text:
Konstantin Kravčuk, , (* 23. února 1985 Moskva) je ruský profesionální tenista. Ve své dosavadní kariéře na okruhu ATP World Tour nevyhrál žádný turnaj. Na challengerech ATP a okruhu ITF získal do února 2017 deset titulů ve dvouhře a devatenáct ve čtyřhře.

Na žebříčku ATP byl ve dvouhře nejvýše klasifikován v listopadu 2016 na 78. místě a ve čtyřhře pak v březnu 2014 na 78. místě. Trénují ho Joachim Kretz a Nick Carr.

V ruském daviscupovém týmu debutoval v roce 2013 semifinálem 1. skupiny zóny Evropy a Afriky proti Jihoafrické republice, v němž vyhrál čtyřhru po boku Andreje Kuzněcova i závěrečnou dvouhru. Ruskové vyhráli 5:0 na zápasy. Do září 2017 v soutěži nastoupil k deseti mezistátním utkáním s bilancí 3–3 ve dvouhře a 7–3 ve čtyřhře.

Na Letní univerziádě 2013 v Kazani vybojoval po boku Viktora Baludy stříbro v mužské čtyřhře a dva bronzové kovy přidal ze singlové i týmové soutěže.

V únoru 2011 se oženil s Veronikou Kravčukovou. Do manželství se v dubnu 2012 narodila dcera Eva Kravčuková.

Tenisová kariéra
V rámci hlavních soutěží událostí okruhu ITF debutoval v srpnu 2003, když na turnaji v Sergijevu Posadu prošel kvalifikačním sítem. V úvodním kole podlehl krajanu Alexandru Markinovi. Premiérový singlový titul na challengerech si odvezl z prosincového Jugra Cupu 2009 v Chanty-Mansijsku, kde ve finále přehrál španělského hráče Marcela Granollerse ve třech setech. Průnik mezi sto nejlepších tenistů zaznamenal ve 31 letech 1. srpna 2016, když mu na žebříčku ATP patřila 96. příčka po finálové účasti na President's Cupu 2016 v Astaně. V závěrečném duelu challengeru nestačil na krajana Jevgenije Donského. V osmi sezónách za sebou, 2008–2015, zakončil rok mezi 140. až 276. místem.

Ve dvouhře okruhu ATP World Tour debutoval na říjnovém Kremlin Cupu 2006 v Moskvě. Z pozice kvalifikanta vyhrál v úvodním kole s jihokorejským hráčem Lee Hyung-taikem, aby následně vypadl se sedmým nasazeným Francouzem Fabricem Santorem. V rámci série ATP Masters odehrál první utkání v dubnové kvalifikaci Monte-Carlo Rolex Masters 2016, kde nenašel recept na srbskou nasazenou třináctku Filipa Krajinoviće.

Debut v hlavní soutěži nejvyšší grandslamové kategorie zaznamenal v mužském singlu Wimbledonu 2014. V první fázi jej přehrál Francouz Gilles Simon. Kvalifikaci poprvé odehrál již na lednovém Australian Open 2011, kde v úvodním kole podlehl francouzskému hráči Thierrymu Ascionemu.

Finále na challengerech ATP a okruhu Futures

Dvouhra: 20 (10–10)

Čtyřhra (19 titulů)

Odkazy

Reference

Externí odkazy

Ruští tenisté
Narození v roce 1985
Narození v Moskvě
Žijící lidé
Muži
Narození 23. února


text:
Michimalonco (circa 1500-1550) fue un toqui picunche originario del valle de Aconcagua, que opuso una tenaz resistencia a la conquista de sus territorios por los españoles.

Onomástica
Su nombre puede provenir:
del mapudungún müchüylongko, de müchüy 'tizón' y longko 'cabeza, jefe', es decir 'cabeza de antorcha'.
del quechua mitmay y el mapudungún longko, es decir 'jefe de los mitimaes'.
del quechua-mapuche michi 'gato' y el mapudungún longko.
del mapudungún minchelongko, de minche 'debajo' y longko.
del mapudungún mütrümlongko, de mütrümün 'llamar' y longko.

Primeros años
Nació en torno al año 1500, probablemente en el valle del Aconcagua. Según las crónicas, recibió educación en la ciudad del Cuzco, a la sazón capital del Imperio incaico. Fue investido como curaca junto con su hermano Trangolonco. Ambos señoreaban buena parte del valle del Aconcagua como jefes locales, en conjunto con el apunchic (gobernador incaico) Quilicanta.

Acogió además al primer español en llegar a la zona central del actual territorio chileno, Gonzalo Calvo de Barrientos, que había abandonado el virreinato del Perú afrentado por Francisco Pizarro, quien lo hizo azotar y desorejar como castigo por hurto. Tras recibir de este la confirmación de la caída del imperio, Michimalonco se enfrenta a los loncos que continuaban al servicio del imperio incaico, apoderándose así de las tierras de Naglonco en el Maipo. Más tarde, tras el arribo y la partida del español Diego de Almagro, Michimalonco se enfrenta y expulsa a Quilicanta, quien escapa hacia el sur hasta instalarse en el Mapocho.

Expedición de Pedro de Valdivia

Tras haber sido enviado por Francisco Pizarro desde el Perú y realizar una larga travesía desde Cuzco, el conquistador extremeño Pedro de Valdivia llegó al valle del Mapocho, el 13 de diciembre de 1540. Las huestes de Valdivia acamparon junto a las aguas del río, en las faldas del cerro Tupahue y comenzaron lentamente a entablar relaciones con los aborígenes picunches que habitaban la zona, tras lo cual Valdivia convocó a los curacas de la zona a un parlamento donde les explicó su intención de fundar una ciudad en nombre del rey Carlos I de España, que sería la capital de su gobernación de Nueva Extremadura. Los indígenas aceptaron e incluso recomendaron la fundación de la ciudad en una pequeña isla ubicada entre los dos brazos del río Mapocho junto a un pequeño cerro llamado Huelén, en la que se asentaba un centro administrativo incaico.

El 12 de febrero de 1541, Valdivia fundó oficialmente la ciudad de Santiago del Nuevo Extremo (Santiago de Nueva Extremadura) en honor al Apóstol Santiago, santo patrono de España, en las cercanías del cerro Huelén, renombrado por el conquistador como "Santa Lucía". Siguiendo las normas coloniales, Valdivia encomendó el trazado de la nueva ciudad al alarife Pedro de Gamboa, el cual diseño la ciudad en forma de damero. En el centro de la ciudad diseñó una Plaza Mayor, alrededor de la cual se seleccionaron varios solares para la Catedral, la cárcel y la casa del gobernador. En total se construyeron ocho cuadras de norte a sur, y diez de oriente a poniente, y cada solar (un cuarto de cuadra) fue entregado a los colonizadores, que construyeron casas de barro y paja.

Apenas funda Santiago y se dirige contra Michimalonco, conquistando su fortaleza de Paidahuén.— Como rescate para recuperar la libertad, este ofrece los lavaderos incas de oro de Marga-Marga.

Organización de los lavaderos de Marga-Marga

Aguirre y Villagrán visitan los antiguos lavaderos de oro incaicos y establecen su importancia. Michimalonco, forzadamente, suministra operarios para trabajarlos. Las condiciones paupérrimas en las que se desarrolla dicho trabajo además de las insaciable sed de oro de los españoles genera un descontento severo entre los picunches.

El levantamiento picunche

Trangolonco se sublevó en Quillota y mató a los españoles, negros e indios peruanos, escapando solo Gonzalo de los Ríos con un esclavo negro. Quemó también un bergantín en construcción en la desembocadura del Estero Marga-Marga en Viña del Mar. Se desató un levantamiento general que comprendió los valles de Aconcagua y Cachapoal.

Contra los españoles
Michimalonco, como caudillo (toqui) general de los picunches, encabezó contra la recién fundada ciudad de Santiago del Nuevo Extremo, un asalto el 11 de septiembre de 1541 que terminó en la destrucción de la mayoría de las casas de Santiago del Nuevo Extremo. Sin embargo, la destrucción fue incompleta, ya que los picunches terminaron retirándose a merced de la sostenida resistencia de los españoles que guarnecían la plaza. En la defensa de la ciudad, se señaló particularmente doña Inés de Suárez que no dudó en dar muerte a Quilicanta y a siete curacas picunches entre los que se contaba el curaca de Apoquindo, prisioneros de los españoles que el ejército indígena pugnaba por liberar. El número de los combatientes, fue de unos 5.000-10.000 por parte de los picunches, y de 55 soldados, más 5.000 yanaconas auxiliares, por los españoles.

Valdivia conquista una fortaleza de Trangolonco en la cuesta de Zapata.

Fue, con Lautaro y Caupolicán, uno de los caudillos mapuches que más se distinguió en la lucha contra los conquistadores. Combatió bravamente a Pedro de Valdivia en una guerra que se extendería por largos años.

Alianza con los diaguitas
Desde los primeros años del proceso de ocupación hispana. Los antecedentes señalan, que a un año de la fundación de Santiago, los españoles identificaban a los contingentes indígenas que participaron en el asalto a la ciudad en 1541, como fuerzas de Michimalonco y de los diaguitas. Así, lo señala el capitán Rodrigo de Quiroga en la probanza de méritos y servicios de Santiago de Azocar, efectuada el 17 de octubre de 1562, «[...] toda la gente de guerra desta provincia (Santiago) y mucha parte de los indios diaguitas, a quienes ellos (Michimalonco y demás curacas) habían enviado a llamar para les ayudar para destruir esta ciudad, venían sobre ella». La alianza entre mapuches y diaguitas al parecer obedece a la existencia de relaciones políticas entre ambas pueblos. A nivel territorial estos compartían asentamientos. Estas relaciones políticas, y el interés de expulsar al invasor, suponemos están explicando que los Diaguitas sumaran fuerzas con los Mapuches para materializar el asalto a Santiago.

Para la mayoría de historiadores, arqueólogos e investigadores de la historia de Chile, estos "Diaguitas" serían poblaciones del este de Santiago, actual territorio argentino, y no de poblaciones del llamado Norte Chico (Atacama-Coquimbo), ya que el etnónimo "Diaguita Chileno" es una propuesta de Ricardo Latcham en 1928, sin mayores argumentos. El mismo Latcham se encarga de aclarar que utilizará ese nombre hasta que aparezca otra. En otras palabras, no existe ninguna prueba de que los pueblos al norte del río Choapa se autodenominaran como "diaguitas" al momento de la llegada de los conquistadores Incas y posteriormente españoles.

Abandona Chile
Sin embargo, en 1542, abatido por los continuos reveses que experimentaba su causa, salió del país y, cruzando los Andes, buscó refugio en Cuyo, todavía en poder de los incas. Pobre y sin recursos, se lamentaba diciendo: «Ayer me vi señor y respetado y hoy me veo pobre y sirviendo, despreciado en tierra ajena; mejor me fuera haber obedecido a los españoles y ser señor que verme en esta baja fortuna». Movido de estos pensamientos, regresó a Chile en 1549 dispuesto a hacer las paces con sus enemigos.

Firma la paz
Reunió a sus antiguos compañeros de armas y les conminó a deponerlas y a vivir en paz con los españoles, «que al fin», les decía, «ya sabemos que cuanto son de bravos y valientes en la guerra, son de mansos y afables en la paz». Prestó luego acatamiento y obediencia al gobernador Pedro de Valdivia, ofreciéndose en su servicio, y le pidió perdón por las alteraciones pasadas. Acompañaba estas palabras con unas 200 libras de oro muy fino y «cantidad de ganado y otras cosas». Valdivia correspondió con agradecimiento los obsequios y buenos propósitos de Michimalonco, aceptando de buen grado su ofrecimiento siempre que el pueblo picunche no se opusiera a la acción evangelizadora de los misioneros, se sometiera al régimen de las encomiendas y contribuyera con mano de obra a la explotación de las minas y placeres auríferos. A todo se avino el toqui picunche, sellando de este modo la paz entre ambos pueblos.

Jefe de "indios auxiliares"

A finales de 1549, se unió a la expedición de Valdivia a Arauco, como comandante de un cuerpo Picunche o chincha chileno. Participó en la batalla de Andalién, donde hoy se alza la ciudad de Concepción, contribuyendo decisivamente a la victoria sobre el toqui Ainavillo.

Muerte
El año 1550, Michimalonco fue asesinado por Jerónimo de Alderete, tras las sospechas de traición del caudillo, durante el curso de una expedición de reconocimiento de las tierras al sur del río Biobío.

Véase también
 Anexo:Cronología de Chile
 Santiago de Chile
 Quillota
 Pedro de Valdivia
 Francisco de Villagra
 Vitacura
 Guerra de Arauco
 Inés de Suárez
 Pedro Sánchez de la Hoz
 Historia de Chile
 Butalmapu
 Gonzalo de los Ríos
 Gonzalo Calvo de Barrientos
 Batalla de Andalién
 Apoquindo
 Historia de Sudamérica
 Quilicanta

Referencias y notas

Notas

Bibliografía

Enlaces externos
 "Descripción Histórico Geografía del Reino de Chile" por Vicente Carvallo Goyeneche, precedida de una biógrafa del autor por Miguel Luis Amunátegui, en el sitio web de la Universidad de Chile.

 "Santiago del Nuevo Extremo", en el sitio web del IGM.

Naturales de la Región de Valparaíso
Conquista de Chile
Historia de Santiago de Chile
Líderes amerindios
Mapuches
Militares del siglo XVI
Toquis
Militares asesinados

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Radzanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu strzegowskiego diecezji płockiej.

Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym według projektu Stefana Szyllera w latach 1924-32. Kościół został zbudowany dzięki staraniom księży: Sławomira Zalewskiego i Józefa Jagodzińskiego. Budowla została konsekrowana w dniu 28 maja 1934 roku przez biskupa Leona Wetmańskiego. W latach 1958-1959 kościół otrzymał nową polichromię. Od 1980 świątynia jest gruntownie remontowana. W ramach tych prac zostały wymienione: dach, zewnętrzne tynki, sklepienie i instalacja elektryczna. Wnętrze zostało ponownie wymalowane, zostały odnowione ołtarze a także wzbogacono budowlę o nowe meble i nowe organy.

W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII wieku, namalowany przesz szkołę flamandzką, pochodzący ze zrujnowanego na początku XIX wieku kościoła świętych Filipa i Jakuba w Zgliczynie Kościelnym. Ambona w stylu rokokowo-klasycystycznym pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. Do zabytków ruchomych kościoła należą: barokowy drewniany krucyfiks z XVIII wieku, Monstrancja z blachy złoconej i srebrzonej, klasycystyczna z XVIII/XIX wieku, obraz św. Rocha z połowy XVIII wieku.

Przypisy

Świątynie pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu
Kościoły w diecezji płockiej
Kościół
Zabytkowe kościoły w powiecie mławskim
Architektura neobarokowa w województwie mazowieckim
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1932


text:
Антоний Альберт Якса-Марцинковский (; 17 января 1823, Мостище Киевская губерния Российская империя — 31 августа 1880, Киев) — польский , , , , , , философ.

Известен под псевдонимами Л. Новосельский и Альберт Грыф.

Биография
Получил начальное домашнее образование. В 1838 г. продолжил учёбу во Второй неполной гимназии Киева. В 1841 году поступил в Киевский университет на историко-филологический факультет. Через три года, из-за болезни прервал учёбу, но продолжил занятия за счет самообразования, в частности в области философии, филологии и иностранных языков.
В 1843 г. начал публиковаться в культурно-общественной печати. Дебютировал в «Еженедельнике петербургском», затем (1846—1848) публиковался в «Звезде», которую сам и редактировал. Публиковал литературно-философские статьи, в которых подвергал критике философские взгляды петербургского общества. Последующие работы помещал в варшавских изданиях «Biblioteka Warszawska», «Gazeta Warszawska», «Dziennik Warszawski», «Pamiętnik Naukowo-Literacki» и других. Считался видной фигурой в польских кругах Киева.

Весной 1850 года вместе с писателем Зеноном-Леонардом Фишем и историком и географом Я. Котковским отправился в путешествие по Одессе и Крыму, которое описал в труде «Степи, моря и горы» (2 т., 1854).

Автор многочисленных эссе по истории и исследованию времён Речи Посполитой. В своих работах черпал вдохновение в фольклоре, который также являлся предметом его исследований, как известного этнографа. Собирал народные верования, обычаи и культуру. Писал исторические романы, принимал активное участие в общественной жизни Киева и особенно польского меньшинства города. Публиковался в местных газетах, редактировал польский журнал «Венок» («Wieńcu»).

С 1859 по 1868 год писал статьи для 28-томной Всеобщей энциклопедии С. Оргельбранда.

Перевёл с французского языка, «История Рима..» (Historię rzymską…), с английского — труды Оливера Голдсмита и Джорджа Генри Льюиса.

Избранные произведения
 Ideały i karykatury: zarysy fantazyi i rzeczywistego świata: (etiudy nakreślone dwoma tępymi ołówkami (aux deux crayons), (Киев, 1848) ,
 Leviathan: xiążka składkowa, (Киев, 1848) ,
 Zarysy fantazji i rzeczywistego świata, (Киев, 1848) ,
 Stepy, morza i góry: szkice i wspomnienia z podróży 2 тома, (Киев, 1854),
 Dwie siostry: obrazek z powszedniego życia 2 тома, (Киев, 1857),
 Pisma krytyczno-filozoficzne 2 тома, (Вильно, 1855),
 Pogranicze naddnieprzańskie: szkice społeczności ukraińskiej w wieku XVIII 2 тома, (Киев, 1863)

Ссылки
 Публикации А. Якса-Марцинковского

Авторы энциклопедий и словарей
Энциклопедисты Польши
Польские писатели
Эссеисты Польши
Философы Польши
Сатирики Польши
Авторы исторических романов
Писатели романтизма
Переводчики с английского языка
Похороненные на Байковом кладбище


text:
This is a list of members of the 3rd Bundestag – the lower house of parliament of the Federal Republic of Germany, whose members were in office from 1957 until 1961.

Summary
This summary includes changes in the numbers of the four caucuses (CDU/CSU, SPD, FDP, German Party):

Members

A

 Ernst Achenbach, FDP
 Annemarie Ackermann, CDU
 Raban Adelmann, CDU
 Konrad Adenauer, CDU
 Heinrich Aigner, CSU
 Luise Albertz, SPD
 Lisa Albrecht, SPD (until 16 May 1958)
 Jakob Altmaier, SPD
 Wilhelm Altvater, SPD (from 22 September 1960)
 Josef Arndgen, CDU
 Adolf Arndt, SPD
 Karl Arnold, CDU (until 29 June 1958)
 Karl Atzenroth, FDP
 Heinrich Auge, SPD

B

 Fritz Baade, SPD
 Robert Bach, SPD (from 27 October 1959)
 Harri Bading, SPD
 Fritz Baier, CDU
 Albert Baldauf, CDU
 Siegfried Balke, CSU
 Bernhard Balkenhol, CDU
 Hans Bals, SPD
 Siegfried Bärsch, SPD
 Wolfgang Bartels, CDU
 Rainer Barzel, CDU
 Hannsheinz Bauer, SPD
 Josef Bauer, CSU
 Friedrich Bauereisen, CSU
 Bernhard Bauknecht, CDU
 Rudolf Bäumer, SPD
 Valentin Baur, SPD
 Paul Bausch, CDU
 Hans Bay, SPD (from 20 December 1960)
 Helmut Bazille, SPD
 Karl Bechert, SPD
 Max Becker, FDP (until 29 July 1960)
 Curt Becker, CDU
 Josef Becker, CDU
 Walter Behrendt, SPD
 Arno Behrisch, Other
 Ernst Benda, CDU
 Franziska Bennemann, SPD
 August Berberich, CDU
 Fritz Berendsen, CDU (until 15 September 1959)
 Urich Berger, CDU
 Margarete Berger-Heise, SPD
 Karl Bergmann, SPD
 Bernhard Bergmeyer, CDU
 Karl-Wilhelm Berkhan, SPD
 August Berlin, SPD
 Anton Besold, CSU
 Emil Bettgenhäuser, SPD
 Lucie Beyer, SPD
 Willi Birkelbach, SPD
 Kurt Birrenbach, CDU
 Otto Christian Archibald von Bismarck, CDU
 Peter Blachstein, SPD
 Theodor Blank, CDU
 Paul Bleiß, SPD
 Hildegard Bleyler, CDU
 Hans Blöcker, CDU
 Irma Blohm, CDU
 Franz Blücher, DP (until 28 February 1958)
 Ernst von Bodelschwingh, CDU
 Franz Böhm, CDU
 Holger Börner, SPD
 Peter Wilhelm Brand, CDU
 Aenne Brauksiepe, CDU
 Julyus Brecht, SPD
 Heinrich von Brentano, CDU
 Wilhelm Brese, CDU
 Else Brökelschen, CDU
 Josef Brönner, CDU (until 21 January 1958)
 Valentin Brück, CDU
 Johannes Brüns, CDU (from 26 October 1959 until 28 November 1960)
 August Bruse, SPD
 Gerd Bucerius, CDU
 Ewald Bucher, FDP
 Karl August Bühler, CDU
 Fritz Burgbacher, CDU
 Alfred Burgemeister, CDU
 Fritz Büttner, SPD

C

 Johannes Caspers, CDU
 Adolf Cillien, CDU (until 29 April 1960)
 Kurt Conrad, SPD (until 20 July 1959)
 Hermann Conring, CDU
 Fritz Corterier, SPD
 Johann Cramer, SPD
 Herbert Czaja, CDU

D

 Rolf Dahlgrün, FDP
 Thomas Dehler, FDP
 Heinrich Deist, SPD
 Hans Demmelmeier, CSU
 Arved Deringer, CDU
 Georg Dewald, SPD
 Hermann Diebäcker, CDU
 Bruno Diekmann, SPD
 Anton Diel, SPD (until 6 April 1959)
 Jakob Diel, CDU
 Emmy Diemer-Nicolaus, FDP
 Stefan Dittrich, CSU
 Clara Döhring, SPD
 Werner Dollinger, CSU
 Wilhelm Dopatka, SPD
 Wolfgang Döring, FDP
 Otto Dowidat, FDP
 Hans Drachsler, CSU
 Heinrich Draeger, CDU
 August Dresbach, CDU
 Wilhelm Dröscher, SPD
 Hermann Dürr, FDP

E

 Anton Eberhard, FDP (from 4 November 1959)
 Walter Eckhardt, CSU (from 27 December 1957)
 Hermann Ehren, CDU
 Ernst Theodor Eichelbaum, CDU
 Elfriede Eilers, SPD
 Jan Eilers, FDP
 Otto Eisenmann, FDP
 Alexander Elbrächter, CDU
 Ernst Engelbrecht-Greve, CDU
 Margarete Engländer, CDU
 Arthur Enk, CDU
 Hermann A. Eplée, CDU (from 8 September 1958)
 Ludwig Erhard, CDU
 Fritz Erler, SPD
 Fritz Eschmann, SPD
 Franz Etzel, CDU
 Peter Etzenbach, CDU
 August-Martin Euler, DP (until 10 September 1958)
 Bert Even, CDU
 Johannes Even, CDU

F

 Walter Faller, SPD
 Josef Felder, SPD
 Otto Freiherr von Feury, CSU (until 10 December 1957)
 Hermann Finckh, CDU
 Erwin Folger, SPD (from 19 May 1958)
 Egon Franke, SPD
 Ludwig Franz, CSU
 Jakob Franzen, CDU
 Günter Frede, SPD
 Heinz Frehsee, SPD
 Alfred Frenzel, SPD (until 4 November 1960)
 Martin Frey, CDU
 Ferdinand Friedensburg, CDU
 Lotte Friese-Korn, FDP
 Gerhard Fritz, CDU
 Friedrich Fritz, CDU
 Gustav Fuchs, CSU
 Friedrich Funk, CSU
 Hans Furler, CDU

G

 Mathilde Gantenberg, CDU
 Walter Gaßmann, CDU
 Gustav-Adolf Gedat, CDU
 Albrecht Gehring, CDU
 Hans Geiger, SPD
 Hugo Geiger, CSU
 Ingeborg Geisendörfer, CSU
 Robert Geritzmann, SPD
 Heinrich Gerns, CDU
 Eugen Gerstenmaier, CDU
 Heinrich Gewandt, CDU
 Paul Gibbert, CDU
 Christian Giencke, CDU
 Fritz Glahn, FDP (until 2 November 1959)
 Alfred Gleisner, SPD (until 17 March 1959)
 Franz Gleissner, CSU
 Hermann Glüsing, CDU
 Josef Gockeln, CDU (until 6 December 1958)
 Wilhelm Goldhagen, CDU
 Wilhelm Gontrum, CDU
 Hermann Mathias Görgen, CSU
 Karl Gossel, CDU
 Leo Gottesleben, CDU
 Hermann Götz, CDU
 Carlo Graaff, FDP (until 8 May 1959)
 Johann Baptist Gradl, CDU
 Otto Heinrich Greve, SPD
 Wilhelm Gülich, SPD (until 15 April 1960)
 Bernhard Günther, CDU
 Karl Theodor Freiherr von und zu Guttenberg, CSU

H

 Hermann Haage, SPD
 Karl Hackethal, CDU
 Karl Hahn, CDU
 Dietrich Hahne, CDU (from 7 December 1959)
 Heinrich Hamacher, SPD
 Fritz von Haniel-Niethammer, CSU
 Hermann Hansing, SPD
 Walter Harm, SPD (until 22 September 1961)
 Johann Harnischfeger, CDU
 Herbert Hauffe, SPD
 Hugo Hauser, CDU (from 11 March 1960)
 Erwin Häussler, CDU
 Bruno Heck, CDU
 Johann Karl Heide, SPD
 Rudolf-Ernst Heiland, SPD
 Gustav Heinemann, SPD
 Fritz Heinrich, SPD (until 7 March 1959)
 Martin Heix, CDU
 Josef Hellenbrock, SPD
 Fritz Hellwig, CDU (until 30 November 1959)
 Georg Graf Henckel von Donnersmarck, CSU (from 5 September 1959)
 Luise Herklotz, SPD
 Hans Hermsdorf, SPD
 Karl Herold, SPD
 Carl Hesberg, CDU
 Clemens Hesemann, CDU
 Hellmuth Heye, CDU
 Anton Hilbert, CDU
 Hermann Höcherl, CSU
 Wilhelm Höck, CDU
 Heinrich Höcker, SPD
 Heinrich Höfler, CDU
 Egon Höhmann, SPD
 Franz Höhne, SPD
 Ernst Holla, CDU
 Matthias Hoogen, CDU
 Fritz Wilhelm Hörauf, SPD
 Peter Horn, CDU
 Viktor Hoven, FDP
 Elinor Hubert, SPD
 Karl Hübner, FDV (Gast der CDU/CSU-Fraktion, ab 1 January 1959 CDU)
 Josef Hufnagel, SPD
 Eugen Huth, CDU
 Lambert Huys, CDU

I

 Joseph Illerhaus, CDU
 Wolfgang Imle, FDP (from 29 June 1960)
 Hans Iven, SPD

J

 Werner Jacobi, SPD
 Peter Jacobs, SPD
 Richard Jaeger, CSU
 Hans Jahn, SPD (until 10 July 1960)
 Artur Jahn, CDU
 Gerhard Jahn, SPD
 Wenzel Jaksch, SPD
 Pascual Jordan, CDU
 Johann Peter Josten, CDU
 Hans-Jürgen Junghans, SPD
 Hubert Jungherz, SPD (from 19 January 1960)
 Nikolaus Jürgensen, SPD

K

 Hellmut Kalbitzer, SPD
 Margot Kalinke, CDU
 Karl Kanka, CDU
 Hans Katzer, CDU
 Irma Keilhack, SPD
 Ernst Keller, FDP
 Emil Kemmer, CSU
 Friedrich Kempfler, CSU
 Alma Kettig, SPD
 Dietrich Keuning, SPD
 Kurt Georg Kiesinger, CDU (until 19 February 1959)
 Arthur Killat, SPD (from 19 March 1959)
 Georg Richard Kinat, Other
 Liesel Kipp-Kaule, SPD
 Peterheinrich Kirchhoff, CDU
 Gerhard Kisters, CDU (from 21 September 1959)
 Wolfgang Klausner, CSU (until 17 April 1958)
 Elfriede Klemmert, CDU
 Georg Kliesing, CDU
 Ludwig Knobloch, CDU
 Friedrich Knorr, CSU
 , CDU
 Jakob Koenen, SPD
 Otto Köhler, FDP (until 27 June 1960)
 Oswald Adolph Kohut, FDP
 Willy Könen, SPD
 Wilhelm Königswarter, SPD
 Hermann Kopf, CDU
 Lisa Korspeter, SPD
 Waldemar Kraft, CDU
 Angelo Kramel, CSU
 Karl Krammig, CDU
 Edith Krappe, SPD
 Friedrich Kraus, SPD
 Reinhold Kreitmeyer, FDP
 Gerhard Kreyssig, SPD
 Herbert Kriedemann, SPD
 Ludwig Kroll, CDU
 Heinrich Krone, CDU
 Georg Krug, CSU
 Caspar Krüger, CDU (from 15 December 1958)
 Hans Krüger, CDU
 Edeltraud Kuchtner, CSU
 Knut von Kühlmann-Stumm, FDP (from 8 August 1960)
 Walter Kühlthau, CDU
 Heinz Kühn, SPD
 Walther Kühn, FDP
 August Kunst, CDU
 Ernst Kuntscher, CDU
 Johannes Kunze, CDU (until 11 October 1959)
 Georg Kurlbaum, SPD

L

 Georg Lang, CSU
 Erwin Lange, SPD
 Wilhelm Lantermann, SPD
 Hans Lautenschlager, SPD (from 9 November 1960)
 Georg Leber, SPD
 Albert Leicht, CDU
 Walter Leiske, CDU
 Ernst Lemmer, CDU
 Aloys Lenz, CDU
 Hans Lenz, FDP
 Franz Lenze, CDU
 Gottfried Leonhard, CDU
 Josef Lermer, CSU
 Edmund Leukert, CSU (from 21 April 1958)
 Paul Leverkuehn, CDU (until 1 March 1960)
 Hanns-Gero von Lindeiner, CDU (from 8 September 1959)
 Heinrich Lindenberg, CDU
 Hermann Lindrath, CDU (until 27 February 1960)
 Fritz Logemann, FDP
 Ulrich Lohmar, SPD
 Walter Löhr, CDU
 Heinrich Lübke, CDU (until 2 September 1959)
 Johannes Lücke, SPD
 Paul Lücke, CDU
 Hans August Lücker, CSU
 Marie-Elisabeth Lüders, FDP
 Adolf Ludwig, SPD
 Wilhelm Adam Lulay, CDU (from 23 February 1959)
 Karl-Heinz Lünenstraß, SPD

M

 Ernst Majonica, CDU
 Georg Baron Manteuffel-Szoege, CSU
 Robert Margulies, FDP
 Berthold Martin, CDU
 Franz Marx, SPD
 Heinz Matthes, Other (GDP)
 Kurt Mattick, SPD
 Oskar Matzner, SPD
 Eugen Maucher, CDU (from 30 January 1958)
 Adolf Mauk, FDP
 Agnes Katharina Maxsein, CDU
 Reinhold Mayer, FDP (until 30 September 1959)
 Friedrich Mayer, SPD (until 14 December 1960)
 Josef Mayer, CDU
 Hans Meis, CDU (from 2 July 1958)
 Karl Meitmann, SPD
 Wilhelm Mellies, SPD (until 19 May 1958)
 Linus Memmel, CSU
 Erich Mende, FDP
 Theodor Mengelkamp, CDU
 Josef Menke, CDU
 Fritz Mensing, CDU
 Walter Menzel, SPD
 Hans-Joachim von Merkatz, CDU
 Hans Merten, SPD
 Rudolf Metter, SPD
 Ludwig Metzger, SPD
 Erich Meyer, SPD
 Ernst Wilhelm Meyer, SPD
 Philipp Meyer, CSU
 Emmy Meyer-Laule, SPD
 Franz Meyers, CDU (until 4 September 1958)
 Josef Mick, CDU
 Herwart Miessner, FDP (from 21 May 1959)
 Wolfgang Mischnick, FDP
 Karl Mommer, SPD
 Richard Muckermann, CDU
 Klaus Freiherr von Mühlen, FDP (from 6 October 1959)
 Franz Mühlenberg, CDU
 Hans Müller, SPD
 Karl Müller, SPD
 Willy Müller, SPD
 Ernst Müller-Hermann, CDU
 Oskar Munzinger, SPD (from 20 April 1959 until 1 October 1959)
 Leonhard Murr, FDP
 Franzjosef Müser, CDU

N

 Friederike Nadig, SPD
 Peter Nellen, SPD
 Kurt Neubauer, SPD
 August Neuburger, CDU
 Franz Neumann, SPD
 Wilhelm Nieberg, CDU
 Alois Niederalt, CSU
 Maria Niggemeyer, CDU

O

 Theodor Oberländer, CDU
 Willy Odenthal, SPD
 Josef Oesterle, CSU (until 31 August 1959)
 Richard Oetzel, CDU
 Erich Ollenhauer, SPD

P

 Maria Pannhoff, CDU
 Ernst Paul, SPD
 Georg Pelster, CDU
 Ernst Pernoll, CDU (until 15 July 1959)
 Georg Peters, SPD
 Robert Pferdmenges, CDU
 Walter Pflaumbaum, CDU
 Gerhard Philipp, CDU
 Carl Pietscher, CDU
 Elisabeth Pitz-Savelsberg, CDU
 Kurt Pohle, SPD
 Heinz Pöhler, SPD
 Ludwig Preiß, CDU
 Carl Prennel, SPD
 Victor-Emanuel Preusker, CDU
 Moritz-Ernst Priebe, SPD
 Wilhelm Probst, CDU
 Maria Probst, CSU
 Werner Pusch, SPD
 Severin Fritz Pütz, SPD

R

 Willy Max Rademacher, FDP
 Egon Wilhelm Ramms, FDP
 Hugo Rasch, SPD (until 15 September 1960)
 Will Rasner, CDU
 Ludwig Ratzel, SPD (until 21 June 1960)
 Rudolf Recktenwald, SPD (from 11 August 1959 until 20 October 1959)
 Karl Regling, SPD
 Luise Rehling, CDU
 Reinhold Rehs, SPD
 Carl Reinhard, CDU
 Eckhard Reith, CDU
 Wilhelm Reitz, SPD
 Richard Reitzner, SPD
 Annemarie Renger, SPD
 Hans Richarts, CDU
 Clemens Riedel, CDU
 Hugo Rimmelspacher, SPD (from 27 June 1960)
 Georg Ripken, CDU (from 10 March 1958)
 Heinrich Georg Ritzel, SPD
 Ernst Rodiek, SPD (from 15 July 1960)
 Helmut Rohde, SPD
 Dietrich Rollmann, CDU (from 7 March 1960)
 Josef Rommerskirchen, CDU (from 12 December 1960)
 Julie Rösch, CDU
 Josef Rösing, CDU
 Hans-Carl Rüdel, CDU
 Margarete Rudoll, SPD
 Thomas Ruf, CDU
 Heinrich-Wilhelm Ruhnke, SPD
 Franz Ruland, CSU
 Wolfgang Rutschke, FDP

S

 Heinrich Sander, FDP
 Friedrich Schäfer, SPD
 Fritz Schäffer, CSU
 Marta Schanzenbach, SPD
 Hugo Scharnberg, CDU
 Ernst Scharnowski, SPD
 Walter Scheel, FDP
 Ernst Schellenberg, SPD
 Heinrich Scheppmann, CDU
 Josef Scheuren, SPD (from 20 March 1959)
 Heinrich Schild, CDU
 Albrecht Schlee, CSU
 Josef Schlick, CDU
 Alfred Schliestedt, SPD (from 29 September 1961)
 Carlo Schmid, SPD
 Helmut Schmidt, SPD
 Martin Schmidt, SPD
 Otto Schmidt, CDU
 Cläre Schmitt, CDU
 Hermann Schmitt-Vockenhausen, SPD
 Kurt Schmücker, CDU
 Ludwig Schneider, CDU (from 10 September 1958)
 Herbert Schneider, Other (GDP)
 , CDU
 Heinrich Schneider, FDP
 Erwin Schoettle, SPD
 Helmuth Schranz, Other (GDP)
 Nikolaus Schreiner, SPD (until 31 August 1958)
 Gerhard Schröder, CDU
 Kurt Schröder, SPD
 Richard Schröter, SPD
 Fritz-Rudolf Schultz, FDP
 Hubert Schulze-Pellengahr, CDU
 Josef Schüttler, CDU
 Hans Schütz, CSU
 Klaus Schütz, SPD
 Werner Schwarz, CDU
 Elisabeth Schwarzhaupt, CDU
 Hermann Schwörer, CDU (from 21 October 1958)
 Hans-Christoph Seebohm, CDU
 Roland Seffrin, CDU
 Max Seidel, SPD
 Franz Seidl, CSU
 Max Seither, SPD
 Elfriede Seppi, SPD (from 13 October 1959)
 Günther Serres, CDU
 Walter Seuffert, SPD
 Franz Seume, SPD
 Theodor Siebel, CDU
 J Hermann Siemer, CDU
 Karl Simpfendörfer, CDU
 Emil Solke, CDU
 August Spies, CDU
 Josef Spies, CSU
 Kurt Spitzmüller, FDP
 Willy Stahl, FDP
 Wolfgang Stammberger, FDP
 Heinz Starke, FDP
 Robert Stauch, CDU
 Josef Stecker, CDU
 Viktoria Steinbiß, CDU
 Willy Steinmetz, CDU
 Carl Stenger, SPD
 Georg Stierle, SPD
 Georg Stiller, CSU
 Josef Stingl, CDU
 Gerhard Stoltenberg, CDU
 Anton Storch, CDU
 Friedrich-Karl Storm, CDU
 Leo Storm, CDU
 Heinrich Sträter, SPD
 Franz Josef Strauß, CSU
 Otto Striebeck, SPD (from 27 May 1958)
 Käte Strobel, SPD
 Detlef Struve, CDU
 Richard Stücklen, CSU
 Gustav Sühler, CSU

T

 Richard Tamblé, SPD (from 25 April 1960)
 Theodor Teriete, CDU
 Emil Theil, SPD (from 6 March 1960)
 Hanns Theis, SPD
 Peter Tobaben, CDU
 Hans Toussaint, CDU

U

 Franz Xaver Unertl, CSU

V

 Franz Varelmann, CDU
 Max Vehar, CDU
 Elisabeth Vietje, CDU (from 6 May 1960)
 Rudolf Vogel, CDU
 Karl-Heinz Vogt, CSU

W

 Gerhard Wacher, CSU
 Friedrich Wilhelm Wagner, SPD
 Eduard Wahl, CDU
 Otto Walpert, SPD (until 12 January 1960)
 Fritz Walter, FDP
 Fritz Weber, FDP
 Helene Weber, CDU
 Karl Weber, CDU
 Heinz Wegener, SPD
 Heinrich Wehking, CDU
 Herbert Wehner, SPD
 Philipp Wehr, SPD (until 20 February 1960)
 August Weimer, CDU
 Otto Weinkamm, CSU
 Erwin Welke, SPD
 Heinrich Welslau, SPD
 Emmi Welter, CDU
 Ernst Weltner, SPD
 Helmut Wendelborn, CDU
 Friedrich Werber, CDU
 Rudolf Werner, CDU (from 24 July 1959)
 Helene Wessel, SPD
 Karl Wienand, SPD
 Karl Wieninger, CSU
 Werner Wilhelm, SPD (from 5 September 1958)
 Hans Wilhelmi, CDU
 Rudolf Will, FDP
 Friedrich Wilhelm Willeke, CDU
 Heinrich Windelen, CDU
 Bernhard Winkelheide, CDU
 Friedrich Winter, CSU
 Hans-Jürgen Wischnewski, SPD
 Franz Wittmann, CSU
 Kurt Wittmer-Eigenbrodt, CDU
 Karl Wittrock, SPD
 Herbert Wolff, CDU (until 15 October 1958)
 Jeanette Wolff, SPD
 Josef Worms, CDU
 Franz-Josef Wuermeling, CDU
 Heinrich Wullenhaupt, CDU

Z

 Alois Zimmer, CDU
 Friedrich Zimmermann, CSU
 Siegfried Zoglmann, FDP
 Ernst Zühlke, SPD

See also

 Politics of Germany
 List of Bundestag Members

03


text:
Андре́й Миха́йлович Поро́шин (; ) — украинский футболист, игравший на позициях нападающего и полузащитника.

Биография
Родился 30 июля 1978 года, в Кировограде, в семье игрока местной «Звезды» Михаила Порошина. Под руководством отца делал первые шаги в футболе. С семи лет занимался в кировоградской ДЮСШ-2, первый тренер — Василий Капинус. После школы поступил на факультет физвоспитания Кировоградского педагогического университета. Во время учёбы играл на любительском уровне за команду факультета — «Буревестник-Эльбрус». Там обратил на себя внимание представителей кировоградской «Звезды». Вскоре главный тренер команды Александр Ищенко пригласил Порошина на просмотр, а затем, в 18 лет Андрей подписал со «Звездой» свой первый профессиональный контракт.

Дебютировал за «Звезду» в Высшей лиге чемпионата Украины 17 мая 1997 года, в выездном матче против симферопольской «Таврии», выйдя на замену вместо Александра Михайленко. Всего в элитном дивизионе за «Звезду» провёл 38 игр, забил 2 гола. В 1998 году, во время матча против «Днепра» Порошина заметили представители тираспольского «Шерифа» во главе с главным тренером команды Сергеем Боровским, и предложили ему перейти в молдавский клуб. В связи с тем, что новый тренер «Звезды», Александр Довбий, не предоставлял игроку достаточно игровой практики, Андрей решил покинуть кировоградскую команду.

В «Шерифе» выступал до 2000 года. В составе команды в 1999 году дебютировал в еврокубках, выйдя на поле в матче предварительного раунда Кубка УЕФА против чешской «Сигмы». В 2000 году, в связи с неудовлетворительными результатами, ряд игроков «Шерифа», в том числе и Порошин, были выставлены на трансфер по завышенной стоимости. Из-за этого Андрей, дожидаясь окончания контракта, поддерживал форму в кировоградских любительских клубах «Артемида» и «Икар-МАКБО». Освободившись от обязательств перед «Шерифом», принял предложение Владимира Гуцаева и стал игроком кутаисского «Торпедо». В дебютном сезоне стал лучшим бомбардиром клуба, забив 17 мячей, а «Торпедо» стало чемпионом Грузии. В следующем году, в составе клуба из Кутаиси Порошин провёл 4 матча в квалификации Лиги Чемпионов УЕФА, забил 1 гол в ворота фарерского «Б-36»

В 2003 году, во время выступлений на Кубке Содружества, Порошин обратил на себя внимание Бориса Игнатьева, бывшего в то время спортивным директором московского «Локомотива», который порекомендовал его главному тренеру команды Юрию Сёмину. В результате Порошин был приглашен в состав московского клуба. В течение двух месяцев Андрей тренировался с основой «железнодорожников», однако вскоре клуб подписал Дмитрия Сычёва и Порошину дали понять, что в основном составе он играть не будет. В связи с этим он согласился отправиться в аренду в «Спартак» из Нальчика. В клубе из Кабардино-Балкарии Порошин быстро стал одним из ключевых игроков. На второй год пребывания Андрея в «Спартаке» команда завоевала право выступать в Российской Премьер-Лиге, а Порошин стал лучшим бомбардиром клуба. Перед стартом сезона 2006 года он подписал полноценный контракт с нальчикским клубом, так и не сыграв ни одного матча за «Локомотив».

Дебютировал в высшем российском дивизионе 19 марта 2006 года, в домашнем матче против ЦСКА, на 80-й минуте выйдя на замену вместо Сергея Сердюкова. В следующем матче забил первый гол в РПЛ, в ворота казанского «Рубина». Всего за «Спартак» в Премьер-Лиге забил 4 гола. По окончании сезона Порошин, из-за разногласий с руководством, покинул команду, приняв предложение ярославского «Шинника», выступавшего в первом дивизионе ПФЛ. В течение последующих лет выступал в российской первой лиге за ростовский СКА и белгородскую «Салют-Энергию». В 2010 году перешёл в «Даугаву» из Даугавпилса. Проведя в Латвии полгода, вернулся в родную «Звезду», за которую играл на протяжении четырёх сезонов, после чего завершил выступления на профессиональном уровне. По окончании карьеры выступал в Чемпионате Кировоградской области за любительские клубы из Кировограда и области.

Достижения
 Чемпион Грузии: 2001/2002
 Обладатель Кубка Молдавии: 1999
 Серебряный призёр Чемпионата Молдавии: 1999/2000
 Серебряный призёр Чемпионата Грузии: 2002/2003
 Победитель Первого дивизиона ПФЛ России: 2007

Семья
Жена — Валентина — мастер спорта по лёгкой атлетике, входила в сборную Украины. Дети — дочка Анна и сын Иван.

Примечания

Ссылки
 Профиль  на сайте Sportbox.ru

Футболисты Украины
Игроки ФК «Звезда» Кропивницкий
Игроки ФК «Звезда-2»
Игроки ФК «Шериф»
Игроки ФК «Торпедо» Кутаиси
Игроки ФК «Спартак-Нальчик»
Игроки ФК «Шинник»
Игроки ФК СКА Ростов-на-Дону
Игроки ФК «Салют» Белгород
Игроки ФК «Даугава» Даугавпилс


text:
Engelsk scheck är en ras av tamkanin från England. Den är vit i grundfärgen och finns med teckningsfärger i svart, blå , brun, madagaskar eller isabella. Kaninens teckning är karakteristisk med färg runt nos, runt ögon, kindfläckar och helfärgade öron. Över ryggen har den färgad ål som inte får vara bredare än 2 cm och som börjar vid öronroten och går hela vägen ner till svansspetsen. Den har sidofläckar, benfläckar och kedjefläckar. Kedjefläckar är fläckar som går från nacken och som en båge neråt och bakåt tills de går ihop med sidofläckarna. Sidofläckarna ska vara små, lika många och symmetriska på båda sidor. Idealvikten ligger på 2,5 till 3,2 kg.

Egenskaper
Engelsk scheck anses vara en ras som är svår att avla med eftersom det är svårt att få fram kaniner med bra teckning. Den sägs också vara åt det nervösa och vaksamma hållet och därför bättre lämpad åt mer erfarna kaninägare.

Källor
http://kanin.ifokus.se/articles/4d716ba5b9cb46223907cc7f-engelsk-scheck

Kaninraser


text:
Палаццо Памфили () — дворец, выходящий на Пьяцца Навона в Риме (Италия), построенный в стиле барокко с 1644 по 1650 год.

В 1470 году Антонио Памфили купил три дома на южной стороне Пьяцца Навона. В 1644 году его потомок Джованни Баттиста Памфили становится папой Иннокентием Х (1644-1655). Он назначил Джироламо Райнальди, а позже и Франческо Борромини, архитекторами нового дворца Памфили. Джироламо Райнальди создал фасад дворца. Галерея, украшенная фресками Пьетро да Кортоны, большой зал и овальные лестницы принадлежат авторству Франческо Борромини. Иннокентий X подарил дворец своей свояченице Олимпии Майдальчини, имевшей в то время большое влияние в политике.

23 зала палаццо Памфили украшены многочисленными фресками известных художников — Джачинто Джеминьяни, Гаспара Дюге, Пьера Франческо Молы и других. Здание имеет три внутренних двора. В 1652-1672 годах в комплекс дворца была встроена церковь Сант-Аньезе-ин-Агоне.

С 1920 года в Палаццо Памфили располагается посольство Бразилии в Риме. Само здание перешло в собственность государства Бразилии в 1964 году. Ещё один дворец семьи Дория-Памфили расположен также в Риме, а третий дворец находится в Вальмонтоне в провинции Рима.

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт Посольства Бразилии в Риме

Памфили
Здания и сооружения Пьяцца Навона
Иннокентий X


text:
Georg Friedrich Andreas Buderus (zur Unterscheidung zu seinem gleichnamigen Neffen Georg Buderus II meist mit I geschrieben) (* 9. März 1777 auf der Friedrichshütte; † 26. Februar 1840 in Frankfurt am Main) war ein deutscher Unternehmer (Buderus) und Politiker.

Familie
Buderus war der Sohn des solms-laubachischen Bergrats Johann Wilhelm Buderus (1740–1806) und dessen Ehefrau Wilhelmine geborene Trieb (1747–1782). Er, der evangelischer Konfession war, heiratete am 19. August 1805 in Frankfurt am Main Catharina Louisa Crespel (* 11. August 1789 in Frankfurt am Main; † 4. Oktober 1852 ebenda), die Tochter des Hofrates Johann Bernhard Crespel und dessen Ehefrau Marie Henriette geborene Schmiedel. Carl Friedrich Buderus von Carlshausen war sein Großcousin.

Leben
Buderus besuchte das Gymnasium in Idstein und machte eine kaufmännische Ausbildung in Frankfurt am Main. 1807 übernahm er gemeinsam mit seinen Brüdern die väterliche Firma "J.W. Buderus Söhne" mit dem Sitz Friedrichshütte. Nachdem die Brüder Johann Christian Wilhelm Buderus (1770–1815) und Anton Georg Wilhelm Christian Buderus (1774–1811) früh gestorben waren, wurde er Alleineigentümer des Unternehmens. 1812 pachtete er die Löhnberger Hütte und 1817 die Eisenhütte in Hirzenhain. 1822 kaufte er die Christianshütte bei Schupbach. Durch die schnelle Einführung moderner Techniken entwickelte er die Firma Buderus zum führenden Ofenguss-Unternehmen an der Lahn. Da er ohne männliche Nachkommen starb übernahmen seine Neffen das Unternehmen. Er wurde mit dem Titel eines Großherzoglich-Hessischen Bergrates geehrt.

1818 wurde er aus der Gruppe der Gewerbetreibenden in die Deputiertenkammer der Landstände des Herzogtums Nassau gewählt. Er legte sein Mandat 1818 nieder. Bei einer Nachwahl 1819 wurde Jacob Bertram an seiner Stelle gewählt.

Siehe auch
 Rat Krespel

Literatur
 Nassauische Parlamentarier. Teil 1: Cornelia Rösner: Der Landtag des Herzogtums Nassau 1818–1866 (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Nassau. 59 = Vorgeschichte und Geschichte des Parlamentarismus in Hessen. 16). Historische Kommission für Nassau, Wiesbaden 1997, ISBN 3-930221-00-4, S. 25, 26.
 Jochen Lengemann: MdL Hessen. 1808–1996. Biographischer Index (= Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen. Bd. 14 = Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen. Bd. 48, 7). Elwert, Marburg 1996, ISBN 3-7708-1071-6, S. 92.
 Otto Renkhoff: Nassauische Biographie, 2. Aufl., 1992, Nr. 507

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied der Zweiten Kammer der Landstände des Herzogtums Nassau
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Geboren 1777
Gestorben 1840
Mann


text:
es un manga yonkoma realizado por Hiroyuki. De este ha surgido una serie de anime dirigida por Keizou Kusakawa y Shingo Tamaki. Una adaptación al anime fue transmitida entre el 4 de julio al 19 de septiembre de 2017.

Sinopsis
Yoshiko es una muchacha asombrosamente tonta. Sin metas, sueños, ni nada que le interese, más que jugar, comer bananas y perseguir a todos lados a su amigo y vecino Akkun, quien ya no la soporta e intenta convertirla en una persona normal y corriente, con un futuro común y corriente. Aunque, sus esfuerzos por cambiarla, le traerán desventuras y malos momentos, él y varios de sus compañeros intentarán mejorar a Yoshiko.

Personajes

Principales

Es una adolescente de 15 años que mentalmente no lo parece, al ser tonta. En realidad, es bastante astuta y pícara, pero es extremadamente vaga y despreocupada, prefiriendo jugar, mirar televisión o comer antes que estudiar o tener alguna responsabilidad. A los 5 años de edad conoce a Akuru, su vecino, el cual se convertiría en su mejor amigo y amor imposible. Tiene una obsesión por las bananas, a tal punto de que es casi lo único que come. Tiene una resistencia física sobrehumana, al punto de resistir días sin comer e incluso los castigos de Akuru, los cuales parece disfrutar.

Llamado "Akkun" por Yoshiko y sus cercanos, es un joven de 16 años bastante malhumorado, agresivo y de poca paciencia, pero en ciertos momentos suele demostrar amabilidad, más que nada con su hermanita Ruri y el Perro de Yoshiko, a quien el llama "George". Desde pequeño que se preocupaba por su futuro académico y estudiaba sin cesar, incluso en sus ratos libres, siendo el más inteligente del curso. Su personalidad fría y distante no le ha dado amigos, pero gracias a su relación de amor/odio con Yoshiko, mucha gente se ha interesado en él. Cuando pierde los estribos es capaz de golpear a quien sea el motivo de su molestia. A pesar de todo, por dentro aprecia a Yoshiko por permanecer fiel a su lado.

Es la mejor amiga de Yoshiko y Akuru. Quizá la voz del sentido común del grupo. Su personalidad pacífica y amable la motiva a luchar para que todos sean felices, y en especial, que Akuru se abra a toda la gente. Tiene un complejo con su busto, llegando a usar rellenos para disimularlos.

Se desconoce su verdadero nombre. A pesar de pregonar la buena moral y ética, es una pervertida reprimida. Desde que Akuru la protegió de una de las travesuras de Yoshiko, ella se enamoró perdidamente de él, llegando al extremo de acosarlo todos los días, con la excusa de que no cometa actos inmorales. Yoshiko siempre se burla de ella por su gran busto.

Es un gran perro de pelaje blanco que fue abandonado en la plaza del barrio, y que Yoshiko adopta, ya que por su gran tamaño, puede montarlo. Entiende el lenguaje humano, a tal punto de ser de los pocos que comprende a Akuru, llegando a ser grandes amigos. Es muy gentil y poderoso, llegando él solo a frustrar un asalto. Está enamorado de la perrita de Sayaka, Pome-Chan

Otros

Es la madre de Yoshiko. Lamenta mucho la actitud torpe de su hija, y busca por todos los medios de que Akuru sea el prometido de ella, para que le asegure su futuro (y el de ella misma). Es pervertida y sádica, siendo tan fuerte como su hija, además de frecuentemente someter sexualmente a su marido.

Un abusivo de la escuela de Yoshiko y Akuru, que cambia radicalmente cuando los conoce, autoproclamándose su sirviente. Yoshiko suele olvidar su nombre, pero siempre estima lo que el hace por ellos. Mantiene una rivalidad con Yoshie.

La hermana menor de Akuru, a la cual le cuesta mucho estudiar. Akuru la consuela a su modo, pero al descubrir de que empezó a sacar cero en los exámenes, se resigna a que se convierta en una tonta como Yoshiko. Tiene dificultades en muchas otras actividades, pero gracias a Yoshiko y Sayaka, siempre trata de aprender y superarse.

 Mamoru, Tadashi y

Son tres niños que juegan en la plaza del barrio de Yoshiko, y ocasionalmente sus compañeros de juego. Al descubrir la irresposabilidad de ella, Mamoru y Tadashi buscan distanciarse y hacerla entrar en razón, mientras que Nozomi la ve como una ídola.

Es la profesora del curso de Yoshiko. Busca incansablemente que Yoshiko mejore en sus estudios, siempre con resultado desfavorables. A pesar de tener 28 años, nunca ha tenido un novio, por lo cual Yoshiko la alienta a que busque uno, llegando incluso a disfrazarse de hombre (Yoshio) para hacer que exprese sus sentimientos. Intentó seducir a Akuru, siendo cruelmente rechazada.

Compañera de clase de Yoshiko y líder de un grupo de Gals. Al principio, con mala relación con ella, pero ablandándose a medida que pasan el tiempo juntas. Tampoco se lleva bien con Akuru, quien le recuerda siempre lo poco estudiosa que es.

Compañera del grupo de Gals de Akane. Es la más moderada al hablar y la única con sentido común en el grupo.

La restante integrante del grupo de Gals. Es la única de las tres que tiene un novio, pero que aún no se decide a comportarse como tal frente a él.

Es una chica de segundo año de preparatoria quien tras conocer a Yoshiko la trata como si fuera su mascota, usando juguetes y dulces para recompensarla por hacer trucos. Considera a Sayaka como una chica normal sin cualidades interesantes.

Medios de comunicación

Manga
Está siendo publicado en la revista Bessatsu Shōnen Magazine de la editorial Kōdansha. A la fecha presenta 12 tomos.

Lista de volúmenes

Magazine Heroines on the Beach
 es un one-shot publicado el 2 de julio de 2014 en la revista Shūkan Shōnen Magazine. El mismo es una colaboración entre Hiroyuki, Kouji Seo (Fūka), Miki Yoshikawa (Yamada-kun to 7-nin no Majo) y Hikaru Katsuki (Baby Steps).

Anime
La serie de anime fue adaptada por el estudio Diomedéa. Constó de 12 episodios de 12 minutos de duración cada uno, televisados durante la temporada de verano de 2017 en Japón.

Equipo de Producción
 Directores: Keizou Kusakawa y Shingo Tamaki
 Música: Gin
 Diseño de personajes: Masakazu Ishikawa
 Director de sonido: Satoshi Motoyama
 Diseño de color: Shuji Kamimura
 Edición: Toshihiko Kojima
 Fotografía: Yasuyuki Itou

Episodios

Reparto

Banda Sonora
 Opening: Zenryoku Summer! (全力 Summer!) por Angela.
 Ending: Odore! Kyu-kyoku Tetsugaku (踊れ!きゅーきょく哲学) por Sumire Uesaka.

Referencias

Enlaces externos
 Aho Girl en Kōdansha .
 Sitio oficial del anime .

Anime de 2017
Anime y manga cómico
Anime y manga escolar
Anime y manga de recuentos de la vida
Crunchyroll
Manga de 2012
Manga de 2014
Manga publicado en Bessatsu Shōnen Magazine
Manga publicado en Shōnen Magazine
Series de anime realizadas por Diomedéa
Series de manga
Series de manga publicadas por Kōdansha
Yonkoma
Series de anime basadas en manga


text:
Магала () — де-юре село, выделенное Молдовой в центральной части г. Дубоссары, наряду с селом Коржево входит в состав коммуны Коржево.

География

«Cело» расположено на высоте 56 метров над уровнем моря, в 53 км от Кишинёва.
Микрорайон Магала (в северо-центральной части г.Дубоссары, см. интерактивную карту г. Дубоссары, ПМР) включает в себя внутренние микрорайоны различных годов постройки (с севера на юг):

1) бывшая Матросская балка [микрорайон бывшей ЦРБ от северо-восточных окраин города до Коржевского, Молдавского и Еврейского кладбищ; бывший хутор отставных матросов XIX века]: северная часть ул. Энергетиков, ул. Склифасовского, ул. Рабочая, восточная часть ул. Моргулец; северная часть ул. Первомайской, ул. Чкалова и другие,

2) бывшая Верхняя Магала [микрорайон промышленной зоны 60-х годов постройки Пивзавода, Жилпрома и т. д.; от Еврейского кладбища до верхней части ручья Серебряный и Нового кладбища]: западная часть ул. Моргулец; северная часть ул. Комсомольской, ул. Корнеева, ул. Мира, ул. Пушкина, ул. Шишкина и другие,

3) бывший Городок энергетиков [первые жилые дома энергетиков бывшего ВЭСа, построенный при сооружении Дубоссарской ГЭС в 50-х годах от Молдавского кладбища до средней части ручья Серебряный и заброшенного Старого кладбища (XVI—XVIII веков)]: северная часть ул. Ломоносова, северная часть ул. Октябрьской, северная часть ул. Ленина; южная часть ул. Куйбышева, ул. Радищева, ул. Нестерова и другие,

4) бывшая Нижняя Магала — до 1924 года центральная часть села Магала [микрорайон бывшей старой больницы от заброшенного Старого кладбища (XVI—XVIII веков) до нижней части ручья Серебряный и «берега удачи» на реке Днестр: ул. Крянгэ, ул. Шостацкого, северная часть ул. Кирова, ул. Горького, ул. Рыбницкая, северная часть ул. Куйбышева и другие,

5) Малый Фонтан [от верхней части ручья Серебряный до Нового кладбища; название носит от родника — одного из источников этого ручья]: ул. Айвазовского, ул. Космонавтов; южная часть ул. Первомайской, ул. Шикунова, ул. Короленко, ул. Пирогова и другие.

Центральная площадь Магалы носит несколько названий: во времена Российской империи — Старая площадь, во времена СССР — площадь Советская, во времена ПМР — площадь Защитников. Центральные улицы микрорайона Магала Дубоссар сообщения городского общественного транспорта ПМР (с севера на юг): ул. Энергетиков, северная часть ул. Ленина, ул. Моргулец, северная часть ул. Ломоносова, северная часть ул. Октябрьской, ул. Горького, ул. Айвазовского, ул. Космонавтов.

Административная принадлежность
В 1990 году, перед началом Приднестровского конфликта, город Дубоссары вошёл в состав ПМР. Однако, самовольным, в нарушении Закона МССР о местном самоуправлении, не спросив мнение жителей г. Дубоссары на местном Референдуме, постановлением парламента Республики Молдова от 10.09.1991 на частично подконтрольных Молдавии (на 10-30 %) территориях были «восстановлены» существовавшие в первой половине XX века сёла Магала и Коржево.
В ответ 25.09.11 половина личного состава Дубоссарского РОВД (во главе с майором И.Сипченко), чьё здание расположено территориально в микрорайоне Магала, перешла под юрисдикцию Приднестровской Молдавской Республики и создало на первом этаже здания Дубоссарского городского совета народных депутатов Дубоссарское ГОВД.
Магала номинально считается Республикой Молдовой так называемым отдельным селом в Дубоссарском районе Молдавии. Наряду с так называемым «селом» Коржова входит в состав искусственно созданной коммуны Коржова Молдовы. Жителям микрорайона Магала г. Дубоссары ничего не известно о каких-либо властях над ними из Республики Молдовы, как и не видно никаких их, хотя бы декларативных, действий на Магале за последние 20 лет, кроме провокаций.

Реально села Магала не существует с 1924 года, с момента его вхождения в состав пгт Дубоссары.
Руководство Приднестровской Молдавской Республики и жители микрорайона Магала, контролирующим город Дубоссары, не признали такого незаконного образование сёл, и по-прежнему считает всю территорию г. Дубоссары — городом, как и сами местные жители микрорайонов Магала и Коржево называют себя дубоссарцами-приднестровцами.

Депутат Верховного Совета ПМР от избирательного округа, находящегося в микрорайонах Магала и Центральный — Пётр Пасат (житель ул. Космонавтов). Так же в микрорайоне Магала проживали бывшие главы гос. администрации ПМР г. Дубоссары: Владислав Финагин 1994—2007 (житель ул. Ломоносова), Игорь Мазур 2007—2012 (житель ул. Кирова).

5 июня 2011 г. около 600 местных жителей микрорайонов Коржево и Магала города Дубоссары (ПМР) требовали призвать к ответственности полицию Молдовы за попытки насадить над ними власть жителей села Кочиеры (Молдова), и протестовали против действий кочиерских провокаторов Мицула и Коцефана, пытавшимися себя объявит некими примарами Молдовы на Коржова и на Магале.

История

Село с названием Махала (Магала) впервые было упомянуто в начале XX века, но в 1667 г. на карте Польши (выпущена в Лондоне), обозначено на месте современной Магалы село Ташлык. Храмовый праздник в микрорайоне Магала отмечается в день св. Михаила — 21 ноября. В 1913 году в селе была открыта церковно-приходская школа (см. история г. Дубоссары).

В 1924 году село Магала и город Дубоссары были объединены в рабочий посёлок Дубоссары, с ликвидацией статуса города. В 1941—1944 г. во время румынской оккупации верхняя часть Дубоссар, отделённая колючей проволокой от нижних улиц Дубоссарского еврейского гетто в г. Дубоссары, так же называлась оккупантами селом Магала.

Население
По данным переписи населения 2004 года, в «селе Махала» якобы проживает 1176 человек (566 мужчин, 610 женщин). В разъяснениях представители Дубэсарского райсовета Молдовы в изгнании (с. Кошница) сообщили, что перепись проводилась по неким документальным данным райсовета, то есть без реальной переписи населения по домам дубоссарцев. Реально в Дубоссарах храмовый праздник на Магале отмечает примерно каждый четвёртый из жильцов частного сектора города (в частном секторе проживает половина жителей Дубоссар), что в несколько раз превышает численность, «декларируемую Молдовой». Арифметически 1176 человек соответствовало количеству жителей частного сектора г. Дубоссары (без микрорайонов Коржево и Лунга), имевших по состоянию на 2004 год кроме гражданства непризнанной Приднестровской Молдавской Республики ещё и второе гражданство (то есть гражданство Молдовы).

Экономика и социальная сфера
В микрорайоне Магала расположены подчиняющиеся ПМР: Дубоссарская поликлиника], Дубоссарское РОВД ПМР, Дубоссарский ДДЮТ (Дом детско-юношеского творчества, пл. Советская), Дубоссарская русская школа № 2 (ул. Куйбышева), супермаркет «Шериф» (на ул. Горького), ГУП «Водоснабжение и водоотведение» (бывшее УВКХ г. Дубоссары), система газоснабжения, водоснабжения, теплоснабжения, коммунальных услуг Дубоссар, ПМР.

В микрорайонах Коржево и Магала г. Дубоссары действуют народные коллектив декоративно-прикладного творчества «Артемида» и «Волшебные нитки», известные за пределами ПМР. Здесь же живут и многие участники народного коллектива оркестра молдавских народных инструментов ПМР «Дойна Ниструлуй», народных коллективов украинских народных песен ПМР «Чорнобривцы», русских народных танцев ПМР «Русские узоры», и все представители дубоссарской вокальной группы ПМР «Гармония» В микрорайоне Коржево прошёл Храмовый праздник.

См. также
 Дубоссары
 Лунга (Дубоссары)
 Коржево (Дубоссары)

Примечания

Дубоссары


text:
Peter Sörgel (* 30. März 1942 in Berlin) ist ein deutscher Politiker (SPD) und war Betriebsratsvorsitzender sowie Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Familie, Ausbildung, Beruf
Sörgel lebte in seiner Kindheit in Garmisch-Partenkirchen. Er studierte in Berlin und war aktiv in der linken Studentenbewegung. 1973 kam er nach Bremen und war beim Stahlwerk Bremen in Bremen tätig und dort ab Mitte der 1980er Jahre bis Oktober 1996 Mitglied des Betriebsrates und zeitweise bis Anfang 1996 Betriebsratsvorsitzender. Die Hütte Bremen gehörte von 1954 bis zur Insolvenz 1992/1994 zu den Klöckner-Werken und hatte in der Stahlkrise, bedingt durch Überkapazitäten, erhebliche Probleme. Der Betriebsrat konnte durch konstruktive Zusammenarbeit mit dem Vorstand der Hütte und der Gewerkschaft IG Metall erreichen, dass der Standort Bremen mit vielen Arbeitsplätzen erhalten blieb. Beim Konkurs von Klöckner von 1992 musste der Betriebsrat 1993 für die um 4700 Arbeitnehmer eine schädliche Übernahmen durch Thyssen abwehren. 1994 wurden die Vertreter der IG Metall mit einem deutlichen Ergebnis als Mitglieder des Betriebsrates gewählt; Sögel blieb Vorsitzender. 1994 gelang es, das Stahlwerk zu erhalten und die belgische Sidmar N.V. (Teil des Luxemburger Arbed-Konzerns) wurde Mehrheitsgesellschafter, was Sörgel begrüßte.
Sörgel wurde im Oktober 1996 Hauptabteilungsleiter für Werkdienste bei den Stahlwerken.

Politik
Sörgel war Mitglied und Funktionär der DKP. 1994/95 wurde er auf Initiative von Hans Koschnick, Klaus Wedemeier und Heinz Wenke (alle SPD) Mitglied der SPD im Ortsverein Bremen-Mitte und kandidierte als Seiteneinsteiger für den Landtag.

Von 1995 bis 1999 war er Mitglied der 14. Bremischen Bürgerschaft und dort Mitglied verschiedener Deputationen, u. a. für Arbeit (Sprecher) und für Bau. Er war ein sehr aktiver arbeitspolitischer Sprecher der SPD-Fraktion. Als Kandidat für die Wahlen zur 15. Bürgerschaft wurde er von der SPD nicht nominiert.

Weitere Mitgliedschaften
 Sörgel ist Mitglied der Gewerkschaft IG Metall
 Er war ab 1994 bis Ende 1996 Präsident der Arbeiterkammer Bremen. Hier drängte er darauf, dass Arbeiter- und Angestelltenkammer Bremen vereinigt werden sollten, was 1999 geschah.

Werke
 Peter Sörgel, Eike Hemmer, Karl Lauschke: Widerstand lohnt sich! Die Geschichte der Bremer Hütte – oder: Wieso wird heute noch Stahl in Bremen produziert? Verlag VSA, Bremen 2017, ISBN 978-3-89965-780-7.

Einzelnachweise

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Politiker (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1942
Mann


text:
Joshua R. Norman (geboren am 15. Dezember 1987 in Greenwood, South Carolina) ist ein US-amerikanischer American-Football-Spieler auf der Position des Cornerbacks. Er spielte College Football für die Coastal Carolina University, bevor er im NFL Draft 2012 von den Carolina Panthers ausgewählt wurde, für die er bis 2015 in der NFL spielte. Von 2016 bis 2019 stand er bei den Washington Redskins unter Vertrag. In der Saison 2020 spielte er für die Buffalo Bills, 2021 war er bei den San Francisco 49ers unter Vertrag. Seit 2022 spielt Norman erneut für die Carolina Panthers.

Frühe Jahre
Norman besuchte die Greenwood High School, wo er 2006 mit seinem Team die South Carolina State Championship gewann. Er war der einzige Spieler seines Teams, der sowohl in der Offense als auch in der Defense zum Einsatz kam. Er wurde zum All-State Spieler gewählt und durfte am All-Star-Game teilnehmen. Neben Football übte er zudem auch noch Basketball, Baseball und Leichtathletik aus. Trotz guter Leistungen an der Highschool erhielt er keine Angebote für Sportstipendien von Division-I-Universitäten.

College
Norman besuchte zunächst das Horry Georgetown Tech College, bevor im nächsten Jahr 2008 die Chance erhielt, für die Coastal Carolina University zu spielen. In diesem Jahr kam er als Freshman in allen zwölf Spielen zum Einsatz, woraufhin er schließlich ein Stipendium erhielt. In der Spielzeit 2009 wurde er von Associated Press ins Third-Team All-American gewählt, nachdem er mit acht Interceptions den Ligarekord gebrochen hatte. 2011 wurde er von Sports Network zu den zehn besten Defensive Backs gewählt, und als Absolvent rangierte er auf den Bestenlisten von Coastal Carolina auf Platz zwei für Karriere-Interceptions (11) und verteidigte Pässe (23). Er machte seinen Universitätsabschluss in Kommunikation und Schauspielkunst.

NFL

Carolina Panthers
Obwohl Norman in seiner College-Karriere mehrfach ausgezeichnet wurde, galt er vor dem NFL Draft 2012 nur als Drittrunden-Pick, da er an einer kleinen Universität gespielt hatte, wo die Leistungsdichte und somit auch die Wettkampfqualität geringer ist. Er wurde erst als dritter Spieler der Coastal Carolina University überhaupt gedraftet, als ihn die Carolina Panthers in der fünften Runde als 143. Spieler auswählten. Norman unterschrieb einen Vierjahresvertrag über 2,3 Millionen US-Dollar und war von Beginn an Stammspieler neben Chris Gamble. Er kam in allen 16 Saisonspielen zum Einsatz und verbuchte gegen Chicago Bears Quarterback Jay Cutler am siebten Spieltag seine erste Interception. Obwohl er immer wieder sein Potential andeutete, hatte er mit dem Leistungssprung zur NFL zu kämpfen und war ab dem 14. Spieltag Auswechselspieler. Er beendete seine Rookie-Saison mit 73 Tackles, einer Interception und sieben verteidigten Pässen.

Obwohl er 2013 eine vielversprechende Preseason gespielt hatte, kam er nur in sieben Spielen zum Einsatz und war in fünf Spielen nicht Teil des Kaders, denn er fiel hinter den erfahreneren Captain Munnerlyn, Drayton Florence sowie Rookie Melvin White im Depth-Chart zurück. Ohne ihn entwickelte sich die Defensive der Panthers zur zweitbesten der NFL.

Vor der Saison 2014 verloren die Panthers die Cornerbacks Munnerlyn (an die Minnesota Vikings) und Florence (wurde entlassen). Dennoch galt Norman nicht automatisch als Startspieler neben White. Mit einer wiederum starken Preseason konnte er eine mögliche Entlassung verhindern und ging als Ersatzspieler in die Saison. Am achten Spieltag stand er erstmals wieder in der Startaufstellung und überzeugte mit starken Leistungen. Am Ende der Saison bewertete ihn Pro Football Focus in der Rangliste der besten Cornerbacks der NFL auf Rang 27. In dieser Saison ließ er nur 27 Passfänge über 291 Yards und 74 Yards nach dem Fang zu.

2015 machte Norman dort weiter, wo er 2014 aufgehört hatte, als die Panthers mit 15 Siegen bei einer Niederlage die NFL anführten. In den ersten vier Spielen gelangen ihm vier Interceptions, welche zu zwei Touchdowns führten. Nach 14 Spieltagen hatte er gegen die Top-Wide-Receiver DeAndre Hopkins, Mike Evans, T. Y. Hilton, Dez Bryant und Julio Jones nur neun Passfänge für insgesamt 89 Yards zugelassen. Am 15. Spieltag lieferte er sich ein hart umkämpftes Duell mit New York Giants Odell Beckham Jr., in dem er 30 Yards und einen Touchdown zuließ. Norman wurde für zwei persönliche Fouls bestraft, während Beckham drei beging und nach einem eingesprungenen Tackle in Normans Helm nachträglich für ein Spiel gesperrt wurde. Über die ganze Saison hinweg hatten gegnerische Quarterbacks, wenn sie auf den von Norman gedeckten Receiver warfen, ein Quarterback Rating von 54, was den niedrigsten Wert aller NFL Cornerbacks entsprach. In diesem Jahr wurde er zum ersten Mal in den Pro Bowl gewählt.
Nach der Saison wurde er aufgrund seines auslaufenden Vertrages von den Panthers mit dem Franchise Tag belegt. Am 20. April 2016 wurde dies überraschenderweise rückgängig gemacht, da sie sich mit Norman nicht auf einen neuen Langzeitvertrag einigen konnten. Somit war er plötzlich Free Agent, und er konnte ab sofort mit anderen Vereinen verhandeln.

Washington Redskins
Am 22. April 2016 unterzeichnete Norman bei den Washington Redskins einen Fünfjahresvertrag über 75 Millionen US-Dollar, was ihn zum bestbezahlten Cornerback der gesamten Liga machte. Nach Woche 11 der Saison 2019 wurde er auf die Bank versetzt und nach Saisonende entlassen.

Buffalo Bills
Am 9. März 2020 einigte sich Norman auf einen Einjahresvertrag über sechs Millionen Dollar, die durch Bonuszahlungen auf bis zu acht Millionen Dollar ansteigen können, bei den Buffalo Bills. In Woche 5 sorgte ein Stiff Arm von Derrick Henry gegen Norman für Aufsehen, der ihn zum Gegenstand zahlreicher Memes machte.

Mit den Bills erreichte er die Playoffs, wo sie erst im Championship Game mit 24-38 an den Kansas City Chiefs scheiterten.

San Francisco 49ers
Am 6. September 2021 unterschrieb er einen Einjahresvertrag bei den San Francisco 49ers. Mit den 49ers erreichte er das NFC Championship Game, welches sie mit 17:20 gegen die Los Angeles Rams verloren.

Rückkehr zu den Carolina Panthers
Norman spielte den Großteil der Saison 2022 nicht und arbeitete in einem Coffeeshop, den er in Atlanta eröffnet hatte, als Barista. Nach dem verletzungsbedingten Ausfall von Jaycee Horn schloss er sich vor dem 17. Spieltag dem Practice Squad der Carolina Panthers an, die sich noch im Kampf um die Play-offs befanden.

Weblinks
 Spielerprofil bei Coastal Carolina

Einzelnachweise

American-Football-Spieler (Coastal Carolina Chanticleers)
American-Football-Spieler (San Francisco 49ers)
American-Football-Spieler (Carolina Panthers)
American-Football-Spieler (Washington Redskins)
American-Football-Spieler (Buffalo Bills)
US-Amerikaner
Geboren 1987
Mann


text:
Victory Boulevard – ulica w Los Angeles, głównie w dzielnicy San Fernando Valley biegnąca ze wschodu na zachód. Rozciąga się od West Hills do Burbank. Długość – ok. 40 km (25 mil). Podczas wyznaczania dzielnicy Van Nuys w 1911 roku Victory Blvd. nosiła nazwę 7th Avenue (Siódma Aleja), w 1916 zmieniono nazwę na Leesdale Avenue. Obecną nazwę nosi od lat 20., na cześć żołnierzy wracających z frontów I wojny światowej.

Ulice i place w hrabstwie Los Angeles


text:
Die Qafzeh-Höhle (auch Kafzeh, Qafzah; dt. Abgrund) ist eine archäologische und paläoanthropologische Fundstätte am südlichen Stadtrand von Nazareth (Israel). Sie liegt am Abgrundberg (arab. Ǧebel el-Qafze; engl. Mount Precipice) im östlichen Steilhang des Wādi el-Haǧǧ (hebr. Naḥal Mizra). Die Höhle wurde als paläolithischer Fundplatz vor allem wegen ihrer Fossilien des frühen anatomisch modernen Menschen (Homo sapiens) bekannt. Sie enthielt Ablagerungen des Mittelpaläolithikums (Moustérien) sowie des Übergangs zum Jungpaläolithikum. Die archäologisch relevanten Fundschichten wurden vollständig ausgegraben.

Forschungsgeschichte
Die ersten Grabungen führte René Neuville, der Kanzler am französischen Generalkonsulat in Jerusalem durch. Nach ersten Probegrabungen 1933 begann er 1934 zusammen mit Moshe Stekelis, später Professor für Vorgeschichte an der Hebräischen Universität in Jerusalem mit systematischen Ausgrabungen mit Mitteln des Institut de paléontologie humaine in Paris und der Prinz Albert von Monaco-Stiftung. Bei diesen Grabungen wurden in den Levallois-Schichten die Skelette von fünf Individuen (Fossil-Nr. Q1-Q5) entdeckt, die in das Institut de paléontologie humaine nach Paris verbracht wurden.

1965–1979 führte der französische Archäologe Bernard Vandermeersch mit Unterstützung des CNRS weitere Grabungen durch. Bereits 1965 wurden weitere fragmentarische Menschenreste in den Mousterién-Schichten mit der Fossil-Nr. Q6-Q8 gefunden. 1967 wurden die fast kompletten Skelette einer erwachsenen Frau (Q9) und eines Kindes (Q10) entdeckt. 1971 fand man die Bestattung eines Heranwachsenden in einer Grube (Q11). Er lag auf dem Rücken, mit seitlich angehockten Beinen, die Hände an beiden Seiten des Halses. Der Ausgräber deutet ein Geweih in der Nähe der Hände als Grabbeigabe.

Stratigraphie
Die Schichtenfolge wurde mit den Buchstaben A–M gekennzeichnet.
Die oberen Schichten enthielten einen byzantinischen Fußbodenrest und eine Mauer. Ursprünglich soll die Höhle auch einen in den Felsen geschlagenen Altar enthalten haben.
 Schicht D: Jungpaläolithikum (Neuville Stadium III).
 Schicht E (4 m dick): Moustérien. Enthält Levalloiskerne (Schildkrötenkerne), Scheibenkerne, große Mengen von länglichen Mousterien-Spitzen und Schabern sowie Klingen, prismatische Klingenkerne und Messer vom Chatelperron-Typ (Rückenmesser) sowie Emirah-Spitzen.
 Schicht L: Moustérien mit Hominidenresten

Datierung
H. Valladas vom Laboratoire des faibles radioactivités in Gif-sur-Yvette führte eine Thermolumineszenzdatierung verbrannter Silices aus den Mousterién-Schichten durch. Sie ergaben ein Alter von 92.000 ± 5000 BP (Valladas et al. 1988).
Eine Elektronenspinresonanz-Datierung (ESR) ergab 130.000 bis 90.000 Jahre BP.

Fossilfunde

Bisher wurden die Überreste von mindestens 13 Individuen gefunden, zusammen mit einer Moustérien-Industrie (Levallois-Typ), sieben Erwachsene (Nr. 3, 5, 6, 7, 8, 9, 25) und neun Jugendliche (Nr. 4, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 21, 22), sowie einzelne Knochen und Zähne. Individuum 13 ist ein Kind, das an einem Hydrocephalus litt Die Fossilien Qafzeh 1 und 2 entstammen dem Jungpaläolithikum, alle anderen homininen Fossilien entstammen dem Mittelpaläolithikum.

Aufgrund ihres Alters und einiger anatomischer Merkmale wurde zunächst von einigen Forschern erwogen, dass einige Individuen Mischlinge von Neandertalern und Homo sapiens sein könnten. Theodore D. McCown und Arthur Keith (1939) benannten die Reste aus der Qafzeh-Höhle und der Skhul-Höhle "Palaeoanthropus palestinus". Francis Clark Howell (1957) wollte sie als "Proto-Cro Magnons" klassifiziert wissen; auch andere Forscher interpretieren die Reste als anatomisch modern. In seiner Doktorarbeit und 1981 in deren Veröffentlichung als Fachbuch beschrieb Bernard Vandermeersch die Fossilien dann als Angehörige einer einheitlichen Population und als zweifelsfrei dem modernen Menschen zugehörig, wobei auch er zugleich darauf verwies, dass die Schädelfunde denen aus der Skhul-Höhle sehr ähnlich seien.

Umwelt
Die Moustérienschichten enthielten Jagdreste von Rothirsch, Damhirsch und Auerochse. sowie die Reste von Meeresmuscheln (Glycimeris insubrica), die aus einer Entfernung von ca. 40 km stammten; einige dieser Muschelschalen zeigen Ockerspuren. Die auffällige Häufung von rund 120.000 Jahre alten Muschelschalen mit Bohrlöchern, die auf natürliche Weise vermutlich durch Schnecken entstanden sind, wurde als Hinweis darauf interpretiert, dass diese angebohrten Schalen absichtlich für "symbolische Zwecke" (als Schmuck in Form von Ketten) gedacht waren. Weitere Untersuchungen galten der Mikrofauna. Aus den Schichten des Jungpaläolithikums stammen auch Landschnecken (Levantina) und Flussperlmuscheln (Unio).

Literatur
 Ofer Bar-Yosef, Bernard Vandermeersch: Notes Concerning the possible Age of the Mousterian Layers in Quafzeh Cave. In: Jacques Cauvin, Paul Sanlaville (Hrsg.): Préhistoire du Levant. Chronologie et organisation de l'espace depuis les origines jusqu'au VIe Millénaire. Paris, Editions du Centre National de la Recherche Scientifique, 1981, S. 281–285
 Daniella E. Bar-Yosef Mayer, Bernard Vandermeersch, Ofer Bar-Yosef: Shells and ochre in Middle Palaeolithic Qafzeh Cave, Israel: indications for modern behavior. Journal of Human Evolution 56/3, 2009, 307–314.
 David S. Brose, Milford H. Wolpoff: Early Upper Paleolithic Man and Late Middle Paleolithic Tools. In: American Anthropologist, New Series 73/5, 1971, S. 1156–1194.
 René Neuville: Le paléolithique et le mésolithique du désert de Judée. 1951
 Nicolas Rolland, Harold L. Dibble: A New Synthesis of Middle Paleolithic Variability. In: American Antiquity. 55/3, 1990, 480–499.
 Anne-Marie Tillier: Les Enfants Mousteriens de Qafzeh: Interpretation Phylogenetique et Paleoauxologique. Paris: CNRS Editions, 1999
 Anne-Marie Tillier, Baruch Arensburg, Henri Duday, Bernard Vandermeersch: Brief communication: An early case of hydrocephalus: The Middle Paleolithic Qafzeh 12 child (Israel) (2000)
 Bernard Vandermeersch: Nouvelles découvertes de restes humains dans les couches Levalloiso-Moustériennes du gisement de Quafzeh (Israel). In: Comptes Rendus de l'Academie des Sciences, Serie D. 262, 1966, S. 1434–1436.
 Bernard Vandermeersch: The excavation of Qafzeh. Its contribution to knowledge of the Mousterian in the Levant. Bulletin du Centre de recherche français de Jérusalem 10/2, 2002, 65–70.

Belege

Höhle in Asien
Archäologischer Fundplatz in Israel
Fundstätte homininer Fossilien in Israel
Nordbezirk (Israel)
Moustérien
Archäologischer Fundplatz (Alter Orient)


text:
Marie Taglioni, Comtesse de Voisins  (23 April 1804 – 22 April 1884) was a Swedish-born ballet dancer of the Romantic ballet era partially of Italian descent, a central figure in the history of European dance. She spent most of her life in the Austrian Empire and France. She was one of the most celebrated ballerinas of the romantic ballet, which was cultivated primarily at Her Majesty's Theatre in London and at the Théâtre de l'Académie Royale de Musique of the Paris Opera Ballet. She is credited with (though not confirmed as) being the first ballerina to truly dance en pointe.

Early life
Taglioni was born in Stockholm, Sweden, to the Italian choreographer Filippo Taglioni and the Swedish ballet dancer Sophie Karsten, maternal granddaughter of the Swedish opera singer Christoffer Christian Karsten and of the Polish opera singer and actress Sophie Stebnowska. Her brother, Paul (1808–1884), was also a dancer and an influential choreographer; they performed together early in their careers.

Marriage
Taglioni was married to Comte Auguste Gilbert de Voisins in 1835, but separated in 1836. She later fell in love with Eugene Desmares, a loyal fan, who had defended her honour in a duel. Desmares and Taglioni gave birth to an (illegitimate) child in 1836. Three years later Desmares died in a hunting accident. In 1842 she gave birth to her second child. It is unknown who the father is even though the birth certificate states the father as Gilbert de Voisins. Taglioni's children's names were Georges Philippe Marie Gilbert de Voisins and Eugenie-Marie-Edwige Gilbert de Voisins.

Training
Taglioni moved to Vienna with her family at a very young age where she began her ballet training under the direction of Jean-Francois Coulon and her father. After Filippo was appointed the ballet master at the court opera in Vienna there was a decision that Marie would debut in the Habsburg capital. Even though Marie had trained with Coulon, her technique was not up to the standards that would impress the Viennese audiences. Her father then created a rigorous six-month training regimen for his daughter where she would hold positions for 100 counts. The training was conducted daily and consisted of two hours in the morning with difficult exercises focusing on her legs and two hours in the afternoon focusing on adagio movements that would help her refine poses in ballet. Taglioni had a rounded back that caused her to lean forward and had slightly distorted proportions. She worked hard to disguise her physical limitations by increasing range of motion and developing her strength. Taglioni focused her energy on her shape and form to the audience and less on bravura tricks and pirouettes. In Vienna, Marie danced her first ballet choreographed by her father titled "La Reception d'une Jeune Nymphe à la Cour de Terpsichore".

Career

Before joining the Paris Opéra, Taglioni danced in both Munich and Stuttgart, and at age 23 debuted in another ballet choreographed by her father called "La Sicilien" that jump-started her ballet career. Taglioni rose to fame as a danseuse at the Paris Opéra when her father created the ballet La Sylphide (1832) for her. Designed as a showcase for Taglioni's talent, it was the first ballet where dancing en pointe had an aesthetic rationale and was not merely an acrobatic stunt, often involving ungraceful arm movements and exertions, as had been the approach of dancers in the late 1820s.

Pas de Quatre

In 1837 Taglioni left the Ballet of Her Majesty's Theatre to take up a three-year contract in Saint Petersburg with the Imperial Ballet (known today as the Kirov/Mariinsky Ballet). It was in Russia after her last performance in the country (1842) and at the height of the "cult of the ballerina", that a pair of her pointe shoes were sold for two hundred rubles, reportedly to be cooked, served with a sauce and eaten by a group of balletomanes.

In July 1845, she danced with Lucile Grahn, Carlotta Grisi, and Fanny Cerrito in Jules Perrot's Pas de Quatre, a ballet representing Taglioni's ethereal qualities that was based on Alfred Edward Chalon's lithographic prints. Pas de Quatre was originally choreographed to be presented to Queen Victoria, who attended the third performance.

Retirement, last years and death

Taglioni retired from performing in 1847; for a time she took up residence at the Ca' d'Oro on the Grand Canal in Venice. When the ballet of the Paris Opéra was reorganized on stricter, more professional lines, she was its guiding spirit. With the director of the new Conservatoire de danse, Lucien Petipa, and Petipa's former pupil, the choreographer Louis Mérante, she figured on the six-member select jury of the first annual competition for the corps de ballet, held on 13 April 1860.

Her only choreographic work was Le papillon (1860) for her student Emma Livry, who is remembered for dying in 1863 when her costume was set alight by a gas lamp used for stage lighting. Johann Strauss II composed the "Marie Taglioni Polka" (Op. 173) in honour of Marie Taglioni's niece, Marie "Paul" Taglioni, also known as "Marie the Younger". The two women, having the same name, have often been conflated, or confused with each other.

Later in England, she taught social dance and ballroom to children and society ladies in London; she also took a limited number of ballet pupils. She resided at #14 Connaught Square, London from 1875 to 1876.

Death
Taglioni died in Marseille on 22 April 1884, the day before her 80th birthday. Her body was moved to Paris. There is some debate over whether she is buried in Montmartre or in Père Lachaise, or if the grave Montmartre site belongs to her mother. The local dancers began leaving their worn pointe shoes on the Montmartre grave as a tribute and thanks to the first pointe dancer.

See also
List of dancers
Women in dance

References

Sources

Further reading
Homans, Jennifer. Apollo's Angels: A History of Ballet, Random House, 2010.
 Madison U. Sowell, Debra H. Sowell, Francesca Falcone, Patrizia Veroli, Icônes du ballet romantique. Marie Taglioni et sa famille, Gremese, 2016.
Marie Taglioni, Souvenirs. Le manuscrit inédit de la grande danseuse romantique, édition établie, présentée et annotée par Bruno Ligore, Gremese, 2017.

External links

 Marie Taglioni (1804–1884): A life on toe tip (web presentation of the Taglioni collection in the Netherlands Music Institute)

1804 births
1884 deaths
Ballet teachers
Burials at Père Lachaise Cemetery
Italian ballerinas
French countesses
Paris Opera Ballet étoiles
Prima ballerinas
Swedish ballerinas
Swedish people of Italian descent
Swedish people of Polish descent
Swedish emigrants to the Austrian Empire
Expatriates of the Austrian Empire in France
19th-century Swedish ballet dancers


text:
Walter Garland may refer to:
 Hank Garland (Walter Louis Garland), American guitarist and songwriter
 Walter Benjamin Garland, American soldier, activist, and politician


text:
Jobbágy Károly, született Jancsovits, (Balassagyarmat, 1921. május 27. – Budapest, 1998. január 16.) kétszeres József Attila-díjas (1954, 1963) magyar költő, műfordító, a "könyvtáros tanár".

Élete
Középosztálybeli családban született, apja művezető volt egy cukrászműhelyben. 17 éves korától (1938) kezdve részt vett a Magyarországi Szociáldemokrata Párt munkájában. 18 éves korától jelentek meg szocialista eszmeiségű versei a Népszavában, valamint a Híd és a Kelet Népe folyóiratokban. 22 évesen (1943) behívták katonának, a háború utolsó napjaiban szibériai orosz hadifogságba került, ahol 3 évet töltött. A hadifogságról írt versei miatt 1947 szeptemberében a magyar határról visszaszállították a Szovjetunióba és bebörtönözték.

1948-ban kiszabadult, elvégezte az ELTE magyar-orosz, később a műfordítói szakát, azután a Budapesti Műszaki Egyetemen dolgozott. 1955-ben jelent meg első önálló verseskötete, a Feltámadás Ettől kezdve fő témája a szocialista közösségi elkötelezettség, a közéletiség. Nem titkolta "világmegváltó" lelkesedését, azt a meggyőződését, hogy a költészet, a művészet erejével változtatni lehet a társadalmon. Sokáig hitt abban, hogy nagyszerű korban él, azonban 1955 végétől–1956 elejétől kezdve költészetébe kétely is vegyült, és aztán örömmel üdvözölte az  1956-os forradalmat.

A forradalomról írt versei (elsősorban a Tigrisek lázadása című gyűjtemény) miatt a belügyi szervek megfigyelése alá került, akik részint zsarolással, részint ígéretekkel megpróbálták az ekkor már ismert költőt beszervezni. Jobbágy azonban sikeresen elhárította ezt a kísérletet.

Ezek gimnáziumi tanárként dolgozott nyugdíjazásáig, előbb a Könyves Kálmán Gimnáziumban (1957–1959), majd az V. kerületi Eötvös József Gimnáziumban tanított orosz nyelvet. 1962-től számos kötete jelent meg. 1963-ban újra megkapta a József Attila-díjat.

Költészetében a társadalmi kérdésekkel foglalkozó, az emberi hibákat ostorozó versek mellett nagy szenvedéllyel foglalkozott a szerelemmel, sőt a korban némileg szokatlan módon a nemiséggel is. A szexualitást központi emberi értéknek vallotta verseiben. Versei helyenként népdalszerű formákat, másutt bonyolult költészeti alakzatokat öltenek zaklatott, túlfűtött érzelmei kifejezésére. Emellett szívesen foglalkozott verseiben úti élményeivel is, az Urál, a tenger, a moszkvai metró, Krakkó régi városrésze, a mongóliai puszták mind témái voltak.

A társadalmi fejlődés kérdései, ember nevelhetősége, a tudás hatalma későbbi köteteiben is foglalkoztatták, de a versei között több lett a magánéleti, magánéleti, intim hangulatú, az idő múlásának fájdalmát is  érzékeltető mű.

1998-ban súlyos betegségben hunyt el.

Önálló kötetei
 Feltámadás. Bp., Szépirodalmi Könyvkiadó, 1955
 Hajnali viadal. Bp., Magvető, 1956
 Hó és nap. Bp., Magvető Kiadó, 1962
 Hó és nap. Bp., Magvető Kiadó (második kiadás). 1963
 Háló nélkül. Bp., Magvető Kiadó, 1965
 Éjszakai vetítés (válogatott versek). Bp., Szépirodalmi Könyvkiadó, 1967
 Papírszárnyak. Bp., Szépirodalmi Könyvkiadó, 1970
 Szentendrei búcsú. Bp., Szépirodalmi Könyvkiadó, 1978
 Líra négy keréken. Bp., Móra Kiadó, 1979
 Vesszőfutás (hadifogságban írt versek), saját kiadás, 1990
 Tigrisek lázadása. Budapest, Kézai Simon Kiadó, fakszimile, 1993
 Amerika poétaszárnyon. Útinapló; Ipoly, Balassagyarmat, 1996
 Tigrisek lázadása. Budapest, Emlékhely '56 alapítvány, fakszimile, 1993
 Mondják, a Himnuszt énekelték. – versek 56-ról. Jobbágy Károly Alapítvány, 2006

Források
 Mondják, a Himnuszt énekelték – versek 56-ról (fülszöveg és Utószó). A Jobbágy Károly Alapítvány kiadása, 2006; .
 Jobbágy Károly, a könyvtárostanár. Könyvtárostanárok füzete 3. Kiadja a Bod Péter Társaság.

További információk
 MEK OSZK
 Versek
 Életrajz (A magyar irodalom története, 1945-1975, II./1.-2. köt. – az Akadémiai Kiadó kötetének digitalizált MEK-változata.
 Ügynöki jelentés a szellemi életről - 1957. Új Horizont, 2003./5.

1921-ben született személyek
1998-ban elhunyt személyek
Magyar költők
Magyar pedagógusok
MDF-tagok
József Attila-díjasok
Balassagyarmatiak
Balassagyarmat díszpolgárai


text:
The Maldives Industrial fisheries company, MIFCO, is a public company engaged in the production, processing and marketing of fish and fishery products. The company was incorporated in 1993.

History
Fishing has always been a part of the Maldivian lifestyle. In addition to being a primary food source, it was also the primary source of income for island communities. The practices of small-scale fishing - feed the family, then the community, and export the excess - personifies the elements of sustainable fisheries in the Maldives.

In 1977, the Government of Maldives, with a Japanese investment set up a cannery at Lh.Felivaru, adding commercial value to the daily catch. This began the first industrial scale value addition process in the Maldives fishing industry. To this day, canned tuna is popularly known as Felivaru Masdhalhu.

MIFCO aims to continually develop the Maldivian fisheries industry, supplying sustainable and responsible fishery products. The traditional fishing method is environmentally friendly and is a prestigious heritage passed down through generations. We will strive to benchmark Maldivian fishery products in the global market as the leader in sustainable fisheries.

Pole and line fishery
The Maldivian skipjack industry, a 100% pole and line process is the dominant economic fishery activity in the country.

Products

Canned tuna
Mifco's canned tuna is specified as Premium, Fancy, Standard, and local packs that include sauce tuna, and caterers pack. Canned products are manufactured from cooked tuna fish, which is skinned, headed, eviscerated, trimmed of all blood meat, scorched and packed with a covering of oil or brine in hermetically sealed can and sterilized to achieve commercial sterility by application of heat.

Frozen tuna
The fish is treated by Blast or brine freezing method.
The frozen species are Katsuwonus Pelamis "Skipjack" and Thunnus Albacares "Yellowfin" tuna.

Fish meal
Fishmeal, a fertilizer as well as an essential ingredient in poultry, and fish feed, this is by product of the cannery. To reduce amount of waste exhausted from fish products, fish meal is produced from the waste fish from the cannery.

Katsuobushi
Katsuobushi is the Japanese name for a specific type of smoked dried tuna. Although Katsuobushi is a form of dried skipjack, the product may be said to be similar to the traditional Maldive Fish. However, the process of smoke drying which lasts for 21 days at a minimum as opposed to less than a week's drying for normal smoked skipjack means that Katsuobushi is much drier, therefore a better preserved product. Quality of the product is maintained by using specially imported wood from Japan at specific stages of smoking and by using Refrigerated Containers for shipping the finished product.

Loins
There are two kind of loins: cooked loins and frozen loins.

Frozen Yellow Fin Tuna

Frozen/chilled yellow fin, gilled and gutted, are exported individually cleaned and packed in master card board boxes with gel ice packets.

See also
 Industries in Maldives

External links
 MIFCO Official site

Companies of the Maldives


text:
Dieser Artikel ist eine Zusammenfassung der Major-League-Soccer-Saison 1997.

Endergebnis

Regular Season

Team-Auszeichnung
 MLS-Cup – DC United
 US Open Cup – Dallas Burn
 MLS Supporters' Shield – D.C. United

Individuelle Auszeichnungen
 Wertvollster Spieler: Preki, Kansas City Wizards
 Torschützenkönig: Preki, Kansas City Wizards (41)
 Goldener Schuh: Jaime Moreno, D.C. United (16)
 Verteidiger des Jahres: Eddie Pope, D.C. United
 Torwart des Jahres: Brad Friedel, Columbus Crew
 Anfänger des Jahres: Mike Duhaney, Tampa Bay Mutiny
 Trainer des Jahres: Bruce Arena, D.C. United
 Tor des Jahres: Marco Etcheverry, D.C. United
 Fair Play: Mark Chung, Kansas City Wizards

1997
Fußballsaison 1997


text:
Caratti ist der Familienname folgender Personen:

 Cristiano Caratti (* 1970), italienischer Tennisspieler
 Francesco Caratti (1620–1677), italienischer Architekt in Böhmen


text:
Koń fryzyjski (tzw. fryz) – rasa koni zimnokrwistych pochodząca z historycznej krainy Fryzji (w dzisiejszej Holandii). Do charakterystycznych cech tych koni należą: kare umaszczenie, bujna grzywa, ogon i szczotki pęcinowe oraz wysokie i efektowne chody.

Historia
Rasa została zapoczątkowana już w czasach rzymskich; w średniowieczu także istniała popularna odmiana silnych karych koni, używanych często jako konie bojowe. W późniejszych czasach, w hodowlach chłopskich powstały konie flamandzkie. W epoce baroku, konia tego uszlachetniono krwią koni iberyjskich w celu otrzymania eleganckiego wierzchowca, jednakże w XVIII wieku i XIX wieku ten kierunek hodowli został zaniechany. Obecnie istniejąca lżejsza rasa pochodzi od koni pozostałych w rękach chłopów, pracujących na folwarkach, a także jako konie pocztowe. W roku 1878 założono pierwszą księgę stadną: Friesche Paarden Stamboek. Wpisane do niej konie wywodzą się od pierwszego zapisanego do niej w 1885 roku ogiera Nemo 51.

W czasach baroku, konie fryzyjskie użytkowane były głównie w barokowych szkołach jazdy, zdobywając sławę w Hiszpańskiej Szkole Jazdy, a także jako luksusowe konie powozowe, zwane karosjerami. Były również cenionymi końmi eksportowymi, kupowanymi na Węgrzech, w Anglii, we Francji, w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech oraz w Południowej Afryce.

W XVIII wieku zaczęto używać tych koni w wyścigach kłusaków, popularnych wówczas we Fryzji, objętych patronatem króla Williama I, zwanych Dniami Królewskiego Złotego Bata. W XIX wieku jako kłusaki stały się popularne w całej Europie i wzięły udział w tworzeniu ras kłusaków orłowskich i amerykańskich, które to konie wyparły z czasem fryzy z tej konkurencji.

Pomimo starań hodowców, zmiany w społeczeństwie i rolnictwie w kolejnych dekadach doprowadziły do marginalizacji fryzów oraz do obniżenia ich jakości hodowlanej. Wojny i postęp cywilizacyjny w XX wieku spowodowały utrzymanie tej tendencji i dopiero pod koniec stulecia rasa koni fryzyjskich ponownie rozkwitła.

Pokrój

Wzrost
Współczesny fryz jest średniego kalibru. Preferowany wzrost trzyletniego konia to 160 cm wysokości w kłębie, a minimalny to 154 cm dla klaczy stadnej, dla klaczy ster jest to 156 cm, natomiast dla klaczy Kroon 158 cm i tyle samo dla licencjonowanego ogiera. Nie istnieje górna granica wzrostu, więc zdarzają się konie o wysokości 180 cm w kłębie. Podczas oceniania główną rolę odgrywa harmonia budowy, a także jakość chodów.

 Budowa
 Głowa – odpowiednio długa; oko duże, błyszczące i inteligentne; uszy stosunkowo małe, z nachylonymi ku sobie końcami; profil lekko szczupaczy lub prosty; całość musi sprawiać wrażenie szlachetności;
 Szyja – wyniosła, o lekko łabędzim profilu, odpowiednio długa i dobrze umięśniona, wysoko osadzona;
 Kłoda – dobrze umięśniona, dość długa ale nie za długa, dopuszczalny nieco miękki grzbiet, kłoda musi być głęboko związana z piersią, łopatka jest lekko skośna, żebra nie mogą być beczkowate;
 Kończyny przednie – proste, pęcina nachylona do podłoża pod kątem 45 stopni, rozstawione o szerokość kopyta;
 Kończyny tylne – długie udo, staw skokowy o kącie 150 stopni, pęcina nachylona do podłoża pod kątem 55 stopni.

Chody
 Stęp – sprężysty i silny;
 Kłus – zamaszysty, z silnym odbiciem zadu, ma sprawiać wrażenie lekkości, musi być wyraźna faza zawieszenia z mocnym zgięciem w stawach;
 Galop – rytmiczny, okrągły, z zadu.

We współczesnej selekcji duży nacisk kładzie się na poprawienie pracy zadu przy zachowaniu specyfiki ruchu.

Charakter
Wyróżnia je bardzo dobry charakter, chęć współpracy z człowiekiem, ufność i mała skłonność do narowów.

Maść
Jedyną dopuszczoną maścią jest kara. Ogiery starające się o licencję hodowlaną muszą być w odcieniu kruczym, w wypadku kiedy ogier jest w odcieniu wronim nie zostanie dopuszczony do rozrodu. Jedyną odmianą akceptowaną jest mała gwiazdka na czole, przy czym wyłącznie u klaczy i wałachów..

Nie występuje u tych koni jakakolwiek inna maść poza karą i kasztanowatą, wszelkie domniemania o istnieniu białych czy siwych fryzów są nieprawdziwe. Występują na świecie jedynie mieszanki fryzów z innymi końmi wyglądem bardzo przypominające fryza, takie jak siwy Nero czy tarantowaty Mystic Warrior.

Użytkowanie
Współczesny koń fryzyjski użytkowany jest na wiele sposobów. Sprawdza się jako koń spacerowy, ujeżdżeniowy, zaprzęgowy oraz w pokazach rewiowych. Świetnie nadaje się też do hipoterapii.
Wysoka inteligencja i ich chęć współpracy z człowiekiem, pozwala na użytkowanie fryzów przez osoby o dużym stopniu niepełnosprawności do jazdy wierzchem. Te specyficzne cechy rasy spowodowały, iż w ciągu ostatnich 20 lat konie fryzyjskie zaczęły być hodowane w wielu częściach świata: Ameryce Płd. i Płn., Australii, Azji, Afryce i oczywiście w Europie.

Hodowla
Hodowla koni fryzyjskich podlega ścisłej selekcji i opiera się o szereg zasad wytyczanych przez Holenderski Związek Hodowców Koni Fryzyjskich, któremu podlegają wszystkie inne organizacje hodowlane w różnych krajach. Związek jest jedynym organem uprawnionym do oceny koni i wpisywania ich do księgi stadnej. Najsurowiej oceniane są ogiery. Dzięki takiej selekcji, pielęgnowane cechy rasowe są głęboko zakorzenione i zachowane przez wiele lat hodowli tych koni.

Fryzy pochodzą od prymitywnego konia leśnego. Używane były niegdyś szczególnie przez germańską i fryzyjską jazdę jako konie ogólnoużytkowe. Do 1609 krzyżowano je z końmi Półwyspu Iberyjskiego (andaluzyjskie i lusitano). Fryz miał swój wkład w kształtowanie brytyjskich ras kuców Dales i Fell, a poprzez old english black wziął także udział w tworzeniu rasy Shire. Koń oldenburski i Dole Gudbrandsdal są blisko spokrewnione z koniem fryzyjskim.

Przypisy

Linki zewnętrzne

 Frizopedium – Kompendium wiedzy o koniach rasy fryzyjskiej

Fryzyjski koń


text:
Larissa Ione is a USA Today and New York Times bestselling contemporary and paranormal romance author. She is published with Samhain, Red Sage Kensington and Grand Central Publishing under her own name, and along with Stephanie Tyler she is also one half of the writing team of Sydney Croft, whose books are published by Bantam Dell.

Larissa currently resides in Wisconsin with her Coast Guard husband and seventeen-year-old son.

Bibliography as Larissa Ione

The Demonica series

Novels
Pleasure Unbound (June 20, 2008, )
Desire Unchained (March 1, 2009, )
Passion Unleashed (March 31, 2009, )
Ecstasy Unveiled (February 1, 2010, )
Sin Undone (August 24, 2010, )
Reaver (January 1, 2013, )
Revenant (December 16, 2014 )

Novellas and short stories
Eternity Embraced a short story in The Mammoth Book of Vampire Romance 2 (September 22, 2009, ) anthology with Jordan Summers, Deborah Cooke, Karen MacInerney, Caitlin Kittredge, Dina James, Camille Bacon-Smith, Rosemary Laurey, Patti O'Shea, Angie Fox, Caitlín R. Kiernan, Jamie Leigh Hansen, Carole Nelson Douglas, Diane Whiteside, Jaye Wells, Stacia Kane, Jennifer Ashley, Justine Musk, Jennifer St. Giles, Nancy Holder, Dawn Cook, Jeanne C. Stein, Tiffany Trent, Ann Aguirre, and Devon Monk. Note: The story takes place in the Demonica series timeline after book three.
Eternity Embraced (Jan 20, 2011, ) the expanded novella of the short story in The Mammoth Book of Vampire Romance 2.
Vampire Fight Club (August 30, 2011, ) a short story found in the anthology Supernatural with Alexandra Ivy, Jacquelyn Frank, and G.A. Aiken.
Demonica: Overkill include short stories Wraith and Serena, Tayla and Eidolon, Kaden and Andrea and Luc and Kar (yet to be released). Available for free on her website.

Supplement
The Demonica Compendium. Available for free on her website.

Lords of Deliverance series
Eternal Rider (April 1, 2011, )
Immortal Rider (November 22, 2011, )
Lethal Rider (May 22, 2012, )
Rogue Rider (November 20, 2012, )

Other short stories
Bloodlust Available for free on her website.
Flesh to Fantasy story found in Secrets, Volume 18: Dark Passions (December 30, 2006, ) anthology with Rae Monet, Linda Gayle, and Cynthia Eden.
Wet Dreams story found in Secrets, Volume 21: Primal Heat (December 2007, ) anthology with Cynthia Eden, Kate St. James, and Mia Varano.

Other novels
Snowbound (July 29, 2008, )

Bibliography as Sydney Croft

Agency of Covert Rare Operatives/ACRO series

Novels
Riding the Storm (August 28, 2007, )
Unleashing the Storm (February 26, 2008, )
Seduced by the Storm (July 29, 2008, )
Taming the Fire (April 28, 2009, )
Tempting the Fire (July 27, 2010, )
Taken by Fire (June 28, 2011, )
Three the Hard Way (November 29, 2014, )

Short stories
Shadow Play (May 20, 2008, ) in the Hot Nights, Dark Desires anthology with Eden Bradley and Stephanie Tyler.
Code Word Storm (May 11, 2010, ) in The Mammoth Book of Special Ops Romance anthology with Penny McCall, Rinda Elliot, Laura Griffin, Charlotte Mede, Shannon K. Butcher, Rachel Caine, Marliss Melton, Charlene Teglia, Michele Albert, Cheyenne McCray, Gina Robinson, Shiloh Walker, Jordan Summers, E.C. Sheedy, Caitlyn Nicholas, Liz Muir, Nicola Marsh, Gennita Low, and Debra Webb.

Miscellaneous
The Write Ingredients (June 1, 2007, ) Over ninety authors, including Larissa Ione and Sydney Croft, and a handful of dedicated readers, offered up their favorite recipes. The proceeds go toward the Troop Project.

References

Year of birth missing (living people)
Living people
American romantic fiction writers
American women novelists
21st-century American women


text:
Het Europees kampioenschap hockey B-landen voor mannen (EuroHockey Championship II) speelde zich af in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen van 5 augustus tot en met 11 augustus 2013. Het toernooi werd gewonnen door Rusland dat Frankrijk versloeg in de finale. Beide landen plaatsten zich voor het EK voor A-landen in 2015.

Gekwalificeerde teams

  (gedegradeerd bij het EK voor A-landen 2011)
  (gedegradeerd bij het EK voor A-landen 2011)
  (winnaar van het EK voor C-landen 2011)
  (nummer 2 van het EK voor C-landen 2011)

Poulefase

Groep A

Groep B

Plaats 1 t/m 4

Halve finale

3de/4de plaats

Finale

Eindrangschikking

 Rusland en Frankrijk promoveerden naar de A-groep en plaatsten zich voor het Europees kampioenschap hockey voor A-landen mannen 2015.
 Wales en Italië degradeerden naar de C-groep en spelen in 2015 op het Europees kampioenschap hockey voor C-landen mannen 2015.

B-landen mannen 2013
Hockey in 2013
Hockey
Sportevenement in Wenen


text:
Mes vingt-cinq jours est une nouvelle de Guy de Maupassant, parue en 1885.

Historique
Mes vingt-cinq jours est initialement publiée dans le quotidien Gil Blas du .

Résumé
Journal d'un curiste venu passer vingt-cinq jours à Châtel-Guyon pour y soigner son foie, son estomac et maigrir un peu. La rencontre de deux jolies femmes agrémente le séjour...

Édition
 1885 - Mes vingt-cinq jours, dans Gil Blas
 1900 - Mes vingt-cinq jours, dans Le Colporteur, recueil de nouvelles (posthume) chez l'éditeur Ollendorff.
 1979 - Mes vingt-cinq jours, dans Maupassant, Contes et Nouvelles, tome II, texte établi et annoté par Louis Forestier, éditions Gallimard, Bibliothèque de la Pléiade.

Lire

Notes et références

Nouvelle de Guy de Maupassant
Nouvelle française parue en 1885


text:
Hopea sublanceolata is a species of plant in the family Dipterocarpaceae. It is a tree endemic to Peninsular Malaysia and peninsular Thailand.

References

sublanceolata
Endemic flora of Peninsular Malaysia
Trees of Peninsular Malaysia
Critically endangered flora of Asia
Taxonomy articles created by Polbot