text:
Рафаил (Рафал) Анджей Лещинский (;  — , Олесница) — польский государственный деятель и магнат, подстолий великий коронный (1676—1677), стольник великий коронный (1677—1678), кравчий великий коронный (1678—1683), хорунжий великий коронный (1683—1685), воевода калишский (1685—1687) и познанский (1687—1692), староста генеральный великопольский и воевода ленчицкий (1692—1702), подскарбий великий коронный (1702—1703). Староста всховский (1671), мостиский, одолянувский, дубенский и новодворский. Отец польского короля Станислава Лещинского, поэт и оратор.

Биография
Представитель знатного магнатского рода Лещинских герба Венява. Младший (третий) сын подканцлера великого коронного Богуслава Лещинского (1612—1659) и Анны Денгоф (1620/1622-1651/1657). Старшие братья — епископ луцкий Богуслав Лещинский (1645—1691) и староста варшавский Ян Преслав Лещинский (ум. 1668). Внук воеводы белзского Рафаила Лещинского (1579—1636).

В молодости Рафаил Лещинский много лет провёл за границей, главным образом, во Франции. В 1670 году воевода дерптский Преслав Лещинский уступил Рафаил староство всховское, которое он принял во владение в 1671 и занимал до 1688 года. В 1676 году при поддержке своего тестя, воеводы русского Станислава Яна Яблоновского, Рафаил Лещинский получил должность подстолия великого коронного. В следующем году он стал стольником великим коронным, а в 1678 году кравчим великим коронным. В 1683 году Рафаэль Лещинский был назначен хорунжим великим коронным.

Рафаил Лещинский критиковал проавстрийскую политику польского короля Яна III Собеского и был сторонником профранцузской партии. В 1683 году участвовал в знаменитой битве с турками под Веной, где командовал гусарской хоругвью и пехотным полком. В 1685 году получил должность воевода калишского, а в 1687 году стал воеводой познанским.

На сейме 1690 года Рафаил Лещинский возглавил великопольскую оппозицию, которая выступала против дальнейшего продолжения войны с Османской империей. В 1692 году стал генеральным старостой великопольским и воеводой ленчицким. В 1697 году во время избирательной кампании Рафаил Лещинский вначале поддерживал кандидатуру королевича Якуба Собеского, но затем перешел на сторону саксонского курфюрста Августа Сильного. В том же 1697 году подписал элекцию Августа Сильного. В 1700 году после начала Северной войны и вступления шведских войск на территорию Речи Посполитой Рафаил Лещинский принял участие в переговорах с Карлом XII. В 1702 году получил должность подскарбия великого коронного.

Семья
В 1676 году Рафаил Лещинский женился на Анне Яблоновской (1660—1727), дочери гетмана великого коронного Станислава Яна Яблоновского (1634—1702) и Марианны Казановской (1643—1687). Дети:

 Станислав Лещинский (1677—1766) — подчаший великий коронный (1697—1699), воевода познанский (1699—1704), староста одолянувский, дубенский и новодворский, король Речи Посполитой (1704—1709, 1733—1735), герцог Лотарингии и Бара (1738—1766)

Литература
 Bibliografia Literatury Polskiej — Nowy Korbut, t. 2 Piśmiennictwo Staropolskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1964

Ссылки
 Генеалогия магнатского рода Лещинских

Рафаил
Воеводы познанские
Воеводы калишские
Воеводы ленчицкие
Старосты генеральные великопольские
Стольники великие коронные
Подстолии великие коронные
Кравчие великие коронные
Хорунжие великие коронные
Подскарбии великие коронные
Сенаторы Речи Посполитой
Послы Польши в Турции


text:
Десфи́на () — малый город в Греции. Расположен на высоте 520 метров над уровнем моря, в бывшей , в 7 километрах к югу от Дельф, в 18 километрах к юго-востоку от Амфисы, в 53 километрах к югу от Ламии и в 116 километрах к северо-западу от Афин. Входит в общину (дим) Дельфы в периферийной единице Фокиде в периферии Центральной Греции. Население 1824 жителя по переписи 2011 года.

К западу и к северу от города проходит национальная дорога 48 Агринион — Итея — Дельфы — Левадия, часть европейского маршрута E65.

Церковь Таксиархи
В Десфине находится византийская церковь Таксиархи (). Это небольшой полукруглый храм со сводчатой крышей и одним небольшим окном. Входная дверь находится на западной стороне. Над дверью небольшая ниша с изображением Архангела Михаила. Внешняя часть стен украшена вставкой кирпичей между крупными неровными камнями. Внутренние фрески значительный пострадали местами, особенно внизу стен. Надпись над входом содержит год, когда были сделаны фрески — 1332 год, правление Андроника II Палеолога, и имена священников: Теодорос и Констандинос Аналитис () и Констандинос Стирьотис ().

Сообщество Десфина

В общинное сообщество Десфина входят 10 населённых пунктов и монастырь . Население 1988 жителей по переписи 2011 года. Площадь 148,992 квадратного километра.

Население

Примечания

Города Греции
Дельфы

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Björn De Decker (27 september 1989) is een Belgische atleet, die gespecialiseerd is in het hink-stap-springen en verspringen.

Biografie
Outdoor veroverde De Decker in 2011 de Belgische titel. Indoor werd hij in 2013 Belgisch kampioen. In 2019 en 2020 behaalde hij zowel indoor als outdoor de Belgische titel. In 2021 werd hij voor de vierde keer Belgisch kampioen outdoor.

De Decker is aangesloten bij Willebroek Boom AC (Wibo).

Belgische kampioenschappen
Outdoor

Outdoor

Persoonlijke records
outdoor

indoor

Palmares

hink-stap-springen
2006:  BK AC – 14,53 m
2007:  BK AC – 14,50 m
2008:  BK indoor AC – 14,52 m
2009:  BK indoor AC – 14,71 m
2011:  BK AC – 15,23 m
2012:  BK indoor AC – 14,13 m
2013:  BK indoor AC – 15,08 m
2019:  BK indoor AC – 15,27 m
2019:  BK AC – 14,61 m
2020:  BK indoor AC – 14,86 m
2020:  BK AC – 14,67 m
2021:  BK AC – 15,09 m
2022:  BK indoor AC – 15,06 m
2022:  BK AC – 14,95 m
2023:  BK indoor AC - 14,72 m

verspringen
2017:  BK indoor AC - 7,47 m
2022:  BK AC – 7,24 m

Belgisch verspringer
Belgisch hink-stap-springer


text:
Sharon Delores Clarke MBE, connue professionnellement sous le nom de Sharon D. Clarke, née le  à Enfield (Londres), est une actrice et chanteuse britannique. Elle est principalement connue du public britannique pour le rôle de Lola Griffin dans la série médicale Holby City, et elle a aussi joué de nombreux rôles dans des comédies musicales du West End et de Broadway, créant en particulier les rôles de la Killer Queen dans We Will Rock You et de Oda Mae Brown dans Ghost the Musical.

Biographie

Vie privée
Sharon Clarke est mariée à l'écrivain et metteur en scène Susie McKenna.

Théâtre et comédies musicales

2002 : We Will Rock You de Ben Elton et Queen au Dominion Theatre de Londres
2009 : Once On This Island, de  Lynn Ahrens, et , au Hackney Empire
2019 : Death Of A Salesman / Mort d'un commis voyageur, d'Arthur Miller au Piccadilly Theatre
2020, Sharon jouera la comédie musicale  de Tony Kushner, et , sous la direction de Michael Longhurst au Studio 54 à Broadway.

Filmographie

Télévision

 2017 :  la BBC annonce que Clarke jouerait un rôle récurrent dans la saison 11 de Doctor Who (2018).

Cinéma

 2019 : Rocketman de Dexter Fletcher

Prix et distinctions

 1995 : Nominée au Laurence Olivier Awards, catégorie : Meilleure performance dans un second rôle dans une comédie musicale
2003 : Nominée au Laurence Olivier Awards, catégorie : Meilleure performance dans un second rôle dans une comédie musicale
2014 : Lauréate du Laurence Olivier Awards, catégorie : Meilleure actrice dans un second rôle
2017 : Nommée membre de l'Ordre de l'Empire britannique

Notes et références

Lien externe

Actrice britannique de cinéma
Actrice britannique de théâtre
Actrice britannique de télévision
Actrice britannique de doublage
Acteur de Doctor Who
Naissance en août 1966


text:
De Siberische witte kraanvogel of Siberische kraanvogel (Leucogeranus leucogeranus) is een soort kraanvogel die ernstig met uitsterven is bedreigd.

Beschrijving
Volwassenen zijn geheel wit, met uitzondering van zwartgekleurde handpennen (de buitenste veren) en een rode vlek van de snavel tot achter het oog. Ze hebben gele irissen en roodachtige poten. Mannetjes kunnen 140 cm groot worden en meer dan 10 kilo wegen. Vrouwtjes zijn iets kleiner dan manntjes en hebben iets kortere snavels. Juvenielen zijn bruinig en hebben blauwe ogen, die na zes maanden geel worden.

Ze zijn omnivoor en voeden zich met onder meer waterplanten, bessen, zaden, knaagdieren, vissen en insecten.

De soort migreert over enorme afstanden. De vogels broeden in de moerasachtige toendra's en taiga's van Jakoetië (Rusland) en westelijk Siberië. De oostelijke populatie overwintert langs de Jangtsekiang en het Poyangmeer in China, de centrale populatie overwintert in Nationaal Park Keoladeo in India en de westelijke populatie overwintert in Fereidoonkenar en Isfahan in Iran.
De Siberische witte kraanvogel leeft in drasland en is de meest aquatische soort van de kraanvogels.

Het Guinness Book of World Records vermeldt een Siberische witte kraanvogel die de langst levende vogel zou zijn geweest. Deze vogel, Wolf genaamd, werd 82 jaar oud en overleed in het International Crane Center in de Amerikaanse staat Wisconsin in 1988.

IUCN-status als ernstig bedreigde soort
De grootte van de populatie werd in 2018 door BirdLife International geschat op 3500 tot 4000 individuen op grond van tellingen uitgevoerd in 2008, 2011 en 2012. De populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. De oostelijke populatie, die in China overwintert en 95% van de totale populatie uitmaakt, wordt bedreigd door droogleggingen veroorzaakt door de Drieklovendam. Ook jacht en oliewinning zijn belangrijke bedreigingen. De Indiase populatie is waarschijnlijk al helemaal verdwenen; de laatste waarneming in India dateert uit 2002. Om deze redenen staat deze soort als ernstig bedreigd ("kritiek") op de Rode Lijst van de IUCN. Verder staat de soort in de Bijlage I van het CITES-verdrag.

De soort wordt ook beschermd door deelverdragen van de Convention on the Conservation of Migratory Species of Wild Animals. Met 10 miljoen dollar subsidie van het United Nations Environment Programme is het Siberian Crane Wetland Project opgezet om te proberen de soort te redden. In een aantal verschillende landen zijn fokprogramma's gestart, en er zijn nu enkele honderden individuen in gevangenschap in deze broedcentra. Diergaarde Blijdorp in Rotterdam coördineert het European Endangered Species Programme (het Europese fokprogramma) van de Siberische witte kraanvogel.

In 2002 vloog de Italiaan Angelo d'Arrigo 5500 kilometer met een gemotoriseerde hangglider, van Noord-Siberië naar de Kaspische Zee, om aandacht te vragen voor de Siberische witte kraanvogel en te helpen om de soort te redden. Hierbij begeleidde hij een groep Siberische witte kraanvogels naar hun overwinteringsgebied. De vogels waren in gevangenschap geboren en beschouwden hem als hun ouder.

Kraanvogels
Dier uit het Palearctisch gebied
IUCN-status kritiek


text:
Proxyrodes är ett släkte av skalbaggar. Proxyrodes ingår i familjen vivlar.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Vivlar
Proxyrodes


text:
Hans Zeidler ist der Name folgender Personen:

* Hans Zeidler (Botaniker) (1915–2003), deutscher Geobotaniker
 Hans Christoph Zeidler (* 1944), deutscher Informatiker und Hochschullehrer
 Hans Dieter Zeidler (1926–1998), deutscher Schauspieler
 Hans-Joachim Zeidler (1935–2010), deutscher Maler und Dichter


text:
Virgin Comics is a comic book publisher.

Virgin divide their output into a number of different lines which focus on topics derived from Indian mythology (Shakti), work with film directors (Director's Cut) and with other notable individuals (Virgin Voices).

Lines

Director's Cut
Dock Walloper (Edward Burns project)
Guy Ritchie's Gamekeeper (Guy Ritchie project)
The Megas (Jonathan Mostow project)
Seven Brothers (John Woo project)
Snake Woman (Shekhar Kapur project)

Shakti
Devi
The Sadhu
Ramayan 3392 A.D.
India Authentic
The Tall Tales of Vishnu Sharma
The Asura Analogues
The Master Blaster
Project Kalki
Beyond
Blade of the Warrior: Kshatriya
Buddha
Priyanka Chopra comic
Mumbai Macguffin
Jimmy Zhingchak - Agent of D.I.S.C.O.

Virgin Voices
Walk-In (David A. Stewart project)
Voodoo Child (Nicolas Cage project)
The Stranded (joint venture with the Sci Fi Channel)
Masked Magician (based on the character from Breaking the Magician's Code)
Shadow Hunter (Jenna Jameson project)
Zombie Broadway  (David A. Stewart project)
Nowhere Man (Hugh Jackman project)

Other
 Dan Dare

Notes

References

Virgin Comics


text:
The Eisenbahnmuseum Bochum-Dahlhausen is a railway museum situated south of the city of Bochum in the state of North Rhine-Westphalia, Germany. It was founded by DGEG, the German Railway History Company in 1977 and is based in a locomotive depot that was built between 1916 and 1918 and ceased operation in 1969. Then DGEG took over the whole area of 46,000 square metres and built up the biggest railway museum in Germany. In the middle of the museum, there is an engine shed with fourteen tracks. A preserved turntable, coaling, watering, and sanding facilities are still in operation. This museum is integrated into The Industrial Heritage Trail (Route der Industriekultur) a route of monuments from the history of the industry.

Exhibits
The origins of the vehicle collection go back to 1967. A variety of steam locomotives and other technically interesting railway vehicles from different epochs are displayed. There are over 200 exhibits in total. The stars of the exhibition are the heavy locomotives.

Examples include:

 DRG Class 01
 DRG Class 44
 DRG Class 50
 DRG Class 80 (in grey photo livery)
 Bavarian S 3/6 (cut-away model; currently exhibit at Deutsches Museum, Munich)
 Prussian P 8
 Prussian T 9.1 (currently exhibit at Starlight Express musical hall, Bochum)
 Prussian T 20
 Württemberg Hz
 DB Class 66
 DRG Class E 32
 DRB Class E 94
 Wehrmacht locomotive WR 360 C 14
 DB Class 212
 DB Class V 65
 Wismar Railbus
 DB Class ETA 150

Amongst the exhibits there is even a collection of signals with a functioning Prussian signal box, that stood in Cologne-Mülheim until 1982. The exhibits are looked after by 130 mainly voluntary employees, who are also involved in the museum railway services where they wear historical uniforms.

At present the museum is busy refurbishing locomotive number 66 002 with the help of donations.

Museum vehicles and installations are often used for film and television productions. For example, a large part of the railway scenes in the film "Das Wunder von Bern" took place in Dahlhausen.

A highlight in the history of the railway museum was the large vehicle show put on in 1985 as part of the 150th anniversary of the German railways.

Museum railway
In summer, regular museum train services are operated by the Ruhr Valley Railway (Ruhrtalbahn) along the banks of the river Ruhr to Hagen using usually a Uerdingen railbus, but sometimes a variety of locomotives, including a steam engine. A Prussian P 8 (38 2267) owned by the museum is usually used for the steam services. When there is steam service on the Ruhrtalbahn (usually every first Sunday of a month), the Uerdingen railbus operate another abandoned railway, the Teckel from Hagen to Ennepetal Klutert cave. In addition, from 2009 there were regular trips to the Zollverein coal mine (Zeche Zollverein) via Mülheim and Essen.

Part of the museum train to Hagen includes a restored passenger coach by MAN from 1921 belonging to the Essen Model Railway Club (Modell-Eisenbahn-Club Essen & Umgebung e.V.) founded in 1949.

Gallery

See also
History of rail transport in Germany
DGEG (Deutsche Gesellschaft für Eisenbahngeschichte), the German Railway History Company
Neustadt/Weinstrasse Railway Museum

References

Literature
 Vogelsang, Harald (2002) – Die Fahrzeuge und Anlagen des Eisenbahnmuseums Bochum-Dahlhausen : Museumsführer. Bochum : DGEG-Eisenbahnmuseum Bochum-Dahlhausen gGmbH.
 Vogelsang, Harald. Das BW Bochum-Dahlhausen und die Eisenbahn im mittleren Ruhrtal. Eisenbahnkurier Verlag,

External links

 Die Ruhrtalbahn
 German Railway History Company (Deutsche Gesellschaft für Eisenbahngeschichte or DGEG)

Railway museums in Germany
Heritage railways in Germany
Transport in North Rhine-Westphalia
Museums in North Rhine-Westphalia


text:
De heksenboter of runbloem (Fuligo septica) is een slijmzwam behorend tot de familie Physaraceae. Het bestaat uit een geel plasmodium dat zich kan verplaatsen en daarbij een vaak glanzend kruipspoor achterlaat. Heksenboter voedt zich met micro-organismen. Het komt algemeen voor op dood hout.

Kenmerken

Uiterlijke kenmerken
Het plasmodium is meestal geel, zelden wit of crèmekleurig. De meestal individueel, zelden in kleine groepen voorkomende vruchtlichamen (Aethalia) hebben een diameter van 2 tot 20 centimeter en een hoogte tot 3 centimeter. Ze zijn wit tot lichtgeel, lichtroze tot rood, donkerrood, bruin, paars of groenachtig. Het hypothallus bestaat uit een of meer lagen kleurloze tot bruinachtige, geperforeerde membranen die niet voorbij het ethalium uitsteken. De buitenhuid van het ethalium (cortex) is relatief dik, kalkhoudend en fragiel, zelden vast of afwezig, het vliezige peridium is kleurloos met verspreide verkalkingen.

Het uiterlijk heeft een onregelmatige kussenvorm. Heksenboter voelt ruw aan en is sponzig, bros en teer.

Microscopische kenmerken
Het soms slechts zwak ontwikkelde capillitium is physaroid, d.w.z. dat het een netwerk vormt waarin verdikte, onregelmatig gevormde, roodachtige of gele tot witte kalkknobbels door slanke, doorschijnende en kalkhoudende draden met elkaar zijn verbonden. De zes tot negen micrometer in diameter, gladde tot fijn stekelige, bolvormige sporen zijn donkergrijs tot zwart in massa en afzonderlijk lichtpaars in doorvallend licht.

Leefwijze
Net als andere plasmodiale slijmzwammen heeft Heksenboter een levenscyclus met verschillende stadia. Als spore wordt het gemakkelijk passief verplaatst, bijvoorbeeld door de wind en door insecten. De spore is haploïd en na versmelting van een complementaire spore ontstaat een flagellate cel met één celkern. Deze groeit uit tot een plasmodium met een groot aantal celkernen. Het plasmodium is omgeven met een eenvoudig membraan en kan zich op eigen kracht verplaatsen. Ten slotte verhardt het plasmodium aan de buitenkant en vormt daar sporen, en dan begint de cyclus opnieuw.

Specifieke kenmerken
In een Braziliaans onderzoek werd geconcludeerd dat de sporevorming van heksenboter bevorderd wordt door regenval. Overigens wordt de aanwezigheid van Heksenboter op bagasse van suikerriet beschouwd als een risico voor de werkers: het veroorzaakt allergieën en andere ziekten.

Heksenboter bevatte in een Duits onderzoek 240 maal meer zink dan de omgeving, en ook de gehaltes aan koper en cadmium waren veel hoger dan de omgevingswaarden. Het gehalte aan calcium was 11% van het drooggewicht van het organisme.

De slijmzwam komt over de hele wereld algemeen voor en heeft namen als "Troll butter", "Dog vomit slime" (Engels) en "Trollsmör" (Zweeds).

Externe links
 SoortenBank.nl beschrijving en afbeeldingen
 Anreicherung verschiedener Metalle durch Fuligo septica und einigen anderen Schleimpilzen
 Zinc Accumulation by the Slime Mold Fuligo septica
 Environmental factors affecting sporulation of Fuligo septica (Myxomycetes) on Sugar cane bagasse (PDF)

Physaraceae
Slijmzwamsoort


text:
By the Way is the eighth studio album by the American rock band Red Hot Chili Peppers, released July 9, 2002, on Warner Bros. Records. It sold more than 286,000 copies in its first week, and peaked at number two on the Billboard 200. Singles included "By the Way", "The Zephyr Song", "Can't Stop", and "Universally Speaking". Additionally, "Dosed" was released as a promotional single in the US and Canada. The lyrical subject matter vocalist Anthony Kiedis addresses in By the Way is a divergence from previous Red Hot Chili Peppers albums, with Kiedis taking a more candid and reflective approach to his lyrics.

By the Way was lauded by critics as a departure from the band's previous styles, and is recognized for the melodic and subdued emotions given by the Chili Peppers. Guitarist John Frusciante is credited with writing most of the album's melodies, backing vocal arrangements, bass lines, and guitar progressions, therefore changing the direction of the recording dramatically: "his warm, understated guitar work and his doo-wop style vocal harmonies are king this time around." By the Way contained very little of the signature punk-funk fusion the band had become known for playing. Frusciante has stated that writing "By the Way [was] one of the happiest times in my life." The album went on to sell more than eight million copies worldwide.

Background
The writing and formation of By the Way began immediately following the culmination of Californication's world tour, in the spring of 2001. As with Californication, much of the creation took place in the band members' homes and other practice locations, such as a recording studio stage. Kiedis recalled of the situation: "We started finding some magic and some music and some riffs and some rhythms and some jams and some grooves, and we added to it and subtracted from it and pushed it around and put melodies to it." Frusciante and Kiedis would collaborate for days straight, discussing guitar progressions and sharing lyrics. For Kiedis, "writing By the Way... was a whole different experience from Californication. John was back to himself and brimming with confidence." Prior to recording By the Way, the Red Hot Chili Peppers decided that they would again have Rick Rubin produce the album. Rubin had, in the past, granted the band creative freedom on their recording material; this was something they thought essential for the album to be unique, and could only occur with his return.

Writing and composition
According to the 2010 book, The Red Hot Chili Peppers: An Oral/Visual History, Frusciante had originally intended for the album to be very different from how it was eventually completed. Frusciante wanted an album of two different types of songs: songs that were more "English-sounding" and melodic, and songs that were more influenced by punk rock. Frusciante's punk inspiration came from listening to music by The Damned and Discharge, among others. Rick Rubin was not familiar with the latter bands and sound and thought that the melodic songs were original and more exciting, causing the band to focus mostly on the melodic material. However, one punk rock-influenced song was recorded during these sessions, "Body of Water", but did not make the final cut and was instead included on "The Zephyr Song" single. Many of the more melodic inspired songs came from Frusciante listening to The Beach Boys and The Beatles, along with doo-wop groups and their harmonies. Frusciante said he listened to Emerson, Lake & Palmer every day during the recording of By the Way. These new styles as well as Frusciante being especially prolific during this era came to alienate bassist Flea, who had wanted the band to return to its earlier funk-influenced sound. Frusciante felt the band had already thoroughly explored funk and was more interested in creating something new for the band. According to Kiedis, Flea felt his voice wasn't being heard, and there was a point where he considered leaving the band. While speaking to Swedish newspaper Aftonbladet, Frusciante mentioned that he listened to guitarists such as John McGeoch for his work on the Magazine's and Siouxsie and the Banshees' albums including Juju, Adrian Fisher of Sparks for Kimono My House, Johnny Marr of the Smiths, Vini Reilly of the Durutti Column and Keith Levene of Public Image Limited. He also credits XTC singer/guitarist Andy Partridge in the 2002 issue of Total Guitar for being an influence on his guitar work for the album.

The album's guitar and bass ensemble was primarily dictated by Frusciante, rather than a collaborative effort between him and Flea. Therefore, the record took a different direction than any previous Chili Peppers' album. Frusciante sought to create an emotional and poignant soundscape throughout the recording. Drawing influences from musicians such as Reilly and McGeoch, Frusciante made use of textured and multilayered guitar progressions on By the Way, using tools such as the mellotron and various effects pedals throughout. In 2006, while promoting the band's subsequent studio album, Stadium Arcadium, Flea reflected on the composition of By the Way, stating: "John went to this whole level of artistry. But he made me feel like I had nothing to offer, like I knew shit."

Kiedis was lyrically influenced by love, his girlfriend, and the emotions expressed when one fell in love. Songs written for the album such as "By the Way", "I Could Die for You", "Dosed", "Warm Tape" and non-album tracks "Someone" and "Body of Water" all digressed into the many sides of love. Drugs also played an integral part in Kiedis' writings, as he'd only been sober since December 2000. Tracks like "This Is the Place" and "Don't Forget Me" expressed his intense relationship with narcotics, the harmful physical and emotional effects they caused him, and the ever-present danger of relapse (as Kiedis has suffered chronic relapse into drug addiction). He referenced the late Red Hot Chili Peppers guitarist Hillel Slovak, who died of a heroin overdose in 1988, in "This Is the Place", and describes how he was so intoxicated at the time that he missed Slovak's funeral: "On the day my best friend died/I could not get my copper clean." "Venice Queen" was written as an ode to Kiedis' drug rehabilitation therapist, Gloria Scott, who died shortly after he purchased her a home on California's Venice Beach. It mourned her death as a painful loss: "We all want to tell her/Tell her that we love her/Venice gets a queen/Best I've ever seen."

By the Way diverged from the band's previous styles, containing a few funk-driven songs. "Can't Stop" and the title track were the only songs that revisited their once trademark style of short, rapped verses. "Throw Away Your Television", while not having any rapidly sung lyrics, also contained a funk-oriented bass line, though hinted at experimental rock due to the heavy use of distortion throughout the verse and chorus. Other "experimental" tracks include the melodica-based "On Mercury". "Cabron", the only track to be played entirely acoustic, has distinctive Latin influences. Frusciante has stated that the guitar parts for Cabron were influenced by Martin Barre's playing on Jethro Tull's album Aqualung, with Anthony and Chad's parts contributing to the Latin, or Mexican, influence. "Tear" and "Warm Tape" were keyboard based more so than guitar or bass, the latter being completely written on the instrument. Technically, By the Way saw the Red Hot Chili Peppers employing several devices to distort and alter guitar and vocal sequences. "Don't Forget Me" utilizes a mellotron, wah pedal, and echoing techniques to convey an emotive atmosphere, while Frusciante uses a Big Muff for the solos on "Minor Thing".

Outtakes
Many outtakes from the album have been released or exist. "Time" and a cover version of Dion and the Belmonts' "Teenager in Love" were released on the single "By the Way". "Body of Water", "Out of Range", "Someone" and "Rivers of Avalon" were all released on the single "The Zephyr Song". "Slowly Deeply", which was featured on the single "Universally Speaking", is an outtake from the Californication sessions. "Fortune Faded", a song originally recorded during the album sessions was later re-recorded in 2003 and released as a single along with the B-side, "Eskimo", another By the Way outtake. A cover version of the Ramones' "Havana Affair" was also recorded and later released in 2003 on We're a Happy Family: A Tribute to Ramones. The single for "Can't Stop" also features an alternate mix of the song with higher harmonies and a clearer bass line. In 2003, the band re-entered the studio to work on its Greatest Hits album. The sessions produced enough songs for a new album, many of which have gone unreleased. Of the songs released, "Bicycle Song" and "Runaway" were released in 2006 as bonus tracks on the iTunes release of By the Way.

In August 2014, unreleased tracks from the album's recording sessions were leaked to the Internet. Many of the album's released songs and outtakes are in their earliest forms and feature improvised lyrics by Kiedis. The leak included three songs never heard before, including "Goldmine", "Fall Water" and "Rock & Roll", along with the original version of "Fortune Faded". Many of the songs are featured under their working titles (which prior to release were also mentioned in various interviews): Soul Train ("By the Way"), Coltraine ("The Zephyr Song"), I Would Die ("I Could Die For You"), Drone ("This is the Place"), Throw Away ("Throw Away Your Television"), Epic ("Venice Queen") and New Wave ("Rivers Of Avalon"). To date, "Strumming in Don J", a song assumed to be an instrumental jam and that Frusciante mentioned during pre-album release interviews, has never been released.

Artwork
All paintings, photography and art direction is credited to Julian Schnabel and the Red Hot Chili Peppers. The woman featured on the cover of By the Way is Stella Schnabel, Julian Schnabel's daughter and Frusciante's then-girlfriend. Regarding the artwork, Frusciante noted: "My girlfriend's father offered to do the album art, so we sent him rough mixes of eight songs, and he just got the vibe of the album from that. He said that he wouldn't be offended if we didn't like it, but we loved what he did. He's also given us great covers for all the singles. He's a true artist."

Several pages of the album's booklet, and single for "By the Way" contain paintings of a goat head. A somewhat blurry, black and white photograph of the band in a desolate field, and each band member individually, is also present.

The majority of the booklet's artwork are various scenes of replica grass and plants, stars and indistinguishable objects, which appears to be a miniature pole, placed in dirt. Single covers for "The Zephyr Song" and "Can't Stop" both feature this same background, although angled slightly differently. The lyrics for By the Way are placed on top of the landscape, hand written by Kiedis in pink lettering.

Release
Feeling extremely confident in the album, the Red Hot Chili Peppers issued the statement, "Greetings from the dimensions of invisible shapes and colors. The music on this record has expanded our space and made us bigger. Thank you for listening and being exactly where and who you are." Drummer Chad Smith commented that By the Way is "very honest, raw, emotional music. It's a very dynamic, rich and lush album. Probably the best collection of Chili Peppers songs we've ever put out." Warner Bros. Records promoted the album heavily in the months prior to the record's 2002 release, especially targeting the online market in order to steer customers away from illegal downloads. The record label implemented a campaign they colloquially titled "A Song a Day". This program, initiated on June 21, was aimed at leaking one song per day until the album was released. Over 150 radio stations participated in broadcasting the band's new daily material, along with MTV, VH1, and digital music retailers like iTunes, as well as cell phone companies. AOL featured the Chili Peppers as their "Artist of the Month" in June, streaming interviews and live performances of the band free of charge; they also sold an MP3 of "By the Way", the record's first single, for ninety-nine cents and raffled off tickets that gave fans a chance to see the band in Japan in November.

By the Way was released on CD and LP on July 9, 2002, under the Warner Bros. label, selling 281,948 copies in the United States in its first week and 1.8 million worldwide. It was certified gold just a few months later on October 26, 2002. Five singles were released from the album; of these, the title track was the most successful, peaking at No.2 on the UK charts and No.1 on the Billboard rock charts. Although the album sold fewer copies than Californication, By the Way managed to peak at No.2 on the Billboard 200, one spot higher than Californication. Around the world, the album debuted at number one in the UK, Switzerland, New Zealand, Austria, and Sweden; and number two in France. In March 2006, all Red Hot Chili Peppers' albums were made available for download from the iTunes Music Store and other online retailers.

Critical reception

The album received a positive reaction from critics, who praised By the Way for its melodic, multilayer and textured styles. AllMusic's Zac Johnson said that the album was "sophisticated... the Peppers have not sacrificed any of their trademark energy or passions for life, universal love, and (of course) lust". Rolling Stone called the album "insanely melodic" and a "near-perfect balance of gutter grime and high-art aspiration", comparing it to other works, such as the Beach Boys' album Pet Sounds. Mojo applauded the recording, and considered it to be "the strongest Chili's album since 1991's Blood Sugar Sex Magik". Giving the album 5stars out of 5, Q called By the Way "A fantastic record; full of wonder." Kimberly Mack of PopMatters commented on how the album "...showcases a more sophisticated, lush sound that only today's Peppers could have conceived", and that "Anthony Kiedis' lyrics are more personal than ever." Frusciante was, in his eyes, "a musical talent to be reckoned with and is the undeniable X factor in the Red Hot Chili Peppers' sound."

However, the praise was balanced by certain critics. Blender considered By the Way to be an indistinguishable sequel to Californication, calling it "Californication 2". It further criticized the Chili Peppers for not varying their style and remaining extremely similar in sound. Jaime Lowe of The Village Voice panned Kiedis' lyrics as "absolutely baffling" and commented that "it's as if he picked up a rhyming dictionary and arbitrarily strung some phrases together." The newspaper's Robert Christgau was also critical of Kiedis' songwriting, writing that "it's not enough for Anthony Kiedis to get all mature—he's supposed to say something interesting about maturity." Entertainment Weekly praised By the Way for being well refined and a superb collaboration, but criticized the Chili Peppers for playing it safe and keeping the album's energy mild; for being "more fascinating for what it symbolizes than what it is."

AllMusic considered the song "By the Way" to combine "fiery Hollywood funk, gentle harmonies, a little bit of singing about girls, [and] a little bit of hanging out in the streets in the summertime." Rolling Stone commented on "how close this band has come to conjuring pure California sunshine" in "The Zephyr Song". "Midnight" was highly regarded by several sources. It was chosen as one of By the Ways "Allmusic Track Picks". Kimberly Mack of PopMatters considered it to have "hippie-friendly lyrics" and to "evoke images of tie-dyed T-shirts and AM radio." Mack also regarded "Venice Queen" as "a masterpiece... Frusciante's backing vocals are hauntingly beautiful." In 2005, By the Way was ranked number 375 in Rock Hard magazine's book The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time.

Accolades
The information regarding accolades attributed to By the Way is adapted from AcclaimedMusic.net.

Other accolades

Tour

Flea decided that he would finish the album and then quit the band. He was still upset over disputes with Frusciante, who he thought was trying to take over the band. According to Smith, Flea and Frusciante eventually had a sit-down meeting with each other to air out their differences. Frusciante had no idea how Flea was feeling and had no intentions of taking over. Flea also credited practicing Vipassanā meditation along with Frusciante for helping the two repair their musical relationship. With their problems worked out, the band launched their promo tour to support the album on New York City's Ellis Island. Sponsored by the rock radio station K-Rock, the event was titled the "Pep Rally". The band performed eight songs from By the Way, as well as tracks from Californication and Blood Sugar Sex Magik in front of 900 contest winners. The New York Post declared the show "one of the top concerts of the year." The location was chosen in order to reinvigorate lower Manhattan after the September 11 attacks and all proceeds were donated to pertinent charity organizations. Immediately following this, the Red Hot Chili Peppers embarked on a world tour to support the album. Beginning in Europe, they also played at events such as the Fuji Rock Festival and Coachella Valley Music and Arts Festival in between. The band eventually culminated their Europe leg of the tour in February 2003, and commenced the United States leg on May 1. The Red Hot Chili Peppers played at Madison Square Garden in New York City on June 3, 2003, to a sold-out crowd and an enthusiastic response from critics. Kelefa Sanneh of The New York Times reported that "on Tuesday night, the [Red Hot Chili Peppers] came to Madison Square Garden for an extraordinary two-hour performance... On 'Don't Forget Me', [Flea] strummed chords, while Mr. Frusciante contributed a gorgeous guitar line that bubbled and hissed like some sort of chemical reaction." The US leg ended on June 21; the band took a small hiatus before performing at Slane Castle in Ireland on August 23, to a crowd of over 80,000. Live at Slane Castle, the result of the concert, would become the Chili Peppers' second live DVD, after Off the Map.

Following several Japanese and Australian performances, the Red Hot Chili Peppers planned three nights at London's Hyde Park. Over 240,000 tickets were sold within hours, with roughly 80,000 people attending each show on June 19, 20, and 25, respectively. It became the highest-grossing concert at a single venue in history, accumulating an estimated $17 million gross revenue. Due to the success of the three shows, the band released their first live album, Red Hot Chili Peppers Live in Hyde Park, in Europe, Australia, Japan and New Zealand, excluding the United States. Later that year, the band played for the 2004 Democratic National Convention.

In 2006, Flea revealed that he once again considered leaving the band while touring in support of the album, stating that "throughout the By the Way tour I would play a show and then go and sit on the end of my bed staring into space." He planned to teach full-time at the Silverlake Conservatory of Music, but ultimately decided to remain with the band. Flea later stated that "the most painful part of quitting, and the thing that stopped me, was the idea of telling Anthony."

Track listing

Personnel

Credits adapted from AllMusic.

Red Hot Chili Peppers
Anthony Kiedis – lead vocals
John Frusciante – guitar, backing vocals, piano, keyboards, modular synthesizer, Mellotron, melodica on "On Mercury", additional bass on "Don't Forget Me"
Flea – bass, guitar on "Dosed", trumpet on "Tear"
Chad Smith – drums, percussion, tambourine

Production
 Lindsay Chase – production coordination
David Campbell – string arrangement
 Suzie Katayama – contractor and cello
 Joel Derouin – concertmaster
 Evan Wilson – viola
 Larry Corbett – cello
 Charlie Bisharat, Gerry Hilera, Peter Kent – violins
Matt Funes – viola
Ryan Hewitt – engineer
Marc Mann – arranger
Ethan Mates – recording engineer
Vlado Meller – mastering
Rick Rubin – production and engineering
Jim Scott – mix engineer, recording engineer
Jason Wormer – recording engineer

Design
Julian Schnabel – art direction
Red Hot Chili Peppers – art direction

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end charts

Certifications

References

Bibliography

External links

 By the Way at Google Music

2002 albums
Albums produced by Rick Rubin
Red Hot Chili Peppers albums
Warner Records albums


text:
A Imagem Filmes é uma distribuidora de filmes criada em 1998 que atualmente está sediada em Barueri, São Paulo, Brasil.

Alguns títulos distribuídos pela Imagem Filmes
 Silêncio
 Vicky Cristina Barcelona
 Os Oito Odiados
  A Viagem
Gretel & Hansel
 Pompeia
 O Físico
 Sin City 2: A dama fatal
 É Fada
 Sangue e Honra
 Max Steel
 Reza a Lenda
 Já Estou Com Saudades
 Viver sem Endereço
 O Encontro
 Sob Pressão
 Fora do Alcance
 A Amaldiçoada
 Fator de Risco
 Trocando os Pés
 Boa Sorte
 Vai Que dá Certo
 Vai Que dá Certo 2
 Somos Tão Jovens
 Bem Casados
 Vestido pra Casar
 Pânico (franquia de filmes)
 Os Mercenários
 Debi & Lóide 2
 Motoqueiro Fantasma 2
 Imortais
 Bruna Surfistinha
 Gnomeu e Julieta
 Brasil Animado
 Cidade de Deus
 O Palhaço
 Chicago
 Kill Bill
 Crash - No Limite
 Abril Despedaçado
 Madame Satã
 Super-Herói - O Filme
 Os Normais 2
 Sempre ao Seu Lado
 Jogos Mortais - O Final
 O Fabuloso Destino de Amélie Poulain
 Equilibrium
 Paddington 2
 De Novo Não!
 Corgi: Top Dog
 Terrifier 2

Ver também
 Revista Exibidor
 Lista de distribuidoras de filmes no Brasil

Ligações externas
Página oficial da Imagem Filmes
Página oficial da Swen Filmes
Imagem Filmes no LinkedIn

Distribuidores e exibidores de cinema do Brasil


text:
Sbia or SBIA may refer to:

 An ancient city in Tunisia that some have identified as Mahdia
 San Bernardino International Airport
 Simón Bolívar International Airport (Colombia)
 Simón Bolívar International Airport (Venezuela)
 Subic Bay International Airport
 Suvarnabhumi Airport, also known as (New) Bangkok International Airport, BKK


text:
August Benjamin ("Atte") af Schultén, född 19 december 1856 i Viborg, död 29 september 1912 i Paris, var en finländsk friherre och kemist. Han var son till Otto Reinhold af Schultén samt bror till Maximus och Hugo af Schultén.

Schultén blev student 1873 och filosofie kandidat 1877, studerade för Joseph Riban vid Paris universitet, där han blev filosofie doktor 1881 på en avhandling om den första syntesen av en zeolit. Tiden 1881-1883 tillbringades som docent, först i Paris och sedan i Heidelberg (hos Robert Wilhelm Bunsen), innan Schultén återvände till Finland där han verkade 1883-1901 som lärare och forskare vid Helsingfors universitet. Från 1901, då han erhöll ett stort universitetsstipendium, till sin död vistades han nästan oavbrutet i Paris.

Schulténs kemiska forskning omfattar huvudsakligen oorganiska synteser, främst mineralsynteser. Han ägnade sig särskilt åt framställning av mineral på den så kallade "våta vägen", mest vid normalt tryck, med stor framgång i synnerhet vad gäller framställning av väl kristalliserade produkter av även mycket svårlösliga föreningar. Hans arbeten utmärks av stor precision i utförandet samt noggrannhet i bestämningarna av produkternas kristallografiska och optiska egenskaper. Redogörelserna för dem är för det mesta tryckta i franska Vetenskapsakademiens "Comptes rendus" samt i franska mineralogiska sällskapets skrifter.

Källor

Externa länkar

Finländska kemister
Personer verksamma vid Helsingfors universitet
Alumner från Paris universitet
Personer från Viborg, Finland
Födda 1856
Avlidna 1912
Män
Ugglan


text:
William Miller (8 de diciembre de 1864-23 de octubre de 1945) fue un medievalista y periodista nacido en Gran Bretaña.

Biografía

Hijo del propietario de una mina de Cumberland, Miller se educó en Rugby School y Oxford, donde obtuvo un doble primero, y se colegio como abogado en 1889, pero nunca ejerció la abogacía. Se casó con Ada Mary Wright en 1895, y en 1896 publicó The Balkans, seguido en 1898 por Travels and Politics in the Near East.

En 1903, Miller y su esposa se fueron de Inglaterra a Italia y, a pesar de un esfuerzo de Ronald Burrows para contratarlo como el primer titular de la Cátedra de Historia , Lengua y Literatura griega moderna y bizantina en la Universidad de Londres, Miller y su esposa pasaron el resto de sus vidas en el extranjero. Vivieron en Roma (en Via Palestro 36) hasta 1923, cuando a Miller la llegada al poder de Benito Mussolini no le agrado, y se trasladaron a Atenas. Allí estuvo asociado con la Escuela Británica de Atenas hasta la invasión alemana de Grecia en 1941. Durante su estadía en Roma y Atenas, Miller también se desempeñó como corresponsal del The Morning Post.

Juntos, la pareja vivió en el Ocean View Hotel en Durban, Sudáfrica, por el resto de sus vidas. Miller murió allí en 1945, mientras que Ada Mary le sobrevivió cinco años. No tuvieron hijos.

Obras
Miller estaba particularmente interesado en el período franco de la historia griega, que abarca los principados cruzados establecidos en suelo griego después de la cuarta cruzada. Fue uno de los eruditos más eminentes del tema a principios del  y produjo una serie de estudios «emblemáticos».

Aunque su trabajo muestra una «visión romántica de las cruzadas y la expansión franca en el Mediterráneo Oriental», típica de las tendencias occidentales del  sobre el tema, y se considera «claramente desactualizado» dada la investigación realizada en las últimas décadas, ha tenido una gran influencia y sigue siendo ampliamente utilizado hasta el día de hoy. Particularmente el The Latins in the Levant de 1908 ha «permanecido durante décadas como el relato narrativo estándar en idioma inglés del período», y sigue siendo «la principal referencia para los estudiantes universitarios en busca de información sobre la Grecia medieval». Su influencia también se ha sentido en Grecia, donde ya entre 1909 y 1910 el erudito griego Spirídon Lámpros publicó una traducción griega ampliada de la obra.

Obras seleccionadas

Referencias

Bibliografía

Medievalistas del Reino Unido
Francocracia
Cronistas de las cruzadas


text:
Le général Tomas Regalado, Romero (né le  à Santa Ana (Salvador), et mort le  au Guatemala), est un homme d'État. Il a été président du Salvador, du  jusqu'au .

Il a accédé au pouvoir en déposant son prédécesseur Rafael Antonio Gutiérrez, un homme qu'il avait précédemment aidé à contrôler le pays, grâce à sa position de chef militaire, en participant à un complot pour expulser Carlos Ezeta quatre ans plus tôt. Ce coup d'État a conduit à la dissolution de la Grande République d'Amérique centrale, tentative d'union des États d'Amérique centrale qui eut lieu dans les années 1896-1898.

Son élection lui a permis d'amasser environ  de plantations de café pour lui et sa famille, réparties entre les terres de six différentes provinces caféières du pays. A la fin du mandat de Thomas Regalado d'autres « barons du café » salvadoriens vont assumer successivement la même fonction présidentielle, pendant près de trois décennies et prendre des mesures qui vont renforcer la domination du café sur l'économie du pays tout en bâtissant d'importantes fortunes agricoles.

Tomás Regalado est ensuite resté actif dans l'armée du Salvador et a été nommé ministre de la Guerre par son successeur, Pedro José Escalón. Au cours d'une guerre contre le Guatemala en 1906, il a dirigé une force d'invasion du Salvador et est entré en bataille. Sérieusement blessé, il en mourut le .

Regalado a été le dernier d'une série de présidents arrivés au pouvoir par la force au cours du XIX siècle. Son transfert pacifique du pouvoir à Pedro José Escalón en 1903, a permis une certaine stabilité politique qui a persisté jusqu'aux événements de 1931-32.

Références

Naissance en novembre 1861
Décès en juillet 1906
Président du Salvador
Naissance à Santa Ana (Salvador)
Décès au Guatemala
Décès à 44 ans
Militaire salvadorien
Ministre salvadorien de la Défense


text:
Nkechi Akashili (born 22 February 1990) is a Nigerian basketball player for First Bank B.C. and the Nigerian national team.

International career
She participated at the 2017 Women's Afrobasket.

References

External links

1990 births
Living people
Nigerian women's basketball players
Sportspeople from Warri
African Games silver medalists for Nigeria
African Games medalists in basketball
African Games bronze medalists for Nigeria
Guards (basketball)
Competitors at the 2011 All-Africa Games


text:
Zápasy této kvalifikační skupiny na Mistrovství světa ve fotbale 2002 se konaly v letech 2000 a 2001. Ze šesti účastníků si postup na závěrečný turnaj vybojoval vítěz skupiny. Celek na druhém místě hrál baráž.

Tabulka

Zápasy

Reference

Externí odkazy
  FIFA World Cup Official Site - 2002 World Cup Qualification
  RSSSF - 2002 World Cup Qualification

Kvalifikace na Mistrovství světa ve fotbale 2002
Fotbal v roce 2000
Fotbal v roce 2001

bs:Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 2002.#Grupa 1
es:Clasificación de UEFA para la Copa Mundial de Fútbol de 2002#Grupo 1
ja:2002 FIFAワールドカップ・ヨーロッパ予選#グループ1
ko:2002년 FIFA 월드컵 유럽 지역 예선#1조
nl:Wereldkampioenschap voetbal 2002 (kwalificatie UEFA)#Groep 1
ru:Чемпионат мира по футболу 2002 (отборочный турнир, УЕФА)#Группа 1


text:
Chelostoma nasutum är en biart som beskrevs av Pérez 1895. Chelostoma nasutum ingår i släktet blomsovarbin, och familjen buksamlarbin. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Blomsovarbin
nasutum


text:
Orizzonti perduti è il tredicesimo album in studio di Franco Battiato, pubblicato nel dicembre 1983 con l'etichetta EMI Italiana. Il disco, che l'autore curò particolarmente in fase di registrazione, raggiunse il settimo posto in classifica e risultò il trentaduesimo più venduto del 1984.

L'album, a differenza dei precedenti, presenta un maggiore uso dell'elettronica e del computer per la riproduzione dei suoni, con la totale eliminazione degli strumenti acustici. Il disco si presenta in alcuni tratti autobiografico: non per caso, infatti, il principale scenario narrativo è l'ambiente siciliano. Vengono poi toccati temi come la satira musicale e la decadenza culturale dell'Occidente.

Tracce
Testi di Franco Battiato, tranne dove indicato; musiche e arrangiamenti di Franco Battiato e Giusto Pio, tranne dove indicato.

Lato A

Lato B

Formazione
 Franco Battiato – voce
 Giusto Pio – violino
 Filippo Destrieri – tastiera
 Gigi Tonet – sequencer
 Simone Majocchi – sintetizzatore, programmazione
 Gianfranco D'Adda – percussioni

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
De mosnestsalangaan (Aerodramus salangana; synoniem: Collocalia salangana) is een vogel uit de familie Apodidae (gierzwaluwen).

Verspreiding en leefgebied
Deze soort komt voor op Sumatra, Java en Borneo en telt vier ondersoorten:
 A. s. aerophilus: de eilanden nabij westelijk Sumatra.
 A. s. natunae: noordelijk Borneo, Natuna-eilanden en Sumatra.
 A. s. maratua: Maratua (nabij noordoostelijk Borneo).
 A. s. salangana: Java.

Bekend is de populatie in de grotten van het Nationaal Park Niah in Sarawak (Maleisië). Gierzwaluwen van dit geslacht maken gebruik van echolocatie bij het navigeren door donkere grotten.

Beschrijving
De mosnestsalangaan is een middelgrote gierzwaluw, met een gevorkte staart. De bovenzijde van deze soort is donkerbruin. Gemiddeld is deze gierzwaluw 14 cm lang en weegt 13 gram en lijkt zeer sterk op de zwart-nestsalangaan. De mos-nestsalanganen maken nesten in dezelfde omgeving als de eetbaar-nestsalangaan en de zwartnestsalangaan. Het nest dat zij maken verschilt, het bestaat uit speeksel met een groot gedeelte aan mos en is daarom culinair waardeloos.

Leefgebied
De mosnestsalangaan komt vooral voor in kustgebieden en daar waar kalksteengrotten zijn. Overdag foerageren ze boven tropische bossen waar ze jagen op vliegende mieren en termieten. De vogel is op Borneo de op twee na meest algemeen voorkomende soort uit het geslacht Aerodramus.

Externe link
Avibase

Gierzwaluwen
Endemisch dier uit Indonesië
IUCN-status niet bedreigd


text:
Rauma er en kommune i Romsdal i Møre og Romsdal fylke i Norge. Den grænser i nord og øst til Nesset, i sydøst til Lesja, i syd til Skjåk, i sørvest til Norddal og Stordal, og i vest til Vestnes. Over fjorden til nordvest ligger Molde kommune. I kommunen ligger bygderne Vågstranda, Måndalen, Innfjorden, Isfjorden, Åfarnes, Mittet, Verma og kommunecenteret Åndalsnes.

Rauma kommunestyre vedtog 30. maj 2006 en vision, som led i promoveringen af kommunen som lyder sådan: Vi skal blive verdens bedste kommune for naturglade mennesker.

Infrastruktur
Rauma med byen Åndalsnes, er knudepunktet mellem den indre del af Romsdal og de større byer Molde og Ålesund. Gennem kommunen går også Raumabanen, som er den eneste jernbane med stoppesteder i Møre og Romsdal. Raumabanen knytter Møre og Romsdal til Dovrebanen, som går mellom Trondheim og Oslo.

Kultur
Rauma har et alsidigt kulturliv. Sommeren 2006 startede arbejdet med det nye kulturhus som skal ligge på Åndalsnes.

Festivaler
 Den norske fjeldfestival, er for naturglade mennesker i alle aldre. Arrangeres hvert år i juli.
 Rauma Rock, for den musikglade. Arrangeres hvert år første weekend i august.
 Sinclairespillet i Klungnes er et historisk spil om Skottetoget, men dette sættes ikke op hvert år.

Romsdalsmarkedet
Romsdalsmarkedet er kendt tilbage fra 1500-tallet, men er formentlig ældre. Og endnu i dag er det traditionen tro, marked i Åndalsnes, selv om indholdet er nok så forandret.

Museer
 Konfektionsmuseet i Oddfred Tokles konfeksjonsfabrikk i Isfjorden giver kundskab om norsk konfektionsindustris historie, og pladserer Romsdal i denne sammenhæng.
 Norsk Tindemuseum

Kirker
Grytten prestegjeld er prestegjeld i Rauma kommune, og underlagt Indre Romsdal provsti, i Møre bispedømme. Det er 12 kirker og kapeller i kommunen.
 Eid kirke
 Grytten kirke
 Hen kirke
 Holm kirke
 Innfjorden bedehuskapel
 Kors kirke
 Rødven kapel
 Rødven stavkirke
 Togkapellet
 Voll kirke
 Vågstranda kirke
 Øverdalen kapel

Personer fra Rauma

 Oddgeir Bruaset (1944-), journalist, forfatter
 Stein P. Aasheim (1951-), forfatter
 Kjetil Siem (1960-)
 Gaute Grøtta Grav (1979-)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Romsdalsalpene
 Raumabanen
 Raumarock
 Kultur i Rauma på kort  fra Kulturnett.no
 Rauma (23. december 2020) NRK

Kommuner i Møre og Romsdal
Rauma


text:
L'edizione 1977 del massimo campionato di calcio lettone fu la 33ª come competizione della Repubblica Socialista Sovietica Lettone; il titolo fu vinto dall'Energija Riga, giunto al suo quarto titolo.

Formato
Il campionato era formato da tredici squadre che si incontrarono in gare di andata e ritorno per un totale di 26 turni e 24 incontri per squadra; erano assegnati due punti alla vittoria, un punto al pareggio e zero per la sconfitta.

Classifica finale

Note

Collegamenti esterni

1977
Calcio nel 1977


text:
Vanda Ferreira Gomes (Matelândia, 7 de novembro de 1988) é uma atleta brasileira.

Integrou a delegação que disputou os Jogos Pan-Americanos de 2011, em Guadalajara, no México, onde conquistou a medalha de ouro com o revezamento 4x100 metros ao lado de Rosângela Santos, Franciela Krasucki e Ana Cláudia Lemos.

Formou o quarteto que disputou a prova final do revezamento 4x100 m feminino do Campeonato Mundial de Atletismo de 2013. Seria a última oportunidade do país obter alguma medalha na competição. Porém, ao fechar o revezamento  deixou o bastão cair ao recebe-lo de Franciela Krasucki, quando a equipe brasileira se encontrava em segundo lugar na prova. Após a desclassificação, Vanda declarou que a equipe treinou pouco e ela dormiu e alimentou-se mal no período de preparação.

Ainda em 2013, seu teste anti-dopagem coletado em 25 de setembro, antes do Troféu Brasil de Atletismo, acusou a presença da substância proibida no esporte anastrozol. Foi julgada pelo Superior Tribunal de Justiça Desportiva do Atletismo em 16 de dezembro de 2014 e punida com suspensão por dois anos.

Ligações externas

Velocistas do Paraná
Naturais de Matelândia
Desportistas do Esporte Clube Pinheiros
Desportistas do Brasil em casos de doping
Desportistas nos Jogos Sul-Americanos de 2010
Medalhistas do Brasil nos Jogos Pan-Americanos


text:
Synotaxus monoceros is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Synotaxidae.

Het dier behoort tot het geslacht Synotaxus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Lodovico di Caporiacco.

Synotaxidae


text:
Gros-Morne (em crioulo, Gwo Mòn), é uma comuna do Haiti, situada no departamento do Artibonite e no arrondissement de Gros-Morne.
De acordo com o censo de 2003, sua população total é de 300.000 habitantes.

Ver também
Comunas do Haiti

Ligações externas

Comunas do arrondissement de Gros-Morne


text:
Wilfried Neuschäfer (* 8. September 1970 in Delbrück) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Werdegang
Der Mittelfeldspieler Wilfried Neuschäfer begann seine Karriere beim Delbrücker SC und wechselte später zum TuS Paderborn-Neuhaus. Im Sommer 1990 wechselte er zum Zweitligaaufsteiger 1. FC Schweinfurt 05 und gab sein Profidebüt am 18. Juli 1990 bei der 0:3-Niederlage der Schweinfurter gegen den VfL Osnabrück. Am Saisonende stieg Schweinfurt ab und Neuschäfer wechselte zu Fortuna Köln. In Köln kam er nur noch unregelmäßig zum Einsatz und wechselte 1993 für ein Jahr zum Lokalrivalen 1. FC Köln. 1994 folgte der Wechsel zum Oberligisten FC Gütersloh, mit dem Neuschäfer zweimal in Folge aufstieg. Ab 1996 ließ er seine Karriere beim SC Verl ausklingen. Wilfried Neuschäfer absolvierte insgesamt 44 Zweitligaspiele, in denen er ein Tor erzielte. Nach seiner Spielerkarriere wirkte Neuschäfer von 2004 bis 2008 beim Delbrücker SC als Co- bzw. Torwarttrainer, bevor er Trainer des Vereins SuS Westenholz wurde.

Weblinks

Fußballspieler (FC Gütersloh)
Fußballspieler (SC Fortuna Köln)
Fußballspieler (1. FC Schweinfurt 05)
Fußballspieler (SC Verl)
Fußballspieler (SC Paderborn 07)
Fußballspieler (Delbrücker SC)
Fußballtrainer (Delbrücker SC)
Deutscher
Geboren 1970
Mann
Fußballspieler (1. FC Köln)


text:
Elmer Rae Steele (May 17, 1886 in Poughkeepsie, New York – March 9, 1966 in Rhinebeck, New York) was a pitcher in Major League Baseball. He pitched in the major leagues from 1907 to 1911.

He also played for several years in the minor leagues.  He began his professional career with the Poughkeepsie Colts of the Hudson River League in 1906.  He played his last year with the Blue Ridge League in 1917.

External links

1886 births
1966 deaths
Baseball players from New York (state)
Major League Baseball pitchers
Brooklyn Dodgers players
Boston Red Sox players
Boston Americans players
Pittsburgh Pirates players
Jackson Senators players
Poughkeepsie Colts players
Lynn Shoemakers players
Scranton Miners players
Providence Grays (minor league) players
Poughkeepsie Honey Bugs players
Memphis Chickasaws players
Beaumont Oilers players
Houston Buffaloes players
Chambersburg Maroons players
Cumberland Colts players
Gettysburg Ponies players
Burials at Poughkeepsie Rural Cemetery


text:
Saxnot či Seaxnēat je národní bůh sasů. Staroanglické slovo Seaxnēat je zmíněno v genealogii essexských králů. Starosaské slovo Saxnōt se objevuje v starosaském křestním slibu vedle jmen bohů Uuoden (Ódin) a Thunaer (Thór).

Původně byl v genealogii essexských králů umístěn na první místo, poté byl zmiňován na druhém místě jako Ódinův syn;
Woden, Seaxnēat, Gesecg, Andsecg, Swaeppa, Sigefugel, Bedca, Offa, Æscwine (527-587)

Jméno pravděpodobně vychází ze slova "seax" což název pro nůž a "neat" znamenající ne či pomoc.

Reference
 Chaney, William A. (1970). The Cult of Kingship in Anglo-Saxon England: The Transition from Paganism to Christianity, Manchester University Press
 Philippson, E. A.(1929). Germanisches Heidentum bei den Angelsachsen, Leipzig
 Rudolf Simek (2007) Dictionary of Northern Mythology. D.S. Brewer

Germánská božstva


text:
Pułki kawalerii Wojska Polskiego – spis polskich pułków kawalerii : ich organizacja, geneza, podległość i przeformowania; miejsce stacjonowania.

Pułki Księstwa Warszawskiego

Pułki ułanów
 2 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 3 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 4 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 6 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 7 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 1 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 8 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 2 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 9 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 3 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 11 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 4 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 12 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 5 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 15 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 6 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 16 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego – wcześniej: 7 Pułk Jazdy Galicyjsko-Francuskiej
 17 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 18 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 19 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 20 Pułk Ułanów Księstwa Warszawskiego
 Pułk Krakusów

Pułki huzarów
 10 Pułk Huzarów Księstwa Warszawskiego
 13 Pułk Huzarów Księstwa Warszawskiego

Pułki kirasjerów
 14 Pułk Kirasjerów

Pułki szaserów
 1 Pułk Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego
 4 Pułk Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego
 5 Pułk Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego
 21 Pułk Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego

Pułki Królestwa Kongresowego

Pułki ułanów
 1 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 2 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 3 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 4 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 5 Pułk Ułanów Imienia Zamojskich
 6 Pułk Ułanów Dzieci Warszawskich
 7 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 8 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 9 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 10 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 11 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 12 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 13 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego
 14 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego

Pułki strzelców konnych
 1 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego
 2 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego
 3 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego
 4 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego
 5 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego
 6 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego

Pułki jazdy lokalnej
 1 Pułk Jazdy Augustowskiej
 2 Pułk Jazdy Augustowskiej
 1 Pułk Jazdy Kaliskiej
 2 Pułk Jazdy Kaliskiej
 1 Pułk Jazdy Krakowskiej
 2 Pułk Jazdy Krakowskiej
 1 Pułk Jazdy Płockiej
 2 Pułk Jazdy Płockiej
 Pułk Jazdy Podlaskiej
 Pułk Jazdy Poznańskiej
 1 Pułk Jazdy Sandomierskiej
 2 Pułk Jazdy Sandomierskiej
 Pułk Jazdy Wołyńskiej
 1 Pułk Mazurów
 2 Pułk Mazurów

Pułki II Rzeczypospolitej

Pułki jazdy z okresu walki o granice
 1 Pułk Ułanów – od 8 stycznia 1919 wskutek rozkazu szefa Sztabu Generalnego p.n. 1 Pułk Szwoleżerów (Lekkokonnych); od grudnia 1919 p.n. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich – sformowany w 1918 z dawnego 2 Pułku Ułanów Legionowych; od 1919 jako pułk szwoleżerów.
 201 Pułk Szwoleżerów (ochotniczy) – później p.n. 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich.
 1 Pułk Ułanów – powstał w ramach Legionu Puławskiego; potem w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji; w związku z kapitulacją Korpusu w 1918 został rozwiązany; pułk odtworzono w listopadzie 1918 w Warszawie, Piotrkowie i Wolbromiu; później p.n. 1 Pułk Ułanów Krechowieckich.
 2 Pułk Ułanów – powstał w ramach I Korpusu Polskiego w Rosji; później p.n. 2 Pułk Ułanów Grochowskich.
 3 Pułk Ułanów – powstał w ramach I Korpusu Polskiego w Rosji; 3 lipca 1918 rozformowany; 13 października 1918 płk Stefan Strzemieński w swoim mieszkaniu przy ul. Marszałkowskiej w Warszawie przystąpił do organizacji 3 Pułku Ułanów Dzieci Warszawy.
 4 Pułk Ułanów – nie udało się go sformować w ramach I Korpusu Polskiego w Rosji; sformowany w listopadzie 1918 w Warszawie; później p.n. 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich.
 5 Pułk Ułanów – powstał w 1918 w ramach II Korpusu Polskiego w Rosji; przestał istnieć 12 maja 1918 po bitwie z Niemcami pod Kaniowem; rdzeniem odtworzonego pułku był Dywizjon Ułanów Legionowych; później p.n. 5 Pułk Ułanów Zasławskich (na cześć szarży pod Zasławiem w 1920).
 6 Pułk Ułanów – powstał w 1918 w ramach II Korpusu Polskiego w Rosji; później 6 Pułk Ułanów 4 Dywizji Strzelców Pieszych gen. Lucjana Żeligowskiego; pułk ten połączył się z 6 Pułkiem Ułanów sformowanym w Małopolsce i w ten sposób powstał 6 Pułk Ułanów Kaniowskich.
 6 Pułk Ułanów Jazdy Lwowskiej – pułk ten połączył się z 6 Pułkiem Ułanów Dywizji Żeligowskiego i w ten sposób powstał 6 Pułk Ułanów Kaniowskich.
 7 Pułk Ułanów Lubelskich
 1 Pułk Ułanów Ziemi Krakowskiej – powstał 1 listopada 1918 z 1 Pułku Ułanów Austriackich; od 14 stycznia 1919 p.n. 8 Pułk Ułanów, a od 19 kwietnia 1919 p.n. 8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego.
 9 Pułk Ułanów Małopolskich
 10 Pułk Ułanów Litewskich
 11 Pułk Ułanów Legionowych
 12 Pułk Ułanów Odsieczy Lwowa – następnie p.n. 12 Pułk Ułanów Podolskich.
 1 Pułk Ułanów Wileńskich – powstał 27 grudnia 1918; w czerwcu 1919 dywizjon ułanów wileńskich przemianowano na 13 Pułk Ułanów.
 Pułk Jazdy Tatarskiej – rozformowany we wrześniu 1920 po wyprawie kijowskiej, po czym wielu jego ułanów trafiło do 13 Pułku Ułanów Wileńskich.
 1 Pułk Ułanów Dywizji Żeligowskiego – 1 Pułk Ułanów 4 Dywizji Strzelców Pieszych gen. Lucjana Żeligowskiego; sformowany w sierpniu 1918; od grudnia 1919 p.n. 14 Pułk Ułanów Jazłowieckiech.
 1 Pułk Ułanów Wielkopolskich – po włączeniu wojsk wielkopolskich w skład Armii Polskiej otrzymał on nazwę 15 Pułk Ułanów.
 2 Pułk Ułanów Wielkopolskich – po włączeniu wojsk wielkopolskich w skład Armii Polskiej otrzymał on nazwę 16 Pułk Ułanów.
 3 Pułk Ułanów Wielkopolskich – po włączeniu wojsk wielkopolskich w skład Armii Polskiej otrzymał on nazwę 17 Pułk Ułanów.
 4 Pułk Ułanów Nadwiślańskich – następnie p.n. 18 Pułk Ułanów Pomorskich.
 Oddział jazdy ochotniczej mjr. Jaworskiego – później p.n. 19 Pułk Ułanów Wołyńskich.
 108 Pułk Ułanów – sformowany z dwóch szwadronów 3. Pułku Strzelców Konnych, szwadronu 8. Pułku Ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego i szwadronu 6. Pułku Ułanów Kaniowskich; 15 stycznia 1921 rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych przemianowany na 20 Pułk Ułanów; Dziennikiem Rozkazów Nr 22/27 pułk otrzymał nazwę 20 Pułk Ułanów Imienia Króla Jana III Sobieskiego.
 11 Pułk Konnych Strzelców Granicznych – w marcu 1921 dowódca pułku wystąpił do MSWojsk. o zatwierdzenie nazwy 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich; nazwa nie została oficjalnie zatwierdzona, mimo to zaczęto ją powszechnie używać.
 209 Pułk Ułanów (ochotniczy) – 8 listopada 1920 na bazie 209 i 212 Pułku Ułanów sformowano 22 Pułk Ułanów.
 212 Pułk Ułanów (ochotniczy) – 8 listopada 1920 na bazie 209 i 212 Pułku Ułanów sformowano 22 Pułk Ułanów.
 Grodzieński Pułk Ułanów – następnie 23 Pułk Ułanów Grodzieńskich.
 211 Pułk Ułanów (ochotniczy) – od października 1920 p.n. 23 Pułk Nadniemeńskich; 1 czerwca 1921 włączony do 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich.
 214 Pułk Ułanów (ochotniczy) – w grudniu 1920 przeformowany w 24 Pułk Ułanów.
 115 Pułk Ułanów Wielkopolskich – po włączeniu wojsk wielkopolskich w skład Armii Polskiej otrzymał on nazwę 25 Pułk Ułanów.
 215 Pułk Jazdy Wielkopolskiej (ochotniczy) – po włączeniu wojsk wielkopolskich w skład Armii Polskiej otrzymał on nazwę 26 Pułk Ułanów.
 203 Pułk Ułanów (ochotniczy) – w połowie 1921, zatwierdzony jako jednostka stanu pokojowego, otrzymał nazwę 27 Pułk Ułanów.

 4 Pułk Szwoleżerów – sformowany w 1919 na terenie Francji w ramach Armii Hallera; pułk w maju 1919 powrócił wraz z tą armią do Polski i został wcielony do WP; 1 września 1919 otrzymał nazwę I Dywizjonu 1 Pułku Dragonów Kresowych, a następnie 1 października 1920 III Dywizjonu Strzelców Konnych; dopiero od maja 1921 p.n. 1 Pułku Strzelców Konnych.
 I Dywizjon 1 Pułku Szwoleżerów – sformowany w 1918 na terenie Francji w ramach Armii Hallera; 26 kwietnia 1919 przetransportowany do Chełma; w październiku 1920 dywizjon otrzymał nazwę 2 Pułk Strzelców Konnych i trafił do garnizonu w Hrubieszowie.
 3 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego
 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyńskiej
 3 Pułk Dragonów – rozkaz o sformowaniu tego pułku Ministerstwo Spraw Wojskowych wydało 17 czerwca 1919; we wrześniu 1919 pułk przemianowano na 3 Pułk Strzelców Konnych, a 6 października 1920 na 5 Pułk Strzelców Konnych.
 1 Pułk Szwoleżerów – sformowany w końcu 1917 z oddziałów sformowanych we Francji i we Włoszech; po przybyciu do Polski w maju 1919 przemianowany na 4 Pułk Dragonów a później na 4 Pułk Strzelców Konnych; w październiku 1920 pułk przeformowano i z części jego szwadronów 8 września 1921 powstał 6 Pułk Strzelców Konnych.
 5 Pułk Strzelców Konnych – 28 października 1920 przemianowany na 7 Pułk Strzelców Konnych.
 8 Pułk Strzelców Konnych
 9 Pułk Strzelców Konnych im. gen. K. Pułaskiego
 1 Szwadron – sformowany w Lamandria di Chiavasso, niedaleko Turynu, we Włoszech; 29 kwietnia 1919 dotarł do Leszna; wszedł do akcji bojowej jako jednostka kawalerii 11. DP. w walkach w okolicach Lwowa; następnie jako II Dywizjon Pułku Szwoleżerów, a później II Dywizjon 4 Pułku Ułanów, przeniesiony został na granicę Śląska i Zagłębia; rozkazem MSWojsk. z 27 października 1921, dywizjon przekształcony został w pułk i otrzymał nazwę 10 Pułk Strzelców Konnych.

Pułki kawalerii po reorganizacji

Szwoleżerowie
 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich
 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

Ułani
 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
 3 Pułk Ułanów Śląskich
 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich
 5 Pułk Ułanów Zasławskich
 6 Pułk Ułanów Kaniowskich
 7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego
 8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego
 9 Pułk Ułanów Małopolskich
 10 Pułk Ułanów Litewskich
 11 Pułk Ułanów Legionowych im. Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza
 12 Pułk Ułanów Podolskich
 13 Pułk Ułanów Wileńskich
 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
 15 Pułk Ułanów Poznańskich
 16 Pułk Ułanów Wielkopolskich im. gen. Gustawa Orlicz-Dreszera
 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich im. Króla Bolesława Chrobrego
 18 Pułk Ułanów Pomorskich
 19 Pułk Ułanów Wołyńskich im. gen. Edmunda Różyckiego
 20 Pułk Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego
 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich
 22 Pułk Ułanów Podkarpackich
 23 Pułk Ułanów Grodzieńskich
 24 Pułk Ułanów
 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich im. Hetmana Wielkiego Litewskiego Jana Karola Chodkiewicza
 27 Pułk Ułanów im. Króla Stefana Batorego

Strzelcy konni
 1 Pułk Strzelców Konnych
 2 Pułk Strzelców Konnych
 3 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego
 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej
 5 Pułk Strzelców Konnych
 6 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Żółkiewskiego
 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich
 8 Pułk Strzelców Konnych
 9 Pułk Strzelców Konnych im. gen. Kazimierza Pułaskiego
 10 Pułk Strzelców Konnych

Improwizowane pułki kawalerii we wrześniu 1939
 Mieszany Pułk Kawalerii
 Warszawski Pułk Ułanów
 Pułk Osłonowy "Wołkowysk"
 1 Pułk Strzelców Konnych (spieszony)
 101 Rezerwowy Pułk Ułanów
 102 Rezerwowy Pułk Ułanów
 103 Rezerwowy Pułk Szwoleżerów
 110 Rezerwowy Pułk Ułanów
 Pułk Zbiorowy Pomorskiej Brygady Kawalerii
 Pieszy Pułk Rezerwowy Pomorskiej Brygady Kawalerii
 Pułk Marszowy Kresowej Brygady Kawalerii
 Pułk Marszowy Podolskiej Brygady Kawalerii
 Pułk Kawalerii Grupy "Kowel"
 Pułk Kawalerii "Bohdan"

Pułki ludowego Wojska Polskiego
 1 Pułk Ułanów
 2 Pułk Ułanów
 3 Pułk Ułanów
 4 Zapasowy Pułk Kawalerii
 5 Pułk Ułanów

Bibliografia
 Bronisław Gembarzewski, Wojsko Polskie – Królestwo Polskie 1815-1830, reprint: Kurpisz Poznań 2003
 "Księga jazdy polskiej", pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint, Bellona Warszawa 1993.


text:
Az Augustusburg és Falkenlust kastélyok a Rajna-vidéki Brühl város keleti felén találhatóak, és a régió legjelentősebb barokk és rokokó műemlékei közé tartoznak. A két kastélyt a kastélyparkon áthaladó sétány köti össze.

Történet
A kölni érsekeknek már a 12. században volt itt birtokuk és vadasparkjuk. 1284-ben Siegfried von Westerburg kölni érsek építtetett egy vizesárokkal körülvett várat, amely 1298-ra készült el. Walram von Jülich érsek alatt a várat megerősítették. Ez a vár 1689-ig maradt fenn, ekkor a franciák lerombolták.

I. Kelemen Ágost kölni érsek (1700–1761) a Wittelsbach-házból a romok helyén építtette az Augustusburg kastélyt. A munkálatok 1725-ben kezdődtek Johann Conrad Schlaun vesztfáliai építész tervei alapján. Az új épületet 1728-ban alakította ki François de Cuvilliés müncheni udvari építőmester a régence és korai rokokó stílusában. Ebben az időben keletkezett a nyugati szárny is a galériákkal. A lépcsőház Johann Balthasar Neumann alkotása (1740–1746), a belső munkálatokat Johann Heinrich Roth vezette.

A Falkenlust vadászkastélyt 1729–1740 között de Cuvilliés építette az Amalienburg mintájára. 1730-ban egy gazdag díszítésű kápolnát emeltek a vadászkastély parkjába. 1760-ban Casanova itt adott díszvacsorát a kölni polgármesternének.

A második világháború vége felé az Augustusburg kastély súlyosan károsodott, de már 1946-ban elkezdték a helyreállítást. A vadászkastély is átfogó restaurálásra szorult. 1994-ig a német államfő a kastélyban adott fogadásokat állami vendégek részére.

Leírás

Az Augustusburg kastély kontytetős, háromszárnyas épület, amely egy díszudvart fog közre. Az északi és déli szárny homlokzata a német barokk legjelentősebb alkotásai közé tartoznak.

Az első emeleti gárdatermet sárga és zöld márványstukkók díszítik és oszlopok tagolják. A mennyezeti freskó Carlo Carlone alkotása. Az egész terem a Wittelsbach család dicsőségét hirdeti. Carlo Carlone műve a lépcsőházban levő mennyezeti freskó is. A stukkók alkotói Giuseppe Artario, Carlo Pietro Morsegno és Joseph Anton Brillie. A második világháborúban megsérült lépcsőházat lengyel restaurátorok segítségével hozták helyre.

Az 1493-ban felszentelt kastélykápolna korábban ferencrendi kolostor volt. Az impozáns oltár Balthasar Neumann munkája (1735).

A Falkenlust vadászkastély főépületének a tetején egy kilátó található, ahonnan a sólyomvadászatot lehetett figyelemmel kísérni. A főépületet két melléképület kíséri, ahonnan egy-egy kovácsoltvas rács ível előre.

A vadászkastély földszintje az Amalienburghoz igazodik. Mindkét épületben a központi tengelyen egy előtér helyezkedik el, amely a szalonba vezet. Mögötte egy-egy hálószoba, dolgozószoba és öltözőszoba található a herceg és a vendége részére. A kastély déli oldalán helyezkedik el a lépcsőház, amelyet holland csempék díszítenek. A Laurenz de la Roque által festett mennyezeti képek vadászjeleneteket ábrázolnak. Az ebédlőben található Kelemen Ágost bátyjának, a későbbi VII. Károly német-római császárnak életnagyságú arcképe.

A kert tervei Dominique Girardtól származnak: a kastély déli oldalán kétrészes francia kertet alakítottak ki, amelyet a 19. században Peter Joseph Lenné tervei alapján angolparkká alakítottak át. A kastélypark érintetlenül hagyott 50 hektáros részét, a 300 éves fákkal és gazdag állat- és növényvilágával természetvédelmi területté nyilvánították.

Fordítás

További információk
 A kastélyok hivatalos honlapja
 A brühli kastélyhangversenyek

Kulturális világörökségi helyszínek
Barokk kastélyok, paloták
Rokokó építészet
Németország világörökségi helyszínei
Németország kastélyai, palotái
Németország barokk építményei


text:
Josep Maria Graells i Forcada (Albesa, Noguera, 3 de juliol de 1941) és un polític català.

Biografia
El 1963 es graduà com a enginyer tècnic agrícola per l'Escola d'Enginyers Tècnics Agrícoles de Barcelona. També és un artesà autodidacta en la tècnica dels vitralls emplomats. Aprovà les oposicions al Servei nacional de concentració parcel·laria a l'IRYDA i treballà a Guadalajara i Segòvia (1963-1966), Girona (1966-1972) i Lleida (1972-1980). De 1980 a 1982 fou destinat a Brasil per fer transformacions de secà amb rec a l'estat de Paraíba.

El 1977 s'afilià a Convergència Democràtica de Catalunya (CDC). A les eleccions municipals de 1979 fou elegit regidor d'Albesa, i a les eleccions municipals espanyoles de 1991 en fou escollit alcalde.

Fou cap de serveis territorials d'Agricultura, Ramaderia i Pesca el 1982-1984 i vicepresident del consell assessor d'Agricultura, Ramaderia i Boscos. Fou elegit diputat per la circumscripció de Lleida a les eleccions al Parlament de Catalunya de 1984 i 1988 per Convergència i Unió. Actualment és membre de la junta directora de l'Associació d'Antics Diputats del Parlament de Catalunya.

Referències

Enllaços externs
 Diputats al Parlament de Catalunya a La Vanguardia, 31 de maig de 1988

Diputats al Parlament de Catalunya per CDC
Albesencs
Alcaldes noguerencs


text:
Танімото Аюмі  (, 4 серпня 1981) — японська дзюдоїстка, олімпійська чемпіонка.

Виступи на Олімпіадах

Посилання
 Досьє на sport.references.com

Японські дзюдоїстки
Японські олімпійські чемпіони
чемпіони літніх Олімпійських ігор 2008
Дзюдоїсти на літніх Олімпійських іграх 2008
чемпіони літніх Олімпійських ігор 2004
Дзюдоїсти на літніх Олімпійських іграх 2004
Бронзові призери Азійських ігор


text:
is a Japanese former professional boxer who competed from 2003 to 2018. He is a world champion in two weight classes, having held the WBC featherweight title in 2009 and the WBC super-featherweight title from 2010 to 2012.

Professional career
Ao turned professional in September 2003 at the Korakuen Hall, Tokyo. In his debut Ao defeated fellow Japanese boxer Hiroshi Kashihara with a second round knockout.

Ao is managed by the Teiken Boxing Gym in Tokyo, and trains under Sendai Tanaka's guidance.  He has often attended Marco Antonio Barrera's training camp since 2003, because he was appreciated for his speed and heavy fists, and served as Barrera's chief sparring partner in August 2007.

After thirteen unbeaten fights, Ao beat Koji Umetsu for the Japanese featherweight title in March 2007.

Ao lost via split decision to champion Óscar Larios on 16 October 2008. Despite flooring Larios in the 4th round, Ao managed to lose a decision in the close and contested bout.

Fortunate for him, Ao got another chance at Larios' title on 12 March 2009. There, he applied more offensive tactics which resulted Larios dropping in the 12th round. Ao won the match by unanimous decision. On his first defense of the title held on July 14 that same year, Ao lost to Elio Rojas by unanimous decision.

Professional boxing record

See also
List of world featherweight boxing champions
List of world super-featherweight boxing champions
List of Japanese boxing world champions
Boxing in Japan

References

External links

1984 births
Living people
Japanese male boxers
World featherweight boxing champions
World super-featherweight boxing champions
World Boxing Council champions
People from Ichihara, Chiba
Sportspeople from Chiba Prefecture


text:
Шлейх может означать:

 Шлейх () — немецкая фамилия:
 Шлейх, Карл (1859—1922) — немецкий хирург, писатель, поэт; разработал метод инфильтрационной анестезии.
 Шлейх, Мартин (1827—1881) — немецкий писатель, основал и более четверти века издавал сатирический листок «Münchener Punsch».
 Шлейх, Эдуард (1812—1874) — немецкий художник.
 Шлейхи — петлицы.


text:
Frederick Aloys Hahn (February 16, 1929 – August 16, 1984) was an American professional baseball pitcher who worked in one game in Major League Baseball (MLB) for the St. Louis Cardinals in . Despite his brief MLB tenure, Hahn, a left-hander from Nyack, New York, had a 13-year (1947–1959) professional career. He was listed as  tall and .

In his lone big-league appearance, on April 19, 1952, at Wrigley Field, Hahn was called into the contest in the seventh inning with the Chicago Cubs in command, 6–0. He pitched the seventh and eighth innings and allowed two unearned runs, two hits and one base on balls. He spent the rest of 1952 at Triple-A Rochester.

References

External links

1929 births
1984 deaths
American people of German descent
Baseball players from New York (state)
Buffalo Bisons (minor league) players
Fresno Cardinals players
Houston Buffaloes players
Little Rock Travelers players
Lynchburg Cardinals players
Major League Baseball pitchers
Nyack Rocklands players
People from Nyack, New York
Rochester Red Wings players
St. Louis Cardinals players
Toronto Maple Leafs (International League) players


text:
La cerveza de trigo y cebada de tipo lambic se elabora principalmente en Bruselas (Bélgica) utilizando levaduras silvestres obtenidas por fermentación espontánea, por esta razón presenta un fuerte carácter ácido. Las cervezas Lambic incluyen los estilos Kriek y Geuze.

Véase también
 Historia de la cerveza

Estilos de cerveza de Bélgica
Especialidades tradicionales garantizadas


text:
David Ja Rodd Irving (born August 18, 1993) is an American football defensive tackle who is a free agent. He also played for the Dallas Cowboys, Kansas City Chiefs, and Las Vegas Raiders of the National Football League (NFL). He played college football at Iowa State University.

Early years
Irving grew up in Compton, California, but moved to San Jacinto as a youth and attended San Jacinto High School, where he played defensive tackle and tight end as a senior, recording 76 tackles (15 for loss), 7 sacks, 5 forced fumbles, 4 fumble recoveries, 19 receptions for 298 yards and 4 touchdowns.

He accepted a scholarship from Iowa State University. He became a starter after switching from defensive end to defensive tackle as a junior, while posting 8 starts, 19 tackles (4.5 for loss) and 2 sacks. He missed the entire 2014 season after being dismissed from the team following an incident at the VEISHEA festival. He finished his college career with 32 games (8 starts), 44 tackles (7.5 for loss), 3 sacks, one forced fumble, one interception returned for a touchdown, 8 passes defensed and 3 blocked kicks.

Professional career

Kansas City Chiefs
Irving was signed as an undrafted free agent by the Kansas City Chiefs after the 2015 NFL Draft. He was waived on September 5 and signed to the practice squad.

Dallas Cowboys

2015 season
On September 29, 2015, he was signed by the Dallas Cowboys from the Chiefs practice squad, to replace a released Davon Coleman. He was used as a backup defensive tackle and had 14 quarterback pressures (sixth on the team) in limited opportunities.

He blocked a field goal in the seventh game of the season against the Seattle Seahawks. He suffered a left wrist fracture in the fifteenth game against the Buffalo Bills and was placed on the injured reserve list on December 30.

2016 season
On October 16, 2016, in a 30–16 win against the Green Bay Packers Irving was named NFC Defensive Player of the Week, when he forced three fumbles, recovering one, had a sack, and batted down a pass. Irving played only 19 snaps in the game.

He was ejected from a game against the Cleveland Browns on November 6.

In the fourth quarter of the week 15 game against the Tampa Bay Buccaneers, Irving had two tackles, one and a half sacks, 2 of his 5 quarterback pressures, a pass defended and a play where he hit quarterback Jameis Winston's arm just as he was releasing a pass that ended up being intercepted. Irving's play also led to Tampa Bay personnel and coverage changes that created opportunities for other Cowboys players, including rookie defensive tackle Maliek Collins sacking Winston with one minute left to play, which set up a game-sealing interception by cornerback Orlando Scandrick.

In the 2017 Divisional playoff game against the Green Bay Packers, Irving claims that in the final snap of the game the officials missed a holding call committed by guard T. J. Lang against him. During that play, Aaron Rodgers made a completion to Jared Cook with Cook's maintaining his feet a few inches inbounds from the sidelines. That completion set up a 51-yard Mason Crosby field goal to win the game with only three seconds on the clock.

2017 season
On March 6, 2017, Irving re-signed with the Cowboys. On May 23, it was announced that Irving would be suspended four games due to violating the league's performance enhancing drugs policy. He dropped his appeal and was officially suspended the first four games of the 2017 season. After joining the team, he was moved from defensive end to the three-technique defensive tackle position. He suffered a concussion in the twelfth game against the Washington Redskins, which was complicated by the fact that he kept playing through it. The lingering symptoms he experienced afterwards forced the team to declare him inactive for the rest of the season.

Despite missing the first four games because of his suspension, and the final four because of a concussion, Irving still accrued seven sacks (second on the team), 19 quarterback pressures, 12 tackles (3 for loss), 6 passes defensed and one forced fumble. At the time of his concussion in Week 13, Irving was leading all defensive tackles in the NFL in sacks.

2018 season
On March 14, 2018, the Cowboys placed a second-round restricted free agent tender on Irving. On June 15, it was announced that due to violating the NFL's Policy and Program for Substances of Abuse, Irving would again be suspended for the first four games of the regular season. The Cowboys placed Irving on the reserve/did not report list on July 25 to start training camp, as he dealt with his off-field issues. He was added to the active roster on October 6 after serving his four-game suspension. Irving played in two regular season games, both in October, registering four tackles and one sack. He suffered a high ankle sprain during practice on November 1, and did not play again.

On March 1, 2019, Irving was indefinitely suspended by the NFL for again violating the league's policy on substances of abuse. A few days later, he announced that he was quitting football because he was opposed to the NFL's drug policy, specifically with regards to marijuana. He was conditionally reinstated by the NFL on October 16, 2020, and he worked out for the Las Vegas Raiders the next day.

Las Vegas Raiders
On October 20, 2020, Irving was signed to the Las Vegas Raiders practice squad. He was elevated to the active roster on October 24 and November 14 for the team's weeks 7 and 10 games against the Tampa Bay Buccaneers and Denver Broncos, and reverted to the practice squad after each game. He was placed on the practice squad/COVID-19 list by the team on November 18, and restored to the practice squad three days later. He was elevated to the active roster again on November 21 for the week 11 game against the Kansas City Chiefs, and reverted to the practice squad again following the game. He was placed back on the practice squad/COVID-19 list on December 22, 2020, and restored to the practice squad again on December 29. His practice squad contract with the team expired after the season on January 11, 2021. On February 18, 2021, Irving re-signed with the Raiders. He was released on May 21, 2021.

Career statistics

Personal life
Following his indefinite suspension from the NFL in March 2019, Irving became an activist for cannabis. He co-founded his own cannabis advocacy magazine called Cannabis Passport with John Scannell who originally invented the Worlds First Rolling paper magazine.

References

External links
Dallas Cowboys bio
Cowboys' David Irving on horrors of a childhood in Compton and low point that helped him get his life in order
Twitter

1993 births
Living people
Players of American football from Compton, California
American football defensive ends
Iowa State Cyclones football players
Kansas City Chiefs players
Dallas Cowboys players
Las Vegas Raiders players
Doping cases in American football


text:
Coryphaenoides mediterraneus (syn. Chalinura mediterranea) è un pesce abissale della famiglia Macrouridae.

Distribuzione e habitat
È presente nel mar Mediterraneo occidentale compresi i mari italiani, apparentemente molto raro; è anche presente nell'Oceano Atlantico tra la Scozia (qualche segnalazione dall'Islanda) e le Azzorre. È presente anche nell'Atlantico occidentale nelle acque del golfo del Messico.

Vive a profondità elevatissime, fino ad oltre 4000 metri.

Descrizione
Come forma generale è simile agli altri pesci topo da cui si riconosce facilmente per la riduzione del rostro e la bocca quasi terminale. La testa è ricca di cavità mucose, meno vistose che in Hymenocephalus italicus, il barbiglio sotto il mento è abbastanza lungo (più del diametro oculare). I denti superiori sono piuttosto grandi. L'occhio è relativamente piccolo. La prima pinna dorsale è elevata, il primo raggio è spiniforme e dentellato, la seconda dorsale è lunga fino all'estremità del corpo ed è più bassa della pinna anale. Le pinne ventrali hanno il primo raggio allungatissimo.

Il colore è roseo con ventre e testa neri. Le pinne sono incolori.

Biologia
Ignota. Sembra si nutra di invertebrati bentonici.

Pesca
Si cattura con le reti a strascico scientifiche.

Bibliografia
 Tortonese E. (1975), Osteichthyes - Fauna d'Italia vol. XI, Calderini, Bologna

Altri progetti

Collegamenti esterni

Gadiformes


text:
Vadym Mykolayevich Tyshchenko - em ucraniano, Вадим Миколайович Тищенко (Horodok, 24 de março de 1963 - Dnipropetrovsk, 14 de dezembro de 2015) foi um futebolista ucraniano.

Nos tempos de URSS, seu nome era russificado como Vadim Nikolayevich Tishchenko (Вадим Николаевич Тищенко, em russo).

Carreira
Estreou profissionalmente em 1981, no Nyva Vinnytsia, pelo qual jogo até 1984. Defendeu ainda Dínamo-2 Kiev, SKA Karpaty Lviv (antecessor do Karpaty Lviv e Dnipro Dnipropetrovsk, clube por qual obteve maior destaque na carreira, atuando em 109 partidas e marcando 15 gols entre 1987 e 1992.

Tishchenko deixou os gramados como jogador em 1994, quando defendia o  Hapoel Haifa de Israel, prejudicado por uma grave lesão no pé.

Seleção Soviética
Convocado para o time olímpico da Seleção Soviética em 1987, integrou o time que terminou com a medalha de ouro nas Olimpíadas de Seul, passando no caminho por Argentina e Itália e derrotando de virada na final o Brasil. A defesa soviética era interrepublicana: era composta, além de Tishchenko, por Viktor Losev (russo étnico), Syarhey Harlukovich (bielorrusso), Gela Ketashvili (georgiano), Oleksiy Cherednyk (ucraniano da RSS Tadjique) e Yevgeniy Yarovenko (cazaque de ascendência ucraniana).

Pela Seleção principal da URSS, estreou ainda em 1987, mas acabou perdendo a Eurocopa de 1988), meses antes da Olimpíada de Seul. Era cotado para representar o país na Copa de 1990, mas também não foi convocado.

Pós-aposentadoria
Encerrada a carreira de jogador, Tischenko migrou para o banco de reservas do Dnipro, agora como assistente de Vyacheslav Hroznyi. Saiu do clube em 1997, mas voltaria para assumir o comando técnico no ano seguinte.

Entre 1999 e 2001, trabalhou no FC Kryvbas Kryvyi Rih (como técnico do time reserva e auxiliar-técnico), voltando outra vez ao Dnipro no mesmo ano. Foi técnico interino da agremiação em 2005 e 2010. Tishchenko permaneceu no Dnipro até 14 de dezembro de 2015, quando faleceu aos 52 anos. A causa da morte não foi divulgada.

Links
 Perfil de Tishchenko

Futebolistas Ucranianos da União Soviética
Futebolistas do Dnipro Dnipropetrovsk
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1988
Treinadores de futebol da Ucrânia


text:
Dirty Oppland er en norsk rap/hiphopgruppe bestående (ved udgivelse i 2002) af Jaa9, OnklP, A-Kjeft, Sjakk-Mats, Defekt, Abu, Empefem, Pi, Bj Ørnar, Dj Buckmann, Eddie Torres & Lav-Tekk.

Navnet kom til da gruppemedlem OnklP tilfældigvis råbte "døøøørty oppland" i slutningen af sangen "Digger det", og siden har gutterne gået under det navn (sangen blev indspillet i slutningen af 2001)

Gruppen har udgivet en cd som hedder "Dirty Oppland Greatest Hits", med blandt andre hittet "Hvasaruman". Gruppens mest profilerede artister er Jaa9 & OnklP eller Johnny Engdal Silseth og Pål Tøien, som de rigtigt hedder. Disse to har udgivet en cd, "Sjåre Brymæ". Denne cd indeholder mange hits, blndt andre Kjendisparty som hele Norge sang med på, og Stank Ass Ho 2 med Rune Rudberg.

Onkl P, eller Pål Tøien, har også udgivet sin egen cd, kaldet "Det kunne vært deg". Denne blev nomineret til årets hiphopalbum, men vandt ikke. En af grundende til det er at de andre cder havde været længere tilgængelige. Onkl P er også den mest profilerede i Dirty Oppland. Det vil sige at medierne fokuserer mest på ham og og hans privatliv. Defekt bliver også kaldt Defedekt.

Udgivelser

 Dirty Oppland – Dirty Oppland Demo
 Dirty Oppland – Greatest Hits
 Jaa9 & OnklP – Bondegrammatikk – The mixtape
 Jaa9 & OnklP – Sjåre Brymæ
 OnklP – Det kunne vært deg

Eksterne henvisninger
 Dirty Oppland

 Musikvideo: Jaa9 og Onkl P feat. Rune Rudberg: Stank ass ho

Hiphopgrupper fra Norge


text:
Словарь достопамятных людей Русской земли — биографический справочник, составленный Дмитрием Николаевичем Бантыш-Каменским.

Содержит 630 биографий с указанием «достопамятных людей». Основное место отведено военным и церковным деятелям, любимцам царей. При составлении словаря Бантыш-Каменский использовал многочисленные архивные материалы, фамильные документы и устные предания.

В 5 ч. Москва, 1836 (с дополнениями он был переиздан в трёх частях в Петербурге в 1847 г.).

Замысел знаменитого памятника российской историографии, над которым Д. Н. Бантыш-Каменский работал более двадцати лет, возник на волне интереса к русской истории, вызванной появлением «Истории государства Российского» Н. М. Карамзина. Многие из подобных словарей, выходившие позже, в том числе известный «Русский биографический словарь», имеют в своей основе биографии, когда-то составленные Д. Н. Бантыш-Каменским.

«Словарь достопамятных людей Русской земли» включил расширенные биографии 630 видных государственных деятелей, представителей Русской Православной Церкви, военачальников, флотоводцев, учёных, врачей, писателей, поэтов, композиторов, художников, деятелей сцены, зодчих и многих других. Замечательно то, что в ряде случаев автор хотел дать не просто биографии, а своего рода литературные портреты. Важно и то, как Бантыш-Каменский оценивал современные ему исторические события, прежде всего Отечественную войну 1812 года, и как передавал впечатления о личных встречах с современниками, героями биографий.

Источники, которыми пользовался Д. Н. Бантыш-Каменский при составлении жизнеописаний, весьма разнообразны. Это государственные и фамильные архивы (Н. Н. Бантыш-Каменского, академика Г. Ф. Миллера), неопубликованные записки современников, периодические издания, печатные труды историков и просто устные «рассказы достоверных особ».

«Словарь достопамятных людей Русской земли» — уникальный труд, созданный усилиями одного человека и представивший историю России в лицах, — до сих пор не утратил своего справочного значения.

Ссылки

Биографические словари
Энциклопедии Российской империи
Энциклопедии на русском языке
Словари и энциклопедии в общественном достоянии


text:
Cmentarz wojenny nr 202 – Tarnów – nieczynny, austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu VI Tarnów.

Cmentarz został utworzony w 1914 roku i znajduje się w północnej części Tarnowa. Ograniczony jest ul. Starodąbrowską od wschodu oraz ul. Szpitalną i al. Matki Bożej Fatimskiej od zachodu. Jest to dawny, XIX-wieczny, cmentarz garnizonowy armii austriackiej, na którym podczas Wielkiej Wojny chowano poległych w walkach w okolicach Tarnowa w 1914 i w początkach 1915 roku, oraz zmarłych w tarnowskich szpitalach i lazaretach żołnierzy. Pochowano na nim 1485 żołnierzy: 680 austro-węgierskich, 9 niemieckich oraz 796 rosyjskich. Znane są nazwiska prawie połowy z nich.

Projektantem cmentarza był Heinrich Scholz.

W okresie międzywojennym o cmentarz nie dbano, zarastał trawą i niszczał. Podczas II wojny światowej armia niemiecka urządziła na cmentarzu stanowisko obrony przeciwlotniczej, niszcząc bramę wejściową. Po II wojnie światowej dokończono dzieło zniszczenia cmentarza, w połowie lat 60. XX wieku wywieziono z jego terenu pozostałe elementy wyposażenia i splantowano obszar nekropolii, nie ekshumując prochów poległych.

W 2011 roku zarząd miasta rozpoczął odtwarzanie cmentarza. Od strony zachodniej zrekonstruowano bramę i ogrodzenie, w centrum nekropolii ustawiono obelisk, po czym w 2015 cmentarz wpisano do rejestru zabytków województwa małopolskiego. W 2022 roku odtworzono kwatery, w których spoczywają polegli żołnierze.

Przypisy

Bibliografia
 Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, .
 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V-VII), Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 1998, .

Tarnów
Tarnów
202
Zabytkowe cmentarze w Tarnowie