text:
René Francisquet, né le  à Paris 10 et mort le  à Margency, est un pilote motocycliste français, notamment double vainqueur du Bol d'or en 1924 et 1925 au circuit de Saint-Germain sur Sunbeam 500 "90 culbutée".

Biographie

La carrière de Francisquet en compétition sur deux roues s'étale de 1923 à 1931, uniquement avec des marques britanniques de hautes cylindrées pour l'époque (Norton, puis surtout Sunbeam, et enfin Rudge-Whitworth).

En 1923 il termine  et premier français du Grand Prix de l'U.M.F. ( en 1924). En 1925 il est vainqueur du Circuit de l'Aisne, deuxième du GP de Lyon et  du GP du M.C.F.. En 1926 il remporte le GP du M.C.F.. En 1927 il s'impose aux GP de l'Ouverture et de la Clôture de saison à l'Autodrome de Linas-Montlhéry, et il gagne encore au Circuit de l'Aisne, finissant  au GP du M.C.F.. En 1929 il est  du GP de Lyon et  au GP du M.C.F.. En 1930 il gagne le Circuit du Dauphiné à Grenoble, puis en 1931 le GP de Lorraine avec le choix d'une dernière marque.

De plus, René Francisquet a été nommé chevalier de la Légion d'honneur par décret du , publié au journal officiel du , pris sur proposition du Ministre de défense, en qualité de capitaine de l'armée de l'air, puis promu officier de la Légion d'honneur par décret du , publié au journal officiel du , pris sur proposition du Ministre de la défense, en qualité de capitaine, bureau central d'incorporation et d'archives de l'armée de l'air .

Par ailleurs, la concession de la Médaille militaire est intervenue en faveur de René FRANCISQUET, par décret du , en qualité d'adjudant,  régiment d'aviation.

Notes et références

Lien externe
 René Francisquet, deux photographies sur Gallica (BNF).

Pilote de moto français
Naissance dans le 10e arrondissement de Paris
Naissance en février 1896
Décès dans le Val-d'Oise
Décès en novembre 1978
Décès à 82 ans


text:
7. března – neděle
  Odstartoval úvodní závod nového ročníku formule 1, Grand Prix Austrálie. Vítězem se stal Michael Schumacher na voze Ferrari.
 11. března – čtvrtek

 14. března – neděle

 21. března – neděle
  Druhý závod Formule 1, Grand Prix Malajsie vyhrál Michael Schumacher na Ferrari.
 29. března – pondělí
  Rozšíření NATO o Bulharsko, Estonsko, Litvu, Lotyšsko, Rumunsko, Slovensko a Slovinsko.

Reference

Externí odkazy

Aktuality 2004

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
1789 est un film français réalisé par Ariane Mnouchkine et sorti en 1974.

C'est la captation du spectacle 1789, création collective du Théâtre du Soleil qu'elle a mis en scène et représenté en 1970.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original : 1789
 Réalisation : Ariane Mnouchkine
 Scénario : Ariane Mnouchkine
 Photographie : Michel Lebon
 Montage : Françoise Belloux
 Musique : Michel Derouin
 Production déléguée : Georges Dancigers
 Production : Les Films Ariane
 Société(s) de distribution :
 Pays d'origine :
 Langue originale : Français
 Format : Eastmancolor  - son  Mono
 Genre : Documentaire
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Philippe Caubère
 Roland Amstutz
 Lucia Bensasson
 Jean-Claude Bourbault
 Serge Coursan
 Joséphine Derenne

Liens externes

Film français sorti en 1974
Adaptation d'une pièce de théâtre française au cinéma
Film sur la Révolution française
Film dont le titre n'est constitué que de chiffres
Film tourné en Eastmancolor
Film des Films Ariane


text:
Tierra de Medinaceli, también conocida como Comarca de Arcos de Jalón, es una comarca ubicada al sureste de la provincia de Soria, España. Al norte limita con las estribaciones más orientales de la sierra del Muedo, que la separan de Las Vicarías; al norte, noroeste y oeste con la misma sierra y la de la Mata, que la separan de la comarca de Almazán; al este con la Comunidad de Calatayud (perteneciente a la provincia de Zaragoza); y al sur con la sierra Ministra y la sierra del Solorio, que la separan de las comarcas de la Serranía de Guadalajara y el Señorío de Molina-Alto Tajo (pertenecientes a la provincia de Guadalajara). Durante el siglo XIX hubo un intento de constituir una nueva provincia, vertebrada en torno al río Jalón que incluía a este territorio y al vecino aragonés.

La comarca se reparte entre las cuencas hidrográficas del Duero y Ebro, siendo atravesada por el río Jalón.
En la Edad Media fue tierra fronteriza entre el reino de Castilla y el reino de Aragón.
El Cid Campeador siguió el curso del Jalón en su destierro y encontró refugio en los pueblos de esta comarca.
La orografía determina que la autovía A-2 y la antigua N-II, que unen Madrid con Zaragoza siga también el curso del río Jalón.

Incluye los municipios: Alcubilla de las Peñas, Almaluez, Arcos de Jalón, Medinaceli, Miño de Medinaceli, Santa María de Huerta y Yelo.

Comunicaciones
Como se ha dicho, existen la autovía  y la carretera ; además, la  y la autovía  inician en esta comarca su trazado. Adicionalmente, algunos pueblos cuentan con estación de tren operativa de la línea Torralba-Soria.

Vegetación y fauna
La vegetación está formada por pequeñas manchas de encinares y quejigares en barrancos y laderas de los altos de Baraona, donde también hay sotos fluviales; matorrales con especies como el lino y tomillos de varios tipos, sabinas y plantas adaptadas a ambientes con altas concentraciones de sal (halófilas), como "Glaux maritima" y "Salicornia ramosissima" en el páramo de Layna; y sabinares de sabina albar y matorrales, con especies como "Tanacetum vahlii" en los sabinares del Jalón. La fauna consta de especies entre las que destaca la alondra de Dupont, como una de las poblaciones ibéricas de mayor importancia en el conjunto de las aves esteparias; la presencia esporádica del lobo ibérico; y el sapillo pintojo meridional en los arroyos, lagunas y zonas encharcadas de los sabinares del Jalón.

En este aspecto, podemos localizar en la comarca zonas incluidas en la Red Natura 2000: en el LIC y ZEPA Altos de Barahona, en el de Páramo de Layna, en el LIC Sabinares del Jalón y en el de Monteagudo de las Vicarías.

Patrimonio
El patrimonio cultural de Tierra de Medinaceli es muy rico, debido a su historia. Sus Bienes de Interés Cultural así lo corroboran; son los que siguen:

En Medinaceli, el Palacio Ducal, el Arco de Medinaceli, el castillo y el conjunto histórico de la villa; en Santa María de Huerta, las ruinas Ciclópeas (zona arqueológica), el monasterio de Santa María de Huerta y el castillo de Belimbre; en las localidades de Ambrona y Torralba del Moral, los yacimientos arqueológicos que llevan su nombre; en Puebla de Eca, el rollo de justicia; en Sagides, el castillo de Almadeque; en Arcos de Jalón, el castillo; en Jubera, el suyo; en Miño de Medinaceli, también el suyo, además del abrigo de Carlos Álvarez (arte rupestre); en Montuenga de Soria, el castillo; en Somaén, el suyo; en Aguilar de Montuenga, la torre; en Arbujuelo, la suya; en Layna, la suya también; en Conquezuela, la cueva Santa Cruz (arte rupestre); en Beltejar, la iglesia de la Asunción de Nuestra Señora; y en Alcubilla de las Peñas, la torre de la Senda.

Demografía

Población por municipios

Población por núcleos

Véase también
 Comarcas de la provincia de Soria

Referencias

Enlaces externos
 Diputación Provincial de Soria
 http://www.sorianitelaimaginas.com/
 https://web.archive.org/web/20060205214848/http://sauce.pntic.mec.es/~fares/jalon.htm

Tierra de Medinaceli
Ducado de Medinaceli


text:
Joseph Louis Levis (Boston, 20 de julio de 1905-Brighton, 20 de mayo de 2005) fue un deportista estadounidense que compitió en esgrima, especialista en la modalidad de florete. Participó en tres Juegos Olímpicos de Verano entre los años 1928 y 1936, obteniendo dos medallas en Los Ángeles 1932, plata en la prueba individual y bronce en la prueba por equipos.

Palmarés internacional

Referencias

Esgrimidores de Estados Unidos
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Ámsterdam 1928
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Los Ángeles 1932
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Berlín 1936
Medallistas olímpicos de esgrima
Medallistas olímpicos de plata de Estados Unidos
Medallistas olímpicos de bronce de Estados Unidos
Medallistas olímpicos de plata de Los Ángeles 1932
Medallistas olímpicos de bronce de Los Ángeles 1932


text:
Thomas L. Hancock (February 3, 1948 – January 31, 2016) was an American politician who was Iowa State Senator from the 16th District. A Democrat, he served in the Iowa Senate from 2005.  He retired from the United States Postal Service after 31 years and was a member of the Epworth Volunteer Fire Department.

Hancock served on several committees in the Iowa Senate: the Agriculture committee; the Appropriations committee; the Environment and Energy Independence committee; the Judiciary committee; the Transportation committee; and the Natural Resources committee, where he was vice chair.  He also served as chair of the Justice System Appropriations Subcommittee.

Hancock was last re-elected in 2008 with 17,129 votes, defeating Republican opponent Dave McLaughlin. He died of an apparent heart attack on January 31, 2016, in Dubuque.

References

External links
 Senator Tom Hancockofficial Iowa Legislature site
 Senator Tom Hancockofficial Iowa General Assembly site
State Senator Tom Hancockofficial constituency site

1948 births
2016 deaths
Democratic Party Iowa state senators
United States Postal Service people
People from Epworth, Iowa


text:
Liberté (Vrijheid) is sinds de onafhankelijkheid van Guinee in 1958 het volkslied van dit land. De muziek is geschreven door Fodeba Keita. De tekstschrijver is onbekend.

Franse tekst
Peuple d'Afrique!
Le Passé historique!
Que chante l'hymne de la Guinée fière et jeune
Illustre epopée de nos frères
Morts au champ d'honneur en libérant l'Afrique!
Le peuple de Guinée prêchant l'unité
Appelle l'Afrique.
Liberté! C'est la voix d'un peuple
Qui appelle tous ses frères a se retrouver.
Liberté! C'est la voix d'un peuple
Qui appelle tous ses frères de la grande Afrique.
Bâtissons l'unité africaine dans l'indépendance retrouvée.

Cultuur in Guinee
Volkslied uit Afrika


text:
A mud bath is a bath of mud, commonly found in areas where hot spring water can combine with volcanic ash. Mud baths have a long history that dates back thousands of years. Mud baths are conceived as public bathing spaces created in open areas.  However, the commercialisation of the idea led to its presence in many high-end spas in many countries of the world.

Mud baths come from many sources:
Lakes (e.g. Lake Techirghiol in Romania and Käina Bay in Estonia)
Saltwater sea (e.g. Dead Sea in Jordan and Israel)
Hot springs (e.g. Calistoga, Napa Valley, California)
Mud volcano (e.g. Tiga Island, Malaysia, El Totumo, Colombia)

Mud baths in the United States are most common at resorts, particularly in California and Miami Beach, Florida. The mud at these baths consists of a combination of local volcanic ash, imported Canadian peat, and naturally heated mineral waters.

Historically, mud baths have been used to treat neurological, rheumatologic (osteoarthritis) and cardiovascular disorders, gynecological conditions (inflammatory and menstrual cycle disorders) and skin pathology (eczema, acne, psoriasis, dermatitis).

See also

 Balneotherapy
 Bath salts
 Heubad
 Mud wrap
 Peloid
 Wallowing

References

Medicinal clay
Bathing


text:
Biografia
Afroamericana del Maryland, ha esordito nel 1989 con un singolo; il suo primo album è uscito due anni dopo.

Nel 1993 ha inciso l'album One Woman's Insanity, prodotto come quello precedente dalla Warner Bros.: ha registrato notevole successo soprattutto negli USA.

Nel 1995 il suo brano Party Girl (Turn Me Loose) è stato inserito nella colonna sonora del film Studio 54.

Nel 1997 l'artista si è imposta anche in Europa, col singolo Free, certificato disco d'oro nel Regno Unito.

Discografia

Album
 1991: Blue Notes in the Basement
 1994: One Woman's Insanity
 1998: Situation: Critical
 2001: Stranger Than Fiction
 2007: Grime, Silk, & Thunder
 2013: Hero Worship
 2017: Black Stereo Faith

Altri progetti

Collegamenti esterni

Musicisti afroamericani


text:
Xavier Abril de Vivero (1905 — 1987) é um escritor peruano, autor de Poemas de Xavier Abril, Holiywood (relatos) e Antologia de César Voltejo.

Bibliografia
 Grande História Universal Ediclube, 2006.
 Nova Enciclopédia Portuguesa, Ed. Publicações Ediclube, 1996.

Poetas do Peru
Mortos em 1987


text:
Зелений театр — амфітеатр під відкритим небом в Одесі. Був побудований в 1936 році в Олександрівському парку (нині — Парк імені Т. Г. Шевченка). Архітектори — Е. С. Баумштейн та А. С. Назарець.

Історія

Хронологія перетворення ставка в театр під відкритим небом
 Історія театру починається в 1876 році з робіт по влаштуванню в Олександрівському парку (сьогодні парк Шевченка) ставка в формі  Чорного і  Азовського морів. Газета «Новоросійський телеграф» публікує новину:

 Пізніше, як засвідчує «Новороссийский телеграф», ідея зазнала змін:

 1936 рік — через півстоліття було прийнято рішення засипати котлован і на його місці побудувати театр під відкритим небом. 9 квітня 1936 року «Чорноморська комуна» пише:

 18 травня того ж року «Чорноморська комуна» уточнює:

Як писав  Валентин Катаєв: «Крихкий бюджет муніципалітету, підірваний темними махінаціями міського голови, не витримав подальших витрат. "Чорне море" так і залишилося на вічні часи необлицьованим і сухим.». Юрій Олеша в своїй книзі «Стадион в Одесі» писав, що «в цій уголовині, названій Черним морем, грали в футбол».

 Літературний краєзнавець Ростислав Александров писав: "Звідси, з «Чорного моря», пішли у великий футбол В. Зінкевич, Т. Коваль, В. Котов, М. Малхасов, І. Тішкін … Тут зійшла зірка спортивного щастя Олександра Злочевського, неповторного «Сашки Злота», кумира одеських уболівальників і героя безлічі легенд … "

 1936 рік — театр відкрився для публіки 14 липня 1936 року. Перший сезон був насиченим: в дні відкриття — гастролі Ленінградського театру Червоної Армії, 17 червня тут виступили майстри Ленінградської оперети на чолі з Н. Д. Ксендзовським. 18 липня на сцені театру давали дві одноактні оперети — «Чотири помилки» і «Весілля в Севільї».

Артисти, які виступали на сцені Зеленого театру

У Зеленому театрі виступали Аркадій Райкін, Тарапунька і Штепсель, Едіта П'єха, Анна Герман, Михайло Водяний , Олег Анофрієв, Муслім Магомаєв, Софія Ротару, а також Алла Пугачова. На сцені Зеленого театру виступали симфонічні оркестри, а також корифеї радянського джазу Леонід Утьосов, Олег Лундстрем, Анатолій Кролл і Едді Рознер. Серед іменитих артистів, які виступали на сцені Зеленого театру, був також вокально-інструментальний ансамбль Грузії «Орера», в складі якого співали Вахтанг Кікабідзе і Нані Брегвадзе
У 1962 році на сцені Зеленого театру дав два концерти Бенні Гудмен.

У Зеленому театрі проходив фестиваль «Біла акація», а одними з останніх концертів на його сцені стали виступи Чиж & Co, ЧайФ, Арія, Ва-Банк' , Король і Шут, СерьГа в рамках рок-фестивалю «Пікейні жилети», присвяченого пам'яті одеського музиканта, лідера групи «Бастіон» Ігоря Ганькевича. У 2018 році у Зеленому театрі пройшов щорічний міський фестиваль "Гешефт garage sale".

Відновлення театру

Після звільнення Одеси театр був в напівзруйнованому стані. Однак в 1946, одесити, готуючись до зустрічі з легендарною Клавдією Шульженко на сцені Зеленого театру, вийшли на його відновлення.

До кінця XX століття театр прийшов в повністю зруйнований стан.

У 2014 році підприємець і імпакт-інвестор Єгор Гребенніков розробив концепцію і інвестував 13 млн гривень у відновлення Зеленого театру. У 2015 році зусиллями волонтерів Зелений театр із занедбаної території перетворився на улюблене місце зустрічі і відпочинку одеситів. Суботники організували активісти ініційованого Гребенниковим Impact Hub Odessa.
.

Перший сезон відновленого Зеленого театру ознаменували лекція Андрія Макаревича, поетичні та літературні вечори Дмитра Бикова, Сергія Жадана, Леся Подерв'янського і Ади Роговцевої. Серед музикантів в 2016 році тут виступали Benjamin Clementine, Dakh Daughters, Pur:Pur, Один в каное, Іван Дорн.

На території Зеленого театру повністю реконструйована сцена, відкритий лекторій, обладнані майданчики для дитячих ігор, проводяться відкриті майстер-класи по екології і творчості
. На одному зі схилів відновленого театру волонтери створили еко-ферму, де навчають дітей і підлітків вирощувати екологічно чисті овочі.

Примітки

Література

 «Зодчі Одеси». В. Пилявский
 «Будівлі, споруди, пам'ятники Одеси і їх зодчі». В. Пилявский
 «Одеса 1920—1965: люди, події, факти». Видавництво «БАХВА», 2008.
 "Архітектура Одеси. Стиль і час ". В. Пилявський
 "Одеса. Архітектурно-історичний нарис ". В. І. Тимофієнко
 Галерея старих фотографій Одеси
 «Зелений театр». Олег Губарь
 «Історія Одеси в назвах вулиць». Я. МАЙСТРОВА
 Зелений театр  — історична довідка проекту «Архітектура Одеси»
 КП «ПКіВ» ім. Т. Г. Шевченко  — офіційний сайт Департаменту культури і туризму Одеської міської ради

Див. також
 Парк Шевченка (Одеса)

Посилання

Театри Одеси
Споруди, збудовані 1936
засновані в Одесі 1936


text:
Ried ist ein Gemeindeteil des Marktes Markt Indersdorf im oberbayerischen Landkreis Dachau und eine Gemarkung. Bis 1971 bestand die Gemeinde Ried.

Das Dorf Ried liegt circa einen Kilometer südlich von Indersdorf und ist über die Staatsstraße 2054 zu erreichen.

Die Gemarkung Ried liegt vollständig im Gemeindegebiet von Markt Indersdorf und hat eine Fläche von etwa 538 Hektar.

Geschichte
Der Ort wurde 784 als "Reodir" erstmals erwähnt.

Die Gemeinde Ried hatte 1964 ein Gemeindegebiet von 532,47 Hektar, 520 Einwohner (1961) und die fünf Orte Ottmarshart, Karpfhofen, Obermoosmühl, Ried und Untermoosmühle. Zum 1. April 1971 wurde die Gemeinde Ried in die Marktgemeinde Markt Indersdorf eingemeindet.

Weblinks

 Gemeinde Markt Indersdorf

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Dachau
Einzelsiedlung
Ersterwähnung 784
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Dachau)
Gemeindeauflösung 1971
Geographie (Markt Indersdorf)


text:
Lathóg of Tír Chonaill (fl. 9th century) was an Irish poet.

Overview
According to a tract seemingly composed well after the 9th century, Lathóg of Tír Chonaill was mother of the poet Flann mac Lonáin. Lathóg once advised Flann to be liberal and open-handed, because the ollamh is bound to give the same hospitality he receives (MacCana, 1974).

A verse
My blessing and my counsel take my son and Aidhne's glory, Flan. Be generous for our honour's sake, since men give all that you demand. Believe your mother's word that still the niggard poet is in the wrong; Give of your riches with good will, you ask rewards from all for song. (Flower, 1947)

References
The Irish Tradition, Robin Flower, 1947
The Rise of the Later Schools of Filidheacht P. MacCana, in Eiru 25, pp. 126–46, 1974.

Irish women poets
9th-century Irish writers
Medieval Irish poets
People from County Donegal
Irish-language writers


text:
Az U–536 tengeralattjárót a német haditengerészet rendelte a hamburgi Deutsche Werft AG-től 1941. április 10-én. A hajót 1943. január 13-án állították szolgálatba. Két harci küldetése volt, hajót nem süllyesztett el.

Pályafutása
Első járőrszolgálatára 1943. június 1-jén futott ki Kielből Rolf Schauenburg kapitány irányításával. Az Atlanti-óceán északi részén vadászott, de nem sikerült egy hajót sem elsüllyesztenie. Második harci küldetésén a kanadai partok előtt cserkészett, de ismét sikertelen volt. A hazavezető úton, 1943. november 20-án, északkeletre az Azori-szigetektől egy brit fregatt, a HMS Nene és két kanadai korvett, a HMCS Snowberry és a HMCS Calgary mélységi bombákkal elpusztította. A legénységből 38-an meghaltak, 17-en túlélték a támadást.

Kapitány

Őrjáratok

* A tengeralattjáró nem érte el úti célját, elsüllyesztették

Jegyzetek

Források

IXC/40 típusú német tengeralattjárók


text:
Elizabeth "Liza" Wang Ming-chun SBS (born 28 August 1947), is a Hong Kong diva, actress and MC. She is a personality in Chinese-speaking communities. She has been nicknamed "The Big Sister" in the Hong Kong entertainment circle. Wang was a delegate in the National People's Congress from 1988 to 1997, and she is a member of the Chinese People's Political Consultative Conference.

Entertainment career
Liza Wang was born on 28 August 1947 in Shanghai, She moved to Hong Kong from Shanghai in autumn 1956 and signed up for Rediffusion Hong Kong's first Artist Academy class in 1967. From thousands of applicants, the 20-year-old Liza was one of the nine that were picked to attend acting classes. She was also the first to graduate from the academy.

Television
Her career has spanned four decades, since 1967. She began working for Rediffusion Television Limited (later renamed Asia Television and now defunct) until she joined TVB in 1971. She was one of the members of the all-girl music group Four Golden Flowers. Wang initially made her mark in the entertainment industry in drama series. Her work in front of the camera was followed by that behind the scenes on television productions.

In 2005, she received the Best Actress award during TVB's 38th Anniversary. She received this award the second time for her role in Wars of In-laws. Wang received her first Best Actress award for her drama series The Awakening Story in 2001. She celebrated her 40th anniversary in the entertainment industry in 2007.

Singing career
In parallel with her acting career Wang had a successful singing career, based on albums for her television series, consisting of TV theme songs.  She has sung cantopop as well as mandopop. She performed duets with singer Adam Cheng. She continues to perform TV theme songs such as "東方之珠" for musical series like the 2006 Glittering Days.

Cantonese opera

She experimented with stage musicals before becoming a Cantonese opera actress. It was within the Cantonese opera community that Wang met her longtime partner, Law Kar-ying. In 2005 the Sunbeam Theatre in North Point, Hong Kong's only regular venue for Cantonese Opera performances, was planned to close following a change of ownership. Wang decided to negotiate with the new owner, who then promised to extend the contract with the Cantonese Opera groups. Wang then criticized the Government for its lack of support for Cantonese Opera, and the Government promised to adopt Wang's request.

Wang was Chairman of the Chinese Artist Association of Hong Kong (香港八和會館) from 1992 to 1997, then again from 2005 to 2009. In 2007 Wang was awarded the Montblanc de la Culture Arts Patronage Award. She was later awarded an Honorary Doctorate of Letters by the City University of Hong Kong.

In February 2009 Wang fought for the development rights to restore the North Kowloon Magistracy building (北九龍裁判法院) in Sham Shui Po.<ref name="stan1">The Standard HK. "The Standard.com".  Retrieved on 13 March 2009.</ref> The building was originally proposed to be a new Cantonese opera training and performance center. Hong Kong's government granted the bid to the US Savannah College of Art and Design. Wang was upset over the loss, and said the government was only paying lip service to causes such as Cantonese opera.  The magistracy building is to be turned into a school specializing in creative and digital media."Yahoo". 八和落選 汪明荃轟黑箱作業 Retrieved on 13 March 2009

Political career

Pan-democrat home return permits request
Since the 1997 transfer of sovereignty, the Chinese Communist Party have banned 8 of the 25 Hong Kong pan-democrat legislative councilors. They are barred from the mainland except for tours organized by the government. On 6 March 2008 Wang began publicizing the need to grant 24 Home Return Permit to the pro-democracy lawmakers.The standard HK. "The standard HK ". TV star hopes home visits can turn democrats into patriots Retrieved on 10 March 2008

Government Committee
On Apr 29, 2020, The Hong Kong SAR announced the appointments to the Cantonese Opera Advisory Committee which aims to promote the development of Cantonese opera, facilitating the transmission of this world intangible cultural heritage item, for the period from May 1, 2020, to April 30, 2022.  Wang is one of the members.

2008 Beijing Olympics
Wang mentioned that it was good timing to invite the democrats to enter mainland China in time for the 2008 Beijing Olympics.

The Pro-Beijing party Democratic Alliance for the Betterment of Hong Kong member Tam Yiu Chung responded that the Olympics was not a good reason for changing what the central government used to do.  Her concerns baffled her colleagues in the Chinese People's Political Consultative Conference. Democrat member Albert Ho said the issue of a home visit permit was such a rightful thing. It has never been mentioned by any politician but a performer. He appreciates Wang's efforts. Wang is a member, but not a standing committee member of the CPPCC.

Community work
As a mainstay at the TVB television network, Wang has gained almost legendary status for her efforts not merely as an entertainer but also as a philanthropist with a heart for social works and for improving lives in rural China and other areas. Within Hong Kong, she has also been an MC hosting TVB telethons for Tung Wah Group of Hospitals and many other charities.

Wang, being a two-time cancer survivor (first thyroid then breast cancer), decided to be an executive committee member of the Hong Kong Anti-Cancer Society. A series of informative radio talk shows on RTHK was also hosted where medical specialists were invited to discuss the many types of cancer. She has helped raise charities, awareness and funding for cancer patients. Recently a free concert was given at Tin Shui Wai for 4,500 residents; the concert was filled to capacity and hundreds were turned away. The crowd prevented guest performers like Miriam Yeung and Denise Ho from arriving on time. Denise Ho ascribed the audience overflow to Wang's popularity.

Personal life
Liza Wang was married to businessman Lau Cheong Wah from 1971 to 1983 and they remain good friends. In the late 1980s, she met Law Kar-ying, openly acknowledged as her partner for over twenty years, and whom she married on 2 May 2009 in Las Vegas. Being a native Shanghainese, Wang speaks fluent Shanghainese and has always identified as a Shanghainese.

The nickname of "Wang Ah-Tag" owing to social media usage
In recent years, Liza Wang has increased her usage in social media. However, upon uploading the photos with others, she has been handwriting the names of others on the photos. These handwritings have been occasionally described as "Wang Ah-Tag".

Filmography
 Television series

 Films
 1969 Singing Darlings
 1980 Miss Not Home
 197i The Sausage Chase
 1979 Full Moon Scimitar
 2015 ATM''

Awards

Honors
 Silver Bauhinia Star (2004)
 TVB Best Actress (2001, 2005)
 RTHK Gold Needle Award (2005)
 Mont Blanc de la Culture International Award (2007)

References

External links

Official Liza Wang web-site
Official Liza Wang Forum

|-
! colspan="3" style="background:#DAA520;" | TVB Anniversary Awards

|-

|-
! colspan="3" style="background:#DAA520;" | RTHK Top 10 Chinese Golden Songs Award

1947 births
Delegates to the 7th National People's Congress
Delegates to the 8th National People's Congress
Hong Kong film actresses
Members of the 10th Chinese People's Political Consultative Conference
Members of the 11th Chinese People's Political Consultative Conference
Members of the 12th Chinese People's Political Consultative Conference
Hong Kong television actresses
Hong Kong television presenters
Hong Kong women television presenters
Living people
People's Republic of China politicians from Shanghai
Singers from Shanghai
TVB veteran actors
Hong Kong Cantonese opera actresses
Members of the Preparatory Committee for the Hong Kong Special Administrative Region
20th-century Hong Kong actresses
21st-century Hong Kong actresses
Members of the Selection Committee of Hong Kong
Members of the Election Committee of Hong Kong, 1998–2000
Members of the Election Committee of Hong Kong, 2000–2005
Members of the Election Committee of Hong Kong, 2007–2012
Members of the Election Committee of Hong Kong, 2012–2017
Members of the Election Committee of Hong Kong, 2017–2021
Members of the Election Committee of Hong Kong, 2021–2026
Actresses from Shanghai
20th-century Hong Kong women singers
21st-century Hong Kong women singers
Recipients of the Silver Bauhinia Star
Chinese film actresses
Chinese television actresses
20th-century Chinese actresses
21st-century Chinese actresses
Hong Kong idols


text:
The L&YR Class 30 (Hughes) was a class of 0-8-0 steam locomotives of the Lancashire and Yorkshire Railway. The class was designed by George Hughes and introduced in 1910. Twenty-nine were rebuilds from Aspinall's L&YR Class 30 and 40 were new locomotives.

Numbering
A total of 69 locomotives was produced and these passed to the London, Midland and Scottish Railway (LMS) in 1923. The LMS gave them the power classification 6F and numbered them as follows:
 Rebuilds, 12771-12800
 New locos, 12801-12839

In 1948, British Railways (BR) inherited 11 locomotives and numbered them in the range 52782-52839.

Withdrawal
The first locomotive was withdrawn in 1927 and the last in 1951. None were preserved.

References

0-8-0 locomotives
30 (Hughes)
Railway locomotives introduced in 1910
Standard gauge steam locomotives of Great Britain
D n2 locomotives
Scrapped locomotives


text:
Gertrude Richardson (born Gertrude Matilda Twilley; 1875–1946) was an English-born pacifist, feminist and socialist who was prominent in the fight for women's rights in Manitoba, Canada before World War I (1914–18). During the war she became disillusioned with the women's movement, since many of its members supported the fighting. She suffered from recurrent physical and mental illness after the war, and ended her life in a mental hospital.

Early years

Gertrude Matilda Twilley was born in Leicester, England in 1875 to a working-class family.
She married, but was abandoned by her husband within a year.
The marriage was never consummated, but was also never annulled or invalidated.
Her family was involved in the peace movement during the Second Boer War (1899–1902).
Gertrude collected petitions and gave out anti-war literature for the Stop the War Committee.
She had poor health, and the stress of the war and the death of her father seem to have contributed to a nervous breakdown.
She was periodically hospitalized from 1901 to 1906.

Gertrude Twilley was deeply religious, and felt that a true Christian should feel compassion for all suffering people and should work for economic and social justice.
For the sake of justice women should have the vote, and women's moral sensitivity could work good against the greed and violence of men,
Gertrude therefore became involved in the women's suffrage movement in Leicester.
She also wrote for the Midland Free Press, a weekly socialist paper published in the Midlands of England.

Manitoba

In 1911 Gertrude and her mother moved to Canada to stay with her brother Fred on his homestead in the Roaring River district of Manitoba, to the south of the town of Swan River.
Gertrude settled in easily, and began to publish verse and articles in the Swan River Star. The Manitoba Grain Growers' Association had taken a position in favor of suffrage in 1911.
The Roaring River Suffrage Association was founded in March 1912, with both men and women as members. Getrude Twilley was president and her sister Fannie Livesey was secretary.
They thought they were the first suffrage group in Manitoba.
Gertrude married Robert Richardson, a successful local farmer, and took his name.
He was at least twenty-five years older than Gertrude. They adopted a child.

Getrude Richardson became involved in the local Missionary Society, and eventually became its president.
She also co-founded a Home Economics Society at which women in the region exchanged recipes and learned about trade so they could understand and influence their husbands' business dealings.
She was invited to contribute to Woman's Century, the organ of the National Council of Women of Canada.
Her main interest was the Suffrage Association. This was closely associated with the Grain Growers, which held meetings in the local schoolhouse.
The men of the Grain Growers were implicitly expected to support women's suffrage in exchange for the ample refreshments supplied at their meetings by the women .

The Roaring River suffragists supported the Liberal William Henry Sims in the 1914 provincial election, although Richardson was uncomfortable with identifying suffrage with a political party. Nellie McClung came to Swan River and stayed with the Richardsons.
She addressed a women's meeting in the afternoon and a packed meeting of both sexes in the evening.
William Henry Sims was returned for Swan River, but the Conservatives led by Rodmond Roblin were the overall winners in the province.

World War I

Richardson actively opposed World War I (1914–18).
She was against conscription and in favor of an early end to the war with a just peace settlement.
Her family was divided. One brother enlisted while another was a conscientious objector and was jailed.
There was a natural link between pacifism and maternal feminism. Augusta Stowe-Gullen (1857–1943) said in 1915 that "when women have a voice in national and international affairs, war will cease forever. This became an increasingly hard position to support as World War I dragged on, but Richardson stood firm.
She wrote that "war and militarism are the bitterest of all foes of womanhood, wifehood, motherhood and the home". Unlike other feminist writers she did not blame the deterioration in morality on the soldiers or the loose women who tempted them. She wrote "Shall we who drive them to the hell of war condemn their departure from our standard of morals? Ours is the responsibility, not only for the blighted purity, but for the maimed forms, the shattered brains, the sightless eyes."

In 1915 the Roaring River Suffrage Association made itself a branch of the Manitoba Political Equality League.
Richardson helped organize sections of the league in other Swan River valley communities.
In February 1915 she attended the Political Equality League's convention in Winnipeg, and joined a deputation that confronted the Tory Premier Rodmond Roblin.
The next day Richardson was elected first vice-president of the provincial division, with responsibility for organizing Equality groups throughout Manitoba.
Richardson later became disillusioned with the women's movement, which failed to represent "women's traditional values of peace and nurture".
Some leaders of the movement supported the war. She abandoned the suffrage movement, and also abandoned organized religion.

Harriet Dunlop Prenter may have encouraged Richardson to contribute to Canadian Forward from June 1917 onward.
Richardson came to believe that "true socialism is Christianity".
Richardson was both a maternal feminist and a Marxist.
She called on Canadian women to "arise and save our men" and blamed the war on "the blood-stained Capitalists of the world."

Last years

After the war Richardson tried to help the civilians in the countries that had been defeated and were now suffering from an embargo.
She began to suffer from illness and showed signs of mental stress, including loss of appetite, sleeplessness and depression.
She suffered from aural and visual hallucinations.
She was hospitalized in Winnipeg in 1921. She was released in 1925, but did not fully recover physically or mentally.
In 1930 she was admitted to the Hospital for Mental Diseases in Brandon, Manitoba.
She remained there, sometimes lucid and sometimes suffering from hallucinations, until her death from heart failure in 1946.

References

==Sources==

1875 births
1946 deaths
Canadian feminists
Canadian socialists
Canadian socialist feminists


text:
Quint Eli Pet () va ser un magistrat romà que va viure al . Formava part de la gens Èlia i era de la família dels Paetus o Pet.

L'any 217 aC va presentar la seva candidatura per ser cònsol el 216 aC, però no va sortir elegit. Era pontífex l'any 216 aC quan va morir combatent a la batalla de Cannes contra els cartaginesos d'Hanníbal.

Referències

Pet, Quint Eli
Pontífexs
Militars romans de la Segona Guerra Púnica


text:
Gerd Katter (14 March 1910 – 1995) was a German apprentice carpenter, insurance agent and patient of the notable German physician and sexologist, Magnus Hirschfeld.

Katter is largely discussed in the context of his gender identity and status as a patient of Magnus Hirschfeld. Though he was assigned female at birth, Katter lived as a man, changing his name, pronouns and physical form to align with his sense of gender.

Early life
Born on March 14, 1910, in Berlin-Britz, Gerd Katter disidentified with his assigned gender at birth. Through publications that described homosexuality and transvestism, such as those by sexual scientist Max Hodann, Das 3. Geschlecht by German activist and author, Friedrich Radszuweit, and Magnus Hirschfeld's book, Geschlechtskunde, Katter became aware of diverse iterations of sexuality and gender, which informed his own sense of identity. Katter was subsequently put in touch with Hirschfeld through an acquaintance of Hodann.

Surgery
In 1927 at age sixteen, Katter visited Magnus Hirschfeld's Institut für Sexualwissenschaft in Berlin with his mother, seeking gender affirming surgery in the form of a double mastectomy. The Institute, a research centre specializing in sexology, was known for providing medical and counselling services to its patients. Katter was turned away due to his young age, but returned to the Institute a few days later after having attempted the procedure by himself with a razor, though Katter does not mention this self-injury in his autobiographical account. In critical condition, Katter was treated accordingly by the Institute doctors, who completed the mastectomy.

Transvestitenschein
In 1928 at age eighteen, Katter sought further affirmation of his gender identity through acquiring a document known as a transvestite pass (German: Transvestitenschein). This document, issued by the governments of the German Empire and the Weimar Republic, identified its carrier as a transvestite, and allowed them to present in a way that may not have aligned with their assigned sex at birth. As described by historian Katie Sutton in her article, "Trans Rights and Cultures in the Weimar Republic," without these passes, and occasionally even with them, gender diverse individuals could be persecuted under Germany's "gross mischief" or "public nuisance" laws. Later in his life, while living in Brandenburg, East Germany, Katter contacted the Magnus Hirschfeld Society (German: Magnus-Hirschfeld-Gesellschaft) and donated his records. Katter's various transvestitenschein documents represent some of the few artifacts that scholars have access to today, and have been used to examine the role of identity documents in the fashioning of gender identity in Weimar Berlin.

As historian Annette F. Timm notes in her work, "'I am so grateful to all you men of medicine': Trans Circles of Knowledge and Intimacy," following his procedure and the acquisition of his transvestitenschein documents, Katter was touted by the Institute as a medical specimen and utilized as a "demonstration case" to visitors of the Institute. In scholar Elizabeth Andrea Rottman's dissertation, "Queer Home Berlin? Making Queer Selves and Spaces in the Divided City, 1945-1970," she recounts Katter's personal letters from the archives of the Magnus Hirschfeld Society, who's tone of fervent admiration for Hirschfeld and the Institute imply that he was happy to oblige.

Later life
Katter went on to complete a carpenter's apprenticeship in Berlin, and later lived in Birkenwerder, a village in Brandenburg, East Germany, with his mother, where he worked for an insurance company and took acting lessons. Throughout his lifetime he maintained a personal allegiance to socialism and antifascism as a member of the Socialist Unity Party of Germany (German: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) and the Kulturbund.

Advocacy for Hirschfeld
In 1947, Anton Ackermann, the head of the cultural department of the SED, received a letter from Katter advocating for the commemoration of Magnus Hirschfeld and the reconstruction of the Institut für Sexualwissenschaft, which had been destroyed by the Nazi Party. As quoted by historian Elizabeth Andrea Rottman, in his letter to Ackermann, Katter described Hirschfeld as a "victim of fascism," but also a "gigantic fighter," using popular socialist language to identify Hirschfeld as a Victim of Fascism (German: Opfer des Faschismus), who were survivors officially recognized by the state. Though Katter's lamentation of Hirschfeld's unjust treatment and victimization under Nazi rule emphasized Hirschfeld's identity as a German, he made no mention of his Jewish identity, believing it would transmute the perception of Hirschfeld from an "active fighter" of fascism into a "passive victim."

Following this letter, Katter contacted friends of Hirschfeld and individuals with cultural influence who he felt may support his endeavour including the German Jewish writers, Friedrich Wolf and Arnold Zweig. In 1985, Katter learned of the Magnus Hirschfeld Society through a West Berlin radio program, and wrote to them, eventually donating his personal archive and recording interviews with the Society.

Death
Gerd Katter died in the village of Birkenwerder in Brandenburg, Germany in 1995.

External links

 Gerd Katter: LGBTQ+ Stories from the Holocaust, by Dr. Jake Newsome

References

Wikipedia Student Program
1910 births
1995 deaths
German transgender people
Transgender men


text:
A metafísica dedutiva busca, para a metafísica ou filosofia primeira, a certeza e indisputabilidade da matemática. O padrão e ideal metodológico da metafísica dedutiva são os Elementos de Euclides. Metafísica dedutiva é uma maneira de generalizar o método da matemática.

Metafísica dedutiva é o método filosófico por excelência de Spinoza na sua obra máxima, a Ética. Descartes emprega o método na exposição geométrica das Meditações sobre filosofia primeira. Spinoza também o emprega na sua exposição da filosofia de Descartes, os Princípios da filosofia de Descartes. Como Thomas Hobbes busca a certeza matemática no "Livro I" do Leviatã, ele também pode ser considerado um metafísico dedutivo.

Indicação de livros
 Stuart Hampshire. 1951. Spinoza. London: Penguin Books, 1953.

Metafísica
Métodos filosóficos


text:
Hétérographe est une ancienne revue littéraire suisse romande semestrielle, diffusée en France, Suisse et Belgique de 2009 à 2013.

Description

Fondée en 2009 par un comité d'écrivains et de chercheurs, elle propose un espace de questionnement consacré aux questions de genre et aux thématiques LGBT, à travers des textes inédits, des entretiens, des essais et des comptes rendus (livres, dvd): «La littérature a la capacité de faire bouger la langue et cette langue est aussi celle qu'on utilise pour fixer des lois, et pour définir les injonctions sociales, familiales ou sexuelles.». Son sous-titre (« Revue des homolittératures ou pas : ») indique un positionnement intellectuel et créatif queer et plusieurs penseurs de cette mouvance ont contribué ou ont été interviewés par la revue : notamment Judith Butler, François Cusset, Didier Eribon, Marcela Iacub, Françoise Sironi, Dennis Cooper, Coco Fusco, Agnès Giard.

La revue cesse de paraître en 2013, mais ses dix numéros restent disponibles en téléchargement libre sur son site.

Auteurs

Chaque numéro présente des textes littéraires inédits d'auteurs francophones (Claudine Galéa, Alban Lefranc, Gilles Sebhan, Laurent Herrou, Philippe Rahmy) ou en traduction française (Emma Donoghue, Lawrence Ferlinghetti, Qiu Miaojin, Sharon Olds, Michał Witkowski, Rómulo Bustos Aguirre, Lucy Kirkwood), mais également des textes sortis d'archives et jamais publiés auparavant (Sandro Penna, Grisélidis Réal, Leonid Dobytchine, Georges Borgeaud, Yéghiché Tcharents, Tony Duvert).
La revue propose aussi des numéros thématiques : « Enfance » (numéro 6, avec Claude Ponti, Cathy Ytak, Anne Percin, …), « Migrations » (numéro 8, avec Jean Sénac, Gloria Anzaldua, Pedro Lemebel), "Animalité" (numéro 10 avec W.H.Auden, Kettly Mars, Yorgos Ioannou, Fabio Pusterla).

Chaque numéro accueille un cahier d'images, avec une carte blanche offerte à un artiste plasticien (photographe ou dessinateur) : Emmanuelle Antille, Martial Leiter, Albertine Zullo…

Notes et références

Lien externe

Titre de presse créé en 2009
Revue littéraire en France
Presse LGBT en Suisse
Presse semestrielle en français
Presse écrite en Suisse romande
Titre de presse disparu en 2013


text:
November Rain — сингл американской рок-группы Guns N' Roses с альбома Use Your Illusion I (10-я песня альбома). Автор рок-баллады — вокалист группы Эксл Роуз.

Композиция продолжительностью 8 минут 57 секунд достигла третьей позиции в хит-параде США, став самой длинной песней в истории чартов из всех, что попадали в лучшую десятку. В шоу, организованном по итогам награждения, группа исполнила песню вместе с Элтоном Джоном, аккомпанировавшим на фортепиано.

Музыка
Используется множество синтезаторов и клавишных инструментов. Каркас песни образуют фортепиано и голос Эксл Роуза, а также множество длинных гитарных соло Слэша. Фон образуют хор и оркестр синтезаторов. Примерно после 6,5 минут настроение изменяется с грустного на надрывное соло гитары, которое продолжается до конца песни.

Видео
Баллада «November Rain» стала наиболее востребованным видео на MTV и получила в 1992 году награду MTV Video Music Award за лучшую кинематографию. 14 июля 2018 года клип набрал 1 миллиард просмотров на YouTube, став первым видеоклипом XX века, достигшим этой отметки.

Текст
Начало:

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when i hold you
Don't you know i feel the same

But nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain

We've been through this such a long-long time
Just trying to kill the pain
But love is always coming, and love is always going
And no one's really sure who's letting go today
Walking away
If we could take the time to lay it on the line
I could rest my head just knowing that you were mine
All mine

So if you want to love me
Then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walking
In the cold November rain

Do you need some time on your own?
Do you need some time all alone?
Everybody needs some time on their own
Don't you know you need some time all alone?

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you?

Sometimes I need some time on my own
Sometimes I need some time all alone
Everybody needs some time on their own
Don't you know you need some time all alone?

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame

So never mind the darkness
We still can find the way
Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Состав исполнителей
Guns N' Roses
 Эксл Роуз — вокал, фортепиано, синтезатор, музыкальное программирование, хор, музыкальный продюсер
 Слэш — соло-гитара, продюсер
 Иззи Стрэдлин — ритм-гитара, бэк-вокал, продюсер
 Дафф Маккаган — бас, бэк-вокал, продюсер
 Мэтт Сорум — ударные, бэк-вокал, хор, продюсер
 Диззи Рид — бэк-вокал, продюсер
дополнительный музыканты
 Shannon Hoon — бэк-вокал, хор
 Johann Langlie — синтезатор, музыкальное программирование
 Reba Shaw — бэк-вокал, хор
 Stuart Bailey — бэк-вокал, хор

Интересные факты

Согласно заявлению Трэйси Ганз (основателю группы L.A. Guns) Роуз задумал композицию в 1983 году, до основания Guns 'N Roses, что подтверждает присутствие November Rain на сборнике демозаписей группы (под аккомпанемент одного пианино). Таким образом песня создавалась девять лет.

Чарты и продажи

Чарты

Годовые чарты

Сертификации

Примечания

Песни Guns N' Roses
Песни по алфавиту
Хард-рок баллады
Синглы, возглавлявшие UK Rock Chart


text:
Das neue Landhaus (, Nowaja datscha) ist eine Erzählung des russischen Schriftstellers Anton Tschechow, die am 3. Januar 1899 in der Moskauer Tageszeitung Russkije wedomosti erschien.

Der Moskauer Ingenieur Kutscherow baut um die drei Kilometer vom Bauerndorf Obrutschanowo entfernt eine Eisenbahnbrücke über den breiten, ruhig dahinströmenden Fluss. Die Ehefrau Jelena Iwanowna besucht den Ingenieur zusammen mit der kleinen Tochter. Weil der Frau die bewaldete Flusslandschaft um das Dorf so gefällt, kauft Kutscherow Land und lässt sich darauf binnen dreier Monate ein Haus erbauen. Das einstöckige Gebäude mit Terrasse, Balkon und Turm heißt in Obrutschanowo fortan das neue Landhaus. Die Kutscherows ziehen ein. Es beginnt ein Kleinkrieg zwischen den alteingesessenen Dorfbewohnern und der Moskauer Ingenieursfamilie. Ein paar Pferde und ein Stier Kutscherows richten in und um Obrutschanowo Flurschaden an. Die Obrutschanowoer revanchieren sich. Der Hirte treibt seine Herde einfach durch Kutscherows in monatelanger Kleinarbeit sorgfältig-kunstgerecht angelegten Garten. Dem Ingenieur werden Zaumzeug und eine Zange gestohlen. Darauf gibt der Ingenieur den Bauern keine Arbeit mehr. Sodann wird das Diebesgut heimlich zurückgegeben. Die Querelen nehmen kein Ende. In aller Herrgottsfrühe sammeln Mädchen aus dem Dorf den Kutscherows in ihrem Gelände alle über Nacht gewachsenen Pilze restlos weg. Die Kutscherows haben während der Zänkereien die schwächeren Nerven. Sie verkaufen Grundstück und Haus an einen Kollegiensekretär, der als neuer, stolzer Besitzer die grüßenden Bauern grundsätzlich übersieht.

Die Obrutschanowoer können eine Frage nicht beantworten. Warum vertragen sie sich mit dem neuen Besitzer, diesem aufgeblasenen Beamten, der höchsten sonntags auf einen Sprung vorbeikommt und warum vertrugen sie sich mit dem Ingenieur nicht? Ein gewisser Bauer Wolodjka (der seine Ehefrau, sobald sie aufbegehrt, ohrfeigt und sich anschließend in der Schenke betrinkt) weiß Antwort: "Wir haben ohne Brücke gelebt, wir wollen keine und brauchen sie nicht."

Deutschsprachige Ausgaben
Verwendete Ausgabe:
 Das neue Landhaus, S. 27–41 in Anton Tschechow: Das Glück und andere Erzählungen. Aus dem Russischen übertragen von Alexander Eliasberg. 187 Seiten. Wilhelm Goldmann Verlag, München 1962, Goldmanns gelbe Taschenbücher, Bd. 868

Weblinks
 Der Text
 online im Projekt Gutenberg-DE
 Новая дача (Чехов) (russisch)
 online in der FEB (russisch)
 Tschechow-Bibliographie, Eintrag Erzählungen Nr. 566 (russisch)
 Hinweis auf Erstpublikation im Labor der Fantastik (russisch)
 Eintrag im WorldCat

Einzelnachweise

Werk von Anton Pawlowitsch Tschechow
Literarisches Werk
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Russisch)
Erzählung


text:
Miquel Pastor Tous és director del Servei de Biblioteca i Documentació de la Universitat de les Illes Balears (1999-2009). Abans fou batle d'Artà des de 1987 fins a 1995 (dues legislatures) per Unió d'Independents d'Artà. El seu pare ja fou batle de la localitat anys enrere (1971-1975).

Referències

Artanencs
Alcaldes mallorquins


text:
Legacy of the Beast World Tour – trasa koncertowa grupy Iron Maiden. Koncerty etapu europejskiego 2018 rozpoczęły się 26 maja w Tallinie, w Estonii a zakończyły się w londyńskiej O2 Arena 11 sierpnia, na 2019 rok zaplanowano występy na kolejnych kontynentach świata. Pośród ujawnionych dat, znalazło się również miejsce na 12 wizytę formacji w Polsce, koncerty zabookowano na 27 i 28 lipca 2018 roku w krakowskiej Tauron Arenie. Idea tournée została zainspirowana grą komórkową tudzież serią komiksów o tej samej nazwie. Scenografia obrazowała szereg różnych, ale powiązanych ze sobą 'światów', zaś repertuar obejmował materiał z lat '80. XX wieku, z kilkoma niespodziankami z późniejszych albumów. Zgodnie z tradycją zespołu, była to już kolejna trasa, podczas której zaprezentowano kompilację najbardziej znanych utworów z dotychczasowego dorobku grupy. Jednocześnie uzupełniała ona poprzednie tournée "The Book of Souls World Tour" na poziomie wyboru obiektów i lokalizacji koncertów oraz tytularnego odniesienia do promocji gry, jak i obchodów 40-lecia działalności zespołu, trwających od 2015 roku. Trasa "Legacy of the Beast World Tour 2018/19/22" była pierwszą w historii muzyki w całości opartą o fabułę i postacie znane z promowanej gry RPG.

Oszacowano, iż 82 koncerty tournee obejrzało ponad 2 mln fanów w Europie oraz obu Amerykach, zaś sekstet pojawił się w 29 państwach świata. Sukces komercyjny oraz artystyczny wydarzenia skłonił management formacji do przedłużania trasy o kolejny, trzeci już etap. Oprócz Europy, gdzie po raz siódmy Iron Maiden zagrać mieli w Donington, jako headliner Download Festival, zespół planował odwiedzić Azję oraz Oceanię, co w kontekście tras retrospektywnych zdarzyło się po raz pierwszy. Do rewizji planów koncertowych zmusiła grupę globalna sytuacja wywołana pandemią koronawirusa COVID-19. Ostatecznie z pierwotnego rozkładu tournee pozostało kilkanaście największych koncertów stadionowych w wybranych krajach Europy, które przełożono na czerwiec – lipiec 2021 r. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom widzów, zespół zdecydował się na udział w unikatowej, wirtualnej edycji Download Festival 2020, transmitowanej via Download TV. Była to jedyna forma 'aktywności koncertowej' grupy w 2020 roku. Ze względu na obowiązujące restrykcje i obostrzenia dotyczące organizacji imprez masowych, trasa koncertowa została ponownie przełożona na rok 2022.

Pierwszego grudnia zespół ogłosił 30 dodatkowych koncertów w Ameryce Północnej oraz Europie. Stanowiły one uzupełnienie trasy "Legacy of the Beast 2022", która została wzbogacona o dodatkowy świat sceniczny, odnoszący się do albumu Senjutsu. Bruce Dickinson oraz Rod Smallwood zdecydowali, iż zbliżające się koncerty będą formą promocji ostatniego albumu studyjnego, zaś fani ujrzą wszystkie efekty specjalne z jakich zasłynęła trasa oraz kompletnie nowe rozwiązania nawiązujące do siedemnastego albumu studyjnego. W zamierzeniu managementu "Legacy of the Beast World Tour 2018 – 2022" miała być największą i najbardziej spektakularną trasą w historii formacji. Ostatecznie zabookowano 142 koncerty w 35 krajach, co okazało się największym osiągnięciem od 1995 r. oraz największa ilością zagranych sztuk z Brucem Dickinsonem od pamiętnej "Somewhere on Tour 1986/87". Występy zagrane w ramach "Legacy of the Beast World Tour 2018 – 2022" wzbudziły zainteresowanie około 4 mln widzów, co stanowiło kolejny rekord w historii Iron Maiden. Średnio w każdym ze spektakli uczestniczyło około 28,6 tys. osób. Tournee zostało uhonorowane specjalnym wyróżnieniem CAA & K2 Award.

Przygotowania
Według managera formacji Roda Smallwooda: (…)fani wiedzą, że mamy ustalony bardzo konkrety cykl tras odkąd Bruce i Adrian powrócili do Iron Maiden na początku XXI wieku – przeplatamy trasy poświęcone nowym albumom z trasami pełnymi historii i hitów. Uwielbiamy pracować w ten sposób z wielu powodów, nie tylko dlatego, że daje to zespołowi możliwość zagrania zarówno nowego materiału, jak i starych, uwielbianych utworów, które chcą usłyszeć fani. Dzięki temu trasy pozostają świeże, nie tylko dla fanów, ale również dla zespołu. Wizerunek tej trasy pełnej historii/hitów zdecydowaliśmy się zbudować wokół nazwy Legacy of the Beast, co dało nam możliwość wykorzystania kreatywnych pomysłów i dobrej zabawy, zwłaszcza z EDDIE'm! Nie chcę zbyt wiele zdradzać w tym momencie, ale zgodnie z tradycją Iron Maiden pracujemy nad mnóstwem różnych scen i mamy nadzieję, że zapewni to naszym fanom niezapomniane wrażenia, kiedy zobaczą to bardzo specjalne show.

Zespół połączył promocję albumu The Book of Souls (2015) z jednoczesną, synchroniczną kampanią marketingową w wymiarze frontalnym, dotyczącą gry Legacy of the Beast, w końcu filmu The Book of Souls: Live Chapter (2017). Ogłoszenie trasy, okazało się zbieżnym z obchodami 40 – lecia działalności formacji, które można odliczać oraz interpretować na kilka różnych sposobów: rok 2015 to 40 lat istnienia formacji od chwili jej założenia 25 grudnia 1975 r., 2016 r. to 40 lat działalności estradowej – pierwszy koncert: 1 maja 1976 r., 2017: 40 lat wizerunku estradowego (Prowler'77 – proto Eddie), 2018: 40 lat aktywności studyjnej (sesja 1978/79 Spaceword Studios), na rok 2019 przypada 40 lat działalności wydawniczej: listopad 1979 – kontrakt z EMI Rec, w końcu w kwietniu 2020 roku minie równo 40 lat od rynkowej premiery debiutanckiego albumu studyjnego Iron Maiden. Trasy "The Book of Souls World Tour 2016/17" oraz kolejna: "Legacy of the Beast World Tour 2018/19" dopełniają się, natomiast w kontekście kilkuletniej promocji wspomnianej gry i wielowymiarowo rozumianych obchodów 40-lecia działalności grupy, warto zatem potraktować wszystkie koncerty zbiorczo, jako nierozerwalną część planu marketingowego, obejmującego również promocję wspomnianego filmu koncertowego na YT (każdy z 15 utworów został w zaledwie dwie doby po premierze przekonwertowany na osobny klip promocyjny).

Nieprzypadkowy okazał się również dobór poszczególnych miejsc i obiektów, które w oczywisty sposób pokrywały się z europejskim tournée 2016 r. Zatem sekstet znów miał zagrać w Berlinie na Waldbühne, w Monachium jako headliner RockAvaria, po raz pierwszy od 1984 roku zabukowano kolejną po zaledwie roku czasu trasę po największych halach sportowych w Wielkiej Brytanii, oprócz Genting Arena w Birmingham, SSE Arena w Belfaście – koncerty w Manchesterze, Londynie, Aberdeen i Newcastle zostały zabukowane dokładnie w tych samych obiektach. Na londyńskiej O2 Arena mieli zagrać już po raz ósmy w karierze. Po raz kolejny byli headlinerami na Volt Festival, Graspop (już dziewiąty raz), Hellfest, kolejny raz GelreDome (po raz trzeci) w Arnhem, czy Arena de Unita w Trieście. W Hiszpanii zaplanowano tylko jeden koncert, za to na gigantycznym Wanda Metropolitano Stadium (pierwszy koncert rockowy na nowym obiekcie), nowością były występy na Trondheim Rocks, Firenze Rocks, Sweden Rock czy bułgarskim Hills of Rock na terenach sportowo-rekreacyjnych miasta Płowdiw przed 27 tys. widzów. Do miejsc, na których mieli zagrać po raz pierwszy indywidualne spektakle, należały: Letany Airport w Pradze, Tauron Arena w Krakowie, Dalhs Arena w Norwegii, Royal Arena w Kopenhadze, Tele2 Arena w Szwecji, Saku Arena w Estonii (powrót po 18 latach), Accor Arena w Paryżu (dawniej Bercy), Geneva Arena, San Siro Hippodrome, Freiberg Messegelande i Hannover Messe Plaza w Niemczech. W wielu przypadkach grupa miała wystąpić na o wiele większych obiektach niż przed dwoma laty. Niezwykle silną okazała się pozycja rynkowa zespołu na Starym Kontynencie, bowiem koncertowali tutaj trzeci rok z rządu, dając łącznie 89 występów dla około 2,7 mln widzów.

Dziewiątego listopada 2018 roku ogłoszono daty koncertów na zbliżający się rok 2019. Okazało się, iż zespół odwiedzi wyłącznie sześć państw świata: USA, Kanadę, Meksyk, Argentynę, Brazylię oraz Chile. Ze względu na kilkudniowe odstępy pomiędzy niektórymi datami, istniała możliwość podwojenia spektakli w danym mieście (np. Meksyk czy Brooklyn). Koncerty wiodły przez 20 tysięczne areny sportowe, amfiteatry, stadiony sportowe, tylko jeden z nich miał charakter festiwalowy. Iron Maiden po raz czwarty w karierze zostali headlinerem gigantycznego festiwalu Rock in Rio w Brazylii. Po raz pierwszy zdecydowano się na zagranie samodzielnego koncertu na stadionie piłkarskim w Los Angeles oraz dwóch koncertów na otwartym powietrzu w Toronto. Po raz siódmy w historii zespół zarezerwował stadion Velez Sarsfield w Buenos Aires (50 tys.) zaś po raz czwarty koncert w stolicy Chile, Santiago, zorganizowano na tamtejszym Stadionie Narodowym. Występ zaplanowany na 15 października 2019 roku wieńczył trasę "Legacy of the Beast World Tour 2018/19". Ze względu na ogromne zainteresowanie do rozkładu trasy dodano dwa koncerty w brazylijskich miastach São Paulo i Porto Alegre, gdzie zespół wystąpił na Estádio do Morumbi oraz Estadio Gremio. Były to ostatnie koncerty zabookowane na rok 2019, w którym Iron Maiden zagrali na wielkich obiektach bez tzw. target supportu, bowiem trudno za takowy uznać projekt syna Steve'a Harrisa, George'a – The Raven Age czy kilka innych, lokalnych grup. Ze względu na ogromne zainteresowanie postanowiono przedłużyć trasę o kolejny, trzeci rok z rzędu.

W pierwszej połowie listopada ogłoszono cykl 36 koncertów w Ameryce Północnej. Po raz pierwszy w historii grupy, sprzedaż biletów na obiekty o średniej pojemności oscylującej wokół 20 tys. miejsc, rozpoczęto na ponad osiem miesięcy przed startem trasy 18 lipca 2019 r. na Florydzie. Trasa obejmująca 33 miasta Stanów Zjednoczonych oraz Kanady okazała się największym sukcesem komercyjnym grupy w tym regionie, przynosząc dochód około 34 mln USD. Iron Maiden zagrali dla kilkuset tysięcy fanów, zarabiając z każdego koncertu ponad milion dolarów. Ogromny sukces grupa odniosła w Ameryce Łacińskiej, gdzie koncerty w sześciu miastach Meksyku, Brazylii, Argentyny i Chile zobaczyło nawet pół miliona widzów! Koncert w ramach headlinera festiwalu Rock In Rio 2019 został wyprzedany w rekordowym czasie, przyciągając również rekordową, ponad stutysięczną widownię. W stolicy Chile, Santiago, Iron Maiden wystąpili dla niemal 100 tys. widzów na Estadio Nacional de Chile i Arena Movistar.

Ostatecznie 82 koncerty "Legacy of the Beast World Tour 2018/19/20" obejrzało ponad 2 mln fanów w Europie oraz obu Amerykach. 44 koncerty, które zespół zagrał w 2019 roku przyciągnęły około 1,1 mln fanów w obu Amerykach. Według niezależnych dziennikarzy, krytyków muzycznych i agentów grupy, Iron Maiden w okresie 2008 – 2019 dali 494 koncerty, w ramach pięciu światowych tras, które przyciągnęły łącznie około 14,5 mln widzów. W roku 2019 minęło 20 lat od kiedy Anglicy powrócili w sześcioosobowym składzie. W latach 1999–2019 zespół dał 840 koncertów dla 23,5 mln widzów, co przekładało się na średnią rzędu 28 tys. co wieczór.

W obliczu ogromnego sukcesu komercyjnego oraz artystycznego, management formacji zdecydował o przedłużaniu trasy o kolejne, trzeci już z rzędu rok. Oprócz Europy, gdzie po raz siódmy Iron Maiden zagrać mieli w Donington, jako headliner Download Festival, zespół zdecydował się odwiedzić Azję oraz Oceanię, co w kontekście tras retrospektywnych zdarzyło się po raz pierwszy. Siódmego listopada 2019 r. ogłoszono 33 koncerty składające się na ostatni etap trasy. Zespół wynajął wielotysięczne stadiony w Rosji, Polsce, Czechach (po raz czwarty dawny Stadion Eden), Hiszpanii, Portugalii, Szwecji (Stadion Ullevi wynajęto po raz piąty), we Włoszech, Austrii, Niemczech, Francji czy Holandii. Trasa obejmować miała także wybrane festiwale, których headlinerem byłby zespół m.in. po raz dziesiąty (!) Graspop Festival w belgijskim Dessel. Grupa planowała odwiedzić Filipiny, po czterech latach powrócić do Japonii oraz Oceanii, zaś po ćwierćwieczu pojawić się w Izraelu, by w oryginalnym składzie zagrać na Bloomfield Stadium. Choć na starym kontynencie zaplanowano koncerty w wielu miastach, których nie objęła trasa europejska w 2018 roku, to w wielu przypadkach sekstet zamierzał powrócić do tych samych miast oraz obiektów, co przed dwoma laty. Zdecydowana większość koncertów zaplanowanych na 2020 rok została wyprzedana na wiele miesięcy przed planowanym startem trasy. Uczestnictwem we wszystkich 35 koncertach trasy zainteresowanych było około milion osób, co trafnie ukazywało skalę całego przedsięwzięcia. Plany zespołu pokrzyżowały wydarzenia związane z postępującą pandemią koronawirusa COVID-19. Wstępnie przełożono występy w Australii i Nowej Zelandii, organizatorzy zdecydowali się na anulowanie Download Festival w Donington oraz innych festiwali. Był to jedynie początek zmian, które wymusiła na przemyśle rozrywkowym ogólnoświatowa sytuacja, w wyniku której odwołaniu uległy kolejne imprezy. Menedżment grupy poprosił fanów o wyrozumiałość i rozpoczął procedurę przeniesienia całego etapu trasy na kolejny rok. Ostatecznie z pierwotnego rozkładu tournee pozostało kilkanaście największych koncertów stadionowych w wybranych krajach Europy, które zespół przełożył na czerwiec – lipiec 2021 r. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom widzów, zespół zdecydował się na udział w unikatowej, wirtualnej edycji Download Festival 2020, transmitowanej przez Download TV. Była to jedyna forma 'aktywności koncertowej' w 2020 roku. Zgodnie z oryginalnym rozkładem imprezy, siódmy koncert Iron Maiden w roli headlinera festiwalu, zapowiedziano na 13 czerwca 2020. Transmisję z festiwalu obejrzało na kilku platformach 400 tys. widzów. Grupa anonsowała cztery koncerty europejskie w Bazylei, Zagrzebiu, Budapeszcie i Frankfurcie zamykając w ten sposób rozkład trzeciej odsłony tournee, zaplanowanego teoretycznie na lato 2021 roku. Pierwszego marca 2021 zapowiedziano występ w roli headlinera Download Festival w Donington, 11 czerwca 2022. Ostatecznie koncerty trzeciego etapu trasy przełożono na rok 2022. Nowy rozpiska trasy okazała się w dużej mierze rekonstrukcją planów grupy na rok 2020.

Pierwszego grudnia zespół ogłosił 30 dodatkowych koncertów w Ameryce Północnej oraz Europie. Stanowiły one dopełnienie trasy "Legacy of the Beast 2022", która została wzbogacona o dodatkowy świat sceniczny, odnoszący się do albumu Senjutsu. Bruce Dickinson oraz Rod Smallwood zdecydowali, iż zbliżające się koncerty będą formą promocji ostatniego albumu studyjnego, zaś fani ujrzą wszystkie efekty specjalne z jakich zasłynęła trasa oraz kompletnie nowe rozwiązania nawiązujące do siedemnastego albumu studyjnego. W zamierzeniu managementu "Legacy of the Beast World Tour 2018 – 2022" miała być największą i najbardziej spektakularną trasą w historii formacji. 142 koncerty miało zobaczyć przynajmniej 3,5 mln widzów. Ze względu na trwający konflikt zbrojny pomiędzy Rosją a Ukrainą, kierownictwo grupy zostało zmuszone do odwołania stadionowych koncertów w Kijowie i Moskwie, w zastępstwie dodano koncerty na Litwie i Łowie.

Koncerty wstępnie planowane na rok 2020

Supporty

2018
 Sabaton w Norwegii, Hiszpanii.
 Killswitch Engage główny support na odcinku europejskim.
 Gojira w Hiszpanii.
 Accept, Nightwish, Volbeat, Helloween, Jonathan Davis, Shinedown, Megadeth, Amon Amarth, In This Moment, Enter Shikari, Billy Talent, Raven Age, Ayreon, Avenged Sevenfold, Arch Enemy, Saltatio Mortis, Eluveitie, Tuxedoo, Johnny Gallagher europejskie festiwale.
 Tremonti supportował Iron Maiden we Grecji, Bułgarii, Francji, Włoszech, Szwajcarii, Portugalii, Hiszpanii w Chorwacji oraz Polsce.
 Rhapsody of Fire support w Trieście

2019
 The Raven Age support podczas wszystkich koncertów trasy 2019.
 The Scorpions, Megadeth, Sepultura, Anthrax, Slayer, Chuck Billy Squad, Nervosa artyści supportujący na festiwalu Rock In Rio 2019 w ramach "Metal Day" 4 października 2019 roku.
 Fozzy support w Los Angeles.
 The Rage In My Eyes w Porto Alegre.
 Serpentor w Buenos Aires.

2022
 Airbourne support w Pradze, Paryżu, Arnhem, Kolonii, Berlinie, Bolonii, Stuttgarcie, Wiedniu, Grecji, Göteborgu, Bremie, Frankfurcie, Barcelonie i Lizbonie.
 Hellacopters support w Göteborgu.
 Lord of the Lost support na całej trasie europejskiej.
 Powerwolf support w Bremie i Frankfurcie.
 Shinedown support w Budapeszcie.
 Trivium support w Ameryce Północnej (wrzesień).
 Mastodon support w Meksyku.
 Within Temptation support w Warszawie, Barcelonie, Lizbonie, Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie (październik).

Setlista

2018/19

Oprawa trasy
Bruce Dickinson w wywiadzie dla szwedzkiej stacji "RockKlassiker" odniósł się m.in. do zbliżającej się trasy "Legacy Of The Beast World Tour 2018/19". Jak słusznie domyślali się fani, zaprezentowany w klipie promocyjnym witraż zawierał szereg wskazówek odnośnie do kompozycji, które skompilowały set listę. Na pomysł specjalnej trasy "Legacy Of The Beast World Tour" wpadł Rod Smallwood, Steve Harris oraz wokalista Iron Maiden jeszcze latem 2016 roku. Wtedy pojawiły się pierwsze propozycje odnośnie do repertuaru oraz konstrukcji sceny, która miała być jeszcze bardziej spektakularna niż podczas koncertów 2016/17. Zdecydowano się na wykorzystanie wielu zdobyczy technologicznych.
Grupa zgromadziła na ten cel ogromny budżet, natomiast muzycy nie byli zainteresowani zastosowaniem gigantycznych ekranów LED. Jak tłumaczył Bruce: Wszystko to przypomina gigantyczny iPod albo Smart Phone, można dostać oczopląsu. Wielokrotnie staraliśmy się wypróbować taką opcję, nie wszystko było OK. Można na tym wyświetlać wizualizacje z naszymi okładkami, EDDIEm – moglibyśmy zrobić show jak Metallica albo inni, nie do końca to współgra z naszymi scenografiami. Nie można jednak wykluczyć, iż jakieś ekrany na scenie się nie pojawią. Przebijemy The Book Of Souls Tour.

Muzyk nie ukrywał, iż użycie spektakularnej produkcji bezpośrednio przełożyło się na nieco wyższe ceny wejściówek na poszczególne koncerty trasy. Kiedy 24 listopada 2017 bilety trafiły do otwartej sprzedaży, po zaledwie kilku minutach podwojono poszczególne daty w Paryżu, Londynie i Helsinkach. Jak informowali dystrybutorzy, karty wstępu rozchodziły się wspaniale dosłownie wszędzie, po dwóch godzinach zabrakło wejściówek na stadion Tele2 Arena w Sztokholmie.
Zespół zaprezentował para – teatralne widowisko oparte o koncepcję odrębnych światów znanych z gry, która dała tytuł całemu przedsięwzięciu. Scena zmieniała wystrój w kontekście tematyki militarnej, religijnej, królestwa upadku czy też świata podziemnego. Fani oglądali mobilną, niezwykle realistyczną wersję Eddiego Troopera, z którym pojedynkował się Bruce Dickinson oraz potężne, pneumatyczne popiersie Eddiego Bestii, wyłaniające się zza estrady podczas kompozycji "Iron Maiden". Choć generalnie ani estetyka, ani też styl prezentacji estradowej grupy nie uległy zmianie, tym razem całość została wzbogacona o najnowocześniejsze technologie i znacznie rozbudowana. Elementy oświetlenia dostarczyła na zamówienie zespołu firma Philips, wśród nich znalazły się mobilne, multikolorowe głowy LED oraz linijki i węże świetlne, potężne fonobłyski typu VL 6000 Beams, stroboskopy oraz rzutniki i szperacze.

Koncepcja scenograficzna przedstawiała wnętrze neo – gotyckiej świątyni, zwieńczonej mobilnymi łukami, okrywającymi ruchome rampy oświetleniowe. W głębi estrady, po obu jej bokach, widniały podświetlane linijkami LED witraże (adekwatnie, jak na posterze promującym tournée), przedstawiające różne warianty maskotki grupy oraz postacie korespondujące z tematyką i klimatem poszczególnych utworów. Bruce Dickinson wielokrotnie zmieniał garderobę, wcielał się w brytyjskiego żołnierza, komandosa, pilota Spitfire'a, kawalerzystę, wymachiwał flagami poszczególnych państw, w których odbywał się dany koncert, unosił w kierunku widowni podświetlany krzyż inkwizytorski, stawał się mnichem, magiem, przywdziewał wiktoriańską maskę oraz pelerynę, dzierżył miotacze ognia aby ukazać się fanom w skórzanym stroju, kojarzonym z przebraniami muzyków na pierwszych trasach Maiden. Niebagatelne wrażenie robiły nie tylko zmieniające się co utwór panoramiczne backdropy, lecz potężne, nadmuchiwane rekwizyty towarzyszące poszczególnym prezentacjom.

Na samym początku spektaklu oczom widzów ukazała się realistyczna replika samolotu Supermarine Spitfire Mk Vb AA 853 współtworząca Dywizjon 302, biorący udział w bitwach powietrznych nad Wielką Brytanią w 1940 roku. Model, wyposażony w obrotowe śmigło, poruszał się nad estradą, lewitując nad głowami widzów. Skrzydła estrady, witraże oraz podium wraz z perkusją pozostawały zakryte wojskową maskownicą. Dwóch członków ekipy technicznej, przebranych za żołnierzy brytyjskich, ustawiało zasieki oraz barykady w głębi estrady. Podczas "Flight of Icarus" za sceną pojawiła się ogromna, srebrzysta statua Ikara z rozłożonymi skrzydłami, w kierunku której frontman miotał płomienie, by w finalnej części utworu doprowadzić do symulowanego zapłonu i kontrolowanego 'upadku'. Podczas prezentacji kompozycji o tematyce religijnej, w tle pojawiła się imitacja olbrzymiej rozety katedralnej, zaś nad głowami muzyków zawisły cztery imponujące kandelabry. Spore wrażenie robiły efekty pirotechniczne towarzyszące poszczególnym kompozycjom, by podczas finale grande w postaci "Run to the Hills", zagrzmieć z potężną siłą w wyniku dokonanej przez Dickinsona 'detonacji' estrady. Zespół korzystał z niezliczonej ilości rekwizytów: siatki maskującej, barykad, zasieków, latarni, koksowników, szpady oraz miecza, posągów przedstawiających gargulce, podświetlanych paneli imitujących przepływ lawy, flag, osprzętu militarnego, stryczka i kratownicy więziennej oraz wielu innych.

Trasa niemal od razu obrosła legendą, stając się widowiskiem, którego żaden szanujący się fan nie mógł przeoczyć, została okrzyknięta zarówno przez dziennikarzy, jak i fanów najbardziej teatralną, widowiskową i dopracowaną wizualnie w dotychczasowej historii grupy. Redakcja "Berliner B. Z Newspaper" określiła występy grupy mianem: Doskonale wyreżyserowanej i wystawionej heavy – metalowej opery. Brytyjski "Metal Hammer" reportaż z koncertu na Tele2 Arena w Sztokholmie opatrzył wymownym tytułem: Największy show na ziemi. Pierwsze 26 koncertów europejskiego odcinka tournée zgromadziło nawet 750 tys. widzów, zaś wszystkie 38 występów zagranych w 2018 roku przyciągnęło ponad milion osób, europejskie tournee zostało całkowicie wyprzedane. Grupa z łatwością powtórzyła ten sukces w kolejnym roku.

22 maja 2022 roku koncertem w chorwackiej Arena Zagreb formacja rozpoczęła trzeci etap trasy, wzbogacony o świat Senjutsu będący nawiązaniem do wydanego we wrześniu 2021 albumu studyjnego. Oprawa wizualna została jeszcze bardziej rozbudowana. Oprócz wszystkich efektów specjalnych, rekwizytów i dekoracji z lat 2018/19, pojawił się dodatkowy, mobilny Eddie-Samuraj będący inkarnacją maskotki w wersji znanej z okładki siedemnastego albumu studyjnego. Fani ujrzeli tematyczne backdropy towarzyszące poszczególnym kompozycjom, jak również specjalne dekoracje nawiązujące do japońskiego konceptu ilustracyjnego wspomnianego Senjutsu. Stanowiły je dwie kilkunastometrowe pagody umieszczone po obu stronach sceny, realistyczne elementy scenograficzne upodabniające estradę do buddyjskiej świątyni czy nadbudówka tejże zawieszona w głębi estrady. Świat Senjutsu okazał się niezwykle sugestywnym odtworzeniem ilustracji znanej z wnętrza albumu. Tym samym grupa nawiązywała do właściwej trasy promującej album, zaplanowanej na rok 2023.

Album koncertowy
20 listopada 2020 roku opublikowano trzynasty album koncertowy grupy, zatytułowany Nights of the Dead, Legacy of the Beast: Live in Mexico City. Dwupłytowy zestaw przyniósł ponad sto minut muzyki, zarejestrowanej podczas trzech wyprzedanych, stadionowych koncertów w Meksyku (27, 29, 30 września 2019 – Palacio de los Deportes) dla łącznego audytorium szacowanego na około 78 tys. widzów. Wydawnictwo stanowiło kolekcjonerską pamiątkę z trasy "Legacy of the Beast World Tour 2018/19/20", swego rodzaju namiastkę uczestnictwa w koncertach jej trzeciego etapu (zaplanowanego na 2020 rok) który został ostatecznie odwołany w dobie eskalacji pandemii koronawirusa. Album przyniósł koncertową wersję utworu "For the Greater Good of God" po raz pierwszy opublikowaną oficjalnie. Zawierał również kilka kompozycji, które nie były grane na żywo od lat: "Sign of the Cross", "The Clansman", "Where Eagles Dare" czy "Flight of Icarus", który to utwór po raz ostatni był prezentowany publiczności podczas trasy "Somewhere on Tour 1986/1987".

W pierwotnym zamyśle grupa nosiła się z zamiarem zarejestrowania materiału audio – wizualnego podczas jednego ze stadionowych koncertów, które miały się odbyć latem 2020 roku w Europie. Fani mieli otrzymać wysokiej jakości zapis dokumentujący spektakularną trasę. Wydarzenia związane z pandemią koronawirusa pokrzyżowały plany muzyków, zmuszając ich do odwołania oraz przełożenia na kolejny rok części koncertów. Formacja dysponowała zaledwie surowymi zapisami ze stołu mikserskiego (soundboard recordings) o wydaniu zapisu wizualnego nie było zatem mowy. W maju 2020 roku postanowiono przejrzeć zachowany materiał audio. Zdaniem Steve'a Harrisa: Kiedy ostatnia cześć naszej trasy "Legacy" została odwołana z powodu pandemii koronawirusa, wszyscy w zespole byliśmy bardzo rozczarowani i przygnębieni, podobnie zresztą jak nasi fani. Bardzo liczyliśmy na to, by dotrzeć z tymi występami do kolejnych krajów i chociaż udało się ustalić nowe daty większości europejskich koncertów na 2021 rok, pomyśleliśmy, że przesłuchamy zapis dotychczasowych show, by sprawdzić, czy nie uda się przygotować jakiejś koncertowej pamiątki, którą wszyscy będą mogli się cieszyć. Opublikowany 20 listopada 2020 r. album koncertowy okazał się kolekcjonerską ciekawostką, której ukazanie się spowodowała potrzeba dostarczenia wydawnictwa, które podsumowywałoby trasę koncertową, tym bardziej iż los dalszych koncertów grupy stał pod znakiem zapytania. Można zatem przyjąć, iż 13 album koncertowy Brytyjczyków był produktem czasów w jakich powstał.

Personel trasy

Daty trasy
UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Box office

* Dane dotyczą ostatecznej liczby uczestników w odniesieniu do maksymalnej pojemności obiektów z uwzględnieniem zaproszonych gości, wolontariuszy, darmowych uczestników imprez oraz posiadaczy biletów udostępnianych poza głównymi kanałami dystrybucji. W zależności od lokalizacji koncertu tzw. dane brutto mogą się znacznie różnić od wartości wyjściowych.

Uwagi

 Kierownictwo grupy zarezerwowało wiele tych samych obiektów, co w przypadku poprzedniego, światowego tournee "The Book of Souls World Tour".
 Trasa "Legacy of the Beast World Tour" była pierwszą w historii muzyki w całości opartą o fabułę i postacie znane z promowanej gry RPG.
 Sprzęt niezbędny do realizacji koncertów przewożono w 11 TIRach. Ze względu na rozbudowaną scenografię grupa zrezygnowała z wykorzystania prywatnego Boeinga "Ed Force One".
 24 listopada 2017 bilety trafiły do sprzedaży otwartej. Po zaledwie kilku minutach podwojono poszczególne daty w Paryżu, Londynie i Helsinkach.
 Jak informowali dystrybutorzy, karty wstępu rozchodziły się bardzo szybko dosłownie wszędzie, np. na stadion Tele2 Arena w Sztokholmie, po zaledwie paru godzinach zabrakło głównej puli biletów na Sweden Rock Festival oraz Hellfest 2018.
 Bilety na "Dzień z Iron Maiden" podczas Sweden Rock Festival sprzedano w około trzy minuty. Tym samym festiwal odnotował absolutny rekord frekwencji.
 Rewelacyjnie wyglądało zainteresowanie biletami w Madrycie, po kilku dniach rozeszło się ich 40 tys. na 60 tys. dostępnych miejsc.
 Ze względu na wielkie zainteresowanie dodano drugi koncert w krakowskiej Tauron Arenie. Każdy z wyprzedanych koncertów w Polsce zgromadził po około 20 tys. fanów. Po raz pierwszy w historii zespół muzyczny wynajął największą arenę typu indoor w Polsce, na dwa wyprzedane koncerty z rzędu.
 Podczas koncertów w roli headlinera europejskich festiwali 2018, Iron Maiden występowali dla audytoriów rzędu 20 – 80 tys. widzów, wielokrotnie ustanawiając rekord frekwencji. Dziesięć koncertów festiwalowych przyciągnęło około 500 tys. fanów.
 Na indywidualne koncerty w 24 miastach Europy sprzedano ponad 500 tys. biletów w bezpośredniej dystrybucji, co pozwoliło na wygenerowanie dochodu rzędu 43 mln USD przy najwyższych cenach biletów w dotychczasowej karierze formacji (średnio około 90 USD).
 Wstępnie zakładano, iż koncerty zagrane w 2018 roku zgromadzą niemal 750 tys. fanów, jednakże ostatecznie zespół wystąpił dla ponad milionowego audytorium.
 Trasa europejska została całkowicie wyprzedana, zaś w przypadku koncertów brytyjskich Iron Maiden zagrali przed rekordowymi audytoriami w poszczególnych obiektach. W latach 2016–2018 Iron Maiden dali w UK 21 koncertów dla łącznego audytorium szacowanego na 360 tys. fanów.
 Na wiele tygodni przed startem tournee sprzedano 85 tys. biletów na niemieckie koncerty formacji. W latach 2016–2018 zespół wystąpił w Niemczech 13 razy dla łącznego audytorium 350 tys. widzów.
 Trzy koncerty francuskie zobaczyło nawet 120 tys. widzów, zaś analogiczną liczbę występów we Włoszech odwiedziło 95 tys. fanów.
 Zespół zagrał w Grecji pierwszy koncert po siedmiu latach absencji. Przedstawienie zobaczyło blisko 50 tys. fanów.
 Koncert na błoniach bułgarskiego Stadionu Plovdiv zgromadził rekordową liczbę około 30 tys. fanów.
 Dwa koncerty w Szwecji zagrane w 2018 roku, przyciągnęły łącznie blisko 100 tys. fanów.
 Po raz czwarty w karierze Iron Maiden zostali headlinerem potężnego festiwalu "Rock In Rio", zorganizowanego w macierzystej, brazylijskiej lokalizacji.
 12 listopada 2018 r. rozpoczęła się sprzedaż "Rock In Rio Cards 2019" – specjalnych biletów umożliwiających uczestnictwo w wybranym dniu festiwalu. W ciągu dwóch godzin sprzedano około 200 tys. wejściówek, o wartości około 160 USD każda. Wielu nabywców deklarowało uczestnictwo w koncertach "Metal Day" 4 października 2019, z Iron Maiden jako headlinerem.
 11 kwietnia 2019 r. rozpoczęła się sprzedaż biletów dziennych na festiwal Rock in Rio 2019. 100 tys. wejściówek na "Metal Day", z Iron Maiden jako headlinerem rozeszło się w kilkadziesiąt minut pozostawiając w cieniu inne atrakcje imprezy.
 Ze względu na ogromne zainteresowanie do rozkładu trasy dodano dwa koncerty w brazylijskich miastach São Paulo i Porto Alegre, gdzie zespół wystąpiła na Estádio do Morumbi oraz Arena do Grêmio. Były to ostatnie koncerty zabookowane na rok 2019, w którym Iron Maiden zagrali na wielkich obiektach bez tzw. target supportu, bowiem trudno za takowy uznać projekt syna Steve'a Harrisa, George'a – The Raven Age czy kilka lokalnych grup.
 Trasa po Ameryce Północnej okazała się największym przedsięwzięciem grupy od 2000 roku. Po raz pierwszy grupa zabukowała indywidualny koncert na stadionie piłkarskim w Los Angeles, w Toronto zdecydowano się na dwa koncerty na otwartym powietrzu. Średnia pojemność wynajętych na potrzeby trasy obiektów wynosiła 20 tys.
 Niemal wszystkie koncerty amerykańskie, które miały odbyć się w 2019 roku ogłoszono na ponad osiem miesięcy przed właściwym startem tournee, co zdarzyło się po raz pierwszy w historii formacji.
 Po raz pierwszy od 32 lat w rozpisce amerykańskiej trasy zespołu znalazło się miasto Portland w stanie Oregon.
 Ze względu na niesłabnące zainteresowanie dodano kolejne show w nowojorskiej arenie Barclays Center. 35 koncertów jakie grupa dała w USA oraz Kanadzie odniosło ogromny sukces komercyjny. Średnia frekwencja przekroczyła nawet rezultat uzyskany przez grupę KISS w ramach równorzędnej trasy "pożegnalnej". Amerykańskie tournee Iron Maiden przyniosło blisko 34 mln USD dochodu, przy średniej ponad miliona dolarów na poszczególne miasto trasy.
 Pierwszy koncert w Meksyku (Palacio de los Deportes) sprzedano w ciągu dwóch godzin. Ze względu na ogromne zainteresowanie dodano kolejny wieczór, również wyprzedany w krótkim czasie. Po czasie ogłoszono również trzeci koncert w Meksyku (27 września 2019). Po raz kolejny bilety rozeszły się na dniach. Obiekt o pojemności około 26 tys. zabukowano po raz jedenasty w karierze formacji.
 Po raz siódmy w karierze wynajęto stadion klubowy Velez Sarsfield w Buenos Aires, zaś po raz czwarty Estadio Nacional de Chile w Santiago.
 Argentyński koncert został całkowicie wyprzedany (50 tys.) w dobie kryzysu ekonomicznego.
 W ciągu pierwszej doby przedsprzedaż biletów na koncert w Santiago przekroczyła wartość 22 tys. sprzedanych kart wstępu. 30 listopada 2018 zespół miał już na koncie 32 tys. sprzedanych biletów.
 Ze względu na ogromne zainteresowanie koncertami zespołu w Chile dodano kolejny występ w Santiago, tym razem w Movistar Arena. Po raz pierwszy w historii Stadion Narodowy w Santiago został całkowicie wyprzedany na prawie siedem miesięcy przed datą imprezy, również po raz pierwszy artysta ze strefy anglojęzycznej zagrał podczas tej samej wizyty w obu obiektach.
 Koncert w Movistar Arena wyprzedano w ciągu kilkunastu minut (18 tysięcy biletów), co oznaczało, iż w stolicy Chile Iron Maiden zagrają łącznie dla ponad 78 tys. widzów. To najliczniejsza widownia przed jaką kiedykolwiek wystąpił w Santiago artysta z kręgu ciężkiego rocka, dając samodzielne koncerty.
 Ostatecznie oba koncerty w stolicy Chile przyciągnęły rekordową widownię. Według informacji zamieszczonych przez portal Radio Futuro CL, sumarycznie na obu spektaklach zgromadziło się blisko 90 tys. fanów, podczas obu koncertów pobito rekord frekwencji na obiektach. Według lokalnego FC Iron Maiden koncerty zobaczyło nawet 100 tys. ludzi.
 Odcinek tournée obejmujący Amerykę Łacińską, okazał się jednym z największych sukcesów w historii formacji. Dziewięć koncertów w Meksyku (3), Brazylii (3), Argentynie oraz Chile przyciągnęło łącznie nawet pół miliona widzów. Iron Maiden odwiedzili 6 miast, w których zagrali średnio dla około 84 tys. fanów.
 Grupa dała w Brazylii trzy całkowicie wyprzedane koncerty dla 265 tys. widzów łącznie. Była to największa liczba widzów, jaką zgromadzili w tym kraju od 2001 roku.
 Ostatecznie w koncercie Iron Maiden, jako głównej atrakcji "Metalowego Dnia" na Rock In Rio Festival, uczestniczyła rekordowa liczba 135 tys. widzów! Był to nowy rekord imprezy.
 44 koncerty, które grupa dała w 2019 roku przyciągnęły ponad 1,1 mln widzów.
 82 koncerty zagrane w latach 2018/19 zostały niemal całkowicie wyprzedane, przyciągając łącznie ponad 2 mln widzów.
 W latach 1999–2019 Iron Maiden odbyli sześć tras o charakterze historyczno – przekrojowym, występując w ich ramach 409 razy dla 12 mln widzów łącznie, uzyskując średnią około 29,4 tys. fanów co wieczór.
 W roku 2019 mijało 20 lat od kiedy Iron Maiden powrócili w sześcioosobowym składzie. W latach 1999–2019 zespół dał 840 koncertów dla blisko 23,5 mln widzów, co przekładało się na średnią rzędu 28 tys. co wieczór.
 Z końcem 2019 roku magazyn Pollstar zamieścili ostateczne rezultaty podsumowujące trasy koncertowe. Zgodnie z zestawieniami, Brytyjczycy odwiedzili 38 miast w obu Amerykach, sprzedając 752 tys. biletów netto (tylko główne kanały dystrybucji) na indywidualne koncerty, w tym aż 509 tys. biletów na 35 koncertów w Ameryce Północnej. Rezultat ten stanowił rekord zespołu od chwili reunion w 1999 roku.
 Indywidualne koncerty jakie zespół zagrał w 38 miastach obu Ameryk w 2019 roku pozwoliły na wygenerowanie dochodu rzędu 56 mln USD.
 Iron Maiden znaleźli się w Top 3 najlepiej przyjętych tras hard rock/metal ustępując jedynie Metallice i KISS, osiągnęli również wysoką, 24 lokatę wśród największych tras koncertowych na świecie.
 Koncert na festiwalu Download w Donington Park był siódmym w historii grupy w roli headlinera imprezy. Stanowiło to rekord w historii występów tego samego artysty jako głównej gwiazdy od 1980 roku!
 Po raz drugi w ramach tej samej trasy formacja zamierzała wystąpić na Graspop Festival, dając jednocześnie dziesiąty (!) koncert w karierze jako headliner imprezy.
 Na trzeci i zarazem ostatni etap trasy miało składać się 35 koncertów przypadających na 1 maja – 25 lipca 2020. Uczestnictwem w koncertach było zainteresowanych około milion widzów.
 Grupa planowała odwiedzić Filipiny, po czterech latach zamierzała powrócić z trasą po arenach do Japonii oraz Oceanii, zaś po ćwierćwieczu dotrzeć znów do Izraela, by w oryginalnym składzie zagrać na Bloomfield Stadium.
 Zespół wynajął wielotysięczne stadiony w Rosji, Polsce, Czechach (po raz czwarty dawny Stadion Eden), Hiszpanii, Portugalii, Szwecji (Stadion Ullevi wynajęto po raz piąty), we Włoszech, Austrii, Niemczech, Francji czy Holandii.
 Po raz siódmy w karierze zespół wynajął Hallenstadion najsłynniejszy kryty stadion w Szwajcarii.
 Wejściówki na koncerty sprzedawały się znakomicie, w przeciągu kilku minut sprzedano 35 tys. biletów na La Defense Arena, aby na dniach osiągnąć komplet 42 tys.
 Koncert w Melbourne sprzedano w ciągu kilku godzin, wkrótce dodano kolejne show. Znakomicie rozchodziły się bilety na pozostałe koncerty stadionowe oraz festiwale, zaś w Niemczech, w ciągu trzech dni sprzedano 115 tys. biletów na 4 stadionowe koncerty. Przed końcem 2019 liczba ta wzrosła do około 140 tys., co stanowiło rekord w historii sprzedaży biletów na indywidualne koncerty grupy w tym kraju.
 Trzy koncerty w Japonii (około 35 tys. biletów) wyprzedano w czasie krótszym niż kilka minut! Był to rekord prędkości sprzedaży w dotychczasowej karierze grupy.
 Ogromnym zainteresowaniem cieszyły się wszystkie festiwale europejskie, których headlinerem był zespół w 2020 roku. Poza Donington (Download Festival) wszędzie znacznie zwiększono pojemność ze względu na ogromne zainteresowanie spektaklem Brytyjczyków.
 Organizatorzy Download Festival w Donington już w marcu 2020 oszacowali ilość widzów, którzy mieli uczestniczyć w imprezie, na około 100 tys. Koncerty festiwalowe wyprzedały się w stosunkowo krótkim okresie.
 W związku z postępującą pandemią koronawirusa COVID-19, zespół, podobnie jak setki innych artystów, został zmuszony do wprowadzenia zmian w rozkładzie trasy koncertowej. Wstępnie przełożone zostały występy w Australii i Nowej Zelandii. Ostatecznie jednak zdecydowano o odwołaniu wyprzedanej trasy (100 tys. biletów) po Oceanii.
 Zespół został zmuszony do odwołania swojej pierwszej wizyty w Manili, stolicy Filipin.
 Z powodu pandemii organizatorzy odwołali Download Festival w Donington. W dalszej perspektywie odwołaniu uległy kolejne koncerty, m.in. w Japonii oraz pozostałych krajach, które muzycy zamierzali odwiedzić w 2020 roku.
 Menedżment poprosił fanów o wyrozumiałość i rozpoczął procedurę przeniesienia całego etapu trasy na kolejny rok. Nad przebiegiem trzeciego etapu trasy, zawisło widmo paniki wywołanej pojawieniem się epidemii koronawirusa.
 Ostatecznie z pierwotnego rozkładu tournee pozostało kilkanaście największych koncertów stadionowych w wybranych krajach Europy, które zespół przełożył na czerwiec – lipiec 2021 r.
 Do rozkładu trasy dodano koncerty na stadionach GelreDome w Arnhem, Sportpaleis w Antwerpii, Zagrzebiu oraz na budapesztańskim Groupama Arena.
 Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom widzów, zespół zdecydował się na udział w unikatowej, wirtualnej edycji Download Festival 2020, transmitowanej przez Download TV. Była to jedyna forma 'aktywności koncertowej' w 2020 roku. Zgodnie z oryginalnym rozkładem imprezy, siódmy koncert Iron Maiden w roli headlinera festiwalu, zapowiedziano na 13 czerwca 2020.
 Transmisję z festiwalu obejrzało na kilku platformach 400 tys. widzów.
 Grupa ostatecznie anonsowała cztery koncerty europejskie w Bazylei, Zagrzebiu, Budapeszcie i Frankfurcie zamykając w ten sposób rozkład trzeciej odsłony tournee, zaplanowanego teoretycznie na lato 2021 roku.
 Pierwszego marca 2021 zapowiedziano występ w roli headlinera Download Festival w Donington, 11 czerwca 2022.
 Z powodu obowiązujących obostrzeń i restrykcji dotyczących organizacji imprez masowych, trzeci etap trasy zaplanowany na 2021 r. został przeniesiony na kolejny rok. Nowa rozpiska trasy stanowiła w dużej mierze rekonstrukcję serii koncertów zaplanowanych pierwotnie na 2020 rok.
 Pierwszego grudnia zespół ogłosił 30 dodatkowych koncertów w Ameryce Północnej oraz Europie. Stanowiły one dopełnienie trasy "Legacy of the Beast 2022", która została wzbogacona o dodatkowy świat sceniczny, odnoszący się do albumu Senjutsu. Bruce Dickinson oraz Rod Smallwood zdecydowali, iż zbliżające się koncerty będą formą promocji ostatniego albumu studyjnego, zaś fani ujrzą wszystkie efekty specjalne z jakich zasłynęła trasa oraz kompletnie nowe rozwiązania nawiązujące do siedemnastego albumu studyjnego. W zamierzeniu managementu "Legacy of the Beast World Tour 2018 – 2022" miała być największą i najbardziej spektakularną trasą w historii formacji. Teoretycznie 140 koncertów miało zobaczyć ponad 3,5 miliona widzów.
 Ze względu na olbrzymie zainteresowanie dodano kolejny koncert w Honda Center w Anaheim.
 Kierownictwo grupy zostało zmuszone do odwołania stadionowych koncertów w Kijowie i Moskwie ze względu na trwający konflikt zbrojny pomiędzy Rosją a Ukrainą. Na oba występy zdołano sprzedać około 60 tys. biletów łącznie..
 Do trasy dodano koncerty na Litwie (31 maja) oraz Łotwie (2 czerwca). W tym drugim kraju muzycy mieli zagrać po raz pierwszy.
 Po wyprzedaniu piątego koncertu grupy w roli headlinera Rock in Rio Festival 2022, dodano trzy stadionowe koncerty w São Paulo (Estádio do Morumbi), Kurytybie (Pedreira Paulo Leminski) oraz po raz pierwszy w mieście Ribeirão Preto na stadionie Arena EuroBike.
 Na festiwal Rock in Rio sprzedano początkowo ponad 100 tys. biletów, zaś na miesiąc przed startem imprezy dołożono kolejną pulę kart wstępu. Impreza zgromadziła największą widownię od 21 lat.
 Siódmy w karierze formacji koncert na stadionie Foro Sol w Mexico City, zgromadził rekordową widownię 70 tys. widzów.
 Festiwalowe koncerty trasy europejskiej okazały się ogromnym sukcesem. Na każdym z nich publiczność zgromadzona na koncertach Iron Maiden okazała się najliczniejszą. Festiwale Copenhell czy Tons of Rock zdołały podwoić liczbę widzów.
 Siódmy koncert formacji w roli headlinera brytyjskiego festiwalu w Donington przyciągnął pod scenę około 100 tys. widzów.
 Trasa po niemieckich stadionach okazała się największym sukcesem zespołu w tym kraju. Do chwili ogłoszenia koncertu we Frankfurcie sprzedano około 165 tys. biletów, na wszystkie pięć występów zaplanowanych na lipiec 2022 roku rozeszło się 195 tys. wejściówek.
 Koncert na Arena Parco Nord w Bolonii został przerwany przez organizatora ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Podjęto decyzję o ewakuacji ponad 30 tys. widzów.
 Koncert na Stadionie Olimpijskim w Atenach (OAKA Stadium) okazał jednym z najbardziej spektakularnych w dziejach grupy. Iron Maiden wystąpili przed około 50 tys. fanów, co stanowiło rekord w kontekście imprez organizowanych w Grecji od kilku lat, rekord dla grupy heavymetalowej oraz rekord frekwencji w 2022 roku. Podczas prezentacji utworu "The Number of the Beast" fani rozpalili race i świece dymne, prowokując ostrą reakcję Bruce'a Dickinsona, która odbiła się szerokim echem w mediach.
 Piąty w historii grupy koncert na stadionie Ullevi w Göteborgu zgromadził rekordowe audytorium rzędu 70 tys. widzów.
 Koncert na warszawskim Stadionie Narodowym PGE przyciągnął około 55 tys. ludzi, ustanawiając rekord dla pojedynczego występu Iron Maiden w Polsce, jak i całej trasy. Trzy koncerty jakie grupa dała w ramach tournee w Krakowie i Warszawie zobaczyło 95 tys. widzów łącznie.
 Koncert na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie przyciągnął ponad 50 tys. widzów, ustanawiając rekord frekwencji na występie Iron Maiden w tym mieście.
 Grupa zakończyła europejski odcinek trasy koncertem na Estadio Nacional Jamor w Lizbonie, gdzie zgromadziło się 33 tys. widzów. Był to największy indywidualny koncert, jaki muzycy zagrali w Portugalii.
 Trasa europejska zamknęła się w 29 koncertach, które przyciągnęły około 1,1 mln widzów. Według relacji Bruce'a Dickinsona była to najlepsza, najbardziej zatłoczona oraz całkowicie wyprzedana trasa europejska w historii grupy.
 Pięć koncertów w Ameryce Łacińskiej zgromadziło około 350 tys. widzów. Wszystkie spektakle zostały kompletnie wyprzedane, w tym piąty w historii grupy jako headlinera festiwalu Rock in Rio dla rekordowej widowni ponad 100 tys. widzów.
 Dwa wyprzedane koncerty na Honda Center w Anaheim zgromadziły 35 tys. widzów.
 Trasa "Legacy of the Beast World Tour" okazała się najdłuższą od 1995 r. ("The X-Factour") zaś w jej ramach zespół zagrał największą liczbę koncertów z Brucem Dickinsonem od pamiętnej "Somewhere on Tour 1986/87".
 Zespół ostatecznie zrezygnował z odwiedzenia Azji oraz Oceanii ze względu na rosnące koszty logistyki oraz nieustabilizowaną sytuację epidemiologiczną.
 Na jesieni 2022 r. grypa dała 24 koncerty w USA i Kanadzie, koncentrując się niemal wyłącznie na tzw. rynkach "B" i "C". Grupa przyciągnęła kilkaset tysięcy widzów, co stanowiło kolejny sukces. W niektórych miastach Iron Maiden nie grali od 40 lub 30 lat, jednak nie przeszkodziło to grupie występować każdorazowo przed kilkunastotysięcznymi audytoriami.
 Ogólnoświatowy sukces tournee przełożył się na konkretne osiągnięcia. 67 koncertów w Europie i UK zobaczyło sumarycznie blisko 2,2 mln widzów, blisko 700 tys. fanów oglądało 10 koncertów w Ameryce Południowej, zaś 63 koncerty jakie muzycy zagrali w Ameryce Północnej przyciągnęły ponad 1,1 mln widzów w Meksyku, Kanadzie i USA.
 58 koncertów, które grupa zagrała w 2022 r. zobaczyło niemal 1,8 mln widzów.
 Tournee trwające do 27 października 2022 roku wzbudziło zainteresowanie około 4 mln widzów, co stanowiło rekord w dotychczasowej historii Iron Maiden.
 18 koncertów w roli headlinera festiwali zobaczyło ponad milion osób.
 9 koncertów, które grupa zagrała w Niemczech przyciągnęły około 300 tys. widzów, czyniąc z tego kraju największy rynek zespołu na Starym Kontynencie.
 Średnio w każdym ze 140 spektakli uczestniczyło około 28,6 tys. osób. Tournee zostało uhonorowane specjalnym wyróżnieniem CAA & K2 Award.
 Legacy of the Beast World Tour okazała się również najbardziej dochodową trasą w dotychczasowej historii Iron Maiden. Według zestawienia opublikowanego przez Billboard, 122 indywidualne występy grupy pozwoliły na wygenerowanie dochodu rzędu 175 mln USD przy ponad 2,3 mln sprzedanych biletów netto. Uwzględniwszy dwa koncerty w roli headlinera Rock in Rio Festival w ramach Metal Day, otrzymalibyśmy 124 koncerty i dochód około 206 mln USD. Uśredniając rezultaty cząstkowe wszystkie koncerty trasy zostały całkowicie wyprzedane.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Official Iron Maiden website

Trasy koncertowe Iron Maiden
Trasy koncertowe w 2018


text:
Anto Pervan (Lopatinac, Livno ?? - ), slikar

Školu za dekorativnu umjetnost i industrijsko oblikovanje završio je u Splitu. Diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Pragu na restauratorskom odsjeku, gdje završava i postdiplomski studij.

Restaurirao je slikarska djela domaćih i inozemnih majstora. Od domaćih slikara restaurirao je 54 slikarska djela Gabrijela Jurkića, akademskog slikara iz Livna, za stalnu postavku Galeriji Franjevačkog samostana Gorica u Livnu. Pored portreta, slika pejsaže i mrtvu prirodu. Član je asocijacije restauratora Česke Republike i Hrvatskog društva likovnih umjetnika u Zagrebu. Živi u Žabljaku kraj Livna. Izlagao je samostalno i na brojnijm skupnim izložbama.

Pervan, Anto
Pervan, Anto
Pervan, Anto