text:
Der Titel Tschechischer Fußballer des Jahres wird seit der Unabhängigkeit des Landes 1993 vergeben.

Bis 2006 hielt der Olympia-Verlag die Rechte an der Wahl, seitdem gehören sie dem tschechischen Fußballverband. Dieser änderte auch den Kreis der Wahlberechtigten. Wählten zuvor vornehmlich Erstligafußballer, so wird Tschechiens Fußballer des Jahres nun von Mitgliedern einer so genannten Fußballakademie gewählt, zu der die Erstligatrainer, Erstligakapitäne, Nationalspieler mit mindestens 25 Länderspielen, ehemalige Fußballer des Jahres, Medienvertreter und Verbandsfunktionäre gehören. Die Wahl findet in der Regel am Anfang eines Jahres für das vorangegene Kalenderjahr statt. Rekordtitelträger ist Petr Čech mit neun Ernennungen.  Vorgänger der Ehrung war von 1965 bis 1992 die Wahl zum Fußballer des Jahres der Tschechoslowakei. Neben dem Titel Tschechischer Fußballer des Jahres wird von Journalisten für den besten Spieler einer Saison auch die Ehrung Zlatý míč (tschechisch für Goldener Ball) vergeben.

Bisherige Titelträger

Siehe auch
 Fußballer des Jahres (Tschechoslowakei)

Einzelnachweise

Tschechien
Fussballer Des Jahres
Erstverleihung 1993


text:
Dit artikel geeft een overzicht van de geschiedenis van Anhalt. Anhalt is een regio in de Midden-Duitse deelstaat Saksen-Anhalt die zich uitstrekt van het oosten van de Harz tot de middenloop van de Elbe. Belangrijke steden in het gebied zijn Dessau, Bernburg, Köthen en Zerbst.

De geschiedenis van Anhalt is nauw verbonden met de dynastie van de Ascaniërs. Anhalt was het stamland van deze dynastie, die vooral tijdens de hoge middeleeuwen zeer invloedrijk was in het noordoosten van Duitsland. De dynastie verzwakte door de gewoonte om het land onder alle zonen te verdelen. Anhalt bestond daardoor een groot deel van zijn geschiedenis uit verschillende kleine vorstendommetjes, die weinig invloed konden uitoefenen op de omliggende vorstendommen.

In 1863 werd Anhalt definitief verenigd tot het hertogdom Anhalt. In 1918 werd de hertogelijke familie gedwongen om af te treden en werd Anhalt tot vrijstaat uitgeroepen. Na de Tweede Wereldoorlog werd Anhalt als deelstaat opgeheven en verloor het gebied zijn politieke zelfstandigheid.

Prehistorie en oudheid

De oudste sporen van menselijke bewoning in het gebied dat later Anhalt zou worden zijn vuistbijlen uit ongeveer 200.000 v. Chr. Vanaf 8000 tot 5500 v. Chr., tijdens het Mesolithicum, werden de hoger gelegen gebieden bewoond door Jager-verzamelaars. Hierna verschenen de eerste landbouwers in het gebied, die naar de vorm van hun aardewerk de Bandkeramische cultuur genoemd worden. Tijdens het Neolithicum werd Anhalt bewoond door subgroepen van de Trechterbekercultuur: de Baalberger Cultuur (vanaf 4100 v. Chr.) en de Walternienburg-Bernburger Cultuur (vanaf 3200 v. Chr.). De bronstijd was van groot belang voor de culturele ontwikkeling van het gebied. Brons werd gebruikt voor het maken van wapens, sieraden en gebruiksvoorwerpen die duurzamer waren dan steen en koper.

Vanaf 1200 v. Chr. vestigden groepen mensen die tot de Lausitzcultuur behoorden zich vanuit het oosten in Anhalt. Een van de belangrijkste archeologische opgravingen waar resten van deze cultuur zijn gevonden ligt in de gemeente Coswig. Met de Lausitzcultuur begon ook de IJzertijd in Anhalt. Het is onduidelijk tot welke taalgroep de Lausitzcultuur behoorde. Zowel een Oerslavische als een Oergermaanse achtergrond zijn genoemd. Rond het jaar 0 werd Midden-Duitsland bewoond door de Sueben, een Germaanse stammengroep. De stammen die langs de Elbe leefden worden Elbe-Germanen genoemd. In Anhalt waren dat vooral Longobarden, Semnonen en Hermunduren.

De uitbreiding van het Romeinse Rijk heeft in Anhalt weinig sporen nagelaten. Er werd wel gehandeld tussen de Germaanse stammen en de Romeinen. Een expeditie onder leiding van Nero Claudius Drusus bereikte in 9 v. Chr. de Elbe. Drusus stierf na een val van zijn paard. Volgens latere volksverhalen zou hij zijn begraven in de hunebed van Drosa.

Middeleeuwen

Vroege middeleeuwen
Vanaf de vierde eeuw na Chr. trokken de meeste Elbe-Germanen naar het zuiden en het oosten weg. Ten oosten van de Elbe en de Saale werd hun plaats ingenomen door Slavische stammen. Het gebied tussen de Harz en de Saale bleef overwegend Germaans. Later werd dit gebied de Schwabengau genoemd. Vanaf de zevende eeuw kwam het onder invloed van de Saksen. Tussen 772 en 804 onderwierp de Frankische koning Karel de Grote de Saksen tijdens een reeks oorlogen. Tegelijkertijd werden de voormalig Sakische gebieden gekerstend. In 780 werd in Seligenstadt een missioneringscentrum opgericht. In 804 werd de plaats het centrum van een bisdom. Tien jaar later werd de bisschopszetel naar Halberstadt verplaatst. De Saale en de Elbe vormden de grens tussen het christelijke Frankische Rijk en de heidense Slaven. Hoewel de Franken verschillende veldtochten tegen de Slaven ondernamen en in 839 twaalf Slavische burchten veroverden (waaronder de sterke Kesigesburg bij Cösitz), bleven de Slavische stammen relatief onafhankelijk.

De grens bleef tot de tiende eeuw min of meer onveranderd; de Karolingische koningen zagen de grens vooral als een verdedigingslinie. De latere Duitse koningen uit het Saksische huis probeerde actief nieuwe gebieden in het oosten te veroveren. Hertog Hendrik van Saksen, die in 919 Duits koning werd, richtte een aantal burchten op in de Slavische gebieden ten oosten van de Saale, die vooral bedoeld waren als bescherming tegen invallen van de nomadische Hongaren. Onder zijn zoon keizer Otto I de Grote werden de nieuw veroverde gebieden in het Rijk geïntegreerd. In 937 benoemde Otto I Gero, een Saksische edelman, tot markgraaf van de Saksische Oostmark en gaf hem de opdracht om de gebieden ten oosten van de Elbe in te nemen. Na een lange strijd veroverde Gero de landen tussen de Elbe en de Oder en wist zo zijn gebied aanzienlijk te vergroten. Opstanden van de Slaven sloeg hij met harde hand neer. Daarnaast stichtte Gero de twee oudste kloosters van Anhalt: het klooster van Frose en het vrouwensticht Sint-Cyriacus in Gernrode.

Na de dood van Gero in 965 werd de Oostmark opgedeeld in vijf kleinere marken - de Noordmark, de mark Meißen, de mark Lausitz, de mark Merseburg en de mark Zeitz. Het latere Anhalt kwam in de Mark Lausitz te liggen. In 983 kwamen de Slavische stammen in opstand tegen de Duitse overheersing en de ten oosten van de Elbe gelegen gebieden gingen voor het Duitse of Heilige Roomse Rijk verloren. De tussen de Saale, de Elbe, de Mulde en de Fuhne gelegen gouw Serimunt bleef wel behouden. Samen met de Schwabengau kwam de gouw Serimunt in handen van de dynastie van de Billungers. Het kernland van het latere Anhalt bestond uit deze twee gouwen.

De opkomst van de Ascaniërs
Een deel van bezittingen van de Billungers ten oosten van de Harz werden na 1032 geërfd door Esiko, de stamvader van de Ascaniërs. Zijn zoon Adalbert was de eerste van wie bekend is dat hij grafelijke rechten over het gebied rond Ballenstedt kon uitoefenen. Adalberts zoon Otto (ca. 1070-1123) erfde daarnaast de overgebleven delen van de Noordmark. Otto was een van de Duitse edelen die het na 983 afgebroken proces van verovering van de Slavische gebieden ten oosten van de Elbe voorzette. Op 9 februari 1115 versloeg hij een Slavische legermacht en breidde hij zijn gebieden uit met Roßlau en Coswig.

Otto werd opgevolgd door zijn zoon Albrecht de Beer. Albrecht was de eerste die zich markgraaf van Anhalt noemde, naar de burcht Anhalt in het oosten van de Harz. Albrecht was ook de eerste die de titel 'graaf van Aschersleben' voerde. De geslachtsnaam Ascaniërs is afgeleid van de Latijnse vertaling van deze titel (comes Ascanie).

Albrecht de Beer was een van de machtige vorsten uit zijn dynastie. In 1134 werd hij graaf van Weimar-Orlamünde en in 1138 werd hij door Rooms-koning Koenraad III tot hertog van Saksen benoemd. Nadat een aantal van zijn burchten, waaronder de burcht Anhalt, tijdens een oorlog met de rivaliserende Welfen-dynastie waren platgebrand, moest hij zijn hertogstitel echter weer opgeven. Albrecht had meer succes met zijn oorlogen tegen de Slaven. In 1157, tijdens een kruistocht tegen de Slaven, veroverden Albrechts troepen de burcht Brandenburg op de Slaven. Om zijn pas veroverde landen te bevolken trok Albrecht kolonisten aan uit onder andere Westfalen, Vlaanderen en Holland. De Slavische bevolking werd langzaam geassimileerd. Tot de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) werd door een deel van de bevolking in het oosten van Anhalt echter nog een Slavische taal gesproken. Door de uitbreiding naar het oosten verschoof ook het culturele centrum van Anhalt. Terwijl meer oostelijk gelegen plaatsen als Bernburg, Köthen, Dessau en Coswig groeiden en stadsrechten kregen, bleven de steden en marktplaatsen in het westen klein. De enige uitzondering was de belangrijke stad Aschersleben.

De eerste delingen
Evenals andere Duitse vorstenhuizen kenden de Ascaniërs geen eerstgeboorterecht. Na de dood van Albrecht de Beer verdeelden zijn zonen daarom zijn erfenis onder elkaar. Otto kreeg Brandenburg, Herman kreeg Weimar-Orlamünde en de Anhaltse gebieden vielen aan Albrechts jongste zoon Bernhard. In 1180 werd Bernhard door keizer Frederik I Barbarossa tot hertog van Saksen benoemd. De keizer had het grootste gedeelte van het hertogdom echter eerst verdeeld onder een aantal Noord-Duitse graven en bisschoppen, zodat Bernhards hertogdom alleen bestond uit enkele kleine gebieden ten oosten van de Elbe. Uit Bernhards regeringsperiode stammen veel van de Romaanse dorpskerken die in Anhalt bewaard zijn gebleven.

Na Bernhards dood in 1212 verdeelden zijn zoons hun vaders bezittingen opnieuw. De oudste, Hendrik, kreeg de graafschappen in Anhalt, terwijl Albrecht de Saksische hertogstitel met de gebieden rond Wittenberg en Lauenburg kreeg. Hendrik wist verschillende heerlijke en grafelijke rechten te verenigen tot een min of meer aaneengesloten rechtsgebied. In 1215 noemde hij zich voor het eerst vorst van Anhalt (princeps in Anahalt). Hendrik en zijn opvolgers waren de eerste en lange tijd ook enige graven die tot de kleine kring van rijksvorsten behoorde.

Tijdens de regering van Hendrik I schreef Eike von Repgow, een ridder uit het Anhaltse dorp Reppichau, een van de eerste rechtsboeken uit de Duitse geschiedenis: de Saksenspiegel. Hierin werd het Saksische gewoonterecht voor het eerst schriftelijk vastgelegd. Een andere belangrijke gebeurtenis die tijdens Hendriks regering plaatsvond was de verlening van het Privilege van Worms (1231). Hierin bevestigde Rooms-koning Hendrik VII dat de rijksvorsten, en dus niet de koning of keizer, verantwoordelijk waren voor het bestuur van hun landen, de rechtspraak, het innen van tollen en het slaan van munten.

Rond 1259 verdeelden de zoons van Hendrik I hun erfenis. Zijn oudste zoon Hendrik kreeg Anhalt-Aschersleben, zijn tweede zoon Bernhard kreeg Anhalt-Bernburg en zijn jongste zoon Siegfried kreeg Anhalt-Köthen. Door de verdelingen werden de Ascaniërs gemarginaliseerd in de rijkspolitiek.

Crisis en groei in de late middeleeuwen

In 1307 wist Albrecht I van Anhalt-Köthen de rijke stad Zerbst in handen te krijgen. Zerbst groeide in korte tijd uit tot de grootste en belangrijkste stad in Anhalt. In 1321 ging het graafschap Aschersleben echter verloren. Na het uitsterven van het Huis Anhalt-Aschersleben in 1315 verloren hun erfgenamen van Anhalt-Bernburg in 1322 Aschersleben aan de bisschoppen van Halberstadt. Ondanks protesten bij de keizer wisten de vorsten van Anhalt het verloren gebied niet meer terug te winnen. Door het verlies van Aschersleben werd het oostelijke deel van Anhalt gescheiden van het oude stamgebied in de Harz.

Aan het einde van de dertiende en aan begin van de veertiende eeuw maakten de steden van Anhalt een periode van groei door. Zerbst was de grootste stad. Dessau was vrij klein, maar het belang van deze stad nam toe dankzij de ligging ervan op een oversteekplaats aan de rivier de Mulde. Ook Köthen groeide door zijn positie als oversteekplaats, maar ook door de aanwezigheid van het vorstelijke hof in de bij de stad gelegen burcht. Bernburg bestond uit drie verschillende steden met verschillende rechten die van elkaar gescheiden werden door stadsmuren. Vanwege de ligging van de burcht boven de steden werd Bernburg de "Kroon van Anhalt" genoemd. Coswig was het geestelijke centrum van het vorstendom Anhalt-Köthen, waar de vorsten twee kloosters stichtten en de Duitse Orde een commanderij in het nabijgelegen Buro bezat. Omdat in Anhalt weinig kastelen en burchten stonden, waren de steden met hun grachten en stadsmuren ook van wezenlijk belang voor de landsverdediging.

Door het verlies aan prestige werd het voor de Anhaltse vorsten steeds moeilijker om voor hun zoons en dochters hoge kerkelijke posities te verwerven. Ook wisten de vorsten van Anhalt hun erfaanspraken geen kracht bij te zetten toen de andere takken van de Ascaniërs uitstierven. Zo gingen Brandenburg in 1320, Saksen-Wittenberg in 1423 en Weimar-Orlamünde in 1486 voor de dynastie verloren. Van Saksen-Wittenberg erfden ze in 1423 alleen het graafschap Plötzkau.

Om volgens de vorstelijke levensstijl te kunnen leven en hun dochters passende bruidsschatten te kunnen meegeven was veel geld nodig. De schulden van de vorsten liepen daardoor steeds hoger op. Om het inkomen op korte termijn zeker te stellen verpandden de vorsten hun rechten, domeinen en zelfs een aantal plaatsen, waaronder Harzgerode, Güntersberge, Wörlitz, Plötzkau en zelfs de ruïnes van de burcht Anhalt. Toch kon de vorst van Anhalt-Zerbst in 1370 zijn gebied uitbreiden met het graafschap Lindau. In 1468 stierf de linie Anhalt-Bernburg uit, waarna de aartsbisschop van Maagdenburg het gebied in handen probeerde te krijgen. Alleen door de steun van keizer Frederik III bleef Bernburg in het bezit van Anhalt, maar door het conflict raakten de vorsten nog dieper in de schulden. Pas na 1500 zetten de heersers van Anhalt zich in om hun gezamenlijke positie te verstevigen.

Vroegmoderne tijd

Staatsvorming
Aan het begin van de zestiende eeuw begon in Anhalt een proces van staatsvorming en territorialisering. De vorsten zagen af van delingen en verpandingen waardoor het land verder zou verzwakken. Het bestuur werd gemoderniseerd door de invoering van belastingen en de oprichting van Ämter. Ook verstevigden de vorsten hun invloed op de kerk. Steeds meer bestuurlijke taken werden overgedragen aan vorstelijke beambten, die een eed van trouw aan de vorst moesten zweren. Naast edelen werden ook steeds vaker rechtsgeleerden aangesteld als beambten. Vanaf 1532 riepen de vorsten ook regelmatig landdagen bijeen die hen bij het bestuur moesten adviseren. De landdagen bestonden uit afgevaardigden van de geestelijkheid, de ridderschap en de steden. De zware schuldenlast heeft er uiteindelijk toe bijgedragen dat de modernisering van het bestuur van Anhalt in vergelijking met andere Duitse vorstendommen relatief snel verliep.

De vorstelijke familie streefde naar erkenning als gelijken van de Brandenburgse Hohenzollerns en het Saksische huis Wettin. Om hun status te benadrukken werden oude woonkastelen, zoals het slot van Dessau en de burcht van Bernburg, omgebouwd in renaissancestijl. Geschiedschrijvers in dienst van het hof voerden de afstamming van de dynastie terug op de Bijbelse Askenaz, die als voorvader van alle Duitsers voorgesteld werd, en Ascanius, een zoon van de Trojaanse held Aeneas.

De eerste reformatie
De ideeën van de reformatie verspreidden zich relatief snel in Anhalt. Wittenberg, waar Maarten Luther in 1517 zijn 95 stellingen publiceerde, lag relatief dichtbij. In 1521 leerde vorst Wolfgang van Anhalt-Köthen Luther kennen op de Rijksdag van Worms. Een jaar later nodigde hij Luther uit om te preken in Zerbst. Als een van de eerste heersers in het Heilige Roomse Rijk voerde Wolfgang tussen 1524 en 1525 het lutheranisme in het vorstendom Anhalt-Köthen in. Op de Rijksdag van Spiers in 1529 was Wolfgang een van de zes vorsten die protesteerden tegen het verbod op verdere verbreiding van het lutheranisme. Later is de naam "protestanten" hiervan afgeleid.

Het vorstendom Anhalt-Dessau bleef onder invloed van vorstin-weduwe Margaretha van Munsterberg aanvankelijk katholiek. Zij zag het nieuwe geloof als oorzaak van de Boerenopstand. Anhalt werd niet zwaar getroffen door de opstand, maar in het Harzgebied hadden de opstandige boeren wel een aantal kloosters geplunderd. Na Margaretha's dood in 1530 bekeerden haar zoons zich echter tot het lutherse geloof. George III onderhield nauw contact met Luther en zijn naaste medewerker Philipp Melanchthon. George III besloot om zelf de kerkelijke visitatie uit te voeren om te kunnen controleren of de geloofsregels werden nageleefd. In 1545 stelden de vorsten een gezamenlijke kerkorde op, waarin ze de verantwoordelijkheid voor alle kerkelijke zaken op zich namen. Daarvoor was Anhalt kerkelijk verdeeld geweest tussen de bisdommen Maagdenburg, Brandenburg en Halberstadt.

In 1546 brak de Schmalkaldische Oorlog uit tussen de katholieke keizer Karel V en een aantal protestantse rijksvorsten die zich hadden verenigd in het Schmalkaldisch Verbond. Wolfgang van Anhalt steunde de protestanten en werd door de keizer in de rijksban gedaan. Na de nederlaag van het verbond in 1547 bezetten keizerlijke troepen het vorstendom Anhalt-Köthen. In 1552 kreeg Wolfgang zijn gebieden weer terug toen de Vrede van Passau gesloten werd. Door de Godsdienstvrede van Augsburg in 1555 kregen de Duitse vorsten het recht om zelf het heersende geloof in hun gebieden te bepalen.

Vereniging en de tweede reformatie
De meeste vorsten uit de periode van de reformatie stierven kinderloos, waardoor Joachim Ernst vanaf 1570 als enige regerende vorst van Anhalt overbleef. Twee jaar later vaardigde Joachim Ernst een vernieuwde kerkorde en een staatsregeling (Landesordnung) voor heel Anhalt uit.

Ondertussen was in Saksen, de geboorteplaats van de reformatie, een conflict ontstaan over de theologische erfenis van Luther. De aanhangers van Philipp Melanchthon, de Philippisten, stonden tegenover een theologen die een meer orthodox lutheranisme aanhingen: de gnesio-Lutheranen. Joachim Ernst liet Philippisten die in Saksen vervolgd werden in zijn land toe. Uiteindelijk ontstond er zelfs een openlijke strijd tussen Anhaltse en Saksische theologen. De kerk in Anhalt begon zich meer te richtten naar het Franse calvinisme. Vanaf 1578 werden predikanten niet meer in Wittenberg maar in Zerbst gewijd, wat als oprichtingsmoment van de Evangelische Landeskirche Anhalts gezien wordt. In 1582 richtte Joachim Ernst het Gymnasium Illustre (Zerbst) op om beambten, leraren en theologen in Anhalt zelf op te leiden.

Rond 1600 werd Anhalt officieel calvinistisch. De Lutherse catechismus werd afgeschaft, schilderijen werden uit de kerken verwijderd en de altaren werden afgebroken en vervangen door eenvoudige tafels. In de rijkspolitiek verbonden de vorsten van Anhalt zich met de andere geformeerde vorstendommen, zoals de Palts en Hessen-Kassel. Door middel van huwelijken verbonden de vorstenhuizen van deze landen zich met elkaar. De door de vorsten opgelegde "tweede reformatie" werd niet meteen door alle gelovigen geaccepteerd. Calvinistische dominees werden meestal alleen genegeerd, maar soms ook bekogeld en uitgescholden. Regelmatig pisten de mannen vanaf de balkons in de kerk naar beneden.

Deling en oorlog

De eenheid van het vorstendom Anhalt duurde slechts drieëndertig jaar. Tussen 1586 en 1606 regeerde Joachim Ernsts zoon Johan George I in naam van zijn jongere broers. Op 30 juni 1603 sloten de broers een delingsverdrag, dat in 1606 uitgevoerd werd. Johan George I kreeg Anhalt-Dessau, Christiaan I kreeg Anhalt-Bernburg, Rudolf kreeg Anhalt-Zerbst en Lodewijk I kreeg Anhalt-Köthen. August zag af van zijn erfdeel en werd schadeloos gesteld met een geldsom. In 1611 verkreeg hij het bestuur over Plötzkau, dat echter onderdeel bleef van Anhalt-Bernburg. De vorstendommen waren zelfstandig, maar de oudste regerende vorst, de senior, was verantwoordelijk voor gemeenschappelijke aangelegenheden. Hij beheerde het archief, de inkomsten uit de mijnbouw en de resten van de burcht Anhalt. Op de rijksdag voerde de senior de stemmen van het vorstendom Anhalt en de in 1611 geseculariseerde abdij Gernrode.

Twee vorsten die in het begin van de zeventiende eeuw regeerden hadden ook buiten Anhalt invloed. Lodewijk I van Anhalt-Köthen was medeoprichter en voorzitter van het Fruchtbringende Gesellschaft, een groep van vorsten en hoogwaardigheidsbekleders die zich inzetten voor het gebruik van het Duits in de kunsten, de wetenschap en het bestuur. Christiaan I van Anhalt-Bernburg speelde als adviseur van twee keurvorsten van de Palts een belangrijke rol bij het uitbreken van de Dertigjarige Oorlog. Als raadgever van Frederik IV van de Palts was hij nauw betrokken bij de oprichting van de Protestantse Unie. Toen in 1618 de Boheemse Opstand uitbrak, adviseerde Christiaan keurvorst Frederik V om de Boheemse koningskroon aan te nemen uit handen van de opstandige Boheemse edelen. Keizer Ferdinand II versloeg het Boheems-Paltische leger echter in de Slag op de Witte Berg en herstelde zijn gezag over Bohemen. Frederik V en zijn medestanders moesten vluchten. Christiaan I kon pas in 1624 weer naar Anhalt terugkeren.

Vanaf 1625 werd Anhalt direct door de oorlog getroffen. Keizerlijke troepen bezetten de strategisch gelegen brug over de Elbe tussen Dessau en Roßlau. Op 25 april 1626 probeerde de graaf van Mansfeld zonder succes de brug te veroveren op het keizerlijke leger onder Wallenstein. Regelmatig trokken verschillende legers brandschattend en plunderend door het kleine en slecht verdedigbare Anhalt. De brug bij Dessau werd in 1631 door keizerlijke troepen verwoest. In 1635 ondertekenden de vorsten van Anhalt het Verdrag van Praag en sloten vrede met de keizer. Het land werd echter niet gespaard door langstrekkende troepen. In 1644 beschoten de Zweden vanuit het kasteel van Bernburg de stad, waar een keizerlijke bezettingsmacht was gelegerd.

In 1648 werd de oorlog met de Vrede van Westfalen beëindigd. Ongeveer een derde deel van de bevolking was tijdens de oorlog door krijgshandelingen en pestepidemieën omgekomen. Grote delen van het land waren verwoest en de staatsschulden waren tot een recordhoogte van 500.000 Taler gestegen. De jaarinkomsten van alle vorstendommen samen bedroegen slechts een vijfde deel van dit bedrag. De wederopbouw zou tientallen jaren duren.

Wederopbouw en de Pruisische connectie

Om verdere verzwakking van hun door oorlog verwoeste land te voorkomen probeerden de vorsten na de oorlog nieuwe delingen te voorkomen. De laatste deling waarbij een zelfstandig vorstendom ontstond vond plaats in 1635. Vijf jaar na de dood van hun vader verdeelden Christiaan II en Frederik Anhalt-Bernburg onder elkaar, waarbij Frederik Anhalt-Bernburg-Harzgerode kreeg. Na een vergelijk met zijn broer wist Frederik in 1647 ook de landsheerlijke rechten voor zijn deel te verkrijgen. Bij latere delingen bleven de landsheerlijke rechten bij de oudste zoon.

Vooral het oosten van Anhalt begon zich in de eerste decennia na de oorlog economisch en cultureel weer te ontwikkelen. In 1667 erfde Karel Willem van Anhalt-Zerbst de heerlijkheid Jever in Oost-Friesland. Met de inkomsten uit Jever, dat nauwelijks onder de oorlog geleden had, kon hij de Nederlandse architect Cornelis Ryckwaert het kasteel in Coswig in Hollands classicistische stijl laten verbouwen. Later vernieuwde Ryckwaert in opdracht van Henriëtte Catharina van Oranje-Nassau, de vrouw van Johan George II van Anhalt-Dessau, het tot Oranienbaumhernoemde dorp Nischwitz geheel en bouwde hier ook een slot. Met de bouw van deze nieuwe paleizen onderstreepten de vorsten hun aanspraken om als absolute monarchen te regeren. De rechten van de Staten van Anhalt werden steeds verder uitgehold door deze absolutistische politiek van de vorsten. In 1698 kwam de Anhaltse landdag voor het laatst bijeen.

Om immigranten aan te trekken en de economie te versterken voerden de vorsten een politiek van religieuze tolerantie. In Anhalt-Zerbst had Johan in 1644 het lutheranisme tot staatsgodsdienst verklaard, wat tot spanningen met de gereformeerde bevolking leidde. In 1679 werd het conflict opgelost: de grote Sint-Nicolaaskerk bleef gereformeerd, terwijl de kleine lutherse gemeenschap een eigen kerk mocht bouwen. In Anhalt-Dessau stond Johan George II in 1686 de joodse inwoners van Dessau toe een synagoge te bouwen. Een jaar eerder had hij Moses Benjamin Wulff als hofjood aangesteld om zijn financiën te beheren. Wulff was verantwoordelijk voor de hervorming van het muntwezen en de belastinginning, maar ook voor het uitrusten van troepen. In Anhalt ontstond een levendige Joodse cultuur. Ook de lutheranen kregen meer vrijheden. Vanaf 1690 mochten zij in Dessau een eigen kerk oprichten.

In dezelfde periode zochten de vorsten van Anhalt toenadering tot het machtige Brandenburg-Pruisen, dat direct ten noorden van Anhalt lag. Johan George II trad in 1658 in dienst als militair bij keurvorst Frederik Willem I van Brandenburg en werd uiteindelijk bevorderd tot generaal-veldmaarschalk. Militaire dienst onder de koning van Pruisen werd een traditie binnen de Anhaltse vorstenhuizen. Leopold I van Anhalt-Dessau, de alte Dessauer, was zelfs verantwoordelijk voor een groot deel van de hervormingen die Brandenburg-Pruisen tot een geduchte militaire macht maakten. In zijn eigen vorstendom, waar hij tussen 1693 en 1747 regeerde, brak Leopold I de macht van de adel door hun landgoederen op te kopen. Daarnaast stimuleerde hij de immigratie en de ontginning van moerassen langs de Elbe en de Mulde. Onder zijn bewind werden zeker twaalf dorpen gesticht en heropgebouwd. Door de aanleg van kanalen, dammen, fruitboomgaarden en manufacturen groeide de economie. Uiteindelijk kon Leopold I alle schulden afbetalen.

Leopold van Anhalt-Köthen is vooral bekend geworden als kunstmecenas. Hij trok bekende musici aan en stelde in 1717 Johann Sebastian Bach aan als zijn kapelmeester. In zijn Köthense tijd produceerde Bach enkele van zijn bekendste werken, zoals de Brandenburgse Concerten en het eerste deel van Das wohltemperierte Klavier.

Hoewel het eerstgeboorterecht in Anhalt-Bernburg in 1665 was ingevoerd, stond Victor Amadeus in 1692 een deel van zijn vorstendom af aan zijn jongste zoon Lebrecht. Na het uitsterven van het Huis Anhalt-Bernburg-Harzgerode in 1702 ontstond een conflict tussen de zoons van Victor Amadeus over de erfopvolging in Harzgerode. Na bemiddeling van de keizer moest Victor Amadeus het Amt Hoym afstaan aan zijn jongste zoon Lebrecht, terwijl zijn oudste zoon Karel Frederik hem als vorst van Anhalt-Bernburg zou opvolgen. Lebrecht werd de stamvader van het huis Anhalt-Bernburg(-Schaumburg)-Hoym dat tot 1812 bleef bestaan. Over de precieze verdelingen van de rechten bleef onenigheid bestaan.

Verlichting

De band tussen Anhalt en Pruisen leidde in 1745 tot een huwelijk tussen Karel Peter Ulrich, de Russische troonopvolger, en Sophia van Anhalt-Zerbst. De Pruisische koning Frederik II de Grote had aangestuurd op een huwelijk tussen de dochter van een van zijn generaals en de toekomstige tsaar van Rusland. Hij wilde zo de invloed van Pruisen aan het Russische hof versterken. Sophia nam de Russische naam Catharina aan en bekeerde zich tot het Russisch-orthodoxe geloof. In 1762 werd Catharina zelf keizerin van Rusland nadat zij haar man in een staatsgreep afzette. In Anhalt zelf leidde het huwelijk tot nieuwe bouwactiviteiten; de paleizen moesten aansluiten bij de verhoogde status van de vorstelijke familie.

In het vorstendom Anhalt-Dessau was de periode van de Verlichting een tijd van ingrijpende hervormingen. Na een periode onder voogdij van zijn oom nam Leopold III Frederik Frans, die zich kortweg Frans liet noemen, in 1758 zelf de regering over. Evenals zijn voorgangers was Frans in dienst van Pruisen getreden, maar nadat hij de vernietigende Pruisische nederlaag bij Kollin had meegemaakt verliet hij in 1757 het leger. Hij verklaarde zijn vorstendom neutraal in de Zevenjarige Oorlog die op dat moment woedde. Nadat de oorlog in 1763 beëindigd werd begon Frans aan een grand tour door Europa. Op zijn reizen kwam hij in contact met de ideeën van de verlichtingsfilosofen. Eenmaal teruggekeerd in zijn vorstendom zette de vorst zich in om deze ideeën uit te voeren. Het onderwijs, de gezondheids- en welzijnszorg, de land- en bosbouw, de infrastructuur en de industrie werden op basis van het verlichtingsideaal uitgebouwd of hervormd. Frans liet modelboerderijen bouwen, nieuwe dijken aanleggen en zette een vaccinatieprogramma tegen de pokken op. Anhalt-Dessau groeide uit tot een van de modernste staten in het Heilige Roomse Rijk en werd door andere hervormers als modelstaat gezien. Op politiek gebied veranderde er echter weinig: Frans bleef als absoluut vorst regeren.

Frans' meest omvangrijke werk is de aanleg van het Dessau-Wörlitzer Gartenreich, een parklandschap in Engelse stijl. Het hele landschap bestond uit verschillende plaatsen, paleizen en parken ten oosten van Dessau rond Wörlitz. De uiterwaarden van de Elbe, met hun uitgestrekte weides, alleenstaande eikenbomen en ruimschoots aanwezige water vormde het ideale uitgangspunt voor de aanleg van een complex van landschapstuinen. Het dorp Wörlitz werd geheel in het ontwerp ingepast: oude woonhuizen en het barokke slot werden gesloopt en de romaanse dorpskerk werd vervangen door een neogotisch kerkgebouw. Het hele parklandschap was doordrongen van de idealen van de verlichting, met zelfs een exacte kopie van het eilandje waar Rousseau begraven lag. In 2000 werd het park in de Werelderfgoedlijst van UNESCO opgenomen.

In 1793 stierf het Huis Anhalt-Zerbst in mannelijke lijn uit. Volgens de erfverdragen van het Huis Anhalt moest het vorstendom onder de overgebleven familietakken worden verdeeld. In 1796 werd de verdeling uitgevoerd: Anhalt-Bernburg kreeg het oostelijke deel met Coswig, Anhalt-Köthen kreeg het middelste deel rond Roßlau en Lindau en het westelijke deel met Zerbst viel aan Anhalt-Dessau. Catharina de Grote van Rusland erfde de heerlijkheid Jever.

Rangverhoging en de Napoleontische oorlogen
In april 1806 bevorderde Rooms-Duits Keizer Frans II Alexius van Anhalt-Bernburg tot hertog. Een paar maanden later trad de keizer af, waarbij hij de Duitse vorsten van hun leenband ontsloeg. Het Heilige Roomse Rijk hield op te bestaan. Onder druk van de Franse keizer Napoleon Bonaparte waren de meeste Duitse vorsten al lid geworden van de Rijnbond, het verbond waarin de Duitse vazalstaten van Napoleon verenigd waren. Na de Pruisische nederlaag bij Jena en Auerstedt traden ook de Anhaltse vorstendommen noodgedwongen toe tot de Rijnbond. Daarbij werden ook Frans van Anhalt-Dessau en August Christiaan van Anhalt-Köthen tot hertog verheven. August Christiaan bewonderde de Franse keizer en in 1810 voerde hij de Code Napoléon in zijn hertogdom in.

De Anhaltse hertogdommen telden in deze periode ongeveer 120.000 inwoners. Daarvan moesten er 800 als soldaat in de Napoleontische legers dienen. Ook in de voor Napoleon desastreus verlopen veldtocht naar Rusland vochten Anhaltse soldaten mee. In 1813 vocht een Anhalts cavalerieregiment in de Slag bij Kulm voor de Fransen terwijl een ander regiment aan de zijde van Pruisen en Rusland streed. Vanwege zijn centrale ligging werd Anhalt regelmatig doorkruist door verschillende legers. Vooral in 1813 kwam het tot plunderingen. Voorafgaand aan de Slag bij Leipzig waren rond de 180.000 Russische, Zweedse en Pruisische soldaten in Anhalt ingekwartierd. Op 1 december 1813 traden de Anhaltse hertogen officieel tot de anti-Franse coalitie toe. In 1815 werd Napoleon definitief verslagen en op het Congres van Wenen werden de oude staatkundige structuren zoveel mogelijk hersteld. De Duitse landen verkregen de soevereiniteit en traden toe tot de Duitse Bond, het Heilige Roomse Rijk werd niet meer heropgericht.

Moderne Tijd

Restauratie
Tussen 1815 en 1848 regeerden de hertogen van Anhalt in de geest van de restauratie: burgerlijke en nationalistische ideeën moesten tegengegaan worden. Na de dood van hertog Frans van Anhalt-Dessau in 1817 draaide zijn opvolger een aantal van zijn hervormingen zelfs terug. Pas aan het einde van de jaren 1830 voerden de hertogen een aantal noodzakelijke landbouwhervormingen door. Zo schaften ze de sinds de middeleeuwen gebruikelijke herendiensten en betalingen in natura af.

Voor de hertogdommen Anhalt-Bernburg en Anhalt-Köthen vormde de eerste helft van de negentiende eeuw een laatste bloeiperiode. Ballenstedt, de residentie van de hertogen van Anhalt-Bernburg, groeide uit tot een voorbeeld van de biedermeierstijl. Alexisbad, dat in 1810 door hertog Alexius gesticht werd, was het eerste kuuroord in de Harz. In de zomermaanden was het een geliefde ontmoetingsplaats voor edelen en kunstenaars, waaronder Carl Maria von Weber, Hans Christian Andersen en Caroline Bardua. De ijzergieterij in Mägdesprung was tot ver buiten Anhalt beroemd om de productie van gietijzeren sierornamenten.

In 1818 erfde Ferdinand Frederik van Anhalt-Köthen-Pleß het hertogdom Anhalt-Köthen na de kinderloze dood van hertog Lodewijk August (Pleß was een heerlijkheid in Silezië die in 1765 in het bezit van het Huis Anhalt-Köthen was gekomen). Ferdinand Frederik bekeerde zich in 1825 tot het rooms-katholicisme. Als symbool voor zijn nieuwe geloof liet de hertog Gottfried Bandhauer in Köthen een kerk ter ere van Maria bouwen. Toen de toren van het gebouw instortte zag de grotendeels protestantse bevolking dit als een terechtwijzing van God. In 1828 liet de hertog Bandhauer een klooster en een hospitaal ontwerpen voor de Hospitaalbroeders van Sint Johannes de Deo. Sinds de reformatie was dit het eerste klooster in Anhalt. Ten behoeve van schapenhouderij kocht de hertog in 1828 een groot stuk land iets ten noorden van de Krim in Rusland, waar hij de kolonie Ascania Nova stichtte. Daarnaast had de hertog in 1821 Samuel Hahnemann, de grondlegger van de Homeopathie, tot zijn persoonlijke lijfarts benoemd. Tijdens zijn periode in Köthen verfijnde Hahnemann zijn homeopathische methoden.

Onder Ferdinand Frederiks opvolger, hertog Hendrik, werd het voorheen landelijke Köthen in 1840 aangesloten op het spoorwegnetwerk. De stad groeide uit tot een van de eerste spoorwegknooppunten van Duitsland, met verbindingen naar Leipzig, Maagdenburg en Berlijn. Kort daarop kregen ook Bernburg, Coswig en Dessau een treinverbinding, Zerbst en Ballenstedt volgden pas aan het einde van de jaren 1860.

Revolutie
In 1845 werd het stroomgebied van de Elbe getroffen door zware overstromingen. Akkers liepen onder en de geleden schade was enorm. In het volgende jaar leidde het slechte weer tot mislukte oogsten. In 1847 werd de prijs van brood en aardappelen verdrie- tot -viervoudigd. De protesten over de prijsstijgingen bereidden de weg voor de algehele opstanden die in het revolutiejaar 1848 in heel Europa uitbraken. Onder druk van de burgers ondertekende Leopold IV Frederik op 28 en 29 oktober nieuwe grondwetten van Anhalt-Dessau en Anhalt-Köthen. Hierin werden alle inwoners van Anhalt voor de wet gelijk verklaard, de adel werd afgeschaft en de vrijheid van drukpers en vergadering werden gegarandeerd. Daarnaast schaften de nieuwe grondwetten het kerkelijk patronaatsrecht af en voerde de scheiding der machten in. In december 1848 kreeg ook Anhalt-Bernburg een grondwet. De regeringen wilden door hun toezeggingen echter alleen de revolutionairen tot bedaren brengen en riepen de hulp in van het Pruisische leger om de oude situatie te herstellen.

Op 16 maart 1849 leidde de arrestatie van de radicale democraat Joseph Calm in Bernburg tot een heftige confrontatie tussen het leger en de revolutionairen, waarbij minstens veertien slachtoffers vielen. Korte tijd later herstelde het leger de orde in het land. De in 1849 gekozen landdag werd een jaar later alweer ontbonden. In 1851 stelde de regering ook de grondwet buiten werking: de situatie van voor 1848 werd hersteld. Een aantal voormalige revolutionairen emigreerde naar de Verenigde Staten. Tot de val van de monarchie in 1918 hielden de conservatieven in Anhalt de overhand.

Verenigingen

In 1847 overleed hertog Hendrik van Anhalt-Köthen kinderloos. Volgens de erfverdragen van de Ascaniërs had zijn hertogdom tussen de twee overgebleven takken van de familie verdeeld moeten worden, maar de geesteszieke Alexander Karel van Anhalt-Bernburg zag van zijn erfdeel af. Anhalt-Köthen viel aan Leopold IV Frederik van Anhalt-Dessau. In 1853 werden de twee hertogdommen officieel samengevoegd tot Anhalt-Dessau-Köthen. Toen in 1863 ook Alexander Karel kinderloos stierf, kon Leopold IV Frederik heel Anhalt tot verenigen, met Dessau als hoofdstad.

Anhalt stond sterk onder Pruisische invloed. Aan het einde van de jaren 1820 waren de hertogdommen al toegetreden tot het Pruisische tolsysteem en na 1840 werden ook het belastingstelsel en het systeem van maten en gewichten van Pruisen overgenomen. In 1866 trad Anhalt toe tot de Noord-Duitse Bond. Een jaar later werden alle Anhaltse legereenheden opgenomen in het Pruisische leger. Als aanvoerder van het Anhaltse regiment was erfprins Frederik op 18 januari 1871 aanwezig bij de proclamatie van het Duitse Keizerrijk in de Spiegelzaal van het Kasteel van Versailles.

Ook de twee grootste protestantse kerkgenootschappen van Anhalt kwamen tot een vereniging. Tijdens de hele negentiende eeuw waren de lutherse en de gereformeerde kerken steeds nader tot elkaar gekomen. In 1865 werd een gezamenlijke kerkenraad opgericht en in 1875 volgde een verordening betreffende kerkgemeentes. Met de oprichting van een gezamenlijke synode was de "unie" van de twee kerken voltooid.

Industrialisatie
Onder invloed van de Industriële revolutie maakte de economie van Anhalt een enorme groei door en konden nieuwe inkomstenbronnen aangeboord worden, zoals de winning van potas en bruinkool en het verbouwen van suikerbieten. Na 1870 ontwikkelde Anhalt zich tot een van de modernste industriële regio's in het Duitse Keizerrijk. Dat was niet alleen een gevolg van de aanwezigheid van grondstoffen, maar ook van de centrale ligging in Duitsland, het goed ontwikkelde spoorwegnetwerk en de toegenomen scheepvaart over de Elbe en de Saale. Een aantal Anhaltse ondernemingen waren voor de hele Duitse economie van belang, zoals het Deutsche Continental-Gas-Gesellschaft en de scheepswerf van Roßlau. In 1895 richtte Hugo Junkers in Dessau de firma Junkers & Co. op, die aanvankelijk vooral geisers en gaskachels produceerde, maar later uitgroeide tot de grootste vliegtuigproducent van Duitsland.

De bevolkingsopbouw, de steden en het landschap ondergingen door de industrialisering ingrijpende veranderingen. Tussen 1871 en 1900 nam de bevolking met ongeveer een derde toe, waarbij vooral de steden sterk groeiden. Nieuwe woonwijken en extra verdiepingen op bestaande gebouwen moesten het tekort aan woonruimte oplossen. Het verkeer nam toe en in Dessau en Bernburg werden trambanen aangelegd. Het telegrafienetwerk omvatte behalve de steden ook de plattelandsgemeentes. Het vruchtbare gebied tussen Bernburg en Köthen veranderde door de suikerbietproductie in een uitgestrekte cultuursteppe.

Tot het midden van de negentiende eeuw was de bevolking voornamelijk in de landbouw werkzaam geweest. Daarna nam het aantal fabrieksarbeiders fors toe. Daarmee werd het ook de sociale ongelijkheid in de steden steeds zichtbaarder. In 1867 werd voor het eerst een vereniging van arbeiders opgericht, die de belangen van de arbeidersklasse moest verdedigen. De Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) had veel aanhangers. Bij de Rijksdagverkiezingen van 1912 haalden de sociaaldemocraten in Anhalt 46% van de stemmen.

Het einde van de monarchie en de Vrijstaat Anhalt
Toen in 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak, grepen de inwoners van Anhalt enthousiast naar de wapens. Na vier jaar oorlog was de stemming in het najaar van 1918 omgeslagen. Demonstrerende arbeiders en soldaten trokken door de straten, maar in tegenstelling tot in Pruisen bleven de protesten vreedzaam. Aan het begin van de Novemberrevolutie namen soldatenraden het bestuur van het land over. Op 12 november dwongen de sociaaldemocraten prins-regent Aribert om af te treden in naam van zijn minderjarige neef Joachim Ernst. Anhalt werd een vrijstaat binnen de Weimarrepubliek.

Op 14 november nam een uit zeven man bestaande staatsraad onder leiding van de sociaaldemocraat Wolfgang Heine de voorlopige regering op zich. Bij de landdagverkiezingen op 15 december 1918 kreeg de SPD 22 van de 36 zetels, maar sloot toch een coalitie met de Deutsche Demokratische Partei. Korte tijd later werd de SPD'er Heinrich Deist tot eerste staatspresident gekozen. Anhalt was het eerste bondsland van Duitsland waar de politieke verhoudingen zich na de Novemberrevolutie normaliseerden. De afzetting van de hertogen ging gepaard met een scheiding tussen het kerkelijk en het wereldlijk bestuur. Op 14 augustus 1920 kreeg de Landeskirche een nieuw statuut, waarin de positie van de hertogen overgenomen werd door een kerkenraad.

Naar aanleiding van de Kapp-putsch vielen ook in Anhalt doden en gewonden. Door de sterke economie braken in Anhalt geen verdere crises uit. In 1925 verplaatste het Bauhaus zich van Weimar in Thüringen naar Dessau. Tijdens de periode in Dessau groeide Bauhaus uit tot de beroemdste opleiding voor moderne kunst, design en architectuur ter wereld.

De Grote Depressie trof Anhalt bijzonder hard. Bedrijven gingen failliet en duizenden arbeiders werden werkeloos. Door de crisis kregen radicale partijen meer aanhangers, zeker onder de armen. In Dessau had zich al in 1925 een afdeling van de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) gevestigd. In Köthen hield de partij vanaf 1927 Gouwbijeenkomsten, de Gautage. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1931 wist de NSDAP in de meeste plaatsen de meerderheid te behalen. Bij de landdagverkiezingen van 1932 kreeg de NSDAP 15 zetels en werd daarmee ook in de landdag van Anhalt de grootste partij. De nationaalsocialist Alfred Freyberg werd benoemd tot minister-president. Anhalt was de eerste deelstaat waarvan het bestuur in handen van de nazi's was gevallen en stond daarmee model voor de machtsovername door de NSDAP in andere deelstaten.

Het Derde Rijk en de Tweede Wereldoorlog
Een van de eerste besluiten die het NSDAP-bestuur nam was de verplaatsing en later de sluiting van het Bauhaus, omdat het instituut niet aansloot bij de nationaalsocialistische ideologie. Na de benoeming van Hitler tot rijkskanselier in 1933 begon het regime zijn greep op de samenleving nog verder te versterken, waarbij openlijk geweld gebruikt werd. In Roßlau opende de regering een concentratiekamp voor politieke tegenstanders en in 1934 kreeg Ballenstedt een Nationalpolitische Erziehungsanstalt. De ondernemer Hugo Junkers werd onteigend, waarna de Junkers-fabrieken tot een van de belangrijkste militaire werkplaatsen van nazi-Duitsland uitgroeiden.

Als onderdeel van de gelijkschakelingspolitiek werden de deelstaten Brunswijk en Anhalt onder een rijksstadhouder verenigd. Formeel bleef Anhalt als staat bestaan, maar de staat moest alle politieke rechten opgeven. Binnen de structuur van gouwen van de NSDAP werd Anhalt samen met een deel van de Pruisische provincie Saksen samengevoegd tot de gouw Maagdenburg-Anhalt. De functies van gouwleider en rijksstadhouder werden steeds door dezelfde persoon vervuld.

De joodse cultuur in Anhalt werd door de nazi's geheel vernietigd. Tijdens de Kristallnacht van 9 op 10 november 1938 escaleerde het antisemitische geweld. De synagogen in Bernburg, Coswig, Dessau, Jeßnitz, Köthen en Sandersleben werden geplunderd en bijna geheel vernietigd. Alleen in Gröbzig en Wörlitz bleven de synagogen gespaard. Evenals uit de rest van Duitsland werden de Anhaltse joden gedeporteerd om uiteindelijk in vernietigingskampen vermoord te worden. In Bernburg werd een deel van het verpleegtehuis als euthanasiecentrum ingericht, als onderdeel van het euthanasie- en sterilisatieprogramma van nazi-Duitsland. 9384 patiënten uit verschillende zieken- en verpleeghuizen en ongeveer 5000 gevangenen uit concentratiekampen werden hier door verstikking met Koolstofmonoxide vermoord.

Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog was Dessau vanwege de Junkersfabrieken al vanaf 1940 een doelwit voor geallieerde bommenwerpers. De zwaarste aanval vond plaats in de nacht van 7 maart 1945. Door het gebruik van brandbommen werd het historische centrum van de stad bijna geheel vernietigd. Op 16 april werd Zerbst, dat vanwege zijn middeleeuwse stadsbeeld tot dat moment bekendstond als het "Rothenburg van het noorden", door een bombardement met de grond gelijk gemaakt. Kort daarna bezette het Amerikaanse leger het gebied. In juli 1945, na het einde van de oorlog in Europa, werd de bezetting van Anhalt echter overgedragen aan het Rode Leger van de Sovjet-Unie.

Het einde van Anhalt
Op 23 juli 1945 hield Anhalt formeel op te bestaan. Het land werd met de Pruisische provincies Halle-Merseburg en Maagdenburg samengevoegd tot de provincie Saksen, die in 1946 omgedoopt werd tot Saksen-Anhalt. Als onderdeel van de communistisch bestuurde Sovjet-bezettingszone werden grootgrondbezitters onteigend, waarna hun land werd overgedragen aan coöperaties, kleine boeren en vluchtelingen uit de voormalige Duitse gebieden in het oosten, die aan Polen en de Sovjet-Unie waren overgedragen. Het Sovjetbestuur liet in de zomer en de herfst grootgrondbezitters, domeinpachters, fabrieksbezitters en onder het nazibewind werkzame ambtenaren gevangennemen en in interneringskampen opsluiten. Dit overkwam ook Joachim Ernst, de laatste hertog van Anhalt, die sinds 1944 door de nazi's in Dachau gevangen gehouden werd. De voormalige hertog overleed in 1947 in een Sovjet-kamp bij Weimar. In het kader van herstelbetalingen werden 64 fabrieken uit Anhalt gedemonteerd en naar de Sovjet-Unie vervoerd.

Tot 1947 bleef Anhalt nog gedeeltelijk voortbestaan als het Regierungsbezirk Dessau, maar de landdag schafte in juli van dat jaar deze bestuurslaag af. In 1952, drie jaar na de oprichting van de Duitse Democratische Republiek (DDR) in 1949, werden ook de deelstaten afgeschaft om zo de herinnering aan de oude deelstaten. Het grootste deel van Anhalt werd ondergebracht in het Bezirk Halle, een kleiner deel in het Bezirk Maagdenburg. Historisch onderzoek naar lokale en regionale geschiedenis werd binnen de DDR ontmoedigd.

Kort voor de opheffing van de DDR en de hereniging met hereniging met West-Duitsland was er een korte discussie over de heroprichting van de Vrijstaat Anhalt. Een petitie daartoe kreeg meer dan 10.000 handtekeningen, maar op 22 juli 1990 besloot de Volkskammer, het parlement van de DDR, om de deelstaat Saksen-Anhalt opnieuw op te richten. Door bestuurlijke vernieuwingen verdwenen de grenzen van Anhalt ook op het niveau van de Landkreise. Alleen de Evangelische Landeskirche Anhalts herinnert nog aan het voormalige land.

Om de herinnering aan Anhalt levend te houden werd in 2012 het 800-jarig bestaan van Anhalt gevierd onder de naam "800 Jahre Anhalt".

Noten

Externe links
  Anhalt 800, website naar aanleiding van het 800-jarig bestaan van Anhalt in 2012.

Anhalt
Geschiedenis van Saksen-Anhalt

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Heinrich Wilhelm Richard Karl Rowold (* 12. August 1911 in Oker; † 17. April 1993 in Kopenhagen) war ein deutscher Widerstandskämpfer und Diplomat. Er war von 1970 bis 1974 Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Reykjavík.

Leben
Der Sohn eines Hüttenarbeiters begann 1925 eine Verwaltungslehre, die er 1928 mit der Gehilfenprüfung abschloss. Im Anschluss arbeitete er als Lagerist bei der Konsumgenossenschaft in Goslar. Er trat 1928 in die SPD ein, schloss sich der SAJ Oker an und war Mitglied im Landesvorstand der SAJ Braunschweig. Des Weiteren betätigte er sich im Jungbanner, dessen Vorsitz er im Landkreis Wolfenbüttel von 1929 bis 1933 innehatte.

Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten wurde Rowold aus politischen Gründen im Februar 1933 bei der Konsumgenossenschaft entlassen. Danach betätigte er sich unter anderem als Mitherausgeber der illegalen Zeitschrift Roter Harzbote und als Kurier bei einer Hamburger Widerstandsgruppe. Von Mai bis Juni 1933 wurde er im Zuchthaus Wolfenbüttel inhaftiert. Fünf Monate später gelang ihm durch Unterstützung des Matteotti-Komitees die Flucht nach Bornholm, wo er in der Folgezeit als Sprachlehrer und Reiseführer arbeitete. 1940 wurde er von den deutschen Behörden ausgebürgert. Rowold lebte ab 1943 in Kopenhagen und hielt neben seiner beruflichen Tätigkeit Vorträge für die dänische Arbeiterbildung. 1944 ging er nach Schweden, wo er als freier Mitarbeiter für die sozialdemokratische Presse wirkte. Während des Zweiten Weltkrieges betreute er deutsche Flüchtlinge aus dem Baltikum und unterhielt zugleich Kontakte zum dänischen Widerstand.

Nach dem Kriegsende kehrte Rowold zurück nach Dänemark und war dort von 1945 bis 1950 Erster Sekretär für Bildungs- und Kulturarbeit bei der Verwaltung für deutsche Flüchtlinge. Er fungierte gleichzeitig als Schriftführer der SPD-Landesgruppe Dänemark, deren Vorsitz er 1947 übernahm. Des Weiteren betätigte er sich als Korrespondent für deutsche Zeitungen sowie als Mitarbeiter für die Parteizeitung Social-Demokraten der dänischen Socialdemokraterne. 1946 beteiligte er sich in seiner Heimat an der Vereinsgründung des Sonnenberg-Kreises.

Rowold trat 1950 in den diplomatischen Dienst ein und arbeitete in verschiedenen Ländern als Sozial-, Presse- und Kulturreferent. Von 1955 bis 1958 war er Botschaftsrat im Auswärtigen Amt in Bonn. Von 1970 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 1974 übernahm er als Botschafter die Leitung der Deutschen Botschaft in Reykjavík (Island). Ferner war er Vorsitzender der Dänisch-Deutschen Gesellschaft (Dansk-Tysk Selskab).

Karl Rowold war seit 1937 mit der Dänin Ragnhild (1907–1993) verheiratet und hatte einen Sohn. Seinen Lebensabend verbrachte er gemeinsam mit seiner Frau in Kopenhagen.

Ehrungen
 1956: Ritterkreuz des dänischen Dannebrogordens
 1957: Verdienstorden der Italienischen Republik
 1963: Ritterkreuz des isländischen Falkenordens
 1969: Verdienstkreuz 1. Klasse des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland
 1970: Schwedisches Kommandeurskreuz mit Stern
 1974: Großkreuz am Schulterband des isländischen Falkenordens

Literatur
 Werner Röder, Herbert A. Strauss (Hrsg.): Biographisches Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933. Bd. 1: Politik, Wirtschaft, Öffentliches Leben. München, Saur 1980, S. 623.

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Island
NS-Opfer
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
SPD-Mitglied
Mitglied im Reichsbanner
Ritter des Dannebrogordens
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Falkenordens (Großkreuz)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
Däne
Geboren 1911
Gestorben 1993
Mann


text:
Robergea är ett släkte av lavar som beskrevs av Desm.. Robergea ingår i familjen Stictidaceae, ordningen Ostropales, klassen Lecanoromycetes, divisionen sporsäcksvampar och riket svampar.
Släktet innehåller bara arten Robergea cubicularis.

Källor

Externa länkar

Sporsäcksvampar
Robergea


text:
The Old-timers is a South African Christian hardcore band that primarily plays hardcore punk and punk rock. The band started making music in 2011, and their members currently consist of vocalist, xDave Old-Timerx, with guitar noises by Don Old-timer and drum thumping by Phil Old-timer (Who also drums for False Idle). They signed to Thumper Punk Records for their first studio album, Soli Deo Gloria, which was released in 2012 by Thumper Punk Records alongside Veritas Vinyl. They are the first South African Christian punk band to be signed to an American record label. Since then, they have released two extended plays, Spiritus Sanctus, in 2013, and, Be Reconciled, in 2014, with Thumper Punk Records alongside Veritas Vinyl.

Background
In 2011 Don send some music to Dave and they started putting tracks together for fun. The 'Punk's Not Dead, Nor Are We' demo came out of these sessions. This demo was sent to friends and through it the band were signed to Thumper Punk Records. They released 'SOLI DEO GLORIA in 2012 to much anticipation and have been actively releasing music via Thumper Punk ever since.

Dave & Don live in South Africa but have recruited drummers for each release from amongst their Thumper Punk Label mates in the USA.

Music history
The band commenced as a musical entity in 2011 and put out their debut release, Soli Deo Gloria, a studio album with Thumper Punk Records, on 14 June 2012. First single off the album was "This City" a song that has now become a firm favourite amongst many OT fans, and which has helped solidify it as an anthem amongst many Christian and secular punks. They released, an extended play, Spiritus Sanctus, on 17 December 2013, with Thumper Punk Records. Their subsequent extended play, Be Reconciled, was released by Thumper Punk Records, on 1 July 2014. They released two extended play, Turn It Off, and Turn It Up!, on 1 August 2015, through Thumper Punk Records.

When it comes to mixing and mastering their music, The Old-timers work almost exclusively with Sef Idle of Simpul Studio, Boise, Idaho. He has been a mainstay within their musical career, working with them since SOLI DEO GLORIA in 2012. He is also set to appear as a guest vocalist in their upcoming EP.

Members
Current members
 xDave Old-timerx – vocals
 Don Old-timer – bass, guitar
 Phil Old-timer – drums
Past members
 Matt Old-timer – drums (2011–2013)
 Bob Old-timer – drums (2013–2014)

Discography
Demo
 Punks Not Dead, And Nor Are We (1 December 2011, Independent)
Studio albums
 Soli Deo Gloria (14 June 2012, Thumper Punk)
EPs
 Spiritus Sanctus (17 December 2013, Thumper Punk)
 Be Reconciled (1 July 2014, Thumper Punk)
 Turn It Off (1 August 2015, Thumper Punk)
 Turn It Up! (1 August 2015, Thumper Punk)
Compilations
 "Kickin' It Old School" (1 June 2012, Veritas Vinyl)
 "Fleas Naughty Dog Vol.3" (3 December 2012, Indie Vision Music & Rottweiler)
 "Punk World Compilation Vol. 1 (22 December 2012, Green Goats Records)
 "Whatever68 radio Thanks To All! Compilation vol 1. (11 May 2013, PP Promo Records)
 "Food For Life Benefit Compilation" (2 August 2013, Thumper Punk)
 "Punk Never Dies Vol. 2" (1 September 2013, Indie Vision)
 "Punk 4 The Homeless – Doin' It for the Kids (3 January 2014, Punk4thehomelesscompilationuk)
 "Grok Radio Multi-Genre Compilation Vol 1" (8 January 2014, JCHC Slam and Dance Show)
 "2 Years Rockin You" (6 April 2014, PP Promo Records)
 "United We Skate Benefit Compilation" (16 June 2014, Thumper Punk)
 "Best of Fleas Naughty Dog (2014)" (Rottweiler)
 "Best of Fleas Naughty Dog (2015)" (Rottweiler)

References

External links
Official website
Official Bandcamp

South African musical groups
Musical groups established in 2011
2011 establishments in South Africa


text:
Pterartoria polysticta är en spindelart som beskrevs av William Frederick Purcell 1903. Pterartoria polysticta ingår i släktet Pterartoria och familjen vargspindlar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vargspindlar
polysticta


text:
Otacílio Costa kan syfta på:

Brasilien

 Otacílio Costa (kommun), Santa Catarina,
 Otacílio Costa (ort), Santa Catarina,


text:
Gode är en zon i Etiopien.   Den ligger i regionen Somali, i den sydöstra delen av landet,  km sydost om huvudstaden Addis Abeba.

Källor

Indelningar i Somali (region)


text:
Hotel Royal – trzygwiazdkowy hotel zlokalizowany w kamienicy w centrum Poznania, przy ul. Święty Marcin 71 (dawniej 38). Znajduje się w zespole urbanistyczno-architektonicznym centrum miasta z przełomu XIX i XX wieku, wpisanym do rejestru zabytków (nr rej.: A-231/M z 14.03.1980).

Początki działalności
Pod koniec XIX wieku w miejscu dzisiejszego obiektu hotelowego stała destylarnia Jana Świtalskiego, produkująca wysokogatunkowe wina. W późniejszym czasie na jej tyłach wybudowany został budynek kamienicy, w którym powstał hotel. W świadectwie przemysłowym z 1929 scharakteryzowano go jako "mały hotel w podwórzu".

Siedziba Głównego Dowództwa Powstania Wielkopolskiego

Na przełomie lat 1918 i 1919 pomieszczenia hotelowe posłużyły jako siedziba Głównego Dowództwa powstania wielkopolskiego, skąd Stanisław Taczak, Stanisław Łaciński oraz Bogdan Hulewicz kierowali walkami. Na początku siedziba dowództwa miała znajdować się w domu przy ul. Zwierzynieckiej 3, jednak przychylność właścicielki hotelu, Leokadii Świtalskiej, wdowy po Janie Świtalskim, przyczyniła się do stworzenia dowództwa w Hotelu Royal.

Jedną z podstawowych zalet tej lokalizacji było bliskie sąsiedztwo z siedzibą Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej. Ponadto pokoje oddane do dyspozycji powstańcom na II i III piętrze usytuowane były od strony podwórza posesji, co zapewniało konieczną dyskrecję działania sztabu. Wszystkie pomieszczenia dla powstańców zostały oznaczone tabliczkami informacyjnymi. Drzwi hotelowe zamknięto, a urzędujący w hotelu oficer dyżurny oraz skauci dbali o to, aby do budynku nie dostały się niepowołane osoby. Ponadto monterzy z Urzędu Telegrafii i Telefonów założyli na II piętrze szafkę rozdzielczą dla sztabu Dowództwa Głównego i podłączyli ją z hotelowym aparatem telefonicznym. Bardzo często dyżur nocny przy telefonie pełniła córka właścicielki. Tak zorganizowane centrum funkcjonowało od 28 grudnia 1918 do 15 stycznia 1919. Od 11 stycznia 1919 rozpoczęły się przygotowania do przeniesienia sztabu Dowództwa Głównego do gmachu dawnego V Korpusu Armii. Przejmowanie biur trwało jednak do 19 stycznia, w związku z czym działalność sztabu Taczaka wiązała się przez cały czas z Hotelem Royal.

O historii obiektu przypomina pamiątkowa tablica znajdująca się na ścianie frontowej budynku, która została odsłonięta w 1978.

Po II wojnie światowej
Po zakończeniu walk o Poznań w 1945 Hotel Royal był pierwszym uroczyście otwartym hotelem w Poznaniu. Od tego momentu przeżywał różne koleje losu. Na pewien czas zmieniono jego nazwę na Zacisze. W tym okresie funkcjonował jako obiekt klasy turystycznej oraz hotel robotniczy Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego. Mieścił się tu też przez jakiś czas Dom Aktora.

Współcześnie
W ręce spadkobierców hotel został zwrócony pod koniec 1992, a do jego pierwotnej nazwy powrócono dwa lata później. W budynku wybuchł pożar, jednak na tyle niegroźny, że usuwanie jego skutków zakończyło się tylko remontem. Aktualni właściciele przykładają dużą wagę do historii tego miejsca.

W hotelu gościły m.in. takie osoby jak: Irena Kwiatkowska, Krystyna Janda, Grzegorz Turnau, Maciej Stuhr oraz Martyna Wojciechowska.

W pobliżu
W pobliżu znajdują się inne ważne realizacje urbanistyczne i architektoniczne z XIX i XX wieku: Hotel Lech, Hotel Reichshof, Kamienica Haase i Wagnera, Domy Towarowe Alfa, Dom Książki oraz Dzielnica Cesarska.

Galeria

Przypisy

Bibliografia
 Hotel Royal: od destylarni do hotelu
 Hotel Royal dla powstania (miesięcznik Mój Hotel Gold, ss. 48–52)

Zabytkowe hotele w Poznaniu
Hotele i budynki zakwaterowania turystycznego w Poznaniu
Centrum (Poznań)


text:
Stu Megan (Stewart A. Megan, born 1952 in Bristol, England) is now retired, having been a computer software professional since 1968, a career spanning 46 years. He began this career working on early core memory computers such as the LEO Computers LEO III (a room-sized machine that used only switches for control and ferrite rods for memory) to working at Netscape as the System Test Engineering Manager for more recent internet technology products such as Netscape's Directory Server (NDS).

Stu emigrated to Canada in 1981, working for a company called GEAC as a system programmer/developer. GEAC built their own hardware and software systems, compilers and were a leading Canadian corporation. Stu then emigrated to the US with GEAC and worked on many system developer projects there. After working at First Interstate IT Services, he moved to Silicon Valley working at many companies including Syntelligence - an Stanford AI company, both in the US and back in UK, he worked for Netscape as Senior QA Manager on Directory Server ( the birth of the internet ) and more. He subsequently began his own QA TestLab Services Consulting Service, initially providing hands on testing and later becoming a QA infrastructure service for small businesses who needed to start their own internal QA. This involved building the environment and then acquiring the resources needed ( people, software, hardware).

Stu (Stewart)  also worked in the computer game industry for several years, including Sierra's INN network and later Microprose/Spectrum Holobyte where he is credited with working on several games.

In his spare time, he has been involved in volunteering on social projects. One of these was the Spacewatch project in Arizona. His time there involved searching for Near Earth Asteroids. Stu also created and ran a supplemental support site, fmogroup.org  for the volunteers on the project. By analyzing online images, he discovered among others, the close-approaching asteroids 2004 BV18 on January 19, 2004 and 2004 UH1 on October 23, 2004. He analysed over 10,000 online images during his time on the project and discovered 5 asteroids of note.

In July 2004, the asteroid designated 15462 Stumegan was named 'stumegan' in honor of Stewart A Megan's  at the Spacewatch FMO project. The citation states Stewart A. Megan (b. 1952) discovered the Near Earth Object 2004 BV18 in conjunction with the Spacewatch Fast-Moving-Object Project. This find, made using real-time images transferred to volunteers over the Internet, was the subject of much press coverage encouraged others to join the online search. In February 2014, Stu Megan retired after 46 years in the industry, due to health and family issues, which made it impossible for him to continue his business. He is currently working on two novels in his new career as a writer.

Sources
  Minor Planet Center Citation

 Spacewatch FMO Project
 CNN Story
 Chron Tech News
 Meteorite Newsgroup
 LA Times
  Universe Today
 CBS News
 USA Today News
  AstroBiology News
 New York Times

1952 births
Living people
Computer programmers


text:
Leo Carl Maria De Maeyer (8 December 1927 – 18 June 2014) was a Belgian physical chemist. He made an important contribution to the development of instrumental methods for the measurement of fast chemical reactions which led to the 1967 Nobel Prize in Chemistry given to Manfred Eigen. De Maeyer did his main scientific work at the Max-Planck-Institute for physical chemistry at Göttingen, Germany.

Education and early life
De Maeyer was born on 8 December 1927 in Hombeek, Belgium, he was the third son of Renée Meuldermanns and Franz De Maeyer, at that time district administrator in Belgian Congo, after 1930 independent certified public accountant in Mechelen.

Leo De Maeyer received his formal education at the Koninklijk Atheneum of Mechelen (Belgium) and began his studies of chemistry at the Katholieke Universiteit Leuven (Belgium) at the end of 1945. From 1952-1954 Leo De Maeyer had to interrupt his studies to do his military service. In the same year he received his PhD in sciences from the university in Leuven, supervised by Joseph-Charles Jungers. De Maeyer then left Belgium with a scholarship to join the Max-Planck-Institute for physical chemistry directed by. K.F. Bonhoeffer in Göttingen, Germany. He became a staff member in 1956.

Career and historical research
As one of the first collaborators of Manfred Eigen, who had been appointed as a department director at the institute in 1953, De Maeyer became deeply involved in a new approach to the study of very fast chemical processes, which was based on the measurement of chemical relaxation phenomena during the return to equilibrium after a physically induced perturbation of a chemical system.

In 1955 Eigen and De Maeyer succeeded in measuring the reaction rate and the mechanism of neutralization reaction H+ + OH– = H2O for the first time, supposedly the fastest reaction known. Up until then this was thought to be impossible. These results were presented for the first time in May 1955 in Goslar at the Bunsentagung, the annual meeting of the Deutsche Bunsengesellschaft für Physikalische Chemie and jointly published in 1955.

Among other things they had to construct a new measuring bridge (now Exponat Deutsches Museum Bonn). and produce pure conductivity water which had been produced only once before, 60 years previously in 1894.

The success of this work, and Bonhoeffer's way of establishing a fertile environment for diverse new research disciplines in his institute, led him to remain in Goettingen and become a scientific assistant at the Max-Planck-Institute fuer Physikalische Chemie in 1956.

In 1961/62 De Maeyer was invited to the Massachusetts Institute of Technology (MIT) to lecture about the novel field of fast chemical reactions in solution. The importance of this field for many fast biochemical processes was recognized very soon. Among many other applications, the mechanisms of chemical signaling, information transfer and storage in biological systems, appeared the most interesting. Subsequent to his stay at MIT, De Maeyer was among the first associates of the Neurosciences Research Program, founded in 1962 by F.O. Schmitt in Boston, devoted to understanding neuronal mechanisms of information processing in the brain.

At this time Goettingen was the leading center of fast reaction kinetics and relaxation chemistry. Many new approaches for observation and perturbation as well as techniques or instruments adapted to special applications were first developed here.

In 1963 De Maeyer was visiting lecturer at Cornell University (Ithaca), in 1966, 1969 and 1972 at University of Colorado Boulder.

In 1965 De Maeyer became a Wissenschaftliches Mitglied (Scientific Fellow) of the Max-Planck-Gesellschaft. The department shared with M. Eigen was visited by many scientists and postdocs from all continents. Experimental methods were steadily innovated, new technologies introduced and applications widened to important biochemical and biophysical phenomena.

The Nobelprize Chemistry in 1967 was awarded  to Norrish and Porter (each 1/4) and to Manfred Eigen (1/2) "for their studies of extremely fast chemical reactions, effected by disturbing the equilibrium by means of very short pulses of energy." Much of this work was done by Leo De Maeyer and Eigen mentioned him in the Banquetspeech and in the Nobellecture.

A new conception of the role of physical chemistry in biology eventually led to the transformation of the institute into a new multidisciplinary Max-Planck-Institut fuer Biophysikalische Chemie, named Karl-Friedrich-Bonhoeffer-Institut. In 1971 De Maeyer became a member of the Kollegium of this new institute and director of the department "Experimentelle Methoden", where advanced physical techniques for studying dynamic phenomena in liquid media and algorithmic methods for unbiased evaluation of experimental data were developed. Molecular acoustics, photon correlation studies of fluctuation phenomena, non-linear behaviour of matter in strong electric fields, numerical computational methods and other computer applications are among the main research fields of this department.

In the late sixties De Maeyer was solicited from the University of Leuven to participate in establishing a new department of chemistry, needed because of the splitting of the university in independent Flemish and French campuses. As a guest professor and later as a part-time extraordinary professor he founded the Flemish Katholieke Universiteit Leuven's Laboratory for Chemical and Biological Dynamics, an engagement that entitled him to teach physical chemistry and guide doctoral dissertations.

In 1978 the European Molecular Biology Organisation (EMBO) started the operation of the European Molecular Biology Laboratory (EMBL) in Heidelberg. One of the early planned research activities of the laboratory (which was modelled after the European nuclear physics laboratory CERN in Geneva) was the application and development of innovative but sometimes expensive physical instrumentation for molecular biology research. During a three years leave from the Max-Planck-Institute, De Maeyer organized the Division of Instrumentation of EMBL. Applications of synchrotron radiation at EMBL's outstation located at DESY in Hamburg, high resolution scanning cryo-electron-microscopy, development and introduction of confocal microscopy, novel DNA-sequencing methods with fluorescent markers were among the main results achieved in this period.

It was his objective to transfer mature technologies from various other science- and engineering disciplines into the experimental arsenal of molecular biological methods.

Personal life
De Maeyer married Clara Burssens (1931-2015) in 1956, they had four children.

Membership in scientific and technical associations
 Bunsengesellschaft fuer Physikalische Chemie (1955)
 Neuroscience research Program NRP (1962)
 Wissenschaftliches Mitglied (Scientific Fellow) der Max-Planck-Gesellschaft (1965)
 Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) Life Member (1964)
 Koninklijke Vlaamse Chemische Vereniging, (1947, honorary member from 1969)
 National Academy of Engineering, USA, elected foreign associate (1998)
 American Optical Society (1964–1984)
 International Union of Pure and Applied Biophysics (IUPAB), Council Member (1981–1990)
 Associate editor of JBBM (Journal of Biochemical and Biological Methods), (1981)
 Committee on Data for Science and Technology (CODATA), Interdisciplinary Body of the International Council of Scientific Unions, member (1981–1996)
 Lid van de Commissie van Fysische Scheikunde (Belgian Foundation of Scientific Research (FNRS-NFWO)), (1972–1990)

References

Important publications
 with M. Eigen: Relaxation Methods in Technique of Organic Chemistry, Vol. 8, Part II. Ed. By Arnold Weissberger, Interscience Publ. (1963)
 Electric fields in Methods in Enzymology, Vol XVI: Fast Reactions, p. 80, Academic Press, New York, (1969)
 with M. Eigen: Theoretical basis of relaxation spectrometry in: Techniques of Chemistry, Vol. 6, Part 2, Chapter III, J. Wiley & Sons Inc., New York (1973)
 with K. Gnädig, J. Hendrix en B. Saleh: Photon correlation spectroscopy of molecular processes in solution, Quart. Rev. Biophysics 9, 83 (1976)
 Chemical relaxation methods in organic chemistry, Bulletin de la Socit Chimique de France, No. 2, 243–252 (1988)
 with K. Clays, A. Persoons: Hyper-Raleigh scattering in solution in: Modern Nonlinear Optics, Part 3, Eds. M. Evans and St. Kielich. Advances in Chemical Physics Series, Vol. LXXXV, John Wiley & Sons, Inc., , 455–498 (1994)

Literature
 Artikel J.J. Jennen: "Over Dr. Leo C.M. de Maeyer en diens bijdrage tot de jongste Nobelprijs Chemie", Het Ingenieursblad 37e jaargang 1968, nr. 13–14 513–531
 Martin Hinoul, Geniale geesten: 110 jaar Nobelprijzen, 2011, Leuven University Press, blz. 176 Google Books
 Nationaal Biografisch Woordenboek: lemma Leo Carl Maria De Maeyer door Hendrik Deelstra, vol. 23, 2018, col. 777–785, Belgien

External links
 (de) U. von Weizsäcker: wie schnell laufen chemische Reaktionen ab, Die Zeit, 8 oktober 1965
 (nl) Karel Heremans: Professor Leo C.M. De Maeyer: zijn rol in de Nobelprijs Chemie 1967, science@leuven, jaargang 15, dec. 2017
 (de) Grete de Maeyer: Erinnerungen an Leo De Maeyer, Max-Planck-Institut für Biophysikalische Chemie (mpibpc), dec. 2017

1927 births
2014 deaths
Max Planck Society people
Belgian physical chemists
Scientists from Mechelen
20th-century Belgian scientists
KU Leuven alumni
Max Planck Institute directors


text:
Gonatium hilare är en spindelart som först beskrevs av Tord Tamerlan Teodor Thorell 1875.  Gonatium hilare ingår i släktet Gonatium och familjen täckvävarspindlar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Täckvävarspindlar
hilare


text:
Questa voce raccoglie le informazioni riguardanti l'FC Pro Vercelli 1892 nelle competizioni ufficiali della stagione 2022-2023.

Divise e sponsor
Per la stagione 2022-23 lo sponsor tecnico è EYE Sport; lo sponsor di maglia è Rubinetterie Condor.

Organigramma societario

Area amministrativa
 Paolo Pinciroli - Presidente
 Franco Smerier - Presidente onorario
 Anita Angiolini - Vice presidente
 Francesco Celiento - Amministratore delegato
 Alex Casella - Direttore sportivo
 Loris Bolzoni - Segretario generale
 Christian Peretti - Area legale, rapporti con la lega e SLO
 Franca Alberganti - Responsabile amministrativa
 Gianluca Pinciroli - Club manager
 Alessandro Piccica - Direttore marketing e ufficio stampa
 Vittoria Marmando - Ufficio Marketing
 Mariagrazia Zecca - Ufficio Marketing
 Alessandro Marcioni - Ufficio Marketing
 Donato D'Elia - Sponsor business development
 Sebastiano Regis - Social media manager
 Marco Lussoso - Fotografo ufficiale
 Irene Villarboito - Responsabile vendita merchandising

Area tecnica
 Massimo Paci - Allenatore
 Roberto Guana - Allenatore in seconda
 Andrea Nuti - Responsabile area atletica
 Fabio Ronzani - Preparatore dei portieri
 Stefano Vercellotti - Team manager
 Mario Enrico Braco - Match analyst
 Paolo Guidetti - Responsabile area tecnica
 Riccardo Secondo - Collaboratore tecnico
 Claudia Fin - Responsabile sanitaria
 Giuseppe Sulpizio - Medico sociale
 Carlo Covellone - Fisioterapista
 Lorenzo Lucanera - Osteopata

Rosa

Calciomercato

Sessione estiva (dal 01/07 al 31/08)

Sessione invernale (dal 02/01 al 31/01)

Risultati

Serie C

Girone di andata

Girone di ritorno

Coppa Italia Serie C

Statistiche

Statistiche di squadra
Statistiche aggiornate al 2 novembre 2022.

Andamento in campionato

Statistiche dei giocatori

Collegamenti esterni

2022-2023


text:
Virgil Pârvu () a fost un membru al Partidului Comunist Român.

A fost ministrul finanțelor României în Guvernul Ion Gh. Maurer (4) (16 iulie 1968 - 12 martie 1969) și Guvernul Ion Gh. Maurer (5) (13 martie - 19 august 1969).

Note

Nașteri în 1910
Anul decesului lipsă
Pîrvu, Virgil
Comuniști români


text:
La jaula de oro (Spanish "the golden cage", not capitalized in Spanish) is a title which can refer to several works:

 Jaula de Oro (album), 1984 album by Los Tigres del Norte
 "Jaula de oro" (song)
 La jaula de oro (1987 film), inspired by the song
 La jaula de oro (telenovela), a 1997 Mexican soap opera
 The Golden Dream (La jaula de oro in Spanish), film by Diego Quemada-Díez
 La jaula de oro, 1986 poetry collection by Altair Tejeda de Tamez

See also
 The Golden Cage (disambiguation)
 Cage of Gold


text:
Az A51-es autópálya egy km hosszúságú autópálya Olaszországban, Lombardia régióban. Fenntartója az .

Útvonal

Források

További információk
Milano Serravalle- Milano Tangenziali S.p.A.
(Octotelematics): Monitoraggio in tempo reale del traffico sulle tangenziali di Milano
Gallerie e viadotti della A51

Olaszország autópályái


text:
Центр волейбола Азербайджана () — волейбольный спортивный центр, включающий в себя административное здание, волейбольный комплекс и отель женского волейбольного клуба «Азерйол» Баку. Открытие центра состоялось 18 октября 2012 года, в День национальной независимости Азербайджанской Республики. На волейбольной арене Центра проводятся также матчи чемпионата Азербайджана по волейболу среди женских команд, а также международные встречи.

История
Открытие Центра Волейбола Азербайджана, начало строительства которого было положено в феврале 2011 года, состоялось 18 октября 2012 года, в день празднования Дня Независимости Азербайджанской Республики. 21 декабря 2012 года Центр посетил президент Азербайджанской Республики Ильхам Алиев. Строительные работы велись компанией «VIP Sport Construction».

18 октября 2012 года, на стадионе также состоялась церемония открытия женской волейбольной Супер-лиги, а также матчи открытия чемпионата между командами «Локомотив» - «Телеком Баку» 3:0, «Баку-Азерйол» - «Локомотив-Баладжары» 3:1 и «Игтисадчи» - «Азеррейл» 3:1.

Описание

Административное здание
В административном здании расположена Федерация волейбола Азербайджана. Она также функционирует, как центральная база бакинских женских волейбольных клубов «Азерйол» и «Азеррейл».

Проект здания, построенного азербайджанскими и зарубежными специалистами в современном архитектурном стиле на основе новейших технологий, был признан одним из лучших на состоявшейся в 2009 году в немецком городе Кельне архитектурной выставке.  Здание трехэтажное, в нем созданы все условия для деятельности рабочих групп, тренеров и менеджеров. Также имеются: конференц-зал, 100-местная столовая, тренировочный зал и кабинет медицинской помощи, где установлены самые современные оборудования.

Отель
Шестиэтажный отель состоит из 36 номеров, рассчитанных на 61 посетителя, в том числе двух VIP-номеров, ресторана и кафетерия. В отеле созданы все необходимые условия для участвующих на учебно-тренировочных сборах спортсменок и гостей. Соответствующий высоким стандартам отель, придает архитектурному ансамблю комплекса особую красоту. Кроме номеров, в отеле есть также столовая, прачечная, кафе и другие помещения.

Стадион
Волейбольный стадион Центра является учебно-тренировочной базой клубов «Азеррейл» и «Азерйол». Площадка стадиона полностью соответствует стандартам Европейской конфедерации волейбола и Международной федерации волейбола. Одной из особенностей данного спортивного сооружения является то, что оно имеет пространственную конструкцию. Вместимость трибун - 2 тысячи зрителей. Установленное на площадке современное таблоо рекомендовано Европейской конфедерацией волейбола всем федерациям в качестве образца. С помощью установленных в зале LED-мониторов можно следить за проходящими соревнованиями.

Европейская Федерация Волейбола положительно приняла данный стадион и дала согласие на проведение здесь Европейских соревнований.

Здесь также имеются - тренажорный зал, столовая, медицинская комната, раздевалки, душевые комнаты, конференц-зал с синхронным переводом на 50 человек, сауна и другие рабочие помещения.

Соревнования
Центр волейбола является не только домашней ареной бакинских волейбольных клубов «Азерйол», «Азеррейл» и «Локомотив», которые проводят на данном стадионе свои международные матчи, но также является местом проведения матчей женской волейбольной Супер-лиги Азербайджана, а также других международных матчей, таких, как матчи Евролиги, различные конференции, встречи и семинары.

Адрес
Центр Волейбола расположен по адресу: город Баку, поселок Дарнагюль, Дарнагюльское шоссе, 106.

Примечания

Ссылки
 В Азербайджане откроется Центр волейбола
 Ilham Aliyev attends opening of new community facilities

Источники
 Volleyball Center to open in Azerbaijan

См.также
 Азеррейл
 Азерйол
 Чемпионат Азербайджана по волейболу среди женщин

Спортивные сооружения Баку
Волейбол в Азербайджане


text:
Hypomecis sommerei är en fjärilsart som beskrevs av Sato 1990. Hypomecis sommerei ingår i släktet Hypomecis och familjen mätare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mätare
sommerei


text:
Minorissa volxemi är en insektsart som först beskrevs av Bolívar, I. 1884.  Minorissa volxemi ingår i släktet Minorissa och familjen Pyrgomorphidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hopprätvingar
volxemi


text:
Suijutsu (水術) or suieijutsu (水泳術) is the Japanese martial art of combative swimming.The Literal translation of the term from Japanese is "water skills".

Various styles existed, which were codified into different ryūha. The Iwakura ryū specialised in techniques for dealing with unusual situations such as consuming meals while in the water. The Shinden ryū taught methods for long-distance swimming, while the Kankai ryū focused on swimming in the ocean. Many schools taught methods of swimming in armour (katchu gozen oyogi). Suijutsu was considered to be one of the bugei jūhappan, the eighteen fundamental martial techniques.

Sources

External links
 Suiei-jutsu by Iwasaki Hisashi, of the Shudokan Martial Arts Association
 SUIEIJUTSU - THE SWIMMING ART. KAKUTO BUGEI - FIGHTING MARTIAL ARTS (the auxiliary skills) by Dr. William Durbin

See also

  - Colchian Military

Japanese martial arts
Japanese martial arts terminology
Swimming styles


text:
De Keltic overture is een compositie van John Foulds uit circa 1930.

Het werk is een ouverture, maar staat geheel los van zijn (in opusnummer) opvolger Keltic suite. Die suite dateert namelijk al van 1911. Volgens Fouldskenner Lewis Foreman hield Foulds zich niet echt aan keltische muziek. Hij mengde Engelse, Schotse, Welshe en Ierse volksmuziek doorelkaar met de nadruk op Schots vanwege een "Scotch snap" als uitgangspunt. De concertouverture voor orkest werd op 18 oktober 1931 gepubliceerd. Van de Foulds, die een experimentelere muziek voorstond, is in dit werk niets te vinden. De muziek is te omschrijven als lichte klassieke muziek.

Orkestratie:
2 dwarsfluiten (II ook piccolo), 2 hobo, 2 klarinetten, 2 fagotten
2 hoorns, 2 trompetten, 3 trombones, 0 tuba
pauken, percussie, harp
violen, altviolen, celli, contrabassen

Ouverture
Compositie van John Foulds
Compositie voltooid in 1930


text:
Jubail University College, an affiliate of the Royal Commission for Jubail & Yanbu in Saudi Arabia, was established in 2006. It aims to achieve the objectives of the Royal Commission in developing human resources, and seeks to provide Saudi manpower with higher education and training, so that they can properly manage the Kingdom's growing economy in its various sectors.

JUC offers accredited undergraduate through post-graduate degrees in the arts and sciences, and has been regionally and nationally recognized for "...providing students with transformative educational experiences that are responsive to the needs of the community". The college has several research centers and laboratories that focus on topics such as renewable energy, water desalination, and advanced manufacturing.

References

Universities and colleges in Saudi Arabia


text:
Spaceman is a 1997 science fiction/comedy film from Palm Pictures. Filmed in Chicago, it tells of a man adjusting to life on Earth, with one problem: he has been trained only to be a killer since he was abducted as a toddler.

References

External links
Official Website

1997 films
1990s science fiction comedy films
1997 comedy films
1990s English-language films


text:
The Canon Extender EF lenses are a group of teleconverter lenses made by Canon. These lenses are used between any compatible EF type lens and any of the Canon EOS line of cameras. When used with a compatible lens, they will multiply the focal length of the lens by a factor of either 1.4x or 2x, at the cost of decreasing the lens' aperture by 1 or 2 stops respectively. For example, using a 1.4x or 2x extender with the Canon EF 500mm f/4L IS USM would result in a 700mm f/5.6 or 1000mm f/8 lens.

Overview
Canon has released six models:

 1.4x  (1988)
 1.4x II  (2001)
 1.4x III  (2010)
 2x  (1987)
 2x II  (2001)
 2x III  (2010)

Technical information
The extenders are constructed with metal bayonets, and engineered plastic ends. There are no moving parts, other than the lens latch lock. Three generations of the extenders exist: the older 1.4× and 2×, the 1.4× II and 2× II, and the 1.4× III and 2.0× III. The II versions have weather-sealing and anti-reflective surfaces inside the extender body. The optical construction of the 1.4× versions are of a five-element design. Both 2× versions use seven elements, although the optical formula of the II version is different to improve optical performance. The III versions of the extenders have improved autofocus performance as well increased image quality over the II, and their front and rear elements are coated with fluorine anti-smear coating to be easier to clean.

Compatibility information

These Extender EF lenses can only be used with lenses that have a compatible mount. While all EF lenses have mount designs that can be used with EOS bodies, only lenses with accordant mounts can be used with the extender EF lenses. These lenses must have the clearance to accept the protruding lens on the extender, as well as 10 (3 extra) electronic contacts for proper electronic communication with the extender. These extra electronic contacts are used for sending the correct aperture information to the body.

When a compatible lens is used with a 1.4× or 2× extender, it will cost the lens a one or two stop decline in aperture size, respectively. Autofocus speed of any used EF lens is also affected. When used with the 1.4× extender, autofocus speed is reduced by 50%. When used with the 2× extender, autofocus speed is reduced by 75%. Image stabilization may not work on lenses that are equipped with an extender, or on certain EOS bodies.

Some EOS bodies are unable to autofocus when the maximum aperture of a lens is smaller than f/5.6. Professional-level bodies are capable of autofocusing lenses with a maximum aperture of f/8, but only with the centre autofocus point. With a 2× extender a 400mm f/4 lens would have an equivalent focal length of 800mm and a maximum aperture of f/8, in which case autofocus would only be available with professional bodies. With the same converter a 400mm f/5.6 lens would have a maximum aperture of f/11 and autofocus would be disabled.

Though not specified by Canon as such, users have reported that the tilt-shift lenses in Canon's line-up can also be used with the extenders. However, when used with an extender, the lens will not pass on the correct aperture to the camera. The focal length stored in the Exif data will also be incorrect.

List of compatible EF lenses
The following is a list of EF lenses that are compatible with the Extender EF lenses together with their resulting focal lengths, and apertures. Also listed is the autofocus and image stabilization functionality.

List of EOS bodies that can AF at 8

Canon EOS bodies that have a high density, high precision auto-focus sensor with 45 or more AF points are able to autofocus at maximum apertures of 8.

 Canon EOS-1D X Mark II
 Canon EOS-1D X Mark III
 Canon EOS-1D X (with firmware version 1.1.1)
 Canon EOS 5D Mark III (with firmware version 1.2.1)
 Canon EOS 5DS
 Canon EOS 5DS R
 Canon EOS 5D Mark IV
Canon EOS 6D Mark II
 Canon EOS 7D Mark II
 Canon EOS 80D
 Canon EOS 77D
 Canon EOS 90D
 Canon EOS 800D/Rebel T7i
 Canon EOS 850D/Rebel T8i
 Canon EOS-1D Mark IV
 Canon EOS-1Ds Mark III
 Canon EOS-1D Mark III
 Canon EOS-1Ds Mark II
 Canon EOS-1D Mark II
 Canon EOS-1D Mark II N
 Canon EOS-1Ds
 Canon EOS-1D
 Canon EOS-1V
 Canon EOS 3

Dual Pixel CMOS AF at 11
Canon EOS bodies that have Dual Pixel CMOS AF like the 70D and later models support autofocusing in Liveview mode, with maximum apertures as small as f/11.

See also
Kenko
Nikon F-mount teleconverter
Teleconverter

Notes

Citations

Sources

 EF LENS WORK III DESIGN SPECIFICATIONS & LENS MAPS

Canon EF lenses
Teleconverter lenses


text:
A Disz úrfi és Esz kisasszony (M. Ré-Dièze et Mlle Mi-Bémol. Conte de Noël - karácsonyi mese) Jules Verne novellája, amelyet 1893-ban írt. Nyomtatásban először 1893 karácsonyára jelent meg az Illustrated Figaro lapban. A történetet Félicien de Myrbach 8 rajzával illusztrálták. Michel Verne 1910-ben bevette a Hier et demain (Tegnap és holnap) novellagyűjteménybe.

A történetben áttetszik a Verne által tisztelt két szerző, Edgar Allan Poe és E. T. A. Hoffmann hatása.

A novella egyik főszereplője magyar származású, de ennek a történetben nincs szerepe, következménye.

Tartalom
A történet színhelye egy Isten háta mögötti képzelt svájci kisváros, Kalfermatt. Joseph Muller postamester emlékezik vissza gyermekkorára. Tízévesen egyike volt annak a harminc gyermeknek, akik a falusi iskolában jártak órákra. Tanáruk megszállott Tell Vilmos-rajongó volt, a tanár vénkisasszony nővére volt az énektanár, teljesen alkalmatlan a feladatra. Ám a helyi templom orgonistája, Eglisak, értett a zenéhez, megtanította a harminc gyereket a hangjegyekre, kottaolvasásra, skálákra... Eglisak egész életében egy négytételes fúgadarabot komponál, de soha sem készül el vele.

Az orgona meghibásodik, veszélybe kerül a karácsonyi mise. Ám a kisváros szerencséje a magyar származású Effarane mester és segédje személyében orgonajavításhoz értők sodródnak a településre, jó áron elvállalják, hogy helyreállítják a meghibásodott hangszert.

Effarane mester fura szerzet, váratlanul bukkan fel, abszolút hallása van, a gyerekek félnek tőle, de félelmüket leküzdi a kíváncsiság, és beosonnak a templomba, megnézni, hogy dolgozik a mester. Aki észreveszi őket, de nem haragszik, sőt, az iskolájukba is ellátogat. Minden gyereknek skálázni kell, hogy Effarane megállapítsa, kinek melyik a saját hangja. Joseph így lesz Disz úrfi. Joseph iskolai barátnője, Betty, akivel amúgy egy húron pendülnek, Effarane mestertől az Esz kisasszony nevet kapja.

Eljön a karácsonyi mise napja, és Joseph rémálmában azt álmodja, hogy Effarane nem volt képes megjavítani az orgonát, ezért a sípokba egy-egy gyereket zár, akik az adott hangnak megfelelői. És így tartják meg a hosszú, orgonajátékban gazdag ünnepséget. Amikor felébred, kiderül, hogy álma félig igaz, Effarane nem tudta megjavítani az orgonát és elmenekült.

Disz úrfi azóta elvette Esz kisasszonyt, és boldogan éltek, amíg a történetet Joseph el nem mesélte.

Fejezetek
A történet tíz, cím nélküli fejezetre tagolt.

Szereplők
 Joseph Muller
 Valrugis, iskolamester
 Lisbeth Valrugis, tanítónő
 Betty Clère
 Guillaume Muller, Joseph apja, postamester
 Marguerite Has, Joseph anyja, Guillaume felesége
 Jean Clère, Betty apja
 Jenny Rose, Betty anyja, Jean felesége
 Eglisak, orgonaművész
 Farina, iskolás, kórustag
 Albert Hoct, iskolás, kórustag
 plébános
 Effarane mester, orgonahangoló és -építő, magyar származású
 Effarane segédje

Érdekességek
 Időnként novellákat írok. Így a Figaro következő karácsonyi számában közzéteszem a Monsieur Re-diez Mademoiselle Mi-bemol című mesémet. Látod a szövődést? Ott zenei tudásom hoz játékba. Bármi, amit megtanultunk, soha sem pazarolás.
 Valójában ugyanarról a hangról szól (D félhanggal feljebb, E félhanggal lejjebb) a történet, a két gyermek, képletesen szólva is, valójában összhangban van.
 A karácsonyi rémtörténet Effarane mester titokzatos személyiségén alapszik. Hasonlóan titokzatos a szintén magyar Verne-regénynek vélt Várkastély a Kárpátokban báró Gortz Rudolf, vagy a sokkal inkább magyar Verne-regény főszereplője, Storitz Vilmos. Effarane horrorváltozata a Híjj-zutty Trifulgas doktora.
 Mielőtt elismert íróvá vált volna, Verne több mint három éven át (1852-55) dolgozott a Théátre-Lyrique színház igazgatója, Jules Séveste mellett titkárként, itt kötött életre szóló barátságot a zenével. Több művében - Az úszó sziget, Párizs a XX. században - a zene fontos része a cselekménynek.
 Tehát nem hallottuk a laikus Eglisak híres fúgáját; de a Keresztelő Szent János-himnuszt nekünk zenésítette meg, versében ismeri ezt a zsoltárt, amelynek Arezzói Guidó az első szótagokat vette fel a skála jegyzeteinek kijelölésére
 Effarane mester éppen lehajtotta a fejét, és félig lehunyt hüvelykujjával éles csapással megütötte a koponyája tövét.
Ó, meglepetés! felső csigolyája fémes hangot adott, és ez a hang pontosan a la volt, a nyolcszázhetven normál rezgéssel.
 A Figaróban megjelent történet illusztrátora, Félicien de Myrbach (1853-1940) az egyetlen német ajkú illusztrátor, aki valaha is illusztrálta Verne eredeti kiadását.
 A francia effrayant egyik jelentése: félelmet keltő.

Magyar kiadások
 Doktor Ox teóriája, fordítók: György Ferenc és Klumák István, illusztráció: Kondor Lajos, Madách/Móra, Budapest/Pozsony, 1973, . A könyvben három Verne-mű található: : Doktor Ox, Disz úrfi és Esz kisasszony és A humbug
 Az ostromzáron át, fordítók: Kováts Miklós, György Ferenc és Klumák István, illusztráció: Simon András, Móra, 1982, . A könyvben négy Verne-mű található: Az ostromzáron át, Doktor Ox teóriája, Disz úrfi és Esz kisasszony és A humbug.

Feldolgozások
A Disz úrfi és Esz kisasszony novellát 1970-ben lefordította és rádióra alkalmazta Zoltán Péter, a zenéjét összeállította és orgonált Berényi István, Vadász Gyula rendezésében a Kossuth Rádióban került adásba.

Jegyzetek

Források

Jules Verne művei