text:
The Blue Sky with a White Sun () serves as the design for the party flag and emblem of the Kuomintang, the canton of the flag of the Republic of China, the national emblem of the Republic of China, and as the naval jack of the ROC Navy.

In the "Blue Sky with a White Sun" symbol, the twelve rays of the white Sun representing the twelve months and the twelve traditional Chinese hours (), each of which corresponds to two modern hours and symbolizes the spirit of progress.

Official description
The national emblem of the Republic of China is officially described in the National Emblem and National Flag of the Republic of China Act:

History of the Blue Sky White Sun design

The "Blue Sky with a White Sun" flag was originally designed by Lu Hao-tung, a martyr of the Republican revolution. He presented his design to represent the revolutionary army at the inauguration of the Society for Regenerating China, an anti-Qing society in Hong Kong, on February 21, 1895.

During the Wuchang Uprising in 1911 that heralded the Republic of China, the various revolutionary armies had different flags. Lu Hao-tung's "Blue Sky with a White Sun" flag was used in the southern provinces of Guangdong, Guangxi, Yunnan, and Guizhou, while the "18-Star Flag", "Five-Colored Flag", and other designs were used elsewhere.

When the government of the Republic of China was established on January 1, 1912, The "Five-Colored" flag was adopted as the national flag, but Sun Yat-sen did not consider its design appropriate, reasoning that horizontal order implied a hierarchy or class like that which existed during dynastic times. Thus, when he established a rival government in Guangzhou in 1917, he brought over the "Blue Sky with a White Sun" flag for the party and the "Blue Sky, White Sun, and a Wholly Red Earth" () flag, which was then the naval ensign, for the nation. This officially became the national flag in 1928 while the "Blue Sky with a White Sun" flag was adopted as the naval jack.

The "Blue Sky, White Sun, and a Wholly Red Earth" flag has remained the flag of the Republic of China  to this day.

National emblem and history

Beiyang period

The national emblem of the Republic of China was derived from the Blue Sky with a White Sun flag. The emblem was designed by He Yingqin at Whampoa Military Academy in 1924 and was set as the national emblem by the Law of national flag and national emblem of the Republic of China in 1928.

On the national emblem rays of sun have some distance to the edge, symbolizing the broadness of the sky, while on Kuomintang emblem the rays reach the edge, symbolizing the spirit of revolution is as powerful as the sun.

The national emblem of the Republic of China from 1913 to 1928 is called Twelve Symbols national emblem, based on the traditional symbols on clothes of ancient Chinese emperors. It was designed by Lu Xun, Qian Daosun and Xu Shoushang on August 28, 1912, and was set as national emblem in February 1913. It remained as the national emblem during the Empire of China from 1915 to 1916. After the Northern Expedition it was replaced by the Blue Sky with a White Sun national emblem in 1928.

Nationalist period

Since 1928, under the KMT's political tutelage, the Blue Sky with a White Sun Flag shared the same prominence as the ROC flag. A common wall display consisted of the KMT flag perched on the left and the ROC flag perched on the right, each tilted at an angle with a portrait of National Father Sun Yat-sen displayed in the center. After the promulgation of the Constitution of the Republic of China, the party flag was removed from such a display and the national flag was moved to the center.
To promote a sense of national identity, the design of the national emblem was freely available to use and was featured prominently in corporate logos, art during the era.

Taiwanese period
Since the ROC government moved to Taiwan and especially in the years since the end of martial law the KMT flag has lost some of its prominence. However, it is still frequently seen on KMT party buildings, in political rallies and other meetings of KMT and the pan-blue coalition.

The flag and the symbol made news during the ROC legislative elections of 2004, when President Chen Shui-bian suggested that the Kuomintang's flag and party emblem violated the ROC's National Emblem Law for being too similar to the national emblem of the Republic of China. Chen stated that the law forbids the ROC's emblem and flag from being used by non-governmental organizations and warned that the KMT would have three months to change its flag and emblem if his Democratic Progressive Party won a majority of seats in the legislature. The KMT responded by asking the government to change the national emblem, saying the KMT emblem existed first. However, the pan-green coalition failed to win a majority, and Chen took no action for the remainder of his presidency.

On 29 January 2021, the Legislative Yuan passed a resolution proposed by the New Power Party on 29 January instructing the Ministry of the Interior (MOI) to look into ways of addressing the issue of the similarity between the national emblem, in use since 1928 for all of China, and the KMT party flag. The MOI responded that through their analysis of the current situation, the change "should not be taken lightly," though suggesting that symbols of political parties could be changed.

Use in other countries
The design of "Blue Sky with a White Sun" was used in the unit insignia or coats of arms of some units of the United States Army that fought in World War II. The most famous unit was Merrill's Marauders (officially named the "5307th Composite Unit (Provisional)"), which has the "Blue Sky with a White Sun" as part of its badge. The usage by US troops was a result of cooperation between US and Chinese Expeditionary Force in the China Burma India Theater. Postwar US military units stationed in Taiwan, including the United States Taiwan Defense Command (USTDC) and the Military Assistance Advisory Group (MAAG), also used the design in their badges.

Up to now, the "Blue Sky with a White Sun" can still be seen in the emblem of the US Army 75th Ranger Regiment.

Other emblems

Historical Taiwanese emblems
Taiwan's earliest emblems were used during the European periods.

In 1895, Taiwan was annexed by Japan. The emblem was worn as an official clothing of the Governor's Office in Taiwan which featured a Daijishō with a Sycamore leaf and chrysanthemum branch in a brown circle.

After the end of Japanese period, Taiwan was transferred to the Republic of China which adopted the Blue Sky with a White Sun emblem. This symbol remains in use to this day in Taiwan and by the Kuomintang.

Chinese Taipei

After the People's Republic of China became an IOC member, the ROC began to use the name Chinese Taipei for its competitions. The crest of the Chinese Taipei Olympic Committee includes symbols of the Olympic Committee and the Chinese Taipei team. At the periphery is a stylized plum blossom that symbolizes the National Flower of the Republic of China. The center of the emblem contains the Olympic rings and the Blue Sky with a White Sun (note that the proportion of the blue field is between that of the National Emblem of the Republic of China and the Party Emblem of the Kuomintang). The Olympic flag of Chinese Taipei depicts the emblem on a white field.

Subdivisions

Provinces (streamlined)

Counties

Gallery

See also
 Kuomintang
 History of the Republic of China
 Politics of the Republic of China
 Chinese Taipei
 Emblem of the Communist Party of China
 National Emblem of the People's Republic of China
 Flag of the Republic of China
 Proposed flags of Taiwan

References

Citations

Sources

External links

 Kuomintang Official Website
 sac.gov.tw:本期專題:奧會模式

National symbols of Taiwan
Taiwan
Heraldic charges
Coats of arms with suns
Chinese heraldry
Flags of organizations
National symbols of China
Kuomintang
National symbols of the Republic of China (1912–1949)
Coats of arms of states with limited recognition


text:
Le temple mormon de Kona est un temple de l'Église de Jésus-Christ des saints des derniers jours situé à Kailua-Kona, dans l'État de Hawaï, aux États-Unis. Il a été inauguré le .

Notes et références

Lien externe

Kona
Kona
Kona
Temple

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
El Planàs és una obra de Sant Joan de les Abadesses (Ripollès) inclosa a l'Inventari del Patrimoni Arquitectònic de Catalunya.

Descripció
Conjunt d'edificis superposats a partir del nucli original més aviat reduït. Aprofitant la irregularitat del conjunt, a la part de migdia hi ha un porxo domèstic. Cal parlar de la pallissa que té una interessant solució arquitectònica. Era formada per un sol pis amb dues entrades d'arcada i posteriorment s'hi aixecà un altre pis amb grans obertures a migdia.

Referències

Patrimoni monumental de Sant Joan de les Abadesses
Edificis de Sant Joan de les Abadesses


text:
Такэути Сэйхо (; ) — японский художник, писавший свои полотна в традиционном японском стиле нихонга.

Жизнь и творчество
Такэути начал изучать живопись в возрасте 14 лет под руководством художника Цусиды Эйрина. В 1881 году он брал уроки у мастера художественной школы Сидзё Коно Байрэя. После 1883 года работал при художественной школе Киото ( кё:то-фу гагакко:) и начал выставлять свои картины. В 1887 году он получил серебряную награду на Второй выставке Японского художественного общества за полотно «Весна в заброшенном саду», а в 1899 году — аналогичный серебряный приз на подобной же выставке за свою картину «Двенадцать месяцев». В том же 1899 году художник стал преподавателем живописи в Государственной художественной школе Киото. В его работах этого периода чувствуется влияние китайской живописи и японской школы Маруяма-Сидзё. В 1900 году Такэути совершил путешествие по Европе. Во Франции он участвовал в одной из парижских выставок и завоевал награду. В том же году осенью он вернулся на родину. В 1901 году его картина «Лев» получила первую премию на выставке «Старого и нового искусства», в 1902 году — полотно «Осень в старой столице» победило на выставке Интен. После возвращения из Европы мастер, заинтересованный работами Уильяма Тёрнера и Камиля Коро, использовал многое из их техники в своих произведениях.

В 1907 году Такэути стал членом комиссии при министерстве культуры Японии, организовывавшей ежегодные художественные выставки в стране. Мастер при проведении конкурсов покровительствовал работам «школы Киото», начавшей своё развитие раньше столичной «школы Токио» и сам участвовал в этих выставках — в 1908 («Обезьяны и зайцы в сарае»), в 1909 («Грозовые тучи») и в 1913 годах.

В 1919 году живописец был принят в члены Японской академии художеств. В 1937 году он был первым в стране награждён в том же году учреждённым орденом за заслуги в области культуры.

Галерея

Литература
 Yukata Tazawa: Biographical dictionary of Japanese art. Kodansha International, Tokyo 1981, ISBN 0-87011-488-3.

Примечания

Персоналии по алфавиту
Художники по алфавиту
Родившиеся 30 декабря
Родившиеся в 1864 году
Родившиеся в Киото
Умершие 23 августа
Умершие в 1942 году
Умершие в Киото
Художники Японии
Художники Японии XX века
Художники нихонга
Кавалеры ордена Культуры


text:
Osvaldo Blasi (5 February 1928 – 8 July 2012) was an Argentine wrestler. He competed in the men's freestyle lightweight at the 1952 Summer Olympics.

References

External links

1928 births
2012 deaths
Argentine male sport wrestlers
Olympic wrestlers of Argentina
Wrestlers at the 1952 Summer Olympics
Place of birth missing
Wrestlers at the 1951 Pan American Games
Pan American Games silver medalists for Argentina
Pan American Games medalists in wrestling
Medalists at the 1951 Pan American Games
20th-century Argentine people
21st-century Argentine people


text:
Wim Van Huffel (Oudenaarde, 28 de mayo de 1979) es un ciclista belga ya retirado que fue profesional entre 2002 y marzo de 2010.

Palmarés
2003
 Hel van het Mergelland

Resultados en Grandes Vueltas y Campeonatos del Mundo

―: no participa
Ab.: abandono

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Wim Van Huffel (sitiodeciclismo.net)

Ciclistas de Bélgica
Nacidos en Oudenaarde


text:
Caroline Strubbe (1965) is een Belgisch filmregisseuse en scenarioschrijfster.

Biografie
Caroline Strubbe studeerde af aan de filmschool van Barcelona en begon met het maken van documentaires (Une mouche dans la salade, Shocking Manjira and the Cardboard Box en Un portrait de la Belgique) die uitgezonden werden door cultuurtelevisiezender ARTE. Haar eerste korte fictiefilm Melanomen won diverse prijzen op internationale filmfestivals en haar middellange film Taxi Dancer kreeg een speciale vermelding van de jury op het Sundance Film Festival 1998. Strubbe's eerste langspeelfilm Lost Persons Area werd vertoond op het filmfestival van Cannes in de sectie Semaine de la critique en won de SACD-prijs.

Filmografie

Prijzen en nominaties
De belangrijkste:

Externe links

 Caroline Strubbe op Allociné

Belgisch filmregisseur
Belgisch scenarioschrijver


text:
Federico V de Baden-Durlach (Sulzburg, 6 de julio de 1594 - Durlach, 8 de septiembre de 1659) fue margrave de Baden-Durlach desde 1622 hasta su muerte.

Biografía

Federico era hijo del margrave Jorge Federico I de Baden-Durlach y de Juliana de Salm-Neufville. En su juventud recibió una sólida educación. Entre 1613 y 1614 viajó a por toda Europa visitando Francia, Gran Bretaña y los Países Bajos.

El 22 de abril de 1622 ascendió al trono al abdicar su padre a su favor, aunque no pudo ejercer su poder hasta mayo de 1627 debido a la victoria católica en batalla de Wimpfen. Fue miembro de la Fructífera Sociedad fundada por Luis I de Anhalt-Köthen.

Murió en 8 de septiembre de 1659 a la edad de 65 años.

Matrimonio e hijos

Contrajo matrimonio en primeras nupcias en 1616 con Bárbara de Wurtemberg, hija de Federico I, duque de Wurtemberg, con quien tuvo los siguientes hijos:

 Federico (1617-1677)
 Sibila (1618-1623)
 Carlos Magno (1621-1658)
 Bárbara (1622-1639)
 Juana (1623-1661), casada en 1640 con el Mariscal de Campo Johan Banér y a su muerte, vuelta a casar con Henri de Tour
 Federico (1625-1645)
 Cristina (1626-1627).

Al quedar viudo, Federico esposó en 1627 a Leonora de Salm-Laubach, hija de Otón I de Salms-Laubach, con quien tuvo los siguientes hijos:

 Ana (1629-1629)
 Leonor (1630)
 Gustavo Adolfo (1631-1677), se convirtió al catolicismo y entró en la Orden de los Benedictinos en 1667. Fue nombrado Cardenal en 1673.
Por segunda vez viudo, Federico se casó en 1634 con Isabel de Waldeck-Eisenberg, hija del Conde Jacobo de Hohen-Geroldseck. Sin embargo, no tuvieron descendencia. Finalmente se casó con Isabel Eusebia de Fürstenberg en 1650 y tampoco tuvo hijos.

Véase también
 Baden
 Anexo:Soberanos de Baden

Referencias

Enlaces externos

Margraves de Baden del siglo XVII (casa de Zähringen)
Margraves de Baden-Durlach


text:
Тиффани Портер (, в девичестве — Офили; род. 1987, Ипсиланти) — британская легкоатлетка, которая специализируется в беге на 100 метров с барьерами. Чемпионка Европы 2014 года, бронзовая призёрка чемпионата мира среди юниоров 2006 года. Серебряная призёрка чемпионата Европы 2011 года в помещении в беге на 60 метров с барьерами. Бронзовая призёрка чемпионата мира 2013 года с личным рекордом — 12,55. На Олимпиаде 2012 года смогла дойти до полуфинала.

Замужем за американским легкоатлетом Джеффри Портером. Её младшая сестра Синди Офили, также специализируется в беге на 100 метров с/б.

Достижения на этапах Бриллиантовой лиги
2013:  Bislett Games – 12,76
2013:  Aviva British Grand Prix – 12,72
2013:  London Grand Prix – 12,76

Ссылки

Бегуны с барьерами Великобритании
Чемпионы Европы по лёгкой атлетике
Легкоатлеты на летних Олимпийских играх 2016 года
Легкоатлеты на летних Олимпийских играх 2020 года


text:
Dumas Oroño (30 October 1921 – 28 January 2005) was a Uruguayan artist, cultural manager, and teacher. His artistic work spanned several disciplines, including painting, engraving, ceramics, murals, and jewelry design.

Biography
From 1939 to 1940 Dumas Oroño studied at the  in Montevideo, thanks to a scholarship from the Municipality of Tacuarembó for winning the Departmental Artists' Contest. Then he entered the Escuela del Sur, the workshop of Joaquín Torres-García, at the suggestion of Zoma Baitler.

In 1945 he moved to San José to teach drawing classes at the city's high school. He taught high school until 1977, and was also a professor of teaching practice at the .

In San José he founded the Museum and Workshop of Plastic Arts and directed it from 1947 to 1953. He participated in the organization of the First Salon of Plastic Artists of the Interior in 1948. He also organized the Art Library and the Children's Drawing Workshop.

From 1948 to 1949 he worked in Cecilia Marcovich's studio in Buenos Aires. He traveled to Europe in 1955 in the company of ,  and  Torres. He participated in the fifth São Paulo Biennial in 1959 and the 1982 Venice Biennale. He was among the organizers of the Show for Liberties held in 1984 by the  (AEBU), towards the end of the 1973–1985 civic-military dictatorship.

In 1959 he invited other artists from the Torres-García Workshop to create a mural gallery in the  building in Las Piedras, a work that remained there until 1964. Among them were Augusto Torres, , , , and .

He founded the support commission for the Juan Manuel Blanes Museum and helped plan a project to restore and expand the museum and its park and surroundings. A room of the museum bears his name.

Of communist ideology, during Uruguay's full civic-military dictatorship, Oroño organized activities such as "cultural Saturdays" for students and neighbors, held in his own workshop in 1980 with the presence of José Pedro Díaz and , among others. He helped to organize the AEBU Show for Liberties in 1984. In 1984 he also contributed to "La peña de los viernes" at the Casa del Autor Nacional, days in which several Uruguayan authors participated.

Oroño won the Figari Award in 2004. He also received the President of the Republic Award for the oil painting Carro de verdulero (1948), the Salon of the Interior Portrait Award (1951), the Salon of the Interior first prize for the oil Tatiana (1952), the Salon of the Interior Acquisition Award for the oil Paisaje de Montmartre, and the Uruguayan Tourist Souvenir Salon Grand Prize (1969). He created a technique of engraving fire and color on calabazas, with which he won the Grand Prize of the Ministry of Tourism and Culture (1969).

He ventured into various disciplines such as drawing, painting, sculpture, murals, engraving, xylography, glazed ceramics, jewelry design, decorated calabazas, stained glass, terracotta, mosaics, acrylic paint, wood, and cement. In Montevideo he painted a score of murals by himself. Other murals of his are found in Punta del Este, Las Piedras, and Asunción, Paraguay.

He was the author of didactic texts such as La expresión plástica infantil (Imprenta López, Buenos Aires, 1951) and El dibujo en el liceo (Imprenta AS, Montevideo, 1961, reissued by EEPAL, Montevideo, 1989). His Cinco cuadernos pedagógicos remains unpublished.

References

Further reading

1921 births
2005 deaths
20th-century ceramists
20th-century Uruguayan educators
20th-century engravers
20th-century Uruguayan painters
20th-century Uruguayan sculptors
20th-century male artists
21st-century ceramists
21st-century Uruguayan educators
21st-century engravers
21st-century painters
21st-century sculptors
People from Tacuarembó
Uruguayan educators
Uruguayan muralists
Uruguayan potters


text:
Everett Russell "Shorty" Cowell (September 24, 1897 – July 15, 1931) was an American football and basketball coach. He served as the football coach at Sterling College in Sterling, Kansas from 1926 to 1927, compiling a record of 8–8. Cowell was also the head basketball coach at Ottawa University in Ottawa, Kansas from 1923 to 1925, tallying a mark of 16–20. He attended Kansas State Agricultural College—now known as Kansas State University—where lettered in football, basketball, and baseball.

Early life and playing career
Cowell was born in Clay Center, Kansas on September 24, 1897 to Jasper Cowell, originally of England, and his wife, Effie. He was an alumnus of Kansas State Agricultural College—now known as Kansas State University—where he graduated from in the field of "animal husbandry" in 1921. During his time at Kansas State, Cowell played on the school's baseball team in the 1919 and 1920 seasons, the football team from 1917 to 1920 and also the basketball team from at least 1918, to his graduation year of 1921. He had also earned nine total letters in baseball and football. On the football field, Cowell, nicknamed "Shorty", was said to have "a combination of physique, speed and football sense", rendering him a very effective halfback. His brother, Warren (Brady) also played on the team in 1920, as a halfback. Cowell was also an accomplished varsity basketball player, having been named to the All-Missouri Valley varsity team in 1918 and 1919 seasons as a guard. He was a member of the Delta Tau Delta fraternity.

Coaching career
Prior to his graduation and during his years as a player, Cowell coached a football team in his hometown of Clay Center. Upon graduation from college, Cowell coached football at Norton High School in Norton, Kansas, from 1921 to 1922. In 1923, Cowell accepted a position at Ottawa University in Ottawa, Kansas as an assistant under coach Edwin Elbel, when it was stated that he had "one of the best football teams in the state". He remained at Ottawa until the conclusion of the 1925 football season, when he resigned in protest of a new university policy that would require the coach to teach at the college as well. He was then hired at Sterling to succeed Warren Woody for the 1926 season. Cowell was the head football coach at Sterling College in Sterling, Kansas for two seasons, from 1926 to 1927, compiling a record of 8–8.

In 1927, Cowell was elected vice president of the Mid-Continent Athletic Association. He died on July 15, 1931 and was buried at Greenwood Cemetery at Clay Center.

Head coaching record

College football

References

External links

1897 births
1931 deaths
American men's basketball players
American football halfbacks
American football quarterbacks
Guards (basketball)
Kansas State Wildcats baseball players
Kansas State Wildcats football players
Kansas State Wildcats men's basketball players
Ottawa Braves basketball coaches
Ottawa Braves football coaches
Sterling Warriors football coaches
High school football coaches in Kansas
People from Clay Center, Kansas
Coaches of American football from Kansas
Players of American football from Kansas
Baseball players from Kansas
Basketball coaches from Kansas
Basketball players from Kansas


text:
Heteronotus är ett släkte av insekter. Heteronotus ingår i familjen hornstritar.

Dottertaxa till Heteronotus, i alfabetisk ordning

 Heteronotus abbreviatus
 Heteronotus abcisus
 Heteronotus aethiops
 Heteronotus albopunctus
 Heteronotus albospinosus
 Heteronotus anthracinus
 Heteronotus apricarius
 Heteronotus armatus
 Heteronotus belliger
 Heteronotus bicornis
 Heteronotus brindleyi
 Heteronotus broomfieldi
 Heteronotus bullifera
 Heteronotus camaroni
 Heteronotus delineatus
 Heteronotus divisus
 Heteronotus excisus
 Heteronotus fabulosus
 Heteronotus flavolineatus
 Heteronotus flavomaculatus
 Heteronotus formicoides
 Heteronotus fuscoflavus
 Heteronotus glandifera
 Heteronotus horrida
 Heteronotus jauffreti
 Heteronotus maculatus
 Heteronotus modestus
 Heteronotus mourei
 Heteronotus nigrogiganteus
 Heteronotus nodosa
 Heteronotus pertyi
 Heteronotus pompanoni
 Heteronotus poupougni
 Heteronotus quadrinodosus
 Heteronotus quinquenodosus
 Heteronotus reticulata
 Heteronotus sakakibarai
 Heteronotus spinosus
 Heteronotus stipatus
 Heteronotus tridens
 Heteronotus trinodosus
 Heteronotus vandamei
 Heteronotus vespiformes
 Heteronotus xanthomelas

Källor

Hornstritar
Heteronotus


text:
Gudhems socken i Västergötland ingick i Gudhems härad, ingår sedan 1974 i Falköpings kommun och motsvarar från 2016 Gudhems distrikt.

Socknens areal är 21,44 kvadratkilometer varav 21,41 land. År 2000 fanns här 758 invånare. Tätorten Gudhem med Gudhems kloster samt Gudhems kungsgård med sockenkyrkan Gudhems kyrka ligger i socknen.

Administrativ historik
Socknen har medeltida ursprung.

Vid kommunreformen 1862 övergick socknens ansvar för de kyrkliga frågorna till Gudhems församling och för de borgerliga frågorna bildades Gudhems landskommun. Landskommunen utökades 1952 som 1974 uppgick i Falköpings kommun. Församlingen utökades 2006.

1 januari 2016 inrättades distriktet Gudhem, med samma omfattning som församlingen hade 1999/2000.

Socknen har tillhört län, fögderier, tingslag och domsagor enligt vad som beskrivs i artikeln Gudhems härad. De indelta soldaterna tillhörde Skaraborgs regemente Livkompaniet och Västgöta regemente, Gudhems kompani.

Geografi
Gudhems socken ligger norr om Falköping. Socknen är odlad slättbygd på Falbygden med skog i norr.

Fornlämningar
Lösfynd, sex gånggrifter och två hällkistor från stenåldern är funna. Från brons- och järnåldern finns gravar och stensättningar. Från järnåldern finns gravfält, stensträngar och fossil åkermark.

Namnet
Namnet skrevs på 1170-talet Gudhem och kommer från kyrkbyn och Gudhems kloster. Namnet betyder 'plats där gudarna uppehåller sig och ägnas speciell dyrkan'.

Se även
 Gudhems församling

Referenser

Noter

Externa länkar

bygdeportal

Indelningar i Falköpings kommun

Socknar i Gudhems härad


text:
Peter Stenger (* 3. Januar 1792 in Geiselbach, Landkreis Aschaffenburg (Unterfranken); † 14. Juni 1874 in Naperville, DuPage County, Illinois, USA) war Bierbrauer und Unternehmer.

Als Bauernsohn heiratete er 1820 nach Gramschatz, wo 10 Kinder geboren wurden. 1848 wanderte er nach Amerika aus und ließ sich in Naperville (Illinois) nieder. Dort gründete er die Stenger Brewery, die er aus einer ehemaligen Brauerei aufbaute. Bereits 1851 übergab er die Brauerei, die bis 1893 bestand, an seine Söhne John (1825–1911) und Nicholas (1829–1864).

Weblinks
Stenger Brewery breweriana.com

Unternehmer (19. Jahrhundert)
Brauer (Deutschland)
Brauer (Vereinigte Staaten)
Person (Geiselbach)
Geboren 1792
Gestorben 1874
Mann


text:
Haploniscidae es una familia de isópodos.

Géneros
 Abyssoniscus Birstein, 1971
 Antennuloniscus Menzies, 1962
 Aspidoniscus Menzies & Schultz, 1968
 Chandraniscus George, 2004
 Chauliodoniscus Lincoln, 1985
 Haploniscus Richardson, 1908
 Hydroniscus Hansen, 1916
 Mastigoniscus Lincoln, 1985

Referencias


text:
Small red scorpionfish (Scorpaena notata) is a venomous Scorpionfish, common in marine subtropical waters. It is widespread in the Eastern Atlantic from the Bay of Biscay to Senegal, Madeira, Azores and the Canary Islands, including the Mediterranean (rare in northern Adriatic) and the Black Sea.

Taxonomy
The small red scorpionfish was first formally described in 1810 by the French polymath Constantine Samuel Rafinesque with the type locality given as Sicily. The specific name notata means "marked", an allusion to the large black spot on the spiny part of the dorsal fin.

Description
The small red scorpionfish has a maximum length of about  but a more normal adult length is around . The head is broad with a short snout and upwardly angled mouth. There is a short tentacle just above the eye and various other shorter tentacles, spines and flaps of skin decorating the head. The dorsal fin has twelve spines and nine soft rays and the anal fin has two spines and six soft rays. The pectoral fins are large and oval and have seventeen to nineteen rays. There are about forty-four vertical rows of scales on the body but the head, chest and the base of the pectoral fins are naked. The colour of this fish is generally reddish-brown and there is a large, semicircular pigmented spot between the sixth and tenth dorsal spines. The fins are spotted with brown and the caudal fin is unbarred.

Distribution and habitat
The small red scorpionfish is native to the subtropical eastern Atlantic Ocean, the Mediterranean Sea and the Black Sea. Its range extends southwards from the Bay of Biscay to Madeira, the Azores, the Canary Islands and the northwestern coast of Africa as far south as Senegal. It is found throughout the Mediterranean Sea but is uncommon in the Adriatic Sea. It is present in the Black Sea as the subspecies Scorpaena notata afimbria. It is usually a littoral species but also occurs in deeper water down to a depth of about .

Biology
The small red scorpionfish is a benthic species and is usually found resting on rocks. It is usually solitary, and it feeds on small fishes, crustaceans and other bottom-dwelling invertebrates. Little is known about its reproduction but it probably spawns in May.

Parasites

The small red scorpionfish has several parasites. Among them, the monogenean Microcotyle algeriensis was recently (2017) discovered on the gills of fish collected off Algeria.

References

External links

Scorpaena
Fish described in 1810
Taxa named by Constantine Samuel Rafinesque
Fish of the Mediterranean Sea
Fish of the Black Sea
Fish of Europe


text:
X.25 est le protocole de communication utilisant la commutation de paquets qui a été
standardisé par le CCITT en 1976. La dernière recommandation Recommandation X.25 (10/96) est approuvée le 01/10/1996.

En France, après avoir été exploité par la société Transpac filiale de France Télécom, c'est sous sa nouvelle dénomination Orange Business Services que la commercialisation et la maintenance en a été assuré jusqu'en , date de fin d'exploitation technique et commerciale.
Cette fermeture a entrainé l'arrêt des services minitel qui s'appuyaient sur ce réseau X25.

Histoire

Fin 1971, Alain Profit, responsable du projet Hermes et chef du groupement ITD (Informatique et Transmission de Données) au CNET, lance l'étude et la réalisation d'un réseau expérimental à commutation par paquets dont il confie la responsabilité à Rémi Després. Ce projet deviendra six ans plus tard la norme X.25.

Un projet concurrent, proche de TCP/IP et appelé Cyclades, avait été créé par Louis Pouzin. Il n'a pas été retenu, ce qui explique le futur retard français dans les années 1990 en matière d'Internet.

Le choix du mode Circuit virtuel pour X.25 est notamment approuvé par Bell Canada qui, dans un premier temps, pour son projet de réseau public Datapac , avait proposé d'adopter un mode datagramme.

Le mode circuits virtuels sera celui du standard X.25 du CCITT, adopté pour les réseaux publics de transmission de données à partir de 1976, en particulier pour Transpac en France.

Le standard a X.25 été adopté en 1976 par le CCITT pour l'accès aux réseaux de transmission de données en mode paquets, fondé sur sa variante circuits virtuels.  Elle répondait aux besoins exprimés par cinq opérateurs qui voulaient offrir au plus vite un réseau public adapté aux besoins des échanges informatiques (accès de terminaux à des ordinateurs distants, et échanges entre ordinateurs) : Transpac pour la France, Datapac pour le Canada, Telenet pour les États-Unis, NTT pour le Japon, et Euronet pour les échanges intra-européens. Leurs ingénieurs, dans le cadre de la Commission d'étude VII du CCITT et avec la coopération d'ingénieurs d'autres pays, ont finalisé sa spécification en  à Genève.

En 1977, une nouvelle société d'économie mixte, filiale de la Direction Générale des Télécommunications est chargée de l'exploitation et de la commercialisation du réseau public Transpac, réseau de transmission de données au protocole X25 couvrant tout le territoire français.
Transpac a été utilisé pour l'annuaire électronique (par minitel) ainsi que par les distributeurs de billets et les terminaux de paiement bancaires.
Le chiffre d'affaires de Transpac était de 550 MF en 1984, avant de dépasser les 2 milliards de francs en 1987.

X.25 a été progressivement supplanté par les protocoles IP et TCP d'Internet, publiés en 1981 ( et ).

Le protocole X.25 était aussi utilisé dans des réseaux tels que le réseau allemand de transmission de données « Datex-P », le réseau de la navigation aérienne français, dans le protocole radio AX.25 (utilisé par les radioamateurs, et notamment pour l'APRS), ainsi que dans beaucoup d'établissements bancaires (protocole ETEBAC) pour gérer les guichets automatiques bancaires. En 2013, l'utilisation de ce protocole est devenu anecdotique (encapsulation de type X.25 over TCP/IP).

En France, le dernier commutateur X.25 public a été éteint le .

Le protocole X25 peut continuer à être utilisé en surcouche d'IP (voir encapsulation).

Couches
X.25 intègre les trois couches basses du modèle OSI () :
 niveau 1 : couche physique
 niveau 2 : couche liaison
 niveau 3 : couche réseau

X.25 définit l'interface entre un ETTD (Équipement terminal de traitement de données) et un ETCD (Équipement terminal de circuit de données) pour la transmission de paquets. Il fixe donc les règles de fonctionnement entre un usager du réseau et le réseau lui-même. La recommandation X.121 est utilisée pour l'adressage.

Notes et références

Recommandation de l'UIT-T
Protocole réseau
Protocole de télécommunication
Protocole réseau sur la couche réseau
Protocole réseau sur la couche liaison
Protocole réseau sur la couche physique
Histoire des réseaux informatique


text:
André Le Nôtre, född 12 mars 1613 i Paris, död 15 september 1700 i Paris, var en fransk trädgårdsarkitekt och Ludvig XIV:s främste trädgårdsmästare. Le Nôtre är mest känd för att ha ritat den vidsträckta parkanläggningen vid slottet i Versailles.

Biografi
Le Nôtre bedrev först konstnärliga studier för att utbilda sig till målare men övergick snart till trädgårdskonsten. Han studerade några år i Italien, och anlade under denna tid en mycket känd trädgård i Villa Ludovisi i Rom. Hemkommen till Frankrike fick han i uppdrag att anlägga en stor park vid Vaux-le-Vicomte åt Fouquet. Detta verk uppmärksammades av Ludvig XIV som anställde Le Nôtre för att anlägga den stora parken vid Grand Trianon. Dessa anläggningar betraktas som det främsta exemplet på fransk barock och kom att tjäna som förebild för en mängd parkanläggningar i olika länder. Andra verk av Le Nôtre är parkerna vid Chantilly, Marly, Saint-Cloud, Sceaux med flera platser.

Han samarbetade med Louis Le Vau och Charles Le Brun vid utformningen av parken vid Vaux-le-Vicomte.

Källor

Externa länkar

Franska landskapsarkitekter
Franska trädgårdsarkitekter
Personer i Frankrike under 1600-talet
Personer från Paris
Födda 1613
Avlidna 1700
Män


text:
Nils Eklöf, född 25 juli 1904, död 22 december 1987, var en svensk friidrottare (medeldistanslöpning) och boxare. Han tävlade inhemskt för först Fredrikshof IF och sedan Finspångs IK i friidrott och vann SM-guld på 5000 m år 1925 och 1927. I boxning tävlade han för IF Linnéa.

Referenser

Svenska medeldistanslöpare
Svenska boxare
Födda 1904
Avlidna 1987
Män
Vinnare av Dicksonpokalen


text:
La battaglia di Shepeleviche o di Szepielewicze o di Ciecierzyn fu un attacco delle forze russe e cosacche su Shepeleviche.

La battaglia
Una piccola forza polacco-lituana di 5000 uomini sotto il grande atamano lituano Janusz Radziwiłł aveva fermato le forze russe sotto il comando del knyaz Yakov Cherkassky a Shklow e si era accampato a Hołowczyn. Questi venne a sapere che una forza russa al comando del knyaz Aleksey Trubetskoy attraversò il fiume Drut presso Ciecierzyn il 23 agosto. Radziwiłl venne raggiunto dall'atamanno Wincenty Korwin Gosiewski forte di 3000 uomini, incrementando le forze polacco lituane a 6000–8000 uomini.

Radziwiłł e Gosiewski tentarono quindi di fermare le forze zariste forti di 15.000 uomini presso Shepelevichy (Szepielewicze). Le forze di Trubetskoy includevano anche quelle di Cherkassky. Questi prese posizione presso Bialynichy (Białynicze). Questa volta l'esercito russo cercò di fiancheggiarlo, con la fanteria russa a tenere Shepelevichy e la cavalleria ad attaccare sul retro. Radziwiłł ordinò la ritirata il 24 agosto dopo che l'esercito polacco venne sconfitto e la sua artiglieria venne catturata dai russi.

Conseguenze
Radziwiłł con ciò che restava delle sue forze si ritirò a Minsk. La sua sconfitta portò i russi an on trovare opposizione alcuna in Lituania, e questi furono in grado di conquistare Polotsk, Vitebsk e Mogilev, avanzando verso il fiume Berezina. Le forze russe furono in grado di avanzare e conquistare Smolensk e Orsha che mantennero sino al 1661.

Note

Guerra nel 1654
Shepeleviche
Shepeleviche


text:
Im Won-hee (en hangul, 임원희; RR: Im Won-hui; Seúl, 11 de octubre de 1970) es un actor surcoreano.

Biografía
Estudió en la Universidad Nacional de Seúl.

Carrera
Es miembro de la agencia "Zen Stars" (젠스타즈). Previamente fue miembro de la agencia "A-list Entertainment".

El 1 de noviembre del 2007 participó como parte del elenco de la película Le Grand Chef donde dio vida al chef Bong-joo, el rival del chef Seong-chan (Kim Kang-woo).

El 13 de agosto del 2008 apareció como personaje principal de la película Dachimawa Lee donde volvió a interpretar al legendario espía coreano Dachimawa Lee. Papel que dio vida en diciembre del 2000 durante el cortometraje "Dachimawa Lee".

El 27 de enero del 2012 se unió al elenco principal de la serie Salamander Guru and The Shadows donde dio vida a Won-sam, un falso guru que ayuda a Min-hyuk (Choi Min-ho) a encontrar al responsable de la muerte de su padre, hasta el final de la serie el 30 de marzo del mismo año.

El 25 de junio del 2013 apareció como parte del elenco invitado de la serie Dating Agency: Cyrano donde interpretó al bombero Kim Chul-soo,

En mayo del 2014 se unió al elenco recurrente de la serie You're All Surrounded donde dio vida al oficial Cha Tae-ho, un miembro de la estación de policía de Gangnam.

El 7 de noviembre del 2016 se unió al elenco de la serie Romantic Doctor, Teacher Kim (también conocida como "Dr. Romantic") donde interpretó a Jang Ki-tae, el director general del hospital Doldam, hasta el final de la serie el 16 de enero del 2017.

En febrero del 2017 se unió al elenco recurrente de la popular serie Strong Woman Do Bong-soon donde dio vida a Baek Soo-tak, el CEO de la Constructora Baek Tak y un gánster, hasta el final de la serie el 15 de abril del mismo año.

El 7 de mayo del 2018 se unió al elenco recurrente de la serie Wok of Love donde interpretó a Wang Chun-soo, el chef principal del restaurante chino del "Giant Hotel" y el rival del talentoso chef Seo Poong (Lee Jun-ho), hasta el final de la serie en julio del mismo año.

En junio del 2019 se unió al elenco principal de la primera temporada de la serie Chief of Staff donde dio vida a Go Seok-man, el asesor principal de Kang Sun-young (Shin Min-ah) y amigo de Jang Tae-joon (Lee Jung-jae), hasta el final de la serie el 13 de julio del mismo año.

En septiembre del mismo año se unió al elenco recurrente de la serie Melting Me Softly donde interpretó al productor Son Hyun-ki, un trabajador de la emisora y colega de Ma Dong-chan (Ji Chang-wook), hasta el final de la serie el 17 de noviembre del mismo año. El actor Lee Hong-gi interpretó a Hyun-ki de joven.

En octubre del mismo año se unió al elenco recurrente de la serie Room No. 9 donde dio vida a Bang Sang-soo, un abogado asociado.

El 6 de enero del 2020 se unió al elenco de la serie Romantic Doctor, Teacher Kim 2 donde volvió a interpretar a Jang Ki-tae, el indeciso jefe de administración del hospital Doldam, hasta el final de la serie el 25 de febrero del mismo año.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Programas de variedades

Teatro

Musicales

Anuncios

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Zen Stars | Artist | Im Won-hee Official Website

 Im Won-hee (임원희) on Daum
 Im Won-hee (Korean actor) at HanCinema
 Im Won-hee on Rakuten Viki

Actores masculinos de televisión de Corea del Sur
Actores masculinos de cine de Corea del Sur
Alumnado del Instituto de las Artes de Seúl


text:
Ceresan - środek grzybobójczy na bazie organicznych związków rtęci. Środek ten jest podstawowym składnikiem zapraw do zwalczania chorób grzybowych nasion lnu, zbóż oraz innych roślin przemysłowych.

Fungicydy


text:
Rounders is een Amerikaanse dramafilm uit 1998 over de ondergrondse wereld van high-stakes poker. De film werd geregisseerd door John Dahl met in de hoofdrollen Matt Damon en Edward Norton. De film volgt de twee vrienden die hun schulden hopen af te lossen door middel van poker. De term "rounder" verwijst naar een persoon met als beroep kaarten.

De film kreeg matige recensies, maar dankzij de populariteit van poker werd Rounders langzaam een cultfilm.

Verhaal
Rounders gaat over voormalig rounder Mike McDermott (Matt Damon) die zijn vriendin Jo (Gretchen Mol) beloofd heeft om te stoppen met pokeren. Op dat moment komt zijn beste vriend "Worm" (Edward Norton) uit de gevangenis die een grote schuld heeft. Worm weet Mike te overtuigen om samen te gaan pokeren en zo geld bij elkaar te verdienen om Worms schuld te betalen.

De film begint met Mike die ervan overtuigd is al zijn geld ($30.000) te verdubbelen tijdens het pokeren tegen maffiabaas Teddy KGB (John Malkovich). Maar Mike zijn full house met drie negens en twee azen kunnen niet op tegen de drie azen en twee negens van Teddy. Mike verliest alles, stopt met pokeren en belooft zijn vriendin om nooit meer te spelen.

Negen maanden later: Mike studeert rechten en heeft 's nachts een baan als vrachtwagenchauffeur bij zijn voormalige pokerleraar Joey Knish (John Turturro). Mike heeft al die tijd niet gespeeld, maar zijn kennis van het pokerspel is nog altijd even goed.

Mike's vriend, Lester "Worm" Murphy, zien we voor het eerst als hij net uit de gevangenis komt. Uit het commentaar van Mike wordt duidelijk dat Worm in de gevangenis zat wegens valsspelen tijdens het pokeren en in de gevangenis lijken zijn vaardigheden om vals te spelen alleen maar te zijn verbeterd. Mike haalt Worm op van de gevangenis en al snel weet Worm Mike te overtuigen om samen een avond te gaan pokeren. Mike zegt dat één avond spelen geen kwaad kan. Worm heeft echter bij verschillende mensen een totale schuld van 15.000 dollar en moet dit snel betalen voordat ze achter hem aan komen. Later loopt dit nog op naar 25.000 dollar en Worm roept de hulp in van Mike.

Mike besluit dat er maar één ding op zit en dat is wederom te spelen tegen Teddy KGB. Het duurt niet lang voordat Mike zijn geld verdubbelt en genoeg heeft om alle schulden terug te betalen. Mike blijft goed spelen en ontdekt een tell. Uiteindelijk weet hij hierdoor 60.000 dollar te winnen. Hij maakt een straat en weet Teddy KGB ervan te overtuigen dat hij eigenlijk geen straat heeft, waardoor Teddy KGB al zijn geld inzet en verliest.

Nadat Mike alle schulden terugbetaald heeft, heeft hij nog 30.000 dollar over, hiermee gaat hij naar Las Vegas om te spelen in de World Series of Poker.

Rolverdeling

|- align=left
|colspan=3|Hoofdrollen
|- align=left
|width="15%" align=left|||width="15%" align=left| Mike McDermott||width="20%"align=left |Mike is een ex-pokerspeler die door zijn vriend Worm in de problemen komt.
|- align=left
|align=left|||align=left| Lester 'Worm' Murphy||Worm is de beste vriend van Mike, maar speelt vals en heeft een schuld.
|- align=left
|align=left|||align=left| Teddy KGB||Teddy KGB is de slechterik van de film.
|- align=left
|align=left|||align=left| Joey Knish||Joey is degene die Mike ooit heeft leren pokeren.
|- align=left
|colspan=3|Bijrollen
|- align=left
|align=left|||align=left| Jo||De vriendin van Mike die niet houdt van pokeren.
|- align=left
|align=left|||align=left| Petra||Petra is de manager van de club waar Mike en Worm vaak pokeren.
|- align=left
|align=left|||align=left| Osborne||
|- align=center
|}

Citaten
 Teddy KGB: If you don't have my money then you are mine.
 Mike: The game is no limit hold 'em. The Cadillac of poker.
 Worm: Why do you think your moves are so grand and noble and I'm always the idiot piece of shit!
 Teddy KGB: Want a cookie?
 Mike: Listen, here's the thing. If you can't spot the sucker in the first half hour at the table, then you are the sucker.
 Teddy KGB: He beat me... Straight up... Pay him... Pay that man his money.
 Teddy KGB: (with a strong Russian accent) Veeerry aggreeessive...

Prijzen/nominaties
 1998, Southeastern Film Critics Assocation AwardsGewonnen: Beste acteur Edward Norton
 1999, Venice Film FestivalGenomineerd: John Dahl

Trivia
 De ondergrondse pokerwereld die in de film te zien is, is gebaseerd op echte clubs en personen. De Chesterfield club was een eerbetoon aan New York's Mayfair Club, die op het moment dat de film uitkwam de bekendste club was waar gepokerd kon worden. Enkele personages waren gebaseerd op echte mensen. Joey Knish was gebaseerd op de New Yorkse rounder, Joel Bagels. Petra, de manager van de club in de film, was gebaseerd op een vrouw met gelijkwaardige taken in de Mayfair, genaamd Ingrid. En de "echte" Teddy KGB was eigenlijk Eddie KGB, een oude man die in werkelijkheid voor lage bedragen speelde en geen connecties heeft met de maffia.
 Pokerspeler Johnny Chan accepteerde een rol in de film, omdat zijn dochter graag Matt Damon wilde ontmoeten.
 Matt Damon en Edward Norton werden beide gesponsord door Binion's Horseshoe Casino om in de World Series of Poker van 1998 te spelen.
 Edward Norton draagt een Ierse Claddagh-ring.
 De hand die hoofdrolspeler Mike steeds in zijn dromen ziet was de laatste hand van het W.S.O.P. waarmee Johnny Chan de nieuwkomer Erik Seidel versloeg en voor de 2e achtereenvolgende keer W.S.O.P. kampioen werd.

Externe link

Amerikaanse film
Film uit 1998
Dramafilm
Cultfilm
Sportfilm
Film van Miramax Films


text:
Čizmić is a Croatian surname. Notable people with the surname include:

Leo Čizmić (born 1998), Israeli-born Croatian basketball player, son of Teo
Teo Čizmić (born 1971), Croatian basketball player and coach

Croatian surnames


text:
Едуа́рд Володи́мирович Гро́мцев — майор МВС України.

Станом на липень 2015-го — у складі батальйону міліції громадської безпеки особливого призначення
ГУМВС в Дніпропетровській області.

Нагороди
8 вересня 2014 року — за особисту мужність і героїзм, виявлені у захисті державного суверенітету та територіальної цілісності України, вірність військовій присязі під час російсько-української війни, відзначений — нагороджений орденом «За мужність» III ступеня.

Джерела
 Указ Президента
 Національна поліція. Дніпропетровська область


text:
The Rajapalayam, also known as the Polygar Hound or Indian Ghost Hound, is a southern Indian dog breed. The breed is named after Rajapalayam, a town in the Virudhunagar, Tamil Nadu.

Four commemorative postage stamps were issued on 9 January 2005 by India Post for four breeds: Himalayan Sheepdog, Rampur Hound, Mudhol Hound (Face value  5 each) and Rajapalayam (Face value  15). The Rajapalayam dog is known to live up to 12 years of age.

History

In the 18th century, there are records of about 50 different dog breeds being recognized in the Indian subcontinent.  One of them was this breed of dog known as Rajapalayam.  Historical observers believe that it was first raised during the Nayak dynasty, the main royal family of Tamil Nadu.  Not only are they great watchdogs but fiercely loyal, they are also very handsome to look at.  It cannot be forgotten that the villagers of the region used them in ancient times to guard the agricultural crops, livestock and agricultural produce and today it has become one of the most popular dog breeds in India. It is recorded in history that during the Poligarh wars of Karnataka and Tipu Sultan from 1799 to 1805, it was used as a royal encampment and played a very important role in the battle by biting and killing horses.  It is also said that Tipu made a large collection of them in his hands.  Today, the Indian army has realized the greatness and ability of these dogs and has trained them in the force.

Appearance
It is a large dog, usually measuring about 65–75 cm (25–30 inches) at the withers and weighs 30 – 45 kg. Mostly found in the centre of Tamil nadu, the Rajapalayam was bred to be the complete hunter and estate guardian with features that allow it to excel.  Primarily used to hunt wild boar independent of the handler, the Rajapalayam is unique in two ways. First, it fulfills the functions of a bay dog as well as a catch dog; secondly the Rajapalayam can hunt by sight as well as track by scent. While hunting they can be relentless pursuers that are not intimidated by complex terrain or bodies of water. After finding their prey, the dogs take it down and bring it back to the handler. If the dog is unable to bring down its prey, it injures and corners the target till the handler can get to it. This dog can hunt alone, in pairs, in a pack, or with its owner.

Rajapalayams tend to be more muscular and heavier boned than most sighthounds, but they share the deep chest and basic body structure that exudes speed and physical ability. Its facial structure is considerably different from that of a Caravan Hound, with a slightly larger head and more powerful jaws. It has a slightly curled tail.

An extremely handsome and graceful dog, the Rajapalayam has a double suspension gait, similar to the trotting of a thoroughbred horse. The staple colour is milk white, although faint brown markings are quite common, and the pink nose is standard.

Eye color can range from golden to brown and green. Puppies born with whitish or blue eyes are usually deaf and should not be bred. The coat is single, short, and fine; these dogs don't do well in very cold climates, but excel in the heat of South India or tropics.

While many Rajapalayam dogs suffer from mange, it rarely is serious, as mange is actually caused by mites, so it is basically a matter of preventing mites rather than a breed issue. Otherwise, the breed is robust and low-maintenance.

Rajapalayam dogs have a pink nose, button ears, whiptail and golden eyes. They have a gait similar to that of a horse and were also used during the Carnatic Wars and Polygar war against the British cavalry. They aren't fast runners, but are tireless and steady over long distances. There were reports that the Indian Army in Kashmir had them as guard dogs.

Future of the breed
The pure Rajapalayam used to only be found in isolated pockets around southern Tamil Nadu. A dog breeding unit was established at Saidapet, Chennai, during 1980–81. This unit primarily rears native breeds such as the Rajapalayam dog, Combai dog, kanni, and Chippiparai. To create awareness and encourage dog lovers to rear native breeds, the Animal Husbandry Department of the Government of Tamil Nadu participates in dog shows. Localities have established a cooperative, and interested families receive female dogs and the expertise that is required for large-scale breeding. The Indian Postal Department has brought out postage stamps on the Rajapalayam dog breed, as well as the Mudhol Hound, Rampur Hound, and the Himalayan Sheepdog. The Kennel Club of India has taken up the cause of the Rajapalayam.  With the club's cooperation, the "Save the Rajapalayam Project" has been launched. These initiatives have successfully brought the breed back from the brink of extinction.

It is important to research properly before purchasing or adopting a puppy, because many unethical breeders are giving customers inbred and genetically compromised puppies.

See also
 Dogs portal
 List of dog breeds
 List of dog breeds from India
 Pampas Deerhound

References

External links
 https://petidregister.com/rajapalayam/how-long-do-rajapalayam-live-rajapalayam-lifespan/

Dog breeds originating in India
Sighthounds


text:
Johan Hendrik Gallée (Vorden, 9 september 1847 - Utrecht, 3 februari 1908)  was een Nederlands germanist, anglist en neerlandicus. Hij was als hoogleraar in de oud-Germaanse en vergelijkende taalstudie verbonden aan de Universiteit Utrecht.

Biografie
Johan Hendrik Gallée werd op 9 september 1847 geboren in Vorden als zoon van Johannes Hermanus Gallée en Neeltje van Olst. Hij volgde basisonderwijs aan de lokale dorpsschool en daarna ging hij naar het gymnasium in Zutphen. Vervolgens schreef hij zich op negentienjarige leeftijd in aan de letterenfaculteit van de Universiteit Leiden. In 1873 promoveerde hij aldaar onder Matthias de Vries op een proefschrift getiteld De dramatische vertoningen in de middeleeuwen.

In 1872 werd hij aangesteld als docent Nederlandse taal- en letterkunde aan zowel het gymnasium als de Hogereburgerschool te Haarlem. In 1879 werd hij aangesteld als docent aan het gymnasium in Utrecht. Twee jaar later volgde zijn benoeming tot lector aan de Universiteit Utrecht. In 1882 werd hij benoemd tot hoogleraar in de oud-Germaanse en vergelijkende taalstudie met als leeropdracht: Het Gotisch, de beginselen van het Sanskriet, de beginselen der vergelijkende Indo-Germaansche taalwetenschap in het algemeen en der Germaansche in het bijzonder, het Angelsaksisch en het Middel-Hoogduitsch. Hij aanvaardde in datzelfde jaar zijn ambt met de rede De invloed van de taalstudie op het gebied der letteren en der mythologie. In 1892 werden de beginselen van het Sanskriet uit zijn leeropdracht gehaald.

Als hoogleraar inspireerde Gallée zijn studenten om zich in Nedersaksische dialecten te verdiepen. Ook stimuleerde hij multidisciplinair onderzoek waarmee hij zijn tijd vooruit was. Hierdoor droeg hij onder andere bij aan het verbeteren van de fonograaf samen met de hoogleraar fysiologie Hendrik Zwaardemaker. Gedurende het collagejaar 1890-1891 vervulde hij de functie van rector magnificus. In die hoedanigheid sprak hij de rede De wording van het woord en de ontwikkeling der taal uit.

In de laatste decennia van zijn leven werd Gallée ook een verwoed fotograaf. Hij probeerde vooral het dagelijks leven en de architectuur van boerderijen vast te leggen. In de woorden van Vollgraff: "Zoodra de vacantie dáár was, toog hij het land door en doorkruiste het in alle richtingen; overal rondziende, van allerlei verzamelende, nooit van de reis komende zonder een macht van teekeningen en photo's van volkstypen en volkskostumen en boerenhuizingen."

Tijdens zijn carrière is Gallée benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en de Orde van de Rode Adelaar. Ook werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.

Gallée bleef hoogleraar tot aan zijn dood in 1908.

Enkele foto's gemaakt door Gallée

 Meer foto's van Gallée in Wikimedia Commons.

Publicaties (selectie)

 Bijdrage tot de geschiedenis der dramatische Vertooningen in de Nederlanden gedurende de middeleeuwen. Haarlem 1873
 Academie en Kerkeraad, 1617-1632. Utrecht 1877, 1878
 De Bode. Driemaandelijksch Overzicht der Nederlandsche taal- en letterkunde en van de periodieke pers der verwante talen. Haarlem.
 Altsächsische Laut- und Flexionslehre. Haarlem 1878
 Gutiska.
 I. Lijst van Gotische woorden, wier geslacht of buiging naar analogie van andere Gotische woorden of van het Oudgermaansch wordt opgegeven. Utrecht 1880
 II. De adjectieven in het Gotisch en hunne suffixen. Utrecht 1882
 Nog eenige ten opzichte van genus of flectie onzekere Gotische woorden. Utrecht 1882
 De invloed van de taalstudie op het gebied der letteren en der mythologie. Utrecht 1882
 De wording van het woord en de ontwikkeling der taal. Utrecht 1891
 Altsächsische Grammatik. Halle (Saale)-Leiden 1891, 1910
 Altsächsische Sprachdenkmäler. Leiden 1894
 Woordenboek van het Geldersch-Overijselsch dialect. Deventer 1895, Den Haag 1896
 'Sporen van Indo-germaansch ritueel in germaansche lijkplechtigheden', in: Volkskunde. Tijdschrift voor Nederlandsche Folklore XIII (1900-1901), p. 89-99 en 129-145.
 Het boerenhuis in Nederland en zijn bewoners. Utrecht 1908, Zwolle 1978

Referenties

 (1909). Levensbericht van J.H. Gallée. in: Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 1909, p. 67 t/m 93
 (1888-1891) Johan Hendrik Gallée in: Biographisch woordenboek der Noord- en Zuidnederlandsche letterkunde
 (2002). Johan Hendrik Gallée 1847-1908, Nedersaksische pionier in: Biografisch Woordenboek Gelderland., Hilversum, p. 54 t/m 56
 (1918). Gallée, Johan Hendrik in: Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek. Deel 4
Profiel op Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae''

Nederlands taalkundige
Rector magnificus van de Universiteit Utrecht


text:
Ministerstwo Finansów Federacji Rosyjskiej () – federalny organ władzy wykonawczej w Federacji Rosyjskiej, odpowiedzialny za prowadzenie polityki państwa i zarządzanie z zakresu budżetu państwa, podatków, ubezpieczeń, waluty, bankowości, mikrofinansów, długu publicznego, księgowości, produkcji.

Przypisy

Bibliografia
 Oficjalna strona Ministerstwa Finansów Federacji Rosyjskiej

Ministerstwa Federacji Rosyjskiej


text:
Tøjning (eng. strain) er en enhedsløs størrelse i mekanik, der beskriver et materiales relative forlængelse (deformation) som følge af en påtrykt mekanisk spænding . Tøjning indgår i beregningen af Youngs modul  (også kendt som elasticitetsmodulet eller E-modul), der er et udtryk for et materiales stivhed.

Tøjning kan udtrykkes som:

eller som:

hvor  er længden af emnet, og
 er ændringen i længde.

Se også
 Hookes lov

Kontinuumsmekanik

en:Strain (materials science)
he:מעוות (הנדסה)
pl:Odkształcenie


text:
This list of Little Einsteins episodes gives the date and plot for each broadcast of the children's television series Little Einsteins during 2005–2010. The series followed on from a direct-to-DVD release, Our Huge Adventure (later rereleased as episodes 27 and 28 of Season 1, "A Brand New Outfit" and "The Missing Invitation" respectively), and was followed by a second double length episode, Rocket's Firebird Rescue in 2010.

Series overview

Episodes

Season 1 (2005–06)

Season 2 (2007–10)

Notes

References

Little Einsteins episodes, List of


text:
TAME operated flights to domestic destinations and international destinations. All destinations were operated from Quito.

TAME destinations
Key:

References

Lists of airline destinations


text:
Motortec is an international trade fair of automotive components and accessories originally only held biennially (on odd years) in Madrid, at the IFEMA exhibition centre. The 2007 edition, held in May, boasted 804 exhibitors from 24 countries. The 2009 edition took place in March.

Until 2020, it was known as Motortec Automechanika Madrid. The collaboration with Messe Frankfurt was not renewed.

The 16th Motortec Madrid took place from 20 to 23 April 2022. 500 exhibitors presented their products and services. Over 52,000 visitors came to the show.

It has now been exported to Chile starting in 2022. The first Motortec Chile took place from 6 to 8 October 2022. Over 35 exhibitors and 80 brands presented their products and services. Over 3,000 visitors came to the show.

See also
 Automechanika

External links

References

Trade fairs in Spain


text:
Die Städtische Bierbrauerei Pirna war eine Bierbrauerei in Pirna, am Tor zur Sächsischen Schweiz.

Geschichte
Ende des 19. Jahrhunderts existierten in Pirna sieben Brauereien. Die am längsten produzierende Brauerei war die Städtische Brauerei. Adolf Maultzsch übernahm diese 1874 und benannte sie in Bergschloßbrauerei um. 1889 übernahmen die Brüder Schrey die Brauerei und benannten sie in Bergschlößchen-Brauerei & Malzfabrik um. 1907 gründeten sie die Aktiengesellschaft Brauerei Bergschlößchen, Gebr. Schrey AG. Die Dresdner Felsenkeller-Brauerei besaß einen großen Anteil der Aktien. Diese strebte nach Vergrößerung, nachdem sie bereits 1905 die Malzfabrik Pirna von J. Ph. Lipps & Co. übernommen hatte. 1927 wurde die Brauerei in Brauerei zum Felsenkeller Pirna AG umbenannt. 1933 endete die eigenständige Brautätigkeit, seitdem füllte man als Niederlassung der Dresdner Felsenkellerbrauerei nur noch deren Bier ab.

1978 erfolgte dann die komplette Schließung der Brauerei. Bis 1990 fungierte sie noch als Vertriebsstation des VEB Getränkeversorgung Pirna. Heute befindet sich auf dem Gelände der abgerissenen Brauerei ein 2012 eröffnetes Seniorenzentrum.

Biersorten
 Brauerei zum Felsenkeller AG
 Felsenkeller Edel
 Felsenkeller Kristall
 Lagerbier

 VEB Dresdner Brauereien (Betriebsteil)
 Malzbier
 Vollbier Hell
 Deutsches Pilsner
 Mumm Bockbier

Literatur
 Robin Hermann: Sächsische Brauereien. Selbstverlag, Chemnitz 2011, ISBN 978-3-940860-04-0.

Weblinks
 Historische Etiketten

Pirna
Geschichte (Pirna)
Pirna
Ehemaliges Unternehmen (Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge)
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge)
Ehemalige Aktiengesellschaft in Deutschland


text:
Linus Olsson, född 25 november 1987, är en svensk fotbollsspelare (försvarare). Han kom till Landskrona BoIS 2001 från Borstahusens Bollklubb. Olsson debuterade i Superettan för klubben 2007. Den 17 mars 2012 blev det klart att Olsson lämnar Landskrona BoIS.

Referenser

Svenska fotbollsspelare
Födda 1987
Levande personer
Män
Spelare i Landskrona BoIS
Svenska idrottare under 2000-talet


text:
Per Danker (født 2. februar 1934 i Kongens Lyngby) er ingeniør fra Syddansk Universitet 1966, og tidligere redaktør for den grønlandske avis Sermitsiaq (1969-82), som han udviklede fra lokalblad i Nuuk (Godthåb) til landsdækkende avis.

Desuden er han forfatter, fotograf, grafiker og håndtegner, hvilket blandt andet har gjort ham til bagmand for den muntre satiriske tegneserie "Parcafolket/Parcarsuallit", der har rumsteret i grønlandsk presse siden de dukkede op i Sermitsiaq i 1969 og som dermed fylden 50 år i 2019. For tiden slår Parcafolket sine folder på www.kamikposten.dk. Parcategningerne med tekster figurerer tillige i et utal af bøger, faglige rapporter, blade og kampagner osv. Udstilling: Grønlands Satire i 2015 Nuuk Kunstmuseum, København og Helsingfors.

Han blev uddannet og dernæst ansat som radio-radartekniker i Flyvevåbnet 1954-1960. Udlånt til Danmarks Meteorologiske Institut (Narsarsuaq 1959). Ansat ved Fyr og Vagervæsener (Loranstationen Orssuiagssuaq ved Ammasalik 1960-62). Teleingeniør og siden souschef og afsluttende eksportchef ved TELE Greenland (Grønlands Televæsen) (1966-1992).

Per Danker arrangerede indførelses af samtidigheds TV via radiokæde på Vestkysten af Grønland i 1982 og udvirkede at Tele Greenlands Teleskole i Qaqortoq blev til Handelsskole syd (Niuernermik Ilinniarfik) i 1983.

I 1976 var han ophavsmand, forfatter af tekst og synopsis samt medinstruktør på "Radiokædefilmen" og ligeledes på "Grønland – et Informationssamfund" (1996). Medvirkede i filmen "Sume - Mumisitsinerup Nipaa" 2014.

Stifter og indehaver af firmaet/forlaget Danker & Danker Fabrications "Parcaforlaget" siden 1994. Hjemmeside: www.danker.info

Idemand bag "Grønlands Grønne Bog" 1988. Redaktør og forfatter af en række bøger som grønlandsafsnittet i "Danish Exporters 1997". Erhvervshåndbøgerne "This is Greenland 1999" og "This is Greenland  2000". TELE Greenlands historie: "TELE 75 * Oqaluttuatsialaat * Krønike". De årlige parcabøger "Parcafolket/Parcarsuallit", der er udgivet siden 1976. Medforfatter, illustrator og udgiver af  "Juntaaq" 2018.  Forfatter til artiklen om Sermitsiaqs 22-årige amatørtid "Der var engang et lokalblad" i Tidsskriftet Grønland, NR 4 2018.

Bestyrelsesposter
 Medlem af Det grønlandske Selskab (1966-)
 Danmarks Tekniske Museum (1969)
 Bestyrelsesmedlem i Selskabet for Arktisk Teknologi (1994-1997)
 Formand for Foreningen af Grønlandsjournalister (2009 -)

Chefredaktører fra Danmark


text:
Junín de los Andes ist die Hauptstadt des argentinischen Departamento Huiliches im Südwesten der Provinz Neuquén. Sie ist ein bedeutendes Viehzuchtzentrum in der Provinz und gilt als Zentrum der Forellenfischerei.

Geographie
Junín de los Andes liegt am rechten Ufer des Río Chimehuin, im Osten vom Departamento Huiliches, der im Südwesten der Provinz gelegen ist. In der Nähe der Stadt befinden sich die Seen Huechulafquen, Paimún, Epulafquen, Lolog und Currhué.

Klima
Das Klima in Junin de Los Andes ist gemäßigt-kalt im Sommer und kalt-feucht im Winter. Die Sommer sind relativ kühl und die Winter lang dauernd. Die nahe gelegene Seen wirken auf das lokale Klima. Die jährliche Niederschlagsmenge beträgt 2000 Millimeter im Mittel.

Geschichte
Vor der Ankunft der Weißen besiedelten Mapuche und Tehuelche die Region. Während der Wüstenkampagne besiegten die Truppen Julio Argentino Rocas die indigenen Völker. Zweck des Kriegszuges war es, die argentinische Dominanz über Patagonien sicherzustellen. 1882 erreichte die Armee die Senke, in der die heutige Stadt liegt. Dort wurde das erste Fort in der Gegend errichtet.

1883 wurde im Auftrag des Kardinals Giovanni Cagliero eine spätere Expedition ins Tal des Río Chimehuín durchgeführt, um eine Siedlung zu gründen. Der Führer der Expedition, Miguel E. Vidal wählte die Lage für den Bau eines neuen Forts und gilt deshalb als Stadtgründer.

Anfangs waren die meisten Einwohner Militärs. Im späten 19. Jahrhundert und im frühen 20. Jahrhundert kam eine wichtige Siedlerwelle in die Gegend. Die Stadt wurde ein bedeutendes Viehzuchtzentrum in ihrer Provinz.

1955 wurde der Ort zusammen mit San Martín de Los Andes und Cutral-Có durch nationale Verordnung zur Gemeinde erklärt. Sie gilt die älteste Gemeinde in der Provinz.

Bevölkerung
Am Anfang des 20. Jahrhunderts lebte die meisten lokalen Einwohner auf dem Land. Nach der Volkszählung 1924 hatte die Stadt 620 Einwohner, während die Landesbevölkerung betrug damals 1.780. Zwischen 1991 und 2001 stieg die Einwohnerzahl von 7.333 Menschen auf 10.302.

Entwicklung der Bevölkerung

Wirtschaft
Anfangs war die lokale Wirtschaft auf die Tierhaltung gestützt. Nach der Einrichtung des Nationalparks Parque Nacional Lanín im Jahre 1937, ist der Tourismus die wichtigste Einnahmequelle der Stadt. Junín de los Andes ist heutzutage einer der berühmtesten touristischen Zielorte in der Provinz.

Verkehr

Flughafen
Die Stadt verfügt über den Flughafen Chapelco (IATA-Flughafencode: CPC, ICAO: SAZY). Der Flughafen befindet sich 20 km südwestlich der Stadt an der Ruta Nacional 234.

Straße
Die Anfahrt zur Stadt ist die Ruta Nacional 234, die die Ruta Nacional 40 mit der Ruta Nacional 231 verbindet. Die Ruta Nacional 40 führt nach San Martín de Los Andes in Richtung Süden und nach Zapala in Richtung Norden.

Sehenswertes
Auf der Plaza San Martín kann man die Araukarien sehen, die dort vom Pater Ginés Ponte gepflanzt wurden. Oberst Brondsted benannte sie Plaza Bartolomé Mitre im Jahre 1897. Seit dem 17. August 1950 heißt der Platz Plaza San Martín.

In der Stadt ist die Kirche Iglesia de Las Nieves (dt. "Kirche des Schnee"). Ihr Anbau begann 1951. Ihr Name erinnert an den Schneefall, der am Abend vor der Eröffnung war. Im Inneren des Gebäudes ruht der Leichnam des Salesianer-Paters Domingo Milanesio, der in der Region  evangelisiert hat.

Im Mapuche-Museum werden verschiedene historische Dokumente der Stadt sowie Objekte des Mapuche Volkes ausgestellt.

Neben dem Rathaus befindet sich die Plaza Centenario, die 1983 anlässlich der Hundertjahrfeier der Stadtgründung eröffnet wurde. In diesem Platz ruhen die sterblichen Überreste von Miguel Vidal.

Im Osten der Stadt liegt der Berg Cerro de la Cruz. An seinem Gipfel befindet sich ein großes weißes Kreuz, die sichtbar von der Stadt aus ist. Das Kreuz wurde 1957 vom Erzbischof Mendozas Alfonso Buteler geweiht.

Der Kurort am Ufer des Rio Chimehuin ist ein beliebter Platz für den Sommersport in der Stadt.

Weblinks

 Portal über die Stadt (spanisch)
 Information über die Stadt bei Interpatagonia.com (spanisch)
 Touristischer Führer (spanisch)

Einzelnachweise


text:
Jan Falkowski (ur. 27 kwietnia 1938 w Targowisku Dolnym) – polski geograf, specjalizujący się w geografii ekonomicznej i gospodarce przestrzennej

W 1956 roku ukończył liceum w Lubawie, rok później podjął studia geograficzne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ukończył je w 1962 roku, tematem jego pracy magisterskiej, wykonywanej pod kierownictwem Rajmunda Galona była Morfologia doliny Osy. W 1969 roku podjął pracę na UMK, w 1973 uzyskał stopień doktora nauk geograficznych, a w 1981 doktora habilitowanego.
27 grudnia 1993 uzyskał tytuł profesora nauk o Ziemi, a w 1998 tytuł profesora zwyczajnego.

Dwukrotnie (w latach 1982-1987 i 1996-1997) pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Geografii UMK, a w latach 1997-2002 dyrektora Instytutu Geografii UMK. Od 1988 piastuje stanowisko kierownika Zakładu Gospodarki Przestrzennej i Planowania Strategicznego Instytutu Geografii.

Wybrane publikacje
 Wpływ urbanizacji i uprzemysłowienia na przemiany w strukturze przestrzennej rolnictwa: (na przykładzie aglomeracji dolnej Wisły) (1981, rozprawa habilitacyjna)
 Od Hamburga do Alp (1992, )
 Krajobrazy wiejskie: (klasyfikacja i kształtowanie) (1993, współautorstwo, )
 Geografia społeczno-gospodarcza świata (1997, współautorstwo, )
 Geografia społeczno-gospodarcza świata dla szkół ponadpodstawowych  (2001, współautorstwo, )
 Geografia rolnictwa świata (2001, wspólnie z Jerzym Kostrowickim, )
 Ziemia Lubawska: przyroda, historia, osadnictwo, społeczeństwo, gospodarka (2006, )

Linki zewnętrzne

Polscy geografowie
Absolwenci Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Urodzeni w 1938
Ludzie związani z Lubawą


text:
Mysterium (z lat. mysterium, tajemství) je středověká náboženská hra (14.-16. století) uvádějící na scénu epizody ze Starého i Nového zákona či příběhy ze života svatých. Mysteria se většinou pořádala u příležitostí církevních svátků, prováděli je amatérští herci (ale i mimové, žongléři) v simultánních dekoracích, tzv. mansionech.

Mysterium trvalo několik dní; řídil je vůdce-organizátor hry a propojení jednotlivých epizod a míst zajišťoval herec-vypravěč, přičemž styl hry se od epizody k epizodě měnil. Text a vůdce většinou vybírala obec, která si také mysterium objednávala. Herci zakládali bratrstva. Církev, pohoršená sílící burleskní tendencí a hrubostí, podnítila v roce 1548 zákaz pořádání mysterií (vydán pařížským parlamentem pro kraj Île-de-France); tradice těchto her se však ještě nějakou dobu udržela a rozšířila se po celé Evropě (autos sacramentales ve Španělsku a Portugalsku, miracles plays v Anglii, laudi v Itálii, Mysteruanspiele v Německu). Silně ovlivnily drama alžbětinské (Marlowe, Shakespeare) a Španělsko (Calderón).

Pašijové mysterium, které vyprávělo o životě Kristově, mísilo groteskní komiku s teologickými diskuzemi; účastnilo se ho celé město, které jim bylo "zdivadelněno".

Literatura
 Mystérium, in Divadelní slovník, Patrice Pavis, Divadelní ústav Praha 2003

Divadelní žánry


text:
The following is a list of waterfalls in the US state of Kentucky.

 Bad Branch Falls Kentucky, in Letcher County near source of Cumberland River
 Cumberland Falls, located in the Cumberland Falls State Resort Park
 Dog Slaughter Falls, located downstream of the Cumberland Falls State Resort Park
 Eagle Falls, located in the Cumberland Falls State Resort Park
 Northrup Falls, located one mile east of the Colditz Cove State Natural Area
 Seventy Six Falls, located in Clinton County, Kentucky
 Slave Falls, located on the Fork Ridge Road Sawmill Trailhead
 Star Creek Falls, located on the Cumberland River
 Tioga Falls located in West Point Ky
 Yahoo Falls, located in the Big South Fork National River and Recreation Area

See also
 List of waterfalls

References

Kentucky


text:
Der Truppenübungsplatz Aschaffenburg (engl.: Training Area Aschaffenburg) war von 1936 bis 2007 ein Standort- bzw. Truppenübungsplatz in Aschaffenburg.

Geschichte
Die Anlage wurde bis zum Abzug der in Aschaffenburg stationierten Einheiten und Verbände der 3. Brigade der 3. US-Infanteriedivision und anderer US-Truppenteile im Jahr 1993 als Standortübungsplatz (engl.: Local Training Area) geführt. Erst danach erhielt er die Bezeichnung Truppenübungsplatz, da er fortan bis zu seiner Schließung im September 2007, meist in Kompanie- bis Bataillonsstärke, nur noch von auswärtigen Truppen der US-Streitkräfte, vornehmlich aus den umliegenden Standorten Hanau, Darmstadt, Babenhausen (Hessen), Würzburg und Kitzingen, für Gefechtsübungen mit Manöver- und Darstellungsmunition genutzt wurde.

Angelegt wurde der südlich des Aschaffenburger Ortsteils Schweinheim gelegene ehemalige Übungsplatz durch das Königreich Bayern nach dem Erwerb von Grundstücken von der Gemeinde Schweinheim 1912/13 in einer Gesamtfläche von 95.008 fränkischen Dezimalen (ca. 32 ha) sowie von landwirtschaftlichen Grundstücken privater Eigentümer. Im Jahr 1920 wurde das damals 240 Tagwerk (ca. 82 ha) große Gelände durch die Gemeinde Schweinheim vom Reichsschatzministerium gepachtet und landwirtschaftlichen Zwecken nutzbar gemacht. Ab 1936 diente das Gelände erneut als lokaler Exerzierplatz – diesmal der Wehrmacht, die in Aschaffenburg entlang der Würzburger und der Schweinheimer Straße weitere Kasernen errichtete (Pionier-, Lagarde-, Bois-Brulé- und Artilleriekaserne). Kernbereich des Wehrmachts-Exerzierplatzes war ein Pionier-Übungsplatz. Dort ereignete sich am 21. Juli 1943 ein Explosionsunglück: Der Tod von 33 Soldaten war zu beklagen. Von seiner Vergangenheit als Pionierübungsplatz zeugen heute noch die Reste verschiedener Bauwerke, die ausschließlich zu Übungszwecken errichtet wurden, z. B. Brückenpfeiler, Brückenwiderlager, u. a.

In den letzten Wochen des Zweiten Weltkrieges richtete die US-Streitkräfte auf dem Exerzierplatz ein Feldlager mit Lazarett ein. Ab 1946 wurde der Exerzierplatz erneut landwirtschaftlich genutzt und unter Schweinheimer Familien aufgeteilt. Danach bauten die US-Streitkräfte neue, ihren Ausbildungsvorgaben angepasste Übungseinrichtungen. Außer den bereits damals vorhandenen Schießständen für Gewehre, entstanden Schießanlagen für Maschinengewehr, Pistole und Bazooka (eine rückstoßfreie Panzerabwehrwaffe). In den Waldgebieten wurden hauptsächlich Gefechtsübungen durchgeführt. Die Infrastruktur des Übungsplatzes wurde während der Nutzungsdauer durch die US-Streitkräfte fortlaufend immer wieder umgebaut und erweitert. So wurden neue Zufahrtsstraßen mit festem Unterbau für Schützenpanzer und schwere Abrams-Kampfpanzer geschaffen, ein Panzerparcours zum Üben von Feuer und Bewegung des Panzerzuges ohne scharfen Schuss angelegt, ein mit künstlichen Hindernissen ausgestattetes Fahrschulgelände für Rad- und Kettenfahrzeuge ausgewiesen (zeitweise auch für Stockcarrennen genutzt), ein aufgestauter Teich zum Durchfahren mit Panzern (vom örtlichen Rod and Gun Club auch zum Angeln genutzt), ein Hubschrauberlandeplatz, mehrere Biwakplätze, ein kleines Zielfeld für Panzer und Schützenpanzer sowie eine für das Schießen bei Nacht beleuchtete und den erhöhten Sicherheitsanforderungen genügende Schießanlage für Handfeuerwaffen errichtet. Außerdem entstanden ein verbunkerter Sprengplatz für Sprengungen bis 125 Gramm TNT, eine Schießbahn für die 40-mm-Granatpistole und eine Ausbildungseinrichtung für die Besatzung von ABC-Spürpanzern. In einem aufgelassenen Munitionsdepot wurde eine kleine Kampfbahn für den Orts- und Häuserkampf gebaut. Ein Sondermunitionslager mit Nukleargefechtsköpfen für eine Stellung der ballistischen Kurzstreckenrakete Lance und mehrere Gebäude für eine Range Control, für ein Schießkino und für Schulungen bildeten den Höhepunkt der von den US-Streitkräften betrieben Umbau- und Erweiterungsmaßnahmen.

Gegenwärtige Nutzung
Nach der Schließung ging der Truppenübungsplatz an seine Eigentümer, die Stadt Aschaffenburg (337 ha) und die Bundesrepublik Deutschland (240 ha), zurück. Das Gelände ist über ein dichtes Straßen- und Wegenetz erschlossen und besteht zu 3⁄4 aus hügeligen Waldflächen. Eine Ornithologische Kartierung des Truppenübungsplatzes in Aschaffenburg fand 1992 statt.
Inzwischen wurden 237 ha als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Das Gelände erweitert das frühere Naturschutzgebiet "Altenbachgrund" zum heutigen Naturschutzgebiet "Ehemaliger Standortübungsplatz Aschaffenburg und Altenbachgrund" (Nr. 00748.01). Damit wurde der biologischen Vielfalt, die während der langjährigen militärischen Nutzung entstanden ist und die sich durch ein kleinräumiges Nebeneinander von Trocken- und Feuchtgebieten, offenen Wiesen, Heiden und Feuchtbrachen, Wald- und Sandflächen, sowie Lebensräume für seltene Tierarten wie dem Przewalski-Pferd auszeichnet, Rechnung getragen.

Weblinks

 Der Platz als Mineralienfundstelle (mit Fotos)

Einzelnachweise

Aschaffenburg
Urbaner Freiraum in Aschaffenburg


text:
Maxim Alexander "Max" Baldry (ur. 5 stycznia 1996 w Londynie) – brytyjski aktor dziecięcy, najbardziej znany z roli Stepana w filmie Wakacje Jasia Fasoli.

Życiorys
Urodził się w Londynie jako syn Rosjanki Kariny i Anglika Simona Baldry. Jego starszy brat, Vic Baldry (ur. 1984), zajmuje się sprzedażą i marketingiem. Przez pierwsze siedem lat życia mieszkał w Moskwie i Warszawie, gdzie jego ojciec załatwiał sprawy biznesowe związane z Cadbury. W 2003 powrócił do Anglii. Od najmłodszych lat interesował się aktorstwem. Brał udział w wielu niezależnych produkcjach scenicznych, w tym Piotruś i wilk Siergieja Prokofjewa występując w V&A. W 2005 podjął naukę w Jacke Palmer Stage School.

W telewizyjnym serialu Rzym (2005–2007) grał Cezariona. Wystąpił także w filmach A Necessary Fiction (2007) oraz Kleine Eisbär 2 (2005), gdzie podkładał dźwięk postaci Chucho. Jako Stepan Dachevsky w komedii Wakacje Jasia Fasoli (2007) zdobył nominację do nagrody Young Artist Award w kategorii "Najlepszy występ w filmie fabularnym". W 2008 grał na scenie Teatru Narodowego w przedstawieniu Tatuażu róży.

Filmografia
 2005–2007: Rzym (Rome) jako Cezarion
 2007: Wakacje Jasia Fasoli (Mr. Bean's Holiday) jako Stepan Dachevsky
 2016–2017: Życie w Hollyoaks (Hollyoaks) jako Liam Donovan
 2019: Last Christmas jako Ed
 2019: Rok za rokiem (Years and Years) jako Viktor Goraya

Przypisy

Linki zewnętrzne

Brytyjscy aktorzy dziecięcy
Brytyjscy aktorzy głosowi
Brytyjscy aktorzy filmowi
Brytyjscy aktorzy telewizyjni
Brytyjscy aktorzy teatralni
Ludzie urodzeni w Londynie
Urodzeni w 1996


text:
Józefów – kolonia w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie stalowowolskim, w gminie Zaklików.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.

Józefów jest najdalej na północ wysuniętą wsią województwa podkarpackiego (50°48'58 N).

Zobacz też
 Józefów

Przypisy

Zaklików (gmina)


text:
Kutrub – w folklorze arabskim ghul płci męskiej. Słowo to może jednak oznaczać także ludożercę.

Zobacz też
 ifrit
 sila
 ghul

Diabły i demony w islamie


text:
Edward Takarinda Sadomba (born 31 August 1983) is a Zimbabwean former professional footballer who played as a forward.

Career
Born in Harare, Sadomba played for Harare United, Kambuzuma United, Maritzburg United, Dynamos, Liga Desportiva de Maputo, Al-Hilal, Al-Ittihad Kalba, Al-Ahly (Benghazi) and Al-Ahli (Tripoli).

He represented Zimbabwe between 2006 and 2014, scoring one goal in 15 appearances.

In January 2019, Sadomba returned from his retirement and signed with his former club Dynamos. After manager Lloyd Chigove was fired, Sadomba was appointed as Dynamos' caretaker manager alongside Richard Chihoro on 23 April 2019, before Tonderai Ndiraya was appointed as permanent manager at the end of that week.

References

1983 births
Living people
Sportspeople from Harare
Zimbabwean footballers
Zimbabwe international footballers
Maritzburg United F.C. players
Dynamos F.C. players
Liga Desportiva de Maputo players
Al-Hilal Club (Omdurman) players
Al-Ittihad Kalba SC players
Al-Ahly SC (Benghazi) players
Al-Ahli SC (Tripoli) players
UAE Pro League players
Association football forwards
Zimbabwean expatriate footballers
Zimbabwean expatriate sportspeople in South Africa
Expatriate soccer players in South Africa
Zimbabwean expatriate sportspeople in Mozambique
Expatriate footballers in Mozambique
Zimbabwean expatriate sportspeople in Sudan
Expatriate footballers in Sudan
Zimbabwean expatriate sportspeople in the United Arab Emirates
Expatriate footballers in the United Arab Emirates
Zimbabwean expatriate sportspeople in Libya
Expatriate footballers in Libya
Libyan Premier League players


text:
Khalīl al-Haddād (1 February 1875 - 26 June 1954) - in religious Ya'Qūb from Ghazīr - was a Lebanese Roman Catholic priest and a professed member of the Order of Friars Minor as a Capuchin friar. He was the founder of the Franciscan Sisters of the Cross. He was a noted preacher and founder of various orphanages and schools across Lebanon. Presidents of the state honored him with various awards while the populace compared him to the likes of Saint Vincent de Paul and Saint Giovanni Bosco.

His beatification process opened in 1979 when he was titled as a Servant of God and Pope John Paul II named him as Venerable on 21 December 1992. Pope Benedict XVI approved his beatification and delegated Cardinal José Saraiva Martins to preside over the celebration on 22 June 2008 in Beirut.

Life
Khalīl al-Haddād was born on 1 February 1875 in Lebanon as the third of eight children to the Maronites Boutros Saleh al-Haddad and Shams Yoakim el-Haddad. He was baptized on 21 February 1875 in the Maronite church located in his town and received the sacrament of Confirmation on 9 February 1881.

He attended school in Ghazīr from 1885 until 1891 and then at the College de La Sageese in Beirut where he studied the Arabic language as was the standard in addition to French and Syriac.

In 1892 he left Lebanon and served as a teacher of Arabic at the Christian Brothers' College of Saint Mark's in Alexandria in Egypt from 1892 to 1893 where he felt a strong call to the religious life. The negative example of a priest stationed there struck him while the tale of the death of a Capuchin friar moved him. He returned home in 1893 to inform his father of his decision to enter the order to which his father opposed but later accepted as his son's will and that of God's. He entered the Order of Friars Minor Capuchin in Khashbau at Saint Anthony's on 25 August 1893 and received his religious name in honor of Saint James of the Marches; he professed his perpetual vows in 1898. Upon starting his novitiate he made a covenant with God: "I came alive and I will only come out dead". He received the habit on 26 March 1894.

He was ordained to the priesthood on 1 November 1901 in Beirut from Monsignor Carlos Duval in the chapel of the apostolic vicariate. Father al-Haddād was then assigned to the convent of Bab Idriss where he worked for the spiritual improvement of the local people while later his superiors tasked him with the financial management of five friaries; in his memoirs he told of occasions when he went along paths to visit such friaries and was beaten and threatened with death threats dozens of times but escaped each encounter without serious issues. The priest became noted amongst the public for the establishment of churches and hospitals in addition to the foundation of various schools and orphanages. From 1903 until a decade later in 1914 he served as an itinerant preacher and was dubbed "the Apostle of Lebanon". In 1905 he was appointed as the director of all schools that the Capuchins oversaw.

In the winters when he set about preaching he was chilled to the bone because he travelled on foot while he sweated during the summers with his knapsack strung across his shoulder. On 7 October 1918 he and other friars organized fifteen soup kitchens, with 18,000 meals each day being handed out and a total of 3,600,000 meals being handed out from November 1918 until July 1919.

Father al-Haddād also undertook a pilgrimage to both Lourdes and Assisi and had the chance to go to Rome where he met Pope Pius X in a private audience. The outbreak of World War II saw French Capuchins leave Lebanon in 1914 which saw the order's mission entrusted to al-Haddād who went about his work with great diligence and attention. On 25 August 1919 he purchased a piece of land on the hill of Jall-Eddib - north of Beirut - and constructed a chapel dedicated to Our Lady of the Sea while erecting a great cross in a location close to the chapel. He also introduced the Third Order of Saint Francis into Lebanon. In 1919 he founded Saint Francis' School at Jall-Eddib.

In 1930 - despite finding the task quite unsettling - he founded the Franciscan Sisters of the Cross as a means of catering to the needs of the old and the disabled. Sister Marie Zougheib was his first collaborator and aided him in setting up his new congregation; he set out in the statues of his order the insistence above all else that the works of mercy never be neglected in the pursuit of the order's work. He had been titled as the "Vincent de Paul of Lebanon". In 1933 he opened the house of the Sacred Heart in Deir el-Qamar as a girls orphanage and the a hospital for handicapped girls at Dier el-Qamar in 1933. The priest later in 1948 opened the Hospital of Our Lady for the aged and for those suffering from chronic illnesses. He founded the monthly magazine "The Friend of the Family". In 1950 he also opened Saint Anthony's House for beggars and vagabonds whom police found roaming the streets. Father al-Haddād became a well-known figure across Lebanon and was often dubbed as the "new Don Bosco" and as the "new Cottolengo". He left behind a total of 24 volumes of transcribed sermons he gave in Lebanon as well as in Iran and Palestine; he also preached across Syria and Iraq. He often said: "Sow Hosts; reap saints" in response to the Blessed Sacrament.

On one occasion he was called to hear the confession of an ill priest in hospital and was shocked to learn that this priest never had the chance to celebrate Mass at the hospital and so took him to Our Lady of the Sea where other ill priest soon flocked to within a short period of time. Father al-Haddād went on to found Saint Joseph's Hospital in Dora in 1948 and also the School of the Sisters of the Cross at Brummana in 1950; he also founded the Hospice of Christ the King at Zouk-Mosbeh in 1950.

Father al-Haddād received from President Émile Eddé the Palm Medal of Lebanese Merit on 5 January 1938 while President Bechara El Khoury awarded him the Golden Medal of Lebanese Merit on 2 June 1949 and then the Officer Degree of the Lebanese Cedars Medal on 26 November 1951.

He said at dawn on 26 June 1954: "Today is my last day!" and al-Haddād died at 3:00 pm on 26 June 1954 in Beirut of leukemia while holding a crucifix. His last words came out in a murmur: "The Cross of God: the love of my heart". He suffered from vision impairment in his last decade and was almost blind before his death. Church bells - as well as the media - announced his death nationwide. The apostolic nuncio Giuseppe Beltrami said of him: "He was the greatest man that Lebanon has given to our times". Alfred Naqqache - representing the President Camille Chamoun - pinned on the late priest the Gold Medal of the Cedar First Class. The late priest left behind 10,000 pages worth of spiritual writings.

Beatification
The beatification process opened in Beirut in an informative process that commenced on 27 September 1960 and concluded its business on 19 June 1964 while a team of theologians collated all of his spiritual writings and approved them as being orthodox - and not in contradiction of the faith - on 1 June 1968 while the formal introduction of the cause - on 24 February 1979 - conferred upon the late friar the title of Servant of God. An apostolic process was held in Beirut from 28 December 1979 until 1 January 1981 while the Congregation for the Causes of Saints validated the previous two processes on 15 March 1985.

The postulation submitted the Positio dossier to the officials of the C.C.S. in 1990 while a team of theologians voted in favor of the dossier's contents in a meeting of 26 May 1991 while the C.C.S. also voted in favor of the cause on 17 November 1992. Father al-Haddād was declared to be Venerable on 21 December 1992 after Pope John Paul II confirmed that the late friar had lived a model Christian life of heroic virtue.

The process for the investigation of a miracle attributed to his intercession spanned from 17 February 2005 until 8 November 2005 while officials of the C.C.S. validated the process on 10 February 2006 before passing it to a medical board for their approval on 22 March 2007. Consulting theologians voiced their approval to the miracle as well on 1 June 2007 while the C.C.S. also voted in the affirmative on 20 October 2007 before passing it onto Pope Benedict XVI on 17 December 2007 for the final stamp of approval.

Father al-Haddād was beatified in Beirut on 22 June 2008 with Cardinal José Saraiva Martins presiding on the behalf of Benedict XVI. The painting unveiled for his beatification was painted by the celebrated Russian artist Natalia Tsarkova; the painting was specially blessed by the pontiff in Rome prior to the beatification and now hangs above his tomb.

The current postulator assigned to the cause is Carlo Calloni.

References

External links
Hagiography Circle
Saints SQPN
Franciscan Sisters of the Cross
Blessed Jacques Ghazir Haddad

1875 births
1954 deaths
19th-century venerated Christians
19th-century Roman Catholic priests
20th-century venerated Christians
20th-century Lebanese people
20th-century Roman Catholic priests
Beatifications by Pope Benedict XVI
Capuchins
Deaths from leukemia
Founders of Catholic religious communities
Lebanese beatified people
Lebanese Roman Catholic priests
Venerated Catholics


text:
Sintranje ali zgoščevanje je postopek izdelave končnih posameznih izdelkov iz prahu, s segrevanjem materiala pod temperaturo tališča. Proces sintranja se že razvija več kot 1000 let. Prvi izdelki, ki so bili sintrani, so bile opeke, ki so bile z namenom pridobitve trdnosti žgane na odprtih kuriščih. Danes prevladujejo keramični izdelki: posoda, opeka, brusna sredstva, itd.

Sintranje lahko opišemo kot termodinamski proces, v katerem sistem teži k stanju z minimalno prosto energijo. Sistem tako preide v stabilnejše stanje zaradi skrčka, zmanjšanja notranjih napetosti, znižanja koncentracije napak v mreži in zmanjšanja proste površine. Glavna gonilna sila zgoščevanja je zmanjševanje površinske proste energije, saj imajo prašni delci v primerjavi s kompaktnim telesom enakega volumna višek energije zaradi večje specifične površine.

Sintrana gradiva so oblikovana iz prahu (zrnc velikosti 0,3 mm) materialov, med katere štejemo kovine, nekovine, zlitine in spojine s stiskanjem. Vsako gradivo ima sebi primerno temperaturo in tlak, pod katerim jih sintramo. Izdelki so lahko iz zmesi materialov, ki se v talini med seboj ne legirajo. To področje opredeljuje metalurgija prahov.

Poznamo suhi in mokri postopek mešanja; pri suhemu zmešamo prah v posebnih mešalnikih, pri mokrem postopku pa uporabimo še tekočino. Med postopkom se zrna približajo druga k drugi in s tem deformirajo, da se poroznost zmanjša in iz praha nastane izdelek.

Proces sintranja

Proces sintranja prašnih mešanic lahko v grobem razdelimo v tri faze, ki jih prikazuje krivulja sintranja.

  V prvi fazi se površina hrapavih delcev zgladi, utrjujejo se stiki med delci (t. i. vratovi), zgladijo pa se tudi stene por. Tvori se porozni skelet materiala, pore pa ostanejo povezane med seboj. Zgostitev materiala se kaže v povečani relativni gostoti (iz začetnih 50 – 60 % na okoli 70 %).
 Za drugo fazo je značilno predvsem hitro zgoščevanje materiala, ki je sorazmerno difuzijskemu toku. To na zunaj opazimo kot hitro krčenje. Odprta poroznost izginja, stiki med porami izginjajo in počasi prehajamo v stanje zaprte poroznosti, ki je navadno doseženo pri relativnih gostotah med 92 in 95 %. Pojavlja se tudi že rast nekaterih zrn na račun manjših.
 V zadnji, tretji fazi sintranja se zgoščevanje zelo upočasni. Zaprte pore, v katerih je ujet plin, v katerem smo sintrali, se krčijo in izginjajo, nekatere pa se celo združujejo v večje. Pore, ki se nahajajo na mejah zrn, omejujejo njihovo rast, vendar se meje lahko odtrgajo od njih. Zajete pore, ki jih meja obide, se ne morejo več krčiti in zgoščevanje se tako ustavi. Opazimo lahko tudi pretirano rast nekaterih zrn, ki niso bila omejena s porami. Velikost por, ki so ostale v materialu po koncu sintranja, je v ravnotežju s tlakom plina, ki je v pori. Na ta način dobimo končno mikrostrukturo keramičnega materiala – proces sintranja je zaključen.

Gostoti pred sintranjem pravimo tudi zelena ali surova gostota. Če stiskamo z višjim tlakom dosežemo višje gostote, vendar samo do določene meje, ker se material elastično deformira in po iztiskanju iz modela zopet razširi ali celo poči. Gostote, ki jih dosežemo s finejšim prahom pri sicer enakem tlaku stiskanja, so nižje kot jih dosežemo z bolj grobim prahom. Zgostitev med sintranjem spremlja zmanjšanje dimenzij ali skrček.
Višje gostote dosežemo mnogo učinkoviteje z višjo temperaturo kot z daljšim časom. Po splošni enačbi sintranja je čas potreben za dosego enakega skrčka v primeru, ko je velikost delcev dvakrat večja, kar osemkrat daljši. To kaže na izreden pomen uporabe finih praškov, kadar je potrebno sintranje pri nižji temperaturi. Za enak skrček je pri višji temperaturi potreben krajši čas.

Orodje
Izdelki iz prahu so lahko oblikovani na več načinov; tehnično najpomembnejše je stiskanje v matricah. Za zmanjšanje trenja dodamo prahu tudi maziva, npr. 1% cinkovega stearata. Stiskanci so navadno tudi nizki, ker jim z višino hitro pada gostota.

Načini stiskanja so:
 enostransko
 dvostransko
 s plavajočo matrico (izostatsko)

Tlaki znašajo od 200 do 1000 MPa ter vplivajo na gostoto izdelka. Npr. železo ρ = 7,85 kg/dm3

 nasip          ρ=0»»»2,5 kg/dm3
 stiskanje      ρ=200»5,5 kg/dm3   ρ=800»7,2 kg/dm3

Hitrost stiskanja je odvisna od lastnosti predmeta, prahu iz katerega je narejen in stiskalnice (ciklus delovanja)

Postopek sintranja izdelkov, ki morajo pridobiti zahtevano trdnost poteka v pečeh, po navadi so to pretočne peči. Pri teh pečeh uravnavamo hitrost sintranja s hitrostjo premikanja predmeta. V peči je tudi zaščitna atmosfera, po navadi vodik, ki izvaja redukcijo in preprečuje oksidacijo, ali v vakuumu.

V primeru, da je poroznost izdelka prevelika, je možno poroznost zmanjšati na dopustno mejo, kar dosežemo s ponovnim stiskanjem imenovanim kovanje; lahko pa tudi z infiltriranjem, kjer na predmet položimo ploščico iz lažje taljive kovine, ki pri taljenju zapolni pore. Za izboljšanje drsnih, korozijskih in drugih lastnosti lahko poroznim sintranim izdelkom dodamo različna olja, žveplo, lake, umetne mase, itd.

Osnovne sintrane skupine gradiv
 Gradiva z zelo majhnim drsnim koeficientom (μ=0,004...0,008) se uporabljajo za ležaje. Uporabljamo železo ali baker z dodatkom grafita
 Gradiva ki imajo velik koeficient drsnega trenja (μ=0,1...0,15). Uporabljamo železo ali baker z kremenčev prah, azbest, idr.
 Gradiva za elektrotehniko (magnetni materiali)
 Filtri za filtriranje tekočin in plinov, dušenje plamena,...
 Gradiva, primerna za delo pri visokih temperaturah
 Karbidne trdine so psevdozlitine kobalta kot vezne kovine s karbidi volframa, tantala, titana in niobija

Kovinarstvo
Proizvodni postopki