text:
In de natuurkunde is een inertiaalstelsel (Latijn: inert, werkeloos, inactief, traag) een coördinatenstelsel waarin voorwerpen waarop geen kracht werkt, stilstaan of zich eenparig rechtlijnig voortbewegen. Een dergelijke beweging heet een traagheidsbeweging. Dit betekent dat in zo'n stelsel de bewegingswetten van Newton hun eenvoudigste vorm hebben: voorwerpen veranderen alleen van snelheid als er een kracht op ze inwerkt, en dan is de versnelling evenredig met die kracht.

Hemellichamen die ver van andere objecten verwijderd zijn en die in uniforme beweging zijn ten opzichte van de kosmische achtergrondstraling, behouden een dergelijke uniforme beweging. De bijbehorende inertiaalstelsels worden 'traagheidsframes' genoemd, het zijn de frames waarin de eerste bewegingswet van Newton geldig is.

Alle inertiaalstelsels zijn ten opzichte van elkaar in een eenparig rechtlijnige beweging. In geen daarvan zal een versnellingsmeter een versnelling aanwijzen. Metingen in het ene inertiaalstelsel kunnen met een eenvoudige transformatie omgerekend worden naar een ander inertiaalstelsel. Voor newtoniaanse mechanica is dat de galileitransformatie, voor de speciale relativiteitstheorie de lorentztransformatie.

In de algemene relativiteitstheorie kan in elk gebiedje dat zo klein is dat de kromming van de tijdruimte verwaarloosbaar is, een stel inertiaalstelsels gevonden worden die dat gebied bij benadering beschrijven.

Het aardoppervlak is geen inertiaalstelsel omdat onze planeet draait ten opzichte van de vaste sterren en sterrenstelsels. Voor veel bewegingen op grote schaal moet rekening gehouden worden met deze draaiing. Het kan berekeningen eenvoudiger maken om versnelde bewegingen toch te beschrijven in een inertiaalstelsel. Dan manifesteren er zich echter traagheidseffecten: een traagheids-schijnkracht bij versnelling van de omgeving en een traagheidsweerstand bij daadwerkelijke versnelling van het object ten opzichte van een traagheidsbeweging, die een beweging kan zijn langs een geodeet van de vierdimensionale ruimtetijd. Met zulke effecten wordt in dit geval rekening gehouden door ze als traagheidskrachten in de formules en in de berekening mee te nemen. Anders gezegd: er worden in het rekenmodel van het inertiaalstelsel daar in principe niet in thuis horende krachten ingevoerd, die om deze reden schijnkrachten zijn gaan heten, zoals het corioliseffect en de middelpuntvliedende kracht.

Inertiaalstelsels in de klassieke mechanica en de speciale relativiteitstheorie
Bij een absolute ruimte kan men een stilstaande oorsprong kiezen en een stilstaand orthogonaal assenstelsel. Iedere keuze is een representatie van hetzelfde inertiaalstelsel. De tijd  is in dit model absoluut. Ook voor de tijd kan men een oorsprong (nulpunt) kiezen. Een ander inertiaalstelsel wordt gegeven door de snelheid (grootte en richting) van de oorsprong. Als de assen van het assenstelsel evenwijdig aan die van het eerder genoemde stelsel worden gekozen en de oorsprongen voor  samenvallen, kan men de coördinaten omrekenen met de galileitransformatie. Een verschoven of gedraaid assenstelsel representeert hetzelfde inertiaalstelsel. Een met constante snelheid verschuivend assenstelsel representeert een ander inertiaalstelsel. Een met variabele snelheid verschuivend of een draaiend assenstelsel representeert geen inertiaalstelsel.

Een volgende stap is het loslaten van het begrip absolute ruimte, maar wel vasthouden aan een absolute tijd. Stilstaan is nu geen absoluut begrip, en er is dus niet één inertiaalstelsel dat stilstaat. Er zijn alleen maar relatieve snelheden. De galileitransformatie kan nog steeds worden toegepast, met invulling van de relatieve snelheid tussen twee inertiaalstelsels. De transformatie van de ruimtecoördinaten hangt af van de tijd. De afstand tussen twee ruimtelijke posities hangt niet af van het gekozen inertiaalstelsel.

In de speciale relativiteitstheorie is ook de tijd niet absoluut (zie ook gelijktijdigheid). Ten opzichte van een inertiaalstelsel wordt een ander inertiaalstelsel nog steeds gegeven door de relatieve snelheid. Als de ruimteassen van het tweede assenstelsel evenwijdig aan die van het eerste worden gekozen, en de ruimtetijdoorsprongen samenvallen, kan men de ruimtetijdcoördinaten omrekenen met de lorentztransformatie. De relatie tussen twee ruimtetijdposities kan worden uitgedrukt als de relatieve ruimtetijdpositie van de een ten opzichte van de ander. De ruimtelijke afstand en het tijdsverschil hangen af van het inertiaalstelsel, het verschil van de kwadraten daarvan niet (lorentzinvariantie).

In de speciale relativiteitstheorie doelt men bij het begrip waarnemer (zoals een waarnemer in een bepaald ruimteschip) vaak op het inertiaalstelsel (in dit geval dat waarin het ruimteschip stilstaat). Een gebeurtenis vindt plaats op een bepaalde ruimtetijdpositie, maar welke ruimtelijke positie en tijd daarbij horen hangt af van het inertiaalstelsel. In deze context is er verder geen onderscheid tussen waarnemers op verschillende posities, zoals voor in of achter in het ruimteschip (en is er trouwens geen ruimtelijke beperking tot het ruimteschip zelf). Men kan denken aan overal aanwezige, in dit inertiaalstelsel synchrone klokken en, analoog daaraan, markeringen van ruimtelijke posities. In deze context is vertraging doordat een signaal tijd nodig heeft om een bepaalde persoon te bereiken niet aan de orde.

Het begrip "absolute ruimte"

Het begrip "absolute ruimte" is ontstaan in de tijd van Newton, al werd het toen al niet aanvaard door zijn tegenstanders de "relationisten", zoals Leibniz en Huygens. Newton ging ervan uit dat de absolute ruimte werd bepaald en begrensd door de "vaste sterren". Door later ontstane inzichten bleken die sterren echter ook allemaal te bewegen.

Het fundament waarop Newton zijn stelsel bouwde, "de absolute ruimte", bleek dus niet te bestaan. Ondanks deze ontdekking bleef men de wetten van Newton gebruiken in (dus lokale) inertiaalstelsels vanwege de eenvoud ervan.

Volgens Newton is een coördinatenstelsel dat ten opzichte van de absolute ruimte een versnelde beweging uitvoert geen inertiaalstelsel. Een "aan zichzelf overgelaten" massa in dat stelsel zal ten opzichte van dat stelsel zelf gaan versnellen. Het versnelt in de tegenovergestelde richting waarin het stelsel zich in de absolute ruimte versnelt en wel met dezelfde grootte.

Dit is te verklaren uit het feit dat een "aan zichzelf overgelaten" massa volgens Newton zal stilstaan ten opzichte van de absolute ruimte. Het vreemde is nu dat het inertiaalstelsel gerelateerd is aan de absolute ruimte en niet aan andere massa's.

De vraag is: "Hoe kan een abstractie zoals de absolute ruimte invloed hebben op massa's?" Het antwoord is: "De eigenschappen van de (oneindige) absolute ruimte worden bepaald door alles wat er zich in bevindt". Men mag zich dus de ruimte niet voorstellen als een leeg plaatselijk vacuüm. Alle verder weg gelegen objecten tezamen hebben invloed. Die invloed wordt verdisconteerd in de eigenschappen van de abstractie "massatraagheid". Men kan hieruit de conclusie trekken dat inertiaalstelsels ten opzichte van elkaar in rust zijn of zich eenparig rechtlijnig bewegen. Dat is alleen zo binnen het denksysteem van Newton.

De natuurkundige Erik Verlinde schrijft de zwaartekracht, het gedrag van massa's onderling, via de snaartheorie toe aan kwantummechanische effecten. Op deze manier komt er via een omweg toch weer een soort idee van "ether" terug.

Relativiteit
Alle "vaste" sterren uit de tijd van Newton worden nu begrepen als bewegend en elkaar onderling beïnvloedend. De absolute ruimte bestaat niet meer. De anomalie in het newtoniaanse denken door het bestaan van inertiaalstelsels "in vrije val" is hiervoor een bewijs. Dit kan men bijvoorbeeld waarnemen in een ruimtevaartuig dat zich in een baan om de aarde beweegt. Ook daar zijn de bewegingswetten van Newton geldig, hoewel het stelsel in versnelling is ten opzichte van de aarde. Dit noemt men nu een "lokaal inertiaalstelsel". Het speelt een rol in de relativiteitstheorie.

We bekijken daarom nu alles relatief.

Strikt genomen is een coördinatenstelsel op aarde ook geen inertiaalstelsel vanwege de invloed van de zwaartekracht en de versnelling van de aarde in de ruimte. Echter, wanneer die zwaartekracht (als versnellende kracht) in het coördinatenstelsel wordt gedefinieerd, kunnen door die aanname de effecten hiervan meegenomen worden in de berekening. Meestal zijn de wetten van Newton dan wel weer geldig.

In de praktijk zijn bovenstaande abstracties niet zo erg belangrijk: verwaarloosbare invloeden van buiten een stelsel hinderen de berekeningen niet. Het moeten dan wel echt verwaarloosbare invloeden zijn.
Een inertiaalstelsel op het oppervlak van de aarde voor de berekening van een kogelbaan zal in de praktijk geen nadeel ondervinden van het feit dat het versneld is ten opzichte van het inertiaalstelsel in het zonnestelsel dat gebruikt wordt om de baan van de planeten te berekenen. En dit laatste stelsel zal weer geen invloed ondervinden van een inertiaalstelsel in het centrum van de Melkweg.

In feite komt het eigenlijk slechts hierop neer: als de wetten van Newton toepasbaar zijn, mag je ze toepassen. De toetssteen is dan: binnen een inertiaalstelsel zal een aan zichzelf overgelaten voorwerp stilstaan of eenparig rechtlijnig bewegen.

Beperkingen
Wanneer een voorwerp in zo'n inertiaalstelsel versnelt of vertraagt, mag dat dus alleen veroorzaakt worden door een - ten opzichte van het coördinatenstelsel gedefinieerd - zwaartekrachtsveld of een uitwendige kracht, dit laatste door de aantrekking van een ander voorwerp of als reactiekracht van bijvoorbeeld een straalmotor.

Als men de wetten van Newton zou willen toepassen binnen een niet-inertiaalstelsel, zou men de effecten van de krachten van het hele versnellende heelal (binnen het denkkader van Newton) moeten compenseren. Dat zal niet lukken omdat alle vereenvoudigingen geïntroduceerd door het begrip massatraagheid van een voorwerp niet meer mogen worden toegepast. We zouden bijvoorbeeld alle bestaande massadeeltjes in het heelal ten opzichte van elkaar moeten berekenen volgens de gravitatiewet () inclusief hun traagheidseffecten. De introductie van het begrip 'inertiaalstelsel' is dus puur ten behoeve van de vereenvoudiging van de berekening.

Achtergrond
Als we berekeningen willen uitvoeren op stilstaande en bewegende voorwerpen, maken we gebruik van een berekeningsmethode en een coördinatenstelsel, bijvoorbeeld een baan van een op aarde afgeschoten kogel met een bepaalde massa volgens de wetten van Newton. Bij het toepassen van de wetten van Newton is dat echter niet altijd toegestaan. Men mag niet zomaar willekeurig een coördinatenstelsel kiezen. Het stelsel dient een inertiaalstelsel te zijn, volgens de beschrijving hierboven.

Waarom?
Stel dat we kijken naar een danseres die in een rok een pirouette draait. Ze doet haar armen verticaal omhoog en ze gaat sneller ronddraaien. Haar rok spreidt zich hierbij horizontaal uit.

Doordat ze haar armen omhoog doet, wordt haar massa meer geconcentreerd in het centrum, zodat het traagheidsmoment kleiner wordt. Omdat de rotatie-energie niet verandert (er gaat weinig rotatie-energie verloren door wrijving van de lucht en de balletschoenen), maar gemiddeld genomen over een kleinere radius verdeeld is, zal de rotatiesnelheid toenemen (zie de wet van behoud van impulsmoment). De middelpuntvliedende kracht van de rok overwint deels de zwaartekracht, waardoor de rok zich opricht.

Stel dat we een coördinatenstelsel kiezen dat even snel ronddraait als het meisje. Het meisje draait dan niet meer ten opzichte van het coördinatenstelsel. Nu gebeurt er iets vreemds: het meisje doet haar armen omhoog en we zien de rok omhoog gaan, terwijl hier geen reden voor lijkt zijn. Er is toch geen rotatie-energie en er is geen middelpuntvliedende kracht meer: het meisje staat tenslotte stil ten opzichte van ons coördinatenstelsel!

Waar zit de fout in de redenering?

Verklaring: We hadden de wetten van Newton niet in het draaiende coördinatenstelsel mogen toepassen, want het is geen inertiaalstelsel. Een aan zichzelf overgelaten voorwerp in het met het danseresje meedraaiende coördinatenstelsel zal niet blijven stilstaan of zich eenparig rechtlijnig bewegen: het zal, afgezien van de zwaartekracht, cirkels beschrijven. Het stelsel is in versnelling (een rotatie is een versnelling) ten opzichte van het overheersende lokale inertiaalstelsel van de wereld: ten opzichte van massa's (sterren, sterrenstelsels) ver weg, ten opzichte van de kosmische achtergrondstraling. Om in het horizontale vlak de wetten van Newton zonder meer toe te kunnen passen moeten we een ten opzichte van het aardoppervlak stilstaand of eenparig rechtlijnig bewegend coördinatenstelsel kiezen.

Hierbij komt meteen een discussiepunt naar voren bij de wetten van Newton. Newton gaat uit van een absolute ruimte die een absoluut coördinatenstelsel in zich draagt. Volgens de relationisten (onder andere Leibniz en Einstein) is er niet zoiets als een absolute ruimte: alles is relatief. Einstein verklaart ruimtelijke banen door aan te nemen dat de ruimte zelf gekromd is door versnellingen, rotaties en de zwaartekracht (zie de ideeën van Einstein in zijn speciale relativiteitstheorie en algemene relativiteitstheorie).

Zie ook
 Principe van lokaliteit
 Speciale relativiteitstheorie
 Equivalentieprincipe
 Inertiaalkracht

Noten en referenties

Mechanica
Speciale relativiteitstheorie


text:
Бир сир л'Анкр () насеље је и општина у североисточној Француској у региону Пикардија, у департману Сома која припада префектури Перон.

По подацима из 2011. године у општини је живело 319 становника, а густина насељености је износила 60,42 становника/-{km²}-. Општина се простире на површини од 5,28 -{km²}-. Налази се на средњој надморској висини од 43 метара (максималној 102 -{m}-, а минималној 38 -{m}-).

Демографија

График промене броја становника у току последњих година

Види још
 Списак општина у департману Сома

Референце

Спољашње везе
 База података: -{Insee}-
 Buire-sur-l'Ancre на страници Националног географског института Француске
 Buire-sur-l'Ancre на страници организације -{INSEE}-
 Најближа насеља (километража, правац и координате)
 План насеља Buire-sur-l'Ancre на мапи (-{Mapquest}-)

Департман Сома у Француској
Википројект географија/Насеља у Француској

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Luiza Maria Amelia Teresa Burbon-Sycylijska (ur. 27 lipca 1773 w Neapolu, zm. 19 września 1802 w Wiedniu) – księżniczka Obojga Sycylii.

Była drugą córką króla Ferdynanda I Burbona i jego żony królowej Marii Karoliny Habsburg. 15 sierpnia 1790 w Neapolu poślubiła Ferdynanda III Habsburga, wielkiego księcia Toskanii, swojego brata ciotecznego (podwójnego – ze strony matki i ojca). W 1801, kiedy Ferdynand musiał na mocy traktatu z Aranjuez zwrócić Wielkie Księstwo Toskanii, oboje udali się na wygnanie. Mieli 6 dzieci:
 Karolinę Ferdynandę Teresę (1793-1802),
 Franciszka Leopolda (1794-1800),
 Leopolda II (1797-1870), kolejnego wielkiego księcia Toskanii
 Marię Ludwikę Józefę Krystynę Różę (1799-1857),
 Marię Teresę (1801-1855)
 syna (1802).

Zmarła przy porodzie szóstego dziecka. Jej syn urodził się martwy i Luizę Marię pochowano z dzieckiem w ramionach, w Krypcie Cesarskiej w Kościele Kapucynów w Wiedniu.

Burbonowie sycylijscy
Arcyksiężne Austrii
Urodzeni w 1773
Zmarli w 1802
Żony władców
Ludzie urodzeni w Neapolu


text:
Grimaldi (Cosenza), municipi italià a la província de Cosenza
 Castell de Grimaldi, edifici que allotja el Museu Picasso a la ciutat d'Antíbol (Provença)
 Dinastia Grimaldi, casa noble originària d'Itàlia fundada per Francesco Grimaldi, que va prendre el 1297 el senyoriu de Mònaco
 Fòrum Grimaldi o Grimaldi Forum, centre de conferències i de congressos al passeig marítim a Mònaco
 Villa Grimaldi, centre de detenció i tortura a Santiago de Xile durant el règim colpista de Pinochet i avui dia museu dedicat a recordar les víctimes de les violacions dels drets humans
 Biografies:
 Francesco Grimaldi, líder dels güelfs que capturà la Roca de Mònaco la nit del 8 de gener de 1297
 Francesco Maria Grimaldi, científic i jesuïta italià, conegut per haver estat el primer a parlar de la difracció de la llum
 Grimaldo Grimaldi (segle XII), successor a la dinastia Grimaldi després del seu pare Oberto Grimaldi
 Lanfranco Grimaldi (1210/1215 -1293), successor de la dinastia Grimaldi després del seu pare Grimaldo
 Martina Grimaldi (Bolonya, 1988), nedadora olímpica italiana que va guanyar la medalla de bronze als Jocs Olímpics de Londres
 Oberto Grimaldi, fill de Grimaldo Canella i el successor de la dinastia Grimaldi

 Nicolini, Nicolino o Nicolò Grimaldi (Nàpols, 1673 - 1732), cantant d'òpera

 Nicolas Grimaldi (1933), filòsof francès i professor de la Universitat de París IV-Sorbona
 Pablo Jerónimo Grimaldi y Pallavicini o marquès de Grimaldi (Gènova, 1710 - 1789), polític i diplomàtic italo-espanyol


text:
Zumbach's Coat is een studioalbum van Iain Matthews. De titel is ontleend aan het boek Still Here; Embracing aging and dying van Ram Dass waarin een kleermaker Zumbach je maar blijft opdringen allerlei zaken te kopen die je toch niet wilt hebben. Matthews zag een verband met zijn eigen muzikale loopbaan; hij moest en zou hits schrijven van allerlei platenlabels totdat hij er genoeg van had en zijn eigen maatschappijtje begon en zelfstandig kon opereren (hij deed Zumbachs jas uit). Het gehele boek gaat over het wijzer worden met de jaren, je bent niet meer zo alom aanwezig, maar je bent er nog steeds.
Het album is opgenomen in Buda (Texas) onder leiding van Bradley Kopp, ook muzikant in de band.

Musici
Iain Matthews – zang, gitaar
Bradley Kopp, gitaar en basgitaar
David Webb – toetsinstrumenten
Mark Hallman, Lorrie Singer - zang
drumloops

Muziek
Alle van Matthews, tenzij aangegeven.

Muziekalbum uit 2004
Muziekalbum van Iain Matthews


text:
La línea Greenbush (en inglés: Greenbush Line) es una de las doce líneas del Tren de Cercanías de Boston. La línea opera entre las estaciones Estación del Sur y Greenbush, pasando por el centro de Boston y los pueblos de Braintree, Weymouth, Hingham, Cohasset y Scituate a la sección de Greenbush en el sur de Scituate.

Véase también
 Sistemas de transporte ferroviario en Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos

MBTA - Greenbush Line
CBB / MBTA Project Page (Archived)
 "History of Greenbush Rail Line" by Thomas J. Humphrey (Archived)
2004-2007 construction photographs (Archived)

Tren de Cercanías de Boston


text:
Luisel Ramos (Montevideo, 12 de abril de 1984 - Montevideo, 2 de agosto de 2006) fue una modelo uruguaya, hermana mayor de la también modelo Eliana Ramos (1988-2007). Ambas fallecieron, con seis meses de diferencia, por enfermedad congénita no declarada, conocida como síndrome de Brugada.

Biografía
Luisel Ramos nació en La Unión, un barrio de clase media en Montevideo. Su padre es Luis Ramos (1939-), que acompañó a la Selección de fútbol de Uruguay en el Mundial de Fútbol de 1966, en Inglaterra. Su madre fue Elsa Arregui, deportista, profesora de gimnasia y madre dedicada a sus dos únicas hijas.

El 2 de agosto de 2006, a las 20:05 se desvaneció, y a las 21:15, una hora después de haber recibido el llamado, arribó el SEMM una hora y media más tarde y la declaró muerta. Luisel Ramos murió de insuficiencia cardíaca causada por el síndrome de Brugada, mientras participaba en un desfile durante la Semana de la Moda en Montevideo (Uruguay). Se había sentido indispuesta después de su desfilada por la pasarela y se desvaneció en el camino de vuelta al vestuario. Tenía entonces 22 años.

En el momento de su muerte pesaba 56  kg con una altura de 1,75 m (5 pies 9 pulgadas) y un IMC (índice de masa corporal) de 18,37. La Organización Mundial de la Salud define que un IMC menor a 16 es una delgadez severa.

El martes 13 de febrero de 2007, Eleana Ramos, la hermana menor de Luisel, de 18 años de edad, también modelo, murió en la casa de sus padres mientras dormía acompañada por su abuela en Montevideo, debido a un ataque al corazón.

Consecuencias en los desfiles de moda
Un mes después de la muerte de Luisel Ramos, el gobierno español y empresarios de la moda decidieron no aceptar modelos extremadamente delgadas en la pasarela Cibeles, el desfile más importante del diseño de moda español. La medida indicaba que los modelos femeninos debían tener, por lo menos, el índice de masa corporal en 18.
En septiembre de 2006, la Semana de la Moda de Madrid estableció un mínimo de IMC de 18 para todas las modelos. En diciembre de 2006, los diseñadores de moda italiana prohibieron que las modelos de tamaño 0 caminaran por sus pasarelas.

Notas

Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Modelos femeninas de Uruguay
Nacidos en Montevideo
Sepultados en el Cementerio del Buceo de Montevideo


text:
Fatoumata Samassékou (ur. 31 grudnia 1987 r. w Abidżanie) – malijska pływaczka, uczestniczka igrzysk olimpijskich.

Samassékou urodziła się w dawnej stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej, Abidżanie. Mimo to reprezentuje Mali.

Na igrzyskach olimpijskich dwudziestoczteroletnia Samassékou wystartowała podczas XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2012 roku w Londynie. Wystąpiła tam w jednej konkurencji pływackiej. Na dystansie 50 metrów stylem dowolnym brała udział w trzecim wyścigu eliminacyjnym. Z czasem 31,88 zajęła w nim szóste miejsce, a ostatecznie, w rankingu ogólnym, uplasowała się na sześćdziesiątym trzecim miejscu.

Bibliografia

Malijscy pływacy
Malijscy olimpijczycy
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012
Urodzeni w 1987
Ludzie urodzeni w Abidżanie


text:
Liu Kang és el personatge principal de la sèrie de videojocs de lluita, Mortal Kombat. Liu Kang és un personatge estereotip, una fusió de tradicions tant orientals com occidentals a pel·lícules d'arts marcials. Encara que en nom d'un monjo Shaolin, el seu estil i maneres estan més occidentalitzats i el seu aspecte basat en el de Bruce Lee. Es mou ràpidament i posseïx habilitats de lluita formidables. Liu Kang és un dels millors guerrers del regne de la terra. A tota la sèrie, en Liu Kang gradualment ha estat mostrat com l'heroi principal, fent-se el Campió després del primer torneig de Mortal Kombat i després segueix la recerca de Raiden. El seu interès romàntic és la princesa Kitana, però ell és incapaç d'involucrar-se en una relació degut al fet que ell és un monjo Shaolin (aquests no poden casar-se).

En un moviment brusc que va alterar el curs de la sèrie de Mortal Kombat, Liu Kang va ser assassinat brutalment per Shang Tsung (qui tenia l'ajuda de Quan Chi) en el preludi de Mortal Kombat: Deadly Alliance, la seva ànima va ser consumida per Tsung. Ell va tornar en el Mortal Kombat: Deception, encara que com un zombi. També va ser coprotagonista al costat de Kung Lao, Sub-Zero, Scorpion i altres en el seu últim joc d'aventura: Mortal Kombat: Shaolin Monks, i tornarà una altra vegada en el Mortal Kombat: Armageddon.

Aparicions

En videojocs
Introduït en el primer Mortal Kombat com a monge lluitador de Shaolin Kung Fu, Liu Kang entra en el desè torneig de Mortal Kombat a fi de protegir Earthrealm de ser destruït per haver perdut diversos tornejos. Durant el torneig, Liu Kang derrota al Gran Campió Goro i l'amfitrió Shang Tsung, emergint com el nou campió de Mortal Kombat. A la seqüela, Mortal Kombat II, Liu Kang troba molts dels companys Shaolin morts en un atac viciós per una horda de mutants nòmades sota les ordres de l'emperador Shao Kahn, mestre de Shang Tsung. Enfurismat, Liu Kang decideix viatjar a Outworld, recolzat pel seu amic Kung Lao a la recerca de venjança. En el torneig, Liu Kang lluita contra Shao Kahn, i així eventualment dominar l'emperador. En Mortal Kombat 3, Liu Kang i els seus amics lluiten contra l'esquadró d'extermini de Shao Khan que va envair Earthrealm. Liu Kang una vegada més, derrota a Shao Kahn, ell i les seves forces provoquen la retirada de nou a Outworld. En el moment de Mortal Kombat 4, Liu Kang descobreix la seva amant i aliada, la Princesa Kitana, ha estat capturat per les forces del Déu Major Shinnok i comença la recerca de guerrers de la Terra per derrotar Shinnok. Eventualment, Liu Kang confronts Shinnok and once again emerges victorious with Kitana and her people having sobreviu a l'atac. No obstant això, ell és incapaç de comprometre's amb una relació a causa del seu deure, mentre que Kitana ha de romandre en Outworld com a princesa regnant.

En Mortal Kombat: Deadly Alliance, els bruixots Shang Tsung i Quan Chi uneixen forces per matar Liu Kang, que no es pot jugar en el joc. En el moment de Mortal Kombat: Deception, el seu mentor, Raiden, reanima el cos de Liu Kang i el fa desbocar-se, fent que la seva ànima pugui intentar controlar-lo. El no-mort Liu Kang apareix com un personatge secret que només pot ser desbloquejat a través del Konquest Mode. En Mortal Kombat: Unchained, la versió de PlayStation Portable de Deception, és directament jugable, ja que l'equip de desenvolupament va assenyalar que era molt difícil desbloquejar-lo en Deception. From there, Liu Kang enlists the ninja Ermac to try to save his friends from Onaga who has been controlling them. He accomplishes this task in Deception, però en Mortal Kombat: Armageddon encara és incapaç de controlar totalment el seu cos.

Juntament amb Kung Lao, Liu Kang és el personatge principal en el videojoc d'acció derivat Mortal Kombat: Shaolin Monks. El joc és un reexplica la història de Mortal Kombat II compta amb els dos monjos Shaolin que viatgen a Outworld per trobar i derrotar Shang Tsung, després acaba en una baralla amb Shao Khan, i el rescat de Kitana en el transcurs del videojoc. Liu Kang també protagonitza el crossover Mortal Kombat vs. DC Universe, que compta amb baralles entre els personatges dels universos de Mortal Kombat i DC Comics. En aquest joc, Liu Kang apareix com el protagonista del primer capítol del mode història de Mortal Kombat. Tobias va dir que la lluita que esperava veure en el joc va ser entre Liu Kang i Batman com va assenyalar en les seves còpies d'històries molt similars.

En el videojoc reinici de Mortal Kombat en 2011, Liu Kang repeteix el seu paper a partir dels dos primers tornejos com Raiden que té visions d'un futur en el qual Shao Kahn es va mantenir com l'últim guerrer que li creu per ser el guerrer que el seu jo futur va triar com el salvador. Liu Kang i Kitana es van comprometre sentimentalment dins d'aquesta línia de temps també. Quan Shao Kahn s'està preparant per envair Earthrealm, Raiden electrocuta Liu Kang abans que pogués fer front a ell quan es va adonar que Shao Kahn havia de guanyar i combinar els dominis per tal d'evitar els esdeveniments del futur, causant-li la mort.

Disseny
Liu Kang originalment anava a ser un personatge japonès anomenat Minamoto Yoshitsune, però John Tobias va declarar que no podia "tractar amb el nom". Segons Tobias, Liu Kang "originalment havia de ser un monge tradicional – calb i amb túniques – però ell va acabar pensant en algú semblant a Bruce Lee." Com es va dir en la seva targeta de bio de Mortal Kombat: Armageddon, Ed Boon va esmentar que Liu Kang va ser dissenyat per ser el personatge més fàcilment "accessible", la qual cosa significa que tant jugadors casuals com experimentats podrien jugar com ell amb poca dificultat. Segons Tobias, Liu Kang va ser deliberadament l'únic personatge que va expressar-se amb veu en el moviment final del joc original, i va ser "el millor" en la primera seqüela. Liu Kang va ser l'únic personatge en el primer joc on el moviment final (Fatality) no assassinava de forma explícita al seu oponent, i també sense l'enfosquiment de fons. Això es va deure al fet que Liu Kang va ser representat com un monjo Shaolin, que en general tenen creences estrictes pel que fa a la mort i l'assassinat. No obstant això, a partir de Mortal Kombat II, se li va permetre Fatalities sagnants, ja que es va representar partir de llavors com un monjo renegat que va decidir fer créixer el seu pèl cap enrere, i que tenia "fortes creences de Shaolin, però ja no era part dels monjos de Shaolin". En resposta als rumors que Liu Kang moriria a Mortal Kombat II i per tant no fer-lo aparèixer en Mortal Kombat 3, Boon va dir, "Seria com fer la tercera part de Star Wars i no tenir Luke Skywalker. Tu no ho fas això." La seva mort eventual va causar a Dan Forden, el compositor de la música de la sèrie, a fer una "cançó funeral" per Liu Kang com se sentia entristit per la seva mort. La cançó que tenia per títol "tomba de Liu Kang", seria utilitzada en Mortal Kombat: Deception en la zona de combats que mostra la seva tomba.

Liu Kang va ser interpretat per Ho Sung Pak en els dos primers videojocs, i John Tobias va declarar en una entrevista que ell originalment havia dissenyat per al personatge de ser un monjo tradicional calb, però l'actor es va negar a afaitar-se el cap. En el primer videojoc, Liu Kang va ser modelat a partir de Bruce Lee, com ell tenia els cabells curts i vestia sense camisa, amb un vestit ras de només uns pantalons negre i sabates blanques. En Mortal Kombat II, el seu equip es va reforçar amb ratlles vermelles, i amb una diadema vermella, sabates negres, i canelleres amb claus (la introducció de MKII mostra la versió més jove del personatge derrotant Shang Tsung en el fons, mentre que el personatge actual apareix en el primer pla). En Mortal Kombat 3, el seu cabell era molt més llarg, amb l'única alteració al seu equip de les tires primes embolicades de color negre a les cames per sobre dels turmells per tal de donar-li un estil més elegant per al joc. Se li va donar una samarreta sense mànigues de color vermell, a més del seu vestit habitual a Mortal Kombat 4, però el seu vestit alternatiu era blau i es va oferir de nou sense camisa. La seva vestimenta a partir del tercer joc va ser realitzat sobre Deception i Armageddon, però a causa de la seva resurrecció, la seva pell era de color gris cendra, i portava cadenes enganxades al voltant dels seus canells. Aquesta forma és també conegut pels fans i el productor de Mortal Kombat Shaun Himmerick com el "Zombie Liu Kang". No obstant això, el seu vestit alternatiu per als dos videojocs li va presentar com una persona que viu amb la finalitat de contrastar la seva forma de no-mort. En Mortal Kombat vs. DC Universe, lluïa una versió lleugerament modificada del seu tercer vestit, a més d'un cinturó de campionat adornat amb l'emblema del drac de Mortal Kombat. Tot i que el disseny de Liu Kang a Mortal Kombat: Shaolin Monks segueix sent similar al de Mortal Kombat II, Himmerick va dir que era el més revisat del joc, juntament amb Kung Lao.

Jugabilitat
Liu Kang s'especialitza en puntades, amb el seu moviment més comú és volant a través de la pantalla i arribar amb una puntada de peu al tors del rival. Un altre exemple és el moviment "Bicycle Kick" en la qual Liu Kang vola a través de la pantalla amb una sèrie de múltiples puntades de peu al tors del rival que s'assemblen el pedaleig en una bicicleta, d'aquí el nom. Un tipus diferent de les seves habilitats és el "Dragon Fire": aquí Liu Kang envia una flama de foc en la forma d'un drac xinès a través de la pantalla i es dirigeixen al seu oponent. Després de Mortal Kombat II, ell guanya l'habilitat de fer això durant la gatzoneta i en l'aire, el mateix per a Deception i Armageddon.

El primer moviment final de Liu Kang és el Fatality "Shaolin Uppercut"; es realitza un butterfly kick (es confon sovint amb una roda de carro) sobre el seu oponent, abans de colpejar un uppercut que els toca en l'aire durant diversos segons. En Mortal Kombat: Shaolin Monks, hi havia dues versions; un on la víctima explota en trossos amb l'impacte i l'original, en el qual l'oponent acaba destrossat en caure a terra. En un altre Fatality, es transforma en un gran drac, mastegant la part superior del cos del seu oponent. Aquest Fatality va ser convertit en un Animality en Mortal Kombat 3 i de nou en una Fatality normal en Mortal Kombat 4. En les versions de Game Boy i Game Gear de Mortal Kombat II, el drac escp foc a l'oponent. El compositor i codissenyador John Vogel va dir que era el seu Fatality favorit a causa de la quantitat de canvis de l'aparença de Liu Kang. Un altre famós Fatality de Liu Kang era desaparèixer i en una màquina arcade de Mortal Kombat es desplegava i aixafava el seu oponent. Segons el tutorial de MK2011 en GameSpy, Liu Kang "infligeix més danys saltant per com un boig i colpejar a tot el que vegi."

Altres aparicions
Liu Kang va ser el protagonista principal de l'adaptació als còmics de la saga Mortal Kombat gràcies a Malibu Comics. En la primera minisèrie, Blood & Thunder, la seva història de fons es manté en gran part intacte, ja que el monjo Shaolin ha de restaurar el torneig als seus propietaris justos, amb l'única diferència que ell no era l'elegit per derrotar en Goro, que en el seu lloc cauria sobre els germans bessons monjos anomenats Sing i Sang, dos personatges originals creats específicament per als còmics; després d'haver estat assassinats per Goro en el tercer exemplar, Liu Kang es converteix en l'única esperança dels Shaolin en la derrota de Shang Tsung. La següent minisèrie, Battlewave, va afirmar que Liu Kang va guanyar el primer torneig després de derrotar a Goro, que mai va aparèixer en la primera minisèrie. Ell torna a la seva vida normal com arquitecte a Chicago, havent deixat l'Ordre de la Llum abans dels esdeveniments de la primera sèrie. No obstant això, sofreix de constants atacs d'una força desconeguda de ninjes i més tard rep l'ajuda del guardaespatlles de Johnny Cage Bo quan Goro li fa una emboscada en un edifici d'oficines. Finalment decideix viatjar a Outworld, en adonar-se que no pot evitar Mortal Kombat.

Liu Kang és el protagonista principal d'ambdues pel·lícules de Mortal Kombat, on és interpretat per Robin Shou. El Director Paul W. S. Anderson volia que el personatge de Liu Kang fos "realment participatiu" i va triar en Shou, prenent nota de les seves habilitats amb les arts marcials. En la primera pel·lícula, participa en el torneig per la culpa de la mort del seu germà a mans de Shang Tsung (interpretat per Cary-Hiroyuki Tagawa), i derrota en Tsung en la batalla final. Com a resultat de l'estil de la pel·lícula, la relació entre Liu Kang i Kitana és més metafísica que de naturalesa romàntica. Shou, juntament amb Talisa Soto (Kitana), van ser un dels dos únics actors a repetir els seus papers en la continuació, Mortal Kombat: Annihilation (Keith Cooke, que interpreta Reptile, que torna, com també el nou Sub-Zero). En la continuació, Liu Kang s'uneix als guerrers d'Earthrealm per aturar l'amenaça de Shao Kahn. En la pel·lícula d'animació Mortal Kombat: The Journey Begins, servint com una preqüela de la primera pel·lícula, Liu Kang apareix com un dels personatges principals.

Liu Kang és també un dels personatges principals de la sèrie animada de 1996 Mortal Kombat: Defenders of the Realm, amb la veu de Brian Tochi. Ell no és el protagonista en la sèrie igual que la història del joc, per compartir aquesta funció amb diversos altres herois del Regne de la Terra.

Liu Kang apareix en la segona temporada de la sèrie web de 2013 Mortal Kombat: Legacy, interpretat per Brian Tee. Liu Kang a Legacy es presenta com un antiheroi i lluita al costat amb Outworld i no el Regne de la Terra en la sèrie web. En aquesta versió, es mostra que ha deixat un monestir per viure una vida normal de treball en un restaurant amb una núvia. Després de veure un parell de lladres matar-la en un intent de robatori, es consumeix amb la ira i la venjança, i s'allunya de Kung Lao i els ideals que li van ser ensenyats. Després de treballar com a assassí freelance durant uns anys, és abordat per Shang Tsung, que el convenç que la humanitat no és digne de ser protegida i li demana a unir-se al regne d'Outworld en el pròxim torneig de Mortal Kombat, que ell accepta. Durant el torneig, se sotmet fàcilment a Johnny Cage i Kurtis Stryker abans de ser confrontat per Kung Lao, que és sorprès pel canvi del seu vell amic de la lleialtat.

En 1996, Toy Island va realitzar una figura d'acció de Liu Kang que tenia una camisa blanca. Com també dos figures d'acció de Liu Kang de Shaolin Monks gràcies a Jazwares. A banda de ser flexibles, les dues figures inclouen diferents tipus d'armes, com espases i destrals.

Rebuda

El personatge ha rebut una resposta molt positiva majoritàriament per les publicacions de videojocs. La seva relació amb Kitana es va classificar en quart lloc de la llista de millors parelles de videojocs en IGN l'any 2006. GameSpot va nominar en 2009 per al títol de "Millor Heroi de Videojoc de la Història", en el qual va perdre contra Yoshi. UGO Networks el va classificar com 94è en la llista dels herois de tots els temps en 2008, assenyalant el seu paper en la sèrie de Mortal Kombat així com la profunditat del personatge. En 2012, GamesRadar va ser classificat com a número 51è protagonista "més memorable, influent, i macarra" en els videojocs, afegint que, tot i que "Sub-Zero i Scorpion és d'on obté la major part de la fanfàrria", Liu Kang "pot disparar boles de foc, xiscles i esgarips com Bruce Lee, i va fer per primer cop el Animality amb el seu fatality de transformació en drac--no és d'estranyar que de Liu Kang és el campió triat del Regne de la Terra." En 2014, Jack Pooley de What Culture el va classificar com el segon personatge més gran de la història dels videojocs de lluita.

Igual que tots els personatges de Mortal Kombat vs. DC Universe, Liu Kang va ser seleccionat per ser un personatge jugable basat en la seva popularitat. Jesse Schedeen d'IGN va dir que "simplement no seria just tenir un joc sense [Liu Kang]," assenyalant a ser tan ferotge com els personatges de DC Universe en aquest videojoc. En 2010, GamePlayBook va classificar Liu Kang com el segon millor personatge de Mortal Kombat, comentant que "la seva agilitat i experiència de lluita resulta una elecció ideal pels fans" i que és tan bo de zombie com quan era viu. En 2011, Bright Hub va classificar Liu Kang com el segon millor personatge de la sèrie. En la llista de millors personatges de Mortal Kombat en UGO de 2012, Liu Kang se li va donar el primer lloc. En 2013, va ser classificat com el cinquè màxim personatge de Mortal Kombat per Jon Hamlin de The Game Scouts per la seva popularitat i "sent increïblement important per l'univers de Mortal Kombat." Aquell mateix any, els lectors de Dorkly el van votar com el sisè millor personatge de la sèrie.

En la seva mort en Deadly Alliance, Jeremy Dunham d'IGN va observar que Liu Kang va ser assassinat quan la sèrie necessitava una "mentalitat de reinciar", mentre que declarava a Liu Kang com el personatge més fort de la sèrie. Game Informer va parlar de la seva mort, en el seu article sobre "personatges que van morir sota el nostre rellotge" anomenant-ho un "shock" quan Liu Kang va ser declarat com un dels personatges "més estimats" de la sèrie. GamesRadar va oferir l'article citant "un clon de Bruce Lee" citant les seves similituds amb Bruce Lee i amb un dels seus crits ofert en cites famoses. El nou disseny en Mortal Kombat: Deception va ser elogiat per GameSpot per ser un dels millors títols, i va aparèixer en la llista de "majors triomfs de zombies" de GamesRadar en 2009, però també va ser classificat com el novè pitjor personatge de Mortal Kombat per ScrewAttack en 2011. Addicionalment, GamesRadar va utilitzar Liu Kang com un exemple d'un estereotip dels herois de videojoc que revelen un àlter ego dolent que arruïna trets atractius del personatge, i ho consideren "una mica com la versió Shaolin de Goku, en què ha guardat els seus temps incomptables i tornar d'entre els morts, fins i tot amb més freqüència."

El moviment final famós de Liu Kang d'esdevenir un drac va ser classificat per ScrewAttack com el segon millor de la sèrie, anomenat el Fatality més icònic en Mortal Kombat II, però el seu Fatality de tombarella del Mortal Kombat original va ser classificat per ScrewAttack com el segon pitjor de la sèrie. El Fatality del drac de Liu Kang també ha estat catalogat com un dels millors Fatalities de la sèrie tant per Game Informer com UGO en 2010, així com per Complex en 2013. D'altra banda, el seu Fatality en el qual es llança una màquina recreativa de Mortal Kombat van ser assenyalats tant per Game Informer com GamePro com un dels pitjors de la sèrie, fins i tot quan GamesRadar enumera algunes de les raons perquè Liu Kang sigui el "cap".

Algunes publicacions de videojocs van criticar la jugabilitat. Douglas Perry d'IGN va escriure que preferia Liu Kang sobre Kung Lao com un personatge jugable en Shaolin Monks pels seus "moviments de lluita intuïtius," afegint que els seus crits eren "molests" i "estranyament agradables." GameDaily també es va queixar de la veu, dient que "Liu Kang crida com un pollastre," i GamesRadar va escriure que "els estranys xiscles que emet durant el seu moviment del cop de la bicicleta són inoblidables."

Referències

Mortal Kombat
Personatges de videojocs
Emperadors ficticis


text:
Ricardo Álamo  (Caracas, Venezuela, 1970. december 10. –) venezuelai színész.

Élete
Ricardo Álamo 1970. december 10-én született Caracasban. Karrierjét 1992-ben kezdte. 2002-ben főszerepet játszott a Juana la virgen című sorozatban. 2002-ben Eduardo szerepét játszotta a Rebeca című sorozatban Mariana Seoane partnereként. 2010-ben főszerepet játszott a La mujer perfectában.

2005-ben feleségül vette Marjorie de Sousa színésznőt, akitől 2006-ban elvált.

Filmográfia
 La loba herida (Marte TV/1992)... Carlos 'Carlitos'
 Sirena (Marte TV/1993)
 Cruz de nadie (Marte TV/1994)
 Maria de los Ángeles (RCTV/1997)... Rogelio Vargas
 Niña mimada (RCTV/1998)... José "Cheo" Mogollon
 Reina de corazones (RCTV/1998)... Jean Paul
 Luisa Fernanda (RCTV/1999)... Miguel Enrique
 Mis tres hermanas (RCTV/2000)... Santiago Ortega Díaz
 Juana la virgen (RCTV/2002)... Mauricio de la Vega
 Rebeca (Venevisión Internacional/2003)... Eduardo Montalbán
 Amor del bueno (Venevision Internacional/2004)... Bernardo
 Ser bonita no basta (RCTV/2005)... Alejandro Mendoza
 El desprecio (RCTV/2006)... Raúl Velandró
 Toda una Dama (RCTV/2007-2008)... Miguel Reyes
 La mujer perfecta (Venevisión/2010-2011)... Santiago Reverón
 Válgame Dios (Venevisión/2012)... José Alberto Gamboa
 De todas maneras Rosa (Venevisión/2013)... Leonardo Alfonso Macho Vergara-Estévez

Jegyzetek

További információk

Venezuelai színészek
1970-ben született személyek
Élő személyek


text:
Pocadius fulvipennis is a species of sap-feeding beetle in the family Nitidulidae. It is found in Central America and North America.

References

Further reading

Nitidulidae
Articles created by Qbugbot
Beetles described in 1843


text:
De Abdij van Mont-Saint-Éloi (Frans: abbaye du mont Saint-Éloi)  was een augustijnenabdij in het plaatsje Mont-Saint-Éloi, vlak bij Arras (Atrecht), in de Noord-Franse regio Pas-de-Calais. Het vroegere graafschap Artesië, waar de abdij lag, stond onder controle van het graafschap Vlaanderen en maakte deel uit van de Franse Nederlanden. In oude Vlaamse teksten is sprake van de abdye van St. Eloy-berg. De abdij werd vernield ten tijde van de Franse Revolutie (in 1793).

De abdij werd in 1066 door de bisschop van Atrecht, Lietbertus, gesticht op een heuvel, die eeuwen voordien al als bidplaats diende. In de 6e eeuw zou Eligius (Sint-Elooi) hier al gebeden hebben en werd de berg naar hem genoemd. Soms wordt ook Vindicianus genoemd als stichter; deze heilige was bisschop van Kamerijk en Atrecht in de 9e eeuw en liet zich op die plaats begraven. Van de 11e tot de 18e eeuw telde de abdij 46 abten. Een van hen was de heilige Servaas van Sint-Elooiberg in de 13e eeuw.

De hele abdij werd nog in de periode tussen 1733 en 1765 volledig vernieuwd in een classicistische stijl. Enkele decennia later werd zij door het revolutionair bewind verkocht; de koper brak de gebouwen af voor de bouwmaterialen.

De twee torens, die er nu nog staan, werden in 1836 door een tussenkomst van de staat en het departement gevrijwaard.  In de Eerste Wereldoorlog dienden zij als uitkijkpost achter het front en werd de bovenste van vijf verdiepingen er door de Duitsers afgeschoten. Er zijn plannen om ze te restaureren.

Mont-Saint-Eloi
Augustijnenconvent
Geschiedenis van Artesië
Mont-Saint-Éloi
Historisch monument in Hauts-de-France
Bouwwerk in Pas-de-Calais


text:
Blace (cyr. Блаце) – miasto w Serbii, w okręgu toplickim, siedziba gminy Blace. W 2011 roku liczyło 5253 mieszkańców.

Przypisy

Miasta w Serbii
Miejscowości w okręgu toplickim


text:
Lawrenceburg is an unincorporated community in Lawrence County, in the U.S. state of Missouri.

History
A post office called Lawrenceburg was established in 1876, and remained in operation until 1914. The community took its name from Lawrence County.

References

Unincorporated communities in Lawrence County, Missouri
Unincorporated communities in Missouri


text:
Naves steht für:
 Naves (Almeida), Gemeinde im portugiesischen Kreis Almeida
 Naves (Llanes), Parroquia in der spanischen Provinz Asturien, Kreis Llanes

Gemeinden in Frankreich:
 Naves (Allier), Département Allier
 Naves (Corrèze), Département Corrèze
 Naves (Nord), Département Nord

Personen:
 Johann von Naves (um 1500–1547), Reichsvizekanzler
 Raymond Naves (1902–1944), französischer Romanist und Résistant

Siehe auch:
 Navès
 Nâves-Parmelan


text:
Notfallnahrung bezeichnet:

 Überlebensrationen oder Notrationen, darunter
 Einmannpackungen, Verpflegungspakete der Bundeswehr mit sofort verzehrbarer Nahrung
 Komprimierte Nahrungsmittel-Riegel
 Kommissbrot, ein haltbares Brot zur Verpflegung von Soldaten
 Sondernahrungsmittel für Ernährungshilfe (Nahrungsmittelhilfe)


text:
Marra è un cognome italiano molto diffuso in particolare nelle regioni del Sud, con una particolare concentrazione in Sardegna, Calabria, Campania, Molise e Puglia.

Varianti
Varianti o composti del cognome Marra sono La Marra, Della Marra, e sembrano essere anche Marras, Scoccimarra, Marraudino, Marramao, Marro. Marras è in prevalenza presente in Sardegna.

Etimologia
La spiegazione più semplicistica della derivazione sembrerebbe essere quella dal lemma italiano: marra (nome femminile singolare: la marra) è una sorta di zappa, con ferro più corto e più leggero, per lavorare superficialmente il terreno o per rimestare la calcina. Diminutivi: marretta, marrettina: estremità appuntita dei bracci di un'ancora.

In effetti, in sardo la parola zappa si dice marra. Inoltre, nei dialetti dell'Italia meridionale la parola "marra" indica un mucchio di sassi, collegabile comunque ad un'estensione del significato precedente.

Molte parole dei dialetti del sud Italia hanno un etimo non latino, lascito delle varie dominazioni straniere succedutesi nei secoli.

Esiste anche la nobile casata della Marra, di origine normanna, costituitasi originariamente in Campania (Napoli, Ravello, Serino) e poi diffusasi in Puglia (Barletta, Racale), in Basilicata (Stigliano), Calabria e Sicilia.

Diffusione nel mondo
Il cognome Marra si trova frequentemente nelle regioni del mondo dove vasta è stata l'emigrazione delle popolazioni del Meridione d'Italia (Stati Uniti, Argentina, Australia, Germania) ma le forme O'Mara, McMarra e Marrah sembrerebbero essere autoctone.

Nella forma Marra e Marrah è curiosamente frequente anche nei paesi africani e asiatici mediorientali, vedasi ad esempio il cognome Marras portato da ebrei sefarditi marocchini con il nome Marrash.

Nel comune di Boscoreale esiste una frazione di nome Marra, dove gran parte degli abitanti ha Marra come cognome. Anche nel comune di Corniglio esiste una frazione di nome Marra.

Persone
 Adelia Marra (1979) – pattinatrice di velocità in-line italiana
 Alfonso Luigi Marra (1947) – politico italiano
 Davide Marra (1984) – pallavolista italiano
 Donato Marra (1940) – funzionario italiano
 Francesca Marra (1963) – regista italiana
 Giovanni Marra (1931-2018) – arcivescovo cattolico italiano
 Giuseppe Marra (1936) – giornalista italiano
 Realino Marra (1956) – giurista, sociologo e scrittore italiano
 Rudy Marra (1964) – cantautore e scrittore italiano
 Saverio Marra (1894-1978) – fotografo italiano
 Vincenzo Marra (1972) – regista e sceneggiatore italiano

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Della Marra

Altri progetti

Cognomi italiani


text:
La Sonate pour piano  en mi bémol majeur, opus 7, de Ludwig van Beethoven, fut composée entre 1796 et 1797, publiée en  et dédiée à la comtesse Anna-Luisa de Keglevics.

Baptisée Grande sonate par son auteur, elle fut publiée seule, ce qui était inhabituel pour l'époque.

Elle comporte quatre mouvements et son exécution a une durée d'environ 28 minutes :
 Allegro molto e con brio
 Largo, con gran espressione
 Allegro
 Rondo. Poco allegretto e grazioso

Partition

Liens externes

Sonate pour piano de Ludwig van Beethoven
Sonate pour piano nº 4 de Beethoven


text:
Cama je kříženec velblouda jednohrbého a lamy krotké. První cama se narodila v Dubaji v roce 1998 a dostala jméno Rama. Životaschopný jedinec vznikl zkřížením velbloudího samce a samice lamy, vzhledem k rozdílné velikosti obou druhů bylo použito umělé oplodnění.

Cama dosahuje výšky v kohoutku 125–140 cm a hmotnosti 50–70 kg. Pohlavně dospělá je ve čtyřech letech. Cílem šlechtitelů byl vytvořit zvíře, které by poskytovalo množství vlny jako lama a zároveň bylo schopno vykonávat těžké práce jako velbloud.

Reference

Externí odkazy
 https://sites.google.com/a/upei.ca/cross-species-mating/home/camel-llama-hyrbid
 https://web.archive.org/web/20110718124919/http://www.xanadufarms.com/Stories/the_cama.htm

Hybridy zvířat
Velbloudovití


text:
Gibrán Ramírez Reyes (Ciudad de México, 30 de noviembre de 1989) es un periodista, politólogo y político mexicano, miembro de Morena. Analista político en programas como Es la hora de opinar de Foro TV y Mesa para Todos de MVS Noticias, y columnista de Grupo MILENIO. A pesar de su afiliación al partido oficialista, ha sido crítico de la gestión del presidente López Obrador y las políticas de su propio partido político.

Biografía
Estudió la licenciatura en Ciencia Política y Administración Pública en la UNAM, obtuvo la Medalla Gabino Barreda en 2012 al mérito universitario por mejor aprovechamiento. Realizó la maestría en Ciencia Política en El Colegio de México y tiene un doctorado en Ciencias Políticas y Sociales por la misma UNAM.

Fue asesor parlamentario en el Senado de la República y en la Asamblea Constituyente de la Ciudad de México, además de consultor para distintas organizaciones de la sociedad civil e instituciones públicas en temas relacionados con gobernanza, políticas públicas, desigualdad social y participación política. También fue profesor de investigación política en la Facultad de Ciencias Políticas y Sociales de la UNAM.

Entre diciembre de 2018 y agosto de 2020 se desempeñó como secretario general de la Conferencia Interamericana de Seguridad Social, cargo al que solicitaría licencia tras ser señalado por presuntos malos manejos económicos.

En 2020 fue el aspirante más joven para presidir el partido Movimiento Regeneración Nacional cuando este renovó su dirigencia..

Publicaciones
Colaboró en:

 Historia colectiva de medio siglo (2018)
 Política internacional. Temas de análisis 3 (2017)
 Poder y elecciones en México (2012).

También es autor de ensayos publicados en revistas como Nexos y Horizontal.

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Politólogos de México
Miembros del partido Morena
Alumnado de la Facultad de Ciencias Políticas y Sociales de la Universidad Nacional Autónoma de México
Alumnado de El Colegio de México
Profesores de la Facultad de Ciencias Políticas y Sociales de la Universidad Nacional Autónoma de México


text:
Rodolfo Condado Rodríguez (Madrid, España, 24 de febrero de 1965) es un exfutbolista español que se desempeñaba como defensa.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Madrid
Futbolistas del Club Atlético de Madrid en los años 1980
Futbolistas de la Unión Deportiva Salamanca en los años 1980
Futbolistas de la Unión Deportiva Salamanca en los años 1990
Futbolistas del Club Deportivo Ourense
Nacidos en Madrid


text:
Assomada est une ville au centre de l'île de Santiago, au Cap-Vert. C'est le siège de la municipalité (concelho) de Santa Catarina. Le , la localité a accédé au statut de ville (cidade).

Population
Lors des recensements de 2000 et 2010, le nombre d'habitants était respectivement de  et . En 2012 il est estimé à .

Infrastructures

Assomada est dotée d'un important marché, d'un établissement d'enseignement secondaire, le Liceu Amílcar Cabral.

L'ancien musée consacré à la tabanka (Museu da Tabanka) a été transformé en centre culturel polyvalent, le Centro Cultural Norberto Tavares (CCNT), ainsi nommé en hommage au compositeur Norberto Tavares, décédé le .

Patrimoine

Église Nossa Senhora de Fátima
Restaurée et agrandie, l'église Nossa Senhora de Fátima a été inaugurée en 2008 en présence de l'évêque de Santiago, du Premier Ministre et du ministre de la Culture. Pouvant accueillir jusqu'à  personnes, elle a bénéficié de l'intervention de plusieurs peintres et sculpteurs cap-verdiens.

Personnalités nées à Assomada
 Orlanda Amarílis (1924-), écrivain
 DR. JOSE MARIA NEVES, premier Ministre du CAP VERT
 DR. VICTOR BARBOSA, Ministre des affaires étrangères
 Gustavo MONTEIRO, homme politique

Notes

Voir aussi

Bibliographie
  Mário Fonseca, « Assomada nocturna », in Manuel Veiga, Insularité et littérature aux îles du Cap-Vert, Karthala, Paris, 1997, p. 225-230
  Nicolas Quint, « Assomada », in Les îles du Cap-Vert aujourd'hui : perdues dans l'immensité, L'Harmattan, Paris, Montréal, 1997, p. 30-31
  Henrique Lubrano de Santa Rita Vieira, A vila de Assomada, Associação dos Amigos do Concelho de Santa Catarina, Santa Catarina, 1993, 70 p.

Liens externes

  « Carnaval das crianças na cidade da Assomada » (vidéo, RTC, )
  « Comemoração do 10º aniversário da cidade de Assomada marcada por festival de música » (vidéo, RTC, )

Ville au Cap-Vert
Santiago (Cap-Vert)


text:
Richard K. Allen is an American attorney who served as district attorney of Anchorage, Alaska. He was appointed to the position in October 2017, replacing Clint Campion, who resigned on October 6, 2017, citing personal reasons.

Early life and education
Allen was born and raised in Fairbanks, Alaska. During high school, he spent one year as an exchange student in Johannesburg. He graduated with a degree in political science from the University of Texas at San Antonio in 1996 and received a Juris Doctor from University of Idaho College of Law in 2000.

Career
Allen worked in private practice from September 2000 to December 2003.

Allen began his career in Alaska in 2004 as an assistant district attorney in the Palmer District Attorney office. In 2011, Allen became director of the Office of Public Advocacy (OPA) within the Alaska Department of Administration.

Allen resigned as Anchorage district attorney in December 2018 at the request of Attorney General Kevin G. Clarkson, who replaced Lindemuth the same month, and returned to the Palmer District Attorney's Office. He was succeeded by John Novak, a former assistant district attorney in Anchorage.

References

Alaska lawyers
American prosecutors
Living people
University of Idaho College of Law alumni
University of Texas at San Antonio alumni
Year of birth missing (living people)
People from Palmer, Alaska
People from Anchorage, Alaska
Lawyers from Anchorage, Alaska


text:
Chinois (keukengerei), een passeerzeef
 La Chinoise, een Franse dramafilm uit 1967
 Een snijwijze van groente


text:
Kristen Stadtlander (born August 7, 1995) is an American professional wrestler, better known by the ring name Kris Statlander. She is currently signed to All Elite Wrestling, and has also performed on the independent circuit. She is currently inactive due to suffering a knee injury.

Early life and training

Statlander was born in West Islip, New York on Long Island. After working professionally as a stunt double, she began her professional wrestling training under Pat Buck and Curt Hawkins at the Create A Pro Wrestling Academy in Hicksville, New York in 2016. Statlander later became the first female graduate of the academy. She previously dated fellow AEW wrestler Max Caster.

Professional wrestling career
Statlander made her professional wrestling debut in November 2016. Statlander made an appearance for WWE on an episode of SmackDown Live that aired on April 9, 2019, teaming with Karissa Rivera in a losing effort against the then-WWE Women's Tag Team Champions Billie Kay and Peyton Royce. In June that same year, she competed at an event for the promotion Beyond Wrestling in an intergender match against Joey Janela in a losing effort.

Statlander made her debut for All Elite Wrestling (AEW) on November 19, 2019, competing in a tag team match alongside Big Swole against Riho and Britt Baker on Dark, where Statlander and Swole were defeated. In December, AEW announced that Statlander had signed with the promotion. Following her signing, she defeated Baker on the December 18 episode of Dynamite to become the No. 1 contender for the AEW Women's World Championship. She made her final appearance for Create A Pro Wrestling, the promotion under which she trained, on December 20. Statlander competed against Riho for the AEW Women's World title on the January 8, 2020, episode of Dynamite, where she was defeated due to interferences by Brandi Rhodes, Awesome Kong, Mel, and the debuting Luther. She received another opportunity to compete for the title on February 29, 2020, at Revolution, this time against new champion Nyla Rose, where she was once again defeated. In June 2020, Statlander suffered an ACL injury in her left leg during an episode of Dynamite.

Statlander returned alongside Trent Beretta on March 31, 2021, helping Chuck Taylor and Orange Cassidy defeat Miro and Kip Sabian on Dynamite, effectively joining Best Friends. In September at All Out, she challenged Baker for the AEW Women's World Championship but was unsuccessful. In November, Statlander, along with the rest of Best Friends, joined the New Japan Pro-Wrestling-based stable Chaos. In August 2022 Statlander suffered a completely torn ACL and lateral meniscus in her right leg during a match on AEW Dark and stated she would need an indefinite amount of time to recover.

Professional wrestling style and persona
Statlander originally employed an alien gimmick, which she attributed to her being "a big science nerd". Under this character, she was nicknamed "The Galaxy's Greatest Alien" and billed as having come from the Andromeda Galaxy. Statlander changed her gimmick in 2022 since she felt that with the previous gimmick "I was never really being fully taken seriously", calling the previous character as "too fun, too lovable, I guess, too goofy and easygoing".

Statlander uses a 450° splash and an inverted piledriver as finishers, respectively called Area 451 and the Big Bang Theory. With her change in gimmick, Big Bang Theory was renamed Friday Night Fever, referring to the song "More Than a Woman" by the Bee Gees, which was her theme early in her career.

Championships and accomplishments
AAW Wrestling
AAW Women's Championship (1 time)
Create A Pro Wrestling
CAP Television Championship (1 time)
Inaugural CAP TV Championship Tournament (2019)
Beyond Wrestling
Treasure Hunter Tournament (2019)
IndependentWrestling.TV
Independent Wrestling Championship (1 time)
New York Wrestling Connection
NYWC Starlet Championship (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 26 of the top 150 female wrestlers in the PWI Women's 100 in 2021
Sports Illustrated
Ranked No. 6 of the top 10 women's wrestlers in 2019
Victory Pro Wrestling
VPW Women's Championship (2 times)
Women Superstars United
WSU World Championship (1 time)
Interim WSU World Championship (1 time)
WSU Spirit Championship (1 time)

References

External links

1995 births
Living people
People from West Islip, New York
All Elite Wrestling personnel
American female professional wrestlers
Professional wrestlers from New York (state)
Sportspeople from Suffolk County, New York
21st-century American women
21st-century professional wrestlers
AAW Women's Champions


text:
San Juan United FC es un club de fútbol de la Segunda división la Liga Nacional de Fútbol de Puerto Rico está localizado en San Juan, Puerto Rico

Temporada 2008
El club terminó 3-1-3.

Liga Nacional 2009
El club debutó perdiendo 4-0 ante Club Deportivo Gallitos. Terminando la temporada en último lugar y fallando la post-temporada.

Plantilla

Referencias

Equipos de fútbol desaparecidos de Puerto Rico
Equipos de fútbol fundados en 2008


text:
List of Tajik musicians includes notable Tajik musicians.

Tajikistan

Classical/Folk
Davlatmand Kholov
Fatima Kuinova
Jurabek Murodov
Shoista Mullojonova
Zafar Nozim
Talabkhoja Sattorov
Tolib Shahidi
Ziyodullo Shahidi
Suleiman Yudakov

Pop
Firuza Alifova
Baimurat Allaberiyev
Nargis Bandishoeva
Madina Aknazarova
Manija Dawlat
Tahmina Niyazova
Kibriyo Rajabova
Shabnam Surayyo

Rock/Metal
Nobovar Chanorov
Oleg Fesov
Muboraksho Mirzoshoyev
Daler Nazarov
Parem

Afghanistan

Pop
Ahmad Zahir
Mozhdah Jamalzadah
Ghezaal Enayat

Uzbekistan

Pop
Shahzoda
Feruza Jumaniyozova
Daler Xonzoda
Yulduz Usmonova

Musicians
Tajikistan


text:
Le pomo central  est une langue pomo parlée aux États-Unis, dans le Nord de la Californie, près du Clear Lake. La langue est quasiment éteinte.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Oswalt, Robert L., A Comparative Study of Two Pomo Languages, dans Studies in Californian Linguistics, University of California publications in Linguistics, 34, Berkeley and Los Angeles, University of California press, 1964.

Articles connexes
 Linguistique
 Liste de langues
 Langues par famille
 Langues amérindiennes
 Langues pomo
 Langues hokanes

Liens externes

Inventaire de langues
Inventaire de langues amérindiennes
Langue pomo
Langue amérindienne en Amérique du Nord
Langue amérindienne aux États-Unis
Langue en Californie


text:
Патус-ду-Пиауи () — муниципалитет в Бразилии, входит в штат Пиауи. Составная часть мезорегиона Юго-восток штата Пиауи. Входит в экономико-статистический микрорегион Алту-Медиу-Канинде. Население составляет  6 105 человек на 2010 год. Занимает площадь 751,598 км². Плотность населения — 8,12 чел./км².

Демография
Согласно сведениям, собранным в ходе переписи 2010 г. Национальным институтом географии и статистики (IBGE), население муниципалитета составляет:

По данным оценки 2016 года население муниципалитета составляет 6 257 жителей.

Статистика
 Валовой внутренний продукт на 2003 составляет 8.262.631,00 реалов (данные: Бразильский институт географии и статистики).
 Валовой внутренний продукт на душу населения на 2003 составляет 1.442,25 реалов (данные: Бразильский институт географии и статистики).
 Индекс развития человеческого потенциала на 2000 составляет 0,579 (данные: Программа развития ООН).

Ссылки
IBGE Cidades
Confederação Nacional de Municípios (CNM)

Примечания

Муниципалитеты штата Пиауи


text:
Вествуд () — переписна місцевість (CDP) в США, в окрузі Каламазу штату Мічиган. Населення —  особи (2010).

Географія
Вествуд розташований за координатами  (42.303033, -85.628649).  За даними Бюро перепису населення США в 2010 році переписна місцевість мала площу 7,39 км², уся площа — суходіл.

Демографія
Згідно з переписом 2010 року, у переписній місцевості мешкали  особи в  домогосподарстві у складі  родини. Густота населення становила 1170 осіб/км².  Було 4545 помешкань (615/км²).

Расовий склад населення:

До двох чи більше рас належало 3,1 %. Частка іспаномовних становила 2,7 % від усіх жителів.

За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 16,0 % — особи молодші 18 років, 68,3 % — особи у віці 18—64 років, 15,7 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 32,1 року. На 100 осіб жіночої статі у переписній місцевості припадало 94,5 чоловіків;  на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 90,7 чоловіків також старших 18 років.

Середній дохід на одне домашнє господарство  становив  доларів США (медіана — ), а середній дохід на одну сім'ю —  долар (медіана — ). Медіана доходів становила  долар для чоловіків та  долари для жінок. За межею бідності перебувало 16,9 % осіб, у тому числі 23,0 % дітей у віці до 18 років та 5,2 % осіб у віці 65 років та старших.

Цивільне працевлаштоване населення становило  осіб. Основні галузі зайнятості: освіта, охорона здоров'я та соціальна допомога — 29,8 %, роздрібна торгівля — 14,7 %, мистецтво, розваги та відпочинок — 13,7 %.

Примітки

Джерела

Переписні місцевості Мічигану
Населені пункти округу Каламазу (округ)


text:
Александр Борисович Белов (род. 20 января 1954, Саратов, РСФСР, СССР) — российский региональный (Чувашская Республика) журналист. Главный редактор  чебоксарского бюро сетевого интернет-издания «Правда ПФО» (с 2013).

Лауреат премии Правительства Российской Федерации в области печатных средств массовой информации (2009). Главный редактор газеты Государственного совета Чувашской Республики — «Республика» (1996–1998).

Биография

Происхождение
Родился 20 января 1954 года в городе Саратове в еврейской семье литературоведов. Отец — Борис Белов, мать — Зоря Штительман.

В пятилетнем возрасте вместе с матерью уехал во Владивосток к месту службы второго супруга матери – летчика морской авиации. В дальнейшем вернулся в Саратов, где окончил среднюю школу. В 1971 году поступил на экономический факультет Чувашского государственного университета им. И. Н. Ульянова, который окончил в 1976 году. С 1976 по 1977 год служил в Советской Армии.

Журналистская деятельность
С 1977 по 1981 год работал корреспондентом новочебоксарской газеты «Градостроитель», заведующим отделом промышленности новочебоксарской городской газеты «Путь к коммунизму». В 1981 году переходит в республиканскую газету «Советская Чувашия». С 1982 по 1984 год служил офицером — в военно-строительной роте заместителем командира по политической части.

После службы возвращается в редакцию газеты, в которой до 1994 года работает корреспондентом, заведующим отделом, обозревателем, заместителем главного редактора. С 1988 года — член Союза журналистов СССР. Первый раз поехал за границу в Венгрию. В конце 1980-х годов опубликовал цикл статей о воинах-афганцах («Могу похвастать, что являюсь первооткрывателем этой темы и первый пробился через существующую тогда цензуру»).

После увольнения из редакции газеты «Советская Чувашия» в 1994 году до 1996 года — заместитель главного редактора чебоксарской «Вечерней газеты». В 1996–1998 — главный редактор газеты «Республика», после увольнения из которой выпускал чебоксарскую газету «Поединок». С 1998 по 2006 — главный редактор газеты «АиФ–Чувашия».

Преподавал на факультете журналистики ЧГУ им. И. Н. Ульянова. По приглашению главного редактора Африкана Соловьева с 2006 по 2013 год — заместитель главного редактора газеты «Советская Чувашия», после увольнения из которого с 2013 года — руководитель чебоксарского бюро сетевого интернет-издания «Правда ПФО». После увольнения из «Советской Чувашии» также работал собственным корреспондентом газеты КПРФ «Правда» («когда меня уволили из "Советской Чувашии", я стал собственным корреспондентом газеты "Правда". Она была коммунистической, но мне же нужно было писать, публиковаться где-то. И поскольку они были согласны публиковать то, что я пишу, я там работал»).

Имеет публикации в профессиональных журналах «Журналист», «Профессия — журналист». Автор и ведущий программы «Обзор местности» на чебоксарском телевизионном «Канале 5 плюс».

Главный редактор «Правда ПФО» Александр Белов первым рассказал, как Глава Чувашской Республики Михаил Игнатьев издевался над пожарными во время церемонии вручения ключей от новых служебных машин, и о его призывах «мочить» журналистов и блогеров, критикующих власть. После этих публикаций А. Белов жаловался на угрозы.

Семья и личная жизнь

Семья
О родственниках сам А. Б. Белов говорил: «Могу только догадываться, чем она [родня] занималась до 1917 года. Наверняка, ремесленничала, торговала, пряталась от погромов и т.д.»

Дед по материнской линии — Лейб-Давид Мошкович Штительман (род. 3 июня 1906) — энергетик, пенсионер союзного значения («Деда по материнской линии в 37-ом дважды исключали из партии, дважды сажали, но оба раза выпускали. Он был уникальным энергетиком, и без него в городе аварии учащались. <...> В сентябре 41-го, уже в Башкирии, дед получил именную телеграмму от Молотова: "Приказываю обеспечить энергоснабжение нефтяных приисков в течение трех дней, иначе будете расстреляны по законам военного времени". Дед очень гордился этим посланием.»). Был членом КПСС, награжден советскими орденами.

Отец — Борис Белов («мой отец был самым настоящим диссидентом»). Учился в Саратове, написал дипломную работу по творчеству Александра Пушкина. Получил направление на Урал в вечернюю школу рабочей молодежи; через год вернулся в Саратов, где познакомился с Зорей Штительман. Был инвалидом второй группы.

Мать — Зоря Уманская (урожд. Штительман) (род. 29 апреля 1932) — журналист («Дорожу мнением мамы. Очень важна ее оценка. Мама живет не с нами, но мы часто встречаемся, она в курсе всех дел, про все знает»). Жила в Саратове, в которой училась в школе № 17; в 1950 году окончила факультет русской словесности Саратовского педагогического института. Живет (2022) в городе Ашдод (Израиль).

Дочь — Евгения Александровна Белова — окончила факультет иностранных языков Чувашского государственного педагогического университета им. И. Я. Яковлева («Пробовала себя на телевидении, но гены оказались "газетными" — сотрудничала  практически со всеми  изданиями, где я работал»). На 2007 год работала в редакции газеты «Советская Чувашия».

Супруга — экономист, работает начальником планового отдела в издательстве. Тесть — чувашский крестьянин Гордей Петрович Петров (1906—1990) — участник Великой Отечественной войны, с декабря 1941 года — сапёр. Награждён медалями «За взятие Берлина» и «За освобождение Праги», дважды ранен.

Среди родственников А. Б. Белова — советский детский писатель Михаил Штительман (1911—1941) — двоюродный дядя (сын брата деда по материнской линии); его внук — Михаил Барановский (род. 24 мая 1963, Ростов-на-Дону) — писатель, сценарист и драматург, художник, журналист; живёт в Израиле (2014).

Другой дядя (сын брата деда по материнской линии — Зиновия) — Аркадий Ставицкий (1930—2020) — драматург и киносценарист.

Убеждения и личная жизнь
Бывает в Израиле у матери. Исповедует иудаизм.

Критика и отзывы
Moygorod.online (2012): Александр Белов — «самый известный журналист Чувашии».

Награды
 Лауреат премии Правительства Российской Федерации в области печатных средств массовой информации (2009)
 Заслуженный работник культуры Чувашской Республики (2004)
 Почётная грамота Государственного совета Чувашской Республики
 Почётная грамота Министерства Российской Федерации по делам печати, телерадиовещания и средств массовых коммуникаций
 Лауреат Республиканской журналистской премии им. С. В. Эльгера (2006; премия Союза журналистов Чувашии)
 Памятный знак «300 лет российской прессы» (награда Союза журналистов России)
 Победитель чувашских республиканских конкурсов журналистов в номинации «Лучший журналист, освещающий проблемы социально-экономического развития Чувашии в средствах массовой информации Чувашской Республики»

Работы
 Белов А. Б.  Журналист, полиграфист, издатель. — Чебоксары: Волго-Вятский региональный центр «Ассоциация содействия вузам», 1996. – 108 с.

Примечания

Ссылки
 Бойко И. И. Белов Александр Борисович // enc.cap.ru
 Александр Белов: «Я никогда не боялся падать на асфальт» // cheboksari.bezformata.com
 Маститый, с вредными привычками // grani21.ru
 Александр Белов: «Чем больше закручиваются гайки, тем мощнее сила, которая их сорвет» // moygorod-online.ru
 Газет много — «Республика» одна (интервью с А. Б. Беловым и В. Н. Алексеевым) // respublika21.ru
 Белов Александр Борисович // nasledie.nbchr.ru

См. также
 Бобков, Валерий Константинович


text:
Poseidon and the Bitter Bug is the 11th studio album by Indigo Girls, released on March 24, 2009 by Vanguard Records. The title is drawn from lines in tracks "Fleet of Hope" and "Second Time Around" – "You're all washed up when Poseidon has his day" and "I've been bitten by the bitter bug."

As of 2010 album has sold 70,000 copies in US.

Track listing
"Digging for Your Dream" (Emily Saliers) – 3:57
"Sugar Tongue" (Amy Ray) – 3:37
"Love of Our Lives" (Saliers) – 3:51
"Driver Education" (Ray) – 2:18
"I'll Change" (Saliers) – 3:23
"Second Time Around" (Ray) – 4:12
"What Are You Like?" (Saliers) – 2:51
"Ghost of the Gang" (Ray) – 3:17
"Fleet of Hope" (Saliers) – 4:27
"True Romantic" (Ray) – 4:11

Deluxe Version bonus tracks
"Ghost of the Gang" (Acoustic Version) – 3:10
"I'll Change" (Acoustic Version) – 3:58
"Sugar Tongue" (Acoustic Version) – 3:47
"Love of Our Lives" (Acoustic Version) – 3:46
"Salty South" (Ray) – 4:17
"Digging for Your Dream" (Acoustic Version) – 3:22
"Second Time Around" (Acoustic Version) – 4:43
"What Are You Like?" (Acoustic Version) – 2:50
"Driver Education" (Acoustic Version) – 2:21
"Fleet of Hope" (Acoustic Version) – 4:31
"True Romantic" (Acoustic Version) – 3:56

Personnel
Indigo Girls
Amy Ray – Vocals, acoustic guitar, electric guitar, mandolin, harmonica
Emily Saliers – Vocals, acoustic guitar, electric guitar

Additional musicians
Mitchell Froom – Keyboards
Clare Kenny – Bass guitar
Matt Chamberlain – Drums, percussion, programming
Alison Brown - Banjo
Missy Higgins - Background vocals on "Digging For Your Dream" & "True Romantic"

Production
David Boucher – Engineer
Mitchell Froom – Producer

References

External links

Blog posting by Emily on the making of the album
Blog posting by Amy with video clip of Love of Our Lives rehearsal

2009 albums
Albums produced by Mitchell Froom
Indigo Girls albums
Vanguard Records albums


text:
Espadrilles, in ihrer ursprünglich spanischen Heimat Espardenyes (auf Katalanisch) genannt, sind leichte Sommerschlupfschuhe, deren verschlussloser Schaft aus Baumwolle oder Leinen und deren Sohle aus geknüpften Pflanzenfasern (Flachs, Hanf) besteht.

Geschichte
Dieses Schuhmodell wurde ursprünglich vor allem in Spanien und Südfrankreich hergestellt und getragen. Das Wort  kommt aus dem Provenzalischen (Okzitanisch). Vermutlich ist es auf das ursprünglich für die Sohle verwendete Espartogras (Steppengras, "Espart" auf Katalanisch) zurückzuführen. In seiner ursprünglich spanischen Heimat (man vermutet den Ursprung des Schuhs auf Mallorca) werden diese Schuhmodelle dementsprechend  (auf Katalanisch) genannt.

Inzwischen handelt es sich um ein allgemein bekanntes Sommerschuhmodell, das in allen denkbaren Schaftfarben erhältlich ist und gelegentlich auch fälschlich Espandrillos genannt wird. Espadrilles kamen als Sommersaisonartikel in den deutschsprachigen Ländern in den 1980er Jahren in Mode und wurden vor allem von jungen Leuten getragen. Schon im gleichen Jahrzehnt führten Billigimporte aus dem asiatischen Raum zu einem harten Konkurrenzkampf mit den ursprünglichen europäischen Herstellern, was zu einem teils dramatischen Preisverfall führte.

Eigenschaften

Espadrilles sind barfuß zu tragende Schuhe für beide Geschlechter sowie Kinder. Sie widerstehen als ausgesprochene "Sommerschuhe" keinen feuchten Umgebungsbedingungen. Eine Verbesserung der Widerstandsfähigkeit gegen feuchte Untergründe brachte ein ganz oder zumindest teilweiser Überzug der Lauffläche der Hanfsohle mit einer dünnen Lage Gummi. Allerdings beginnt sich diese, bedingt durch die ständige Biegebelastung und die schwierige Befestigung an den groben Pflanzenfasern der Hauptsohle, nach kurzer Zeit partiell zu lösen und reißt dann über kurz oder lang ab.

Sie sind aufgrund der luftdurchlässigen und saugfähigen Materialien sehr atmungsaktiv. Darüber hinaus sind sie auch sehr leicht, bieten aber dem Fuß kaum Halt, keine Stütze und nur minimale Dämpfung. Aufgrund ihres einfachen Aufbaus (der Naturgewebeschaft wird mit einer sehr groben Überwendlichnaht an die Sohle genäht) sind diese Schuhe niedrigpreisige Produkte. Da der hintere Schaftteil sich einfach nach innen auf die Sohle umklappen lässt, werden Espadrilles auch als pantoffelähnliche Schlupfschuhe verwendet.

Varianten
Bekannte Designerlabels und beliebte Markenfirmen brachten Espadrilles-ähnliche Modelle mit Aufdrucken in Markenfarben (so beispielsweise bei Tommy Hilfiger) oder mit einem Lederschaft zu entsprechend höheren Preisen auf den Markt. Der bekannteste Hersteller für Lederespadrillen, die dem klassischen Original am nächsten sind, ist das in Alicante fertigende Label Lika Mimika.

In der Sommerkollektion namhafter Modelabels (Hermès, Ungaro, Marc Jacobs, Louis Vuitton) fanden sich 2005 zum Thema "Riviera-High-Society-Shoe" oder "Dolce-Vita-Espadrilles" zahlreiche Leinenschuhe als Damenmodelle mit Keilabsatz. Nicht nur die Einführung des Absatzes, sondern auch eine zusätzliche Schnürung an diesen Damensommerschuhen lassen zwar noch den Modellursprung erahnen, doch sind diese Schuhe nicht mehr Espadrilles zuzurechnen.

Espadrilles/Espardenyes im Volkslied und in der Volkskunst
Im Volkslied und der Volkskunst der katalanischsprechenden Regionen spielen die Espadrilles, dort vorwiegend  genannt, eine bedeutende, nahezu existentielle Rolle. Beispielhaft für ersteres steht das valencianische Volkslied  'Morgenständchen'. Hier handelt eine Strophe speziell von den :

Interpretiert man diese Strophe aus dem gesamten Kontext des Liedes heraus (der Mond beneidet das Mädchen um seine Liebe etc.), stehen die verlorenen Espardenyes symbolisch für die "Unschuld" des Mädchens, die es an dem im Lied genannten Fluss wohl verloren hat.

Die Espardenyes sind klassischerweise ein Element der bäuerlichen, katalanischen Volkstracht. Dies belegt auch nebenstehende idealtypische Kunstkeramik mit einem Sardana-Motiv. Zwei junge Paare tanzen in katalanischer Bauerntracht die Sardana. Die Männer tragen als Schuhwerk Espardenyes. Die stark ausgeprägte Verbreitung der Espardenyes in der katalanischen bäuerlichen Volkskultur (Volkslied, Volkstanz, Volkskunst) legt eine Entstehung dieses Schuhtypes im bäuerlichen Umfeld der katalanischen Länder (Katalonien, Valencia und den Balearen) nahe.

Sprachliches
  wird im englischsprachigen Raum als Überbegriff für Leinenschuhe mit Hanf- oder Strohsohle verwendet, wobei mediterrane und südamerikanische Assoziationen ein wesentlicher Bestandteil des Begriffs sind.
 Leinenschuhe mit Flachs- oder Grassohlen werden in Spanien allgemein als  bezeichnet. In Touristengebieten ist aber auch die Bezeichnung Espadrilles bekannt, vermutlich durch den Einfluss der Modebranche oder weil Touristen diesen Ausdruck bei der Suche nach diesem Produkt verwenden.
 Als  wird auch die traditionelle einheimische Fußbekleidung der Kleinbauern in Venezuela bezeichnet.

Trivia
 Sophia Loren trug ebenso wie Grace Kelly Espadrilles in zahlreichen Filmen der 1950er Jahre. Annette Bening spazierte darin durch die Landschaft der Fidschi-Inseln im Film Perfect Love Affair.
 In der Serie Miami Vice, gedreht von 1984 bis 1989, trugen die Protagonisten Sonny Crockett, dargestellt von Don Johnson, und Rico Tubbs, dargestellt von Philip Michael Thomas, sehr häufig Espadrilles.
 Die Comicfigur Gaston des Zeichners André Franquin trägt in sämtlichen Folgen blaue Espadrilles zu roten Socken.

Literatur

Weblinks

 Die Modekolumne von DIE ZEIT-Online über Espadrilles

Fußnoten

Schuh
Kultur (Katalonien)
Bestandteil (Volkstracht)
Kostümkunde des 20. und 21. Jahrhunderts


text:
Das Journal Chemische Berichte (nach ISO 4-Standard in Literaturzitaten mit Chem. Ber. abgekürzt) wurde im 19. Jahrhundert als Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft gegründet und war weltweit eine der bedeutendsten wissenschaftlichen Zeitschriften auf dem Gebiet der Chemie.

1868 wurde die Zeitschrift von der Deutschen Chemischen Gesellschaft zu Berlin anfangs als Sammlung von Tagungsprotokollen herausgegeben. Zu den Ehrenmitgliedern gehörten "die Herren Liebig, Wöhler und Bunsen". Liebig war bereits seit 1832 Herausgeber der konkurrierenden Annalen der Chemie und Pharmacie. Schon im ersten Jahr füllten viele Abdrucke der Fachvorträge den ersten Jahrgangsband der Chemischen Berichte.

Nachdem die Zeitschrift von 1919 bis 1945 in zwei Reihen verlegt worden war (A für Vereinsnachrichten und B für Abhandlungen sowie Nekrologe), erschien sie ab 1947 als Gesamtausgabe unter dem Namen Chemische Berichte. Der Schwerpunkt lag traditionell auf dem Gebiet der Organischen Chemie, nach dem Zweiten Weltkrieg zunehmend ergänzt um das Gebiet der Metallorganischen Chemie, einem Spezialbereich der Anorganischen Chemie.

1997 verlegten die Gesellschaft Deutscher Chemiker (GDCh) und die niederländische  eine gemeinsame Zeitschrift aus Chemischen Berichten und  (Ersterscheinung: 1882) unter dem Namen Chemische Berichte – Recueil.

1998 erfolgte ein Zusammenschluss mit anderen europäischen Zeitschriften und Ausgliederung der Organischen Chemie. Seither erscheinen die "Berichte" unter dem Titel .

Im Laufe der Zeit änderte sich der Name der Zeitschrift mehrfach. Die Namensänderung bewirkt auch verschiedene ISSN bzw. CODEN für den jeweiligen Titel (Faksimile-Digitalisate beim Internet Archive, meist mehrfach vorhanden):
 Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft, 1868–1918, ()
 Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft / A und / B, 1919–1945, ()
 Chemische Berichte, 1947–1996, ()
 Chemische Berichte – Recueil, 1997, ()
 European Journal of Inorganic Chemistry, 1998+, () CODEN EJICFO

Weblinks
 European Journal of Inorganic Chemistry (mit Nationallizenz zugreifbar bis Jahrg. 2005)
 Chem. Berichte 1868–1901 online 1874 1903 1904
 Ber. d. Dt. Chem. Ges. Band 1 (1868) bis  11 (1878) online lesbar

Einzelnachweise

Chemiezeitschrift
Ersterscheinung 1868
Erscheinen eingestellt 1997
Antiquarische Zeitschrift (Deutschland)


text:
The 1954 Open Championship was held at the Lansdowne Club in London from 24 March - 29 March. Hashim Khan won his fourth consecutive title defeating his younger brother Azam Khan in the final.

Seeds

Results

+ amateur
^ seeded

References

Men's British Open Squash Championships
Men's British Open Championship
Men's British Open Squash Championship
Men's British Open Squash Championship
Squash competitions in London


text:
Master of Reality este al treilea album al trupei britanice de heavy metal, Black Sabbath lansat în 1971. Sonoritatea "întunecată" a albumului a avut o influență semnificativă în dezvoltarea unor subgenuri ale muzicii metal cum ar fi doom metal și stoner rock.

Master of Reality a primit două Discuri de Platină după ce a vândut peste 2 milioane de copii.

Tracklist
 "Sweet Leaf" (5:05)
 "After Forever" (Tony Iommi) (5:27)
 "Embryo" (Tony Iommi) (0:28)
 "Children of The Grave" (5:17)
 "Orchid" (Tony Iommi) (1:30)
 "Lord of This World" (5:26)
 "Solitude" (5:02)
 "Into The Void" (6:13)

 Toate cântecele au fost scrise de Tony Iommi, Bill Ward, Geezer Butler și Ozzy Osbourne cu excepția celor notate.

Single-uri
 "Sweet Leaf" (1971)
 "Children of The Grave" (1971)
 "After Forever" (1972)

Componență
 Ozzy Osbourne - voce
 Tony Iommi - chitară, flaut, pian
 Geezer Butler - chitară bas
 Bill Ward - baterie, voce de fundal

Albume din 1971
Albume heavy metal
Albume Black Sabbath


text:
De Orde van Christiaan VII, ook wel de Orde "Tessera Concordiæ" genoemd was een Deense ridderorde die in de 18e eeuw enige tijd bloeide. In het Deens wordt de orde "Christian VIIs Orden" of "Ordenen Tessera Concordiæ" genoemd.

Nadat de overspelige koningin Caroline Mathilde op 17 januari 1772 in ballingschap werd gestuurd was er een behoefte aan een ereteken dat de naar haar genoemde Mathilde-Orde zou vervangen. Christiaan VII stelde daarom op 21 oktober 1774 een nieuwe, uitsluitend voor de leden van de koninklijke familie gedachte huisorde in.

De nieuwe orde werd zowel aan mannen als aan vrouwen toegekend. De heren droegen het versiersel aan een lint op de linkerborst. De dames droegen het kleinood aan een strik op de linkerschouder. Jens Juel schilderde in 1784 de Deense prinses Luise Auguste van Augustenburg met het versiersel aan een blauwe strik met witte strepen, gelijk aan dat van de eerdere Orde de l'Union Parfait.

Het versiersel
Er zijn geen kleinoden bewaard gebleven. Onze hedendaagse kennis over het uiterlijk van het versiersel is gebaseerd op afbeelding op schilderijen en op de elkaar soms tegensprekende contemporaine beschrijvingen. Er zijn voor zover bekend geen statuten van de Orde van Christiaan VII gepubliceerd.

Grandjean noemt een rond en gekroond medaillon dat met diamanten was bezet. In het midden was het monogram van Christiaan VII afgebeeld op een rode achtergrond. Op de ring stond zijn regeringsmotto "Gloria ex amore patria ". Het medaillon rustte op een kruis dat aan de Orde van de Dannebrog herinnert en onder het medaillon was een geëmailleerde witte olifant, het kleinood van de exclusieve Deense Orde van de Olifant geplaatst.

Op de achterkant van het versiersel staan de woorden "Tessera Concordia" (Latijn: "Teken van Eenheid" )

De naam kan betrekking hebben gehad op de twee Deense ridderorden, de Orde van de Olifant en de Orde van de Dannebrog. Het lint van de Orde van Christiaan VII was een combinatie van de twee linten; hemelsblauw zoals het lint van de Orde van de Olifant met witte en rode rand strepen die verwijzen naar het witte lint met de rode bies van de Orde van de Dannebrog.

De Orde van Christiaan VII raakte na de dood van koningin weduwe Juliana Maria van Denemarken in 1796 in vergetelheid.

Literatuur
H.F. Grandjean, "De Kongelige Danske Ridderordener" (1903)
Lars Stevnsborg, "Kongeriget Danmarks Ordener, Medaljer og Hæderstegn" (2005

Externe link
Afbeelding op Ordenshistorisk Selskab - Christian VIIs Orden

Ridderorde in Denemarken


text:
Olga Emilie Svendsen, coneguda com a Olga Svendsen (Copenhaguen, 22 de febrer de 1883 - ib., 22 d'octubre de 1942), va ser una cantant i actriu de nacionalitat danesa.

Biografia
Criada al Kastellet de la seva ciutat natal, el seu pare era un sergent. Va debutar l'any 1903 en el Dagmarteatret, actuant en els següents anys en diferents teatres provincials. El 1907 va arribar a l'Sønderbros Teater, on va obtenir la seva gran oportunitat com a actriu de revista.

Va ser protagonista de diverses pel·lícules, tant mudes com sonores, aconseguint èxit pel seu treball en comèdies, al Scala-revyerne, i en el Cirkusrevyen, on va actuar fins poc abans de morir. Va tenir una filla actriu, Elga Olga Svendsen.

Filmografia (selecció)
 Han, hun og Hamlet (1932)
 Vask, videnskab og velvære (1933)
 Med fuld musik (1933)
 Københavnere (1933)
 Den ny husassistent (1933)
 Kidnapped (1935)
 Provinsen kalder (1935)
 Bag Københavns kulisser (1935)
 Sjette trækning (1936)
 Snushanerne (1936)

Referències

Artistes de Copenhaguen
Actors de cinema danesos
Actors de teatre danesos
Morts a Copenhaguen
Morts el 1942


text:
Pescucci ist der Familienname folgender Personen:
 Gabriella Pescucci (* 1941), italienische Kostümdesignerin
 Gastone Pescucci (1926–1999), italienischer Schauspieler und Synchronsprecher


text:
«Капо» () — итальянский кинофильм Джилло Понтекорво о Холокосте, снятый в 1959 году. Является продуктом итало-французского совместного производства с участием американских, французских и итальянских актёров. Съемки проводились в Югославии.

Фильм был номинирован на премию Оскар как лучший фильм на иностранном языке.

Сюжет
Четырнадцатилетнюю еврейку Эдит из Франции вместе с родителями отправляют в Освенцим. Её отбирают на уничтожение в газовой камере. Эдит удаётся бежать из барака, и с помощью тюремного доктора она получает одежду, номер и имя Николь Ньепа, умершей уголовной преступницы, поскольку к заключённым-уголовникам эсэсовцы проявляют нисхождение. Родители же погибают.

Барак Эдит направляют в другой лагерь для принудительных работ. Там Эдит постепенно психически ломается и в итоге соглашается стать наложницей надзирателей. Она сходится с одним из них, Карлом. Ещё через какое-то время она становится капо и получает соответствующие привилегии, но теряет уважение бывших товарищей по несчастью.

В лагерь пригоняют советских военнопленных. Эдит влюбляется в одного из них, Сашу, хотя тот сначала отвергает её, но постепенно отвечает ей взаимностью, мечтая увезти Эдит в СССР после освобождения. Приближается Красная армия и заключённые готовят массовый побег. С помощью Саши они убеждают Эдит отключить ток высокого напряжения, питающий ограду лагеря. Обсуждая план выясняется, что как только Эдит отключит ток, то раздастся сигнал тревоги и поэтому её убьют на месте. Саша мучается чувством вины, но поддаётся на уговоры заключённых не предупреждать Эдит об опасности.

В назначенный день выясняется, что заключённых не будут эвакуировать, а расстреляют. И уже когда Эдит направляется в домик-подстанцию, Саша рассказывает ей правду. Эдит чувствует себя преданной, но ради спасения других заключённых всё же отключает ток и гибнет от рук эсэсовцев. Заключённые бегут из лагеря и многие из них убиты охраной. Умирающая Эдит на руках у Карла просит того сорвать с её одежды нацистскую символику и перед смертью читает одну из шма, тем самым возвращаясь к своей истинной национальной идентичности. В финальном кадре опустошённый и подавленный Саша идёт по устланной трупами территории лагеря, с ужасом осознавая, что жертва Эдит всё равно была напрасной, потому что слишком много заключённых погибли.

Актеры
 Сьюзан Страсберг — Эдит/Николь Непас (озвучивание Луизелла Висконти)
 Лоран Терзиефф  — Саша (озвучивание Паоло Феррари)
 Эмманюэль Рива  — Тереза (озвучивание Лия Курчи)
 Диди Перего  — София
 Джанни Гарко  — Карл
 Душан Перкович —  комендант
 Аннабелла Беси
 Грациэлла Гальвани
 Паола Питагора
 Элеонора Беллинзаги
 Бруно Сципиони
 Драгомир Фелба
Сьюзан Страсберг фактически была «навязана» продюсерами Джилло Понтекорво, который скептический поначалу отнёсся к её кандидатуре, хотя позже он и поменял о ней мнение, когда лично с ней встретился. Тем не менее, работать с ней ему было тяжело: в сцене в начале фильма, где Николь видит, как её родителей раздетыми гонят в газовую камеру, Страсберг всё никак не могла заплакать — даже после того, как работающий в фильме ассистентом режиссёра Джулиано Монтальдо, с её согласия, отвесил ей пощёчину, она всё равно с трудом отыграла сцену.

Критика
Фильм, — точнее, единственный его кадр с поднятой рукой Терезы на колючей проволоке лагеря, — удостоился «глубокого презрения» со стороны французского режиссёра Жака Риветта. По словам Бернара-Анри Леви, «критическое отношение довлело над Понтекорво до самой смерти. Он подвергся остракизму, едва ли не был проклят — и всё за единственный кадр».

Примечания

Ссылки

 Column « De l'Abjection » by Jacques Rivette (1961) devoted to Pontecorvo's Kapo

Фильмы Италии 1959 года
Фильмы Франции 1959 года
Фильмы-драмы Италии
Фильмы-драмы Франции
Фильмы-драмы Югославии
Фильмы о Холокосте
Чёрно-белые фильмы Франции
Чёрно-белые фильмы Италии
Чёрно-белые фильмы Югославии
Фильмы о заключённых
Фильмы Джилло Понтекорво


text:
De St Magnus Church is een van oorsprong twaalfde-eeuwse kerk gewijd aan Sint Magnus, gelegen in Birsay aan de westzijde van Mainland, een van de Schotse Orkney-eilanden. Het huidige kerkgebouw stamt grotendeels uit de achttiende eeuw.

Geschiedenis
Vermoedelijk werd op de plaats van de huidige St Magnus Church rond 1064 de Christ's Kirk of Christ Church opgetrokken in rode zandsteen door jarl Thorfinn. Een alternatieve theorie zegt dat deze eerdere kerk werd gebouwd op de Brough of Birsay, het getijdeneiland voor de kust.

In 1116 werd Magnus Erlendsson, die later bekend werd als Sint Magnus, vermoord op Egilsay. Zijn lichaam werd naar de door Thorfinn gebouwde Christ's Kirk gebracht om te worden begraven. Twintig jaar later werden zijn botten geplaatst in een schrijn op het altaar in de kerk, totdat zijn botten in 1137 werden overgebracht naar de nieuwgebouwde St. Magnus Cathedral in Kirkwall.
In deze periode werd de Christ Church gewijd aan Sint Magnus.

In 1664 werd de kerk herbouwd als een kruisvormige kerk. In 1760 werd de kerk opnieuw herbouwd, ditmaal als een simpele rechthoekige kerk. De kerk werd in 1867 en in de jaren tachtig van de twintigste eeuw gerestaureerd.

Bouw
De St Magnus Church is een rechthoekig, oost-westelijk georiënteerd gebouw met eromheen een begraafplaats. Op de zuidwestelijke hoek van de kerk bevindt zich een klein rechthoekig toegangsportaal.

Het oudste deel van de huidige kerk wordt gevormd door de fundamenten in rode zandsteen aan het zuidoostelijke einde van de kerk.

In de zuidelijke muur bevindt zich een dichtgemetseld lancetraam, waarvan het bovenste deel uit de dertiende eeuw stamt. De onderzijde van het raam bevat een deel van een deurpost met de inscriptie (S): BELLUS in Lombardisch letterschrift. De andere helft van deze deurpost is gebruikt in de bouw van een boerderij ten noorden van de kerk. Op die helft staat de inscriptie MON(S). Deze deurpost is hoogstwaarschijnlijk afkomstig van de ooit nabijgelegen residentie van de zestiende-eeuwse bisschoppen van Orkney. Deze residentie droeg namelijk de naam MONS BELLUS (Latijn voor De mooie berg).

Op de westelijke gevel bevindt zich een zeventiende-eeuwse klokkentoren.

Het gebrandschilderde raam aan de oostzijde van de kerk werd ontworpen door Loveday McPherson, vrouw van Joseph McPherson, die er van 1900 tot 1906 dominee was, en gemaakt door Alex Strachan. De scène aan de linkerzijde verbeeldt Sint Magnus in de Slag van Anglesay in 1098, waar de 18-jarige Sint Magnus weigert te vechten. De scène aan de rechterzijde verbeeldt een biddende Sint Magnus in Christ's Kirk.

Beheer
De St Magnus Church in Birsay wordt sinds 1997 beheerd door de St Magnus Church Birsay Trust.

Externe links
 Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Scotland, Birsay, Cleatfurrows, St Magnus' Church
 The Birsay Website, St Magnus Church, Birsay
  Undiscovered Scotland, St Magnus Church, Birsay

Kerkgebouw in Schotland
Orkney-eilanden


text:
Tendre Jeudi (titre original en anglais : ) est un roman de John Steinbeck publié en 1954.

Résumé
Il s'agit de la suite de Cannery Row  (en français, Rue de la sardine) précédent roman de Steinbeck publié en 1945 qui porte le nom de la rue du front de mer à Monterey. Tendre Jeudi narre des évènements qui se sont passés dans Cannery Row après la fin de la Seconde Guerre mondiale.

Roman de John Steinbeck
Roman américain paru en 1954
Roman se déroulant en Californie


text:
Cupha madestes är en fjärilsart som beskrevs av William Chapman Hewitson 1859. Cupha madestes ingår i släktet Cupha och familjen praktfjärilar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Praktfjärilar
madestes


text:
Дезгинжа () е село в автономния район Гагаузия в Южна Молдова. Населението му е около 5250 души (2004).

Разположено е на 95 m надморска височина в Черноморската низина, на 25 km западно от границата с Украйна и на 14 km северно от град Комрат. Селото е основано от гагаузки преселници от Балканите. Според Константин Иречек, селото е основано от български колонисти в Бесарабия.

Източници

Села в Гагаузия
Гагаузки селища


text:
The Taipei Metro Neihu station () is located in the Neihu District in Taipei, Taiwan. It is a station on Wenhu line.

Station overview

This two-level, elevated station features two side platforms, two exits, and platform elevators located on the north and south sides of the concourse level.

History
22 February 2009: Neihu station construction is completed.
4 July 2009: Begins service with the opening of Brown Line.

Station layout

Around the station
Lake Square
Qingbai Park
Huguang Open-air Market
American Institute in Taiwan (new planned location)
Bihu Elementary School
Kangning Elementary School
Jinbi Temple

References

Wenhu line stations
Railway stations opened in 2009


text:
El Grito del Pueblo fue un periódico editado en Pontevedra entre 1901 y 1905.

Trayectoria
Apareció el 17 de enero de 1901 con el subtítulo Bisemanario Republicano, hasta el número 103, del 12 de enero de 1902, que comenzó a subtitularse Semanario Republicano de Pontevedra, volviendo al encabezamiento original en el número 241. Inicialmente salía dos veces por semana y desde el número 103 apareció únicamente los domingos. Cuando volvió a ser bisemanal salía los jueves y domingos. De ideología republicana, fue fundado y dirigido por José Juncal Verdulla y también tuvo como director a Joaquín Poza Cobas. Incluyó artículos políticos, noticias del ayuntamiento pontevedrés y en la sección literaria colaboraron Aureliano Pereira, Curros Enríquez y Labarta Pose. Cesó su edición el 28 de mayo de 1905 con el número 259. Fue sustituido por La Acción.

Referencias

Bibliografía

Periódicos de Galicia
Publicaciones fundadas en 1901
Publicaciones desaparecidas en 1905