veranstaltet von der Göttinger Akademie-Kommission für die Altertumskunde Mittel- und Nordeuropas. Rheinland-Verlag / Habelt, Bonn 1987, ISBN 3-7927-0934-1.Teilweise Neuauflage: Günter Neumann: Die germanischen Matronenbeinamen. In: Heinrich Hettrich, Astrid van Nahl (Hrsg.): Namenstudien zum Altgermanischen. de Gruyter, Berlin 2008, ISBN 978-3-11-020100-0, S. 253–289 ().

 Ton Derks: Gods, Temples and Ritual Practices. The Transformation of Religious Ideas and Values in Roman Gaul (= Amsterdam Archaeological Studies. Teil 2). Amsterdam University Press, Amsterdam 1998, ISBN 90-5356-254-0, S. 119–130: Ancestral mothers, matres and matronae (englisch; eine Karte von Fundstellen auf S. 122; ).

 Miranda Aldhouse-Green: Women and Goddesses in the Celtic World. In: Steven J. Sutcliffe (Hrsg.): Religion: Empirical Studies. A Collection to Mark the 50th Anniversary of the British Association for the Study of Religions. Ashgate Publishing, Burlington 2004, ISBN 0-7546-4158-9, S. 149–164 (englisch; ).

 Wolfgang Spickermann: Religionsgeschichte des römischen Germanien. II: Germania Inferior. Mohr Siebeck, Tübingen 2008, ISBN 978-3-16-149381-2.
 Noemie Beck: Goddesses in Celtic Religion. Université Lumière Lyon 2, Lyon 2009, ohne Seitenangaben: Chapter 1 – The Matres and Matronae (englisch; Doktorarbeit; online auf theses.univ-lyon2.fr).

 Rudolf Simek: The late Roman iron age cult of the Matronae and related germanic deities. In: Dieter Quast (Hrsg.): Weibliche Eliten in der Frühgeschichte. Internationale Tagung vom 13. bis zum 14. Juni 2008 im RGZM im Rahmen des Forschungsschwerpunktes "Eliten". Verlag des Römisch-Germanischen Zentralmuseums, Mainz 2011, ISBN 978-3-88467-164-1, S. 219–227 (englisch).
 Peter Honnen: Kelten und Konsorten. Ein Streifzug durch die rheinische Ortsnamenkunde. In: Alltag im Rheinland. Mitteilungen der Abteilungen Sprache und Volkskunde des LVR-Instituts für Landeskunde und Regionalgeschichte (ILR). Bonn 2012, S. 40–61, hier S. 48–54: Matronennamen (PDF-Datei; 8,24 MB; 128 Seiten; siehe zu Fundorten von Matronendarstellungen die Karte S. 52: Götterverehrung in den Rheinlanden, Stand 1950).
 Corinna Scheungraber: Altgermanische und altkeltische Theonyme: die epigraphische Evidenz aus der Kontaktzone. Ein Handbuch zu ihrer Etymologie. Institut für Sprachwissenschaft, Innsbruck 2020, ISBN 978-3-85124-750-3.
Patrizia de Bernardo Stempel: Muttergöttinen und ihre Votivformulare. Eine sprachhistorische Studie. Universitätsverlag Winter, Heidelberg 2021, ISBN 978-3-8253-4833-5.

Weblinks

Einzelnachweise

Archäologischer Fachbegriff
Matriarchatsforschung

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
The 71st Annual Tony Awards were held on June 11, 2017, to recognize achievement in Broadway productions during the 2016–17 season. The ceremony was held at Radio City Music Hall in New York City, and was broadcast live by CBS. Kevin Spacey served as host.

The musical Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812 led the nominations with 12, while the play with the most nominations was A Doll's House, Part 2, with eight. At the ceremony, Dear Evan Hansen won six awards, including Best Musical, becoming the production with the most wins of the season. 23-year-old Ben Platt, who played the title character, became the youngest solo winner for Best Actor in a Leading Role in a Musical. 21-year-old Eva Noblezada received her first nomination for Best Actress in a Leading Role in a Musical for her Broadway debut as Kim in Miss Saigon, becoming one of the youngest nominees in Best Actress in a Musical category. The Bette Midler-led revival of Hello, Dolly! won four awards, and The Great Comet won two. The productions of plays Indecent, The Little Foxes, and Oslo each won two awards.

The ceremony received mixed reviews, with many criticizing the performance of Spacey as host. Due to the sexual misconduct allegations against Spacey, the producers announced that it would not be submitted for the 70th Primetime Emmy Awards. However, the show did receive a nomination for Outstanding Lighting Design / Lighting Direction for a Variety Special.

Eligibility
Shows that opened on Broadway during the 2016–2017 season before April 27, 2017, were eligible for consideration.

Original plays
A Doll's House, Part 2
The Encounter
Heisenberg
Indecent
Oh, Hello
Oslo
The Play That Goes Wrong
The Present
Significant Other
Sweat

Original musicals
Amélie
Anastasia
Bandstand
A Bronx Tale
Charlie and the Chocolate Factory
Come from Away
Dear Evan Hansen
Groundhog Day
Holiday Inn
In Transit
Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812
Paramour
War Paint

Play revivals
The Cherry Orchard
The Front Page
The Glass Menagerie
Jitney
Les Liaisons Dangereuses
The Little Foxes
Present Laughter
The Price
Six Degrees of Separation

Musical revivals
Cats
Falsettos
Hello, Dolly!
Miss Saigon
Sunset Boulevard

Notes
 Though the revival of Sunday in the Park with George would be technically eligible for the year's Tony Awards season, its producers elected to withdraw the show in advance from Tony consideration.

Awards events

Nominations
The Tony Award nominations were announced on May 2, 2017, by Jane Krakowski and Christopher Jackson.

The musical Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812 garnered 12 nominations, becoming the most-nominated show of the season. The revival of Hello, Dolly! earned 10 nominations, the musical Dear Evan Hansen earned nine, and the new play A Doll's House, Part 2 earned eight. New musicals Come from Away and Groundhog Day each earned seven nominations, as did the new play Oslo.

Other events
The annual Meet the Nominees Press Reception took place on May 3, 2017, at the Sofitel New York Hotel. The annual Nominees Luncheon took place on May 23, 2017, at the Rainbow Room. A cocktail party was held on June 5, 2017, at the Sofitel New York Hotel to celebrate the season's Tony Honors for Excellence in the Theatre and Special Award recipients.

Ceremony

Presenters
The ceremony's presenters included:

 Rachel Bloom – backstage presenter
 Scarlett Johansson – presented Best Featured Actor in a Play
 Ron Duguay – introduced Come from Away
 Scott Bakula and Sutton Foster – presented Best Featured Actor in a Musical
 Lea Salonga and Jon Jon Briones  – introduced Miss Saigon
 Tom Sturridge and Olivia Wilde – presented Best Featured Actress in a Play
 Whoopi Goldberg – introduced Falsettos
 Cynthia Erivo and John Legend – presented Best Original Score
 Anna Kendrick – introduced Dear Evan Hansen
 Sally Field – special presentation on the Tonys history
 David Oyelowo and Sarah Paulson – presented Best Actor in a Play
 Kevin Spacey (as Johnny Carson) – introduced Groundhog Day
 Tommy Tune – introduced Hello, Dolly!
 Bette Midler – presented Best Actress in a Play
 Patina Miller and Sara Bareilles – presented Best Featured Actress in a Musical
 Nick Kroll and John Mulaney – introduced The Rockettes performance
 Allison Janney and Christopher Jackson – presented Best Direction of a Play and Best Direction of a Musical
 Uma Thurman – introduced War Paint
 Josh Gad – presented Excellence in Theatre Education Award
 Orlando Bloom – presented Best Revival of a Play
 Keegan-Michael Key – introduced Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812
 John Lithgow – presented Best Play
 Jill Biden – introduced Bandstand
 Jonathan Groff and Brian d'Arcy James – presenters of the Creative Arts winners
 Stephen Colbert – presented Best Revival of a Musical
 Mark Hamill – presenter of the In Memoriam tribute
 Tina Fey – presented Best Actor in a Musical
 Glenn Close – presented Best Actress in a Musical
 Lin-Manuel Miranda – presented Best Musical

Performances
The following shows and performers performed on the ceremony's telecast:

"Broadway Bound" – Kevin Spacey
"Welcome to the Rock" – Come from Away
"I'd Give My Life for You" / "Exodus" – Miss Saigon
"A Day in Falsettoland" – Falsettos
"Waving Through a Window" – Dear Evan Hansen
"Seeing You" – Groundhog Day
"Penny in My Pocket" – Hello, Dolly!
"Theme from New York, New York" – Cynthia Erivo, Leslie Odom Jr., and The Rockettes
"Face to Face" – War Paint
"Dust and Ashes" / "The Abduction" – Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812
"Nobody" – Bandstand
"It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday" – Justin Guarini, Kevin Smith Kirkwood, Okieriete Onaodowan, David Abeles, and Chuck Cooper
"The Curtain Falls" – Kevin Spacey and Patti LuPone

Non-competitive awards
The 2017 Tony Honors for Excellence were awarded to general managers Nina Lannan and Alan Wasser. Actor James Earl Jones received the season's Special Tony Award for Lifetime Achievement. The 2017 Isabelle Stevenson Award was awarded to Baayork Lee, "for her commitment to future generations of artists through her work with the National Asian Artists Project and theatre education programs around the world." A special Tony Award for Sound Design  was awarded to Gareth Fry and Pete Malkin for The Encounter, following the removal of the competitive sound design awards in 2014. The season's Excellence in Theatre Education Award was awarded to drama teacher Rachel Harry of Hood River Valley High School in Hood River, OR.

Winners and nominees
Sources: Playbill; The New York Times

∞ This marks Greenwood's 21st Tony Award nomination and first competitive win.

‡ The award is presented to the producer(s) of the musical or play.

Awards and nominations per production

Individuals with multiple nominations
 3: Dave Malloy
 2: Irene Sankoff and David Hein; Santo Loquasto

Reception
The show received a mixed reception from media publications. On Metacritic, the ceremony has a weighted average score of 53 out of 100, based on 6 reviews, indicating "mixed or average reviews". The Hollywood Reporter columnist David Rooney remarked, "Spacey is a brilliant actor, but warmth and humility are perhaps not his strongest suits. So opening on the defensive, with a messy mashup of songs from current-season musicals that he repurposed to head off any eventual criticism of his hosting performance, started the show on a strained note." The New York Times theatre critic Neil Genzlinger commented, "Sunday night's broadcast of Broadway's annual celebration of itself had trouble figuring out what to do with Kevin Spacey, the evening's host, making use of him in ways that ranged from torturous (the opening number) to tolerable (he does pretty good Johnny Carson and Bill Clinton impressions). It fared far better when it was about the work being honored and the people who did it." Cynthia Littleton from Variety wrote, "The biggest shortcoming was host Kevin Spacey, who just didn't deliver the same kind of engaging effort as his recent predecessors. The contrast was especially sharp against last year's emcee."

The Guardian columnist Alexis Soloski wrote, "The House of Cards actor offered outdated Johnny Carson impressions, a Bobby Darin number and a misfiring gag about Hillary Clinton's emails on a night of occasional shock and unforgivable schtick." IndieWire theatre critic Charles Isherwood commented, "Full of allusions to previous hosts (Neil Patrick Harris, James Corden, Hugh Jackman), it seemed to drag on forever — and was not particularly enlivened by guest appearances by Stephen Colbert and Whoopi Goldberg. Perhaps funny to those in the know, it could only have been mystifying to a wider audience." In addition, television critic Robert Lloyd of the Los Angeles Times remarked, "Kevin Spacey was the somewhat surprising — though certainly not unqualified — host of the 71st running of the Broadway theater-honoring Tony Awards, broadcast Sunday night from New York's Radio City Music Hall."

Ratings
The ceremony averaged a Nielsen 4.7 ratings/11 share, and was watched by 6 million viewers. The ratings was a 31 percent decrease from previous ceremony's viewership of 8.7 million, becoming the lowest since 2012.

In Memoriam
Broadway actors Justin Guarini, Kevin Smith Kirkwood, Okieriete Onaodowan, David Abeles, and Chuck Cooper performed Boyz II Men's "It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday" as images of theatre personalities who died in the past year were shown in the following order.

Carrie Fisher
Dick Latessa
George S. Irving
Glenne Headly
Tammy Grimes
Garry Marshall
Fyvush Finkel
Gordon Davidson
Edward Albee
Willa Kim
 Seth Gelblum
Sheila Bond
 Cecilia Hart Jones
James Houghton
Martha Lavey
William M. Hoffman
Zelda Fichandler
 Irene Bunis
Laurie Carlos
Jack Hofsiss
Mary Tyler Moore
Martha Swope
Debbie Reynolds
John McMartin
Gene Wilder
Florence Henderson
Michael Gardner
 Karen Walsh
Alec McCowen
 Elliot Martin
William David Brohn
Edwin Sherin
Fritz Weaver
Rick Steiner
James M. Nederlander

See also
 Drama Desk Awards
 2017 Laurence Olivier Awards – equivalent awards for West End theatre productions
 Obie Award
 New York Drama Critics' Circle
 Theatre World Award
 Lucille Lortel Awards

References

External links

2017 awards in the United States
2017 in New York City
2010s in Manhattan
2017 theatre awards
June 2017 events in the United States
Tony Awards ceremonies
Television shows directed by Glenn Weiss


text:
Vallbona  Abbey, otherwise the Monastery of Santa Maria de Vallbona (; ), is a Cistercian nunnery in Vallbona de les Monges, in the comarca of Urgell, Catalonia, Spain. Founded in the early 12th century, and built between then and the 14th century, it is one of the most important monastic sites in Catalonia. Its church represents an example of transition between Romanesque and Gothic architecture. The abbey was declared a national monument on 3 June 1931.

Together with the monasteries of Poblet and of Santes Creus it forms part of the Cistercian Route.

History

Foundation and origins
Initially the monastery consisted of a community of hermits or anchorites of both sexes, founded by Ramon de Vallbona and documented from 1157, which followed the Rule of St. Benedict. In 1163 the community received a gift of land from Ramon Berenguer IV, count of Barcelona. By 1175 only a small group of nuns remained, who decided to affiliate themselves to the Cistercian Order. The first abbess, Oria Ramirez, was appointed in the following year from Tulebras Abbey (Monastery of Santa Maria de la Caridad) in Tulebras, Navarre.

The abbey received several privileges from King Alfonso II of Aragon and his wife Sancha of Castile, and was subsequently able to expand thanks to the numerous gifts from noble families. From Pope Innocent III the abbey received in 1198 and 1200 the grant of Papal immunity and protection of goods, and a bull in 1201 regulated the enclosure and ensured its independence from the episcopate. King James I of Aragon not only stayed in the abbey on repeated occasions but also sponsored its construction.

Thanks to the numerous properties received through donations and wills, among them that of Count Ermengol VII himself, the sizeable lordship of the abbey was formed between the 12th and 14th centuries, especially in the County of Urgel. Legal confirmation was achieved under the mandate of Abbess Saurena de Anglesola (1379-1392), who bought from King Peter III of Aragon the civil and criminal jurisdiction of all the monastery's possessions for 22,000 Barcelona salaries. These acquisitions allowed the establishment of the barony of Vallbona and made the monastery the centre of political and legal life for all the towns and districts that made it up. At this time, the community was made up of about 150 nuns, most of whom belonged to the Catalan nobility, from families such as the Cardonas, Cerveras, Queralts, Boixadors and Anglesolas.

The abbey's library together with the scriptorium achieved great fame. Fourteen codices from the 13th century were copied and illustrated by the old nuns and are kept in the archive with numerous old documents of great interest for regional and national historiography. The pharmacy, which supplied all the villages of the barony, has surviving documentation from the 15th century.

Decline and resurgence
The abbey was deeply impacted by the Catalan civil war of 1462-1472 and later the Council of Trent (1545-1563), which had a notable repercussion on the abbey: one of its agreements prohibited the existence of female religious communities in unpopulated places, which forced the nuns in 1573 to cede part of their lands to people from other places, mainly Montesquieu, in order to create a centre of population around the abbey so that it could stay where it was. This was the origin of the present town of Vallbona de las Monjas.

For this purpose, all the monastery's external buildings were converted (similar to those that still remain in Poblet Abbey and Santes Creus), and only the strictly conventual premises were retained, apart from the church and the cloister. The following times were difficult. In the 17th century there were disputes with the Cistercian order, mainly with Poblet Abbey over the dues Vallbona had to pay them. These weakened the abbey's economy, and the financial situation was made still worse by the ravages caused by the Reapers' War (1640-1652), followed by the War of the Spanish Succession (1705-1717) and the Roussillon War (1788-1795). The nuns also had numerous disputes with the towns belonging to their barony. The Ecclesiastical confiscations of Mendizábal in the 1830s caused them to be exclaustrated for six months, but they were able to continue monastic life and did not suffer as much damage as the monasteries of Poblet or Santes Creus.

Present day
Since then the abbey has housed a community of Cistercian nuns uninterruptedly, with the sole exception of the period of the Spanish Civil War, and remains a functioning monastery, although it is open to visitors daily.

In 1986, the Department of Culture of the Generalitat de Catalunya commissioned the architect Llorens i Perelló to restore the buildings and to construct a new building for the nuns' cells and work rooms. These works were resumed in 1997. Some rooms have been fitted out for accommodation which, together with ceramic works, word processing and computer music scores, and tourist visits to the monastery, represent a good source of income for the community.

Buildings

Church
The church, built in the 12th-14th centuries in a transitional style between the Romanesque and the Gothic, has a Latin cross plan with a single nave including four aisles, and a transept. The latter is longer but narrower than the nave, to which it is connected by a rectangular crossing surmounted by an octagonal dome, supported by 13th century squinches. The transept's arms end with square apse chapels. The nave is covered by cross vaults, while the transept has barrel vaults.

The bell tower, built over the second section of the nave between 1340 and 1348 under the Abbess Elisenda de Copons, has an octagonal plan. It is in Gothic style. The presbytery houses the tomb of Violant of Hungary, wife of King James I of Aragon, who died in 1251 and whose remains were brought here in 1275. To the right of the choir is the Corpus Christi Chapel, which has a polychrome stone image of the Virgin Mary, work of Guillem Seguer.

In the presbytery, on the right side of the altar, there is the tomb of Violant of Hungary, wife of King James I of Aragon. She died in 1251 in the monastery of Salas de Huesca, but her body was moved to the abbey in 1275, which is the date of the inscription of her sarcophagus. Her daughter, Sancha of Aragon, a nun who died in the Holy Land, was also buried here after her body was transferred to the monastery; her sarcophagus is on three inverted columns "to the funeral" as a sign of mourning.

In the southern aisle is the tomb of Ferrer Alamany de Toralla, who died in 1360, and his wife Beatriz de Guimerà, featuring the figures of the husband on the lid dressed as a gentleman with heraldry and of the wife on one side dressed in the Cistercian habit. At the bottom of the wall there is a representation of two angels carrying the souls of the dead to heaven.

To the right of the choir is the chapel of Corpus Christi, where there is an image of the Virgin Mary in polychrome stone, the work of Guillem Seguer. From the altar of this chapel, two antependia from the 14th century are preserved in the National Art Museum of Catalonia. A gate separates the nave from the transept.

Portals

The main portal is located in the northern transept arm and faces the abbey square or Plaza Mayor. It features a semicircular arch and five archivolts supported by columns and capitals with foliate reliefs  similar to the east gallery of the cloister and a tympanum sculpted with the Virgin and Child, surrounded by angels. Above it there is a cornice with a frieze of blind arcades with corbels sculpted with various motifs.

Another doorway is located on the church's northern wall, but is now obstructed by a sarcophagus enclosed in an ogival arch as an arcosolium, on which there is a Trinitarian chrismon from the end of the 12th century. This wall has a total of five sarcophagi, four in Romanesque style (13th century) and one in Gothic style. All of them bear heraldic symbols and in two of them the names can be read: Sibil-la de Guimerà, wife of Guerau Alamany, and Miquela Sasala, from 1244.

Cloister

The cloister is on a quadrangular plan, whose sides, of different lengths, correspond to different successive ages and construction styles (12th-15th centuries). The oldest section, on the south, shows the original sober Romanesque-Cistercian canons: it has three spans formed by three piers, with three rounded arcades supported by columns with undecorated capitals.

The eastern wing is also in Romanesque style (early 13th century), and has five spans divided by four pilasters, The arcades form triple mullioned windows with, in the mullions, small rose windows with decoration in Arabic style. The capitals of the columns have vegetable motifs.

The northern wing is the shortest one; it has wide hollows with ogival traceries in Gothic style, dating to the 14th century. The western side, the most recent one, was built in the 15th century in proto-Renaissance style. The capitals of the columns show the heraldic symbols of the Caldés family, who produced the monastery's abbesses during that period.

The chapter hall is accessed from the cloister through a Gothic gate built under abbess Anglesola in the 14th century, and has a cross-vault cover. The pavement features several tomb slabs of abbesses, and there is an alabaster image of the Virgin of Mercy, attributed to the sculptor Pere Johan.

References

Further reading

13th-century Roman Catholic church buildings in Spain
Monasteries in Catalonia
Romanesque architecture in Catalonia
Gothic architecture in Catalonia
Cistercian nunneries in Spain
Vallbona


text:
Az EP Németországban jelent meg.

Közreműködők
 Barry Gibb – ének, gitár
 Robin Gibb – ének, orgona
 Maurice Gibb – ének,  gitár, zongora
 Vince Melouney – gitár
 Colin Petersen – dob
 stúdiózenekar Bill Shepherd vezényletével
 hangmérnök – Mike Claydon; Damon Lyon Shaw, John Pantry

A lemez dalai
 New York Mining Disaster 1941 (Have You Seen My Wife, Mr. Jones)   (Barry és Robin Gibb) (1967), mono 2:10, ének: Robin Gibb
 To Love Somebody (Barry és Robin Gibb) (1967), mono 3:00, ének: Barry Gibb
 Spicks and Specks  (Barry Gibb) (1966), mono 2:52, ének: Barry Gibb
 Massachusetts  (Barry, Robin és Maurice Gibb) (1967), mono 2:19, ének: Barry Gibb, Robin Gibb

Top10 helyezés
 Massachusetts:  #1: Egyesült Királyság, Németország, Hollandia, Ausztrália, Új-Zéland, Kanada, Dél-afrikai Köztársaság, Norvégia, Chile, Japán, Malajzia, Ausztria, Svédország
 To Love Somebody: Ausztrália:  #6., Kanada: #9.
 Spicks and Specks: Új-Zéland:  #1., Hollandia: #2., Ausztrália:  #5.
 New York Mining Disaster 1941: Új-Zéland:  #3., Hollandia: #4., Németország:  #10.

The Bee Gees-kislemezek


text:
Sånglärkan 1 (sedan 2022 avregistrerad till Sånglärkan 13 och 14) är en kulturhistoriskt värdefull före detta villafastighet i kvarteret Sånglärkan i Lärkstaden på Östermalm i Stockholm. Villan i hörnet Sköldungagatan / Friggagatan, mittemot parken Balders hage uppfördes 1910–1911 efter ritningar av arkitekten Fredrik Dahlberg för juristen Herman Palmgren. Fastigheten är grönmärkt av Stadsmuseet i Stockholm vilket innebär "särskilt värdefull från historisk, kulturhistorisk, miljömässig eller konstnärlig synpunkt". Från och med år 2011 disponeras byggnaden av hotellet Ett Hem som sedan 2020 också har sin verksamhet i intilliggande Sånglärkan 2 (nuvarande Sånglärkan 1, hus 2).

Bakgrund

Lärkstadens stadsplan upprättades av stadsplaneraren Per Olof Hallman. Hans avsikt var att skapa en villastad på ett förut obebyggt, ödsligt och bergigt område och han flyttade själv 1910 till fastigheten Sånglärkan 6. I februari 1909 inledde Stockholms stad auktionerna av de 51 villatomterna i kvarteret Lärkan. Det infann sig 150 spekulanter och 41 tomter såldes direkt samma dag.

Tomten nummer 27 i dåvarande kvarteret Lärkan (sedermera namnändrad till Sånglärkan 1) förvärvades 1909 av företagsledaren Oscar Lamm. Fastigheten omfattade en areal om 474,6 kvadratmeter "å fri och egen grund". Till fastigheten hörde även en mindre trädgård belägen norr om byggrätten som utgjorde knappt hälften av egendomen. Lamm gav arkitekten Erik Josephson uppdraget att rita sin privatvilla på tomt nr 27, men bygget kom aldrig till stånd.

Istället förvärvades fastigheten 1910 av arkitekt Fredrik Dahlberg som sålde den vidare juristen Herman Palmgren. Dahlberg kom även att gestalta huset. Dahlberg stod bakom flera hus i Lärkstaden, utöver Sånglärkan 1 ritade han även Sånglärkan 8 (fasad), Piplärkan 9, Piplärkan 11 (fasad) och Piplärkan 12 (fasad). Byggarbetena för Sånglärkan 1 utfördes av byggmästaren Kasper Höglund.

Byggnadsbeskrivning

Exteriör
Sånglärkan 1 uppfördes i tre våningar med vind under ett brant tegeltak. Fasaderna uppmurades i rödbrunt, fogstruket tegel med hög sockel i granit och ett karakteristiskt halvrunt burspråk i två våningar mot hörnet Sköldungagatan / Friggagatan. Mot Friggagatan dominerar en balkong med sirligt smidesräcke. Det finns talrika utsmyckningar som hörntorn med kopparhuv, bordar i granit, blinderingar och dekorativa ankarslut. Gaveln pryds av en bred, brunmålad vindskiva, ytterligare ett burspråk samt årtalet "1910". Yttertaket är täckt av glaserat taktegel. Huvudentrén är från gården där en fritrappa i granit leder upp till porten som väderskyddas av en baldakin. Entrépartiet skjuter ut från fasaden och utgör samtidigt underlaget för balkongen på våning 1 trappa. Arkitekturen är lekfull och präglad av många detaljer i nationalromantikens stil.

Interiör
Herman Palmgrens nya stadsvilla uppfyllde även interiört högställda krav. På bottenvåningen låg en mycket rymlig hall som genom skjutdörrar kunde stängas mot matsalen vilken upptog hörnet Friggagatan / Sköldungagatan. På samma plan låg ett stort kök och jungfrukammare, båda tillgängliga via en separat entré och trappa. På övervåningen hade herrskapet salongen (med det stora burspråket i hörnet), herrum, fruns rum och ett kombinerat rum med biljard och bibliotek. Herman Palmgrens ex libris återfanns som rosett i taket. På två trappor upp låg familjens sängkammare med flera sovrum ett gästrum, ett badrum och ett rum för betjänt.

Vid Stadsmuseets byggnadsinventering 1984 bevarade besökta interiörer ursprungliga och delvis rikt påkostade inredningar såsom i hallen parkettgolv med intarsiafris, cirka två meter hög ekpanel indelad med pilastrar och arkadbågar, i vilken dörrarna var integrerade. Vidare fanns öppen spis av sten med dekorationsmålerier samt bjälktak med målningar i fälten. Ursprungligen var även väggarna ovan panelen dekorerade direkt på putsen med likartade slingor som på spisen, allt utfört av dekorationsmålaren Filip Månsson.

Husets vidare öden och hotellet Ett Hem
Herman Palmgren bodde många år på denna adress. 1926 uppger Stockholms adresskalender honom fortfarande som ägare, där titulerade han sig regeringsråd. Huset kontoriserades på 1950-talet för Svenska Handelsbanken och 2006 följde en återgång till bostadshus dock nu med flera lägenheter och en utbyggd vind. Den senaste ombyggnaden skedde 2009–2010 då ändring till hotell genomfördes och lyxhotellet "Ett Hem" flyttade in. Hotellets interiör gestaltades av den brittiska inredningsdesignern Ilse Crawford. I hotellets marknadsföringen beskrivs gästerna som "välbemedlade resenärer" vilka "värnar om sin integritet och kräver absolut diskretion".

Fastighetsägare är Harald Mix genom Herrsunda Holding Aktiebolag som även förvärvat granntomten Sånglärkan 12 med två byggnader på, och där utvidgade sin hotell- och kontorsverksamhet, vilket krävde en detaljplaneändring som vann laga kraft i september 2020. År 2018 reglerades Sånglärkan 12 in i Sånglärkan 1 och allt fick alltså den gemensamma fastighetsbeteckningen Sånglärkan 1. Sånglärkan 1 har därefter upphört, genom klyvning 2022 är den uppdelad i Sånglärkan 13 och 14. Sånglärkan 13 består av de två byggnaderna på Sköldungatan 2 och 4, och Sånglärkan 14 innehåller byggnaden på Sköldungagatan 6.

Referenser

Noter

Källor
Detaljplan 2019-04454 (planbeskrivning)
Detaljplan 2019-04454 (plankarta)
Stockholms stadsmuseum: Östermalm IV med Villastaden, Eriksberg och Lärkstaden, 1984
Kvarteret Sånglärkan m.fl. Innerstadsinventeringen, Stockholms stadsmuseum 1977
Bygglovsritningar upprättade 1909 av arkitekt Erik Josephson (ej utförd)
Bygglovsritningar upprättade 1910 av arkitekt Fredrik Dahlberg

Externa länkar

Stockholms stad: Musikhus och hotell för världsartister

Byggnader på Östermalm
Grönmärkta byggnader i Stockholm
Lärkstaden
Hotell i Stockholm


text:
Relevante (geralmente denominada RELEVANT ) é uma revista bimestral de estilo de vida cristão que explora a interseção entre fé e cultura pop . Seu slogan é "Deus, vida e cultura progressiva". A revista é publicada pelo Relevant Media Group, com uma circulação distribuída média de 70.000 cópias. De acordo com um estudo demográfico de 2012, 86% dos assinantes da Relevant têm entre 18 e 39 anos (a idade média do assinante é 27). A presença na web da revista, relevantesmagazine.com, foi lançada em 2002 com o boletim de e-mail "850 Words of Relevant" (agora chamado "Relevant This Week"). Relevant lançou sua edição interativa para iPad em setembro de 2011. O site consiste em notícias diárias, resenhas e conteúdo original e exclusivo de colaboradores, e em 2012 obteve uma média de mais de 500.000 visitantes por mês.

História
A revista e o site são produtos do Relevant Media Group, fundado por Cameron Strang, filho da editora Charisma Magazine e CEO da Strang Communications, Stephen Strang, em junho de 2001. Antes de formar sua própria empresa, Strang ocupou o cargo de editor-gerente da Voxcorp, que produziu a revista 7ball e outras. O Relevant Media Group publicou Relevant Books de 2001-2006 e lançou 85 títulos. Seu terceiro livro, lançado em outubro de 2001, foi "Walk On", um livro que examina a fé e a jornada espiritual da banda U2 . Este livro ficou na lista dos 100 melhores na Amazon.com .

A revista Relevant foi publicada pela primeira vez em março de 2003. De uma perspectiva sociológica, um crítico chamou a publicação de "o equivalente da mídia de massa ao alcance no skate". É distribuído nacionalmente na Barnes & Noble e em outros varejistas, e é um dos mais vendidos na cadeia de livrarias da Christian Family . Revistas cristãs semelhantes disponíveis hoje na Internet incluem a G-Code Magazine, que se concentra nos empresários e na comunidade empresarial cristã e no Christianity Today .

Nos seus primeiros anos, contribuíram para a revista impressa John Fischer, Dan Haseltine ( jarros de barro ), Don Chaffer ( Waterdeep ) e Dan Buck. Relevante publica artigos sobre fé, vida nos seus 20 e 30 anos, justiça social e entrevistas com músicos e autores como Donald Miller, Bob Goff, The Avett Brothers, Rob Bell e The Civil Wars . Nos seus primeiros anos, contribuíram para a revista impressa John Fischer, Dan Haseltine ( jarros de barro ), Don Chaffer ( Waterdeep ) e Dan Buck. Relevante publica artigos sobre fé, vida nos seus 20 e 30 anos, justiça social e entrevistas com músicos e autores como Donald Miller, Bob Goff, The Avett Brothers, Rob Bell e The Civil Wars.

Em 2005, o Relevant Media Group criou uma revista feminina, a Radiant, que publicou 12 edições de 2005-2007.

Em 2008, o Relevant Media Group lançou uma revista para os líderes da igreja, Neue.

Em 2011, a Relevant lançou uma revista semestral gratuita de justiça social, Reject Apathy . Está incluído nas assinaturas relevantes e tem uma distribuição total de 150.000 cópias.

Relevant lançou sua edição interativa para iPad em setembro de 2011.

Relevantmagazine.com
O site é atualizado diariamente e é uma contrapartida da revista. Inclui recursos diários, notícias ("fatias"), colunas, resenhas e recursos como "The Drop"  e "RELEVANT.tv".

Podcast Relevant
A revista Relevant publica um podcast no iTunes toda sexta-feira. Sua audiência semanal alcançou 100.000 em 2012.

A partir de maio de 2018, o Podcast Relevante passou para uma programação duas vezes por semana, com um novo episódio todas as quartas e sextas-feiras.

Referências

Ligações externas

 Artigo do USA Today de 2004
 Transcrição de uma entrevista da CNN com Cameron Strang
 Site do Grupo de Mídia Relevante
 É jovem, é moderno e é cristão. The Orlando Sentinel, 25 de março de 2003

Fundações nos Estados Unidos em 2003


text:
Bisi è un cognome di lingua italiana.

Varianti
Biselli, Bisello, Bisetti, Bisetto, Bisini, Bisinotto, Bisio, Biso, Bissi, Bisso, Bixio.

Origine e diffusione
Cognome tipicamente emiliano, è presente prevalentemente nel modenese e piacentino, con comparse anche nel ferrarese, mantovano, genovese e rodigino.

Potrebbe derivare dal nome medioevale Bixio, derivato dal ligure bixu o bixiu, "dal colore grigio". Alternativamente, potrebbe derivare dai termini veneti bissa (biscia) o biso (pisello).

In Italia conta circa 798 presenze.

La variante Biselli è centritaliana; Bisello è padovana; Bisini è novarese e modenese; Bisinotto, ormai praticamente scomparso, è rodigino; Biso è ligure e compare nello spezzino; Bissi è emiliano-romagnolo; Bisso e Bixio sono tipicamente liguri, specialmente genovesi; Bisetto è trevigiano; Bisio è milanese, pavese, alessandrino e genovese.

Persone

Note

Altri progetti

Cognomi italiani


text:
Lalgaye est une commune rurale et le chef-lieu du département de Lalgaye dans la province du Koulpélogo de la région Centre-Est au Burkina Faso.

Géographie
La commune est traversée par la route nationale 17.

Histoire

Démographie

Économie

Santé et éducation

Lalgaye accueille un centre de santé et de promotion sociale (CSPS).

Culture

Notes et références

Ville dans le département de Lalgaye


text:
Bitwa pod Burkatowem (21 lipca 1762) – podczas wojny siedmioletniej
 Bitwa pod Burkatowem (28 czerwca 1866) – podczas wojny prusko-austriackiej, bitwa pod , noszącą dawniej niemiecką nazwę Burkersdorf (Burkatów) koło Trutnova


text:
A Universidade Técnica de Hamburgo () é a segunda universidade mais importante da cidade de Hamburgo, depois da Universidade de Hamburgo. Está situada no distrito de Harburgo.

Foi fundada em 22 de maio de 1978. Tem 7698 alunos (situação em 2020).

Ligações externas

Página oficial da universidade

Universidades de Hamburgo


text:
Saint-Philbert-de-Grand-Lieu is een kanton van het Franse departement Loire-Atlantique. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Nantes.

Gemeenten
Het kanton Saint-Philbert-de-Grand-Lieu omvat de volgende gemeenten:

 La Chevrolière
 La Limouzinière
 Saint-Colomban
 Saint-Lumine-de-Coutais
 Saint-Philbert-de-Grand-Lieu (hoofdplaats)

Saint-Philbert-de-Grand-Lieu


text:
En dildo er et aflangt eller fallisk sexlegetøj, som oftest er penis-formet, der bruges til seksuel stimulering. Dildoer i dag er typisk fremstillet af medicinsk silikone eller ABS-plast, men kan også forekomme i andet materiale, f.eks. glas.

Betegnelsen dildo bliver undertiden brugt for en vibrator, men en dildo kan ikke nødvendigvis vibrere. En dildo, som kan fastspændes på en person, kaldes for en strap-on.

Yderligere, forekommer også buttplugs og anal-beads, der er en dildoer udviklet specifikt til anal brug.

Etymologi
Ordet dildo kommer højest sandsynligt fra det italienske ord "diletto", som betyder glæde/fryd.

Historie
Dildoer af sten er fundet i arkæologiske udgravninger. Dildoer har sandsynligvis været eksisterende i en eller anden form gennem det meste af menneskets historie. Fund fra ældre stenalder blev tidligere katalogiseret som "stave", men som en arkæolog siger "Hvis man kigger på størrelsen, formen og i enkelte tilfælde udsmykningen af de stave, er det svært ikke at forestille sig deres åbenlyse funktion". Der har være mange henvisninger til dildoer i den historiske litteratur samt – i overført betydning – i biblen (se f.eks. Det Gamle Testamente – Ezekiel 16:17)

Anvendelse i nutiden
I vores nutid bruges dildoer til at opnå seksuel tilfredsstillelse, orgasmer samt samleje. Dildoen kan benyttes som en "erstatning" for penis i den seksuelle akt, ved at den giver mulighed for brugeren at penetrære og dermed stimulere sit vagina eller anus. Dildoen anvendes derfor ofte til penis-løs sex, til pegging som strap-on, eller til at opnå tilfredsstillelse ved masturbation alene uden en partner.

Der findes en stort udvalg af dildo-variationer: Enkelte med knupper, andre kan vibrerer, nogen med 24 karat guld indeni, nogen af metal, andre af blød gummi eller silikone for at at få en "realistisk" følelse af hud. Dildoen kan erstattes af diverse hverdagsting, såsom gulerødder, agurker, stearinlys, skaftet på en hårbørste og andre aflange genstande, der kan penetrære vagina eller anus og opnå en tilfredsstillelse hos begge køn. Objekterne kan tilføjes lidt massageolie eller glidecreme for en nemmere påførelse og mindske eventuelle ubehag ved indsættelsen. Der skal dog gøres opmærksom på, at genstandene bør være rengjorte og sterile før de føres ind i kroppen, så der ikke dannes unødvendige infektioner.

Galleri

Noter

Sexologi


text:
Proprioseiopsis antonellii is a species of mite in the family Phytoseiidae.

References

antonellii
Articles created by Qbugbot
Animals described in 2002


text:
El Kirat Chuli, també anomenat Tent Peak és una muntanya de l'Himàlaia, a la frontera entre el Nepal i Sikkim, Índia. Amb de 7.362 msnm i 1.168 metres de prominència és la 76a muntanya més alta de la Terra. Està situat a poc més de 10 km, al nord, del Kangchenjunga.

El Kirat Chuli va ser escalat per primera vegada el 29 de maig de 1939 per una expedició suïsso-alemanya formada per Ernst Grob, Herbert Paidar i Ludwig Schmaderer.

Referències

Setmils
Muntanyes del Nepal
Muntanyes de Sikkim


text:
Sainte-Félicité é um município canadense do conselho  municipal regional de L'Islet, Quebec, localizado na região administrativa de Chaudière-Appalaches. Em sua área de pouco mais noventa e cinco quilómetros quadrados, habitam cerca de quatrocentas pessoas.

Ligações externas

toponymie.gouv.qc.ca Comissão Toponímica de Quebec
mamr.gouv.qc.ca Assunto Municipais e Regiões - mapas regionais

Cidades do Quebec


text:
28/32 cm Nebelwerfer 41 — немецкая буксируемая реактивная система залпового огня времён Второй мировой войны.

История
Также в 1941-1942 гг. выпущено 13 555 четырёхзарядных деревянных (S.W.s. 40) или металлических (S.W.s.41) стационарных пусковых установок-рам для 280 и 320-мм реактивных снарядов.

В 1940-1945 гг. выпущено 459 850 280-мм осколочно-фугасных (с боевым зарядом около 50 кг) и 399 920 320-мм зажигательных (ёмкостью 50 л с нефтяной горючей смесью) реактивных снарядов.

Существовало две незначительно различающиеся модификации РСЗО 1941 года (28/32 cm Nb.W.41) и 1942 года (28/32 cm Nb.W.42). Название «Nebelwerfer» лучше всего переводится как «Туманометатель». Состояла на вооружении Nebeltruppen (буквально — «дымовые войска») — аналога войск РХБЗ, эти подразделения изначально предназначались для постановки дымовых завес, а также, в случае необходимости, для использования реактивных снарядов, снаряжённых отравляющими веществами.
Однако, в ходе Второй мировой войны «Nebeltruppen» ни разу не применяли свои реактивные установки для нанесения ударов снарядами с ОВ. По сути, «Nebeltruppen» чаще всего действовали как реактивная артиллерия, ведя огонь снарядами снаряжёнными обычным взрывчатым веществом, и лишь иногда применялись для постановки дымовых завес.

Установка использовалась на всех военных театрах 1941—1945 гг., за исключением Норвегии и на Балканах.

Выпускалась в 1941 и 1942 гг. Выпущено 34 шт. в 1941 и 311 шт. в 1942 году.

На основе трофейных экземпляров в СССР в условиях блокадного Ленинграда производились скопированные с них реактивные снаряды М-28 (МТВ-280) и М-32 (МТВ-320) применявшиеся при обороне Ленинграда.

См. также
 21 cm Nebelwerfer 42

Примечания

Реактивные системы залпового огня Германии периода Второй мировой войны
Артиллерия Германии периода Второй мировой войны
Появились в 1940 году в Германии


text:
Jacques de Loustal alias Loustal (* 10. April 1956 in Neuilly-sur-Seine) ist ein französischer Comiczeichner.

Leben
Loustal studierte in Paris Architektur und lernte während des Studiums Philippe Paringaux kennen, mit dem er seit 1980 zusammenarbeitet. Darüber hinaus verbrachte er eine längere Zeit in Afrika, seinen Militärdienst leistete er in Marokko ab. Loustal arbeitete unter anderem für die Zeitschriften Métal Hurlant und Pilote.

Er bekam 1997 den Prix international de la Ville de Genève pour la bande dessinée für sein Buch Kid Congo.

Werk (Auswahl)
 Kaltes Fieber (Text: Tito Topin), Reinbek 1988, ISBN 3-551-01592-9
 Besame Mucho (Text: Philippe Paringaux), München 1989, ISBN 3-922548-19-9
 Die Damen um Henri Cox (Text: Jean-Luc Fromental), Hamburg 1991, ISBN 3-551-72527-6
 Die Farbe des Traums (Text: Philippe Paringaux), München 1994, ISBN 3-929497-11-5
 Kid Congo (Text: Philippe Paringaux), München 1997, ISBN 3-929497-85-9
 White Sonya (Text: Jerome Charyn), München 2000, ISBN 3-933187-39-7

Weblinks

 Jacques de Loustal bei Deutscher Comic Guide

Einzelnachweise

Comic-Zeichner (Frankreich)
Illustrator (Frankreich)
Franzose
Geboren 1956
Mann


text:
Ben DeMarco (27 de abril 1981) es un actor europeo.

De padre alemán y madre portuguesa, Ben se graduó en la London Academy of Music and Dramatic Art. Habla con fluidez el castellano, el inglés, el portugués y el alemán. Ha participado en varias producciones en Brasil, Reino Unido y España. Desde joven ha cambiado varias veces su lugar de residencia, viviendo en varios lugares de Europa, América Latina y el Caribe. Actualmente vive y trabaja en Madrid.

Filmografía
 Faustschlag (2010)
 LEX (2008)
 Escenas de matrimonio (2008)
 El ultimátum de Bourne (2007)
 Los Simuladores (2007)
 Yo soy Bea (2006)
 Homo Zapping (2006)
 A tortas con la vida (2005)
 Selected Shorts #2: European Award Winners (2005)
 Agitación + IVA (2005)
 Auf Wiedersehen, Pet (2004)

Enlaces externos

Actores de cine de España
Actores de televisión de España
Alumnado de la London Academy of Music and Dramatic Art


text:
Satyricon – norweski zespół muzyczny wykonujący black metal. Powstał w 1990 roku w Oslo pod nazwą Eczema z inicjatywy Vegarda "Wargoda" Blomberga oraz Carla-Michaela "Exhurtuma" Eide. Wkrótce potem do zespołu dołączył Håvard "Lemarchand" Jørgensen. Do 1991 roku zespół wykonywał death metal. Tego samego roku zespół zmienił nazwę na Satyricon oraz styl wykonywanej muzyki na black metal. Wtedy też do grupy dołączył jej obecny lider, główny kompozytor i autor tekstów – Sigurd "Satyr" Wongraven.

Od 1997 grupę stanowi duet Wongraven oraz perkusista Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Natomiast podczas koncertów zespół występuje z udziałem muzyków sesyjnych. Do 2008 roku zespół nagrał siedem albumów studyjnych zrealizowanych z udziałem wielu muzyków sesyjnych oraz gości, byli to m.in. Anja Garbarek, Gylve "Fenriz" Nagell, Andrea Haugen oraz Steinar Sverd "S.S." Johnsen. Satyricon zaliczany jest do drugiej fali black metalu oraz określany jest jako jeden z najbardziej wpływowych w historii gatunku.

Historia

Początki zespołu Satyricon sięgają 1990 roku. Wówczas nawiązali współpracę perkusista Carl-Michael "Exhurtum" Eide i basista Vegard "Wargod" Blomberg. Wkrótce potem do składu funkcjonującego pod nazwą Eczema dołączył gitarzysta Håvard "Lemarchand" Jørgensen. Muzyka wykonywana przez zespół nawiązywała stylistycznie do dokonań takich grup jak: Cadaver, Carcass oraz Napalm Death. W 1991 roku do zespołu dołączył wówczas piętnastoletni wokalista – Sigurd "Satyr" Wongraven. Wtedy także muzycy przyjęli nazwę Satyricon. W czerwcu 1992 roku formacja zarejestrowała pierwsze, niezatytułowane demo, w nawiązaniu do pierwszego utworu, znane powszechnie pod nazwą All Evil. Na kasecie wydanej przez sam zespół znalazły się cztery kompozycje. Wkrótce potem ze składu został usunięty Eide, który dołączył następnie do grupy Ulver. Natomiast Blomberg porzucił działalność artystyczną na rzecz wojska.

W 1993 roku nowym perkusistą zespołu został Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Z kolei Wongraven objął także funkcję gitarzysty i keyboardzisty. Jako trio w marcu 1993 roku zespół zarejestrował drugie demo zatytułowane The Forest Is My Throne. Na kasecie wydanej przez sam zespół znalazły się trzy utwory. Następnie z zespołu odszedł Jørgensen. Wkrótce potem zespół nawiązał współpracę z wytwórnią muzyczną No Fashion Records. Na przełomie sierpnia i września 1993 roku w studiu Skoklefald duet Wongraven i Haraldstad podjął się nagrań debiutanckiego albumu studyjnego. W trakcie prac objawiły się problemy finansowe No Fashion Records, która nie była w stanie sfinansować trwającej sesji. Wongraven i Haraldstad samodzielnie zebrali fundusze w celu ukończenia realizacji płyty. Wydawnictwo zatytułowane Dark Medieval Times ukazało się jeszcze we wrześniu nakładem wytwórni muzycznej Moonfog Productions. Firmę na potrzeby debiutu utworzyli Wongraven i Tormod Opedal. Dystrybucja została powierzona wytwórni Tatra Records. W sesji nagraniowej wziął także udział keyboardzista Tord "Torden" Vardøen. Pod koniec roku do Satyricon dołączył wówczas występujący zespole Emperor – Tomas "Samoth" Haugen, który objął funkcję basisty.

W czerwcu 1994 roku w Waterfall Studios we współpracy z Kennethem Moenem trio rozpoczęło nagrania drugiego albumu studyjnego. Prace zostały ukończone w sierpniu tego samego roku. Gościnnie w nagraniach wziął udział keyboardzista Steinar Sverd "S.S." Johnsen, współzałożyciel zespołu Arcturus. Wydawnictwo pt. The Shadowthrone ukazało się 12 września 1994 roku. Współpraca Haugena z Satyricon została przerwana na niemal półtora roku w związku karą pozbawienia wolności. Muzyk został skazany za podpalenie kościoła. Także w 1994 roku Haraldstad dołączył do zespołu Gorgoroth, który opuścił niespełna rok później. W 1995 roku Haraldstad we współpracy z Haugenem i Vegardem "Ihsahnem" Tveitanem utworzył zespół pod nazwą Zyklon-B. Formacja zadebiutowała tego samego roku płytą Blood Must be Shed. W międzyczasie Wongraven nagrał sygnowany swym nazwiskiem album solowy zatytułowany Fjelltronen. Z kolei demo Satyricon – The Forest Is My Throne ukazało się jako split wraz z grupą Enslaved.

W 1996 roku skład Satyricon opuścił Haugen, w którego miejsce został przyjęty Ted "Nocturno Culto" Skjellum znany z występów w Darkthrone. Na przełomie stycznia i lutego, ponownie w Waterfall Studios muzycy nagrali trzecią płytę. Album zatytułowany Nemesis Divina został wydany 22 kwietnia 1996 roku. Gościnnie w nagraniach wzięła udział pisarka i kompozytorka Andrea "Nebelhexë" Haugen, odpowiedzialna za melorecytację w utworze "The Dawn of a New Age". Dodatkowe partie instrumentów klawiszowych nagrał Geir Bratland, wówczas występujący w zespole Apoptygma Berzerk.
Na płycie znalazł się także tekst autorstwa kolegi Skjelluma z zespołu Darkthrone – Gylve "Fenriza" Nagella. Wydanie płyty w Europie wspomogła dystrybucja ze strony niemieckiej wytwórni muzycznej Century Media Records. W ramach trasy promującej trzecią płytę jako gitarzysta zespołowi towarzyszył Daniel "Død" Olaisen, wówczas członek Trioxin.

Do końca 1996 Satyricon dał szereg koncertów w Europie, występując wraz z zespołami Dissection i Gorgoroth. W międzyczasie ukazała się także kaseta VHS pt. Mother North. Na wydawnictwie znalazł się teledysk zrealizowany do tytułowego utworu, a wyreżyserowany przez Wongravena. Kompozycja ta, prawdopodobnie najpopularniejsza w dorobku Satyricon, weszła na stałe do repertuaru koncertowego zespołu. W 1997 roku z zespołu odszedł Skjellum. 13 czerwca ukazał się minialbum pt. Megiddo. Na płycie, która ukazała się w dystrybucji Nuclear Blast znalazła się m.in. interpretacja utworu "Orgasmatron" z repertuaru Motörhead, a także remiks "The Dawn of a New Age" w wykonaniu Apoptygma Berzerk. Także w 1997 roku do grupy dołączył kolejny gitarzysta koncertowy – Terje "Tchort" Vik Schei, lider Green Carnation. Rok później Haraldstad na krótko, ponownie dołączył do zespołu Gorgoroth. W styczniu 1999 roku w Ambience Studios zespół Satyricon zarejestrował cztery kompozycje. Materiał znalazł się na wydanym 10 maja tego samego roku minialbumie zatytułowanym Intermezzo II.

Również w 1999 roku pomiędzy marcem a czerwcem grupa nagrała czwarty album studyjny zatytułowany Rebel Extravaganza. Wydany dzięki współpracy z Nuclear Blast album przyniósł zespołowi pierwszy sukces komercyjny. Nagrania były notowane na listach sprzedaży w Norwegii i Finlandii, odpowiednio na 32. i 27. miejscu. Na płycie wystąpili gościnnie m.in. Gylve "Fenriz" Nagell oraz lider zespołu Thorns – Snorre Ruch pod pseudonimem S.W. Krupp. Wydawnictwo było promowane podczas koncertów w Europie wraz z zespołami Behemoth i Hecate Enthroned. Następnie Satyricon poprzedzał występy amerykańskiej formacji Pantera. Funkcję muzyków koncertowych pełnili wówczas basista Jan Erik "Tyr" Tiwaz, gitarzyści Terje "Cyrus" Andersen i Steinar "Azarak" Gundersen oraz keyboardzista Ivar Bjørnson. Upamiętnienie koncertów stanowiła kaseta VHS pt. Roadkill Extravaganza (2001). W międzyczasie Wongraven współpracował z zespołem Thorns. Efektem był wydany w 2001 roku album pt. Thorns na potrzeby którego muzyk Satyricon zaśpiewał, napisał jeden tekst, a także był współproducentem nagrań. Z kolei Haraldstad dołączył do blackmetalowej formacji 1349. Również w 2001 roku perkusista Satyricon po raz trzeci dołączył do zespołu Gorgoroth.

Pod koniec 2001 roku w duńskich Puk Studios oraz w Barracuda Studio w Norwegii grupa nagrała piąty album studyjny. Płyta pt. Volcano ukazała się 25 października 2002 roku. W ramach promocji do utworu "Fuel For Hatred", który wyreżyserował Jonas Åkerlund, znany ze współpracy z takimi grupami jak Metallica, The Prodigy czy The Smashing Pumpkins. Wydawnictwo przyniosło grupie nagrodę norweskiego przemysłu fonograficznego Spellemannprisen. Koncertowy skład Satyricon uzupełnili basista Lars K. Norberg i gitarzysta Arnt Ove "A.O Grønbech" Grønbech. W ramach cykli koncertów zespół wystąpił 26 października na Mystic Festival w katowickim Spodku. Rok później Haraldstad dołączył do zespołu Keep of Kalessin z którym nagrał wydany tego samego roku minialbum zatytułowany Reclaim. W 2004 roku Satyricon dał szereg koncertów, poprzedzając grupę Morbid Angel. Haraldstada, któremu odmówiono wizy w związku z kryminalną przeszłością zastąpił Trym Torson, poprzednio związany z Emperor, a wówczas także członek zespołu Zyklon. Przebywający w Europie Haraldstad dołączył po raz czwarty do zespołu Gorgoroth. Jednakże zobowiązania wobec zespołów Satyricon i 1349 uniemożliwiły muzykowi koncertowanie wraz z grupą Rogera "Infernusa" Tiegsa. Również w 2004 roku Satyricon wystąpił na festiwalu Wacken Open Air. Podczas koncertu zespołowi towarzyszył Ted "Nocturno Culto" Skjellum, wraz z którym w składzie grupa zagrała cztery kompozycje z repertuaru Darkthrone. Relacja z wydarzenia została wyemitowana w programie "Lydverket", emitowanym na antenie norweskiej telewizji publicznej NRK1.

Pod koniec 2004 roku Satyricon ponownie udał się do USA w ramach The Antichrist Tour 2004. Haraldstada, któremu odmówiono poprzednio wizy, zastąpił Joey Jordison – członek formacji Slipknot. Trasa ostatecznie została przerwana z powodu oskarżenia o gwałt członków koncertowego składu Satyricon: Arnta Grønbecha i Steinara Gundersena, jaki wysunęła wobec muzyków fanka zespołu. Gitarzyści po wpłaceniu 50 tys. dolarów kanadyjskich kaucji każdy opuścili więzienie i powrócili do ojczyzny. Ostatecznie zarzuty wobec Grønbecha i Gundersena zostały odrzucone. Pod koniec 2005 roku zespół Satyricon rozpoczął nagrania szóstego albumu studyjnego. Płyta pt. Now, Diabolical ukazała się 17 kwietnia 2006 roku. W pracach nad płytą wziął udział m.in. inżynier dźwięku Eirik "Pytten" Hundvin, znany m.in. ze współpracy z grupami Immortal i Burzum. W ramach promocji do pochodzących z wydawnictwa utworów "K.I.N.G" i "The Pentagram Burns" zostały zrealizowane teledyski odpowiednio w reżyserii Johna Nothingwortha i Håvard Arnstad. Ciesząca się popularnością płyta była najwyżej notowaną, na norweskiej liście sprzedaży uplasowawszy się na miejscu 2. Nagrania uzyskały także nominację do nagrody Alarmprisen w kategorii Metal.

Na początku października 2006 roku grupa wystąpiła we wrocławskim klubie klub W-Z, a dzień później w warszawskim klubie Proxima. Natomiast w listopadzie Satyricon wystąpił w Sentrum Scene w Oslo. Zespołowi towarzyszyły orkiestry: Kringkastingsorkestret i Oslo Philharmonic. W styczniu 2007 roku muzycy udali się do Japonii, gdzie wystąpili wraz z Celtic Frost w ramach trasy Extreme the Dojo. 8 marca 2008 roku formacja wystąpiła na festiwalu Metalmania w katowickim Spodku. 3 listopada ukazał się siódmy album studyjny formacji zatytułowany The Age of Nero. Wydawnictwo pomimo umiarkowanych recenzji przyniosło zespołowi największy sukces komercyjny w historii działalności. Płyta była notowana na listach sprzedaży w sześciu krajach, w tym w ojczyźnie Satyricon, gdzie dotarła do 5. miejsca. W ramach promocji do pochodzącego z płyty utworu "Black Crow On A Tombstone" został zrealizowany teledysk, który wyreżyserowali Ove Heiborg i Fredrik Kiosterud. 8 grudnia zespół koncertował we wrocławskim klubie W-Z, a dzień później w warszawskim klubie Progresja. Na początku grudnia ponownie wystąpił w Polsce. Na początku 2009 roku zespół udał się ponownie do USA, gdzie wystąpił, poprzedzając brytyjską grupę Cradle of Filth. Kolejne koncerty odbyły się w Australii i Nowej Zelandii. 13 grudnia 2009 formacja wystąpiła w krakowskim klubie Studio. Koncert odbył się w ramach ostatniej trasy promującej The Age of Nero. W międzyczasie lider zespołu zapowiedział zawieszenie działalności Satyricon. Przerwa była podyktowana chęcią rozwoju artystycznego. Pod koniec 2010 roku grupa powróciła do działalności koncertowej. W lutym 2011 roku zespół wystąpił na placu Universitetsplassen w Oslo w ramach inauguracji Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym.

W 2013 roku, po pięciu latach od nagrania The Age of Nero grupa wydała swój ósmy studyjny album pt. Satyricon. Gościnnie na albumie pojawił się norweski wokalista Sivert Høyem, który zaśpiewał w utworze "Phoenix". W ramach promocji nowego wydawnictwa, pod koniec 2013 roku zespół odbył trasę koncertową po Europie pod nazwą Satyricon World Europa 2013. W 2015 roku nakładem wytwórni muzycznej Napalm Records ukazał się koncertowy album Satyricon pt. Live at the Opera, będący zapisem koncertu jaki zespół dał 8 września 2013 roku w Narodowej Operze w Oslo przy udziale The Norwegian National Opera Chorus. Wydawnictwo zawierało zarówno płytę DVD z występem grupy, jak i również podwójną płytę CD, stanowiącą rejestrację koncertu w formacie audio. W tym samym roku zespół odbył także trasę koncertową po Europie pod nazwą The Dawn of a New Age 2015. W ramach dwudziestej rocznicy wydania albumu Nemesis Divina, w 2016 roku ukazała się jego reedycja, która zawierała wszystkie oryginalne utwory w istniejących aranżacjach, jednakże zmiksowane na nowo przez samego Satyra. Odświeżeniu uległa także szata graficzna. Album ukazał się zarówno w formacie CD, jak i na płytach winylowych.

Muzycy

 Obecny skład zespołu
 Sigurd "Satyr" Wongraven – śpiew, gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe (od 1991)
 Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad – perkusja (od 1993)
 Byli członkowie zespołu
 Ted "Nocturno Culto" Skjellum – gitara (1996-1997)
 Tomas "Samoth" Haugen – gitara basowa (1993-1996)
 Carl-Michael "Exhurtum" Eide – perkusja (1990-1992)
 Vegard "Wargod" Blomberg – gitara basowa (1990-1992)
 Håvard "Lemarchand" Jørgensen – gitara (1990-1993)
 Muzycy koncertowi
 Steinar "Azarak" Gundersen – gitara (od 1999)
 Anders "Neddo" Odden – gitara basowa (2009, od 2013)
 Anders Hunstad – instrumenty klawiszowe (2011-2013, od 2014)

 Byli muzycy koncertowi
 Kine Hult – instrumenty klawiszowe (2000-2002)
 Ivar Bjørnson – instrumenty klawiszowe (2003)
 Jonna Nikula – instrumenty klawiszowe (2003-2011)
 Job Bos – instrumenty klawiszowe (2013)
 Trym Torson – perkusja (2004)
 Joey Jordison – perkusja (2004)
 Dirk Verbeuren – perkusja (2014)
 Kenneth "Destroyer" Svartalv – gitara basowa (1997)
 Jan Erik "Tyr" Tiwaz – gitara basowa (2000)
 Lars K. Norberg – gitara basowa (2002-2007)
 Victor Brandt – gitara basowa (2008)
 Silmaeth – gitara basowa (2011-2012)
 Brice Leclercq – gitara basowa (2009-2011)
 Terje Vik "Tchort" Shei – gitara (1997-1999)
 Daniel "Død" Olaisen – gitara (1996-1999)
 Morten "Sanrabb" Furuly – gitara (1999)
 Terje "Cyrus" Andersen – gitara (2000-2002)
 Arnt Ove "A.O Grønbech" Grønbech – gitara (2002-2007)
 Schoft – gitara (2007)
 Gildas Le Pape – gitara (2008-2013)
 Diogo "Yogy" Bastos – gitara (2013-2015)

Dyskografia
 Albumy studyjne

 Albumy koncertowe

 Single

 Inne

Wideografia

Teledyski

Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

Linki zewnętrzne

Norweskie zespoły blackmetalowe
Zdobywcy złotych płyt
Laureaci Spellemannprisen
Laureaci Metal Hammer Golden Gods Awards


text:
«Эволюция Бога» — книга Роберта Райта 2009 года, в которой исследуется история концепции Бога в трёх авраамических религиях с помощью различных средств, включая археологию, историю, теологию и эволюционную психологию. Структуры, которые связывают иудаизм, христианство и ислам, и способы, с помощью которых они изменили свои концепции с течением времени, рассматриваются как одна из центральных тем.

Одним из выводов книги, которую пытается сделать Райт, является примирение между наукой и религией. Райт также прогнозирует будущее концепции «Бог».

Эволюционная биология
Среди прочего, Райт обсуждает роль эволюционной биологии в развитии религии. Генетик Дин Хамер предположил, что у некоторых людей есть определённый ген, который делает их склонными к религиозным убеждениям, которые он называет геном Бога, и что со временем естественный отбор благоприятствует этим людям, потому что их духовность приводит к оптимизму. Однако Райт считает, что склонность к религиозным убеждениям не является адаптивной чертой, на которую влияет естественный отбор, а скорее спандрел — признак, который, оказывается, поддерживается адаптациями, первоначально выбранными для других целей. Райт утверждает, что человеческий мозг приближается к религиозным убеждениям, основанным на том, как он адаптировался для выживания и размножения в ранних обществах охотников и собирателей.
 Его претензии могут быть удивительными, странными и даже противоречивыми
 Он утверждает, что показывает, что приводит к хорошим и плохим вещам.
 Он говорит людям, что они могут контролировать эти причины и увеличивать соотношение хороших и плохих результатов.
 Трудно фальсифицировать или опровергнуть
Люди приспособились, чтобы обратить внимание на удивительную и запутанную информацию, потому что это могло бы сделать разницу между жизнью и смертью. (Например, если человек покинул лагерь и таинственно никогда не возвращался, было бы разумно, если бы другие были настороже для хищника или какой-то другой опасности.) Понимание и контроль причин и следствий также занимает первоочередное значение в человеческом мозге, Поскольку люди живут в сложных социальных группах, где предсказание и влияние на действия и мысли других дают им союзников, статус и доступ к ресурсам. По мере того, как человеческие познавательные способности и любопытство расширялись на протяжении веков, их исследование причин и следствий расширялось от строго социального контекста в мир в целом, открывая двери для религий, чтобы объяснить такие вещи, как погода и болезнь

Хотя некоторые из этих объяснений были странными и, возможно, сомнительными, тот факт, что они не могут быть полностью опровергнуты, придавали им доверие; Было бы лучше быть осторожным, чем мёртвым. Райт использует пример из людей хайда, коренных жителей северо-западного побережья Северной Америки, которые попытаются успокоить богов-убийц, чтобы успокоить штормы в море; Они выливали бы пресную воду в океан, или завязывали табак, или оленьи жиры до конца весла. Хотя некоторые люди, конечно же, умерли, несмотря на эти жертвы, те, кто выжил, были свидетельством возможной эффективности ритуала.

Таинственные и недоказанные верования могут также сохраняться в культуре, потому что человеческие мозги адаптировались, чтобы согласиться с групповым консенсусом, даже если это противоречит лучшему суждению или личным убеждениям, поскольку человек, отчуждённый от группы, теряет защиту, питание и помощников. Райт приводит эксперименты Аша и даже положения о том, что синдром Стокгольма является не столько синдромом, сколько естественным продуктом эволюции, способ мозга обеспечивать, чтобы человек принимал и принимал его или её новую социальную группу. Кроме того, убеждения могут сохраняться, потому что, как только человек публично объявляет веру, социальные психологи обнаружили, что он или она склонны сосредотачиваться на доказательствах, подтверждающих эту веру, в то время как удобно игнорируя доказательства, противоречащие ей, логическую ошибку, известную как выбор вишни

Отзывы
Журналист и политический обозреватель Эндрю Салливан дали книге положительный отзыв в Атлантике, сказав, что книга «… дала мне надежду, что мы сможем избежать как бесплодия мира без Бога, так и ужасного слияния фундаментализма и оружия массового уничтожения»

Редактор релиза Newsweek, Лиза Миллер, описала «Эволюцию Бога» как переделка разговора о вере и рассуждениях. В отличие от таких авторов, какСэм Харрис, Ричард Докинз и Кристофер Хитченс, Миллер даёт общий положительный обзор подхода книги к изучению концепции Бога

В обзоре The New York Times профессор психологии Йельского университета Пол Блум сказал: «В своей блестящей новой книге» Эволюция Бога « Роберт Райт рассказывает историю о том, как вырос Бог». Блум суммирует спорную позицию Райта, как «тон Райта аргументирован и осторожен, даже колеблется, повсюду, и приятно читать о таких вопросах, как нравственность Христа и смысл джихада, не чувствуя, что на вас кричат. Его взгляды, однако, провокационные и противоречивые. Здесь есть что-то, что может раздражать почти всех».

Тем не менее, в обзоре New York Times, в котором был ответ от Райта, Николас Уэйд, писатель секции «Science Times», отмечает, что книга является «разочарованием с точки зрения Дарвина», поскольку эволюция «обеспечивает более простое объяснение морального развития, чем божество Райта, наполовину вызывающее». Райт ответил на комментарии Уэйда, сказав, что Уэйд неправильно понял аргумент Райта и что «Божество (если есть одно — и я агностик в этом вопросе) будет осознавать моральный прогресс посредством создания эволюции человеческого нравственного чувства (и через последующие развитие этого морального чувства, посредством культурной эволюции, особенно технологической эволюции». Уэйд ответил, что «эволюция кажется мне достаточным объяснением морального прогресса, который г-н Райт правильно распознаёт в человеческом состоянии, поэтому казалось, что нет необходимости привлекать божество».

Рекламных выступлений
Для продвижения книги, Райт сделал ряд интервью, в том числе с Нью-Йорк Таймс, Издатели еженедельно, и Билл Мойерс журнал.
Он также делал серии видео на Bloggingheads.tvсайт стал соучредителем с Микки Каус. Райт также появилась на Кольбера доклад на 18 августа 2009 года.

Примечания

Ссылки
 EvolutionOfGod.net — Официальный сайт книги, Эволюция Бога.
 MeaningOfLife.tv — сайт, в котором Райт исследует религиозные темы через интервью с известными религиозными деятелями.
 Видео (и MP3) беседы Райта на тему книга «Эволюция Бога» (57:59), в Новой Америке Фонд
 Аудио из радио-интервью с Райтом о «эволюции Бога» на КПСС 89.3 AirTalk с Ларри мантии
 Аудио из радио-интервью с Райтом о книге на КТРВ с Микки Каус

Книги 2009 года
Авраамические религии
Книги об идеологиях
Эволюция


text:
Callispa puellaris es un coleóptero de la familia Chrysomelidae.

Fue descrita científicamente por primera vez en 1930 por Pic.

Referencias

Callispa


text:
Elle'ments е първият студиен албум на германската група No Angels. Излиза на пазара на 12 март 2001 г. Достига до първо място в Германия, продаден в над 1 милион и 50 хиляди копия и получава 7 пъти златна сертификация. От него са издадени 4 сингъла "Daylight in Your Eyes", "Rivers of Joy", "There Must Be an Angel" и "When the Angels Sing"/"Atlantis".

Списък с песните

Оригинален траклист
 "Daylight in Your Eyes" – 3:30
 "When the Angels Sing" – 3:42
 "Promises Can Wait" – 3:21
 "You Could Be the First" – 3:27
 "Cold as Ice" – 4:04
 "Rivers of Joy" – 3:28
 "Be My Man (The Plan)" – 3:28
 "Go Ahead And Take It" – 2:50
 "Couldn't Care Less" – 3:33
 "Faith Can Move a Mountain" – 3:28
 "Cry for You" – 4:49
 "Send Me Flowers" – 3:49
 "That's the Reason" – 3:15

Специално зимно издание
 "There Must Be an Angel" – 3:55
 "When the Angels Sing" – 3:42
 "What Am I Supposed to Do" – 4:08
 "100% Emotional" – 3:03
 "Daylight in Your Eyes" – 3:30
 "Promises Can Wait" – 3:21
 "You Could Be the First" – 3:27
 "Cold as Ice" – 4:04
 "Rivers of Joy" – 3:28
 "Be My Man (The Plan)" – 3:28
 "Go Ahead and Take It" – 2:50
 "Couldn't Care Less" – 3:33
 "Faith Can Move a Mountain" –	3:28
 "Cry for You" – 4:49
 "Send Me Flowers" – 3:49
 "That's the Reason" – 3:15

Дебютни албуми
Албуми на "Ноу Ейнджълс"
Музикални албуми от 2001 година


text:
Mikel Oyarzabal Ugarte (Eibar, Guipúscoa, 21 d'abril de 1997) és un futbolista professional basc que juga per la Reial Societat com a extrem esquerre.

Carrera de club
Oyarzabal va ingressar al planter de la Reial Societat el 2011, a 14 anys. Encara en edat júnior, va debutar com a sènior amb la Reial Societat B el 15 de novembre de 2014, entrant com a suplent a la segona part en una victòria per 3–2 a fora contra la SD Amorebieta a la Segona Divisió B.

El 20 de setembre de 2015, Oyarzabal va marcar els seus primers gols com a sènior, dos, en una victòria per 5–0 a fora contra el CD Mensajero. Va debutar amb el primer equip, i a La Liga, el 25 d'octubre, substituint Carlos Vela als darrers minuts d'una victòria per 4–0 contra el Llevant UE.

El 8 de febrer de 2016, Oyarzabal va marcar el seu primer gol amb la Reial Societat en una victòria per 5–0 a fora contra el RCD Espanyol. Sis dies després, poc després d'haver ampliat el seu contracte fins al 2021, va marcar un doblet per contribuir a vèncer el Granada CF 3–0 a l'Estadi d'Anoeta.

El 19 d'agost de 2016, Oyarzabal va ampliar més el seu contracte fins al 2022.

Internacional
Oyarzabal ha representat  jugant amb la selecció espanyola sub-18 i la sub-19. El 17 de maig de 2016, a només 19 anys, fou convocat amb la selecció absoluta per disputar un amistós contra . Dotze dies més tard, va substituir Nolito a l'hora de joc, en una victòria per 3–1 a Suïssa.

Palmarès
Reial Societat
 1 Copa del Rei: 2019-20
Selecció espanyola
 1 Campionat d'Europa sub-21: 2019

Referències

Enllaços externs
 Real Sociedad official profile

Futbolistes eibarres
Futbolistes de la Reial Societat B
Futbolistes de la Reial Societat
Futbolistes internacionals amb Espanya de la dècada de 2010
Alumnes de la Universitat de Deusto
Futbolistes internacionals amb Espanya de la dècada de 2020
Medallistes espanyols als Jocs Olímpics d'estiu de 2020
Futbolistes internacionals amb el País Basc


text:
Султан-Ага Ханум ( Soltān-Āqā Xānum, ; ) — была Сефевидской царицей-супругой черкесского происхождения, как вторая жена Сефевидского царя Тахмаспа I (р. 1524-1576). Она вышла замуж за Тахмаспа I незадолго до 1548 года и была сестрой Сефевидско-Черкесского знатного Шамхала султана, а также матерью принцессы Пари-Хан-ханум и принца Сулеймана-Мирзы (р. 28 марта 1554 года, Нахчыван)

вторая жена персидского шаха Тахмаспа I (правил в 1524—1576 годах) из династии Сефевидов. Она была черкесского происхождения , и сестрой  , . Султан-Ага Ханум стала женой Тахмаспа до 1548 года  и родила ему дочь  и сына  (р. 28 марта 1554, Нахичевань).

Примечания

Литература

Черкесская аристократия
Сефевиды
Супруги правителей XVI века
Персоналии по алфавиту