text:
30 Pułk Strzelców Kaniowskich (30 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne
W listopadzie 1918 roku, w Łowiczu, z oddziałów Polskiej Organizacji Wojskowej został sformowany 30 pułk piechoty. Organizatorem pułku był podpułkownik Franciszek Korewo, dowódca Okręgu Wojskowego Nr X Łowickiego. Pułk organizacyjnie był w składzie 10 Dywizji Piechoty – zorganizowanej na bazie 4 Dywizji Strzelców Polskich.

9 kwietnia 1919 roku Minister Spraw Wojskowych generał porucznik Józef Leśniewski zatwierdził dla 30 pp nazwę - "30 pułk piechoty Ziemi Brzezińskiej". Następnie oddział przemianowany został na 30 pułk piechoty Ziemi Łowickiej i w końcu na 30 pułk strzelców Kaniowskich.

W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Tomaszowie.

Walki na Ukrainie i z bolszewikami
W drugiej połowie 1919 pułk został skierowany do walk w obronie Lwowa, następnie walczył z Ukraińcami pod Kulparkowem, Parsenkówką, Zimną Wodą i Łapanówką. W tym czasie pułkiem dowodził płk Franciszek Sikorski. Sukces bojowy żołnierze pułku odnieśli pod Żyrawnem nad Świcą. Od końca maja do pierwszych dni lipca część pododdziałów pułku pełniła służbę wartowniczą na zachodniej granicy państwa. Po przybyciu z Kubania do kraju 4 Dywizji Strzelców Polskich, dowodzonej przez gen. Lucjana Żeligowskiego, jej żołnierze zasilili szeregi 30 pp i razem wzięli udział w ofensywie kijowskiej tocząc zwycięską walkę pod Kaniowem – stąd nazwa "Strzelcy Kaniowscy".

W dniach 14–16 lipca w rejonie Sadki (nad rzeką Seret) pułk brał udział w ostatecznej ofensywie przeciwko wojskom ukraińskim. Walczył następnie pod Połockiem i Leplem, skąd przegrupował się na postój do Berezyny. W maju 1920 walczył z przeważającymi wojskami nieprzyjacielskim pod Biełkami i Kozinami. W czerwcu żołnierze pułku zostali wycofani na pozycje między Okuninem i Stelmachowem, z zadaniem obrony Warszawy. W sierpniu dowodzenie pułkiem przejął ppłk Kazimierz Jacynik. 15 i 16 sierpnia pułk wsławił się brawurowym wtargnięciem do Radzymina zajętego przez wojska rosyjskie. Jacynik odzyskał Radzymin siłami dwóch kompanii I batalionu 30 pułku, szwadronu 201 pułku szwoleżerów i II dywizjonu 4 pułku strzelców konnych.

Po zakończeniu bitwy nad Wisłą 30 pułk piechoty został przetransportowany koleją na Lubelszczyznę i podporządkowany ukraińskiej 6 Dywizji płk. Marko Bezruczki. Dowódca dywizji skierował pułk do rejonu Konopne – Werbkowice celem zablokowania oddziałów 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego maszerujących w kierunku Zamościa.
Rankiem 31 sierpnia pułk swoim I batalionem opanował Hostynne, a III batalion zajął Werbkowice. W tym czasie II batalion w ugrupowaniu bojowym znajdował się przed Horyszowem Ruskim. Właśnie na niego, zza okolicznych wzgórz, uderzyła sowiecka kawaleria. Batalion odparł zarówno pierwszą szarżę, jak i następną ogniem broni maszynowej. Trzecia szarża, wsparta ogniem taczanek i baterii artylerii konnej, połączona z manewrem oskrzydlającym, okazała się skuteczna i polska obrona została przełamana.
II batalion został rozbity, ciężkie straty poniosła też 2 kompania I batalionu w walce pod Hostynnem.
W bitwie pod Horyszowem Ruskim i Hostynnem 30 pułk Strzelców Kaniowskich poniósł klęskę i stracił około 50% swojego stanu osobowego. W liczbach bezwzględnych było to ponad 140 poległych i około 300 rannych. Zginęli między innymi por. Florian Górzyński, ppor. Władysław Kalandyk, ppor. Mieczysław Czechowicz, por. Stefan Pluszczyński i por. Jan Wojtów.

Ostatnią walkę w wojnie 1920 pułk stoczył w dniach 11–13 września, w czasie końcowych działań pościgowych oddziałów polskich, zakończonych opanowaniem miasta Sokal nad Bugiem.

Mapy bitew 1920

Kawalerowie Virtuti Militari

Okres pokoju

Po zakończeniu działań wojennych 30 pułk piechoty stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr IV w Skierniewicach. Kadra batalionu zapasowego stacjonowała w Tomaszowie Mazowieckim. Pułk wchodził w skład 10 Dywizji Piechoty.

Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz decyzją z dnia 24 lutego 1922 roku «polecił rozciągnąć nazwę "Kaniowskich" na 30 pp i 10 pap, a mianowicie: "30 pułk strzelców Kaniowskich" i "10 pułk Kaniowski artylerii polowej"».

11 lipca tego roku, pułk został przeniesiony na stałe do Warszawy, do głównego budynku koszarowego (nr 63) Cytadeli. W czasie przewrotu majowego 1926 żołnierze pułku opowiedzieli się po stronie rządu.

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 9 czerwca, jako datę święta pułkowego. Pułk obchodził święto w rocznicę swojego wielkiego zwycięstwa z 1920 roku pod Hostoborzem i Jamnami.

9 czerwca 1928 roku, w rocznicę bitwy pod Kaniowem, prezydent Rzeczypospolitej Polski wręczył pułkowi sztandar ufundowany przez mieszkańców Łowicza, Łodzi i Warszawy.
W latach 30. XX w. w pułku funkcjonowała Szkoła Podoficerska.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 30 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. "normalnych"). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych.
Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty na stopie pokojowej, pułk szkolił rekrutów dla potrzeb batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza.

Działania bojowe we wrześniu 1939

4-5 września 1939 pułk razem z 10 DP został włączony w skład Armii "Łódź", z którą walczył w rejonie Sieradza. Wobec przewagi wojsk niemieckich został wycofany do Warszawy i podporządkowany Dowództwu Obrony Warszawy. W drugiej dekadzie września I batalion pułku dowodzony przez mjr Bronisława Kamińskiego walczył między Młocinami a wsią Placówka (obecnie teren Huty "Arcelor Mittal"). 21 września został doszczętnie rozbity. Wówczas poległo około 600 żołnierzy batalionu, a wśród nich mjr Kamiński. Wszyscy zostali pochowani w zbiorowej mogile na Cmentarzu Wawrzyszewskim. Opiekuje się nią młodzież pobliskiej Szkoły Podstawowej nr 80.

Po kapitulacji Warszawy część żołnierzy pułku dostała się do niewoli niemieckiej. Niektórzy przedostali się do Francji, inni brali udział w ruchu oporu nie tylko na terenie kraju, ale też w hitlerowskich obozach koncentracyjnych w: Oświęcimiu, Mauthausen, Gusen, Stutthofie oraz w obozach jenieckich w II C Woldenberg i II D Gross-Born. Żołnierze, którzy przedostali się na Zachód walczyli pod Narwikiem, Monte Cassino, pod Ankoną, Bolonią i w Normandii.

Mapy bitew 1939

Symbole pułkowe

Sztandary

Pierwszy sztandar pułk otrzymał w 1919, drugi w 1921.

9 czerwca 1928, w Warszawie, Prezydent RP Ignacy Mościcki wręczył pułkowi chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo Łowicza, Łodzi i Warszawy. 5 września 1928, dwa miesiące po ceremonii wręczenia, Prezydent RP zatwierdził wzór lewej strony płachty chorągwi. Do chwili obecnej sztandar 30 pp jest uznawany za zaginiony. W Muzeum WP znajduje się jedynie orzeł ze sztandaru.

Odznaka pamiątkowa

27 października 1925 minister spraw wojskowych, generał dywizji Władysław Sikorski zatwierdził odznakę pamiątkową 30 pułku piechoty. Odznaka o wymiarach 41 x 41 mm ma kształt krzyża z biało emaliowanymi wciętymi ramionami. W centrum na okrągłej tarczy, na czerwonym tle znajduje się miniatura odznaki II Korpusu Polskiego w Rosji. Na granatowej obwódce tarczy wpisano: "30 PUŁK STRZELCÓW KANIOWSKICH". Między ramionami krzyża rozchodzi się po pięć złotych promieni.
Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana, miniatura łączona dwoma nitami. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa.

Strzelcy kaniowscy

Dowódcy pułku
 ppłk Franciszek Korewo (1 XII 1918 – 14 VII 1919 → dowódca 49 i 65 PP)
 mjr / płk Kazimierz Jacynik (15 VII 1920 – 10 XII 1923 → dowódca piechoty dywizyjnej 8 DP)
 ppłk SG Eugeniusz Kunisch (15 III 1924 – III 1925)
 płk SG dr Izydor Modelski (15 X 1925 – 1926 → komendant PKU Łuniniec)
 ppłk / płk piech. Stefan Wyspiański (VIII 1926 – XII 1928 → stan spoczynku z dniem 28 II 1929)
 ppłk piech. Konstanty Pereświet-Sołtan (7 I 1929 – III 1932 → inspektor poborowy w DOK I)
 płk piech. inż. January Konstanty Grzędziński (8 III 1932 – 22 VIII 1936)
 ppłk dypl. Stanisław Rutkowski (22 VIII 1936 – 30 VIII 1939 → szef Oddziału III Sztabu Armii "Łódź"
 płk kontr. kaw. Emir Hassan Chursz Bahaeddin (dubler 1939)
 ppłk piech. Włodzimierz Szmyd (30 VIII 1939 – 4 IX 1939, ranny)
 mjr Bronisław Czesław Kamiński (4 – 5 IX 1939)
 ppłk dypl. Stanisław Rutkowski (od 6 IX 1939)

Zastępcy dowódcy pułku
 mjr piech. Eugeniusz Wyrwiński (p.o. 10 VII 1922 - 9 IV 1924 → zastępca dowódcy 71 pp)
 ppłk SG Jan Ignacy Zakrzewski (IV 1924 – VII 1925)
 ppłk piech. dr Zygmunt Hołobut (VII 1925 – II 1927)
 ppłk SG Kazimierz Bogumił Janicki (od 25 VIII 1927)
 ppłk piech. Bolesław Schwarzenberg-Czerny (1928 - 21 I 1930 → wykładowca w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia)
 mjr dypl. Adam Świtalski (od 20 II 1930 - 1 III 1931 → szef sztabu DOK IV)
 ppłk dypl. Ludwik Lepiarz (1 III 1931 - 9 XII 1932 → szef sztabu DOK VI)
 ppłk dypl. Kazimierz Aleksandrowicz (od 9 XII 1932 - 7 VI 1934 → dowódca 1 pspodh)
 ppłk piech. Wincenty II Kurek (7 VI 1934 – III 1939 → dowódca 28 pp)
 ppłk piech. Włodzimierz Szmyd (III – 30 VIII 1939 → dowódca 30 pp)

Żołnierze 30 pułku piechoty – ofiary zbrodni katyńskiej
Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej znajdują się między innymi w bazach udostępnionych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Muzeum Katyńskie.

Pamięć o pułku
Na Cmentarzu Wawrzyszewskim znajduje się kwatera z grobami poległych żołnierzy pułku w czasie obrony Warszawy w 1939 roku. I batalion pułku powstrzymał natarcie niemieckiej 24 Dywizji Piechoty wsparte czołgami i ogniem 70 dział, ułatwiając przedostanie się do Warszawy przedzierającym się przez Puszczę Kampinoską niedobitkom Armii Pomorze i Poznań rozbitym w bitwie nad Bzurą.

W miejscu bitwy na terenie przyległym do Huty Warszawa w 1979 pracownicy huty postawili pomnik upamiętniający tę bitwę, a skwer na którym się znajduje nosi nazwę 30 Pułku Strzelców Kaniowskich.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

 Witold Jarno: Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004.

 "Nasza Chomiczówka"

Linki zewnętrzne

Pułki piechoty II Rzeczypospolitej typu I
Polskie pułki piechoty z okresu kampanii wrześniowej
Polskie pułki piechoty z okresu wojny polsko-bolszewickiej
Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Łowiczu
Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Skierniewicach
Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Warszawie
Piechota 10 Dywizji Piechoty (II RP)
Oddziały polskie walczące w bitwie nad Niemnem


text:
Шевченко Владимир Антонович (род. 20 мая 1935, Моспино) — советский партийный деятель, бывший председатель Сумского областного совета, кандидат экономических наук. Член Ревизионной Комиссии КПУ в 1986—1990 годах. Член ЦК КПУ в 1990—1991 годах. Депутат Верховного Совета УССР 11-го созыва. Народный депутат СССР в 1989—1991 годах.

Биография
Родился в 1935 году в городе Моспино Донецкой области в семье рабочего. Украинец. Член КПСС с 1964 года.

Окончил Ворошиловградский сельскохозяйственный институт.

Трудовую деятельность начал в 1958 году управляющим отделом племенного совхоза имени Дзержинского Первомайского района Сталинской области. Работал главным агрономом — заместителем начальника Ждановского, Володарского производственных колхозно-совхозных управлений Донецкой области.

С 1964 года — главный агроном элитносеменного совхоза имени XVIII партсъезда Донецкой области, директор совхоза «Ольгинский» Донецкой области, директор Юго-Донецкого специализированного треста овощемолочных совхозов.

С 1976 года — на партийной и советской работе в Сумской области: заместитель заведующего сельскохозяйственным отделом Сумского областного комитета КПУ, с 1977 года — 1-й заместитель председателя исполкома Сумского областного Совета народных депутатов.

В 1982 году избран председателем исполнительного комитета Сумского областного Совета народных депутатов. Работал на этой должности до ноября 1988 года.

Избирался народным депутатом Верховного Совета СССР, Верховного Совета Украинской ССР 11-го созыва.

22 ноября 1988 года пленум областного комитета КПУ избрал В. А. Шевченко 1-м секретарём Сумского областного комитета КПУ. Возглавлял Сумской областной комитет КПУ до августа 1991 года.

4 марта 1990 года участвует в выборах депутатов Сумского областного Совета народных депутатов по Середино-Будскому избирательному округу № 150 и одерживает победу над своим единственным соперником — заместителем председателя правления колхоза «Дружба» И. Зябко.

5 апреля 1990 года избран председателем Сумского областного Совета народных депутатов.

18 сентября 1990 года В. А. Шевченко подал в отставку с поста председателя областного совета.

В 1994 году Владимир Шевченко вновь баллотируется на должность председателя Сумского областного Совета народных депутатов, однако по результатам выборов уступил представителю Президента Украины в Сумской области Анатолию Епифанову.

Награды
 Орден Трудового Красного Знамени;
 Орден Дружбы народов;
 Орден «Знак Почёта»;
 медали.

Примечания

Литература
 Депутаты Верховного Совета УССР. 11-й созыв — 1985 г.

Депутаты Верховного Совета Украинской ССР 11-го созыва
Члены Ревизионной комиссии КП Украины
Председатели Сумского облисполкома
Персоналии:Сумы
Народные депутаты СССР
Члены ЦК КП Украины
Директора совхозов
Первые секретари Сумского обкома КП Украины
Делегаты XXVII съезда КПСС

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Swing è un framework per Java, appartenente alle Java Foundation Classes (JFC) e orientato allo sviluppo di interfacce grafiche. Parte delle classi del framework Swing sono implementazioni di widget (oggetti grafici) come caselle di testo, pulsanti, pannelli e tabelle.

La libreria Swing viene utilizzata come libreria ufficiale per la realizzazione di interfacce grafiche in Java. È un'estensione del precedente Abstract Window Toolkit. La differenza principale tra i due è che i componenti Swing sono scritti completamente in codice Java.

Storia
La Internet Foundation Classes (IFC) era una libreria grafica per Java sviluppata originalmente dalla Netscape Communications Corporation e distribuita per la prima volta nel 16 dicembre 1996.

Il 2 aprile 1997, Sun Microsystems e Netscape Communications Corporation annunciarono la loro intenzione di combinare IFC con altre tecnologie per creare la Java Foundation Classes. Oltre ai componenti originalmente forniti da IFC, Swing introdusse un meccanismo che permetteva il look and feel di ogni componente di una applicazione di essere alterato senza dover fare cambiamenti significativi al codice sorgente. L'introduzione del supporto al look and feel a plug-in permise ai componenti Swing di emulare l'apparenza dei componenti nativi mantenendo comunque il beneficio di essere indipendenti dalla piattaforma. Questa caratteristica rende molto semplice l'avere un look di una applicazione individuale che appare significativamente differente da tutti gli altri programmi nativi.

Originalmente distribuito come una libreria scaricabile separatamente, Swing fu inclusa come parte della Java Standard Edition fin dalla versione 1.2. Le classi Swing sono contenute nella gerarchia package.

Architettura
Swing è una libreria
 indipendente dalla piattaforma
 orientata ai componenti
 estendibile
 modificabile
 configurabile
 loosely-coupled (ad accoppiamento debole)
 leggera
 a spedizione di eventi
 un framework GUI MVC
 con un thread unico

Indipendente dalla piattaforma Swing è indipendente dalla piattaforma sia in termini di linguaggio (Java) sia della sua implementazione (una renderizzazione universale e non nativa dei widget).
Estendibile le diverse parti della libreria Swing sono basate su determinate interfacce e sono collegate in modo da consentire facilmente l'aggancio di implementazioni diverse di queste interfacce. Il programmatore può creare un'implementazione personalizzata di queste interfacce o utilizzare le versioni di default.
Orientata ai componenti Swing è un framework basato su componenti. Un componente è un oggetto con determinate caratteristiche di comportamento conosciute e specificate. Gli oggetti Swing emettono eventi in modo asincrono, hanno caratteristiche legate ad essi stessi, e rispondono da un ben preciso set di comandi (specifico per componente). In particolare i componenti Swing Java Beans seguono le specifiche dell'architettura JavaBean.
Modificabile l'applicazione ha modo di ottenere un preciso controllo della renderizzazione dei componenti con i quali è realizzata l'interfaccia grafica. La rappresentazione grafica di un componente swing è data da una combinazione di un set standard di elementi; in particolare, ad ogni componente è affidato il disegno dei bordi, delle rientranze, delle decorazioni, ecc. Solitamente, gli utenti modificano un componente standard di Swing (come una JTable) assegnando bordi, colori, sfondi specifici come proprietà del componente. Il componente userà queste proprietà all'atto del disegnarsi.
Configurabile Swing, facendo un uso pesante dei meccanismi di runtime e dei percorsi di renderizzazione indiretta, ha la possibilità di modificare a runtime cambiamenti anche fondamentali nei suoi settaggi. Per esempio, una applicazione basata su Swing può cambiare il suo look and feel a runtime (per esempio, dal look and feel di MacOS a quello di Windows XP). Inoltre, gli utenti possono fornire le loro proprie implementazioni di look and feel, il che permette di ottenere cambiamenti uniformi nei look and feel di applicazioni Swing esistenti, senza dover modificare in profondità il codice sorgente dell'applicazione.
Leggera La configurabilità di Swing è anche dovuta al fatto che non necessita di usare i controlli della GUI del SO nativi per la rappresentazione, ma piuttosto "disegna" i suoi controlli costantemente, attraverso l'uso delle API 2D di Java. Inoltre, un componente Swing non deve necessariamente un corrispettivo nell'insieme dei componenti nativi del SO,  e questo significa che è possibile realizzare componenti con la massima libertà, sfruttando a propria discrezione le potenzialità messe a disposizione dalle librerie grafiche di Java 2D.

Loosely-Coupled/MVC La libreria Swing fa un forte uso del design pattern Model/View/Controller, il quale concettualmente disaccoppia i dati mostrati ed i controlli dell'interfaccia utente attraverso i quali sono mostrati. Grazie a questo, la maggior parte dei componenti Swing hanno associati modelli (specificati in termini di Java interfaces), il programmatore può usare varie implementazioni di default o crearne di proprie. Il framework fornisce implementazioni di default di modelli per le interfacce per tutti i suoi componenti.

Tipicamente, gli oggetti dei modelli dei componenti Swing sono responsabili di provvedere ad una concisa interfaccia per la definizione degli eventi che vengono emessi, nonché proprietà accessibili per il modello dei dati da usare con i JComponent associati. Dato questo il modello di sviluppo MVC è un percorso loosely-coupled di oggetti in relazione collaborativamente, il modello provvede i consueti modi per creare event listeners agli oggetti del data model. Tipicamente, questi eventi sono model centric (ad esempio: l'inserimento di righe in un modello di tabella) e sono mappati dalla specializzazione del JComponent in un ben preciso evento per il componente GUI.

Per esempio, il JTable ha un modello chiamato TableModel che descrive una interfaccia per come una tabella dovrebbe accedere ai dati. Una implementazione di default di questo opera su di un array bidimensionale.

La componente visiva di un JComponent Swing è l'oggetto usato per "rappresentare" graficamente il controllo GUI concettuale. Una distinzione di Swing, come framework GUI, è il suo utilizzo sulla continua rappresentazione di controlli GUI (al contrario dell'uso dei componenti nativi della gui del SO). Questa distinzione è fonte di complicazione quando si mischiano controlli AWT, che usano controlli nativi, con controlli Swing in una GUI.

Deve essere notato che il tipico uso del framework Swing non richiede la creazione di modelli modificati, siccome il framework fornisce un insieme di implementazioni di default che sono trasparentemente, per default, associati con le corrispondenti figlie della classe JComponent nella libreria Swing. In generale, solo componenti complessi come le tabelle e le viste di collezioni potrebbero aver bisogno di modifiche ai loro modelli di default.

Legami con AWT

La libreria Swing è un'estensione di AWT, più che un suo sostituto. Infatti ogni interfaccia grafica Swing lightweight è basata su un componente AWT heavyweight, perché tutti i componenti top-level in Swing estendono i container top-level AWT. La funzionalità di renderizzazione usata da Swing per disegnare i suoi componenti è fornita da Java2D, un'altra parte di AWT. La disposizione dei componenti viene affidata ai java.awt.LayoutManager. ecc.

Differenze con AWT: il meccanismo di funzionamento
Fin dalle prime versioni di Java, una porzione del Abstract Window Toolkit (AWT) ha fornito API indipendenti dalla piattaforma per la realizzazione delle GUI. In AWT, di fatto l'applicazione si serve di oggetti Java per controllare i componenti nativi specifici per il sistema operativo in utilizzo e che compongono l'interfaccia grafica. Questo significa che il comportamento dei componenti (la reazione agli eventi, il rendering, ecc.) sono affidati alla loro implementazione system-dependent. Per questo motivo, i componenti AWT vengono detti heavyweight components ("componenti pesanti"): a ciò che l'applicazione "vede" come la creazione di un componente AWT, di fatto corrisponde l'allocazione di risorse ad opera del sistema operativo. Al contrario, i componenti Swing sono spesso descritti come lightweight ("leggeri"), perché non necessitano l'allocazione di risorse native nel toolkit della GUI del sistema operativo.

Elementi di AWT utilizzati in Swing
 Layout managers
Alla fine, in termini di composizione visuale e gestione, Swing possiede layout relativi (i quali specificano la posizione reciproca tra i componenti) che operano in maniera opposta rispetto al layout assoluto (nel quale è necessario specificare apposta la esatta posizione e le dimensioni di ogni componente). Questa direzione verso visualizzazioni "fluide" è una diretta politica dello sviluppo di Swing che riemerge dalle ceneri del framework AWT e l'associata assunzione sulle applet dell'ambiente operativo che ha tracciato il disegno e sviluppo dell'originale toolkit GUI di Java.
Concettualmente, questa visualizzazione della gestione del layout è abbastanza simile a quella che gestisce la renderizzazione del contenuto HTML nei browser, ed indirizza lo stesso insieme di concetti che hanno motivato i suoi creatori.

 Container top-level
Se è vero che i singoli componenti sono realizzati completamente in codice Java, i container top-level (finestre di dialogo e applet) sono parzialmente implementati in codice nativo.

Vantaggi rispetto ad AWT
I principali vantaggi di Swing rispetto ad AWT sono conseguenza del fatto stesso che i componenti Swing sono realizzati in puro codice Java. Infatti, questo significa che i componenti funzionano allo stesso modo su tutte le piattaforme per le quali esiste una macchina virtuale. I bug rilevati durante l'esecuzione del sistema grafico (almeno per la parte che riguarda l'interfaccia grafica) sono gli stessi su tutte le piattaforme, il che permette di risolverli con un semplice aggiornamento delle librerie.

 Look and feel
Poiché i componenti sono sviluppati in Java, il sistema Swing ha controllo sul rendering grafico dei componenti, e questo ha consentito lo sviluppo di un'API tramite la quale un'applicazione può personalizzare il look and feel della propria interfaccia grafica. In poche parole, il disegno e lo stile grafico dei componenti non vengono richiesti al toolkit grafico nativo del sistema operativo, ma vengono riprodotti tramite una loro emulazione. Questo significa che si può ottenere un nuovo L&F semplicemente implementando le classi Java necessarie (oppure configurando il look and feel Synth, introdotto a partire dal J2SE 5.0).

 Libertà nel rendering
Il principale vantaggio della libreria Swing è che essa permette al programmatore di astrarsi dai vincoli imposti dall'architettura del sistema grafico adottato dal sistema operativo in uso. Il sistema grafico AWT risente di queste limitazioni, in quanto l'insieme dei componenti e le caratteristiche che questi ultimi offrono all'applicazione sono ristretti ad uno standard comune, un minimo insieme che possa essere supportato da tutti i sistemi operativi sui quali AWT deve funzionare.

I componenti Swing gestiscono in modo autonomo la propria grafica e il proprio comportamento; è pur vero che il rendering finale deve essere affidato al sistema operativo, in quanto è quest'ultimo che ha in mano la gestione delle periferiche video e delle periferiche che segnalano l'input utente (tastiera, mouse, rotellina del mouse, ecc.), ma è anche vero che Swing "traduce" la sua semantica su quella sottostante dei componenti del SO con un legame molto più debole rispetto a quanto l'architettura stessa dell'AWT consentiva di ottenere.
Così, per esempio, di fatto ogni componente di Swing si disegna sul dispositivo grafico del sistema operativo servendosi di un wrapper opportunamente implementato in Java (realizzato tramite un oggetto java.awt.Graphics). Ma, differentemente dai componenti AWT, i quali delegano il disegno ai widget nativi del SO, i componenti di Swing sono responsabili della loro stessa renderizzazione.

Svantaggi rispetto ad AWT
Il principale svantaggio rispetto ad AWT è quello di una più lenta esecuzione.

Legami con SWT
Lo Standard Widget Toolkit (SWT) è un toolkit concorrente originalmente sviluppato dalla IBM ed ora mantenuto dalla Eclipse Foundation. Le implementazioni SWT sono più in comune con i componenti AWT heavyweight. Questo conferisce benefici come una più accurata fedeltà con il sottostante toolkit window nativo, al costo di una maggior esposizione ad una programmazione più nativa nel modello di programmazione.

L'avvento di SWT ha dato origine ad una grande divisione tra gli sviluppatori del Java desktop con molti fortemente favorevoli a SWT e altri a Swing. Lo sviluppo di Sun su Swing continua a concentrarsi sulla fedeltà del look and feel (PLAF, Pluggable look and feel) in ogni toolkit window. Nel frattempo non vi sono altre risorse di PLAFs fedeli, molti dei quali sono nel sito javootoo .

C'è stato un dibattito significativo sulle prestazioni di SWT rispetto a quelle di Swing; La dipendenza di SWT da JNI lo rende lento quando i componenti GUI e Java necessitano di scambiarsi i dati, ma più veloce a disegnarsi quando il modello dei dati è stato caricato nella GUI.

SWT serve alla piattaforma delle finestre molto bene  ma alcuni la considerano meno efficace come tecnologia per lo sviluppo multipiattaforma. Usando le funzionalità di alto livello dei window toolkit nativi, SWT riporta alla situazione vista negli anni '90 (con toolkit come zApp, Zinc, XVT e IBM/Smalltalk) dove i toolkit cercavano di mascherare le differenze nel comportamento e gestione del focus, della gestione degli eventi e dei layout grafici. Il fallimento di avere eguali comportamenti su ogni piattaforma può causare errori di programmazione subdoli e difficili da risolvere, con effetti negativi sull'interazione dell'utente e sull'aspetto grafico della GUI.

Esempio
Il seguente è un programma Hello World di esempio che usa Swing.

import javax.swing.*;

public final class HelloWorld {

    public static void main(String[] args) {

        /* Questo fa sì che tutto il codice che crea e mostra a schermo la GUI venga eseguito sul thread
           che gestisce la coda degli eventi di Swing (e di AWT). */
        SwingUtilities.invokeLater(new Runnable() {
            public void run() {
                mainOnEventDispatchThread();
        }   });

    }

    // Questo metodo viene sempre invocato sul thread che gestisce la coda degli eventi ↓

    private static void mainOnEventDispatchThread() {
            // Create frame with title "Hello, World!"
            JFrame f = new JFrame("Hello, World!");
            // Dimensione della finestra
            f.setSize(200, 100);

            // Fa sì che il frame richieda alla JVM di terminare il programma
            // quando la finestra viene chiusa.
            f.setDefaultCloseOperation (JFrame.EXIT_ON_CLOSE);

            f.add(new JLabel("Hello, World!"));

            f.setVisible(true);
    }
}

Note

Bibliografia
 Matthew Robinson, Swing, Manning, ISBN 1-930110-88-X
 David M. Geary, Graphic Java 2, Volume 2: Swing, Prentice Hall, ISBN 0-13-079667-0
 James Elliott, Robert Eckstein, Marc Loy, David Wood, Brian Cole, Java Swing, O'Reilly, ISBN 0-596-00408-7
 Kathy Walrath, Mary Campione, Alison Huml, Sharon Zakhour, The JFC Swing Tutorial: A Guide to Constructing GUIs, Addison-Wesley Professional, ISBN 0-201-91467-0
 Joshua Marinacci, Chris Adamson, Swing Hacks, O'Reilly, ISBN 0-596-00907-0

Voci correlate
 Project Looking Glass
JavaFX

Altri progetti

Collegamenti esterni
Link dai siti ufficiali:

Altri link:
 Articolo Java Desktop Development di Andrei Cioroianu
 Articolo BlackMamba: A Swing Case Study di Ashwin Jayaprakash

Piattaforma Java


text:
Tresson is een gemeente in het Franse departement Sarthe (regio Pays de la Loire) en telt 476 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Mamers.

Geografie
De oppervlakte van Tresson bedraagt 29,1 km², de bevolkingsdichtheid is 16,4 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links

Gemeente in Sarthe


text:
Урка́нский сельсове́т — упразднённое сельское поселение в Тындинском районе Амурской области.

Административный центр — село Уркан.

История
Село Уркан упоминается с 1900 года, является поселком золотодобытчиков и деревообрабатывающей промышленности. В 2002 году построена и сдана в эксплуатацию новая школа. Имеется детский сад и здание  Дома Культуры.

Урканский сельский Совет был образован в 1944 году.

3 августа 2005 года в соответствии с Законом Амурской области № 32-ОЗ муниципальное образование наделено статусом сельского поселения.

Упразднено в январе 2021 года в связи с преобразованием муниципального района в муниципальный округ.

Население

Состав сельского поселения

Примечания

Ссылки
 Сельсовет на сайте Тындинского района

Муниципальные образования Тындинского района
Упразднённые сельские поселения Амурской области
Сельские поселения, упразднённые в 2021 году


text:
Um satélite em órbita polar passa sobre (ou quase sobre) ambos os pólos do planeta (ou outro corpo celeste) em cada uma de suas revoluções. Dessa forma, essa órbita tem uma inclinação igual ou próxima a 90 graus em relação ao equador.

Utilização
Em uma órbita polar, o satélite geralmente voa a baixa altitude, indo de aproximadamente 300 km podendo ultrapassar os 2000 km de altitude em relação aos pólos. Sua velocidade é cerca de 35.000 km/h. Os períodos de suas órbitas são de uma a duas horas. Dentro de um período de 24 horas, passa pelo mesmo lugar cerca de 4 a 6 vezes, sendo a orientação magnética dessas passagens invertida, em virtude do movimento da rotação da Terra, dado que a órbita polar permanece fixa no espaço.

Como o satélite tem o plano orbital fixo e perpendicular a rotação do planeta, ele vai passar sobre uma região com longitude diferente a cada uma de suas órbitas, sofrendo um desvio de cerca de 30 graus de longitude. A combinação do movimento do satélite com o movimento de rotação da Terra permite a obtenção de faixas contíguas de dados com largura de até 3.000 km. A altitude ou a inclinação do satélite pode ser selecionada para que o movimento seja heliossíncrono.

Órbitas polares são geralmente usadas para satélites de mapeamento geográfico, observação ou reconhecimento, inclusive satélites espiões, assim como alguns satélites meteorológicos.

Para ficar sobre uma área polar uma grande parte do tempo, apesar da distância, é usada uma órbita elíptica com grande excentricidade e com apogeu sobre essa área, conhecida como órbita Molniya.

Ver também
 Órbita Molniya
 Órbita Tundra

Referências

Ligações externas
 ORBITAL MECHANICS
 Polar Orbiting Environmental Satellites (POES)
 Divisão de Satélites e Sistemas Ambientais (DSA) INPE

Astronomia


text:
Apstraktni stroj, još zvan i apstraktno računalo, je teoretski model računalnog sklopovlja ili programske podrške korištene u teoriji automata. Apstrakcija računarskih procesa se koristi i u računarstvu i u računalnom inženjerstvu, i obično pretpostavlja paradigmu diskretnog vremena.

U teoriji računanja, apstraktni su strojevi često korišteni kao misaoni eksperimenti u vezi izračunljivosti ili analize složenosti algoritama (vidi računska teorija složenosti). Tipičan se apstraktni stroj sastoji od definicije u terminima ulaza, izlaza te skupa dozvoljenih operacija korištenih za pretvorbu prvog u drugo. Najpoznatiji je primjer Turingov stroj.

Složenije definicije kreiraju apstraktne strojeve s potpunim instrukcijskim skupovima, procesorskim registrima i modelima memorije. Jedan popularni model sličan stvarnim suvremenim strojevima je RAM model, koji dozvoljava slučajan pristup lokacijama u indeksiranoj memoriji. Kako raste razlika u performansama između različitih razina u priručnoj memoriji, postaju sve važniji i modeli osjetljivi na priručnu memoriju, poput modela osetljivog na priručnu memoriju te modela zaboravljive priručne memorije.

Apstraktni se stroj također može odnositi na dizajn mikroprocesora koji tek treba (ili kojeg se ne namjerava) biti sklopovski ostvaren. Apstraktni stroj ostvaren kao programska simulacija, ili za koji postoji interpreter, se zove virtualni stroj.

Uporabom je apstraktnih strojeva moguće izračunati kolika je količina resursa (vremena, memorije itd.) potrebna za obavljanje pojedine operacije bez konstrukcije konkretne implementacije za nju.

Članci koji se bave Turing-ekvivalentnim slijednim modelima apstraktnog stroja

Pristup se sastoji u uzimanju ponešto formalnog taksonomskog pristupa razredbi Turing-ekvivalentnih apstraktnih strojeva. Ova taksonomija ne uključuje konačne automate:

Porodica: Turing-akvivalentan (TE) apstraktni stroj:

Potporodice:
Potporodica (1) Slijedni TE apstraktni stroj

Potporodica (2) Paralelni TE apstraktni stroj

Potporodica (1)-- Slijedni TE model apstraktnog stroja: Postoje dva razreda (roda) slijednih TE modela apstraktnog stroja u uporabi (usp. van Emde Boas, npr.):

Rod (1.1) Tračno zasnovan model Turingovog stroja

Rod (1.2) Registarski zasnovan registarski stroj

Rod (1.1) -- Tračno zasnovan model Turingovog stroja: Ovo uključuje sljedeće "vrste":
  { jednotračni Turingov stroj, višetračni Turingov stroj, deterministički Turingov stroj, nedeterministički Turingov stroj, Wangov B-stroj, Post-Turingov stroj, stroj proročište, univerzalni Turingov stroj }

Rod (1.2) -- Model registarskog stroja: Ovo uključuje (barem) sljedeće četiri "vrste" (ostale spominje van Emde Boas):
 { (1.2.1) Stroj brojilo, (1.2.2) Stroj sa slučajnim pristupom RAM, (1.2.3) Stroj pohranjenog programa sa slučajnim pristupom RASP, (1.2.4) Pokazivački stroj }

Vrsta (1.2.1) -- Model stroja brojila:
{ stroj abakusa, Lambekov stroj, Melzakov stroj, Minskyjev stroj, Shepherdson-Sturgisov stroj, programski stroj itd. }
Vrsta (1.2.2) -- Model stroja sa slučajnim pristupom (RAM):
{ bilo koji model stroja brojila s dodatnim neposrednim adresiranjem, ali s instrukcijama u stroju stanja u harvardskoj arhitekturi - bilo koji model s "akumulatorom" s dodatnim neposrednim adresiranjem ali s instrukcijama u stroju stanja u harvardskoj arhitekturi }
Vrsta (1.2.3) -- Model stroja pohranjenog programa sa slučajnim pristupom (RASP) uključuje
 { bilo koji RAM za programom pohranjenim u registrima slično univerzalnom Turingovom stroju, tj. u von Neumannovoj arhitekturi }
Vrsta (1.2.4)-- Model pokazivačkog stroja''' uključuje sljedeće:
= { Schönhageov stroj za modifikaciju pohrane SMM, Kolmogorov-Uspenskyjev KU-stroj, Knuthov povezujući automat }

Drugi apstraktni strojevi
ABC programski jezik
Apstraktna strojna notacija
ALF programski jezik
Caml
Kontekstno neovisna gramatika
Konačni automat
SDL
 Apstraktni strojevi za Prolog:
1.Vienna apstraktni stroj (VAM Prolog)
2.Warren apstraktni stroj (WAM Prolog)
3.Berkeley apstraktni stroj (BAM Prolog).
MMIX
TDF

Vidi još
Apstrakcija (računarstvo)
Disckretno vrijeme
Prostor stanja
Teorija računanja#Druge formalne definicije računanja
Teorija računanja


text:
Carriera
Corre nel motomondiale nel 1965, 1969, nel 1970 e fra il 1972 e il 1975, sempre nella classe 50 e sempre a bordo di una Kreidler. Ha ottenuto in tutto una vittoria, tre terzi posti e due pole position e il suo miglior piazzamento finale è stato il 4º posto ottenuto nel 1973 e nel 1974. Nel 1972 e nel 1973 ha vinto il campionato tedesco 50.

L'11 aprile 1976, durante la "Olof Wegraces", gara disputata nei pressi di Tilburg, nei Paesi Bassi, Gerhard si è schiantato contro un albero dopo aver cercato, secondo alcuni testimoni, di superare un doppiato a velocità troppo elevata. È morto poco dopo in ospedale.

Risultati nel motomondiale

Note

Collegamenti esterni

Piloti della classe 50


text:
Les élections municipales italiennes de 2022 se déroulent les 12 et  afin de renouveler pour cinq ans les maires et conseils municipaux de 980 des 7 904 municipalités d'Italie, dont les capitales de 26 provinces. Un référendum national est organisé en même temps que le premier tour.

Résumé

Principales villes

Padoue
Le maire sortant, Sergio Giordani, est réélu dès le premier tour. Le Centre-gauche conserve la mairie de Padoue.

Vote populaire

Vérone
Au premier tour, le maire sortant, Federico Sboarina affronte l'ancien maire Flavio Tosi, qui tente un retour, et Damiano Tommasi du Centre-gauche. Tommasi arrive en tête, tandis que Tosi est éliminé dès le premier tour, mais malgré la désunion des forces de Centre-droit, Tommasi l'emporte au ballotage, permettant au Centre-gauche de reprendre la mairie de Vérone pour la première fois depuis 20 ans.

Vote populaire

Gênes
Le maire sortant, Marco Bucci, est réélu dès le premier tour. Le Centre-droit conserve la mairie de Gênes.

Vote populaire

Parme
Alors que le maire sortant, Federico Pizzarotti, ne se représente pas, le Centre-gauche, auxquels les appuis de Pizzarotti, réunis au sein de l'Effet Parme, se sont ralliés, l'emporte au second tour. Le Centre-gauche remporte la mairie de Parme pour la première fois en 28 ans.

Vote populaire

L'Aquila
Le maire sortant, Pierluigi Biondi, est réélu dès le premier tour. Le Centre-droit conserve la mairie de L'Aquila.

Vote populaire

Tarente
Le maire sortant, Rinaldo Melucci, est réélu dès le premier tour. Le Centre-gauche conserve la mairie de Tarente.

Vote populaire

Catanzaro
Le maire sortant, Sergio Abramo (qui a entretemps rejoint CI) ne se représente pas. Même si le candidat du Centre-droit, l'indépendant Valerio Donato, arrive largement en tête au premier tour, c'est Nicola Fiorita, un autre indépendant, du Centre-gauche qui l'emporte largement au second tour. Le Centre-gauche reprend la mairie de Catanzaro pour la première fois en 16 ans. Cependant, cette coalition ne dispose pas de la majorité au conseil municipal.

Vote populaire

Messine
Le maire sortant, Cateno De Luca, démissionne avant la fin de son mandat pour briguer la présidence de la Sicile lors de l'élection qui se déroule plus tard en 2022. Le candidat de droite, Federico Basile, que De Luca a appuyé, l'emporte dès le premier tour.

Vote populaire

Palerme
Roberto Lagalla (UdC) succède à Leoluca Orlando (PD), qui ne se représentait pas. Le Centre-droit reprend la mairie de Palerme.

À droite, Forza Italia reste la première force du Centre-droit, malgré la montée significative des Frères d'Italie, tendance observée dans l'ensemble du pays, tandis que  l'ancien président de Sicile Salvatore Cuffaro (interdit de fonctions publiques) revient en coulisse avec la Nouvelle démocratie chrétienne. À gauche, le Parti démocrate est la liste la votée de la ville, mais le Mouvement 5 étoiles perd la moitié de ses suffrages alors qu'il était le premier parti au dernier scrutin.

Vote populaire

Notes et références

Références

Notes

2022
Municipales
Politique en juin 2022


text:
Unukalhai (Alfa Serpentis/α Ser) je nejjasnější hvězda v souhvězdí Hada, nachází se v jeho hlavě. Vzhledem k blízkosti k nebeskému rovníku ji lze pozorovat kdekoliv na Zemi mimo centrální Antarktidu. Od Země je vzdálená asi 74 světelných let (23 parseků).

Vlastnosti
Unukalhai je dvojhvězda, jejíž hlavní složku tvoří obří hvězda spektrální třídy K2. Měřením pomocí interferometru byla zjištěna úhlová velikost 4,85±0,05", čemuž při uvedené vzdálenosti odpovídá poloměr 12krát větší oproti slunečnímu.

Hvězda vyzařuje ve viditelném světle 38 zářivého výkonu Slunce, zbytek zářivého výkonu je v infračerveném záření.

Druhá složka má zdánlivou hvězdnou velikost 11,8 a je od hlavní vzdálena 58".

Reference

Hvězdy v souhvězdí Hada
Oranžoví obři
Dvojhvězdy


text:
Иптияр — река в Тюменской и Омской областях России. Устье реки находится в 163 км по левому берегу реки Имгыт. Длина реки составляет 146 км.

Притоки
(км от устья)
 21 км: река Малый Иптияр (лв)
 63 км: река Талмыр (пр)

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России относится к Иртышскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки — Иртыш от впадения реки Тобол до города Ханты-Мансийск (выше), без реки Конда, речной подбассейн реки — бассейны притоков Иртыша от Тобола до Оби. Речной бассейн реки — Иртыш.

Примечания

Притоки Имгыта
Реки Уватского района
Реки Тевризского района


text:
Els Bonaccosi fou una família italiana de Màntua que van ostentar el títol de prínceps del Sacre Imperi.

El seu origen fou Tomo Bonacolsi, a través del seu fill Saraceno, el fill d'aquest Corradino, i el fill d'aquest Pinamonte, que fou l'ancestre dels Bonacossi.

Estats feudals d'Itàlia
Dinasties


text:
A Federação de Voleibol do Iraque (em inglês: Pakistan Volleyball Federation, PVF) é  uma organização fundada em 1955 que governa a pratica de voleibol no Paquistão, sendo membro da Federação Internacional de Voleibol e da Confederação Asiática de Voleibol, a entidade é responsável por  organizar  os campeonatos nacionais de  voleibol masculino e feminino no país.

Ligações externas
Site oficial

Voleibol do Paquistão
Paquistão
Paquistão


text:
Анрі́ Бару́к (Барю́к) (; 15 квітня 1897, Сент-Аве — 14 червня 1999, Валь-де-Маре) — французький психіатр і нейробіолог єврейського походження. Завоював широку міжнародну відомість.

Анрі Барук був глибоко вірним юдеєм, й дотримувався гуманістичних традицій та принципів «моральної терапії», закладеної у французькій психіатрії Філіпом Пінелєм й . Наукові дослідження Анрі Барука багато в чому надихалися вивченням Тори й Талмуда.

Життя
Дитинство провів серед пацієнтів психіатричної лікарні Луїсвілла, де батько, Жак Барук, служив суперінтендантом (головним лікарем). Під час Першої світової війни Анрі Барук був призваний до французької армії. За проявлені їм під час військової служби відвагу, мужність й хоробрість нагороджений Воєнним хрестом Франції.

Наукові погляди
Анрі Барук різко критикував теорії й практики психоаналізу. Причиною до несприйняття їм психоаналітичних теорій була їх умоглядність й неперевіреність в експерименті, а також догматизм послідовників Зигмунда Фрейда. Причиною ж неприйняття ним практик психоаналізу була директивність багатьох психоаналітиків, які щиро вважали, що вони краще пацієнта знають, що саме він чи вона відчуває, і що саме їх інтерпретація почуттів, бажань, думок і спонукань пацієнта є єдиною вірною, а будь-яка незгода пацієнта, оголошувалася проявом «болючого невротичного опору» запропонованої психоаналітичної корекції.

Примітки

Посилання
 Сторінка про Анрі Барука на французькому сайті про історію психології

Французькі психіатри
Нейробіологи
Єврейські науковці
Французькі науковці
Сторічні довгожителі
Поховані на цвинтарі Баньє


text:
Giannis Pechlivanopoulos (; born 9 June 1994) is a Greek professional footballer who plays as a left-back for Super League 2 club Egaleo.

References

1994 births
Living people
Greek footballers
Greek expatriate footballers
Football League (Greece) players
Gamma Ethniki players
Cypriot Second Division players
Niki Volos F.C. players
Fokikos A.C. players
Panargiakos F.C. players
A.P.S. Zakynthos players
PAEEK players
Ayia Napa FC players
Digenis Akritas Morphou FC players
Association football defenders
Footballers from Veria
Asteras Vlachioti F.C. players


text:
Chi Iota Pi Sorority, Inc. () is a multicultural non-profit collegiate sorority founded on November 23, 2004, by 8 women from the University of Maryland whose ethnicities included Caucasian, Latina, and South Asian.  The sorority, although young in comparison to its other Greek counterparts, has expanded to several institutions and has reached a higher level of diversity through the addition of ethnic representation of African, African-American, East Asian, Caribbean, European, and Multiracial women. The organization focuses on empowering its sisters, campus communities, local communities, and larger communities through educational, advocacy, service, and social programming.

Mission statement
As stated on the Chi Iota Pi website: "The purpose of Chi Iota Pi is to establish a multifaceted sisterhood based on Compassion, Integrity and Perseverance. Chi Iota Pi will accomplish this through community service, educational and social programming that aims at empowering minorities, women, and children. It is the goal of Chi Iota Pi to strive for finer womanhood and foster the growth of diverse women of leadership to catalyze change in society."

Service & Philanthropy
Chi Iota Pi was incorporated in January 2005 as a service-based sorority. Since then service projects have mostly included participation with the ONE Campaign (founded the same year as CIP), World Children's Fund, and Feeding America.

Beyond this, Chapters have participated in other programs such as women empowerment programs, annual minority cancer awareness programs, and walked to fundraise for ALS, Diabetes, and Cancer.

Chapters
Α Chapter - University of Maryland, College Park
The University of Maryland is a school rich in Greek life. Although Chi Iota Pi makes up only a small percentage of the Greek student population, CIP was recognized in Spring 2010 by the Office of Fraternity and Sorority Life as having the best non-Greek program. Chi Iota Pi is a member of the United Greek Council at UMD and is also a MICA (Multicultural Involvement and Community Advocacy) Organization.

Β Colony - University of Connecticut
Γ Chapter - Trinity University (Washington, DC)
Gamma Chapter is the only non-historically Black sorority on Trinity's campus. Trinity University does not recognize Greek life on its campus because it is a Catholic Institution. Therefore, membership in CIP is open to undergraduates at local universities where Trinity is central to. Gamma Chapter has been in existence since 2006 and has done programming for the Torture Abolition and Survivors Support Coalition and the Capital Area Food Bank.

Δ Colony - University System of Georgia
Delta Colony has previously had membership at Dalton State College and Kennesaw University, but is open to women from any of Georgia's four-year colleges & universities. Notable programming includes fundraising for Oprah's Big Give and volunteering at Hamilton Health, a local hospital.

Ε Colony - Salisbury University
Epsilon Colony was the youngest of Chi Iota Pi, having been established in the Spring of 2009.  It was the only official multicultural sorority at the time at Salisbury University, but Epsilon extended its programming beyond the confines of the university and had done service at local food banks and in the community. However it is no longer active.

ΠΑ Chapter - DC Metro Area/Nationwide Alumnae Chapter
Pi Alpha Chapter provides networking and collaboration opportunities to Alumnae Sisters everywhere. Sisters range from the DC Metropolitan Area to New York, Florida, and Texas.  Pi Alpha works in partnership with other alumni Greeks and non-Greek organizations to further the mission of Chi Iota Pi.

References

External links
 http://www.chi-iota-pi.org

Multiculturalism in the United States
Fraternities and sororities in the United States
Student organizations established in 2004
Women's organizations based in the United States
University of Maryland, College Park
Women in Maryland
2004 establishments in Maryland


text:
Thomas H. Paine (* 1836; † 1903) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1875 und 1877 war er als Präsident des Staatssenats faktisch Vizegouverneur des Bundesstaates Tennessee, auch wenn dieses Amt formell erst 1951 eingeführt wurde.

Über Thomas Paine gibt es so gut wie keine verwertbaren Quellen. Er lebte zumindest zeitweise in Tennessee und war Mitglied der Demokratischen Partei. Im Jahr 1875 wurde er als Präsident des Staatssenats Stellvertreter von Gouverneur James D. Porter. Damit bekleidete er faktisch das Amt eines Vizegouverneurs. Dieses Amt war bzw. ist in den meisten anderen US-Bundesstaaten verfassungsmäßig verankert; in Tennessee ist das erst seit 1951 der Fall. Danach verliert sich seine Spur wieder.

Weblinks
 The Political Graveyard
 Thomas H. Paine im Verzeichnis der Mitglieder und Präsidenten des Staatssenats
 Thomas H. Paine in der Liste der Präsidenten des Staatssenats

Vizegouverneur (Tennessee)
Mitglied des Senats von Tennessee
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1836
Gestorben 1903
Mann


text:
Alqueire (do árabe al kayl) designava originalmente uma das bolsas ou cestas de carga que se punham, atadas, sobre o dorso e pendente para ambos os lados dos animais usados para transporte de carga. Logo, o conteúdo daquelas cestas ou bolsas, mais ou menos padronizadas pela capacidade dos animais utilizados no transporte, foi tomado como medida de secos, notadamente grãos, e depois acabou designando a área de terra necessária para o plantio de todas as sementes.

Portugal
No tempo do Condado Portucalense, o alqueire era uma medida nova que tinha acabado de ser importada das regiões peninsulares sob domínio árabe. A primeira referência explícita data de 1111; no entanto, é seguro que o sistema usado desde finais do século XI já incluía um alqueire. Muito provavelmente, nesta época, a palavra alqueire ainda devia designar uma medida única e bem conhecida. Alguns anos depois, talvez já existissem diferentes alqueires, razão pela qual as posturas municipais de Coimbra, de 1145, estipulam que o alqueire (de cereal) deveria ter o peso de 6,5 arráteis, ou seja, uma capacidade em torno de 3,4 litros.

Ao longo da maior parte da primeira dinastia, reinados de Dom Afonso Henriques a Dom Afonso IV, o alqueire legal será equivalente ao módio romano, ou seja, cerca de 8,7 litros. Entretanto, o alqueire legal estava longe de ser usado em todo o território. Dom Pedro I (1357) introduziu um novo alqueire de 9,8 litros e tentou impô-lo a todo o reino. Esse alqueire teve de facto uma maior divulgação do que o anterior alqueire legal, no entanto não chegou a generalizar-se a todo o território. Com Dom Manuel I (1499), o alqueire legal passou a ser o de Lisboa, que equivalia a 13,1 litros. Dom Sebastião I (1575) distribuiu padrões deste alqueire, em bronze, às principais localidades do reino. Mesmo assim, sobreviveram diversos padrões regionais do alqueire. Mais tarde, provavelmente na sequência do terramoto de 1755, a capacidade do alqueire de Lisboa foi ajustada, aproximando-se dos 13,9 litros, o que permitiria uma mais fácil conversão para o sistema castelhano.

Os principais padrões do alqueire usados em diferentes regiões de Portugal no século XIX eram os seguintes:

 13,1 litros no litoral entre Aveiro e Lisboa
 13,9 litros, um pouco por todo o país
 14,9 e 15,7 litros, sobretudo no interior e no sul
 17,0, 17,5 e 19,3 litros, quase exclusivamente no Entre-Douro-e-Minho

A nível local, usava-se uma infinidade de variantes destes padrões principais.

A introdução do sistema métrico decimal, no século XIX, não impediu que continuassem a ser usados os alqueires tradicionais.

Desde a Idade Média, o alqueire foi também unidade de superfície. Normalmente, um alqueire de superfície era a área de terreno que se semeava com um alqueire de semente.

Brasil
No Brasil colonial o alqueire passou a ser manufaturado com uma trama de taquara, consistindo numa cesta bastante robusta, na qual se transportavam principalmente milho e feijão, em regiões onde muitas vezes nem estradas havia. Nesse processo, o nome caiu em desuso pela adoção de outros termos.

Quando o alqueire foi convertido de medida de secos para medida de área, primeiro foi subdividido em quatro quartas partes ou quartas (quarta de chão) e depois em unidades menores convertendo-as em litros já com vistas à adoção do sistema métrico.  Entretanto uma quarta correspondia no Brasil a 12,5 a 13,8 litros.

Para piorar a confusão, em São Paulo prevalecia o entendimento de que a medida agrária deveria representar apenas um dos alqueires originais e em Minas Gerais prevaleceu o entendimento de que deveria representar o indissociável par de alqueires, razão pela qual até hoje se conhecem como alqueire paulista a área correspondente a 24 200 metros quadrados e alqueire mineiro, que corresponde a 48 400 metros quadrados, como expressões da concepção original da área de terras, já convertida em braças quadradas, sub-dividida em palmos quadrados. Não obstante, ainda há o alqueire do norte (27 225 metros quadrados), o alqueire baiano (96 800 metros quadrados)e o alqueirão, ou alqueire goiano (193 600 metros quadrados). Ressalte-se que a partir de 1956 o alqueire no Centro-Oeste padronizou-se ao mineiro, ou seja, 48 400 metros quadrados.

Apesar da adoção e exigência legal do sistema métrico decimal, no Brasil rural ainda é comum quantificar a área de propriedades rurais e lavouras em alqueires ao invés de hectares. Essas medições são um tanto arbitrárias, mas existem, e o próprio Ministério do Desenvolvimento Agrário realizou uma compilação das medidas existentes.

 Tabela de Medidas Agrárias Não Decimais

O último passo em direção à exatidão das medidas agrárias no Brasil está ocorrendo com a exigência legal, com implantação do novo Cadastro de Imóveis Rurais (CNIR), com medidas e descrição pelo Sistema de posicionamento Global (GPS).

Bibliografia

 Seabra Lopes, L. (1998) «Medidas Portuguesas de Capacidade: do Alqueire de Coimbra de 1111 ao Sistema de Medidas de Dom Manuel», Revista Portuguesa de História, 32, p. 543-583.
 Seabra Lopes, L. (2000) «Medidas Portuguesas de Capacidade: duas Tradições Metrológicas em Confronto Durante a Idade Média», Revista Portuguesa de História, 34, p. 535-632.
 Seabra Lopes, L. (2003) «Medidas Portuguesas de Capacidade: Origem e Difusão dos Alqueires usados até ao Século XIX», Revista Portuguesa de História, vol. 36 (2), p. 345-360.
 Seabra Lopes, L. (2003) «Sistemas Legais de Medidas de Peso e Capacidade, do Condado Portucalense ao Século XVI», Portugalia, Nova Série, XXIV, Faculdade de Letras, Porto, p. 113-164.
 Seabra Lopes, L. (2018)  «O Regimento de Pesos e Medidas nos Reinados de Dom Afonso V e Dom João II», Boletim da Sociedade de Geografia de Lisboa, 136, p. 143-168.

Ver também

 Antigas unidades de medida portuguesas

Unidades de volume
Unidades de área
Unidades de medida obsoletas


text:
Felisa Wolfe-Simon is an American microbial geobiologist and biogeochemist. In 2010, Wolfe-Simon led a team that discovered GFAJ-1, an extremophile bacterium that they claimed was capable of substituting arsenic for a small percentage of its phosphorus to sustain its growth, thus advancing the remarkable possibility of non-RNA/DNA-based genetics. However, these conclusions were immediately debated and criticized in correspondence to the original journal of publication, and have since come to be widely disbelieved. In 2012, two reports refuting the most significant aspects of the original results were published in the same journal in which the original findings had been previously published.

Education and career
Wolfe-Simon did her undergraduate studies at Oberlin College and completed a Bachelor of Arts in Biology and Chemistry and a Bachelor of Music in Oboe Performance and Ethnomusicology at the Oberlin Conservatory of Music. She received her Doctor of Philosophy in oceanography from the Institute of Marine and Coastal Sciences at Rutgers University in 2006 with a dissertation titled The Role and Evolution of Superoxide Dismutases in Algae. Later Wolfe-Simon was a NASA research fellow in residence at the US Geological Survey and a member of the NASA Astrobiology Institute.

Controversy
Wolfe-Simon's research focuses on evolutionary microbiology and exotic metabolic pathways. At a conference in 2008 and subsequent 2009 paper, Wolfe-Simon, Paul Davies and Ariel Anbar proposed that arsenate () could serve as a substitute for phosphate () in various forms of biochemistry. According to Paul Davies, Wolfe-Simon was the one who had the "critical insight" that arsenic might be able to substitute for phosphorus. As late as March 2010, she had been hinting of some shadow biosphere results to the press.

Wolfe-Simon then led a search for such an organism by targeting the naturally occurring arsenic-rich Mono Lake, California. This search led to the discovery of the bacterium GFAJ-1, which her team claimed in a Science on-line article in December 2010 was able to incorporate arsenate as a substitute for a small percentage of the typical phosphate in its DNA and other essential biomolecules. If correct, this would be the only known organism to be capable of replacing phosphorus in its DNA and other vital biochemical functions. The Science publication and an hour-long December 2, 2010 NASA news conference were publicized and led to "wild speculations on the Web about extraterrestrial life". Wolfe-Simon was the only one of the paper's authors at that news conference. The news conference was promptly met with criticism by scientists and journalists. In the following month, Wolfe-Simon (and her co-authors and NASA) responded to criticisms through an online FAQ and an exclusive interview with a Science reporter, but also announced they would not respond further outside scientific peer-review.  Wolfe-Simon left USGS in May 2011. Wolfe-Simon maintains she did not leave voluntarily, but was "effectively evicted" from the USGS group.

The Science article "A Bacterium That Can Grow by Using Arsenic Instead of Phosphorus" appeared in the June 3, 2011 print version of Science; it had remained on the "Publication ahead of print" ScienceXpress page for six months after acceptance for publication.

However, Rosemary Redfield and other researchers from the University of British Columbia and Princeton University performed studies in which they used a variety of different techniques to investigate the presence of arsenic in the DNA of GFAJ-1 and published their results in early 2012. The group found no detectable arsenic in the DNA of the bacterium. In addition, they found that arsenate did not help the strain grow when phosphate was limited, further suggesting that arsenate does not replace the role of phosphate.

Following the publication of the articles challenging the conclusions of the original Science article first describing GFAJ-1, the website Retraction Watch argued that the original article should be retracted because of misrepresentation of critical data.  As of May 2022, no retraction can be found.

Recognition
In 2006 Wolfe-Simon was awarded a National Science Foundation Minority Postdoctoral Research Fellowship to support work done at Harvard University and Arizona State University.

See also
 Hypothetical types of biochemistry
 Prebiotic arsenic

References

External links

 Official website
 Labyrint on Astrobiology. Dutch science documentary featuring Wolfe-Simon. six-minute segment with Wolfe-Simon.
 NASA-funded research discovers life built with toxic chemical one-hour press conference on NASA TV 2010-12-02, with Wolfe-Simon, Mary Voytek, Steven A. Benner, Pamela Conrad and James Elser

American women biochemists
Geomicrobiologists
Living people
NASA people
National Science Foundation
Oberlin College alumni
Rutgers University alumni
United States Geological Survey personnel
Year of birth missing (living people)
21st-century American women scientists


text:
Suwanee är en stad (city) i Gwinnett County, i delstaten Georgia, USA. Enligt United States Census Bureau har staden en folkmängd på 15 734 invånare (2011) och en landarea på 28,2 km².

Källor

Externa länkar
 State & County QuickFacts, US Census Bureau.

Orter i Georgia
Gwinnett County


text:
Струнните квартети "Разумовски" (опус 59) са цикъл от струнни квартети на германския композитор Лудвиг ван Бетховен.

Той включва три квартета, написани през 1806 година по поръчка на руския посланик във Виена Андрей Разумовски, чието име носят:
 Струнен квартет № 7 (опус 59 № 1) във фа мажор
 Струнен квартет № 8 (опус 59 № 2) в ми минор
 Струнен квартет № 9 (опус 59 № 3) в до мажор

Заедно със Струнен квартет № 10 и Струнен квартет № 11, квартетите "Разумовски" образуват средния период в квартетното творчество на Бетховен, отличавайки се с далеч по-усложнена и амбициозна композиция от ранната му камерна музика, предназначена за виенските любителски оркестри.

Бележки

Камерни произведения
Германски музикални произведения
Лудвиг ван Бетховен
1806 година


text:
Condado de Schuyler es el nombre de 3 condados de Estados Unidos:

 Condado de Schuyler: Condado de Illinois;
 Condado de Schuyler: Condado de Misuri;
 Condado de Schuyler: Condado de Nueva York.


text:
Dire Tladi is a professor of international law at the Department of Public Law and the Institute for International and Comparative Law in Africa at the University of Pretoria. He is also extraordinary professor at the Public Law Department of the University of Stellenbosch.  He has served as the Principal State Law Adviser for International Law for the South African Department of International Relations and Cooperation and Legal Counsellor to the South Africa Mission to the United Nations.

His main academic specializations are in public international law, human rights law, environmental law and international criminal law. On 1 January 2012 he commenced a five-year term as member of the United Nations International Law Commission.

Education

Dire Tladi earned his BLC and LLB degree cum laude from the University of Pretoria, (South Africa), an LL.M. from the University of Connecticut (USA) and a LLD (International law) from the Erasmus University (Netherlands).

He is currently co-editor in chief of the South African Yearbook of International Law.  He has served on the editorial board for the Pretoria University Law Press (PULP) journal Constitutional Court Review. He also serves on the editorial board of the Journal of Practice of International Courts and Tribunals.

In addition to more than 50 scholarly publications, Dire Tladi has also published a novel, Blood in the Sand of Justice, based on a fictional account of the assassination of the Prosecutor of the International Criminal Court.

Since his appointment at the end of May 2015, Professor Tladi is leading the United Nations International Law Commission, as Special Rapporteur, to give content to Jus Cogens, by identifying how rules and norms are elevated to the status of Jus Cogens and determining the impact of these norms.

In 2020, Tladi was appointed by the National Research Foundation's (NRF) South African Research Initiative (SARChI) as the SARChI Chair for Constitutional International Law starting 2021.

Selected bibliography
Books

Peremptory Norms of General International Law (Jus Cogens): Disquisitions and Disputations (Brill, 2021)
The Trialogues on War and Peace: Vol I Use of Force Against Non-State Actors O'Connell, Tams and Tladi (series editors: Anne Peters and Christian Marxsen)(Cambridge, 2019)
Duagrd's International Law: A South African Perspective (Juta, 2018) (With J Dugard, M du Plessis and T Maluwa)
The Pursuit of a Brave New World in International Law: Essays in Honour of John Dugard (Brill 2017) (with Maluwa and du Plessis)
Sustainable Development in International Law: An Analysis of Key Enviro-Economic Instruments (2007) PULP

Journal Articles
'The International Law Commission's Draft Conclusions on Peremptory Norms of General International Law (Jus Cogens): Making Wine out of Water or More Water than Wine' (2020) 89 Nordic Journal of International Law
'The Constitutional Court's Judgment in the SADC Tribunal Case: International Law Continues to Befuddle' (2020) 10 Constitutional Court Review 129
'Populisms Attack on Multilateralism and International Law: Much Ado About Nothing' (2020) Chinese Journal of International Law https://doi.org/10.1093/chinesejil/jmaa028
'The Use of Force against Syria in Response to Alleged Use of Chemical Weapons by Syria: A Return to Humanitarian Intervention? (2019) 79 Zeitschrift für ausländisches öffentliches Recht und Völkerrecht 205
'Codification, Progressive Development, New Law, Doctrine, and the Work of the International Law Commission on Peremptory Norms of General International Law (Jus Cogens): Personal Reflections of the Special Rapporteur' (2019) 13 Florida International University Law Review 1189
'An Institutional Framework for Addressing Marine Genetic Resources under the Proposed Treaty for Marine Biological Diversity in Areas Beyond National Jurisdiction" (2019) 19 International Environmental Agreements: Politics, Law and Economics 485
'The International Law Commission's Recent Work on Exceptions to Immunities: Charting a Brave New Course for International Law?' (2019) Leiden Journal of International Law 169
'The interpretation and identification of international law in South African" (2018) 135 South African Law Journal 708
'Of Heroes and Villains, Angels and Demons: The ICC-AU Tension Revisited" (2017) German Yearbook of International Law 43
'The International Law Commission's Draft Articles on the Protection of Persons in the Event of Disasters: Codification, Progressive Development or Creation of Law from Thin Air?' (2017) 16 Chinese Journal of International Law 425
'Immunities, Crimes against Humanity and Other Topics in the Sixty-Ninth Session of the International Law Commission' (2017) South African Yearbook of International Law
(with Aniel de Beer) "The Prohibition of Terrorism as a Norm of Jus Cogens' (2017) South African Yearbook of International Law
'Interpretation and International Law in South African Courts: The Supreme Court of Appeal and the Al Bashir Saga' (2016) 16 African Human Rights Law Journal 310
'The Duty on South Africa to Arrest and Surrender President Al Bashir under South African and International Law' (2016) 13 Journal of International Criminal Justice 1027
'Progressively Developing and Codifying International Law: The Work of the International Law Commission in its Sixty-Eighth Session' (2016) 41 South African Yearbook of International Law 165
'Assessing the Legality of Coalition Air Strikes Targeting Islamic State in Iraq and the Levant (ISIS) in Syria under International Law' (2015) South African Yearbook of International Law 281
'The Proposed Implementing Agreement: Options for Coherence and Consistency in the Establishment of Marine Protected Areas' (2015) 30 International Journal of Marine and Coastal Law 654
'Progressively Developing and Codifying International Law: The Work of the International Law Commission at Sixty-Seventh Session' (2015) 40 South African Yearbook of International Law 205
'National Commissioner of the South African Police Service v Southern African Human Rights Litigation Centre (Sup Ct App S Afr) – Introductory Note' (2015) 54 International Legal Materials 152
'Immunity in the Era of "Criminalisation": The African Union, the ICC and International Law' (2015) 58 Japanese Yearbook of International Law 17*
'The Common Heritage of Mankind and the Proposed Treaty on Areas Beyond National Jurisdiction' (2014) 25 Yearbook of International Environmental Law 113
'The Immunity Provisions in the AU Amendment Protocol: Separating the (Doctrinal) Wheat from the Normative (Chaff)' (2015) 13 Journal of International Criminal Justice 3
Strict Positivism, Moral Arguments, Human Rights and the Security Council: South Africa and the Myanmar Vote (2008 )
Of course humans: a contextual defense of intergenerational equity (2002)

Lectures
Immunities and the Obligation to Cooperate under the Rome Statute in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law
Use of Force in Self-Defence against Non-State Actors in International Law in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law
Conservation and Use of Marine Biodiversity in Areas Beyond National Jurisdiction in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law
The Security Council, the Al Qaida Sanctions Regime and Due Process in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law

References

Living people
21st-century South African lawyers
University of Pretoria alumni
University of Connecticut alumni
Erasmus University Rotterdam alumni
Academic staff of the University of Pretoria
Academic staff of Stellenbosch University
International law scholars
International Law Commission officials
1975 births
South African officials of the United Nations
Members of the Institut de Droit International
Members of the International Law Commission


text:
Hermann Ferdinand Schell (* 19. Juni 1900 in Schwyz; † 4. Januar 1972 in Salzburg) war ein Schweizer Schriftsteller.

Leben
Schell studierte zunächst Medizin und Jura, nahm aber bereits bald als Herausgeber der Zeitschrift "Das Gegenspiel" und Mitbegründer des Bundes für Dramatische Dichtung aktiv am literarischen Leben seiner Zeit teil. Erst in Süddeutschland, insbesondere München, durch z. T. umstrittene Uraufführungen seiner Jugendwerke als Dramatiker auf sich aufmerksam machend, übersiedelt Schell nach Wien, nachdem er die österreichische Schauspielerin Margarethe Noé von Nordberg, auch bekannt als Margarethe von Noé, die zu dieser Zeit an den Münchener Kammerspielen wirkte, geheiratet hatte. Die vier Kinder, die aus dieser Verbindung hervorgehen, sind Maria Schell, Carl Hermann Schell, Maximilian Schell und Immy Schell, die alle beim Film und Theater Karriere machten. Nach dem Anschluss Österreichs an das Deutsche Reich kehrte die Familie 1938 in die Schweizer Heimat nach Zürich zurück.

Werk
Das umfangreiche dramatische Werk Schells hatte u. a. Uraufführungen an so bedeutenden Theatern wie den Münchener Kammerspielen, dem Burgtheater Wien, dem Olympia-Theater Athen oder den Bregenzer Festspielen. Schell hinterließ ebenso ein beachtliches lyrisches Werk und tat sich außerdem auch als Romancier, Novellist und Essayist hervor.

Lyrik
 Am siebenten Tag
 Frauenlieder
 Neue Gedichte
 Die zwölf kleinen Jesuslegenden
 Sang vom Bergell
 Zürcher Altstadt. Ein Gedichtzyklus
 Neun Gedichte
 1962 – Elf Balladen

Dramatik
 Der Bürgermeister von Zürich
 Eugenia
 Das Naturtalent
 Auf Befehl der Kaiserin
 Der Landvogt von Greifensee
 1944 – Der verlorene Sohn
 Stunde der Entscheidung
 Das Winkelriedspiel

Epik
 Domenica und die Brüder vom Septimer. Novelle
 Königsnovelle
 Das venezianische Bett. Novelle
 Cyrill. Roman
 Fridolin. Roman
 1941 – Suworows letzte Liebe. Roman
 1958 – Der Knabenspiegel. Jugenderinnerungen

Essay
 Schillerrede
 Das Historische Drama
 Das Buch der Provence
 Niederländische Reise
 Salzburger Briefe
 Impressionen

Nachleben
Gegen das allmähliche Vergessen des schriftstellerischen Werkes Hermann Ferdinand Schells, der in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts als nicht unbedeutender Schweizer Schriftsteller galt, schienen sich u. a. besonders seine Kinder einzusetzen. So brachten Maria und Maximilian z. B. eine Sprechplatte heraus, auf der sie Texte ihres Vaters sprechen. Maximilian Schell trug bei verschiedenen Gelegenheiten gern das nicht eben kurze Gedicht Darf ich vorstellen … vor, das der Vater auf ihn schrieb und das mit der Zeile "Das ist mein geliebter Sohn." endet, u. a. vor einem Millionenpublikum in der Fernsehsendung Wetten, dass..?.

Sprechplatten
 Darf ich vorstellen... Maria und Maximilian Schell lesen Jugenderinnerungen ihres Vaters Hermann Ferdinand Schell (Ariola)

Literatur

Weblinks

Elternteil einer berühmten Person
Ehepartner einer berühmten Person
Hermann Ferdinand
Autor
Dramaturg
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Schweizer
Geboren 1900
Gestorben 1972
Mann


text:
Travian je strategická webová hra, ve které hráči rozvíjejí svoje vesnice, obchodují a bojují. Hra pochází z Německa a v druhé polovině nultých let 21. století se stala velmi populární i v Česku. Hra byla spuštěna v roce 2004, česká verze pak roku 2006.

Herní princip
Koncept hry se podobá hře Divoké kmeny, která také pochází z Německa. Mezi oběma hrami jsou však i rozdíly – v Divokých kmenech např. nejsou národy a vesnice se nedají zakládat.

Prostředí hry je zasazené do pozdní antiky. Hráč může hrát za jeden ze tří národů: Římané, Germáni a Galové. Každý národ má své výhody a nevýhody: Římané mohou stavět pole a budovu současně, ale mají nejdražší jednotky, Germáni mají nejlevnější jednotky, vhodné pro agresivní hráče, kteří mají s hrou již zkušenosti a mohou vykrást i část úkrytu, Galové mohou vyrábět pasti na nepřátelské vojáky, mají větší kapacitu úkrytů, nejrychlejší jednotky a jsou lepší v obraně. Hráčům co hrají Travian poprvé je doporučovan národ Galové. Volba národa ale nijak neomezuje obchod či boj s jinými národy. Hráči mohou vytvářet "aliance" a v jejich rámci uzavírat spojenectví či vyhlašovat války. Ve svých vlastních vesnicích staví hráči budovy a vylepšují pole, doly a lesy tak, aby zvýšili produkci surovin. V příslušných budovách ( kasárny, stáje a dílny ) také mohou stavět vojenské jednotky. S nimi pak mohou útočit na jiné vesnice či oázy, a získávat tak další suroviny, ničit nepřátelským hráčům vojsko i vesnice nebo cizí vesnice a neobsazená pole přímo zabírat.

Každý hráč má na počátku hry jednu vesnici, která se nachází na dvourozměrné čtverečkované mapě o velikosti 641 601 čtverců. Každé políčko je vyjádřeno dvěma souřadnicemi x|y od 400 do −400, každá vesnice nebo oáza představuje jeden čtverec. Populace vesnice vyjadřuje její velikost. Postupně může ve hře zakládat či dobývat další vesnice. Na útočení či obchodování s jinými vesnicemi mají vliv vzdálenost mezi nimi na mapě a rychlost daných jednotek. Různé čtverce na mapě také mohou nabízet různé množství surovinových polí.

Hra je přístupná bezplatně. Hráči si však mohou koupit herní peníze označované jako "zlatky" nebo "zlaté", za které získají různé výhody. (Tyto "zlatky" nebo "zlaté" lze získat bezplatně za splnění "Bonifácových úkolů" nebo provést výměnu s další měnou "stříbrné"). Je to např. vyšší produkce surovin či ve starší verzi hry bonusy k obraně a k útoku. Mohou si za ně koupit také balíček "Travian Plus" za 10 zlatek, který obsahuje časově omezené vylepšení uživatelského rozhraní. Hráči si za zlaté mohou pořídit i členství v "Bonifácově klubu" za 100 zlatek na normálních serverech anebo za 50 na speed serverech a tím získat další balíček výhod až do konce serveru.

Vzhled a ovládání hry
Hra se spouští a ovládá pomocí běžného webového prohlížeče. Pro uživatele se jedná o čisté HTML a CSS grafiku, s několika vylepšeními pomocí JavaScriptu.

Základní obrazovka zobrazuje okolí vesnice se zdroji surovin (lesy, pole, hliněné a železné doly). Kliknutím na jednotlivé prvky lze koupit vylepšení příslušného zdroje na vyšší úroveň. Také se zde zobrazuje přehled celkové produkce surovin a vojenských jednotek sídlících ve vesnici.

Další obrazovkou je detail vesnice zobrazující stavby ve vesnici a nezastavěné parcely. Kliknutím na nezastavěné pole lze zvolit, jaká stavba zde má být vybudována. Kliknutím na stavbu se pak zobrazí nabídka činností podle typu stavby (např. v kasárnách lze nakupovat vojáky, v akademii zkoumat nové typy jednotek, na shromaždišti lze vysílat vojáky do jiných vesnic, na tržišti obchodovat suroviny s ostatními hráči atd.) a možnost zakoupit vylepšení stavby.

Poslední herní obrazovkou je mapka, která zobrazuje malý výřez herní mapy. Výřezem lze pohybovat a prohlížet si tak rozložení vesnic v libovolné části mapy. Kliknutím na vesnici se zobrazí základní informace o příslušné vesnici (ve tvaru podobném základní obrazovce, pouze bez podrobností) a je možné do vesnice vyslat vojsko či obchodníky se surovinami.

Dále hra nabízí jednoduché statistiky: pořadí hráčů podle počtu obyvatel v jimi spravovaných vesnicích, pořadí vesnic podle velikosti, pořadí aliancí podle počtu obyvatel ve všech vesnicích aliance, žebříček nejlépe útočících a bránících hráčů a celkové statistiky hry. Hráči spolu také mohou komunikovat pomocí textových zpráv a na aliančním fóru.

Realizace
Hru vyvíjí a provozuje společnost Travian Games GmbH se sídlem v německém Hammelburgu. Zástupce společnosti Bernd Heinish pro Lupa.cz uvedl, že hra vznikla původně jako studentský projekt bez obchodního modelu. Později podle jeho slov vznikla společnost, která získává finance na provoz a vývoj hry z reklamy, ale zejména z prodeje doplňkových vylepšení.

Hra je naprogramována v PHP s využitím databáze MySQL a je provozována na mnoha serverech. Tyto servery jsou navzájem nezávislé, na každém běží oddělený herní svět. Některé servery jsou označeny jako speed a hra na nich běží zrychlená (časy potřebné k výstavbě budov, výzkumům a tvorbě jednotek jsou třikrát kratší, přesuny jednotek jsou dvakrát rychlejší). Na několika serverech běží hybridní verze spojující Travian 2.5 a 3.2, označovaná jako classic (ve hře nefiguruje hrdina, který dává bonusy armádě a může anektovat oázy, a nejsou galské pasti). V květnu 2009 byla na českých serverech zprovozněna verze 3.5.

Rozšíření
V září 2007 popsal Adam Javůrek v Respektu "mánii desetitisíců Čechů a Slováků trávících hodiny času nad nakažlivou on-line hrou". Uvedl, že jde o "mimořádně časově náročnou" hru, řazenou mezi tzv. "pasivní" hry. Ty probíhají v reálném čase a úspěšné hraní vyžaduje častou kontrolu v průběhu dne.
Jakub Čížek v září 2010 na Živě.cz označil Travian za synonymum webové hry, vedle hry Quake Live.

K lednu 2008 bylo na sedmnácti českých serverech přes 275 000 aktivních uživatelských účtů, v srpnu pak necelých 120 000, ke konci roku 2008 už jen 110 000 aktivních účtů. Na začátku roku 2009 bylo 93 000 aktivních účtů, počátkem února 2013 již jen 25 000 aktivních účtů a v první polovině roku 2015 pouze 12 000 aktivních účtů.

První servery
Na první servery Travianu se v začátcích registrovalo přes 30 000 hráčů z nichž většina byla aktivní po celou dobu hry. Spousta hráčů z cz1 po startu v pořadí druhého serveru (cz2) na tento server přesídlila, a tak se z pořadí druhého serveru Travianu stal doposud nejhranější server. Po celou dobu hry proti sobě stály aliance (GMU, Pařmeni a SoE), CoN, Fénix, Spawn (fi.muni.cz) a uskupení VICTORY (VANDALS, Unicorn a Atlantis) , které po většinu roku soupeřili o moc a snažili se přesvědčit ostatní aliance, aby se přidali k jedné ze stran, a tak vznikly první sesterské aliance v Travianu. Co do počtu sesterských (dceřiných) aliancí vedli GMU, s příchodem Divu Světa se však aliance Pařmeni a SoE spojily do jedné. Stavby Divu Světa se ujmul za aliance Pařmeni a SoE hráč pavlik007 (společně s hráčem Mirec) podporováni aliancí GMU, která stavěla i vlastní Div. Zpočátku ve stavbě Divu vedla aliance CoN, ale postupem času se do vedení dostávala aliance © (GMU, Pařmeni a SoE), která i přes to, že v žebříčku nepatřila mezi nejsilnější prokázala, že její hráči dokáží nejlépe spolupracovat. r0hat , Masil, Nicool

Novinky
V roce 2017 byli na zkoušku ve výročním speciálu Travian: Fire and Sand vypuštěny na scénu dlouho očekávané rozšíření o nové národy. Dlouhou dobu se diskutovalo o tom, které národy bychom měli očekávat a na výběru se mohli podílet i samotní hráči, kteří formou anket s nabízenými národy (u jednotlivých národů byli vypsány i předpokládané vlastnosti, ke kterým se mohli hráči "libovolně" vyjádřit) mohli konečný výběr ovlivnit. Nakonec byly vybrány dva národy. Prvním novým národem jsou útoční Hunové, jejichž největší předností je rychlost a síla útoku, ale disponují slabší obranou. Druhým národem jsou Egypťané, jejichž jednotky jsou sice slabší v útoku, ale levné náklady na výcvik a obranný bonus získaný z odolné kamenné zdi z nich dělá solidní obránce. Za oba tyto nové národy nelze v současné době hrát na běžných serverech (Travian: Legends), k dispozici jsou ve Speciálních verzích Travianu: Path to Pandora.

Path to Pandora
Speciální verze Travianu vycházející z výročního Speciálu Travian: Fire and Sand. Poprvé spuštěna v roce 2018. Hra se odehrává na mapě starověké Evropy (401x401 políček). Během hry je hlavním úkolem Aliance zisk nejvyššího počtu vítězných bodů, které aliance získávají dobýváním jednotlivých regionů. Ve hře je 87 regionů a každý region poskytuje alianci s minimálně 50% populačním zastoupením bonus za artefakt nacházející se v dané oblasti, k využití bonusu je nutné postavit pokladnici. Hra umožňuje slučování jednotek ve vesnicích. Dále pak při dobytí nepřátelské vesnice zůstává národ dobyté vesnice nezměněn, dobyvatel získává možnost verbovat  jednotky a využívat bonusů národa, který si podrobil. Vesnice se stane protektorátem, veškeré nově postavené budovy budou i nadále v architektuře daného národa, a ve vesnici nelze postavit speciální budovy národa, který vesnici dobyl. Veškeré nové vesnice vybudované osadníky z dobyté vesnice budou stejného národa. Dále se mění systém spojenectví.

Codex Victoria
Speciální verze z roku 2019, klasické servery této verze začaly na podzim 2019, 2x verze potom na jaře 2020. Vychází z Path to Pandora, resp. Fire & Sand, jedná se tedy o verzi s 5 národy, systémem s vítěznými body a regiony, přeposíláním a slučováním jednotek (to bylo ve zrychlené verzi po stížnostech na "pay-to-win" užívání částečně omezeno, slučování za zlaté je možno jen do 50 zlatých/den na vesnici) a se zachováním národu při přebrání vesnice.

Hlavní rozdíl oproti PtP spočívá v tzv. "pokročilém začátku" - místo klasické vesnice jen s hlavní budovou a hrdinou začíná hráč s vesnicí se všemi surovinovými poli na úrovni 5 a s možností okamžitě založit dvě další vesnice (které však nesmí být multicrop), které také mají všechna surovinová pole na úrovni 5. Tato změna způsobuje, že postup pro nejrychlejší založení multicrop vesnice je radikálně odlišný od předchozích verzí Travianu.

S Codex Victora přišla také nová budova, Nemocnice, která umožňuje hráčům za dvojnásobnou cenu "obnovit" zemřelé jednotky. Budova je určená převážně pro ofenzivní hráče.

Přibylo několik menších změn - hrdina ukládá suroviny z úkolů a dobrodružství do svého inventáře a po postupu na nový level se mu automaticky obnoví zdraví.

Reference

Externí odkazy

 Stránky českého serveru hry
 Adam Javůrek: Vesnice, která se neopouští, Respekt 39/2007
 Adam Javůrek: Travian – online strategická hra, Webkoktejl 6/2007

Strategické videohry
Webové hry
Německé videohry
Software v PHP
Videohry z roku 2004
MMORTS


text:
Herpele squalostoma är en groddjursart som först beskrevs av Samuel Stutchbury 1836.  Herpele squalostoma ingår i släktet Herpele och familjen Caeciliidae. IUCN kategoriserar arten globalt som livskraftig. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Maskgroddjur
squalostoma


text:
Revolution Action E.P. is an extended play by the German digital hardcore group Atari Teenage Riot, released in 1999 on 12" vinyl and CD formats to promote the album 60 Second Wipe Out, where the title track originates. Two music videos were produced for the track, one of which was actually banned by MTV. "Revolution Action" was also the name of a tour and live various artist release titled Revolution Action Japan Tour 1999 EP.

The title track was also released on a three track Atari Teenage Riot promo, and a live version of the song was included on the Too Dead For Me EP and later re-released on Redefine the Enemy - Rarities and B-Side Compilation 1992-1999. In 2006 the song was released on the compilation Atari Teenage Riot: 1992-2000. The song was included on the various artist compilation ¥999 DHR Sampler.

Music video
Two promotional music video VHSs were released as well to promote the song, each containing a different version of a music video.. In addition, the music video was released on the VHS music video compilation Digital Hardcore Videos. One of the videos was a collection of live footage of the band spliced with the song, while the other showcased an office filled with workers being transformed into faceless, insane violence mob that attacks each other while a video of the band torture, on video sent to the office manager, a random faceless office worker. In the end, the office workers manifest tv monitor screens similar to the Teletubbies on their stomachs and are sent to be "reeducated" by their employer. This video aired on MTV for several months before being pulled due to concerns over the violence featured in it.

Track listing

Personnel
Alec Empire – production, writing, performance
Carl Crack – performance
Hanin Elias – writing, performance
Nic Endo – performance
Steve Rooke – mastering
Andy Wallace – mixing on "Revolution Action"
Dave Sardy – mixing on "No Success (Digital Hardcore Remix)"

References

External links
CD entry at discogs.com
12" vinyl entry at discogs.com
cassette entry at discogs.com

Atari Teenage Riot albums
1999 EPs


text:
Vačice vlnatá (Caluromys philander) je vačice, která pochází z Jižní Ameriky.

Vzhled
Průměrná délka těla je 41–68,5 cm, hmotnost 140–390 g. Délka ocasu je 25–40,5 cm. Tato střední vačice má hustou a hebkou srst na zadní straně červenohnědou, na bocích a na břiše žlutooranžovou nebo šedou. Na šedé hlavě má tři tmavě hnědé proužky. Chápavý ocas je pokryt srstí na cca. 1/3 délky.

Způsob života
Žije v korunách stromů a téměř nikdy neslézá na zem. Žije v noci. Živí se ovocem, květinami, nektarem, hmyzem. Nejsou teritoriální, ale obvykle žijí v určité oblasti o velikosti 1,3–8,9 ha (velikost závisí na pohlaví a věku zvířete – největší území mají dospělé samice).

Rozmnožování
Reprodukční cyklus této vačice není dobře známý. Těhotenství samice trvá 24 dní a v jednom vrhu bývá 1–7 mláďat. Samice krmí mláďata mlékem více než tři měsíce, a po cca. pěti měsících jsou mláďata plně soběstačná. Vačice se začínají množit ve věku 9 měsíců. Průměrná životnost ve volné přírodě je 3 až 4 roky, v zajetí žije až 5 let.

Poddruhy
Vačice vlnatá je rozdělena na 4 poddruhy:
 C. philander affinis
 C. philander dichurus
 C. philander philander
 C. philander trinitatis

Ohrožení a ochrana
Vačici vlnatou loví predátoři jako jsou hadi, kočky, oceloti, a stejně tak dravci, například harpyje krahujcová a sovy. Hlavní hrozbou je pro ní člověk, jelikož ničí deštné pralesy. Někteří ptáci obývají banánové plantáže a jí ovoce, čímž jsou pro tyto vačice považovány za škůdce. Celkový stav tohoto druhu je ale dobrý. Zvířata jsou malá, snadno se přizpůsobují novým životním podmínkám a nehrozí jim bezprostřední vyhynutí. V Červené knize ohrožených druhů Mezinárodního svazu ochrany přírody byl klasifikován jako LC (neohrožené/málo dotčené).

Reference

Externí odkazy

Vačicovití
Fauna Jižní Ameriky


text:
Een trilemma is een toestand waarin een keuze moet worden gemaakt ofwel uit drie bezwaarlijke opties ofwel uit drie gunstige opties waarvan er op één en hetzelfde moment maar twee mogelijk zijn.

De term is afgeleid van dilemma, een toestand waarin een keuze moet worden gemaakt uit twee bezwaarlijke opties.

Zie ook
 Lemma
 Dilemma

Politieke terminologie


text:
Die evangelisch-lutherische Dorfkirche Behlendorf ist eine frühgotische Feldsteinkirche in Behlendorf im Kreis Herzogtum Lauenburg im deutschen Bundesland Schleswig-Holstein.

Geschichte
Die Gründung der einschiffigen Feldsteinkirche in Behlendorf ist urkundlich nicht belegt. In ihren Ursprüngen wird sie auf die Mitte des 13. Jahrhunderts datiert. Der Kirchturm wurde 1893 errichtet; vorher besaß die Kirche einen hölzernen Glockenturm aus dem Jahr 1660.

Die Kirche besteht aus einem Schiff von zwei Jochen und einem eingezogenen Kastenchor. Die Sakristei an der Nordseite ist ebenfalls aus der Zeit der Frühgotik. Der Vorbau an der Südseite der Kirche ist später angebaut worden. Im Inneren finden sich in den Jochen des Kirchenschiffes und im Chor Kreuzrippengewölbe. Im Westen befindet sich eine Empore. Einige Ausmalungen der Kirche aus ihrer Entstehungszeit sind erhalten.

Ausstattung

Den barocken Altaraufsatz und die Kanzel im Stil der Spätrenaissance stiftete 1635 Katharina Brosius geb. Warendorp, die Witwe des Behlendorfer Hofpächters Bernhard Brosius, der Kirche. Sie tragen die Wappen beider Familien. Auf dem Altarbild ist die Stifterfamilie mit ihren drei Kindern abgebildet. Auf der Kanzelbrüstung ist eine Kanzeluhr mit vier Sanduhrgläsern angebracht.

Die erste Tauffünte aus Gotlandkalkstein befindet sich seit dem 19. Jahrhundert im Besitz des St.-Annen-Museums in Lübeck.
Die Kirchenfenster tragen 39 Wappen in Glasmalerei, überwiegend die Wappen Lübecker Ratsfamilien aus dem Jahr 1603, ein Hinweis, dass Behlendorf von 1428 bis 1937 als Exklave zur Hansestadt gehörte. Weiter gibt es in der Kirche Pastorenbilder und -epitaphien.

Orgel

Die aus einem Manual mit angehängtem Pedal bestehende Orgel ist der Umbau eines älteren Instrumentes von Johann Friedrich Schulze aus dem Jahr 1868. Die ausführende Werkstatt des Orgelbauers Klaus Becker hatte zur Bauzeit 1972 ihren Firmensitz noch im nahe gelegenen Tremsbüttel. Das Instrument hat sieben Register und folgende Disposition:

 Spielhilfen: Kalkantenzug

Glocken
Von dem ursprünglichen Geläut der Behlendorfer Kirche ist nichts mehr erhalten.

Dennoch rufen drei sehr unterschiedliche Glocken zu Gottesdienst und Gebet:

Gemeinde

Auch nach der Eingliederung Behlendorfs in den Kreis Herzogtum Lauenburg 1937 gehörte die Kirchengemeinde weiterhin zur Evangelisch-Lutherischen Kirche in Lübeck bzw. zum Kirchenkreis Lübeck der Nordelbischen Evangelisch-Lutherischen Kirche. 1978 schlossen sich die Kirchengemeinden der beiden ehemaligen Exklaven Nusse und Behlendorf zusammen. Im Zusammenhang mit der Neugliederung der Kirchenkreise kam die Gemeinde 2009 zum Bezirk Lauenburg des vereinigten Kirchenkreises Lübeck-Lauenburg, seit 2012 der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Norddeutschland.

Pastoren

Nach Jacob von Melle und dem Archiv der Kirchengemeinde
 Wulfgang Mantzoll, ca. 1566–1568
Johann Niebuhr, 1574–1627 (verstarb im Alter von 90 Jahren)
 Johann Bilefeld, 1627–1658 (Epitaph von 1640 in der Kirche)
 Hermann Bostel, 1658–1669
 Magister Nicolaus Schoof, 1669–1670 (Pastorenbild in der Kirche)
 Hinrich Lübbert, 1670–1703, lässt einen Behlendorfer Katechismus drucken
 Caspar Köhn, 1703–1714, verheiratet mit Christina, jüngste Tochter von Samuel Pomarius. Nach seinem Tod heiratete sie Matthias Meyer.
 Matthias Meyer aus Lübeck, 1714–1748 (Epitaph in der Kirche)
 Magister Franz Meyer aus Lübeck, 1748–1759, Sohn von Matthias Meyer und Großvater von Johann Friedrich Albrecht August Meyer
 Samuel Georg Busekist, 1760–1784
 Johann Daniel Denso aus Stargard, 1784–1810, Sohn von Johann Daniel Denso
 Philipp C. Lamprecht, 1810–1838
Johannes A. Amann, 1838–1876
Carl J. Amann, 1876–1912, † 1915 (Pastorenbild in der Kirche)
 Richard C. Fischer, 1913–1930
Pfarrverweser Rudolf Scheuer, 1936–1938
Carl Brummack, 1945–1948
Vakanz 1948–1952, Vertretung durch die Pastoren Adolf Riege, Dr. van Beuningen, Driemler und Vikar Pauls
 Pastor Neumann, 1952–1963
Vakanz 1963–1964
Pastor Ritterhoff, 1964–1970
Hans-Joachim König
1978 Fusion mit der Kirchengemeinde Nusse zur Kirchengemeinde Nusse-Behlendorf
Claus Christen, um 1985
Torsten Reimer

Kirchhof
 Der Autor Günter Grass wurde 2015 auf dem Behlendorfer Friedhof beigesetzt.

Literatur
 Hartwig Beseler (Hrsg.): Kunsttopographie Schleswig-Holstein. Neumünster 1974, S. 320–322.

Weblinks

 Darstellung der Kirche durch Pastor Christen bei behlendorf.de.

Einzelnachweise

Dorfkirche
Kirchengebäude im Kreis Herzogtum Lauenburg
Kirchengebäude des Kirchenkreises Lübeck-Lauenburg
Kulturdenkmal im Kreis Herzogtum Lauenburg
Erbaut im 13. Jahrhundert
Gotische Kirche
Gotisches Bauwerk in Schleswig-Holstein
Feldsteinkirche
Disposition einer Orgel


text:
Die Hungarian International 1998 fanden vom 29. Oktober bis zum 1. November 1998 in Budapest statt. Es war die 23. Auflage dieser internationalen Meisterschaften im Badminton von Ungarn.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=BBFAA0B7-C26C-41D9-9052-2A67B82A8C1B

1998
Badminton 1998
EBU Circuit 1998/99
Badmintonwettbewerb in Budapest


text:
Gert Kwakkel (Nigtevecht, 1959) is een Nederlands hoogleraar Oude Testament. Hij studeerde theologie aan de Theologische Hogeschool te Kampen en werd daarna predikant Beverwijk in de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt. Hij keerde in 1987 naar deze universiteit terug om universitair docent te worden en in 1994 werd hij er hoogleraar. In 2001 promoveerde hij aan de Rijksuniversiteit Groningen op een studie naar de claims op eigen gerechtigheid in enkele Psalmen. Vanaf 2012 doceert hij ook aan de Faculté Jean Calvin te Aix-en-Provence. Hij is actief in de gecombineerde onderzoekgroep van de theologische universiteiten te Kampen en Apeldoorn genaamd Biblical Exegesis and Systematic Theology (BEST).

Bibliografie
 Gods liedboek voor zijn volk: Over het lezen en zingen van de Psalmen, 1988
 Uitgekozen! De bijbel over vragen rond de uitverkiezing, 1990
 De gerechtigheid van Abram. Exegese van Genesis 15:6 (Kamper Bijdragen 35), 1996
 'According to My Righteousness': Upright Behaviour as Grounds for Deliverance in Psalms 7, 17, 18, 26 and 44 (dissertatie), 2002

Hoogleraar aan de Theologische Universiteit Kampen
Nederlands theoloog
Predikant van de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt


text:
Toegangsbarrières is de naam die de econoom Michael Porter aan de factoren gaf, die de toegang tot de markt of tot een nieuwe sector beïnvloeden. De toegangsbarrières maken deel uit van het vijfkrachtenmodel, dat een van de meest gebruikte modellen van de omgevingsanalyse in de marketing en de bedrijfskunde is.

 Literatuur
 M Porter. Competitive Strategy: Techniques for analyzing industries and competitors, 1980. Free Press, New York ISBN 0-684-84148-7

Economische terminologie
Economische theorie


text:
La besania (gen. Besania) è un pesce osseo estinto, appartenente ai luganoiiformi. Visse nel Triassico medio (circa 244 - 240 milioni di anni fa) e i suoi resti fossili sono stati ritrovati in Europa.

Descrizione
Questo pesce era di piccole dimensioni e non superava la lunghezza di dieci centimetri. Era dotato di un corpo allungato e di scaglie alte nella zona dei fianchi, più alte di quelle dell'assai simile Luganoia. La bocca di Besania era molto piccola e posta in posizione molto anteriore, ed era dotata di denti piccoli e deboli. Le scaglie erano spesse e ricoperte di ganoina, e di forma romboidale. Al contrario di Luganoia, Besania era dotato di ossa del cranio completamente lisce e le ossa parietali erano molto strette.

Classificazione
Il genere Besania venne descritto per la prima volta nel 1939 da Brough, sulla base di resti fossili ritrovati a Besano, in Italia. La specie tipo è Besania micrognathus. Un'altra specie, B. schaufelbergerae, è stata ritrovata nella formazione Prosanto in Svizzera. Sembra che Besania e l'affine Luganoia fossero vicini all'origine degli Halecostomi, nel piccolo ordine dei Luganoiiformes.

Bibliografia
J. Brough. 1939. The Triassic fishes of Besano, Lombardy 1-117
A. Herzog and T. Bürgin. 2005. A new species of the genus Besania Brough 1939 from the Middle Triassic of Canton Grisons (Switzerland) with a discussion of the phylogenetic status of the taxon. Eclogae Geologicae Helvetiae 98:113-122

Collegamenti esterni

Luganoiiformi


text:
Acrophaea dianata är en insektsart som beskrevs av Medler 2000. Acrophaea dianata ingår i släktet Acrophaea och familjen Flatidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Halvvingar
dianata


text:
De Heilige-Maagdenkapel is een kapel in Swartbroek in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Coolenstraat op de hoek met het Hennenstraatje in het oosten van de plaats.

Op ongeveer 600 meter naar het westen staat de Sint-Servatiuskapel. Bij de kapel herinnert een plaquette aan een gesneuvelde militair.

De kapel is gewijd aan de heiligen Bertilia van Mareuil, Genoveva van Parijs en Eutropia van Reims.

Geschiedenis
In 1875 werd de kapel gebouwd en werd een bedevaartsplaats.

In 1882 werd de kapel vergroot om de grote toeloop bezoekers aan te kunnen.

Jarenlang was de kapel als bedevaartsplaats in gebruik waarbij de bloeiperiode liep tot aan de Eerste Wereldoorlog.

Bouwwerk
De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met rode pannen. De achtergevel is gestuukt. De zijgevels hebben een keperfries in het metselwerk en in de beide zijgevels bevinden zich elk drie rondboogvensters met witte omlijsting en voorzien van glas-in-lood. De frontgevel heeft twee steunberen en onder de daklijst siermetselwerk en een gevelsteen met het jaartal 1882. In de frontgevel bevindt zich de rechthoekige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een dubbele deur. Boven de ingang is een groene plaat geplaatst met daarop de tekst:

Van binnen is de kapel wit gestuukt boven een donker geschilderde lambrisering, onder een plafond van wit geschilderde schroten, en in de kapel zijn er enkele kerkbanken geplaatst. Achterin de kapel is het altaar geplaatst met achter het altaar een plank bevestigd aan de achterwand waarop achter glas de drie heiligenbeelden staan.

Zie ook
 Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
 Lijst van gemeentelijke monumenten in Swartbroek

Kapel in Limburg (Nederland)
Kerkgebouw in Weert


text:
Lazzaro Grimaldi Cebà (Génova, 1520 - Génova, 16 de fevereiro de 1599) foi o 81.º Doge da República de Génova.

Biografia
Grimaldi Cebà foi eleito como Doge em 7 de dezembro de 1597, o trigésimo sexto na sucessão bienal e o octogésimo primeiro na história republicana, apesar de uma eleição difícil devido aos confrontos dos dois principais partidos liderados por Ambrogio Spinola e Cosimo Centurione, os seus partidários na nomeação, com a outra frente nobre liderada pelo poderoso Giovanni Andrea Doria. O cansaço causado pelos acontecimentos do seu novo cargo como Doge minou a saúde já precária do Grimaldi, tanto que, após alguns dias de cama, ele morreu em 16 de setembro de 1599. O seu mandato terminou, portanto, dez meses antes do término natural do mandato.

Mortos em 1599
Nascidos em 1520
Doges de Génova


text:
Culoarea (latină ardesiacus) ardezie sau ardeziacă este o culoare cenușie cu o nuanță ușoară albăstruie, asemănătoare cu culoarea surie а ardeziei. Culoarea ardezie are 2 nuanțe principale: cenușiu-albăstruie (latină lazulino-ardesiacus) și cenușiu-închisă sau șistoasă (latină schistaceus).

Vezi și
 Listă de culori

Note

Culori