text:
Ekonómsko glasovánje () je v politologiji teoretična perspektiva, ki trdi, da na izbiro volivcev močno vplivajo gospodarske razmere v njihovi državi v času volitev. V skladu s klasično obliko te perspektive volivci bolj volijo aktualno vladajočega kandidata in stranko, ko gre gospodarstvu dobro, kot takrat, ko mu gre slabo. Teza je bilo podprta s številnimi empiričnimi dokazi. Obstaja obsežna literatura, ki kaže, da gospodarske razmere v svetovnih demokracijah vplivajo volilne rezultate. Ekonomsko glasovanje je manj verjetno, če je volivcem težje pripisati ekonomsko uspešnost določenim strankam in kandidatom.

Raziskave o ekonomskem glasovanju združujejo disciplini politologije in ekonomije z uporabo ekonometričnih tehnik. Ekonomsko glasovanje je bilo razdeljeno v več kategorij, med drugim žepno glasovanje (na podlagi posameznih pomislekov) v primerjavi s sociotropnim glasovanjem (na podlagi gospodarstva na splošno), pa tudi retrospektivno glasovanje (na podlagi prejšnjih gospodarskih trendov) v primerjavi s prospektivnim glasovanjem. Raziskave, izvedene v Združenih državah Amerike, so pokazale, da so ameriški volivci na predsedniških volitvah navadno sociotropni in retrospektivni. Ko aktualno vladajoči kandidat na predsedniških volitvah v Združenih državah Amerike ne kandidira, je izbira ekonomskih volivcev ponavadi izjemno obetavna. Eden najvidnejših izrazov perspektive ekonomskega glasovanja je prišel, ko je James Carville, glavni strateg za predsedniško kampanjo Billa Clintona leta 1992, v volilno pisarno namestil napis »To je gospodarstvo, neumnež!« (angleško: »It's the economy, stupid!«). Raziskave v Združenih državah Amerike kažejo, da volivci kaznujejo predsednikovo stranko na predsedniških, senatnih, predstavniških volitvah, guvernerskih in državnih zakonodajnih volitvah, kadar gre lokalnemu gospodarstvu slabo.

Obstajajo empirični dokazi, ki kažejo, da v Indiji obstaja pozitivno razmerje med gospodarsko rastjo in splošnimi možnostmi ponovne izvolitve, kar pomeni, da je gospodarstvo pomembno za rezultate volitev v Indiji. Medtem ko Gupta in Panagariya (2014) ter Vaishnav in Swanson (2015) preučujeta korelacijo ob prelomu tisočletja, Chanchal Kumar Sharma in Wilfried Swenden (2019) preučujeta in vzpostavljata trajnejšo povezavo med gospodarskim upravljanjem in spremembo strankarskega sistema v Indiji. Teorija gospodarskega upravljanja, ki sta jo predlagala Chanchal Kumar Sharma in Wilfried Swenden, nakazuje, da so volivci v veliki meri imeli državne uveljavljene družbe za gospodarski uspeh ali neuspeh v skladu s paradigmo ukazno-gospodarske paradigme, državne uveljavljene družbe pa v okviru paradigme tržnega gospodarstva. Ko so reforme prostega trga državam omogočile razvoj lastnih gospodarskih in socialnih politik, so bili podnacionalni in ne nacionalni politični voditelji, ki so pogosto predstavljali regionalne ali državne stranke, vse bolj odgovorni za spremembe v gospodarskem življenju držav, ki so jim vladali. Pomembnost gospodarskih vprašanj (zlasti brezposelnosti in pomanjkanja splošnega razvoja v času mandata državnih voditeljev) na skupščinskih volitvah po letu 2019 v Haryani in Maharashtri potrjuje to tezo.

Študija iz leta 2021 je odkrila dokaze o ekonomskem glasovanju na vseh predsedniških volitvah v ZDA, vse do Georgea Washingtona.

Sklici

Ekonometrija
Volitve
Politologija


text:
Questa voce raccoglie le informazioni riguardanti la Cestistica Azzurra Orvieto nelle competizioni ufficiali della stagione 2016-2017.

Stagione
Auto retrocessa dalla Serie A1, la Cestistica Azzurra Orvieto sponsorizzata Ceprini Costruzioni, disputa nella stagione 2016-2017 la Serie A2 femminile.

Verdetti stagionali
Competizioni nazionali

 Serie A2:
 stagione regolare: 3º posto su 14 squadre (20-6);
 play-off: quarti di finale persi contro Costa Masnaga (0-2).

 Coppa Italia Serie A2:
 Quarti di finale persi contro Progresso Bologna.

Rosa

 (cap.)

Mercato

Sessione estiva
Confermata la giocatrice Azzurra Gaglio, Giulia Colantoni e Selene Grilli del settore giovanile, la società ha effettuato i seguenti trasferimenti:

Risultati

Campionato

Play-off Promozione

Quarti di finale

Coppa Italia di Serie A2

Quarti di finale

Statistiche
Aggiornate al 27 aprile 2017.

Statistiche di squadra

Andamento in campionato

Statistiche delle giocatrici
Campionato (stagione regolare e play-off) e Coppa Italia

Note

Collegamenti esterni

Cestistica Azzurra Orvieto

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Bombus pressus är en biart som först beskrevs av Theodore Henry Frison 1935. Den ingår i släktet humlor och familjen långtungebin. Inga underarter finns listade. Arten förekommer i den orientaliska regionen.

Beskrivning
Arten har övervägande grå päls med ett svart tvärband mittpå mellankroppen och på bakkroppen tergit 1 och 2 grå, tergit svart åtminstone på den främre delen, tergit 4 och 5 (samt ibland även den bakre delen av tergit 3) orange, samt bakkroppsspetsen svart.

Utbredning
Utbredningsområdet består av Indien (Uttarakhand, Sikkim, Västbengalen och Arunachal Pradesh), Nepal samt Bhutan.

Ekologi
Bombus pressus är en bergsart, som i Nepal lever på omkring 3 700 meters höjd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Humlor
pressus
Insekter i orientaliska regionen


text:
Meekiaria is een geslacht van vlinders van de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam voor dit geslacht is voor het eerst gepubliceerd in 1974 door Eugene Gordon Munroe. Munroe beschreef ook de eerste soort uit het geslacht, Meekiaria lignea uit Nieuw-Guinea, die als typesoort is aangeduid.

Soorten
Meekiaria lignea Munroe, 1974
Meekiaria purpurea (Hampson, 1907)

Grasmotten


text:
Buczyna – przysiółek wsi Nowa Wieś w Polsce położony w województwie lubuskim, w powiecie wschowskim, w gminie Wschowa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Zobacz też
 Buczyna

Przypisy

Nowa Wieś (powiat wschowski)


text:
The Village Hall is a historic government building located at 239 South Main Street in Sheffield, Illinois. The building was constructed in 1910 to replace the village's original village hall, which was built in 1887 but had become too small for the village. Architect George Franklin Barber designed the building; while Barber was nationally known for his mail-order residential designs, the Village Hall was one of his only municipal works. Barber's design used Neoclassical elements extensively, including limestone columns flanking the entrance, a cornice and entablature along the roof line, jack arches on the first-story windows, and Roman grilles above the entrance and second-story windows. The building also features a Romanesque arch surrounding the main entrance and Victorian massing in its central bell tower.

The building was added to the National Register of Historic Places on January 2, 2013.

References

City and town halls on the National Register of Historic Places in Illinois
Government buildings completed in 1910
Neoclassical architecture in Illinois
Romanesque Revival architecture in Illinois
National Register of Historic Places in Bureau County, Illinois
Village halls in the United States


text:
Cerkiew Nałożenia Ryzy Najświętszej Marii Panny w Bóbrce − parafialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w latach 1937–39, znajdująca się w miejscowości Bóbrka.

Od 1973 świątynia użytkowana jako parafialny kościół rzymskokatolicki pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Historia obiektu
W XVII w. wzniesiono w Bóbrce drewnianą cerkiew parafialną pw. Nałożenia Ryzy Najświętszej Marii Panny. W 1830 dokonano jej przebudowy. Prawdopodobnie wtedy dobudowano wieżę od strony wejścia. W okresie międzywojennym cerkiew miała formę jednoprzestrzennego budynku na planie prostokąta nakrytego dwuspadowym dachem z sygnaturką. Rozebrano ją pod koniec lat 30. XX w. W latach 1937–39 zbudowano nową cerkiew murowaną i odprawiano w niej nabożeństwa greckokatolickie do 1947. Po wysiedleniach ludności ukraińskiej w latach 1947–57 świątynię użytkowano jako magazyn spółdzielni produkcyjnej. Od 1957 przez kilka lat była użytkowana jako cerkiew prawosławna. W 1971 po wieloletnich staraniach została przejęta przez rzymskokatolików. Po remoncie i przebudowie w latach 1971–73 urządzono w niej kościół parafialny. Przed wojną równolegle z budową cerkwi trwało wznoszenie kościoła. Po wojnie budynek kościoła został uszkodzony wskutek niewłaściwej eksploatacji pobliskiego kamieniołomu i rozebrany w 1971.

Wokół cerkwi
Obok świątyni znajduje się metalowa dzwonnica.

Przypisy

Cerkwie w powiecie leskim
Obiekty sakralne w gminie Solina
cerkiew
Kościoły w powiecie leskim
Kościoły w archidiecezji przemyskiej
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1939


text:
Narve Fulsås (born 17 December 1953) is a Norwegian historian.

He was born in Numedal. He took his cand.philol. degree in 1983, and the dr.philos. degree in 1994. In 1998 he was appointed as a professor of modern history at the University of Tromsø. He was selected to the Norwegian Academy of Science and Letters in 2011.

His books include Universitetet i Tromsø 25 år (1993), Historie og nasjon. Ernst Sars og striden om norsk kultur (1999) og Havet, døden og vêret. Kulturell modernisering i Kyst-Noreg 1850-1950 (2003). He has also published Henrik Ibsen's letters with comments. In 2000 he won a prize from the Faculty of History and Philosophy at the University of Oslo for his work on Ernst Sars.

References

1953 births
Living people
20th-century Norwegian historians
Academic staff of the University of Tromsø
Henrik Ibsen researchers
Members of the Norwegian Academy of Science and Letters
21st-century Norwegian historians


text:
Девеселу () — село у повіті Олт в Румунії. Входить до складу комуни Девеселу.

Село розташоване на відстані 142 км на захід від Бухареста, 41 км на південь від Слатіни, 54 км на південний схід від Крайови.

Населення
За даними перепису населення 2002 року у селі проживали  особи. Рідною мовою 2093 особи (> 99,9%) назвали румунську.

Національний склад населення села:

Примітки

Села повіту Олт


text:
Bynum è un centro abitato degli Stati Uniti d'America situato nella contea di Hill dello Stato del Texas.

La popolazione era di 199 persone al censimento del 2010.

Storia

Geografia fisica
Bynum è situata a  (31.969782, -97.003852).

Secondo lo United States Census Bureau, ha un'area totale di 0,2 miglia quadrate (0,52 km²).

Società

Evoluzione demografica
Secondo il censimento del 2000, c'erano 225 persone, 78 nuclei familiari e 58 famiglie residenti nella città. La densità di popolazione era di 1.540,6 persone per miglio quadrato (579,2/km²). C'erano 85 unità abitative a una densità media di 582,0 per miglio quadrato (218,8/km²). La composizione etnica della città era formata dall'88,00% di bianchi, il 5,78% di afroamericani, il 5,33% di altre razze, e lo 0,89% di due o più etnie. Ispanici o latinos di qualunque razza erano il 10,67% della popolazione.

C'erano 78 nuclei familiari di cui il 43,6% aveva figli di età inferiore ai 18 anni, il 60,3% aveva coppie sposate conviventi, l'11,5% aveva un capofamiglia femmina senza marito, e il 24,4% erano non-famiglie. Il 23,1% di tutti i nuclei familiari erano individuali e il 15,4% aveva componenti con un'età di 65 anni o più che vivevano da soli. Il numero di componenti medio di un nucleo familiare era di 2,88 e quello di una famiglia era di 3,44.

La popolazione era composta dal 32,0% di persone sotto i 18 anni, il 7,1% di persone dai 18 ai 24 anni, il 28,0% di persone dai 25 ai 44 anni, il 19,1% di persone dai 45 ai 64 anni, e il 13,8% di persone di 65 anni o più. L'età media era di 32 anni. Per ogni 100 femmine c'erano 116,3 maschi. Per ogni 100 femmine dai 18 anni in giù, c'erano 101,3 maschi.

Il reddito medio di un nucleo familiare era di 21.250 dollari e quello di una famiglia era di 21.875 dollari. I maschi avevano un reddito medio di 25.625 dollari contro i 20.000 dollari delle femmine. Il reddito pro capite era di 11.640 dollari. Circa il 27,5% delle famiglie e il 33,2% della popolazione erano sotto la soglia di povertà, incluso il 54,1% di persone sotto i 18 anni di età e il 16,7% di persone di 65 anni o più.

Note

Collegamenti esterni

Comuni del Texas


text:
Исай Григорьевич Дворищин (1876, Друя — август 1942, Ленинград) — русский и советский певец (тенор). Заслуженный артист РСФСР (1933). Режиссёр-инспектор Ленинградского театра оперы и балета имени Кирова (1936-1942).

Биография
Исай Григорьевич (Гиршевич) Дворищин родился в 1876 году в Друе Виленской губернии, в еврейской семье. Отец был портным. С тринадцатилетнего возраста стал петь в синагогальном хоре певчих. Позже поступил на обучение в Воронежскую оперу, одновременно стал работать здесь бутафором. В 1893 году солировал в хоре и проходил обучение вокалу у музыкальных педагогов Л. Собинова и И. Томарса.

В 1893 по 1896 годы работал хористом Казанской оперы, а затем стал работать солистом Самарской оперы. С 1896 по 1897 годы солировал в Тифлисском оперном театре.

В дальнейшем выступал и работал в качестве солиста, хориста и режиссёра в оперных театрах Одессы в 1899 году, Ростова-на-Дону, Петербурга. С 1904 по 1907 году солировал в Новом летнем театре "Олимпия". С 1907 по 1918 годы пел и работал в Народном доме, ныне Мариинский театр. Кроме того, его выступления слушали в Москве, Харькове (1905), Киеве (1905-1906). Исай Григорьевич не обладал оригинальным вокалом, но имел отличные актёрские данные, благодаря которым в его лице зритель запомнил целый ряд характерных образов.

С 1904 года Дворищин работал секретарём у Фёдора Шаляпина — руководил спектаклями с участием знаменитого певца. Стал его другом. В 1922 году Шаляпин покинул страну, а Исай Дворищин провожал его, понимая, что больше никогда не увидит Фёдора Ивановича. Исай Григорьевич сохранил многие вещи, переписку с Шаляпиным, которые стали экспонатами музея.

С 1920 года трудился хористом, с 1923 — режиссёром, а с 1936 года — режиссёром инспектором Театра оперы и балета имени Кирова, ныне — Мариинский театр Санкт-Петербурга.

В 1933 году был удостоен звания "Заслуженный артист РСФСР". В 1939 году был награждён советским Орденом "Знак Почёта".

В годы Великой Отечественной войны остался в Ленинграде. Умер в августе 1942 года от голода в блокадном городе. Похоронен на Серафимовском кладбище.

Режиссёр
 «Паяцы»
 «Кавалер роз»
 «Лакме»
 «Русалка»
 «Евгений Онегин» (в дни блокады Ленинграда)
 «Травиата» (в дни блокады Ленинграда)

Награды и звания
 Заслуженный артист РСФСР (1933)
 Орден Знак Почёта (1939)

Примечания

Литература
 Театральная энциклопедия. Том 2/Глав. ред. А. П. Марков - М.: Советская энциклопедия, 1963.

Ссылки
 Исай Дворищин
 Биография. Исай Дворищин.

Режиссёры Мариинского театра
Оперная труппа Мариинского театра
Похороненные на Серафимовском кладбище
Жертвы блокады Ленинграда


text:
Ubbe Ert Iwwerks (March 24, 1901 – July 7, 1971), known as Ub Iwerks ( ), was an American animator, cartoonist, character designer, inventor, and special effects technician, known for his work with Walt Disney Animation Studios in general, and for having worked on the development of the design of the character of Mickey Mouse, among others. Born in Kansas City, Missouri, Iwerks grew up with a contentious relationship with his father, who abandoned him as a child. Iwerks met fellow artist Walt Disney while working at a Kansas City art studio in 1919. After briefly working as illustrators for a local newspaper company, Disney and Iwerks ventured into animation together. Iwerks joined Disney as chief animator on the Laugh-O-Gram shorts series beginning in 1922, but a studio bankruptcy would cause Disney to relocate to Los Angeles in 1923. In the new studio, Iwerks continued to work with Disney on the Alice Comedies as well as the creation of the Oswald the Lucky Rabbit character. Following the first Oswald short, both Universal Pictures and the Winkler Pictures production company insisted that the Oswald character be redesigned. At the insistence of Disney, Iwerks designed a number of new characters for the studio, including designs that would be used for Clarabelle Cow and Horace Horsecollar.

One of Iwerks' most long-lasting contributions to animation was a refined version of a sketch drawn by Disney that would later go on to become Mickey Mouse. Iwerks went on to do much of the animation for the early Mickey Mouse and Silly Symphony cartoons, including Steamboat Willie, The Skeleton Dance and The Haunted House, before a fallout with Disney led to Iwerks' resignation from the studio in January 1930. Iwerks' final Mickey Mouse cartoon would be 1930's The Cactus Kid. Following his separation with Disney, Iwerks, operating under Iwerks Studio, would go on to create the characters Flip the Frog and Willie Whopper along with the ComiColor Cartoons series as part of a contract with Metro-Goldwyn-Mayer, but the new studio failed to rival its competitors. Iwerks would go on to direct two Looney Tunes cartoon shorts for Leon Schlesinger Productions and several Color Rhapsody cartoons for Screen Gems before joining Disney again in 1940, after which he worked with special visual effects on productions such as 1946's Song of the South.

Iwerks had two children, Donald Warren Iwerks and David Lee Iwerks, both born with his partner Mildred Sarah Henderson. Iwerks died of a heart attack in Burbank, California, in 1971 at age 70. Iwerks was posthumously named a Disney Legend in 1989. His likeness has been featured in his granddaughter Leslie Iwerks' 1999 documentary The Hand Behind the Mouse: The Ub Iwerks Story as well as the 2014 feature film Walt Before Mickey, in which he is portrayed by Armando Gutierrez. Iwerks received three nominations at the Academy Awards, for which he won one. He also posthumously received the Winsor McCay Award at the 1978 Annie Awards and the Hall of Fame award at the 2017 Visual Effects Society Awards.

Early life
Iwerks was born in Kansas City, Missouri. His father was born in the village of Uttum in East Frisia (northwest Germany, today part of the municipality of Krummhörn) and emigrated to the United States in 1869 around the age of 14. The elder Iwerks, who worked as a barber, had fathered and abandoned several previous children and wives. When Ub was a teenager, his father abandoned him as well, forcing the boy to drop out of school and work to support his mother. Iwerks despised his father and never spoke of him; upon learning that he had died, he reportedly said, "Throw him in a ditch." Ub's full name, Ubbe Ert Iwwerks, can be seen on early Alice Comedies that he signed. Several years later, he simplified his name to "Ub Iwerks", sometimes written as "U.B. Iwerks".

Career

Disney work (1919–1929)
Iwerks spent most of his career with Disney. The two met in 1919 while working for the Pesmen-Rubin Art Studio in Kansas City, and eventually started their own commercial art business together. Disney and Iwerks then found work as illustrators for the Kansas City Slide Newspaper Company (which was later named The Kansas City Film Ad Company). While working for the Kansas City Film Ad Company, Disney decided to take up work in animation, and Iwerks soon joined him. There he attached a motor drive to the camera with a switch that resembled a telegraph key, reducing the number of people needed to animate from two to just one.

Iwerks was responsible for the distinctive style of the earliest Disney animated cartoons, and was also responsible for designing Mickey Mouse.<ref name="Maltin, L. 1987">{{Cite book |last=Maltin |first=Leonard |title=Of Mice and Magic: A History of American Animated Cartoons (Rev. ed.) |publisher=New American Library |year=1987 |location=New York}}</ref> In 1922, when Disney began his Laugh-O-Gram cartoon series, Iwerks joined him as chief animator. The studio went bankrupt, however, and in 1923 Iwerks followed Disney's move to Los Angeles to work on a new series of cartoons known as "the Alice Comedies" which had live-action mixed with animation. After the end of this series, Disney asked Iwerks to design a character that became Oswald the Lucky Rabbit. The first cartoon Oswald starred in was animated entirely by Iwerks. Following the first cartoon, Oswald was redesigned on the insistence of Oswald's owner and the distributor of the cartoons, Universal Pictures. The production company at the time, Winkler Pictures, gave additional input on the character's design.

In spring 1928, Disney was removed from the Oswald series, and much of his staff was hired away to Winkler Pictures. He promised to never again work with a character he did not own. Disney asked Iwerks, who stayed on, to start drawing up new character ideas. Iwerks tried sketches of frogs, dogs, and cats, but none of these appealed to Disney. A female cow and male horse were created at this time by Iwerks, but were also rejected. They later turned up as Clarabelle Cow and Horace Horsecollar. Ub Iwerks eventually got inspiration from an old drawing. In 1925, Hugh Harman drew some sketches of mice around a photograph of Walt Disney. Then, on a train ride back from a failed business meeting, Walt Disney came up with the original sketch for the character that was eventually called Mickey Mouse. Afterward, Disney took the sketch to Iwerks. In turn, he drew a more clean-cut and refined version of Mickey, but one that still followed the original sketch.

The first few Mickey Mouse and Silly Symphony cartoons were animated almost entirely by Iwerks, including Steamboat Willie, The Skeleton Dance and The Haunted House. However, as Iwerks began to draw more and more cartoons on a daily basis, he chafed under Disney's dictatorial rule. Iwerks also felt he wasn't getting the credit he deserved for drawing all of Disney's successful cartoons. Eventually, Iwerks and Disney had a falling out; their friendship and working partnership were severed in January 1930. According to an unconfirmed account, a child approached Disney and Iwerks at a party and asked for a picture of Mickey to be drawn on a napkin, to which Disney handed the pen and paper to Iwerks and stated, "Draw it." Iwerks became furious and threw the pen and paper, storming out. Iwerks accepted a contract with Disney's former distributor, Pat Powers to leave Disney and start an animation studio under his own name. His last Mickey Mouse cartoon was Wild Waves (1929) and final Disney film was the Silly Symphony Autumn (1930). (Powers and Disney had an earlier falling-out over Disney's use of the Powers Cinephone sound-on-film system—actually copied by Powers from DeForest Phonofilm without credit—in early Disney cartoons.)

 After Disney (1930–1940)

The Iwerks Studio opened in 1930. Financial backers led by Pat Powers suspected that Iwerks was responsible for much of Disney's early success. However, while animation for a time suffered at Disney from Iwerks' departure, it soon rebounded as Disney brought in talented new young animators.

Despite a contract with MGM to distribute his cartoons, and the introduction of a new character named "Flip the Frog", and later "Willie Whopper", the Iwerks Studio was never a major commercial success and failed to rival either Disney or Fleischer Studios.  Newly hired animator Fred Kopietz recommended that Iwerks employ a friend from Chouinard Art School, Chuck Jones, who was hired and put  to work as a cel washer.  The Flip and Willie cartoons were later distributed on the home-movie market by Official Films in the 1940s. From 1933 to 1936, he produced a series of shorts (independently distributed, not part of the MGM deal) in Cinecolor, named ComiColor Cartoons. The ComiColor series mostly focused on fairy tales with no continuing character or star. Later in the 1940s, this series received home-movie distribution by Castle Films. Cinecolor produced the 16 mm prints for Castle Films with red emulsion on one side and blue emulsion on the other. Later in the 1970s Blackhawk Films released these for home use, but this time using conventional Eastmancolor film stock. They are now in the public domain and are available on VHS and DVD. He also experimented with stop-motion animation in combination with the multiplane camera, and made a short called The Toy Parade, which was never released in public. In 1936, backers withdrew financial support from the Iwerks Studio, and it folded soon after.

In 1937, Leon Schlesinger Productions contracted Iwerks to produce four Looney Tunes shorts starring Porky Pig and Gabby Goat. Iwerks directed the first two shorts, while former Schlesinger animator Robert Clampett was promoted to director and helmed the other two shorts before he and his unit returned to the main Schlesinger lot. Iwerks then did contract work for Screen Gems (then Columbia Pictures' cartoon division)  where he was the director of several of the Color Rhapsody shorts before returning to work for Disney in 1940.

 Return to Disney (1940–1964)
After his return to the Disney studio, Iwerks mainly worked on developing special visual effects. He is credited as developing the processes for combining live-action and animation used in Song of the South (1946), as well as the xerographic process adapted for cel animation, which was used in 101 Dalmatians (1961). He also worked at WED Enterprises, now Walt Disney Imagineering, helping to develop many Disney theme park attractions during the 1960s. Iwerks did special effects work outside the studio as well, including the birds for his Academy Award nominated achievement for Alfred Hitchcock's The Birds (1963). Iwerks' last credit for Disney was for perfecting the travel matte system for the Mary Poppins sequence "Feed the Birds"

Iwerks' most famous work outside creating and animating Mickey Mouse was Flip the Frog from his own studio. According to Chuck Jones, who worked for him, "He was the first, if not the first, to give his characters depth and roundness. But he had no concept of humor; he simply wasn't a funny guy." While he was at Disney, he developed a variety of patents in Xerographic applications to animation.

 Personal life
On 24 July 1929, Donald Warren Iwerks was born to Mildred Sarah Henderson and Ubbe Ert Iwerks.

On 14 January 1933, David Lee Iwerks was born to Mildred Sarah Henderson and Ubbe Ert Iwerks, he became a portrait photographer.

Ub Iwerks had a garage gun shop.

Iwerks died in 1971 of a heart attack in Burbank, California, aged 70, and his ashes are interred in a niche in the Columbarium of Remembrance at Forest Lawn Memorial Park, Hollywood Hills Cemetery. The last project he worked on was the Hall of Presidents.

He is the grandfather of documentary film producer Leslie Iwerks.

 Influence and tributes
The Ub Iwerks Award for Technical Achievement, as part of the Annie Awards, is named in his honour.

A rare self-portrait of Iwerks was found in the garbage bin at an animation studio in Burbank. The portrait was saved and is now part of the Animation Archives in Burbank, California.

After World War II, much of Iwerks' early animation style was imitated by legendary manga artists Osamu Tezuka and Shotaro Ishinomori.

In 1989, Iwerks was named a Disney Legend.

In the 1996 The Simpsons episode "The Day the Violence Died", a relationship similar to Iwerks' early relationship with Walt Disney is used as the main plot.

A documentary film, The Hand Behind the Mouse: The Ub Iwerks Story, was released in 1999, followed by a book written by Iwerks' granddaughter Leslie Iwerks and John Kenworthy in 2001. The documentary, created by Leslie Iwerks, was released as part of The Walt Disney Treasures, Wave VII series (disc two of The Adventures of Oswald the Lucky Rabbit collection).

A feature film released in 2014 Walt Before Mickey, showed how Ub Iwerks, portrayed by Armando Gutierrez, and Walt Disney, portrayed by Thomas Ian Nicholas, co-created Mickey Mouse.

The sixth episode from the second season of Drunk History ("Hollywood"), tells about Ub's work relationship with Disney, with stress on the creation of Mickey Mouse. Iwerks was portrayed in the episode by Tony Hale.

 Filmography

 1930

 1931

 1932

 1933

 1934

 1935
All Comicolor shorts

 1936
All Comicolor shorts

 1937–1940
Contract work to  Leon Schlesinger Productions – two cartoons
Contract work to Screen Gems/Columbia Pictures – 17 cartoons (Iwerks was only personally involved with 16 of the Color Rhapsody series, the last cartoon in the deal was completed by Paul Fennell after Iwerks had left his own studio)
 In 1940, Iwerks produced his last series, Gran'pop Monkey, featuring the art of British illustrator Lawson Wood. Three cartoons were made: "A Busy Day", "Beauty Shoppe" and "Baby Checkers".

 Accolades

 See also

 Walt Disney (2015 PBS film)

 Further reading
 Don Iwerks, Walt Disney's Ultimate Inventor (Disney Editions, 2019)

 Jeff Lenburg, The Great Cartoon Directors (Da Capo Press, 1993)
 Leonard Maltin, Of Mice and Magic: A History of American Animated Cartoons'' (Penguin Books, 1987)

References

External links

1901 births
1971 deaths
Recipients of the Scientific and Technical Academy Award of Merit
American cartoonists
American people of Frisian descent
American animated film directors
American animated film producers
Animators from Missouri
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills)
Disney imagineers
Film directors from Missouri
Walt Disney Animation Studios people
Artists from Kansas City, Missouri
Special effects people
Disney comics artists
Warner Bros. Cartoons directors
Academy Award for Technical Achievement winners
Laugh-O-Gram Studio people
Disney Legends


text:
Прізвище Корсо
 Ґреґорі Корсо (1930—2001) — американський поет і прозаїк, один з чотирьох «канонічних» представників покоління бітників.
  (1525—1582) — італійський вчений-католик, магістрат та єпископ.

Топоніміка

Корсо — найбільша і найважливіша міська вулиця з багатьма елегантними магазинами (бутіками) в Італії.

Корсо — громада в кантоні Во

Інше
 Корсо — театр і кінотеатр, що існував у Кременчуці на початку XX століття
 Корсо Марсілья — мультиспортивний стадіон у місті Турин
 Сан-Марчелло-аль-Корсо — одна з найстаріших церков Рима.


text:
The CIK-FIA Karting European Championship is a kart racing competition organised by the CIK-FIA. Its inaugural season took place in 1972. Today, the series holds championships in four karting categories: KZ, KF2, OK and OKJ. Notable champions have been Alex Zanardi, Jos Verstappen, Giorgio Pantano, Jarno Trulli, Sébastien Buemi, Alexander Albon, George Russell, Lando Norris and Formula One World Champions Jenson Button, Sebastian Vettel, Lewis Hamilton, and Max Verstappen.

FIA Karting European Champions (Direct Drive & Primary Category)

KZ2 - Category European Champions

Junior European Champions & Junior Class European Champions

(*) indicates the years the Junior World Championships were also held in the Junior class

Formula Super A European Champions

See also

 Karting World Championship

References

External links

 CIK-FIA – International Karting Governing Body
 1990 – 2009 CIK Results

European auto racing series
Kart racing series
Recurring sporting events established in 1972


text:
Lisa Steier (Anna Elisabeth) (26 January 1888 – 28 August 1928) was a Swedish ballerina and ballet master.

Biography
Steier was born in Stockholm, and was a student of Gunhild Rosén, Hans Beck and Michel Fokine. She became a student at the Royal Swedish Ballet at the Royal Swedish Opera in 1895; a figurant dancer in 1906, second dancer in 1908, premier dancer in 1913 (until 1924), an instructor of the ballet in 1921–1924 and ballet master in 1926–1927. She was also a dance teacher in Dramatens elevskola for the actors at the Royal Dramatic Theatre.

Her most known parts was the main part in Sylfiderna, Arsinoe in Kleopatra, Papillon in Karneval, the solopart of Svanorna as well as various parts in the opera ballets.

In 1909 she married lieutenant Léopold Tisseau.

References

 Nordisk familjebok / Uggleupplagan. 38. Supplement. Riksdagens bibliotek - Öyen. Tillägg
 Vem är det : Svensk biografisk handbok / 1925

Further reading

1888 births
1928 deaths
Swedish ballerinas
Ballet masters
Royal Swedish Ballet dancers
20th-century Swedish ballet dancers


text:
170 (сто и седемдесета) година преди новата ера (пр.н.е.) е година от доюлианския (Помпилийски) римски календар.

Събития

В Римската република
 Консули са Авъл Хостилий Манцин и Авъл Атилий Серан.
 В Близка Испания избухва въстание.
 Гай Лукреций Гал е отзован в Рим, за да бъде съден от народните трибуни Марк Ювенций Тална и Гней Ауфидий и наказан да плати гoляма парична сума заради неправомерното си поведение в Гърция.

На Балканите
 В хода на Трета македонска война се води нерешителна военна кампания, но цар Персей Македонски успява да си възвърне контрола над Северна Тесалия.
 Епирски заговор за отвличане на консула Хостилий.

Родени
 Атал III, последен цар на Пергам (умрял 133 г. пр.н.е.)
 Дионисий Тракийски, елинистичен граматик (умрял 90 г. пр.н.е.)
 Луций Акций, римски поет на трагедии (умрял 90 г. пр.н.е.)

Починали
 Гай Ливий Салинатор, римски политик (роден 234 г. пр.н.е.)
 Антиох, син на Селевк IV Филопатор

Източници


text:
Pterolophia colffsi är en skalbaggsart som beskrevs av Stefan von Breuning 1976. Pterolophia colffsi ingår i släktet Pterolophia och familjen långhorningar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Långhorningar
colffsi


text:
Черни́хув () — село в Польше в Краковском повяте Малопольского воеводства. Административный центр сельской гмины Чернихув.

География
Село располагается в 21 км от административного центра воеводства города Краков.

Село состоит из нескольких частей, которые имеют собственное название: Багенна, Чернихувек, Гурка, Над-Вислой, Нивка, Под-Гуркам, Под-Каплицой и Закамыче.

История
В XIII веке Чернихув был собственностью бенедиктинского аббатства в Тыньце. В XVI веке село перешло в собственность польского короля Сигизмунда I. После третьего раздела Польши село находилось в составе Австрии. С 1815 года Чернихув был центром одноимённой гмины Вольного города Краков.

В 1860 году в селе была основана Профессиональная школа сельского хозяйства, которая действует до настоящего времени. В 1890 году польский педагог и общественный деятель Францишек Стефчик основал в селе Кассу взаимопомощи, которая сыграла значительную роль в промышленном развитии Чернихува.

Между двумя мировыми войнами Чернихув был административным центром гмины, в которую входило 13 населённых пунктов. В 1973 году была учреждена гмина Чернихув, центром которой стал Чернихув.

В 1975—1998 годах село входило в состав Краковского воеводства.

Население
По состоянию на 2013 год в селе проживало 2083 человек.

Данные переписи 2013 года:

Достопримечательности
 Памятники культуры Малопольского воеводства
 Церковь Пресвятой Троицы;
 Часовня святого Розария;
 Усадьба в Чернихуве;
 Чернихувская застава.

Примечания

Ссылки
 Główny Urząd Statystyczny — TERYT
 Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. «Dziennik Ustaw». Nr 29, 2013-02-13. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

Населённые пункты Краковского повета


text:
Oleg Grischkin, né le  à Moscou, est un coureur cycliste russe des années 2000.

Biographie

Palmarès sur route

Par années
 1997
 Cinq anneaux de Moscou
 1998
 Grand Prix de l'industrie et du commerce de San Vendemiano
  du Circuito del Porto-Trofeo Arvedi
 2000
 Gran Premio Calvatone
 2002
  Champion de Russie sur route
 Grand Prix de Tallinn-Tartu
  de la First Union Classic
 2003
 Grand Prix de Rennes
 Tour de la mer de Chine méridionale :
 Classement général
 , ,  et
  du Tour de Beauce
  de la Wachovia Classic
 2007
 b étape du Tour de Beauce
  du Gastown Grand Prix
  du Tour de Somerville
  de la Reading Classic

Classements mondiaux

Palmarès sur piste

Jeux olympiques
 Athènes 2004
  de l'américaine

Coupe du monde
 1999
  de l'américaine à Mexico
 2004
  de la poursuite par équipes à Moscou
  de l'américaine à Moscou

Championnats de Russie
1999
  Champion de Russie de l'américaine

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste russe
Coureur cycliste aux Jeux olympiques d'été de 2004
Coureur cycliste sur piste
Naissance en février 1975
Naissance à Moscou
Naissance en RSFS de Russie


text:
Balleny Seamounts () are seamounts named in association with the Balleny Islands. The name was approved by the Advisory Committee for Undersea Features in June 1988.

References

Seamounts of the Southern Ocean


text:
Jean Froc est un biologiste français, né le  à Paris et mort le . Ancien ingénieur de recherches à l'Institut national de la recherche agronomique, spécialiste des produits laitiers et des aliments issus de fermentation, il est l'auteur de plusieurs ouvrages et de rubriques magazine (dans Patrimoine normand) sur les fromages et les produits du terroir.

Ouvrages
 .
 .
 .
 .
 Limousin. Produits du terroir et recettes traditionnelles avec Alain Senderens, Alexandre Lazareff et Alain Weill, Albin Michel, 1998 .
 Bretagne. Produits du terroir et recettes traditionnelles avec Alain Senderens, Alexandre Lazareff et Alain Weill, Albin Michel, 1994 .

Bibliophilie
La collection d'ouvrages portant sur le fromage et les produits laitiers, acquis par Jean Froc au fil des années, fut léguée à la bibliothèque de l'Institut européen d'histoire et des cultures de l'alimentation et est répertoriée sous la dénomination « Fonds Jean Froc ».

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Biologiste français
Personnalité française liée au secteur de la gastronomie
Gastronome français
Naissance en mai 1941
Décès en février 2009
Naissance dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 67 ans
Décès à Saintes
Bibliophile du XXe siècle
Bibliophile du XXIe siècle


text:
Єрназа́р () — село у складі Бескарагайського району Абайської області Казахстану. Адміністративний центр Єрназарівського сільського округу.

Населення — 1248 осіб (2009; 1337 у 1999, 1630 у 1989).

Національний склад станом на 1989 рік:
 казахи — 46 %
 росіяни — 36 %

До 2011 року село називалось Сосновка.

Історія
Село засноване 1764 року як козацький форпост Коливано-Кузнецької лінії у складі Сибірської лінії оборони Російської імперії на Алтаї, як козацька станиця Сосновська.

До революції 1917 року входила до складу Семипалатинського повіту Семипалатинської губернії. Село стало одним з центрів повстанського руху на Гірському Алтаї. Зокрема саме з цього села родом два повстанських командира Народної Повстанської Армії — Михайло і Микола Козирі (Козирєви).

Відомий документ 1919 року стосовно допомоги жителям козацьких станиць Бійського повіту: Маральєвської, Чариської, Слюдянської і Сосновської по збиранню хліба, через те, що в цих станицях все чоловіче населення від 17 до 50 років в серпні 1919 було вирізане розбійними бандами червоних. Після встановлення радянської влади жителі регіону були піддані репресіям.

Народна Повстанська Армія
В останній декаді червня 1920 року селяни Олексіївської волості Зміїногорського повіту, Павловської і Сосновської волостей Семипалатинського повіту таємно сформували 1-й Селянський повстанський полк. Його організаторами були медичний фельдшер села Сосновка Ауздінов і дехто Янарцинський. 29 червня повстанці раптово оточили прибулий до Олексіївки загін Семипалатинського повітового комітету по боротьбі з дезертирством у складі 135 штиків і напали на нього.

Персоналії
 Козир Михайло Володимирович — командир Народної Повстанської Армії Алтаю у 1920х роках;
 Козир Микола Володимирович — брат Михайла Козиря;
 Кайдаров Рустем Єсимханович (*18.05.1940) — генерал-майор юстиції республіки Казахстан;

Посилання
 Молодідовці 2007
 http://siberia.f.qip.ru/?1-2-0-00000014-000-0-0-1300126793
 https://web.archive.org/web/20080630082851/http://new.hist.asu.ru/biblio/borod1/211-219.html
 http://www.zakon.kz/203379-affiliirovannye-banki-vedut-ne.html
 http://beskaragay.vko.gov.kz/ru/county.htm

Примітки

Джерела

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Бескарагайського району
Села Абайської області


text:
Восточное сельское поселение — муниципальное образование (сельское поселение) в России:

 Восточное сельское поселение — входит в Ленинградский район Краснодарского края.
 Восточное сельское поселение — входит в Усть-Лабинский район Краснодарского края.
 Восточное сельское поселение — входит в Камышловский муниципальный район Свердловской области.
 Восточное сельское поселение — входит в Хабаровский район Хабаровского края.


text:
Суперкубок Фарерських островів з футболу 2017 — 11-й розіграш турніру. Матч відбувся 4 березня 2017 року між чемпіоном Фарерських островів Вікінгуром та володарем кубка Фарерських островів Клаксвіком.

Матч

Деталі

Посилання
 Матч на soccerway
  Матч на transfermarkt

2017
Фарерські острови


text:
Odilon Redon (nascido Bertrand Redon; ; Bordeaux, 20 de abril de 1840―Paris, 6 de julho de 1916) foi um pintor, gravador, desenhista e pastelista francês, considerado um dos mais importantes pintores do simbolismo, por ser ter sido um dos primeiros em criar uma linguagem plástica única, particular e original.

Redon foi um dos membros mais destacados do movimento simbolista, cujas bases teóricas foram definidas pelos manifestos do poeta Mallarmé e pela estética romântica. Diferente da obra de seus colegas, a sua chegou aos limites da sugestão e da abstração, e pode-se dizer que, tanto formal quanto conceitualmente, chegou, de modo visionário, perto da futura vanguarda surrealista.

No início de sua carreira, antes e depois de lutar na Guerra Franco-Prussiana, trabalhou quase que exclusivamente em carvão e litografia, obras conhecidas como noirs. Ele começou a ganhar reconhecimento depois que seus desenhos foram mencionados no romance de 1884 À rebours (Às avessas) de Joris-Karl Huysmans. Durante a década de 1890, ele começou a trabalhar em pastel e óleo, que rapidamente se tornou seu meio favorito, abandonando completamente seu estilo anterior de noirs após 1900. Ele também desenvolveu um grande interesse pela religião e cultura hindu e budista, que se mostrou cada vez mais em seu trabalho.

Ele é talvez mais conhecido hoje pelas pinturas "oníricas" criadas na primeira década do século XX, que foram fortemente inspiradas na arte japonesa e que, embora continuando a se inspirar na natureza, flertavam fortemente com a abstração. Seu trabalho é considerado um precursor tanto do dadaísmo quanto do surrealismo.

Biografia
Odilon Redon nasceu em Bordeaux, Aquitaine, em uma família próspera. Ele era o segundo filho de Marie Odile, nascida Marie Guérin (1820–1909), crioula, e Bertrand Redon (c. 1798–1874), francês. O pai de Redon fez fortuna no comércio de escravos na Louisiana na década de 1830. Redon foi concebido em Nova Orleans e o casal fez a viagem transatlântica de volta à França enquanto sua mãe Marie estava grávida. O jovem Bertrand Redon adquiriu o apelido de "Odilon" do primeiro sobrenome de sua mãe, Odile. Redon começou a desenhar ainda criança; aos dez anos, ganhou um prêmio de desenho na escola. Começou o estudo formal do desenho aos quinze anos, mas, por insistência do pai, mudou para a arquitetura. A falha em passar nos exames de admissão na École des Beaux-Arts de Paris encerrou qualquer plano de carreira como arquiteto, embora tenha estudado pintura brevemente com Jean-Léon Gérôme em 1864. (Seu irmão mais novo, Gaston Redon, se tornaria um arquiteto notável.)

Em sua juventude, foi inspirado pelo botânico Armand Clavaud, que incentivou o entusiasmo de Redon pelo romantismo, especialmente às pinturas de Delacroix, e o introduziu às obras de biólogos como Darwin, de Charles Baudelaire (que seria o favorito de Redon), de Spinoza, a poesias hindus e à sua visão científica e filosófica que concedia primazia à imaginação. Clavaud propunha um esquema de diferentes tipos de inteligências, e nesse modelo dividia duas realidades à atividade intelectual: a superior, em que o artista, filósofo e cientista confia na "abstração consciente e inconsciente", e a inferior, das atividades cotidianas. O interesse pelo que foi chamado de "dipsiquismo" (que propunha dois egos ou mentes em um indivíduo) continuou na França como uma reação ao positivismo, que rejeitava o estudo do inconsciente, e foi favorecido no fin de siècle pelo estudo da hipnose e crescimento do interesse no espiritualismo. Redon reconheceria ao longo de sua vida o débito que tinha a Clavaud.

Sua iniciação teve mais a ver com a arte gráfica do que com a pintura. De fato, Redon aprendeu as técnicas da gravura com Bresdin, influenciado pela obra de Doré. Como pintor, interessou-se pelas paisagens da Escola de Barbizon e pela obra de Rembrandt. Foi de volta à sua terra natal, Bordeaux, que ele começou a esculpir, e Rodolphe Bresdin o instruiu em gravura e litografia. Sua carreira artística foi interrompida em 1870, quando foi convocado para servir no exército na Guerra Franco-Prussiana até o fim em 1871.

No final da guerra, mudou-se para Paris e voltou a trabalhar quase exclusivamente em carvão e litografia. Ele chamou seus trabalhos visionários, concebidos em tons de preto, de seus noirs ("negros"). Não foi até 1878 que seu trabalho ganhou algum reconhecimento com o Espírito Guardião das Águas; ele publicou seu primeiro álbum de litografias, intitulado Dans le Rêve, em 1879. Ainda assim, Redon permaneceu relativamente desconhecido até o aparecimento em 1884 de um romance cult de Joris-Karl Huysmans intitulado À rebours ("Às avessas"). A história apresentava um aristocrata decadente que colecionava os desenhos de Redon.

Em 1884 ajudou a fundar com Paul Gauguin e Georges Seurat o Salon des Indépendants (ou Salão dos Independentes) e também participou das exposições do grupo Les XX, em Bruxelas. A partir de 1890 relacionou-se com os poetas simbolistas Mallarmé e Huysmans.

A técnica mais utilizada por Redon foi o pastel, que lhe permitia trabalhar as cores com texturas diferentes e bastante mescladas. Seu mundo de visões e sonhos, povoado de criaturas estranhas e às vezes monstruosas, fascinou os jovens do grupo Nabis e influenciou significativamente os surrealistas. Suas gravuras são ricas com uma visão muito pessoal de um universo de sonho. Ele mesmo declarou, "...deixo livre a minha imaginação no sentido de utilizar tudo o que a litografia pode me oferecer. Cada uma das muitas peças é o resultado de uma procura apaixonada do máximo que pode ser extraído da conjugação do uso do lápis, papel e pedra". A partir da década de 1890, pastel e óleos tornaram-se sua mídia favorita; ele não produziu mais noirs depois de 1900. Em 1899, expôs com os Nabis na casa do marchand Durand-Ruel.

Redon tinha um grande interesse na religião e cultura hindu e budista. A figura do Buda se mostrava cada vez mais em sua obra. Influências do japonismo misturaram-se à sua arte, como a pintura A Morte do Buda por volta de 1899, diversas pinturas denominadas O Buda, Jacó e o Anjo em 1905, e Vaso com guerreiro japonês em 1905, entre muitas outras.

O barão Robert de Domecy (1867–1946) encomendou ao artista em 1899 a criação de 17 painéis decorativos para a sala de jantar do Château de Domecy-sur-le-Vault, perto de Sermizelles, na Borgonha. Redon havia criado grandes obras decorativas para residências particulares no passado, mas suas composições para o château de Domecy em 1900-1901 foram suas composições mais radicais até então e marcam a transição da pintura ornamental para a abstrata. Os detalhes da paisagem não mostram um local ou espaço específico. Apenas detalhes de árvores, galhos com folhas e flores brotando em um horizonte sem fim podem ser vistos. As cores utilizadas são principalmente amarelo, cinza, marrom e azul claro. A influência do estilo de pintura japonês encontrado nas telas dobráveis, byōbu, é perceptível em sua escolha de cores e nas proporções retangulares da maioria dos painéis de até 2,5 metros de altura. Quinze deles estão localizados hoje no Musée d'Orsay, adquirido em 1988.

Domecy também contratou Redon para pintar retratos de sua esposa e sua filha Jeanne, dois dos quais estão nas coleções do Musée d'Orsay e do Getty Museum, na Califórnia. A maioria das pinturas permaneceu na coleção da família Domecy até a década de 1960.

Além de pintura, Redon também escreveu poemas e prosa. Uma história curta inacabada de 1877 foi chamada Le Récit de Marthe la folle ("O Relato de Marta, a louca"), em que retrata uma personagem crioula em dilema cultural e psíquico: ela estudava na França, mas retornou à sua mãe em volta a Madagascar, e então se instala um conflito instintual de se estar com a natureza, evocada por sua terra natal, após ter formado sua autoconsciência. A história empregou terminologia científica apresentada na obra de von Hartmann, traduzida em francês no mesmo ano, Filosofia do Inconsciente. Odilon provavelmente nela espelha a travessia do Atlântico que seus pais fizeram em 1840, com Marie Odile grávida dele aos 20 anos; bem como a pressão instintual de forças inconscientes que ele recebia em sua criatividade. Redon em sua autobiografia conta que o que preservou sua sanidade nessa época foi suas pinturas noirs e o apoio daquela que seria sua esposa, Camille Antoinette Falte (1852-1923). Ela o ajudou a lidar com seus sentimentos direcionados à sua mãe Marie, a única de seus pais que estava viva então. Odilon conheceu Camille quando ele tinha 36 anos e esta tinha 24 anos, nascida na Ilha da Reunião a quem ele chamaria de "crioula" e "discípula de Maomé", tornando-se sua musa exótica idealizada.

Em 1903 Redon foi premiado com a Legião de Honra. Sua popularidade aumentou quando um catálogo de gravuras e litografias foi publicado por André Mellerio em 1913; nesse mesmo ano, ele recebeu a maior representação individual na inovadora Exposição Internacional de Arte Moderna do EUA (também conhecida como Armory Show), em Nova York, Chicago e Boston.

Redon morreu em 6 de julho de 1916.

Análise da obra

Durante seus primeiros anos como artista, as obras de Redon foram descritas como "uma síntese de pesadelos e sonhos", pois continham figuras sombrias e fantásticas da própria imaginação do artista. Seu trabalho representa uma exploração de seus sentimentos internos e psique. Ele mesmo quis colocar "a lógica do visível a serviço do invisível". Uma fonte reveladora da inspiração de Redon e das forças por trás de suas obras pode ser encontrada em seu diário A Soi-même ("A si mesmo"). De seu processo ele escreveu:"Muitas vezes, como exercício e sustento, pintei diante de um objeto até os menores acidentes de sua aparência visual; mas o dia me deixava triste e com uma sede insaciável. No dia seguinte deixava correr a outra fonte, a da imaginação, através da recordação das formas e ficava então tranquilizado e apaziguado."O mistério e a evocação dos desenhos de Redon são descritos por Joris-Karl Huysmans na seguinte passagem do romance À rebours (1884):"Essas eram as pinturas com a assinatura: Odilon Redon. Elas portavam, entre suas molduras douradas de pereira não polida, imagens inimagináveis: uma cabeça tipo merovíngia, repousando sobre uma xícara; um homem barbudo, que lembra tanto um padre budista quanto um orador público, tocando uma enorme bala de canhão com o dedo; uma aranha com rosto humano alojada no centro do corpo. Depois havia esboços a carvão que mergulhavam ainda mais fundo nos terrores dos sonhos febris. Aqui, em um enorme dado, uma pálpebra melancólica piscava; por ali estendiam-se paisagens secas e áridas, planícies calcinadas, terrenos ondulantes e trêmulos, onde vulcões irrompiam em nuvens rebeldes, sob céus fétidos e turvos; às vezes os assuntos pareciam ter sido tirados dos pesadelos da ciência e remontam aos tempos pré-históricos; flora monstruosa floresceu nas rochas; em todos os lugares, entre os blocos erráticos e a lama glacial, havia figuras cuja aparência simiesca—maxilar pesado, sobrancelhas salientes, testa recuada e topo de crânio achatado—lembrava a cabeça ancestral, a cabeça do primeiro período quaternário, a cabeça do homem quando ele ainda era frutívoro e sem fala, contemporâneo do mamute, do rinoceronte de narinas septadas e do urso gigante. Esses desenhos desafiavam a classificação; ignorando, em grande parte, as limitações da pintura, eles introduziram um tipo muito especial do fantástico, nascido da doença e do delírio."O historiador de arte Michael Gibson diz que Redon começou a querer que suas obras, mesmo as mais escuras em cores e temas, retratassem "o triunfo da luz sobre as trevas".

Redon descreveu seu trabalho como ambíguo e indefinível: "Meus desenhos inspiram, e não devem ser definidos. Eles nos colocam, assim como a música, no reino ambíguo do indeterminado."

Segundo André Mellerio, o conjunto da obra de Redon passou por uma evolução influenciada pela intensificação do contato e abertura que o pintor teve com seus pares e contexto cultural. O artista gradualmente realizou uma reconversão, saindo do preto e branco e temas "assombrados" e transitando a cores e a temas líricos já desde a época de 1870, consolidando o último estilo na década de 1890. Porém, ele tinha cautela em evitar temas místicos, e recusou participar de uma exibição simbolista em 1893. Preferia transmitir valores espirituais através de linhas, cores e luz. Por fim, nota-se maior participação do artista a associações de pintores e escritores de movimentos ocultistas, havendo incorporação de diversas ideias religiosas em suas pinturas espirituais de fase mais avançada.

De início, tornou-se renomado por seus noirs—desenhos a carvão e litografias reproduzidas. Nas décadas de 1860 e 1870, Redon começara a se demonstrar mais inventivo em seus desenhos à grafite, empregando noções de evolucionismo ao desenvolvimento artístico e associando o estilo preto e branco a termos como "introversão", "abstração", "sonho", segundo as convenções românticas do lado obscuro da natureza e do inconsciente (compartilhadas também por Clavaud), bem como às estações e à música:"Quanto a mim, eu trabalho, mas o sol desapareceu e eu me fechei. Definitivamente [o sol] é o nosso grande lar. Ele me abandona durante o inverno para um mundo interior e uma introversão que me leva a desenhos e gravuras dos quais eu provavelmente me ocuparei um pouco." "Música é para a noite, para o inverno, para as sombras. É assim com meus desenhos."O artista admite que seu impulso criativo oscilava, o que variava também de acordo com o lugar, com contraste de que seu trabalho era mais constante quando passou a morar na urbana Paris, em comparação de quando morava em sua terra natal, onde tinha pouco controle sobre sua inspiração, nas interioranas Bordeaux e Peyrereblade.
Ele abandonaria o estilo noir depois em meados de 1890. Conforme ganhava notória publicidade, demonstrava diversas vezes uma personalidade reservada, em que era averso às interpretações de sua arte e se distanciava assumidamente de outros pintores simbolistas, que em maioria na época apresentavam suas obras nos Salões Rosacruzes de Guaïta e Peladan. Nem por isso deixou de se aproximar do ocultismo, e realizou exposição na esotérica Librairie de l'art indépendant de Edmond Bailly, além de ter estado em constante companhia de membros de movimentos místicos na década de 1890. Assim, no começo suas obras participaram de temas comuns, como a moda do satanismo. Porém inovou em sua ênfase de retratar de forma marcante estados psíquicos íntimos, como por exemplo no desenho "Assombração" (Hantise).

Ele recebia elogios de críticos simbolistas e esoteristas pelo conteúdo simbólico de suas pinturas, mas não gostava das interpretações que recebiam e valorizava o ato da arte pela arte, simplesmente, em sua realização como produto final de sua imaginação. Quando foi-lhe dito que era considerado o iniciador do movimento simbolista, ele chegou a afirmar que preferia representar mais a natureza do que ideias. Sobre as suposições de sua associação com doutrinas espirituais em voga, Redon afirmou em 1894: "Já tive diversos artigos, alguns deles, para meu desgosto, contaminados com magia. Oh! Você deve saber que não sou nada espírita".

Afirma que sua produção era espontânea sem ideia preconcebida, e critica os pintores do impressionismo:"Tudo o que pode ser acrescentado a um segmento de parede pela ilusão de nossa própria essência eles não deram. Tudo o que vai além, ilumina ou amplifica o objeto, e eleva o espírito ao reino do mistério, ... [tudo] do não resolvido e sua deliciosa incerteza está totalmente fechado para eles. Tudo o que é receptivo ao símbolo, tudo o que nossa arte contém do inesperado, do impreciso, do indefinível, e que a torna enigmática, [disso] eles se esquivam, eles temem."Nas pinturas finais, é visto fortemente seu sincretismo religioso, mesclando representações do cristianismo, hinduísmo e budismo. Sobre isso, Redon escreveu em 1911:"A arte não tem outro fim ou propósito além da própria arte, e a melhor da minha é indeterminada. A arte nunca pode apoiar especificamente a propaganda de uma crença ou culto, ou, nesse sentido, a realização de uma ideia social. Fiz uma Vênus ou um Apolo sem querer que as pessoas se tornassem pagãs; eu também representei Buda, e essa imagem e seu símbolo ainda comovem os corações de uma parte inumerável da humanidade, e esses assuntos (se é que se pode chamá-los de assuntos) são tão sagrados para mim quanto outro."

Buscando a evocação abstrata do espectador a partir do idealismo de suas pinturas, Redon desenvolveu um uso particular das linhas e cores. Ele descreve o efeito desse estilo de composição:"imagine arabescos de variados meandros que não se desdobram em um plano, mas espacialmente, com todas as consequências mentais que estão implicadas pelos recessos profundos e indeterminados do céu; imagine o jogo de (...) linhas que são projetadas e combinadas com os elementos mais divergentes, inclusive um rosto humano. (...) o efeito que isso terá na mente do espectador [para] estimular sua imaginação"

Legado
Sua escolha de cor e assunto na segunda parte de sua carreira levou Redon a ser considerado um precursor do dadaísmo e do surrealismo. Segundo o surrealista André Masson, o uso de cores excessivamente brilhantes em seus pastéis de flores, bem como a escolha de retratar espécies incomuns ou imaginárias, torna suas obras "libertadas do naturalismo estilizado", demonstrando assim as "infinitas possibilidades da cromática lírica".

Em 1923 Mellerio publicou Odilon Redon: Peintre Dessinateur et Graveur. Um arquivo dos papéis de Mellerio é mantido pelas Bibliotecas Ryerson & Burnham no Art Institute of Chicago.

Redon foi a inspiração para o curta-metragem de Guy Maddin de 1995, Odilon Redon, or The Eye Like a Strange Balloon Mounts Toward Infinity.

Foram realizadas diversas exposições modernas de sua obra.

Galeria

Ver também
Arte fantástica

Bibliografia

 Russell T. Clement, Four French Symbolists: A Sourcebook on Pierre Puvis de Chavannes, Gustave Moreau, Odilon Redon, and Maurice Denis, Greenwood Press, 1996,  &
 Jodi Hauptman e Marina Van Zuylen, Beyond the Visible: The Art of Odilon Redon, 2005,  &
 Andre Mellerio, Odilon Redon, 1968, ASIN B0007DNIKO
 Odilon Redon e Alfred Werner, The Graphic Works of Odilon Redon, Dover, 1969,
 Odilon Redon e Alfred Werner, The Graphic Works of Odilon Redon, (Dover Pictorial Archive), 2005,  &
 Margret Stuffmann, Odilon Redon: As in a Dream, 2007,  &

Ligações externas

odilonredon.net Biografia e trabalhos de Odilon Redon Online
Artcyclopedia Links para trabalhos de Odilon Redon
The Athenaeum Extensiva lista de obras de Odilon Redon
Galeria Odilon Redon no MuseumSyndicate
Web Museum Biografia e trabalhos de Odilon Redon
MoMA Exhibition "Beyond the Visible - The Art of Odilon Redon" - Exposição no MoMA

Pintores da França do século XIX
Pintores da França do século XX
Pintores do simbolismo
Arte fantástica
Naturais de Bordéus
Pintores do pós-impressionismo
Desenhistas da França
Mortos em 1916
Nascidos em 1840


text:
Smilebit foi um estúdio de criação de jogos da Sega. Anteriormente conhecido como o estúdio AM6. Um dos jogos mais conhecidos da Smilebit foi a série Jet Set Radio. Inclui vários dos membros do antigo Team Andromeda, criador da série Panzer Dragoon e que acabou em 1998.

A Smilebit foi reintegrada à Sega em 1° de julho de 2004 após a fusão das empresas Sega e Sammy e a criação da Sega Sammy Holdings.

Jogos

Jogos desenvolvidos pela Smilebit, Ltd.
 Jet Set Radio — (2000) — Sega Dreamcast
 Hundred Swords — (2001) — Dreamcast
 The Typing of the Dead — (2001) — Dreamcast
 Hundred Swords — (2002) — PC
 Jet Set Radio Future — (2002) — Xbox
 Soccer Tsuku 2002: J-League Pro Soccer Club wo Tsukurou! — (2002) — PlayStation 2
 Baseball Advance — (2002) — Game Boy Advance
 J-League Pro Soccer Club wo Tsukurou! Advance — (2002) — Game Boy Advance
 GunValkyrie — (2002) — Xbox
 Panzer Dragoon Orta — (2003) — Xbox
 Derby Tsuku 3: Derby Uma o Tsukurou! — (2003) — GameCube
 J-League Pro Soccer Club wo Tsukurou! 3 — (2003) — PlayStation 2
 J-League Pro-Soccer Club wo Tsukurou! '04 — (2004) — PlayStation 2
 The Typing of the Dead — (2004) — PC

Jogos desenvolvidos pela Amusement Vision, Ltd. (vide "Notas")
 Virtua Striker 3 — (2001) — Arcade (NAOMI 2)
 Virtua Striker 3 ver.2002 — (2002) — GameCube
 Virtua Striker 2002 — (2002) — Arcade (Triforce)

Jogos desenvolvidos pela Smilebit "reintegrada"
 Virtua Striker 4 — (2005) — Arcade (Triforce)

Jogos em desenvolvimento
 Virtua Striker 4 Ver. 2006 — (2006) — Arcade (Triforce)

Notas
 A série Virtua Striker foi desenvolvido pela Sega-AM2 para a placa de arcade Model 2, o desenvolvimento posterior do jogo foi transferida para a Amusement Vision. Em 2004, a série passou a integrar o portfolio da Smilebit.

 O jogo Jet Set Radio para GameBoy Advance foi desenvolvido pela Vicarious Visions e publicado pela THQ.

Ligações externas
 Antigo site oficial - desativado desde a reintegração da Smilebit.

Smilebit


text:
Hans Asperger (n. 18 februarie 1906 – d. 21 octombrie 1980) a fost pediatru austriac, cunoscut pentru descrierea a ceea ce ulterior a fost denumit Sindromul Asperger.

Biografie
Încă din copilărie, Asperger a manifestat un talent deosebit pentru limbile străine. După absolvirea gimnaziului (cu profil umanist), a studiat medicina la Viena. Obținând doctoratul în 1931, intră ca asistent la clinica de Copii din cadrul Universității din Viena. Din 1932, conduce secția de terapie a clinicii.

În 1934 intră la spitalul psihiatric din Leipzig.

Către sfârșitul celui de-al Doilea război Mondial, Asperger activează ca medic militar în Croația.

În 1962 devine profesor de pediatrie și director al Clinicii de Copii.

Activitatea
Prima definiție a ceea ce ulterior va fi denumit sindromul Asperger a publicat-o în 1944. Inițial, Asperger a numit această tulburare "psihopatie autistică". A observat că pacienții respectivi, deși au inteligența normală, au anumite paricularități:
 absența empatiei
 capacitate scăzută de a lega relații de prietenie, de a dialoga
 au o înclinație către anumite subiecte
 au mișcări greoaie și stângace.

Asperger și a dat seama că nu este vorba de autism. Din păcate, lucrările sale, fiind scrise în germană, nu s-au bucurat de notorietate. Abia prin anii 1990, a fost introdus termenul care definește această tulburare și care, ca recunoștință, poartă numele marelui pediatru.

Legături externe
  Asperger la WhoNameIt.com

Nașteri în 1906
Decese în 1980
Medici austrieci
Medici din secolul al XX-lea
Pediatri


text:
Le Tour du Trentin international féminin (en italien : Giro del Trentino-Alto Adige-Südtirol) est depuis 2014 une course cycliste d'un jour féminine italienne disputée dans le Trentin-Haut-Adige. Créé en 1994, il fait partie du calendrier de l'Union cycliste internationale en catégorie 1.1 depuis 2014. Jusqu'en 2013, la course se déroulait sur plusieurs étapes.

Palmarès

Notes et références

Article connexe
 Tour du Trentin

Liens externes

 Palmarès du Tour du Trentin-Haut-Adige-Tyrol-du-Sud sur memoire-du-cyclisme.eu
 Palmarès du Tour du Trentin-Haut-Adige-Tyrol-du-Sud sur siteducyclisme.net


text:
Maksym Kalynychenko, (en ukrainien, Калиниченко Максим Сергійович / Maksym Kalynytchenko) né le , est un footballeur ukrainien.

Carrière

En club

En équipe nationale
Kalynychenko participe à la coupe du monde 2006 avec l'équipe d'Ukraine. Il a inscrit un but contre l'Arabie saoudite (victoire 4-0) lors du deuxième match de poule. Il a été sélectionné 43 fois en équipe nationale (7 buts).

Palmarès
  FK Spartak Moscou
 Champion de Russie en 2000 et 2001.
 Vainqueur de la coupe de Russie en 2003.

Liens externes

Footballeur international ukrainien
Joueur du FK Dnipro
Joueur du FK Spartak Moscou
Joueur du Tavria Simferopol
Naissance en janvier 1979
Naissance à Kharkiv


text:
A.J. Simeon Stadium – wielofunkcyjny obiekt sportowy w miejscowości High Point (stan Karolina Północna) w Stanach Zjednoczonych.

Pojemność stadionu to 10 000 miejsc. Jest to największy stadion w High Point i rozgrywany na nim mecze futbolu amerykańskiego i piłki nożnej miejscowych zespołów z High Point Central High School oraz T. Wingate Andrews High School.

W latach 1996-1999 na nim rozgrywał swoje mecze domowe drużyna piłkarska Carolina Dynamo, która występowała w zawodowej USL Premier Development League. Obecnie gra Carolina Phoenix występująca w Independent Women's Football League.

Na stadionie również swoje mecze rozgrywała reprezentacja Stanów Zjednoczonych.

Bibliografia

A.J. Simeon Stadium
A.J. Simeon Stadium
Obiekty sportowe w Karolinie Północnej


text:
Kaaterskill station, branch MP 19.1, was one of the busiest railroad stations on the branch lines of the Ulster and Delaware Railroad (U&D). It was near the banks of South Lake in Kaaterskill, New York, and was a major stop for people who wished to stay at the Hotel Kaaterskill or the Catskill Mountain House, which was 0.93 miles from the station.

It was also where ice that had been harvested from South Lake would be loaded into freight cars to be shipped around. Lumber was also shipped from the surrounding area and loaded here, making it only one of many stops on the Ulster & Delaware where lumber would be loaded.

This station became only a flagstop (except for the summertime) when the New York Central had purchased the U&D in 1932, and any business that was generated at the station in fall, winter or spring was handled by the station agent at Tannersville, New York. It was finally abandoned when the New York Central abandoned the branches in 1939 and scrapped them in 1940. It was left to fall apart until it was consumed by fire in the 1960s.

Bibliography

References

External links
Ulster and Delaware Railroad Historical Society map

Railway stations in the Catskill Mountains
Railway stations in Greene County, New York
Former Ulster and Delaware Railroad stations
Former railway stations in New York (state)
Railway stations closed in 1940
Railway stations in the United States opened in 1883


text:
Patogen, izazivač bolesti, klica (od , i  u slobodnom prevodu "onaj koji uzrokuje patnju"; ), je biološki agens koji uzrokuje bolest organizma. U patogene agense spadaju bakterije, virusi, gljivice, prioni () i paraziti. Patogen se takođe može nazvati infektivnim agensom ili jednostavno klicom. Termin je prvi put primenjen око 1880, a nešto ređe se koristi i za označavanje agenasa koji u organizmu izazivaju nezarazne bolesti kao što su npr. "hemijski patogeni".

Termin patogen je ušao u upotrebu 1880-ih. Tipično, termin patogen se koristi da opiše infektivni mikroorganizam ili agens, kao što je virus, bakterija, protozoa, prion, viroid ili gljiva. Male životinje, kao što su helminti i insekti, takođe mogu izazvati ili preneti bolest. Međutim, ove životinje se obično nazivaju parazitima, a ne patogenima. Naučno proučavanje mikroskopskih organizama, uključujući mikroskopske patogene organizme, naziva se mikrobiologija, dok se parazitologija odnosi na naučno proučavanje parazita i organizama koji ih ugošćuju.

Patogenost

Patogenost je potencijalni kapacitet patogena da izazove bolest, koji uključuje kombinaciju infektivnosti (sposobnost patogena da inficira domaćine) i virulencije (ozbiljnost bolesti domaćina). Kohovi postulati se koriste za uspostavljanje uzročno-posledičnih veza između mikrobnih patogena i bolesti. Dok meningitis može biti uzrokovan raznim bakterijskim, virusnim, gljivičnim i parazitskim patogenima, koleru izazivaju samo neki sojevi Vibrio cholerae. Pored toga, neki patogeni mogu izazvati bolest samo kod domaćina sa imunodeficijencijom. Ove oportunističke infekcije često uključuju infekcije stečene u bolnici među pacijentima koji se već bore protiv drugog stanja.

Infektivnost uključuje prenos patogena direktnim kontaktom sa telesnim tečnostima ili kapljicama u vazduhu zaraženih domaćina, indirektnim kontaktom koji uključuje kontaminirana područja/predmete, ili prenosom živih vektora kao što su komarci i krpelji. Osnovni reproduktivni broj infekcije je očekivani broj narednih slučajeva koje će verovatno izazvati putem transmisije.

Virulencija uključuje patogene koji ekstrahuju hranljive materije domaćina za svoj opstanak, izbegavajući imunski sistem domaćina tako što proizvode mikrobne toksine i izazivaju imunosupresiju. Optimalna virulencija opisuje teoretizovanu ravnotežu između širenja patogena na dodatne domaćine kako bi parazitirao resurse, dok se smanjuje njihova virulentnost kako bi domaćini živeli za vertikalni prenos na svoje potomstvo.

Vrste

Najčešće prisutni patogeni mikroorganizmi u okruženju čoveka su; bakterije, virusi, prioni, rikecije, klamidije, gljivice i paraziti.

Prema patogenim osobinama ili riziku po zdravlje mikroorganizmi se mogu podeliti na:
 Mikroorganizme sa niskim ličnim i društvenim rizikom, koji ne uzrokuju infekciju u organizmu zdravih osoba.
 Mikroorganizme sa srednjim ili ograničenim ličnim i društvenim rizikom, ili mikroorganizme koji ne izazivaju «ozbiljne» infekcije, odnosno infekcije opasne po život.
 Mikroorganizme sa visokim ličnim i društvenim rizikom,ili mikroorganizme koji uzrokuju infekcije koje se ne šire socijalnim kontaktom.
 Mikroorganizme sa visokim rizikom koji uzrokuju bolesti (često neizlečive) koje se prenose socijalnim, direktnim ili indirektnim kontaktima.

Bakterije

Bakterije su u čovekovom okruženju najzastupljeniji patogeni agensi (mikroorganizmi) odgovorni za pojavu velikog broja bolesti. Bakterije su jednoćelijski mikroorganizmi, koji žive samostalno ili u raznim grupacijama ili kolonijama. Na osnovu njihovih oblika bakterije se dele na:
 koke,
 bacile,
 spirila i
 vibrione
U odnosu na zavisnost od kiseonika bakterije se dele na;
 Aerobne - bakterije koje za život trebaju kiseonik.
 Anaerobne - bakterije koje mogu da žive bez kiseonika.
 Anaaerobe - bakterije koje mogu da žive u oba okruženja.
Neke vrste bakterija svoje patogeno dejstvo ispoljavaju direktnim uništavanjem ćelije svog domaćina, a druge (u koje spada najveći broj bakterijskih vrsta) koje proizvode toksine (otrove) koji nanose štetu metabolizmu ćelija domaćina.

Virusi

Virusi su acelularni-nećelijski, ultramikroskopski, mikroorganizmi  nesposobni da se razmnožavaju van ćelije domaćina. Izvan ćelije domaćina oni ne pokazuju osobine živih bića, čak mogu i da kristalizuju, pri čemu i u tom obliku zadržavaju sposobnost infekcije ćelije.

Za viruse se u pravom smislu može reći da se nalaze između živog i neživog sveta. Prisustvo nukleinske kiseline i sposobnost da se ona menja (mutira) čime se virusi prilagođavaju promenama u spoljašnjoj sredini kao i prisustvo proteina su svojstva živih bića. S druge strane, u odnosu na živi svet, virusi nemaju ćelijsku građu (acelularni su), niti sposobnost obavljanja metabolizma. Kako im sve to nedostaje oni se mogu razmnožavati samo unutar žive ćelije.

Iako se virusi tradicionalno definišu kao nećelijske infektivne čestica, neki gigantski virusi poput Mimivirusa (koji inficiraju amebe) imaju genom koji se može po veličini uporediti sa bakterijama (1,2 milion baznih parova) i sadrže brojne ćelijske enzime. Brojna istraživanja su pokazala da je Mimivirus vervatno evoluirao od bakterije kroz evolutivne promene. Slične promene verovatno su doživeli i drugi veliki DNK virusi poput herpes virusa. Mimivirus čak može biti napadnuto od strane manjih virusa pod nazivom "virofag".

Zrela virusna, vanćelijska, čestica sposobna da inficira ćeliju domaćina naziva se virion. Ulaskom u ćeliju virion postaje aktivan tj. virus. Virus u ćeliji preuzima kontrolu nad molekularnim aparatom domaćina i koristi ga za sopstveno razmnožavanje. Ćelija domaćina tada stvara delove virusa, a ne materije koje su njoj potrebne za normalan rad. To u domaćinu dovodi do patološkog stanja (bolesti), pa se virusi smatraju isključivim unutarćelijskim – obligatnim parazitima.

Prioni

Prioni () su posebni oblici proteina koji mogu izazvati neke bolesti kod ljudi i životinja. Nastaju mutacijom gena koji kodira jedan protein ljudskog tela, "prion protein". Ovako izmenjeni proteini mogu se preneti na druge osobe (poprimaju osobine patogena) i tada izazivajući promenu konformacije prion proteina kod obolelih oni razvijaju bolest u organizmu ljudi i životinja.

Gljivice

Patogene gljivice su gljive koje uzrokuju bolesti kod ljudi ili drugih organizama. Deo medicine, koja se bavi proučavanjem patogenih gljiva naziva se Medicinska mikologija.Gljive spadaju u najrasprostranjenije organizme na Zemlji, iz grupe eukariota. Gljive su jednoćelijski i višećelijski organizmi, koji se razmnožavaju polno i bespolno, a telo višećelijskih gljiva organizovano je u vidu micelija ili pseudomicelija, sastavljenih od hifa koje poput paukove mreže, prorastaju supstrat na kome se razmnožavaju. Iako su gljivice eukariotski organizme mnoge patogene gljivice su mikroorganizmi.

Gljive predstavljaju zaseban oblik života na zemlji koji je razvio tri osnovne strategije preživljavanja u prirodi:
 Gljive simbionti
 Gljive saprobionti
 Gljive paraziti (patogene gljivice) koje napadaju žive biljke, životinje, ljude i druge gljive.

Napomene

Izvori

Literatura

Spoljašnje veze

 -{Pronunciation Guide to Microorganisms}- (1)
 -{Pronunciation Guide to Microorganisms}- (2)

Микробиологија


text:
Clarence W. Barron (July 2, 1855, in Boston, Massachusetts – October 2, 1928) was one of the most influential figures in the history of Dow Jones & Company.  As a career newsman described as a "short, rotund powerhouse",  he died holding the posts of president of Dow Jones and de facto manager of The Wall Street Journal.  He is considered the founder of modern financial journalism.

Early life
Barron graduated from Boston English high school in 1873.

Career
Barron worked at a number of newspapers throughout his life, including the Boston Daily News and the Boston Evening Transcript, the latter from 1875 to 1887.  He founded the Boston News Bureau in 1887 and the Philadelphia News Bureau in 1897, supplying financial news to brokers.

In March 1903, Barron purchased Dow Jones & Company for $130,000, following the death of co-founder Charles Dow.  In 1912, he appointed himself president, a title he held until his death and one which allowed him control of The Wall Street Journal, while the Woodworths published the paper. He expanded the reach of his publishing empire by merging his two news bureaus into Dow Jones.  By 1920, he had expanded the daily circulation of The Wall Street Journal from 7,000 to 18,750, and over 50,000 by 1930.  He also worked hard to modernize operations by introducing modern printing presses and expanding the reporting corps.

Barron also established the financial advertising agency Doremus & Co. in 1903.  In 1921, he founded the Dow Jones financial journal, Barron's National Financial Weekly, later renamed Barron's Magazine, and served as its first editor.  He priced the magazine at 10 cents an issue and saw circulation explode to 30,000 by 1926, with high popularity among investors and financiers.

Personal life
Barron married Jessie M. Waldron in 1900 and adopted her daughters, Jane and Martha.  Mrs. Barron died in 1918.  After Jane married Hugh Bancroft in 1907, Jane Barron became a prominent member of the Boston Brahmin Bancroft family.  Martha Barron married H. Wendell Endicott, heir apparent to the Endicott Shoe Company. Mr. & Mrs. Barron and the Endicotts are buried in a joint family plot at the historic Forest Hills Cemetery in the Jamaica Plain neighborhood of Boston.

Legacy
After his death, Barron's responsibilities were split between his son-in-law Hugh Bancroft, who became president of Dow Jones, and his friend Kenneth C. Hogate, who became the managing editor of the Journal.

They Told Barron (1930) and More They Told Barron (1931), two books edited by Arthur Pound and S. T. Moore were published that showed his close connections and his role as a confidant to top financiers from New York City society, such as Charles M. Schwab.  As a result, he has been called "the diarist of the American Dream." (Reutter 148)  This has led to allegations that he was too close to those he covered.

However, Barron was renowned for pushing for deep scrutiny of corporate financial records, and is thus considered the founder of modern financial journalism. Barron's personal credo, which he supposedly urged the Journal to print and follow, was "The Wall Street Journal must stand for what is best in Wall Street." For example, in 1913, he gave testimony to the Massachusetts Public Service Commission regarding a slush fund held by the New Haven Railroad.  In 1920 he investigated Charles Ponzi, inventor of the Ponzi scheme, for The Boston Post.  His aggressive questioning and common-sense reasoning helped lead to Ponzi's arrest and conviction.

The Bancroft family remained the majority shareholder of Dow Jones until July 31, 2007, when Rupert Murdoch's News Corp. won the support of 32 percent of the Dow Jones voting shares controlled by the Bancroft family, enough to ensure a comfortable margin of victory.

Trivia
He helped endow the Clarke School for the Deaf with two million dollars, and proposed naming it the Coolidge Trust after President Calvin Coolidge and his wife Grace. (Roberts 225)
Clarence W. Barron's former Boston mansion is located at 334 Beacon Street, on the banks of the Charles River.  The property was converted into condominiums in the 1980s. Since 2007 a portrait of Clarence W. Barron has been prominently displayed on the parlor level of the former mansion.

Books

The Boston Stock Exchange (1893)
The Federal Reserve Act: A discussion of the principles and operations of the new Banking Act as originally published in the Wall Street Journal and the Boston News Bureau, including a description of the financial, commercial and industrial characteristics of each of the Federal Reserve Districts and the Federal Reserve Act fully indexed, with pertinent legislation (1914): a.k.a. "Twenty-Eight Essays on the Federal Reserve Act".
The Audacious War (1915)
 The Mexican Problem (1917)
War Finance, As Viewed From the Roof of the World in Switzerland (1919)
A World Remaking; or, Peace Finance (1920)
Lord's Money (1922)
My Creed (unk.)
They Told Barron (1930)
More They Told Barron (1931)

See also
 William Peter Hamilton

Notes

References
Roberts, John B.  Rating the First Ladies.
Reutter, Mark.  Making Steel.

External links

Extensive biography, heavily credited
Mention by Pulitzer Prizes
News Luminary: Clarence W. Barron
Columbia Encyclopedia entry

1855 births
1928 deaths
Writers from Boston
Boston Evening Transcript people
The Wall Street Journal people
Burials at Forest Hills Cemetery (Boston)
English High School of Boston alumni
The Boston Post people


text:
De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van Stokrooie, die zich bevindt aan de Sint-Amandusstraat.

Gebouw
Het betreft een neoclassicistische bakstenen pseudobasiliek, gebouwd van 1850-1853. De kerk heeft een ingebouwde, vlakopgaande westtoren, gedekt door een ingesnoerde naaldspits, en een koor met halfronde apsis.

Meubilair
De meeste kerkmeubelen zijn 19e-eeuws. Daarnaast is er een 18e-eeuwse biechtstoel.

In deze kerk bevinden zich vier doeken uit de reeks De deugdzame vrouwen van Lambert Lombard afkomstig uit de abdij van Herkenrode. In de doopkapel is de muurschildering Doopsel van Jezus van 1962 te zien, een werk van Raf Mailleux. De glasramen van 1957 in de zijbeuken komen uit het atelier Osterrath in Tilff. Ze tonen episoden uit het leven van de Heilige Amandus.

De vier geelkoperen altaarkandelaars zijn van omstreeks 1650.

Externe links
Onroerend erfgoed
Kerken in Vlaanderen

Amandus
Amandus
Onroerend erfgoed in Hasselt
Beschermd monument in Vlaanderen


text:
Mercury-Scout 1 è un satellite artificiale della NASA.

Storia
Il 5 maggio 1961, i responsabili del programma Mercury della NASA avanzarono una proposta la quale prevedeva l'uso di missili del tipo Scout per lanciare dei satelliti artificiali di modeste dimensioni in grado di garantire ed ottimizzare il sistema di collegamento via radio fungendo da finte capsule del Mercury. Per i semplici voli balistici fino a quel momento svolti tali collegamenti non furono particolarmente complessi. Per la successiva missione, la Mercury-Atlas 5, che aveva per obiettivo di eseguire almeno un'orbita terrestre, nonché in particolar modo per le prime missioni in orbita equipaggiate da astronauti si rendeva necessario garantire il collegamento con la capsula su tutta la traiettoria intorno alla Terra.

Fu per l'appunto intenzione della missione iniziare a preparare questo sistema nonché verificare il corretto posizionamento delle stazioni. Il sistema venne chiamato tecnicamente il Mercury Tracking Network (rete di collegamento radio della traiettoria del Mercury). Si pensò di utilizzare i citati satelliti artificiali per non sprecare delle capsule Mercury e per ridurre i costi di queste missioni. Il primo di questi satelliti artificiali venne chiamato Mercury-Scout 1 (MS-1).

Tecnicamente, il Mercury Tracking Network fu una serie di stazioni radio di proprietà degli Stati Uniti d'America, che operavano con personale americano. Per completare la copertura mondiale dovettero essere ulteriormente posizionate, esattamente sulla traiettoria di volo prevista per la capsula spaziale del Mercury, diverse navi in grado di fungere da ponti radio. Quando la capsula spaziale raggiungeva il raggio di alcune centinaia di miglia dalla stazione di controllo a terra, si era in grado di avere ottimi collegamenti per comunicazioni ed in particolar modo per confrontare i dati e per correggere o riassettare eventualmente la telemetria di volo. Le bande usate furono di diverso tipo, cioè del tipo HF, VHF o UHF per la radio, mentre per il radar si potevano usare bande C ed S. Questa possibilità di comunicazione comunque non durava più che pochi minuti, fino a quando la stazione non scompariva dall'orizzonte. Tra una stazione e la successiva la capsula del Mercury rimaneva totalmente esclusa dalla possibilità di collegamento, ad eccezione di un solo messaggio puramente occasionale del tipo HF trasmesso con ampio ritardo. Infatti all'inizio degli anni sessanta non esistevano dei satelliti artificiali per la comunicazione sincrona. Pure le stazioni di controllo a terra furono collegate con il centro principale di controllo della NASA per il programma Mercury solamente via cavo, con apposite linee posizionate a terra o sott'acqua e solo in pochi casi mediante collegamento radio del tipo HF (ad onda corta).

Il concetto che prevedeva l'uso di satelliti per il collaudo del sistema venne approvato il 24 maggio. Il 13 giugno un apposito gruppo di lavoro della NASA fu in grado di definire i requisiti che il missile del tipo Scout doveva dimostrare nonché quelli necessari per il satellite artificiale per centrare gli obiettivi della missione. Da questo momento la proposta ed il programma per la missione venne definito Mercury-Scout.

I missili dell'aeronautica militare americana - U.S. Air Force - del tipo Blue-Scout dovevano essere in grado di lanciare il satellite artificiale di modesta dimensione, il MS-1, portandolo in un'orbita intorno alla Terra. Il piccolo satellite avrebbe simulato la capsula del Mercury, affinché si potesse esercitare e testare la funzionalità del sistema Mercury Tracking Network.

Il satellite artificiale di comunicazione MS-1 pesava 67,5 kg ed aveva una forma simile ad una scatola rettangolare stretta. All'interno della scatola si trovavano diversi sistemi elettronici, composti da due ricevitori principali, due piccoli trasmettitori, due trasmettitori di dati telemetrici, nonché apparecchi a banda del tipo S- e C più diverse antenne. Il tutto veniva alimentato da un'apposita batteria in grado di fornire energia per 1500 ore watt. Attaccato al satellite rimase il 4º stadio del missile completo del suo pacchetto di strumenti. La batteria poteva essere in grado di alimentare l'elettronica per 18 ore e mezzo, prima di essere completamente scarica. Per estendere la durata di vita del satellite, si pensò di spegnere gli strumenti di bordo mediante un comando trasmesso dal centro di controllo a terra - esperimento da eseguire dopo la terza orbita, cioè dopo 5 ore di volo. Durante questa fase di spegnimento si pensò di analizzare i dati trasmessi. Ottenuti i risultati, i sistemi del satellite sarebbero nuovamente stati riaccesi per ulteriori 3 orbite, cioè nuovamente per 5 ore. Questo procedimento sarebbe stato ripetuto un'ulteriore terza volta. Il personale addetto allo sviluppo del Mercury pensò che mediante queste operazioni di accensione e spegnimento del satellite il Mercury Tracking Network avrebbe ottenuto notevolmente più dati e si sarebbero guadagnate importantissime esperienze per equivalenti tre future missioni in orbita della capsula Mercury equipaggiata.

La NASA decise di modificare il missile dell'aeronautica militare americana - U.S. Air Force del tipo Blue Scout II, con il numero di serie D-8, preparandolo per la prima missione Mercury-Scout. Dato che l'aeronautica eseguiva i lanci dei suoi razzi Blue Scout da Cape Canaveral in Florida si pensò di far eseguire anche il lancio di questa missione da questo centro.

Così la Mercury-Scout 1, assemblata come sopra descritta, venne lanciata il 1º novembre 1961 dalla rampa di lancio numero 18B di Cape Canaveral. Dopo ventotto secondi dal lancio, il primo stadio del missile Blue Scout II smise di funzionare correttamente. Pertanto il responsabile della sicurezza del centro di controllo a terra dovette provvedere a farlo esplodere dopo soli 44 secondi di volo.

La reazione fu che i direttori della NASA responsabili per il programma Mercury cancellarono immediatamente tutte le ulteriori missioni Mercury-Scout programmate. Dopo il fallimento totale venne deciso che era preferibile evitare ulteriori collaudi piuttosto che correre il rischio di un'esperienza simile. Infatti nel periodo di preparazione del lancio della Mercury-Scout 1, la missione MA-4 nonché qualche settimana dopo il fallimento della Mercury-Scout la missione MA-5 avevano portato in orbita la capsula del Mercury consentendo di testare ampiamente il Mercury Tracking Network.

Programma Mercury


text:
Baliguda is a town in Kandhamal district of Odisha, India. It is sub-divisional headquarter of Baliguda sub-division. It is the largest subdivision of Odisha. The scenic beauty attracts tourists. Maa Pattakhanda is the presiding goddess of the town. Nearby touristic destinations include Daringbadi, Belaghara, Chakapada, and Jalespatta .

References

Cities and towns in Kandhamal district


text:
Trzy okręty US Navy otrzymały nazwę USS "Miami", pierwszy z nich został nazwany na cześć doliny Miami położonej w Ohio, dwa następne zostały nazwane imieniem miasta Miami:
Pierwszy "Miami" był kanonierką bocznokołową używaną w czasie wojny secesyjnej
Drugi "Miami" (CL-90) był lekkim krążownikiem, który był w służbie w latach 1943 – 1947.
Trzeci "Miami" (SSN-755) jest okrętem podwodnym typu Los Angeles, który wszedł do służby w 1990 i był w aktywnej służbie w 2007 roku.

Miami


text:
Teleutias parvulus är en insektsart som beskrevs av Max Beier 1960. Teleutias parvulus ingår i släktet Teleutias och familjen vårtbitare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vårtbitare
parvulus


text:
Reinhard Rieger (ur. 10 maja 1943 w Linz, zm. 11 października 2006 w Birgitz) – austriacki zoolog, specjalizujący się w morfologii i anatomii porównawczej bezkręgowców, ze specjalnym uwzględnieniem mejofauny.

Edukacja i kariera naukowa
Ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Wiedeńskim, a następnie pracował na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill. Od 1985 do śmierci związany był z Uniwersytetem w Innsbrucku, gdzie pełnił funkcje dyrektora Instytutu Zoologii oraz Departamentu Badań Ultrastrukturalnych i Biologii Ewolucyjnej.

Dokonania
Prowadził badania nad takimi grupami jak mikroskopijne płazińce, pierścienice, brzuchorzęski, czy szczękogębe. Jest odkrywcą zaliczanej obecnie do pierścienic rodziny Lobatocerebridae, której przynależność systematyczna przez wiele lat pozostawała tajemnicą dla zoologów i która niekiedy była wyłączana w osobny typ zwierząt. W 1974 razem z Wolfgangiem Sterrerem opisał po raz pierwszy należącą do płazińców rodzinę Retronectidae w obrębie rzędu Catenulida, natomiast w 1995 wraz z Sethem Tylerem wykazał pokrewieństwo szczękogębych z wrotkami i kolcogłowami.

Upamiętnienie
Od 2008 Uniwersytet w Innsbrucku we współpracy z czasopismami "Zoomorphology" i "Journal of Morphology" przyznają coroczną nagrodę w zoomorfologii im. Reinharda Riegera, prestiżowe wyróżnienie dla zoologów zajmujących się funkcjonalnymi i ewolucyjnymi aspektami morfologii zwierząt.

Kilka gatunków mikroskopijnych zwierząt zostało nazwane na cześć Reinharda Riegera, m.in.:
 wirek Paramyozonaria riegeri Sopott-Ehlers & Schmidt, 1974
 wirek bezjelitowy Daku riegeri Hooge & Tyler, 2008
 wirek Opisthocystis riegeri Timoshkin, 2010
 pierścienica Lobatocerebrum riegeri Kerbl, Bekkouche, Sterrer & Worsaae, 2015

Przypisy

Austriaccy zoolodzy
Ludzie urodzeni w Linzu
Urodzeni w 1943
Zmarli w 2006


text:
La chirurgia endoscopica nasosinusale o FESS (dall'inglese functional endoscopic sinus surgery) consiste in un intervento chirurgico mirato al trattamento di alcune patologie nasosinusali, principalmente sinusiti croniche e poliposi.

L'obiettivo dell'intervento di FESS consiste normalmente nel liberare le vie di drenaggio dei seni paranasali, ampliando gli osti e ripristinandone la fisiologica aerazione.

La tecnica
Il trattamento chirurgico della patologia infiammatoria dei seni paranasali ha subito profondi cambiamenti negli ultimi anni, grazie all'introduzione di nuovi strumenti tecnologici e allo sviluppo di nuove tecniche chirurgiche mininvasive.
Negli ultimi vent'anni, l'endoscopia nasale, grazie alle sempre più sofisticate apparecchiature ottiche, disponibili in diverse varietà di diametri (2,7 mm e 4 mm) e di angolazioni (0°, 30°, 45° e 70°), in grado di garantire un'eccellente visualizzazione ed illuminazione del campo operatorio, è diventato il gold standard nel percorso diagnostico e terapeutico della patologia dei seni paranasali.
La metodica si basa sull'utilizzo di un endoscopio in grado di fornire un'immagine ingrandita delle strutture interne delle fosse nasali, e di una serie di strumenti da taglio e non, con il fine di rimuovere le alterazioni anatomiche che creano ostruzione e asportare la mucosa danneggiata.
L'intervento di FESS migliora le condizioni ventilatorie e di drenaggio naso-sinusale, ma non risolve la patologia infiammatoria di base, la cui stabilizzazione è invece legata all'efficacia della terapia seguita.

Il post-chirurgico
Con l'introduzione della FESS, è stato possibile abbreviare i tempi di operazione e di degenza post operatoria, ma soprattutto si sono ridotte le complicanze.
Si tratta tuttavia pur sempre di un intervento chirurgico che causa danni, anche se lievi, ai tessuti e alla mucosa nasale: fondamentale ai fini di una sua buona riuscita risulta perciò la gestione post-chirurgica del paziente.
Per la completa guarigione sono necessarie alcune settimane, durante le quali il paziente può presentare gonfiore, tumefazione e dolore all'interno del naso, con formazione di croste e secrezioni di muco.
Per facilitare e velocizzare la guarigione riducendo il discomfort post-operatorio, è oggi diffusa una innovativa terapia topica a base di nebulizzazioni nasali di sodio ialuronato 9 mg ad alto peso molecolare.
Diversi studi hanno infatti dimostrato come l'acido ialuronico nebulizzato nelle fosse nasali 2 volte al giorno tramite un apposito device, sia in grado di ridurre la produzione di croste, impedire la formazione di aderenze, nonché favorire il remodelling della mucosa e una sua una migliore riepitelizzazione.
Le caratteristiche delle molecole di acido ialuronico, con il loro alto grado di idratazione, consentono di mantenere l'elasticità e il tono dei tessuti, esercitando al contempo un'azione pro-riepitelizzante e anti-infiammatoria, oltre che di stimolo del meccanismo di clearance mucociliare, indispensabile per rimuovere le secrezioni e gli agenti esterni che si depositano nel naso.

Note

Chirurgia
Otorinolaringoiatria


text:
Heinrich Hoffmann (ur. 12 września 1885 w Fürth, zm. 16 grudnia 1957 w Monachium) – niemiecki fotograf, jedna z bliskich osób i oficjalny fotograf Adolfa Hitlera.

Życiorys
Urodził się w Bawarii, pochodził z rodziny o tradycjach fotograficznych. Karierę rozpoczął od pracy w sklepie fotograficznym swojego ojca, pracując po lekcjach. Po wybuchu I wojny światowej (1914) wstąpił do bawarskiej armii, gdzie dokumentował fotografiami działania wojenne. Jego pierwszy album ze zdjęciami został opublikowany po wojnie w 1919, pod tytułem Ein Jahr Bayrische Revolution im Bilde.

W 1919 poznał Adolfa Hitlera, początkującego polityka. W 1920 Hoffmann wstąpił do Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników. Szybko zaprzyjaźnił się z Hitlerem i został jego oficjalnym fotografem. Wszedł do małego kręgu najbliższych współpracowników Hitlera, który często odwiedzał dom Hoffmannów w Monachium. Hoffmann woził Hitlera do domu XIX-wiecznego kompozytora Richarda Wagnera w Bayreuth, gdzie Hitler spotykał się z Winifred Wagner, synową kompozytora. Efektem stałej obecności Hoffmanna w otoczeniu führera (m.in. jeździł z nim na front podczas II wojny światowej) było ok. 2,5 miliona zdjęć. Jego dzieła były publikowane jako pocztówki, plakaty, znaczki pocztowe oraz ilustracje gazet, książek i albumów. Hoffmann miał prawo wyłączności do sprzedaży wszystkich portretów wodza, stworzył też dobrze prosperujące wydawnictwo albumowe. Dzięki tej umowie zarobił miliony, ale krocie zarabiał również Hitler, ponieważ otrzymywał 10% przychodu ze sprzedaży.

Pracownicą zakładu fotograficznego Hoffmanna Photohaus w Monachium była Eva Braun, która w 1929 poznała w nim Adolfa Hitlera i została jego towarzyszką życia, a później żoną. Hoffmann zapoznał z Hitlerem również doktora Theo Morella, który został jego osobistym lekarzem.

Hitler podzielał gust malarski Hoffmanna i zlecił mu selekcję obrazów zgłaszanych do Wielkiej Wystawy Sztuki. W 1938 Hoffmann otrzymał tytuł profesorski, w styczniu 1940 został posłem do Reichstagu z okręgu wyborczego Düsseldorf Ost. Po zakończeniu II wojny światowej został internowany przez Amerykanów, następnie w 1947 skazany przez sąd denazyfikacyjny na 10 lat obozu pracy, zakaz wykonywania zawodu i przepadek mienia. Został zwolniony w 1950. Jego apelacja w sprawie wyroku wydanego przez Izbę Orzekającą została uznana w 1956. Zmarł w Monachium rok później, w wieku 72 lat. Został pochowany na Cmentarzu Północnym w Monachium.

Jego córka Henriette (1913–1992) była żoną Baldura von Schiracha, przywódcy nazistowskiego Hitlerjugend. Rozwiedli się w 1950, w czasie pobytu Schiracha w więzieniu.

Wybrane wydane albumy
 Hitler, wie ihn keiner kennt (1933)
 Jugend um Hitler (1934)
 Hitler in seiner Heimat (1938)
 Hitler in Italien (1938)
 Hitler befreit Sudetenland (1938)
 Das Antlitz des Führers (1939)

Zobacz też
 Archiwum Fotograficzne Hoffmanna

Przypisy

Niemieccy fotografowie
Niemieccy wydawcy
Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie)
Politycy NSDAP
Nazistowscy propagandyści
Posłowie do Reichstagu
Artyści związani z Monachium
Ludzie urodzeni w Fürth
Pochowani na Cmentarzu Północnym w Monachium
Urodzeni w 1885
Zmarli w 1957
Adolf Hitler


text:
Roncocreagris iberica är en spindeldjursart som först beskrevs av Beier 1953.  Roncocreagris iberica ingår i släktet Roncocreagris och familjen helplåtklokrypare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Helplåtklokrypare
iberica


text:
Cosmotettix panzeri är en insektsart som beskrevs av Flor 1861. Cosmotettix panzeri ingår i släktet Cosmotettix och familjen dvärgstritar. Enligt den finländska rödlistan är arten sårbar i Finland. Arten är reproducerande i Sverige. Artens livsmiljö är öppna fattigkärr. Utöver nominatformen finns också underarten C. p. tibiellus.

Källor

Dvärgstritar
panzeri