text:
Митрополи́т Агафа́нгел (, в миру Васи́лиос Хараманти́дис ; ) — епископ Элладской православной церкви, титулярный митрополит Фанариотский (с 2003), викарий Афинской архиепископии.

Биография
Родился в 1961 году на острове Халки в Греции.

Окончил богословский институт Афинского университета и обучался в аспирантуре Аристотелевского университета в Салониках.

В 1983 году митрополитом Фиванским Иеронимом (Лиаписом) был хиротонисан в сан диакона, а в 1988 году — в сан пресвитера. Служил в Фиванской и Левадийской митрополии.

В 2001 году был назначен директором диаконической службы (Αποστολικής Διακονίας) Элладской православной церкви.

9 января 2003 года Священным синодом иерархии Элладской православной церкви был избран (57 голосами) для рукоположения в сан епископа Фанариотского, викария Афинской архиепископии (2 голоса — за архимандрита Кирилла (Мисьякулиса) и 1 голос — за архимандрита Дионисия (Мандалоса); 13 бюллетеней были пустыми). 13 января 2003 года в кафедральном Благовещенском соборе в Афинах состоялась его архиерейская хиротония.

27 июня 2019 года решением Священного синода Элладской православной церкви был удостоен возведения в сан титулярного митрополита.

Примечания

Выпускники богословского института Афинского университета
Митрополиты Элладской православной церкви


text:
Specializzato in commedie musicali e in operette, è famoso soprattutto per aver diretto i tre film dedicati a Sissi, l'imperatrice d'Austria e regina di Ungheria, interpretati da Romy Schneider tra il 1955 e il 1958. Fratello di Hubert Marischka, scrisse i versi di Vergiß mich nicht, la versione tedesca della celeberrima Non ti scordar di me di Ernesto De Curtis.

Biografia
Finite le scuole, suo fratello Hubert lo presentò a un amico, il conte Alexander Kolowrat, un pioniere del cinema austriaco che a Vienna aveva fondato una propria casa di produzione, la Sascha Film. Ernst scrisse la sua prima sceneggiatura per Kolowrat: Der Millionenonkel, film diretto da suo fratello, era una grossa produzione spettacolare che gli aprì la strada del cinema. Passò presto anche dietro la macchina da presa e firmò il suo primo film da regista nel 1915.

Nella sua carriera, diresse trentacinque film. Ma il suo lavoro principale restò per tutta la vita quello di scrittore: specialista nel genere brillante, scrisse numerosi romanzi e commedie musicali. Lavorò in Austria, Germania, Italia, Francia e anche negli Stati Uniti. Hollywood riprese alcuni dei suoi soggetti e delle sue sceneggiature come L'eterna armonia, film biografico su Chopin diretto da Charles Vidor e Parata di primavera diretto da Henry Koster del 1940 e interpretato da Deanna Durbin.

Premi e riconoscimenti
Nel 1946, Marischka venne candidato all'Oscar per il miglior soggetto per il film L'eterna armonia (A Song to Remember).

Filmografia

Regista

Der Schusterprinz (1915)
Fred Roll (1918)
Um ein Weib, co-regia di Ernst Marischka (1918)
Seine tapfere Frau (1918)
Fürst S.S. (1919)
Töte sie! (1920)
Enis Aldjelis, die Blume des Ostens (1920)
Die Huronen (1921)
Walpurgiszauber (1923)
Sette anni di guai (Sieben Jahre Pech) (1940)
Sieben Jahre Glück  (1942)
Sette anni di felicità, co-regia Roberto Savarese (1942)
Dove andiamo, signora? (1942)
Abenteuer im Grandhotel (1943)
Passione secondo S. Matteo (1949)
Verklungenes Wien (1951)
Zwei in einem Auto (1951)
Saison in Salzburg (1952)
Danzerò con te tra le stelle (Hannerl: Ich tanze mit Dir in den Himmel hinein) (1952)
Der Feldherrnhügel (1953)
Du bist die Welt für mich (1953)
Hurra - ein Junge! co-regia (non accreditato) Georg Jacoby (1953)
König der Manege (1954)
L'amore di una grande regina (Mädchenjahre einer Königin) (1954)
4º fanteria (Die Deutschmeister) (1955)
La principessa Sissi (Sissi) (1955)
Opernball (1956)
Sissi - La giovane imperatrice (Sissi – Die junge Kaiserin) (1956)
Scherben bringen Glück (1957)
Sissi - Destino di una imperatrice (Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin) (1957)
Un posto in paradiso (Der veruntreute Himmel) (1958)
La casa delle tre ragazze (Das Dreimäderlhaus) (1958)
Sissi e il granduca (Alt Heidelberg) (1959)
Forever My Love (1962)

Sceneggiatore

Der Millionenonkel, regia di Hubert Marischka - sceneggiatore  (1913)
Cocl als Hausherr, regia di Rudolf Walter e Josef Zeitlinger - sceneggiatore (1913)
Zwei Freunde, regia di Ernst Marischka e di Hubert Marischka  (1915)
Der Schusterprinz, regia di Ernst Marischka (1915)
Fred Roll, regia di Ernst Marischka - sceneggiatore (1918)
Um ein Weib, regia di Ernst Marischka e di Hubert Marischka - sceneggiatore (1919)
Wo die Lerche singt, regia di Hubert Marischka - sceneggiatore (1918)
Enis Aldjelis, die Blume des Ostens, regia di Ernst Marischka (1920)
Il diamante dello Zar (Der Orlow), regia di Jacob Fleck e Luise Fleck (1927)
Due cuori e un'automobile (Paris-Méditerranée), regia di Joe May (1932)
La ditta innamorata (Die verliebte Firma), regia di Max Ophüls (1932)
Zwei in einem Auto, regia di Joe May (1932)
Don Giovanni in tuta (Ich will nicht wissen, wer du bist), regia di Géza von Bolváry - storia e adattamento (1932)
L'Orloff (Der Diamant des Zaren), regia di Max Neufeld (1932)
Hochzeitsreise zu dritt, regia di Erich Schmidt e Joe May (1932)
Voyage de noces, regia di Germain Fried, Joe May e Erich Schmidt - sceneggiatore (1933)
Aspetto una signora (Ein Lied für dich), regia di Joe May - sceneggiatore (1933)
Tout pour l'amour, regia di Henri-Georges Clouzot e Joe May - sceneggiatore (1933)
Muß man sich gleich scheiden lassen, regia di Hans Behrendt - libro (1933)
Rákóczi induló, regia di Steve Sekely - sceneggiatore (1933)
Rakoczy-Marsch, regia di Gustav Fröhlich e Steve Sekely - sceneggiatore (1933)
La Chanson de l'adieu, regia di Albert Valentin e Géza von Bolváry (1934)
The Queen's Affair, regia di Herbert Wilcox - lavoro teatrale  (1934)
Abenteuer im Südexpress, regia di Erich Waschneck (1934)
Vienna di Strauss (Waltzes from Vienna), regia di Alfred Hitchcock - musical The Great Waltz (1934)
Mein Herz ruft nach dir, regia di Carmine Gallone (1934)
My Song for You, regia di Maurice Elvey - musical Ein Lied für Dich (1934)
Mon coeur t'appelle, regia di Carmine Gallone e Serge Véber (1934)
Parata di primavera (Frühjahrsparade), regia di Géza von Bolváry (1934)
Valzer d'addio di Chopin (Abschiedswalzer), regia di Géza von Bolváry - sceneggiatore (1934)
Teresa Krones (Ihr größter Erfolg), regia di Johannes Meyer - dialoghi (1934)
Winternachtstraum, regia di Géza von Bolváry (1935)
Eva, regia di Johannes Riemann - adattamento (1935)
 Stradivari, regia di Géza von Bolváry (1935)
Amo tutte le donne (Ich liebe alle Frauen), regia di Carl Lamac (1935)
Clò clò (Die ganze Welt dreht sich um Liebe), regia di Viktor Tourjansky - libro (1935)
Stradivarius, regia di Albert Valentin e Géza von Bolváry - sceneggiatore (1935)
Vergiss mein nicht, regia di Augusto Genina - scenario (1935)
J'aime toutes les femmes, regia di Carl Lamac (1935)
La giovinezza di una grande imperatrice (Mädchenjahre einer Königin), regia di Erich Engel - sceneggiatore (1936)
Coriandoli (Konfetti), regia di Hubert Marischka (1936)
Forget Me Not, regia di Zoltán Korda - sceneggiatura originale tedesca, non accreditato (1936)
Una notte di Napoleone (Die Nacht mit dem Kaiser), regia di Erich Engel (1936)
Gefährliches Spiel, regia di Erich Engel (1937)
Fascino di boheme (Zauber der Bohème), regia di Géza von Bolváry - libro (1937)
Sangue d'artista (Immer wenn ich glücklich bin..!), regia di Carl Lamac - sceneggiatore (1938)
Peccati d'amore (Finale), regia di Géza von Bolváry - sceneggiatore (1938)
Dir gehört mein Herz, regia di Carmine Gallone - sceneggiatura (1938)
Marionette, regia di Carmine Gallone - storia (1939)
Il sogno di Butterfly, regia di Carmine Gallone - sceneggiatore (1939)
Ballo all'opera (Opernball), regia di Géza von Bolváry - adattamento (1939)
L'allegro cantante (Das Abenteuer geht weiter), regia di Carmine Gallone (1939)
Pazza di gioia, regia di Carlo Ludovico Bragaglia - storia (1940)
Caffè viennese (Wiener G'schichten), regia di Géza von Bolváry (1940)
Parata di primavera (Spring Parade), regia di Henry Koster - storia originale (1940)
Melodie eterne, regia di Carmine Gallone (1940)
Baruffe d'amore (Rosen in Tirol), regia di Géza von Bolváry  (1940)
Sette anni di guai (Sieben Jahre Pech), regia di Ernst Marischka (1940)
Il gioco del destino (Dreimal Hochzeit), regia di Géza von Bolváry (1941)
Signora Luna (Frau Luna), regia di Theo Lingen - adattamento (1941)
Sieben Jahre Glück, regia di Ernst Marischka - soggetto e sceneggiatura (1942)
Sette anni di felicità, regia di Ernst Marischka e di Roberto Savarese - storia e sceneggiatura (1942)
Sangue viennese (Wiener Blut), regia di Willi Forst (1942)
Dove andiamo, signora?, regia di Gian Maria Cominetti e Ernst Marischka - storia e sceneggiatura (1942)
Abenteuer im Grandhotel, regia di Ernst Marischka - storia e sceneggiatura (1943)
In flagranti, regia di Hans Schweikart (1944)
Cuori che cantano (Schrammeln), regia di Géza von Bolváry - sceneggiatura (1944)
L'eterna armonia (A Song to Remember), regia di Charles Vidor - storia 1945
 Die Fledermaus, regia di Géza von Bolváry - sceneggiatore (1946)
Sag' die Wahrheit , regia di Helmut Weiss (1946)
Addio Mimí!, regia di Carmine Gallone - storia e sceneggiatura (1947)
Hochzeitsnacht im Paradies, regia di Géza von Bolváry (1950)
Amore e sangue, regia di Marino Girolami - sceneggiatura (1951)
Schatten über Neapel, regia di Hans Wolff - storia e sceneggiatura (1951)
Verklungenes Wien, regia di Ernst Marischka (1951)
Zwei in einem Auto, regia di Ernst Marischka (1951)
Saison in Salzburg, regia di Ernst Marischka (1952)
Danzerò con te tra le stelle (Hannerl: Ich tanze mit Dir in den Himmel hinein), regia di Ernst Marischka (1952)
Der Feldherrnhügel, regia di Ernst Marischka - sceneggiatore (1953)
Du bist die Welt für mich, regia di Ernst Marischka - sceneggiatore (1953)
Hurra - ein Junge!, regia di Ernst Marischka e, non accreditato, Georg Jacoby - libro (1953)
König der Manege, regia di Ernst Marischka (1954)
L'amore di una grande regina (Mädchenjahre einer Königin), regia di Ernst Marischka - sceneggiatura (1954)
4º fanteria (Die Deutschmeister), regia di Ernst Marischka - sceneggiatura (1955)
La principessa Sissi (Sissi), regia di Ernst Marischka (1952)
Opernball, regia di Ernst Marischka - adattamento (1956)
Sissi, la giovane imperatrice (Sissi – Die junge Kaiserin), regia di Ernst Marischka (1956)
Scherben bringen Glück, regia di Ernst Marischka (1957)
Sissi - Il destino di un'imperatrice (Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin), regia di Ernst Marischka (1957)
Un posto in paradiso (Der veruntreute Himmel), regia di Ernst Marischka (1958)
La casa delle tre ragazze (Das Dreimäderlhaus), regia di Ernst Marischka (1958)
Sissi e il granduca (Alt Heidelberg), regia di Ernst Marischka (1959)
Saison in Salzburg, regia di Ernst Marischka - libro e sceneggiatura (1961)
Forever My Love, regia di Ernst Marischka (1962)
Hochzeitsnacht im Paradies, regia di Paul Martin (1962)

Collegamenti esterni

Cinema muto austriaco

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Алекса́ндр Щерби́на () — советский легкоатлет, специалист по спортивной ходьбе. Выступал за сборную СССР по лёгкой атлетике в 1960-х годах, обладатель бронзовой медали чемпионата Европы, призёр Кубка мира в личном и командном зачётах, призёр первенств всесоюзного значения, участник летних Олимпийских игр в Риме.

Биография
Александр Щербина родился 25 января 1939 года в Зиновьевске.

Занимался лёгкой атлетикой в Тбилиси, состоял в добровольном спортивном обществе «Спартак».

Впервые заявил о себе на всесоюзном уровне в сезоне 1960 года, когда в ходьбе на 50 км выиграл бронзовую медаль на чемпионате СССР в Москве. Попав в состав советской сборной, удостоился права защищать честь страны на летних Олимпийских играх в Риме — в программе ходьбы на 50 км показал результат 4:31:44, расположившись в итоговом протоколе соревнований на четвёртой строке.

В 1961 году стал серебряным призёром в ходьбе на 20 км на домашнем чемпионате СССР в Тбилиси.

В 1963 году получил серебро в дисциплине 50 км на чемпионате страны в рамках III летней Спартакиады народов СССР в Москве — уступил здесь только москвичу Анатолию Ведякову.

На чемпионате СССР 1965 года в Атлма-Ате взял бронзу на дистанции 20 км, тогда как в гонке на 50 км пришёл к финишу вторым позади Геннадия Агапова. Они с Агаповым стали первыми в истории ходоками, кому удалось преодолеть 50-километровую дистанцию быстрее четырёх часов. Агапов установил здесь мировой рекорд 3:55:36, а Щербина показал лучший в своей карьере результат 3:57:28.

В 1966 году в ходьбе на 50 км Александр Щербина завоевал бронзовые награды на чемпионате СССР в Одессе и на чемпионате Европы в Будапеште.

В 1967 году в дисциплине 50 км выиграл бронзовую медаль на чемпионате страны в рамках IV летней Спартакиады народов СССР в Москве. На Кубке мира по спортивной ходьбе в Бад-Зарове финишировал третьим в личном зачёте 50 км и тем самым помог своим соотечественникам стать серебряными призёрами в общем командном зачёте (Кубок Лугано).

Примечания

Спортивные ходоки СССР
Легкоатлеты на летних Олимпийских играх 1960 года
Спортсмены Тбилиси


text:
Constanţa Burcică (15 de marzo de 1971 en Sohatu, Călărași, Rumanía)  es una remera rumana que ha llegado a ganar cinco medallas olímpicas.

Biografía
Constanţa ganó el oro olímpico en el ocho rumano en los Juegos Olímpicos de 1996, 2000 y 2004. En el año 1992 ganó la plata y en 2008 el bronce. Los tres oros fueron en el doble scull ligero de su país, mientras que la plata de 1992 la consiguió en un cuádruple scull. La medalla de bronce de 2008 fue con el ocho nacional, con el cual había ganado el Campeonato de Europa ese mismo año.

En 1996 su compañera en el doble scull fue Camelia Macoviciuc, mientras que en 2000 y 2004 su compañera fue Angela Alupei. También fue primera en la Copa del Mundo de Remo en el año 2000 en dos ocasiones, en Viena y en Lucerna, mientras que también en Lucerna fue segundo en 2004.

En cuanto al Campeonato Mundial de Remo fue undécima en 1995 en un scull individual. En 1999 ganó el campeonato mundial en la especialidad de doble scull. Dos años más tarde fue medalla de place en un scull individual y en 2003 fue tercera en un doble scull.

Véase también
Deportistas con más medallas olímpicas de oro

Enlaces externos
Perfil
sports-reference

Remeros de Rumania
Remeros en los Juegos Olímpicos de Barcelona 1992
Remeros en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Remeros en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Remeros en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Remeros en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Medallistas olímpicos de remo
Medallistas olímpicos de oro de Rumania
Medallistas olímpicos de plata de Rumania
Medallistas olímpicos de bronce de Rumania
Medallistas olímpicos de plata de Barcelona 1992
Medallistas olímpicos de oro de Atlanta 1996
Medallistas olímpicos de oro de Sídney 2000
Medallistas olímpicos de oro de Atenas 2004
Medallistas olímpicos de bronce de Pekín 2008
Deportistas de Rumania en los Juegos Olímpicos de Barcelona 1992
Deportistas de Rumania en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Deportistas de Rumania en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Deportistas de Rumania en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Deportistas de Rumania en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Deportistas femeninas de Rumania
Remeras


text:
Arsdorf ( ) est une section de la commune luxembourgeoise de Rambrouch située dans le canton de Redange.

Histoire
Arsdorf fut une commune jusqu'au , date à laquelle elle a fusionné avec les communes de Bigonville, Folschette et Perlé pour former la nouvelle commune de Rambrouch. La loi portant sur la création de Rambrouch a été adoptée le 27 juillet 1978.

Notes et références

Voir aussi

Localité dans le canton de Redange
Ancienne commune au Luxembourg
Rambrouch


text:
Asteropeiaceae es  una familia de plantas de la clase Magnoliopsida.

En el sistema APG II de 2003 se reconoce a la familia y le asigna el orden Caryophyllales. En la familia existe un solo género: Asteropeia que fue descubierta en Madagascar.  Tiene vínculos de unión con la familia Physenaceae (también de Madagascar).

Taxonomía
El género fue descrito por Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars  y publicado en Histoire des Végétaux Recueillis dans les Isles Australes d'Afrique 51–52, pl. 15. 1805.

Especies

 Asteropeia amblyocarpa  Tul., Ann. Sci. Nat. (1857)
 Asteropeia densiflora  Baker (1882)
 Asteropeia labatii  G.E.Schatz, Lowry & A.-E.Wolf (1999)
 Asteropeia matrambody  (Capuron) G.E.Schatz, Lowry & A.-E.Wolf (1999)
 Asteropeia mcphersonii  G.E.Schatz, Lowry & A.-E.Wolf (1999)
 Asteropeia micraster  Hallier f. (1921)
 Asteropeia multiflora  Thouars (1807)
 Asteropeia rhopaloides  (Baker) Baill. (1886)

Referencias

Enlaces externos
 Asteropeiaceae  in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards).
 The families of flowering plants  descriptions, illustrations, identification, information retrieval. Version: 30st May 2006.
 links at CSDL
 NCBI Taxonomy Browser
 photographs of Asteropeia (Missouri Botanic Garden)


text:
Pseudohemihyalea inexpectata is a moth in the family Erebidae. It was described by Hervé de Toulgoët in 1999. It is found in Sonora, Mexico.

References

Moths described in 1999
inexpectata


text:
Heinrich Tiefenbach (born 17 September 1944) is a German philologist who specialized in Germanic studies

Biography
Heinrich Tiefenbach was born in Orsoy, Germany on 17 September 1944. He received his Ph.D. at the University of Bonn in 1970, and completed his habilitation at the University of Münster in 1984. Until his retirement, Tiefenbach was Professor of German Philology at the Institute for Germanic Studies at the University of Regensburg.

Selected works
 Studien zu Wörtern volkssprachiger Herkunft in karolingischen Königsurkunden. Ein Beitrag zum Wortschatz der Diplome Lothars I. und Lothars II. Dissertation. Wilhelm Fink, München 1973.
 Xanten, Essen, Köln. Untersuchungen zur Nordgrenze des Althochdeutschen an niederrheinischen Personennamen des 9.-11. Jahrhunderts. Habilitationsschrift. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1984.
 Altsächsisches Handwörterbuch = A concise old saxon dictionary. de Gruyter, Berlin/ New York 2010.

Sources
 Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 2013. Bio- bibliographisches Verzeichnis deutschsprachiger Wissenschaftler der Gegenwart. 1. Teilband, 25. Ausgabe. De Gruyter, Berlin/ Boston 2013, . (Geistes- und Sozialwissenschaften)

1944 births
German philologists
Germanists
Germanic studies scholars
Linguists of Germanic languages
Living people
Academic staff of the University of Regensburg
University of Bonn alumni


text:
Eadmund the Confessor is a pre-Congregational saint of Anglo-Saxon England.

He is known only from the litany from Lambeth Palace MS 427, a 15th-century addition to a psalter of the 11th century.

References

Year of birth unknown
Medieval English saints


text:
The National Indian Gaming Association    (NIGA) is a nonprofit organization founded in 1985 made up of 184 Indian Nations in the United States, with additional nonvoting associate members. The purpose of the NIGA is "to protect and preserve the general welfare of tribes striving for self-sufficiency through gaming enterprises in Indian country," and to "maintain and protect Indian sovereign governmental authority in Indian Country."

The NIGA seeks to advance the lives of Indian people economically, socially, and politically.  To fulfil its mission, the NIGA works with the federal government and members of Congress to develop sound policies and practices and to provide technical assistance and advocacy on gaming issues. The NIGA's office building is located in Washington, D.C. The NIGA headquarters building was purchased by a tribal collective.  It is the first structure to be owned by Native Americans in Washington, D.C. NIGA is presided by Ernest L. Stevens, Jr. who serves as the chairman and by Andy Ebona acting as the treasurer.

The chairman, Ernest L. Stevens, Jr is one of six recipients of the "Path Breaker" award, which is awarded to individuals who have had a positive impact on Indian gaming. The treasurer, Andy Ebona, is also a member of the Douglas Indian Association which represents the T'aaḵu Kwáan . Ebona is also vice president of Native Beverage Group, Chairman of the Advisory Board of Spirit of Sovereignty, and Owner of Copper Shield Consulting LLC which works with Tribes and villages on economic and community development projects.

Activities
On May 13, 2014 the NIGA held their 29th Annual tradeshow and Convention in the San Diego Convention Center where a premier showcase of Native culture was on display.
In March 2018 Ernest L. Stevens, Jr and Andy Ebona attended the tribal business summit in Britain in the House of Lords in the presence of the Baroness of Winterbourne. On April 3, 2019, NIGA honored seven women elected Tribal Leaders in recognition of their commitment and leadership for their Tribal Nations and all of Indian Country.

References

1985 establishments in the United States
Organizations established in 1985


text:
Лео Пайдерс (, 27 августа 1926 — 2 ноября 1991) — передовик советского сельского хозяйства в Латвийской ССР, шофёр, общественный деятель, старший машинист экскаватора специализированного мелиоративно-строительного управления «Лубанстрой» Министерства мелиорации и водного хозяйства Латвийской ССР, Мадонский район. Герой Социалистического Труда (1966).

Биография
Лео Пайдерс родился 27 августа 1926 года в посёлке Балви Абренского уезда Латвии.

Окончил Балвскую семилетнюю школу (1941). В годы Второй мировой войны работал на небольшой ферме своего отца в Аннинской волости Валкского уезда. В августе 1944 года призван в Красную армию, но вскоре был комиссован по инвалидности.

Работал шофёром на Лубанской и Гулбенской машинно-тракторных станциях (1947—1950), старшим машинистом одноковшового экскаватора Мадонского строительно-монтажного управления (1950—1976), с 1976 — машинистом-инструктором Мадонской передвижной механизированной колонны (ПМК-19), с 1978 — инструктором по внедрению передовых методов и приёмов труда.

Член КПСС (1976). За время работы на Мадонской ПМК-19, Л. Пайдерсом были поданы 27 рационализаторских предложения и подготовлены 22 машиниста однокошового экскаватора.

Указом Президиума Верховного Совета СССР от 23 июня 1966 года удостоен звания Героя Социалистического Труда «за успехи, достигнутые в увеличении производства и заготовок ржи, пшеницы и других зерновых и кормовых культур» с вручением ордена Ленина и золотой медали Серп и Молот.

Дважды становился депутатом Верховного Совета Латвийской ССР, был членом Исполнительного комитета Мадонского района и председателем Совета наставников Мадонского района.

Умер от сердечного приступа 2 ноября 1991 года в Балви, похоронен на кладбище Скаку кална в Аронской волости.

 Награды
Герой Социалистического Труда (1966). Награждён орденом «Знак Почёта» (1958).

Примечания

Литература
 Nenovelkot karavīra šineli. Apraksti. Sastādījusi Inese Spura. Rīga «Avots» 1985.

Ссылки

 Лео Пайдерс на сайте latgalesdati.lv

Члены районных исполкомов СССР
Депутаты Верховного Совета Латвийской ССР 9-го созыва
Сельское хозяйство Латвии
Механизаторы
Члены КПСС
Депутаты районных советов Латвийской ССР
Депутаты Верховного Совета Латвийской ССР 10-го созыва


text:
A Robotzsaru (eredeti címe ) 1987-ben bemutatott cyberpunk akciófilm Paul Verhoeven rendezésében. A főszerepet az akkor még szinte ismeretlen Peter Weller játszotta.

A felvételek helyszínéül szolgált a michigani Detroit, Pittsburgh, Pennsylvania és a texasi Dallas. A film azóta kultuszkategóriába emelkedett és két folytatás követte, két sorozat, számtalan képregény, videójáték, két animációs sorozat és játék akciófigurák tömkelege.

2007. augusztus 21-én dobták piacra az 20th Anniversary Collector's Edition DVD-jét. 2014-ben elkészült a film remake-je, az azonos című Robotzsaru.

Történet
A történet a közeljövő Detroitjában játszódik. Az erőszakos cselekmények és a bűnözés ellen a hatóságok képtelenek érdemileg fellépni, a város a gazdasági válságban utolsó stádiumában van, ami az Omni Consumer Products, az (OCP) megavállalat teljhatalmához vezet. Az OCP feladata többek között a detroiti rendőrség, a kórházak és egyéb köz-szolgálatok működtetése és finanszírozása. Valójában az OCP, mint egy alapvetően profitorientált multinacionális óriásvállalat, a háttérben privatizálja az állami szektort Detroitban és igyekszik ezeket a "nem nyereséges" intézményeket profitot termelő vállalkozásokká alakítani. Detroit itt már tényleg az utolsókat rúgja.

Detroit újjáépítése és újraszervezése helyett az OCP azt tervezi, hogy lecseréli azt a vezérigazgató által megálmodott modern utópiára, a Delta Cityre. Természetesen ez egy emberi életet nem tisztelő, a folytonos növekedés nevében létrejött kapzsi mega-giga óriásvállalat utópiája, az üvegpaloták és odamontírozott boldog statiszták mögött valójában egy sötét disztopikus világ sejlik.  Mielőtt azonban ez a nagy építési projekt megkezdődhetne, az OCP-nek "meg kell szüntetnie" a bűnözést a városban, ami túlnőtt a hagyományos rendőrség keretein. Ezért drasztikusan átgondolják a bevethető eszközöket, ami egyértelmű egy multicég szempontjából: olyan rendőrre lesz szükség, ami mindig szolgálatban van, nem eszik, nem alszik, NEM SZTRÁJKOL!...

Az OCP egyik alelnöke, Dick Jones (Ronny Cox)  mutatja be végül a bűnözésre adandó válaszukat egy demonstráció keretében: ez az új törvényvégrehajtási droid, az ED-209. Az esemény azonban katasztrófába torkollik, mikor a robot véres húscafattá lő egy OCP alkalmazottat. Hogy a történteket a saját javára fordítsa Bob Morton a saját programját javasolja, a RoboCop tervet. Ő inkább emberi külsőt akar a robotjának, így arra az elhatározásra jut, hogy egy rendőr agyát fogja használni.

Alex J. Murphy rendőr (Peter Weller), akit nemrég neveztek ki a veszélyes Metro West körzetbe, s áldozatúl esik a hírhedt bűnöző, Clarence J. Boddicker bandájának, akik brutális módon végzik ki. Halála megállapítását követően a "RoboCop kísérlet" alanya lesz. Morton csapata megkapja a maradványait és egy kiborgtestet épít az arc és agy köré. Az új RoboCop életre kel, hogy látványosan megálljt parancsoljon a bűnözésnek, miközben olyan extrém módszereket használ, amik a rendőrségi brutalitással határosak, ráadásul a programja úgy tűnik, figyelmen kívül hagyja az úgynevezett Miranda jogokat (az Egyesült Államokban a Miranda a gyanúsított jogait védi, tipikus használata pl: "jogában áll, hogy hallgasson, bármi, amit mond felhasználható ön ellen…"  stb). Ennek ellenére, vagy tán éppen ezért rendkívül népszerű lesz a rendőrség és a lakosság körében.

Időközben a Robotzsaru váratlan emlékképeket kezd tapasztalni az előző életéből, azzal a pillanattal kezdődően, hogy Boddicker és a bandája a halálba küldték. Egyenként le is vadássza, illetve letartóztatja a banda minden tagját.

A Morton programja által hajtott kiborg egy OCP bűncselekményt is leleplezne, mikor Boddicker vallomása után Dick Jones alelnök után megy az OCP épületébe. Jones figyelmezteti Robotzsarunkat programjának Negyedik direktívájára, ami Jones saját adaléka, miszerint: Nem tartóztathat le OCP alkalmazottat! Ha megpróbálja, leáll a rendszere!

A másik három direktíva:
 1. A közjó szolgálata
 2. Az ártatlanok védelme
 3. A törvény fenntartása
 (4. Nem hozzáférhető)

A dolgok odáig fajulnak, hogy kiderül: Jones szövetkezett Boddickerrel, már régen együtt dolgoznak a fegyver és drogpiacon, neki szánná a Delta City építkezésének kezdetétől a szervezett bűnözés irányítását és persze ő bízta meg Morton meggyilkolására.

Jones elrendeli a Robotzsaru megsemmisítését, aki azonban sikeresen elmenekül.

Eközben a rendőrség végső elkeseredésében sztrájkba kezd, a városon szabad rablás és káosz lesz úrrá, élen Boddickerrel és embereivel, akik új csúcsmodell autókkal és fegyverekkel felruházva hagyják el a börtönt. Az ő első halál-élményét szolgáltató zúzdában revansot vesz, Boddicker bandáját elpusztítja, majd visszatér az OCP felhőkarcolójába.

Jones sarokba szorítva túszul ejti a vezérigazgatót, aki bravúrosan a "Ki van rúgva!" varázsmondattal feloldja Robotzsarut a negyedik direktíva átka alól, aki hatástalanítja Jonest, jobban mondva kilődözi a főgonoszt kézi sorozatlövő fegyverével a felhőkarcoló emeleti ablakán.

A film végső pillanatában, mikor a nevét kérdik a Robotzsaru felfedi megőrzött emberi lényét azzal, hogy így felel: "Murphy".

A cselekményt számos alkalommal szakítják meg egy Media Break nevű kitalált hírműsor és annak rendszerkritikus, szatirikus reklámjai.

Szereplők

A produkció részletei
A film forgatókönyvét Edward Neumeier és Michael Miner írta, akik az írás befejezése után Hollywoodban próbálkoztak a szkript értékesítésével, nem sok sikerrel. Állítólag azonban egyszer több órán keresztül voltak összezárva egy magas beosztású filmes szakemberrel egy repülőgépterminálban. Itt végre meg tudták mutatni a forgatókönyvet, s ez végül beindította a Robotzsaru-film előkészületeit.

A Robotzsaru volt Verhoeven első jelentős hollywoodi produkciója. Előtte több mint egy évtizeden keresztül dolgozott hazájában, Hollandiában, ahol több filmje is nagy sikert aratott (pl. Futás az életért). Sokan úgy gondolják, hogy a Robotzsaru a rendező első angol nyelvű filmje, holott már 1985-ben a Hús és vér című filmjében is angolul rendezett. A történelmi kalandfilmben olyan sztárokkal dolgozott együtt, mint Rutger Hauer és Jennifer Jason Leigh. Ennek ellenére mégis a Robotzsaru tette ismertté külföldön is.

A film audiokommentárjában Verhoeven felidézi, hogy amikor először átnézte a forgatókönyvet, néhány oldal elolvasása után elhajította. Később a felesége győzte meg arról, hogy a történetben több lehetőség van, mint ahogy azt Verhoeven addig feltételezte.

Eredetileg a Segítő kezek rendezőjének, Alex Coxnak ajánlották fel a film rendezését, mielőtt Verhoeven elvállalta volna.

A történet görbe tükröt tart a reagani Amerika elé. A filmbeli OCP olyan vállalat, amely irányítja az állampolgárok életét és a társadalom minden szintjét: valójában nincs is sok különbség a legfelső szint végrehajtó hatalmai és az utcai bűnözők viselkedése közt. A Robotzsaru karakterét több korábbi figura is ihlette, mint például a hajthatatlan Dredd bíró vagy a Marvel Comics szuperhőse, a Vasember.

Robotzsaru képregények
Képregény formában a témát többen is feldolgozták.
 Marvel Comics – Lee Sullivan a Marvel Robotzsaru sorozatának vezető rajzolója egy interjúban arról nyilatkozik, hogy ő maga személy szerint nagy rajongója volt már az első filmnek is, és tiszteli Verhoven munkásságát, főleg azt az érzékét, ahogy fasiszta hangulatú környezeteket képes létrehozni. Lee a képregényen Angliában dolgozott otthonából. A beszélgetés során hangot ad a rajzolás nehézségeinek is ("I hated pencilling"), és hogy többször is mennyire elégedetlen volt a munka menetével. Mindazonáltal a folyamat nem nélkülözte a szokásos képregény-humort: a harmadik fejezet borítójára saját magát és a macskáját is odarajzolta. "Harmadik fejezet hetedik oldal. Az ott én vagyok, amint kinézek az ajtón. A macska épp fellopakszik a tűzlétrára. Pizza Joe meg egy Death's Head-es pólót hord." ("Issue 3: page 7, that's me looking out of the door. The cat is slinking up the fire escape ladder. Joe Pizza wears a Death's Head T-shirt")

A sorozat 23 fejezetből állt, majd befejezték marketing-megfontolások miatt.
 Dark Horse Comics – nem Murphy családi életére fókuszál, mint a Marvel, hanem a kalandra és akcióra helyezi a hangsúlyt
 RoboCop VS Terminator
 RoboCop: Prime Suspect
 RoboCop: Mortal Coils
 RoboCop: Roulette
 MAD Magazine  -1988 márciusa és 1990 áprilisa között a sajátosan szatirikus hangvételű lap többször is szerepeltette a Robotzsarut, a MAD profiljába illő környezetben. A neveket úgy változtatták meg, hogy asszociatív szójátékot hozzanak létre. A cikkek jellemzően körülbelül öt oldalasak voltak, karikatúrák és szóbuborékok segítségével mutatták be a cselekményeket.
 LOBOCOP: egy Robotzsaru paródia

Robotzsaru-képregények Magyarországon is megjelentek a Semic Interprint kiadó kiadásában 1991 és 1993 között. A magyar sorozat 12 számot élt meg és az 1. mozifilm képregény-változata mellett a 23 részes Marvel Comics által kiadott szériát tartalmazta.

Hivatkozások

További információk

 RoboCop Archivum
 Criterion Collection essay by Carrie Rickey

1987 filmjei
Orion Pictures-filmek
Amerikai akciófilmek
Amerikai bűnügyi filmek
Amerikai tudományos-fantasztikus filmek
Cyberpunk
MOKÉP-filmek
Mirax-filmek
InterCom-filmek
Amerikai robotos filmek


text:
Herbignac is een gemeente in het Franse departement Loire-Atlantique in de regio Pays de la Loire en telt 4353 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Nazaire.

Geografie
De oppervlakte van Herbignac bedraagt 72,0 km², de bevolkingsdichtheid is 60,5 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links


text:
Birch Cove est un village d'été (summer village) du Comté de Lac Sainte-Anne, situé dans la province canadienne d'Alberta.

Démographie
En tant que localité désignée dans le recensement de 2011, Birch Cove a une population de  habitants dans 20 de ses 60 logements, soit une variation de 18,4 % par rapport à la population de 2006. Avec une superficie de , ce village d'été possède une densité de population de  en 2011.

Concernant le recensement de 2006, Birch Cove abritait  habitants dans 59 de ses 208 logements. Avec une superficie de , ce village d'été possédait une densité de population de  en 2006.

Références

Annexes

Articles connexes
 Liste des communautés d'Alberta
 Liste des villages d'été d'Alberta

Liens externes
  Site officiel

Village d'été en Alberta


text:
Algorytm Rabina – asymetryczny szyfr, którego bezpieczeństwo oparte jest na trudności obliczenia pierwiastków kwadratowych modulo liczba złożona. Kluczem tajnym są dwie duże liczby pierwsze  i  wybrane w taki sposób, że  oraz  Klucz publiczny jest iloczynem wybranych liczb pierwszych: .

Przypisy

Algorytmy kryptograficzne


text:
De rode korenbout (Libellula pontica) is een echte libel uit de familie van de korenbouten (Libellulidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1887 gepubliceerd door Edmond de Selys Longchamps.

De rode korenbout staat op de Rode Lijst van de IUCN als gevoelig, beoordelingsjaar 2006; de trend van de populatie is volgens de IUCN dalend. De soort komt voor in Turkije, Armenië, Iran, Irak, Israël, Jordanië, Syrië en Kirgizië.

Korenbouten
IUCN-status gevoelig
Dier uit het Palearctisch gebied


text:
Bamukumbit jezik (ISO 639-3: bqt; bamenkombit, bamenkoumbit, bamoukoumbit, bamunkum, mangkong), nigersko-kongoanski jezik iz kamerunske provincije Northwest, kojim govori oko 12 000 (2008) s glavnim središtem u selu Bamukumbit.

Leksički mu je najbliži awing [azo] 74%, s kojim uz još sedam drugih jezika čini podskupinu ngemba

Izvori

Vanjske poveznice
Ethnologue (14th)
Ethnologue (15th)

Wide Grassfields jezici
jezici Kameruna
jezici po abecedi:B


text:
Vester Kejlstrup var en herregård i Balle Sogn og fra 1941 Alderslyst Sogn, der var beliggende, oprindelig lidt nord for Silkeborg, i byens nuværende industrikvarter. Den hørte under Silkeborg Slot, og blev i 1661 sammen med den nærliggende Vester Kejlstrup, overdraget til vinskænk Christian Fischer, og var derefter i privat eje til Silkeborg Kommune købte den i 1943 og fortsatte allerede påbegyndte udstykninger. Gården er senere nedrevet.

Først i 1900-tallet havde den iflg. Danske Gaarde et areal på 670 tdr. land, deraf ager 530, mose 34, skov 30, hedeplantning ca. 50, tilliggende til husene 20, have og gårdsplads 6 tdr. land.

Gården blev udstykket i 1936 til husmandssteder.

Eksterne kilder/henvisninger

 J.P. Trap: Danmark, bd. 6. Viborg Amt, fjerde udgave 1925.

Herregårde i Silkeborg Kommune
Herregårde i Viborg Amt
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Silkeborg


text:
Le Concerto pour piano  de Piotr Ilitch Tchaïkovski est une œuvre au destin singulier et plus ou moins reconstruite, par le compositeur lui-même puis par Sergueï Taneiev, qui avait été son élève.

Origine et composition
L'origine du Troisième concerto se trouve dans la Symphonie en mi bémol que Tchaïkovski avait esquissée puis abandonnée en 1892. Tchaïkovski en reprit les esquisses plus tard, le 23 juin 1893, décidé à transformer sa symphonie abandonnée en un futur Troisième concerto pour piano. Il travailla en même temps, en l'été 1893, sur la Symphonie pathétique et sur ce concerto.

L'intention de Tchaïkovski était bien à l'origine de faire une œuvre en trois mouvements, mais il s'aperçut que la composition prenait une trop grande ampleur et décida de ne conserver que le premier mouvement (Allegro brillante), tel un « Allegro de concert ou un Concertstück » (lettre à Siloti du 25 septembre 1893). Le 3 octobre, le mouvement était entièrement terminé, et Tchaïkovski le dédia au pianiste Louis Diémer. Il en réalisa même une réduction pour deux pianos.

Confiant dans l'opinion de son élève Sergueï Taneiev, il lui montra le mouvement, prêt à le détruire si Taneiev ne l'appréciait pas. Malgré les réserves de celui-ci quant au manque de virtuosité de la pièce, Tchaïkovski conserva l'œuvre. La note sur la fin de la partition (« fin du premier mouvement ») peut laisser penser que Tchaïkovski avait encore une fois changé d'avis, et décidé de faire un véritable concerto en trois mouvements ; il mourut toutefois peu après, le 18 novembre 1893.

Andante et Finale
À l'été 1894, sur la demande de Modest Tchaïkovski, Taneiev revit les manuscrits non publiés de Tchaïkovski. Il trouva les deux mouvements laissés par le compositeur, non orchestrés mais réduits pour piano, correspondant aux deuxième et quatrième mouvements de la Symphonie en mi bémol majeur. Il décida de les remanier en forme concertante, et procéda à leur orchestration. La tâche était de taille, et Taneiev ne la mena à bien qu'au cours de l'année 1896.

La question de la forme sous laquelle publier ces deux mouvements séparés, puisque le premier avait été publié en tant que Troisième Concerto pour piano (après avoir été complété et légèrement révisé) en octobre 1894 avec l'Opus 75, fut longuement débattue. Les deux mouvements furent finalement édités sous le titre d'Andante et Finale, op.79 en 1897.

Le premier mouvement fut créé à Saint-Pétersbourg le  par Taneiev au piano sous la direction de Napravnik. L'Andante et Finale fut créé lui le  par Taneiev avec Felix Blumenfeld.

Annexes

Articles connexes
 Piotr Ilitch Tchaïkovski

Liens externes
  Etudes complètes

 Partition gratuite pour orchestre

Tchaikovski Piotr Ilitch, Concerto pour piano n° 3
Concerto de Tchaïkovski


text:
Йёштадт () — город в Германии, в земле Саксония. Подчинён административному округу Хемниц. Входит в состав района Рудные Горы.  Население составляет 3010 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 49,69 км². Официальный код  —  14 1 71 190.

Известные уроженцы
 Крамер, Иоганн Андреас (1723—1788) — немецкий поэт и теолог.

Ссылки
 www.joehstadt.de Официальная страница

Города Саксонии


text:
Równia – nieoficjalna części wsi Binarowa w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz.

Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Binarowa.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Zobacz też: Równia

Przypisy

Binarowa


text:
Opuntia tehuacana är en kaktusväxtart som beskrevs av S. Arias och U. Guzmán. Opuntia tehuacana ingår i släktet fikonkaktusar, och familjen kaktusväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Fikonkaktusar
tehuacana


text:
Charles Edward Greene (24 de setembro de 1946), conhecido como "Mean" Joe Greene,  é um ex-jogador de futebol americano que atuava na posição de defensive tackle pelo Pittsburgh Steelers da National Football League (NFL), de 1969 até 1981. Dono de dois prêmios de Defensor do Ano, nomeado seis vezes first-team All-Pro e com dez aparições no Pro Bowl, Greene é considerado um dos melhores jogadores de linha defensiva na história da NFL. Ele era notável por sua habilidade de comando, competitividade e estilo intimidador de jogar, algo que lhe rendeu seu apelido "Mean" ("Malvado").

Nascido e criado em Temple, Texas, no sul dos Estados Unidos, Greene estudou na Universidade Estadual do Norte do Texas, onde ele ganhou honras de All-America e várias outras premiações. Ele foi draftado pelos Steelers na primeira rodada do Draft de 1969 e já fez um impacto imediato no seu time, sendo nomeado Novato do Ano. É creditado a Joe Greene a fundação do sistema defensivo criado pelo treinador Chuck Noll que tornou o Pittsburgh Steelers em uma dinastia que ganhou quatro títulos de Super Bowl em seis anos. Ele era peça central da defesa conhecida como "Steel Curtain" ("Cortina de Ferro"), que foi uma das mais dominantes da história da NFL.

Ao longo de sua carreira, Joe Greene foi considerado um dos melhores jogadores de defesa da NFL, conhecido por sua habilidade de passar por cima das linhas ofensivas da maioria dos times. Seu colega Andy Russell chamou Greene de "sem dúvida o melhor jogador da liga nos anos 70". Ele é um membro do Hall da Fama da NFL e do futebol americano universitário e o número (#75) de sua camisa foi aposentada pelos Steelers. Greene também é conhecido por sua participação num comercial da Coca-Cola ("Hey Kid, Catch!"), que foi ao ar no intervalo Super Bowl XIV e sedimentou sua reputação como um "jogador duro de futebol americano que na verdade é um cara legal".

Ligações externas

Naturais do Texas
Jogadores de futebol americano do Texas
Jogadores do Pittsburgh Steelers
Campeões do Super Bowl


text:
Miquel Tarradell i Mateu (Barcelona, 1920-1995) va ser un arqueòleg i prehistoriador. Obtingué el Premi d'Honor de les Lletres Catalanes el 1977. Es va especialitzar en el món ibèric.

Biografia
Es va doctorar en lletres. Va assistir als Estudis Universitaris Catalans, on va ser deixeble de Ferran Soldevila, Jordi Rubió i Pere Bohigas. Va ser un dels fundadors el 1946 de la revista clandestina de cultura catalana Ariel.

Dirigí el Servei d'Investigacions Arqueològiques de Granada i del Servei d'Arqueologia del protectorat espanyol al Marroc. Fou catedràtic d'Arqueologia a la Universitat de València i a la Universitat de Barcelona. També ostentà la categoria de membre del Comitè Permanent de l'Associació Internacional de Ciències Prehistòriques, d'assessor del Consell d'Arqueologia de la Generalitat de Catalunya i vocal del I Congrés d'Història del País Valencià.

Durant l'estada al Marroc, per dirigir el Servei d'Arqueologia del protectorat espanyol, el 1952, es va casar amb Matilde Font Sariols, qui fou companya d'universitat, a més de la seua més estreta col·laboradora en els seus treballs d'investigació.

Dirigí la revista Fonaments. Membre de la Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona, formà part del Patronat de la nova Revista de Catalunya. També va ser membre de l'Associació d'Escriptors en Llengua Catalana. El 1977 va rebre el Premi d'Honor de les Lletres Catalanes.

Com a homenatge se li ha dedicat un Institut d'ensenyament secundari del barri del Raval a Barcelona (IES Miquel Tarradell). Al Port Vell de Barcelona, l'espai entre els molls de la Barceloneta, del Rellotge i el Passeig Joan de Borbó rep el nom de Pla de Miquel Tarradell.

L'any 1995 se li va atorgar la Medalla d'Honor de la Xarxa Vives d'Universitats.

Obres
 Les arrels de Catalunya (1962)
 El País Valenciano del neolítico a la iberización (1963)
 Prehistòria i Antiguitat (1963) (dins Història dels catalans)
 Prehistòria i Antiguitat (1965) (dins Història del País Valencià)
 Terracotas púnicas de Ibiza (1974)
 Les ciutats romanes als Països Catalans (1978).
 Eivissa cartaginesa (1975) amb Matilde Font
 Lixus (1959)
 Marruecos púnico (1960)
 Arte Ibérico (1968)
 Arte romano en España (1969)
 Manual de prehistoria africana (1960). amb L. Pericot
 Garum et industries antiques de salaison (1965)amb M. Ponsich
 Historia de Alcudia (1978)amb G. Roselló-Bordoy i A. Arribas Palau

Referències

Enllaços externs

Arqueòlegs barcelonins
Historiadors barcelonins contemporanis
Professors d'història
Professors de la Universitat de Barcelona
Professors de la Universitat de València
Premis d'Honor de les Lletres Catalanes
Creus de Sant Jordi 1982
Membres de la Secció Històrico-Arqueològica de l'IEC
Prehistoriadors catalans
Acadèmics de la Reial Acadèmia de Bones Lletres
Medalla d'Honor de la Xarxa Vives d'Universitats
Morts a Barcelona
Arqueòlegs catalans del sud contemporanis
Enterrats al Cementiri de Montjuïc


text:
Lê Hy Tông (chữ Hán: 黎熙宗, * 1663 in Đông Kinh (Hanoi); † 1716 ebenda) war der zehnte vietnamesische Kaiser aus der restaurierten Lê-Dynastie. Er saß von 1675 bis 1705 auf dem Thron und war wie alle Monarchen dieser Linie eine Marionette der tatsächlich regierenden Trịnh-Fürsten.

Leben
Vor seiner Thronbesteigung lautete sein Name Lê Duy Cáp oder Lê Duy Hợp (seltener auch Lê Duy Hiệp, je nach Lesung von 黎維祫). Er war der jüngste, postum geborene Sohn des Kaisers Lê Thần Tông, der bis zu seinem Tod 1662 amtierte. Da die drei älteren Brüder und Amtsvorgänger Lê Chân Tông, Lê Huyền Tông und Lê Gia Tông früh und kinderlos verstarben, wurde der etwa zwölfjährige Lê Hy Tông im Jahr 1675 vom Machthaber Trịnh Tạc auf den Thron gesetzt.

Sein Äraname (Regierungsdevise) lautete zunächst Vĩnh Trị und ab 1680 dann Chính Hòa.

Obwohl die gesamte Regierungsgewalt in den Händen des Trịnh Căn lag, der 1682 seinen Vater Trịnh Tạc abgelöst hatte, so trug Kaiser Lê Hy Tông dennoch zur Verbesserung der Gesetze und der sozialen Ordnung bei, so berichten jedenfalls die traditionellen Chroniken. Später soll er von der Bevölkerung als bester Monarch der restaurierten Lê-Dynastie angesehen worden sein.

Ab 1703 kam es zu einem Trịnh-internen Machtkampf um die Nachfolge des alternden Trịnh Căn, der zu diesem Zeitpunkt Trịnh Cương zum designierten Erben ernannt hatte. Der Konflikt erfasste auch den Kaiserhof. Vermutlich aus diesem Grund ließ Trịnh Căn den Kaiser im Jahr 1705 nach dreißig Jahren auf dem Thron absetzen. Nachfolger wurde sein ältester Sohn Lê Dụ Tông (Lê Duy Đường). Lê Hy Tông lebte noch bis 1716 als "Kaiser im Ruhestand". Ein jüngerer Sohn namens Lê Duy Chúc schloss sich später der Rebellion des Lê Duy Mật gegen die Trịnh-Oberherrschaft an.

Einzelnachweise

Kaiser der restaurierten Lê-Dynastie
Geboren 1663
Gestorben 1716
Mann


text:
Émile Laermans, né le  à Bruxelles, est un joueur belge de basket-ball.

Biographie

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Joueur international belge de basket-ball
Joueur de basket-ball aux Jeux olympiques d'été de 1936
Naissance en janvier 1914
Naissance à Bruxelles au XXe siècle


text:
Tiggiano ist eine südostitalienische Gemeinde (comune).

Geografie
Tiggiano hat  Einwohner (Stand ). Es liegt in der Provinz Lecce in Apulien, etwa 60 Kilometer südwestlich der Provinzhauptstadt Lecce im südlichen Salento.

Geschichte
Eine Siedlung existierte schon in der römischen Antike. Die älteste erhaltene urkundliche Erwähnung stammt von 1270.

Verkehr
Tiggiano besitzt einen Haltepunkt an der Bahnstrecke Zollino–Gagliano Leuca.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Apulien
Ersterwähnung 1270


text:
Clément Ancely (born 6 March 1993) is a French professional rugby union player. He plays at flanker for Bayonne in the Top 14.

References

External links
Ligue Nationale De Rugby Profile
European Professional Club Rugby Profile
Bayonne Profile

1993 births
Living people
French rugby union players
Rugby union flankers
FC Grenoble players
RC Massy players
Aviron Bayonnais players
Sportspeople from Béziers


text:
Trachyphyllum dusenii är en bladmossart som beskrevs av Brotherus 1907. Trachyphyllum dusenii ingår i släktet Trachyphyllum och familjen Entodontaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Egentliga bladmossor
dusenii


text:
Якимець — українське прізвище.

 Якимець Василь Олегович — полковник Збройних сил України, учасник російсько-української війни.
 Якимець Володимир Миколайович — доктор медичних наук, лавреат Державної премії України в галузі науки і техніки-2020.
 Якимець Петро Олегович — полковник Збройних сил України, учасник російсько-української війни.
 Якимець Григорій Степанович (1934—2000) — бригадир комплексної бригади будівельного управління. Депутат Верховної Ради УРСР 10-го скликання.
 Якимець Роман Володимирович — переклав з німецької на українську книгу Рудольфа Фрилінга «Християнство та іслам. Духовні боріння людства на шляху до самопізнання».

Див. також
 Якимець (селище)

Примітки

Прізвища


text:
Punta Murphy är en udde i Argentina.   Den ligger i provinsen Santa Cruz, i den södra delen av landet,  km sydväst om huvudstaden Buenos Aires.

Terrängen inåt land är huvudsakligen platt, men söderut är den kuperad. Havet är nära Punta Murphy åt nordost. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km söder om Punta Murphy. Trakten är glest befolkad. Det finns inga samhällen i närheten.

Klimatet i området är tempererat. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är januari, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är juli, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är maj, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är november, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Halvöar i Santa Cruz (provins i Argentina)


text:
Ед'юкейшн () — бутанський футбольний клуб, який виступав в А-Дивізіоні, вищому дивізіоні чемпіонату Бутану, але в 2012 році А-Дивізіон змінила Національна ліга Бутану. Домашні матчі проводить на столичному стадіоні «Чанглімітанг».

Історія
У першому розіграші А-Дивізіону фінішували на останньому, 10-му, місці. У 9-ти зіграних матчах «Ед'юкейшн» чотири рази зіграв внічию та зазнав 5-ти поразок. Вони закінчили сезон з найнижчою кількістю забитих м'ячів разом з «Янгченгпхуг Колледж», забив лише п'ять м'ячів, але зуміли здобути нічию проти «Хелс Скул», «T. I. and Power», «Янгченгпхуг Колледж» та «Королівської поліції Бутану». Дані про змагання, які проводилися з 1987 по 1995 рік відсутні, отож невідомо чи виступав «Ед'юкейшн» у вище вказаний період, але після 1995 року за відомою інформацією команда не грала.

Примітки

Футбольні клуби Бутану
Футбольні клуби, засновані 1986


text:
Peter le Page Renouf ( - ) est un égyptologue britannique né à Guernesey (îles Anglo-Normandes).

Biographie
Il étudie d'abord au Elizabeth College à Guernesey, puis à l'université d'Oxford, où sous l'influence de  Newman, il se convertit au catholicisme et abandonne ses études. Comme de nombreux convertis venant de l'anglicanisme, il fait preuve de résistance face au parti ultramontain de l'Église catholique mais ne retourne jamais à l'anglicanisme. Il s'oppose à la promulgation du dogme de infaillibilité pontificale et son traité (1868) sur la condamnation du pape Honorius pour hérésie par le Concile de Constantinople en 680 fut mis à l'Index.

Il est, de 1855 à 1864, professeur d'histoire ancienne et de langues orientales à l'université catholique établie à Dublin par Newman. Au cours de cette période, il est le rédacteur en chef des revues Atlantis et Home and Foreign Review. En 1864, il est nommé par le gouvernement britannique inspecteur général des écoles et le reste jusqu'en 1886. Sa célébrité en tant qu'égyptologue lui permet d'être nommé conservateur en chef des antiquités orientales au British Museum. Il est aussi élu en 1887 président de la Société d'Archéologie Biblique.

Sa contributions la plus importante à l'égyptologie est sa conférence sur La religion des égyptiens donnée en 1879 et la traduction et le commentaire qu'il fait du livre des morts. Il quitte ses fonctions au British Museum en 1891 et meurt à Londres en 1897 après avoir été anobli l'année précédente.

Publications
 The Origin and Growth of Religion as Illustrated by the Religion of Ancient Egypt, Nabu Press,
 The Doctrine of the Catholic Church in England on the Holy Eucharist, Hardpress Publishing,
 The Egyptian Book of the Dead : Translation and Commentary, Volume 1, Nabu Press,
 An Elementary Grammar of the Ancient Egyptian Language, in the Hieroglyphic Type, Sagwan Press,

Notes et références

Bibliographie
  Gaston Maspero, Edouard Naville, The Life-Work of Sir Peter Le Page Renouf, Volume 2, Nabu Press,

Liens externes

Naissance en août 1822
Naissance à Guernesey
Décès en octobre 1897
Décès à Londres
Index égyptologique
Égyptologue britannique
Personnalité guernesienne
Décès à 75 ans


text:
Blue Fang Games — американская студия по разработке компьютерных игр, ставшая известной благодаря выпуску успешной серии игр Zoo Tycoon. Тесно сотрудничала с Microsoft. В 2011 году компания была закрыта.

Игры
 Zoo Tycoon (2001)
 Zoo Tycoon: Dinosaur Digs (2002)
 Zoo Tycoon: Marine Mania (2002)
 Zoo Tycoon: Complete Collection (2003)
 Zoo Tycoon DS (2005)
 Zoo Tycoon 2 (2004)
 Zoo Tycoon 2: Endangered Species (2005)
 Zoo Tycoon 2: African Adventure (2006)
 Zoo Tycoon 2: Dino Danger Pack (2006)
 Zoo Tycoon 2: Zookeeper Collection (2006)
 Zoo Tycoon 2: Marine Mania (2006)
 Zoo Tycoon 2: Extinct Animals (2007)
 Zoo Tycoon 2: Ultimate Collection (2008)
 Zoo Tycoon 2 DS (2008)
 World of Zoo (2009) (Windows PC, Nintendo DS, Nintendo Wii)
 Lion Pride (2009) (iOS)
 Lion Pride Huge (2010) (iOS)
 Zoo Kingdom (2010) (Facebook)
 Where in the World is Carmen Sandiego (2011) (Facebook)
 The Oregon Trail (2011) (Facebook)

Награды

Примечания

Ссылки

Закрытые компании, занимавшиеся компьютерными играми
Производители компьютерных игр по алфавиту


text:
(410912) Lisakaroline est un astéroïde de la ceinture principale.

Description
(410912) Lisakaroline est un astéroïde de la ceinture principale. Il fut découvert le  à Redshed par Hannes Bachleitner. Il présente une orbite caractérisée par un demi-grand axe de 2,98 UA, une excentricité de 0,28 et une inclinaison de 0,8° par rapport à l'écliptique.

Articles connexes
 Liste des planètes mineures (410001-411000)
 Ceinture d'astéroïdes

Références

Planète mineure découverte en 2009
Astéroïde de la ceinture principale


text:
Buk Dziadek (Buk Alfons) – pomnik przyrody, buk zwyczajny w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim w gminie Mikstat, niedaleko miejscowości Przedborów, w leśnictwie Wanda.

Należy do okazów buka zwyczajnego o największym obwodzie w Polsce. Drzewo rośnie na terenie zalesionego niegdyś majątku rolnego. W sąsiedztwie rośnie 100-letni drzewostan dębowy z podszytem grabowym. Pokrój drzewa jest typowy dla gatunku. Z racji tego, że przez wiele lat rósł na otwartej przestrzeni, odznacza się silnie rozwiniętymi konarami bocznymi. Pień rozwidla się na wysokości 1,8 m. Drzewo jest osłabione, gdyż wiele konarów zostało odłamanych.

Nazwa
Na korze buka wielokrotnie zaznaczano swoją obecność, najstarsze ślady pochodzą z początku XX w., z tego względu drzewo nazywane Dziadkiem. Druga funkcjonująca nazwa buka to Alfons, dlatego że u jego podnóża spotykały się zakochane pary.

Wymiary
 obwód w pierśnicy na wysokości 1,3 metra wynosi 664 cm
 wysokość 27 m

Zobacz też
 Sosna Waligóra
 Sosna Rzepicha

Przypisy

Linki zewnętrzne

Słynne drzewa
Pomniki przyrody w województwie wielkopolskim
Przedborów


text:
Żarówka, lampa żarowa – elektryczne źródło światła, w którym ciałem świecącym jest silnie rozgrzane przepływem prądu włókno wykonane z trudno topliwego materiału (pierwotnie grafit, obecnie wolfram). Drut wolframowy jest umieszczony w szklanej bańce wypełnionej mieszaniną gazów szlachetnych (np. argon z 10-procentową domieszką azotu) lub próżnią. Włókno osiąga temperaturę 2500–3000 K. Pierwsze lampy żarowe konstruowano w połowie XIX w.

Standardowa żarówka składa się z bańki typu A (kształt gruszki) oraz trzonka E27. Bańka typu A często oznaczana jest skrótowcem GLS (ang. General Lighting Service), natomiast trzonek E27 oznaczany ES (ang. Edison screw). Najpowszechniej stosowane są żarówki z bańkami A55 i A60 oraz trzonkiem E27 (typ bańki – A, max. średnica baniek – 55 i 60 mm; gwint Edisona – E, zew. średnica gwintu – 27 mm).

Historia

Pierwsze próby o minimalnej trwałości:
 1838 – włókno węglowe żarzące się w próżni (Marcellin Jobard)
 1840 – drut platynowy żarzący się w próżni (Robert Grove)
 1854 – pierwsze praktyczne wykorzystanie żarówki z włóknem ze zwęglonego bambusa do reklamy (Heinrich Göbel)
 1860 – brytyjski patent na świecące włókno węglowe w bańce, z której wypompowano powietrze (Joseph Wilson Swan)
 1878 – pierwsza nadająca się do praktycznego wykorzystania żarówka, patent brytyjski (Joseph Wilson Swan)
 1878 – masowa produkcja żarówek w USA (Hiram Stevens Maxim utworzył United States Electric Lighting Company)
 1879 – patent Thomasa Edisona
 1883 – po raz pierwszy na Mazowszu zastosowano oświetlenie elektryczne, miało to miejsce w Markach w przędzalni spółki Briggs & Posselt
 1890 – wolframowy żarnik (Aleksandr Łodygin)

Światło żarówki
Światło uzyskiwane z żarówek jest światłem zbliżonym do słonecznego i cechuje się dobrym wskaźnikiem oddawania barw oglądanych w tym świetle przedmiotów, świeci cały czas jednakowo, nie powodując efektu stroboskopowego. Widmo światła emitowanego przez żarówkę jest ciągłe, o niższej temperaturze barwowej (bardziej żółte) niż słoneczne. Temperatura barwowa światła emitowanego przez żarówkę wynosi ok. 2700 K. Wadą żarówek jest ich mała skuteczność świetlna, wynosząca zazwyczaj około 12 (od 8 do 16) lumenów/wat (niektóre mają sprawność poniżej 6 lumenów/wat), a także niska trwałość. Żarówka wykorzystuje ok. 5% energii na światło widzialne, a reszta energii jest tracona w emisji ciepła.

Żarówka próżniowa
Skuteczność świetlna żarówki zależy od temperatury żarnika. W miarę zwiększania temperatury żarnika szybko zwiększa się szybkość parowania wolframu, wskutek czego następuje tworzenie się przewężeń drutu wolframowego, zwiększone nagrzewanie się drutu w tym miejscu i w końcu przepalanie się żarnika. Wolfram odparowany z żarnika osadza się na bańce w postaci ciemnego nalotu, który pochłania część światła emitowanego przez żarnik. Z tych względów w żarówkach próżniowych (w bańce panuje próżnia) temperatura żarnika nie powinna przekraczać 2600 K.

Żarówka gazowana

W celu zmniejszenia szybkości parowania wolframu, do wnętrza bańki wprowadza się gaz obojętny, powszechnie stosuje się argon z domieszką azotu. Wskutek zmniejszenia szybkości parowania wolframu żarnik żarówek gazowanych może pracować z wyższą temperaturą w wyniku czego uzyskuje się bielsze światło oraz większą skuteczność świetlną. Wprowadzenie gazu do wnętrza bańki powoduje, że część mocy doprowadzonej do żarnika jest odprowadzana poprzez gaz. Są to straty, które zależą między innymi od długości żarnika. Wykonanie żarnika w postaci skrętki, lub podwójnej skrętki powoduje skrócenie żarnika i obniżenie tych strat. Stosuje się też w miejsce argonu, gazy o mniejszym przewodnictwie cieplnym – krypton (żarówka kryptonowa) i jeszcze lepszy ksenon (żarówka ksenonowa). Jednak ich ceny (szczególnie ksenonu) są wysokie, co ogranicza ich stosowanie.

Żarówka halogenowa

W żarówkach halogenowych do wnętrza bańki wprowadzony jest oprócz gazu obojętnego halogen, najczęściej jod. Halogen tworzy związek chemiczny z wolframem (parami wolframu w bańce i na ściankach bańki), związek ten krąży wraz z gazem w bańce, a w temperaturze panującej blisko żarnika rozpada się na wolfram i jod. W rezultacie tej reakcji następuje przenoszenie cząstek wyparowanego wolframu z bańki na żarnik. Proces ten nazywa się halogenowym cyklem regeneracyjnym. Występowanie tego cyklu pozwala zwiększyć temperaturę żarnika do około 3200 K, zatem żarówki halogenowe cechują się jeszcze wyższą skutecznością świetlną (do 18 lumenów/wat).

Podane temperatury pracy żarnika odnoszą się do standardowych lamp, dla których przewidziano średni czas pracy 1000 godzin. Czasami, w sytuacjach gdy wymagane jest uzyskanie światła bardziej zbliżonego do światła dziennego, np. na planie zdjęciowym, stosuje się żarówki pracujące z wyższą temperaturą żarnika (w podręcznikach fotografii i kinematografii określane jako "żarówki przewoltowane"), trwałość tych lamp jest znacznie mniejsza, choć w praktyce można ją wydłużyć poprzez regulację napięcia: podczas ustawiania planu zdjęciowego (co trwa czasem kilka godzin) oprawy oświetleniowe zasila się 40-50% napięcia znamionowego, podając pełne napięcie tylko w momencie wykonywania zdjęć, czyli przez kilka do kilkunastu minut.

Skuteczność świetlna
Skuteczność świetlna lampy żarowej zależy od kilku czynników: materiału z którego wykonane jest włókno żarowe, sposobu wykonania włókna, zawartości bańki, napięcia zasilającego oraz ostatecznie mocy. Większość z tych parametrów w nowoczesnych żarówkach jest niezmienna. Włókno żarowe wykonane jest z wolframu jako podwójna skrętka, bańka wypełniona jest gazem obojętnym a napięcie zasilające w Polsce to 230 V. Zmienia się jedynie moc lampy. Im większa jest moc żarówki, tym mniejsze straty energii i w konsekwencji większa sprawność. Poniższe tabele przedstawiają skuteczność świetlną dla większości typowych mocy żarówek głównego szeregu.

Zamienniki żarówek

Ze względu na niską sprawność żarówki zastępowane są źródłami światła wykonanymi w innych technologiach. Od ok. połowy XX w. zaznacza się coraz większy udział lamp wyładowczych. Używane powszechnie w zastosowaniach profesjonalnych (oświetlenie ulic, biur, hal produkcyjnych), na przełomie XX i XXI w. trafiają "pod strzechy" w postaci zintegrowanych świetlówek kompaktowych z elektronicznym układem zapłonowo-stabilizacyjnym w korpusie i z możliwością zamontowania bez dodatkowych układów w miejsce standardowych żarówek. Jeszcze innym zamiennikiem tradycyjnych żarówek polecanym ówcześnie przez Unię Europejską do stosowania w gospodarstwach domowych była energooszczędna żarówka halogenowa pozbawiona wad świetlówek kompaktowych, czyli małej wierności w oddawaniu barw otoczenia, dużych rozmiarów, rtęci, migotania, oraz głównej wady oferowanych wówczas diod elektroluminescencyjnych, czyli wysokiej ceny.

Ten etap okazał się jednak przejściowy i od lat 10. XXI w. następuje żywiołowy rozwój technologii oświetleniowej LED. Obecnie na rynku lampy LED zdobyły pozycję dominującą jako zamienniki dla żarówek tradycyjnych, co wynika m.in. z faktu wycofywania w wielu krajach żarówek energochłonnych, dużej trwałości sięgającej nawet 100 tysięcy godzin pracy, wysokiej sprawności świetlnej, rozwoju technologii wytwarzania LED, dostępności wielu różnych typów i odmian oraz rosnącej skali ich produkcji, powodującej dynamiczny spadek cen.

Prawidłowa wartość strumienia świetlnego dla zamienników tradycyjnych żarówek, według Unii Europejskiej:
 15 W – 136 lm
 25 W – 249 lm
 40 W – 470 lm
 60 W – 806 lm
 75 W – 1055 lm
 100 W – 1521 lm
 150 W – 2452 lm
 200 W – 3452 lm

Ograniczenia sprzedaży żarówek
Od 1 września 2009 zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 244/2009 obowiązującym w Unii Europejskiej żarówki stuwatowe zostają przekwalifikowane na "lampy do celów specjalnych", a na ich opakowaniach ma się pojawić wyraźny i dobrze widoczny napis, że "lampa nie nadaje się do oświetlenia pomieszczeń domowych". Stanowiło to początek procesu wycofywania z użytku energochłonnych żarówek, zaplanowanego do 2012 r. Na rynku pozostawiono ich energooszczędne substytuty: ulepszone żarówki wykonane w technologii halogenowej, kompaktowe lampy fluorescencyjne i lampy diodowe (LED). Wkrótce po wejściu ograniczenia w życie ceny zamienników wzrosły o 20–25%. Tradycyjne żarówki są nadal dostępne w sprzedaży, jedyną różnicą do wcześniejszego stanu jest wyżej wymienione ostrzeżenie na opakowaniu oraz inna nazwa (np. żarówka wstrząsoodporna, przemysłowa itd.). W innych krajach Unii Europejskiej są one dostępne pod nazwą rough-service bulb (Wielka Brytania) czy heat ball (Niemcy).

Zobacz też

 lampa żarowo-rtęciowa
 świetlówka
 lampa LED
 żarówka samochodowa
 technika świetlna
 gwint Edisona

Uwagi

Przypisy

Elektryczne źródła światła


text:
Der Aschenberg liegt bei der Stadt Dippoldiswalde am Quellgebiet des Langegrundbachs zwischen der Ortschaft Seifersdorf und dem Pfarrbusch bei Borlas.

Lage und Umgebung
Der Aschenberg liegt im Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge auf dem Stadtgebiet von Dippoldiswalde nordwestlich von Seifersdorf und südlich von Borlas. Der von Äckern umgebene Berg bildet das Quellgebiet des Langegrundbachs, der sich nordöstlich in die Rote Weißeritz ergießt, und eines in Landkarten unbenannten Bächleins, das westlich in Borlas in den Borlasbach mündet.

Geschichte
Im Jahre 1785 wird der Aschenberg auf Blatt 281 des Berliner Exemplars der sächsischen Meilenblätter als Aschen-Berg bezeichnet. Sein Name beruht auf der mittelhochdeutschen Bezeichnung für Eschen-Berg (Berg, auf dem Eschen stehen). Der Berg diente vom 19. Jahrhundert bis Ende des 20. Jahrhunderts als trigonometrischer Punkt. Direkt an diesem vorbei verlief früher der Feldweg zwischen dem Seifersdorfer Pfarrgut und dem Pfarrbusch. Der heute unterhalb vorbeiführende Feldweg gehört den ansässigen Bauern und dient als Wanderweg zwischen Seifersdorf und Borlas.

Naturraum
Auf dem Berg wuchsen früher Eschen. Heute wachsen dort Wildkirschen und Wildäpfel, die im südöstlichen Bereich von Gebüsch umschlossen sind.

Weblinks

 "Aschen-Berg" auf Blatt 281 im Berliner  Exemplar der Sächsischen Meilenblätter von Friedrich Ludwig Aster aus dem Jahr 1795 (Link zum Kartenblatt in der Staats- und Universitätsbibliothek Dresden)
 Der Aschenberg auf der Äquidistantenkrate 81 – Section Tharandt – aus dem Jahr 1892

Einzelnachweise

Berg im Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge
Berg in Europa
Berg im Erzgebirge
Geographie (Dippoldiswalde)


text:
Lepidagathis meridionalis är en akantusväxtart som beskrevs av Kameyama. Lepidagathis meridionalis ingår i släktet Lepidagathis och familjen akantusväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Akantusväxter
meridionalis


text:
Morocelí (uit het Nahuatl: "Rivier van de mussen") is een gemeente (gemeentecode 0708) in het departement El Paraíso in Honduras.

De hoofdplaats ligt in het Dal van Morocelí. In de jaren '80 stond er een sigarenfabriek.

Bevolking
De bevolking is als volgt verdeeld:

Dorpen
De gemeente bestaat uit vijftien dorpen (aldea), waarvan de grootste qua inwoneraantal: Morocelí (code 070801) en Guadalajara (070809).

Gemeente in El Paraíso


text:
Guioa discolor är en kinesträdsväxtart som beskrevs av Ludwig Radlkofer. Guioa discolor ingår i släktet Guioa och familjen kinesträdsväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Kinesträdsväxter
discolor


text:
Die MAKS ( (kurz ), Meschdunarodny Awiazionno-Kosmitscheski Salon 'Internationaler Luft- und Raumfahrtsalon') ist eine internationale Messe für Luft- und Raumfahrt.

Geschichte
Sie wird seit 1993 (inoffiziell seit 1987) alle zwei Jahre im Wechsel mit der ILA und in Konkurrenz zu Le Bourget veranstaltet. Ort der Veranstaltung ist der Flugplatz Schukowski der Michail-Gromow-Hochschule für Flugforschung in Schukowski in der Nähe von Moskau. Auf der MAKS 2005 wurden 606 Aussteller und 650.000 Besucher gezählt. Sie ist damit die größte Ausstellung ihrer Art in Russland. Galt das Hauptaugenmerk in den vergangenen Jahren noch den bestehenden Flugzeugmustern und Ausrüstungen der russischen Luftfahrt sowie anderer GUS-Staaten, so entwickelt sich die Ausstellung zusehends zum Treffpunkt osteuropäischer und asiatischer Luftfahrzeughersteller.

MAKS 2007
Auf der 8. MAKS wurde unter anderem ein 1:1-Modell der Kampfdrohne Skat vorgestellt. Eine restaurierte Tu-144 wurde ebenfalls ausgestellt. Vom 24. bis 26. August 2007 war die MAKS für das allgemeine Publikum zugänglich. Am ersten Tag hatte sie 100.000 Besucher.

MAKS 2009
Die 9. MAKS fand vom 18. bis 23. August 2009 statt.

Am 16. August 2009 kam es während eines Trainingsfluges der russischen Kunstflugstaffel Russkije Witjasi zu einer Kollision zweier Suchoi Su-27. Ein Pilot kam dabei ums Leben. Durch herabfallende Trümmer fingen mehrere Wochenendhäuser Feuer, wodurch mindestens fünf Menschen verletzt wurden.

MAKS 2011

Die 10. Messe fand vom 16. bis 21. August 2011 statt. Es wurden unter anderem der Mehrzweckkampfflugzeugprototyp Suchoi T-50 und das lärmarme Flugzeug ALNA () des DLR vorgestellt.

MAKS 2013

Die 11. Messe fand vom 27. August bis 1. September 2013 statt. Es wurden unter anderem ein Modell der neuen russischen Kapsel ("New Generation Crew Transportation Vehicle"), die Sojus ersetzen soll, und das Raumflugzeug SpaceLiner des DLR vorgestellt. Während der Messe wurden Verträge im Wert von umgerechnet 19 Milliarden Euro unterzeichnet.

MAKS 2015
Die 12. russische Luft- und Raumfahrtmesse MAKS wurde vom 25. bis zum 30. August abgehalten. Annähernd 600 russische Hersteller und etwa 150 Firmen aus etwa 30 Ausstellerländern präsentierten neue militärische und zivile Luftfahrttechnik. Aufgrund der Sanktionen des anhaltenden Konfliktes in der Ukraine war eine geringere Zahl westlicher Teilnehmer vertreten.

MAKS 2017
Die 13. Messe fand vom 18. bis 23. Juli 2017 statt. 37 Länder nahmen teil, es kamen ca. 455.000 Besucher. Deutschland, Italien, Frankreich, Schweiz, China, Tschechien, Kanada, Weißrussland, Indien und Iran hatten nationale Pavillons aufgestellt. Während der Messe wurden Verträge im Wert von umgerechnet 5,9 Milliarden Euro unterzeichnet. Es wurden unter anderem MiG-35 und Jak-152 vorgestellt.

MAKS 2019
Die 14. Messe fand vom 27. August bis zum 1. September 2019 statt und wurde erstmals mit China als Partnerland ausgerichtet. Die Eröffnungszeremonie führte Wladimir Putin zusammen mit dem türkischen Präsidenten Recep Tayyip Erdoğan durch. Insgesamt 827 Aussteller aus 33 Ländern nahmen teil, 133 Fluggeräte wurden am Boden und in der Luft präsentiert. Die Besucherzahl stieg auf fast 580.000, der Wert der Vertragsabschlüsse dagegen sank im Vergleich zum Vorjahr auf 3,4 Milliarden Euro. Für den 30. August war für Studenten kostenloser Eintritt eingeplant, was 7.000 von ihnen nutzten. Im Flug vorgeführt wurden unter anderem die Suchoi-Kampfflugzeuge Su-30, Su-34, Su-35 und Su-57 und erstmals der Mehrzweckhubschrauber Ka-62. Die neue Version des Verkehrsflugzeugs MS-21, MS-21-300, wurde erstmals vorgestellt, ebenso das erste Serienexemplar des Hubschraubers Mi-38. Verschiedene Kunstflugprogramme wurden dargeboten, darunter die der baltischen Teams Baltic Bees Jet Team aus Lettland und ANBO aus Litauen sowie Einzelvorführungen von Swetlana Kapanina.

MAKS 2021
Die MAKS 2021 fand vom 20. bis 25. Juli 2021 statt. Während dieser wurde ein 1:1-Mockup des geplanten einstrahligen Tarnkappen-Kampfflugzeuges Suchoi S-75 vorgestellt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Homepage (englisch)
 Umfangreiche Berichte zur MAKS

Luftfahrtausstellung
Veranstaltung in Russland
Schukowski
Wirtschaft (Oblast Moskau)
Verkehr (Oblast Moskau)
Abkürzung


text:
William Gordon, 3. Baronet ist der Name folgender Personen:

* William Gordon, 3. Baronet (of Lesmoir) (um 1592–um 1671), schottischer Adliger
 William Gordon, 3. Baronet (of Park) (1712–1751), schottisch-britischer Adliger


text:
Chloë Agnew, född 9 juni 1989 i Dublin, är en irländsk sångerska som är medlem i gruppen Celtic Woman. Hon sjunger traditionell irisk musik, oftast på iriska. Agnew är sopran.

Kvinnor
Födda 1989
Levande personer
Irländska sångare
Celtic Woman
Musiker från Dublin


text:
Negota, tudi Negot, je potok v občini Brežice, ki se kot zadnji desni pritok izliva v reko Sotla (izliv je na Hrvaškem). Levi pritok Negote je potok Struga, sicer pa je preko drenacijskih kanalov povezana tudi z ostalimi okoliškimi potoki, predvsem pa s potokom Gabernica.

Zunanje povezave

Potoki v Sloveniji


text:
BBVA México S.A., Institución de Banca Múltiple, Grupo Financiero BBVA México, referida simplemente como BBVA (anteriormente BBVA Bancomer), es una institución financiera mexicana, filial de la entidad española Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (BBVA), fundada en 1932 como Banco de Comercio (Bancomer). En el año 2000, Bancomer fue adquirido por BBVA. En 2019, BBVA inicia un proceso de unificación de su nombre en todo el mundo y en 2020 se elimina la marca "Bancomer" para llamarse únicamente BBVA.

En 2021, BBVA México es el grupo financiero más grande del país, con un red de 1716 sucursales y 13 400 cajeros automáticos distribuida en las 32 entidades federativas del país, con un 23.19% de participación en el mercado.

El 20 de septiembre de 2021, BBVA México anunció el cambio de su denominación social.

Historia
El 15 de octubre de 1932, cuando se fundó el Banco de Comercio mejor conocido como Bancomer en la Ciudad de México por el Grupo BUDA (Rocío Irigoyen, Ugarte, Domínguez y Amescua), un grupo de amigos y empresarios que participó activamente en el desarrollo del sistema financiero mexicano. En 1936 se inauguró la primera sede del banco ubicado en el corazón de la Ciudad de México, antes del término de la década, ya se contaba con corresponsales en Chicago y Nueva York.

Durante los siguientes veinticinco años se fundaron treinta y cuatro bancos regionales en la república mexicana para formar el Sistema de Bancos de Comercio. En los años 1950, el empresario poblano Manuel Espinosa Yglesias y el estadounidense William O. Jenkins toman control de la administración y consejo del banco.

En 1977 se dio uno de los cambios más importantes para la institución. Banco de Comercio, los 34 bancos afiliados y algunas filiales no bancarias se fusionaron para formar "BANCOMER", institución de banca múltiple.

El 1 de septiembre de 1982, fue nacionalizado por José López Portillo.

Durante la administración del presidente Carlos Salinas de Gortari se implementó una política de privatización bancaria; de esta forma, en diciembre de 1991, el banco fue adquirido por el grupo Vamsa (Valores Monterrey) - Visa (Valores Industriales) de Eugenio Garza Lagüera por un monto de 8 564 213 000 000 MXP (antiguos pesos mexicanos) equivalentes al 56 % de las acciones. En junio de 1995 la institución creó Bancomer Transfer Services para cubrir el negocio de transferencias, en diciembre de 1996 constituyó Afore Bancomer para formar parte de las Administradoras de Fondos para el Retiro (AFORE), misma que sería adquirida por la Afore XXI Banorte en 2012 y en mayo de 1997 se creó Pensiones Bancomer.

En julio de 2000 cambió su nombre a Grupo BBV Bancomer cuando el Banco Bilbao Vizcaya aún sin fusionarse con Argentaria (BBV) invirtió 1 400 000 000 USD mediante la fusión del grupo financiero BBV-Probursa. BBV Bancomer se convirtió en la institución financiera más grande de México en agosto de 2000, cuando compró a Banca Promex.

En junio de 2002 Grupo Financiero BBVA Bancomer se convirtió en filial de Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (BBVA) como consecuencia de que este último adquiere más del 51% de las acciones representativas del capital social del Grupo. Con el fin de iniciar una etapa orientada a ser el mejor banco de México, en 2002 se implementaría el Proyecto Cliente.

En 2005, se incorpora Hipotecaria Nacional a los estados financieros del Grupo Financiero BBVA. El 19 de agosto BBVA cotiza en la Bolsa Mexicana de Valores convirtiéndose en el primer grupo europeo inscrito en el mercado bursátil. Para el final de 2005 y gracias a su acertada estrategia, BBVA Bancomer alcanza el liderazgo en varios rubros.

En 2006 se inicia el otorgamiento de becas de la Fundación BBVA Bancomer con el programa Por los que se quedan. En 2007 se lanza al mercado la cuenta Winner Card, dirigida a niños y jóvenes; en ese mismo año se coloca la Hipoteca Joven.

En 2008 se presenta el programa de Educación Financiera Adelante con tu futuro y al año siguiente BBVA Bancomer elige a Richard Rogers y a Ricardo Legorreta para diseñar y construir las tres nuevas sedes en Ciudad de México. También se inicia la operación del esquema de corresponsales bancarios.

En 2010 BBVA Bancomer revoluciona el mercado con la primera cuenta móvil para operaciones bancarias desde un teléfono móvil.

En 2011 se posiciona con la Cuenta Express y Bancomer Móvil, dos productos de innovación tecnológica. Este año estuvo marcado por dos hechos significativos, el anuncio de un plan de inversiones por 2.000 millones de dólares y dos premios del Banco Interamericano de Desarrollo al programa de Educación Financiera Adelante con tu futuro.

En 2012 se lanza al mercado Dinero Móvil para enviar depósitos a un teléfono móvil y retirarlo en un cajero automático.

En 2013 Francisco González, presidente del Grupo BBVA, anuncia ante el Presidente de la República un programa de inversiones por 3.500 millones de dólares respaldando la construcción de las nuevas sedes y la modernización tecnológica. En ese año se concreta el patrocinio para la Liga Bancomer MX.

En 2014 BBVA Bancomer crea la Dirección de Banca Digital y El Celler de Can Roca rinde homenaje a la gastronomía mexicana gracias a un acuerdo global de patrocinio con BBVA. La Fundación BBVA Bancomer y la Secretaría de Educación duplican las becas Adelante.

En 2015 la Fundación BBVA Bancomer y la Liga Bancomer Mx hacen rodar el Balón de la Educación; se lanza BBVA Wallet; Wibe es el primer seguro de venta por medios digitales, y se inicia la mudanza corporativa más grande de América Latina para ocupar las nuevas sedes de BBVA Bancomer en la Ciudad de México. En febrero de 2016, el presidente de México, Enrique Peña Nieto, y el presidente del Grupo BBVA, Francisco González, inauguran la Torre Bancomer y en marzo de ese año inicia operaciones el Centro de Innovación de BBVA Bancomer, el primero en su tipo dentro de un corporativo bancario.

El 10 de junio de 2019 BBVA unifica su marca en todo el mundo, por lo cual BBVA Bancomer pasa a ser BBVA México, la Torre BBVA Bancomer pasa a ser Torre BBVA y la Liga BBVA Bancomer MX y el Estadio BBVA Bancomer pasan a ser Liga BBVA MX y Estadio BBVA respectivamente.

Véase también
 BBVA
Liga BBVA MX
 Estadio BBVA

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Empresas de México fundadas en 1932
BBVA
Bancos de México


text:
Університет Париж V (або Університет Париж-Декарт) — французький державний медичний університет, єдиний в Іль-де-Франс, має факультети медицини, фармацевтики та стоматології

Історія
Факультет медицини Паризького університету заснований в 1253 році невдовзі після заснування факультетів теології, літератури і мистецтва, права. Аж до XVIII століття факультет копіює методи освіти факультету теології, протягом багатьох століть не визнає численні відкриття в сфері медицини, постійно веде боротьбу з докторами, хірургами та іншими «шарлатанами», що не мають достатньої книжної освіти. Тільки після Великої французької революції факультет модернізується. Модерна історія університету починається в 1769 році, коли за розпорядженням Людовіка XV було створено школу хірургії. У XIX столітті школа приєднується до факультету медицини Паризького університету. В 1970 році, після травневих подій 1968 року Паризький університет розформовується і на його основі створюються 13 незалежних університетів. На базі факультету медицини створюється Університет Париж V, до якого приєднуються факультет зубної хірургії та Інститут фізичної культури і спорту. В 1976 році до університету Париж V приєднується факультет права, що був розташований в районі Малахов

Пам'ятки архітектури й історії та музеї
Будівлі університету та його факультетів є пам'ятками архітектури й історії. Цьому університетові також підпорядкований Паризький музей історії медицини.
Інститут фізичної культури і спорту розташований в будівлі з багатою історією, яка починається в середині XVIII століття. У будівлі розташовувався медично-оздоровчий центр «La cure de Saint-Sulplice» (до 1791 року), косметична фабрика (1791—1829 рр.), колеж (1829—1914 рр.), шпиталь в період Першої світової війни. В 1923 році будівлю передають у власність Паризького університету.

Університетський центр Сен-Пре
Університетський центр Сен-Пре складається з трьох будівель. Будівля Сен-Пре споруджена архітектором Жаном Прува на місці каплиці й Шпиталю милосердя Сен-Пре (1620 р.), через другу світову війну будівництво затягується на 17 років. Будівля споруджена в стилі, характерному для архітектури 1950-х років, яка майже не збереглася в Парижі. Будівля Жакоб, споруджена в 1970 році. Історія Собору святого Володимира починається 1620 року, коли на замовлення Марії Медічі було збудовано каплицю для Шпиталю милосердя, в 1731 році каплицю перебудовано французьким архітектором Робером Де Котто . У XVIII столітті в каплиці розташовується частина Шпиталю милосердя і лише в 1943 році вона знову стає храмом, цього разу Собором святого Володимира на честь київського князя Володимира Святославича.

Факультет фармацевтики
Історія цього будинку починається в 1257 році, заснуванням картезіанського монастиря. В 1578 році відомий французький аптекар Ніколя Уель засновує фонд «Дім християнського милосердя» у який входити будівля монастиря. Після його смерті будинок і фонд переходять до спільноти аптекарів, які його перебудовують. В 1777 році заснований Коллеж фармацевтики, а в XIX столітті заснована перша школа фармацевтики. Дерев'яний камін актового залу (1664 р.), портрет Ніколя Уеля й картина «Зустріч Менелая й Олени з государями Єгипту» має статус національного надбання Франції

Факультет права
Будівля споруджена в 1927 році для Вищої школи електрики, в 1976 році переходить у власність Університету Париж-Декарт. Будівля є пам'яткою історії й архітектури Франції

Факультет медицини
Факультет медицини розташовується в декількох будинках, кожен має власну багату історію. Францисканський монастир Парижа заснований в XIII столітті й названий на честь Людовика IX Святого. Під час великої французької революції там знаходився Клуб Кордельєрів, там само пізніше був похований один з ватажків революції Марат Шпиталь заснований у XVIII столітті, в 1893 році Луї Пастер відкриває там першу сучасну операційну в Парижі.

Адміністративний центр університету розташований в будівлі колишньої школи хірургії в паризькому кварталі Одеон. Будинок споруджений французьким архітектором Жаком Гондуеном у грецькому стилі в 1774 році.

Структура
До університету входить 8 факультетів: Інститут психології з близько 100 різними лабораторіями (66 відносяться до CNRS) та 6 докторських шкіл.

Факультети
 Факультет гуманітарних наук
 Факультет права
 Факультет медицини
 Медико-біологічний факультет Сен-Пре
 Факультет зубної хірургії
 Факультет фармацевтики та біології
 Факультет математики та інформатики
 Факультет фізкультури і спорту

Знамениті випускники
 Франсуа Фійон — міністр праці Франції 2002—2004 рр, прем'єр-міністр з 2007 року.

Знамениті професори
 Жорж Баланда — французький соціолог і антрополог
 Мішель Маффесолі — французький соціолог

Див. також
 Сорбонна
 Рене Декарт

Посилання
 Офіційний сайт

Вищі навчальні заклади Парижа
Університети Франції

Примітки


text:
Le Championnat européen de go ou Congrès européen de go (en anglais, EGC pour European Go Congress) est un tournoi annuel de jeu de go et le plus important organisé par la Fédération européenne de go (EGF). C'est une compétition Open de 10 rondes, le champion étant le joueur totalisant le plus de victoires. Il dure deux semaines, au rythme d'une ronde par jour. Les meilleurs joueurs de go européens s'y disputent le titre de Champion Européen.

Depuis la première édition qui s'est déroulée en 1938, le congrès se déroule chaque année dans une ville européenne différente.

L'affluence est grandissante d'année en année, passant de moins de 200 joueurs en 1980 à environ 800 joueurs actuellement.

Histoire
Le premier championnat européen de go a été organisé en 1938.
Néanmoins, la première édition dans la période actuelle est datée de 1957 organisé à Cuxhaven, en Allemagne.
L'Allemagne a d'ailleurs été la nation dominante européenne.

En 1961, le cinquième championnat se déroule à Baden, où ont été présents des joueurs de go professionnels Japonais (Kensaku Segoe et Utaro Hashimoto).

En 1976, durant le congrès de Cambridge, les 150 joueurs Européens ont agrémenté leur quête au titre par de nombreuses compétitions diversifiées, telles qu'un tournoi en "blitz".
Les festivités ont alors été décrites par le United Press International, couvrant l'évènement, comme « deux semaines d'orgies de go »

En 1977, le  s'est déroulé aux Pays-Bas à Rijswijk.
Même s'ils n'ont pas été autorisés à participer à la compétition, deux joueurs professionnels Japonais ont proposé des parties en simultanée. Des séminaires sur la théorie du jeu de go, le go assisté par ordinateur et le jeu en "blitz" ont également eu lieu.

Deux vainqueurs du championnat Européen ont déjà gouté à la victoire en tant que champion junior, dans diverses catégories d'âge (moins de 12, moins de 16 et moins de 18 ans) : Alexandre Dinerchtein (devenu joueur professionnel en Corée) et Ilya Shikshin.

La formule a légèrement changé en 2011 où les meilleurs européens à l'issue des 7 premières rondes sont qualifiés pour une phase finale, les perdants se retrouvant progressivement de nouveau dans le championnat "open". Le gagnant de la finale est le champion européen en titre, le titre open étant remis au gagnant de la compétition globale.

Évènements majeurs récents

République tchèque 2005
À Prague, Alexandre Dinerchtein a battu Catalin Taranu lors de la cinquième ronde.

Italie 2006
À Frascati, Alexandre Dinerchtein a perdu contre le Champion 2001 Andrei Kulkov à la sixième ronde.

Svetlana Shikshina s'empare du titre.

Autriche 2007
À Villach, Ilya Shikshin remporte le titre malgré une défaite face à Dinerchtein à la .

Suède 2008
À Leksand, Ondrej Silt, joueur de République tchèque bat Catalin Taranu lors de la quatrième ronde.
À la , Alexandre Dinerchtein bat sa compatriote et championne 2006 Svetlana Shikshina.
Catalin Taranu remporte une victoire importante contre Ilya Shikshin lors de la .
Le joueur de go professionnel  Dan Catalin Taranu devient ainsi le deuxième joueur roumain à endosser le titre de champion européen.

Pays-Bas 2009
À Groningue, le jeune joueur Français  Thomas Debarre gagne contre Catalin Taranu lors de la quatrième ronde.
Lors de la ronde suivante, le Néelandais Rob van Zeijst, triple champion Européen, tombe face à Dinerchtein.
La  voit la victoire de Catalin Taranu face à Alexandre Dinerchtein ; ce dernier qui, malgré cette défaire, reste devant et remporte le titre au "Tiebreak", soit son .

Finlande 2010
À Tampere, en tant que premier fait majeur, Cornel Burzo de Roumanie bat le champion en titre Alexandre Dinerchtein. Catalin Taranu bat Rob Van Zeijst dans la troisième ronde.
La quatrième ronde présente une partie particulièrement longue entre Catalin Taranu et Ilya Shikshin. Ces deux joueurs sont les seuls à ce niveau de la compétition à être invaincu. Shikshin remporte la victoire et continue sa série par une .

Le jeune Artem Kachanovskyy d'Ukraine stoppe l'ascension victorieuse de Shikshin lors de la . Le championnat se jouera dans les prochaines rondes entre ces deux joueurs. Kachanovskyy prend un avantage non négligeable en battant le Hongrois Csaba Mero à la , et le champion jeune 2009, l'Israélien Ali Jabarin, lors de la , mais il échoue face à un joueur Coréen nommé Kim JungHyeop lors de sa dernière ronde. Shikshin s'empare du titre en gagnant face à Cristian Pop à la  et Dinerchtein lors de la dernière ronde.

Pendant ce tournoi, les deux prétendants au titre ont réussi à battre des joueurs coréens, permettant de confirmer la montée du niveau européen.
Il s'agit également du deuxième sacre d'Ilya Shikshin.

France 2011
Le championnat se tient en 2011 à Talence sur le campus de l'université de Bordeaux I, du  au .
L'affluence frise les records au vu des pré-inscriptions, montrant ainsi l'augmentation de l'attractivité du jeu de go en Europe. Le nombre total de joueurs a été de 766.
L'événement est organisé par la Fédération française de go (FFG).
Les pré-inscriptions annoncent déjà la venue de nombreux champions et prétendant au titre, notamment :
 Catalin Taranu
 Ilya Shikshin
 Svetlana Shikshina
 Alexandre Dinerchtein
 Artem Kachanovsky
 Cristian Pop

Cette édition comporte de nombreux évènements importants, notamment :
 Le premier Pandanet Go European Team Championship : une nouvelle compétition organisé par Pandanet où les pays qualifiés (à savoir la Roumanie, la Hongrie, la Russie et l'Ukraine) se sont disputé le titre de nation championne d'Europe.
 Des parties de l'importante compétition Chinoise China Weiqi League se sont déroulées également pendant l'évènement.

Yumi Hotta, l'auteur de Hikaru no Go, a honoré le congrès de sa présence et participé à une conférence.

Pour la troisième année consécutive, Zhuyeqing Tea - le sponsor officiel de l'Équipe Nationale de go de Chine - est le principal sponsor du congrès.

Kim Youngsam, joueur coréen (7D), fait sensation dès la première ronde en gagnant contre le vice-champion en titre, l'Ukrainien Artem Kachanovsky.

Deux résultats notables lors de la deuxième ronde : le champion de France, Thomas Debarre gagne contre le joueur roumain Cristian Pop, le Tchèque Ondrej Silt remporte la victoire face au champion en titre Ilya Shikshin. Également à signaler : Kim Youngsam gagne également face au Hongrois Pal Palogh.

La troisième ronde voit un duel coréen entre Kim Youngsam et Jeon Sang Youn, remporté par le premier. Ondrej Silt poursuit ses performances en battant Alexandre Dinerchtein. Il en est de même pour Thomas Debarre qui remporte la victoire face à Cornel Burzo. Catalin Taranu bat Csaba Mero.

Ondrej Silt ne parvient pas à freiner Kim Youngsam lors de la quatrième ronde et Thomas Debarre ne parvient pas à renouveler sa victoire face à un joueur professionnel en perdant contre Catalin Taranu. Le jeune Serbe Dusan Mitic remporte une victoire importante face à Artem Kachanovsky.

Kim Youngsam engrange les victoires en battant Catalin Taranu lors de la cinquième ronde. Ilya Shikshin bat son compatriote Alexandre Dinerchtein. Dusan Mitic gagne contre Thomas Debarre, Cristian Pop contre Csaba Mero.

Chaque victoire est importante pour les Européens pour une qualification pour la finale. Les résultats notables de la sixième ronde sont :
 Ilya Shikshin gagne contre Cristian Pop
 Catalin Taranu gagne contre Jeon Sang Youn
 Kim Youngsam continue son excellent parcours en battant Dusan Mitic.

La dernière ronde décisive pour la qualification est la septième dont certains résultats sont :
 la victoire de Kim Youngsam contre Ilya Shikshin
 la victoire d'Artem Kachanovsky contre Pal Balogh
 dans la partie entre Roumains, la victoire de Cornel Burzo face à Cristian Pop
 dans le duel fratricide "Mitic", la victoire de Dusan face à Nikola.

Le classement des Européens avant la phase finale est :
  Catalin Taranu
  Ondrej Silt
  Ilya Shikshin
  Dusan Mitic
  Thomas Debarre
  Alexandre Dinerchtein
  Artem Kachanovsky
  Cornel Burzo
  Dimitry Surin

Les deux derniers joueurs étant à égalité parfaite à la fin de la septième ronde, une partie de départage est organisée et est remporté par le joueur Roumain.

Finale Européenne
 Quarts
 Shikshin bat Debarre
 Taranu bat Burzo
 Kachanovsky bat Silt
 Dinerchtein bat Mitic
 Demies
 Shikshin bat Kachanovsky
 Taranu bat Dinerchtein

La finale oppose Catalin Taranu à Ilya Shikshin, ce dernier remportant la partie et est sacré Champion Européen.

La "petite finale" est remporté par Artem Kachanovsky face à Alexandre Dinerchtein.

Open
La fin du championnat open montre la suprématie définitive de Kim Youngsam sur la compétition en accusant aucune défaite. Il est sacré champion Open.

Il est a noté les résultats suivants :
 la victoire du duel hongrois par Pal Balogh face à Csaba Mero lors de la
 la victoire d'Ondrej Silt lors du classico face à Pal Balogh lors de la dernière ronde.

Allemagne 2012
L'édition 2012 se déroule le long du Rhin, dans les locaux municipaux de la ville de Bonn-Bad Godesberg, du  au .

Les résultats notables sont :

Ronde 1
 Cristian Pop bat le vice champion de France Rémi Campagnie
 le champion open en titre Kim YoungSam est battu par son compatriote Song JunHyup, constituant une première surprise à la suite des prestations du champion open l'année d'avant.
 Ondrej Silt bat le champion de France en titre Thomas Debarre.

Ronde 2
 Ilya Shikshin bat Cristian Pop
 Ondrej Silt bat Pal Balogh

Ronde 3
 Le champion européen en titre Ilya Shikshin bat le champion open français Motoki Noguchi
 Cornel Burzo bat Ondrej Silt

Ronde 4
 Cornel Burzo bat Zhao Pei et se hisse temporairement à la deuxième place du classement
 le champion de France Thomas Debarre bat Cristian Pop
 le champion en titre Ilya Shikshin perd contre le coréen Song JunHyup

Ronde 6
 Ion Florescu, actuel président de la Fédération roumaine de go bat Pal Balogh

Ronde 7
 Ilya Shikshin bat Jan Simara
 Thomas Debarre bat Ion Florescu
 Antti Tömänen bat Motoki Noguchi

Play Off
À la fin de la , le classement des européens donne :
 1. Ilya Shikshin (6 victoires)
 2. Ondrej Silt (5 victoires)
 3. Cornel Burzo (5 victoires)
 4. Thomas Debarre (5 victoires)
 5. Antti Törmänen (5 victoires)
 6. Cristian Pop (4 victoires)
 7. Jan Simara (4 victoires)
 8. Zhao Pei (4 victoires)
 9. Ion Florescu (4 victoires)
 10. Mateusz Surma (4 victoires)
 11. Pavol Lisy (4 victoires)

Le nombre de places pour la phase finale étant limité à 8, un play-off est organisé :
 Pop contre Surma (vainqueur Surma)
 Florescu contre Lisy (vainqueur Lisy)
 Simara contre Zhao (vainqueur Simara)

Finale européenne

Quarts de finale
 Shikshin contre Surma : Shikshin vainqueur
 Debarre contre Törmänen : Debarre vainqueur
 Silt contre Lisy : Lisy vainqueur
 Burzo contre Simara : Simara vainqueur

Demi-finales
 Shikshin contre Debarre : Shikshin vainqueur
 Lisy contre Simara : Simara vainqueur

Finale
 Shikshin contre Simara : Jan Simara est le nouveau champion d'Europe !

"petite" finale
 Debarre contre Lisy

Fin de l'Open

Ronde 8

Pologne 2013

Situé à Olsztyn en Pologne.

Fan Hui, devenu français en 2013, bat Lisy Pavol en finale. Il n'a perdu aucune de ses parties durant la quinzaine. Le Français Thomas Debarre s'incline en demi contre Lisy Pavol.

Roumanie 2014
L'ancienne capitale européenne de la culture, Sibiu, est la ville organisatrice du congrès 2014.

Fan Hui bat Alexandre Dinerchtein en finale, devenant champion d'Europe pour la seconde fois, mais le tournoi open est remporté par le professionnel chinois Tong Yulin (4p), qui n'a perdu aucune partie durant la quinzaine.

République tchèque 2015
Liberec est la ville organisatrice du congrès en 2015.

Fan Hui remporte la finale face à Ali Jabarin, devenant champion d'Europe pour la troisième année consécutive.

Les championnats planifiés
Habituellement les congrès sont planifiés 3 ans à l'avance, afin d'obtenir la présence de près de 800 joueurs par édition.

L'édition 2024 se déroulera du  au  à Marseille .

Liste des champions européens
Comme publié sur le site de la Fédération européenne de go:

Le championnat est open en 1984, et à partir de 1989 (mais pas de 1985 à 1988).

Voir aussi
 Liste des compétitions de go
 Championnat européen de go par équipe

Références

Europe
Go
Go championnat Europe


text:
La Western Soccer Alliance fue una liga de fútbol de Estados Unidos y Canadá que existió de 1985 a 1990.

Historia
La liga fue creada en 1985 luego de la desaparición de la NASL en 1984 y de la United Soccer League en 1985, aunque la liga inició con problemas con los equipos de Los Ángeles con sus sedes y horarios y con los de Edmonton con la colocación de los partidos de local en el calendario de temporada, pero la idea principal de la liga era la de crear Super Equipos representantes de cada ciudad del oeste, y cada ciudad sede de estos Super Equipos sería sede de cada jornada de la liga (en su primera temporada). Algunos de estos equipos eran aficionados y otros eran con bases de equipo profesional, aunque los equipos de categoría aficionada tenían la ventaja de elegir a jugadores universitarios de la NCAA para reforzar sus planillas.

La liga desapareció en 1990 luego de que se fusionara con la American Soccer League para crear a la APSL.

Nombres
 1985 - Western Alliance Challenge Series
 1986/88 - Western Soccer Alliance
 1989 - Western Soccer League

ASL/WSL

MVP
 1986 - Paul Caligiuri, San Diego Nomads
 1987 - Brent Goulet, FC Portland
 1988 - Marcelo Balboa, San Diego Nomads
 1989 - Kasey Keller, Portland Timbers

Participantes
 Arizona Condors (1989)
 California Kickers (1987–89); Hollywood Kickers (1986)
 Edmonton Brickmen (1986)
 Los Angeles Heat (1986–89)
 FC Portland (1985–88); Portland Timbers (1989)
 New Mexico Chiles (1990)
 Real Santa Bárbara (1989–1990)
 Sacramento Senators (1989)
 San Diego Nomads (1986–89)
 San Francisco Bay Blackhawks (1989)
 San Jose Earthquakes (1985–88)
 FC Seattle (1985–87); Seattle Storm (1988–89)
 Victoria Riptides (1985)

Referencias

Enlaces externos
 Equipos e Historia de la WSA
 Temporadas de la WSA
 Noticias, Rosters, etc.

Competiciones de fútbol desaparecidas de Estados Unidos


text:
Het Albertinaplein (Frans: Place de l'Albertine) is een plein in de Belgische hoofdstad Brussel. Het ligt in de Vijfhoek, de historische binnenstad, en is gelegen aan de voet van de Kunstberg. Het vormt de kruising van de Keizerslaan, de Sint-Jansstraat, de Magdalenasteenweg, de Keizerinlaan en de Kantersteen.

Beschrijving
Het plein is halfcirkelvormig en ontstond in 1959 samen met het noordelijker gelegen Europakruispunt bij de aanleg van de Noord-Zuidverbinding. Het plein dankt zijn naam aan de Koninklijke Bibliotheek, ook wel Albertina genoemd.

Op het plein staat een standbeeld van koningin Elisabeth door René Cliquet. Het beeld wordt geflankeerd door bas-reliëfs en fonteinen en werd onthuld in 1980. Het beeld staat tegenover een ruiterstandbeeld van koning Albert I door Alfred Courtens aan de voet van de Kunstberg en ingehuldigd in 1951.

Galerij

Plein in Brussel (stad)


text:
Кавасе Акіко (13 липня 1971) — японська синхронна плавчиня.
Учасниця Олімпійських Ігор 1996 року, де в командних змаганнях здобула бронзову медаль.

Посилання
 Кавасе Акіко на Olympedia.org
 Кавасе Акіко на Sports-Reference.com

Примітки

Народились 1971
Японські синхронні плавчині
Японські бронзові олімпійські медалісти
Призери літніх Олімпійських ігор 1996
Призери з синхронного плавання чемпіонатів світу з водних видів спорту


text:
Curepe is a town in the East–West Corridor of Trinidad and Tobago.  It is located west of St Augustine and east of St Joseph. Curepe adjacents the St. Augustine campus of the University of the West Indies. Many of the students attending the university live in Curepe.

Curepe began as a crossroads, where the Southern Main Road ran south. Although the Southern Main Road has largely been supplanted by highways, Curepe remains an important transportation hub for private taxis and maxi taxis which ply the route south to San Fernando and Chaguanas.

Curepe is administered by the Tunapuna–Piarco Regional Corporation.

Populated places in Trinidad and Tobago