text:
O limba ou hulimba, é uma antiga língua atlântico-congolesa de Serra Leoa. Não está intimamente relacionada com outras línguas e parece formar o seu próprio ramo dentre das línguas nigero-congolesas. Os dialetos incluem "Tonko, Sela, Kamuke" (ou "Ke"), "Wara-wara, Keleng, Biriwa" e "Safroko". A variedade oriental, falada primariamente na Guiné, é bastante distinta. O Limba tem um sistema de classe de substantivo, marcado por um conjunto de prefixos antigos e erodidos aumentados por um conjunto mais novo de enclítico.

Escrita
A língua Limba usa uma forma do alfabeto latino sem as letras J, Q, R, V, X, Z. Usam-se formas adicionais como Ɛ, Ñ, Ŋ, Ọ.

Fonologia
Como a vizinha língua Temne, o Limba apresenta um contraste incomum entre suas consoantes. Distingue as  dentais e alveolares, mas as consoantes dentais são apicais e as alveolares são laminais, o que é oposto do padrão geral.

Gramática

Classes de substantivos
Classes de substantivo distinguem-se pela forma do artigo definido (partícula de classe), a qual segue o substantivo e às vezes pode ser um prefixo. As seguintes classes podem ser aproximadamente deduzidas nos exemplos apresentados por Mary Lane Clarke:
A. Pessoas
 Exemplos:
 Wukọnọ wo – pessoa Kono;
 sapiri wo – pé de cabra;
 kaň wo – o sol
Artigo definido (segue o substantivo): wo; pronome ("ele, ela" como sujeito): wunde, wun

B. Pessoas
 Exemplos:
 Bikọnọ be -  pessoa Kono;
 sapiriň be – pé de cabra
  bia be – pessoas, ancestrais
Def. art.: be; pronome: bende, ben

C. Language Class
 Exemplos:
 Hukọnọ ha - the Kono language;
 hutori ha - toe
Art. Def. : ha; pronome: -?- (presumivelmente isto é neutro de acordo com a classe, e assim por diante através das classes neutras)

D. Country Class
 Exemplos:
 Kakọnọ ka – terra dos Konos
Art. Def. : ka

E. Bodkins Class
 Exemplos:
 tatọli ta - punhal;
 tatori ta – dedo do pé
Art. Def. : ta

F. Cascatas
 Exemplos:
 kutintọ ko - cascata;
 kekeň ko - país;
 kutiň ko – cão:
Art. Def. : ko

G. Cães, plurais de F.
 Exemplos:
 ňatintọ ňa - cascatas;
 ňakeň ňa – países:
 ňatiň ňa – cães:
Art. Def. : ňa

H. Chegada
 Exemplos:
 matebeň ma - calma;
 matalaň ma - chegadal;
 masandiň ma – agulha;
Art. Def. : ma

I.Agulha, plurais de H.
 Exemplos:
 masandi ma - agulhas;
 matubucuciň ma - sinais;
 mendeň ma – dias, sonos
Art. Def. : ma

J. Inhames
 Exemplos:
 ndamba ki - inhame;
 nbēn ki (o b é um " breprimido") - bracelete;
 nkala ki - vine
Art. Def. : ki

K. Bracelets Class, plurais de J.
 Exemplos:
 ndambeň ki - inhama;
 nbēni ki ("como acima") - bracelete;
 nbuliň ki (o mesmo com "b abafado") – pipa, papagaio
Art. Def. : ki

L. Carne
 Exemplos:
 piňkari ba – armas, mosquetes;
 bọňa ba (bọňa has "b abafado", as above) - path, way;
 bara ba - meat, flesh
Art. Def. : ba

M. Caixas, plurais de L.
 Exemplos:
 piňkariň ba - armas, mosquetes;
 bọňeň ba (bọňeň also has "b abafado") - caminhos;
 kankaren ba – caixas, baús
Art. Def. : ba

N. Fios
Exemplos:
 mulufu mu – fio, trama;
 muceňi mu - sofrimento;
 mufukeki mu - ventiladorn
Art. Def. : mu

O. Ondas
 Exemplos:
 muňkuliň mu - ondas;
 mudọňiň mu - habitações
Art. Def. : mu

P. Frutos de Kusini
 Exemplos:
 busini bu - Frutos de árvore Kusini
Art. Def. : bu

Q. A Classe com artigo definido wu
 Exemplos: - ? -

Outros substantivos, incluindo nomes de quantidades, não recebem nenhum artigo. Talvez esses não apresentem classes:
 Exemplos:
 Alukorana Alcorão;
 disa – franja, xale;
 duba - tinta (de Mandingo);
 kameci - tarde, arroz marrom

Amostra de texto
Biya-mɛti fooma be kiyo ka kuyankaŋ iŋ kasɛmbɛ mɛnɛ in ka yiki. Bindɛ kiŋ ba niyɔ in masimɔkɔ, maka yiina wo ka hu wɛndi yande.
Português

Todos os seres humanos nascem livres e iguais em dignidade e direitos. Eles são dotados de razão e consciência e devem agir em relação uns aos outros em espírito de fraternidade.
(Artigo 1 da Declaração Universal dos Direitos Humanos)

Notas

Bibliografia
Guillaume Segerer & Florian Lionnet 2010. "'Isolates' in 'Atlantic'". Language Isolates in Africa workshop, Lyon, Dec. 4
Mary Lane Clarke, A Limba–English Dictionary, or, Tampeň ta ka Taluň ta ka Hulimba ha in Huiňkilisi ha, Houghton, New York, 1922, reprinted 1971 by Gregg International Publishers, Farnborough, England. This information is based on the Biriwa and Safroko dialects.

Ligações externas
Limba Serra Leoa em Ethnologue
Limba Gana em Ethnologue
Limba em Language Landscape

Limba em Omniglot

Limba
Limba
Limba


text:
Drahonice (Duits: Drahonitz) is een Tsjechische gemeente in de regio Zuid-Bohemen, en maakt deel uit van het district Strakonice.
Drahonice telt 343 inwoners.

Gemeente in Strakonice

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Rada gminy (w gminach miejskich: rada miejska, rada miasta; w gminach miejsko-wiejskich: rada miasta i gminy) – organ stanowiący i kontrolny gminy. W Polsce do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (domniemanie kompetencji rady).

W gminach mających do 20 000 mieszkańców rada gminy jest wybierana w jednomandatowych okręgach wyborczych, a w pozostałych (w tym miastach na prawach powiatu) stosuje się ordynację proporcjonalną.

Kadencja rady gminy trwa 5 lat, licząc od dnia wyboru (w latach 1990–2017 trwała 4 lata).

Na czele rady stoi przewodniczący oraz, w liczbie od 1 do 3, wiceprzewodniczący. Istnieje możliwość odwołania rady gminy przez wyborców.

Rozpatrywaniem skarg dotyczących zadań lub działalności danej rady gminy zajmuje się wojewoda.

Właściwości
Do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy.

Do wyłącznej właściwości rady gminy należy:
 uchwalanie statutu gminy
 ustalanie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania i przyjmowanie sprawozdań z jego działalności
 powoływanie i odwoływanie skarbnika gminy, który jest głównym księgowym budżetu – na wniosek wójta
 uchwalanie budżetu gminy, rozpatrywanie sprawozdania z wykonania budżetu i podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium z tego tytułu
 uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego
 uchwalanie programów gospodarczych
 ustalanie zakresu działania jednostek pomocniczych, zasad przekazywania im składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację zadań przez te jednostki
 podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach
 podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu i dotyczących:
 zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości, ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy
 emitowania obligacji oraz określania zasad ich zbywania, nabywania i wykupu przez wójta
 zaciągania długoterminowych pożyczek i kredytów
 ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez wójta w roku budżetowym
 zobowiązań w zakresie podejmowania inwestycji i remontów o wartości przekraczającej granicę ustalaną corocznie przez radę gminy
 tworzenia i przystępowania do spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich
 określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta
 tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek
 ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i poręczeń udzielanych przez wójta w roku budżetowym
 określanie wysokości sumy, do której wójt może samodzielnie zaciągać zobowiązania
 podejmowanie uchwał w sprawie przyjęcia zadań, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
 podejmowanie uchwał w sprawach współdziałania z innymi gminami oraz wydzielanie na ten cel odpowiedniego majątku
 podejmowanie uchwał w sprawach współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw oraz przystępowania do międzynarodowych zrzeszeń społeczności lokalnych i regionalnych
 podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (), a także wznoszenia pomników
 nadawanie honorowego obywatelstwa gminy
 podejmowanie uchwał w sprawie zasad udzielania stypendiów dla uczniów i studentów
 stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy.

W miastach na prawach powiatu rada miasta pełni ponadto funkcje rady powiatu. Należy zauważyć, że komisja bezpieczeństwa i porządku nie jest jej komisją.

Rada gminy wybiera wójta bezwzględną większością głosów w obecności przynajmniej połowy radnych, jeżeli w wyborach zgłoszono jednego kandydata i ten nie zdobył więcej niż połowy głosów albo jeśli nie zgłoszono kandydatów na ten urząd.

Liczba radnych
W skład rady wchodzą radni w liczbie:
 15 w gminach do 20 000 mieszkańców
 21 w gminach do 50 000 mieszkańców
 23 w gminach do 100 000 mieszkańców
 25 w gminach do 200 000 mieszkańców
oraz po trzech na każde dalsze rozpoczęte 100 000 mieszkańców, nie więcej jednak niż czterdziestu pięciu radnych. Wyjątkowo w Warszawie radnych jest 60.

Nazewnictwo
Ustawa mówi, że jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej – przykłady: Rada Miejska w Łodzi, Rada Miejska w Kłodzku.

W obowiązującej do końca 2010 Instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych Prezes Rady Ministrów przyjął, że w odniesieniu do gmin wiejskich używany będzie zwrot rada gminy, w gminach miejsko-wiejskich rada miejska (z użyciem "w"), a w gminach miejskich rada miasta – przykłady: Rada Gminy Kłodzko, Rada Miejska w Krotoszynie, Rada Miasta Krakowa.

Odwołanie
Zgodnie z ustawą z dnia 15 września 2000 roku o referendum lokalnym dopuszcza się odwołanie organu stanowiącego gminy na wniosek co najmniej 10% uprawnionych mieszkańców gminy w drodze referendum lokalnego.

Aby referendum w sprawie odwołania rady gminy było ważne, należy w nim wziąć udział nie mniej niż 3/5 liczby biorących udział w wyborze rady gminy.

Możliwe jest odwołanie rady gminy przez Sejm, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, jeżeli rada dopuści się powtarzającego się naruszenia Konstytucji lub ustaw. W przypadku rozwiązania rady gminy, Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw administracji publicznej wyznacza osobę, która będzie pełniła jej funkcję do czasu jej ponownego wyboru.

Podstawa prawna
Status rady gminy reguluje ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym.

Zobacz też
 rada dzielnicy
 lista gmin w Polsce
 referendum w sprawie odwołania organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego

Uwagi

Przypisy

Organy administracji samorządowej


text:
Formula Mazda is a class of relatively affordable open wheel formula racing.

Formula Mazda has its own class in SCCA club racing, and there is a North American professional series called the Indy Pro 2000 Championship (formerly the Pro Mazda Championship) that is part of IndyCar's Road to Indy ladder system. The cars are very popular; seeing a field of 40 or more cars at a race is quite common. Many drivers aspiring to the top classes of racing use the pro series to hone and demonstrate their talent. In 2006, the 2004 Formula Mazda champion, Michael McDowell, drove in the American Champ Car series, and Scott Speed, won in Formula Mazda in 2002.

In terms of both cost and performance, Formula Mazda lies between Formula Ford and Formula Atlantic, that is, close to a Formula Three and a Formula Renault 2.0. A full season in the professional Star Mazda series costs around US$200,000 – US$300,000 in 2005.

Original car – Formula Mazda
The series originally grew out of five chassis built by Hayashi in Japan for the Jim Russell Racing Drivers School in California, USA.  Twenty-five cars were built by Marc Bahner, Bahner Engineering, Calif., for the 1984 Long Beach Grand Prix, where the cars made their US debut. The majority of these cars were purchased by owner/operators.  The original five chassis remained with the Russell School.  The cars have a basic welded steel tube frame chassis, with in-board front shocks operated by upper rocker arms. A 180 hp carbureted Mazda rotary engine drives through a 5 speed H-pattern (H-gate) Hewland Mk 9 transaxle. Rear suspension is by two trailing links, an upper link and a lower a-arm. In the interest of creating close racing and limiting cost, the rules state that no modification is allowed until the rules expressly permit it—at one time even replacing the mirrors on the car was prohibited. The engines cannot be modified, and they are sealed to make it easy to detect cheating. The cars all use the same tires, springs, dampers, and adjustable anti-roll bars.

In September 2009, Moses Smith Racing, LLC. (MSR), headquartered at the time in Tempe, AZ, took over all support and manufacturing rights for the approximately 300 Formula Mazda rotary-powered race cars currently in use across North America, as well as the MSR sports racer, a full-bodied version of the FM.  MSR has since moved to a new location at MotorSport Ranch (a country club style race track facility) in Cresson, TX.  Moses Smith also owns and operates Texas Autosports, a full service Formula Mazda Racecar prep shop located at Motorsport Ranch in Cresson, TX.  It is essentially the one-stop shop for Formula Mazda Racing.  Moses Smith Racing, the manufacturer of the Formula Mazda, as well as Texas Autosports, both owned by Moses Smith are operating out of an 8000+ square foot facility at what is affectionately dubbed 'The Ranch'.

New car – Pro Formula Mazda
In 2004, a completely new car was introduced for the Pro series. It features a carbon fiber chassis, 6 speed sequential gearbox, and a sealed 250 hp fuel-injected Renesis engine very similar to the one in the Mazda RX-8. The MoTeC ECU uses input from the gearshift to enable upshifting while the driver holds the throttle wide open. The ECU also provides traction control which the driver can turn off from inside the car. The rules allow a choice among five different spring rates at each corner, and the new Öhlins dampers offer separate bump and rebound adjustments. The driver can adjust the front anti-roll bar from the cockpit.

The new car is substantially faster than the older car, usually lapping about 3 seconds faster per mile of track, but the original car remains legal for SCCA club racing.

End as a separate class
For 2020, Formula Mazda class was eliminated by the SCCA and replaced by Formula X, which is not a spec class and allows other cars of similar speed including Formula 4 and older U.S. F2000 National Championship cars not eligible for Formula Continental. In its first SCCA Runoffs, 11 of the 12 Formula X entries were Formula Mazda cars.

Formula Mazda at the SCCA National Championship Runoffs

External links

Formula Mazda Challenge presented by Goodyear
Pro Mazda Championship official website
Mazda Racers – The Mazda Racing Community
Formula Mazda
Texas Autosports

Mazda
Mazda
Mazda
One-make series
Sports Car Club of America


text:
Пушкари́ () — село в Репкинском районе Черниговской области Украины. Население 194 человека. Занимает площадь 1,16 км².

Код КОАТУУ: 7424488001. Почтовый индекс: 15052. Телефонный код: +380 4641.

Власть
Орган местного самоуправления — Пушкарёвский сельский совет. Почтовый адрес: 15052, Черниговская обл., Репкинский р-н, с. Пушкари, ул. 1-го Мая, 29.

Примечания

Населённые пункты Репкинского района


text:
Neocorynura miae is een vliesvleugelig insect uit de familie Halictidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Smith-Pardo.

miae


text:
Krzysztof Penderecki: Concerto doppio per violino, viola (violoncello) e orchestra, Concerto per pianoforte ed orchestra, Concertino per tromba e orchestra – album muzyki współczesnej Krzysztofa Pendereckiego skomponowanej w latach 2001-2015, wydany w 7 marca 2017 przez DUX Recording Producers (nr kat. DUX 1345). To następna płyta z cyklu nagrań koncertów Pendereckiego pod batutą samego kompozytora. Płyta uzyskała nominację do Fryderyka 2018 w kategorii Album Roku - Muzyka Współczesna.

Wykonawcy
 Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus
 Krzysztof Penderecki - dyrygent
 Maciej Tworek - dyrygent
 Aleksander Kobus - trąbka
 Jakub Haufa - skrzypce
 Marcel Markowski - wiolonczela
 Szymon Nehring - fortepian

Lista utworów

Concerto doppio per violino, viola (violoncello) e orchestra (2012)
 1. Concerto doppio per violino, viola (violoncello) e orchestra [21:04]

Concerto per pianoforte ed orchestra Resurrection (2001-2002, rev. 2007)
 2. Allegro molto sostenuto [5:02]
 3. Adagio [5:49]
 4. Allegro moderato molto [1:02]
 5. Adagio [6:11]
 6. Allegretto capriccioso [2:07]
 7. Grave [4:38]
 8. Allegro sostenuto molto [3:56]
 9. Andante maestoso [4:38]
 10. Allegro molto sostenuto (tempo dell'inizio) [2:09]
 11. Adagio [5:44]

Concertino per tromba e orchestra (2015)
 12. Andante [5:08]
 13. Larghetto [2:42]
 14. Intermezzo [1:13]
 15. Vivo ma non troppo [2:34]

Nagrody
Płyta, w wyniku błędu formalnego, uzyskała nominację już do nagrody Fryderyk 2017 w kategorii Album Roku Muzyka Współczesna. Po rewizji daty wydania albumu to zgłoszenie wycofano, a nominację przyznano wydawnictwu Atom Accordion Quintet, czyli albumowi, który zajął następne miejsce według liczby otrzymanych punktów w głosowaniu członków Akademii Fonograficznej w I turze ówczesnego głosowania.

Przypisy

Albumy muzyczne wydane w roku 2017


text:
Васи́лий Афана́сьевич Ши́шкин () — советский  и , член-корреспондент АН Узбекской ССР (1966), заслуженный деятель науки Узбекской ССР, профессор, доктор исторических наук.

В. А. Шишкин являлся одним из видных знатоков памятников древности Средней Азии, преимущественно Узбекистана. Он был участником почти всех крупных экспедиций, проводившихся на территории Средней Азии в 1930—1940-х годах: Варахша, обсерватория Улугбека, Регистан, Шахи Зинда, Афрасиаб.

Биография
Родился  года в селе Спасо-Талицкое (ныне — Спас-Талица в  Кировской области) в семье сельского учителя. Окончив Вятское реальное училище, работал учителем черчения и рисования.

В 1918—1923 годы служил в Красной армии (с 1921 — в Туркестане).

С 1923 года преподавал в Ташкентском женском институте просвещения; одновременно учился в Среднеазиатском университете (восточный факультет). С 1926 года, окончив университет, работал в Среднеазиатском (впоследствии — Узбекском) комитете по делам музеев, охраны памятников старины, искусства и природы. С марта 1940 — научный работник узбекского филиала АН СССР, с 1943 — старший научный сотрудник, руководитель сектора археологии Института истории и археологии АН УзССР.

Одновременно преподавал:
 историю Средней Азии — в Бухарском педагогическом институте (1933—1934),
 историю Древнего Востока и древнюю историю Средней Азии — на историческом факультете САГУ (1943—1945),
 доцент Ташкентского педагогического института им. Низами (1944—1955).

Умер 18 октября 1966 года в Самарканде. Похоронен на  Ташкента.

Научная деятельность
В 1943 году защитил кандидатскую («К вопросу о древней культуре Бухарского оазиса»), в 1961 — докторскую диссертацию («Варахша. Опыт историко-археологического изучения»).

В 1961 году В. А. Шишкин защитил диссертацию на соискание учёной степени доктора исторических наук на тему: «Варахша. Опыт историко-археологического изучения». Изданная им в 1963 году монография «Варахша» даёт цельное и всестороннее представление об этом выдающемся памятнике древности.

Основные направления исследований — изучение археологических и историко-архитектурных памятников:
 изучал археологические памятники Ферганской долины (1927);
 описал историческую топографию Бухары и её архитектурных памятников;
 определил направление и протяжённость оборонительной стены Бухарского оазиса;
 обнаружил остатки дворца бухар-худатов с памятниками алебастровой скульптуры и живописи (городище Варахша);
 изучил остатки обсерватории Улугбека (Самарканд);
 раскопал внешние стены Регистана;
 открыл руины жилого здания с росписью VII века (Афрасиаб).

Участвовал в работе 3-го международного конгресса мирового искусства (Иран).

Первую научную работу опубликовал в 1925 году («О названиях ташкентских махалля»). Автор более 100 научных работ;  «Истории народов Узбекистана», «Истории Узбекской ССР» (Т. 2).

Награды
 орден Ленина;
 медаль «За доблестный труд в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.»;
 почётные грамоты Президиума Верховного Совета УзCCP.

Комментарии

Примечания

Литература

 В. А. Шишкин как учёный-археолог и общественный деятель // История материальной культуры Узбекистана. — Ташкент, 1965. — Вып. 6. (список научных трудов В. А. Шишкина).

Ссылки

Персоналии:Бухара
Преподаватели Ташкентского педагогического института


text:
La chiesa di Santa Maria in Cosmedin o Santa Maria di Portanova è un'antica chiesa di Napoli ubicata in piazza Portanova, nei pressi di corso Umberto I. Secondo una leggenda venne fondata dall'Imperatore Costantino I.

Storia e descrizione
Tra le più antiche della città come fondazione, essendo una delle sette diaconie cittadine (istituzioni assistenziali in cui si celebrava l'antico rito greco), si hanno notizie più sicure circa la presenza della chiesa nel IX secolo, con il nome di Santa Maria in Cosmedin e, in quest'epoca, vi avvenne la traslazione delle spoglie del vescovo Eustasio.

Il nome si fa derivare, come per l'omonima chiesa di Roma, dal termine greco kosmidion, cioè ornamento.

Dal 1678 fu rettore della chiesa Biagio Gambaro, nominato vescovo di Telese o Cerreto nel 1693.

Oggi non resta praticamente più nulla a testimoniare il primo impianto del tempio, a causa dei restauri e dei rifacimenti avvenuti nel corso dei secoli, in particolare quello del 1631 (interno) e quello del 1706 (facciata).

Modifiche architettoniche notevoli furono portate avanti anche nel XX secolo durante il periodo del cosiddetto Risanamento, allorquando vi fu l'estirpazione della scala prospiciente la facciata per portare la chiesa al livello del piano stradale e un netto taglio del lato sinistro dell'edificio, che portò alla quasi totale rimozioni delle decorazioni barocche.

Ciò nonostante la chiesa ha mantenuto elementi propriamente barocchi ma, malgrado sia una delle più antiche di Napoli, è chiusa da oltre un secolo e versa in stato di degrado, ulteriormente aggravato dal sisma del 1980.
Nel corso del tempo è stata oggetto di alcuni saccheggi: nel corso del 2011 è stato trafugato l'altare e una vasca sacra d'epoca romana.

Il 2 marzo 1992 uno dei furti più ingenti con l'asportazione di varie opere, una di queste, un dipinto olio su tela di autore anonimo del XV secolo, raffigurante "San Nicola di Bari", è stato ritrovato grazie all'intervento del Nucleo Carabinieri Tutela Patrimonio Culturale di Napoli: l'intervento, attivato nel 2018, dopo una richiesta di un privato cittadino al Nucleo dei Carabinieri per accertare l'eventuale provenienza illecita del dipinto acquistato per l'importo di 200.000 euro da un noto antiquario romano, portò a dei controlli, effettuati mediante l'ausilio della Banca Dati dei Beni Illecitamente sottratti gestita dal Comando Tutela Patrimonio Culturale, che collegarono il dipinto al furto perpetrato nel 1992. Approfondite indagini hanno permesso di deferire alla Procura della Repubblica di Roma due persone resesi responsabili della ricettazione dell'opera d'arte, riconosciuta autentica ed appartenente alla Chiesa a seguito di approfondito esame tecnico esperito da funzionari della Soprintendenza A.B.A.P per il Comune di Napoli.

L'opera di importantissimo valore storico, artistico, culturale era anche pubblicata sul bollettino delle ricerche "Arte in ostaggio" n. 17 alla pagina n. 42.

Note

Bibliografia
Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004.

Voci correlate
Napoli
Chiese di Napoli

Altri progetti

Maria Cosmedin (Napoli), Chiesa di Santa
Chiese dedicate a Maria


text:
World Tower je mrakodrap v australském Sydney. Postaven byl podle návrhu, který vypracovala firma Nation Fender Katsalidis. Má 73 podlaží a výšku 230 m, je tak 4. nejvyšším mrakodrapem ve městě. Výstavba probíhala v letech 2001 až 2004. V budově se nachází byty, které obsluhuje celkem 15 výtahů. Tyto výtahy byly po dokončení budovy nejrychlejšími v zemi, pohybovaly se rychlostí 9 metrů za sekundu.

Odkazy

Reference

Související články
 Seznam nejvyšších budov v Austrálii

Externí odkazy

Mrakodrapy v Austrálii
Stavby v Sydney


text:
Biografia
Nato nel Connecticut da Joan Armstrong e William McCutcheon Posey, Jr., ha un figlio, Tyler, anch'esso attore, noto per la serie Teen Wolf, dove John interpreta Conrad Fenris, direttore della casa di cura Eichen House ed in particolare della sezione segreta dedicata ai pazienti sovrannaturali dei quali, in un primo momento, è uno dei pochi umani a conoscenza.

Filmografia parziale

Cinema
Manhunter - Frammenti di un omicidio (Manhunter), regia di Michael Mann(1986)
Ma capita tutto a me? (Out on a Limb), regia di Francis Veber (1992)
RoboCop 3, regia di Fred Dekker (1993)
Legendary, regia di Mel Damski (2010)
Black Water, regia di Pasha Patriki (2018)
Avengers: Endgame, regia di Anthony e Joe Russo (2019)
Alone, regia di Johnny Martin (2020)
Teen Wolf: The Movie, regia di Russell Mulcahy (2023)

Televisione
Seinfeld – serie TV, episodio 2x08 (1991)
JAG - Avvocati in divisa (JAG) – serie TV, episodio 2x03 (1997)
Dalla Terra alla Luna (From the Earth to the Moon) – miniserie TV, puntate 01-03-11 (1998)
Doc – serie TV, 4 episodi (2001-2003)
E.R. - Medici in prima linea (ER) – serie TV, episodio 12x11 (2006)
24 – serie TV, episodio 5x17 (2006)
Cold Case - Delitti irrisolti (Cold Case) – serie TV, episodio 6x04 (2008)
NCIS - Unità anticrimine (NCIS) – serie TV, episodio 8x12 (2011)
Criminal Minds: Suspect Behavior – serie TV, episodio 1x05 (2011)
Teen Wolf – serie TV, 6 episodi (2011, 2015-2017)
Criminal Minds – serie TV, episodio 8x20 (2013)
NCIS: Los Angeles – serie TV, episodio 6x05 (2014)
Le regole del delitto perfetto (How to Get Away with Murder) – serie TV, 6 episodi (2014-2015)
Scorpion – serie TV, episodio 1x19 (2015)
9-1-1: Lone Star – serie TV, 4 episodi (2022)

Doppiatori italiani
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, John Posey è stato doppiato da:
 Giorgio Locuratolo in E.R. - Medici in prima linea, Criminal Minds
 Vittorio Guerrieri in Cold Case - Delitti irrisolti
 Riccardo Rovatti in Legendary
 Pasquale Anselmo in NCIS - Unità anticrimine
 Ambrogio Colombo in Teen Wolf
 Enzo Avolio in Le regole del delitto perfetto
 Pierluigi Astore in Lucifer
 Edoardo Siravo in Better Call Saul

Collegamenti esterni


text:
Kim Staelens (Kortrijk, 7 de janeiro de 1982) é uma jogadora profissional de voleibol nascida na Bélgica, mas que joga pela seleção da Holanda. A irmã mais velha de Kim, Chaïne Staelens, também é jogadora profissional e atua pela seleção. O voleibol sempre esteve presente já que o pai das duas, Jean-Pierre Staelens, jogou pela seleção belga. As duas irmãs decidiram adotar a cidadania holandesa (a mãe delas é holandesa) pois elas não achavam que teriam um bom futuro jogando pela seleção belga  de voleibol.
Em setembro de 2010 nasceu a primeira filha da jogadora, Lynn, fruto da união com o também jogador de voleibol Mark Sterken. Seis semanas após o nascimento da filha Staelens se juntou a seleção holandesa para participar do Mundial de 2010.
Staelens fala fluentemente quatro idiomas (neerlandês, francês, inglês e alemão).

Clubes

Títulos por clubes
 Campeonato Holandês de voleibol: 1999 (VC Weert), 2006 (Martinus)
 Copa da Holanda de voleibol: 1999 (VC Weert), 2006 (Martinus)
 Campeonato Alemão de voleibol: 2003 (USC Munster)
 Copa da Alemanha de voleibol: 2003 (USC Munster)

Referências

Ligações externas
 Site Oficial da jogadora
 FIVB - Kim Staelens

Levantadores de voleibol
Voleibolistas dos Países Baixos
Neerlandeses de ascendência belga


text:
The Senate Finance Subcommittee on Energy, Natural Resources, and Infrastructure is one of the six subcommittees within the Senate Committee on Finance

Members, 118th Congress

External links
Committee on Finance, Subcommittee page

Finance Energy, Natural Resources, and Infrastructure


text:
Tanners' Gate (or Gate of the Tannery or Gate of the Tanneries) may refer to:

 Bab ad-Debbagh, Marrakesh, Morocco
 Tanners' Gate, Jerusalem: one of the Old City gates


text:
Kanwarpura is a village of Katewas found in the Chirawa tehsil of Jhunjhunu, Rajasthan.

Villages in Jhunjhunu district


text:
Brian Edward Harrison (born May 19, 1982) is an American government official who served as chief of staff of the United States Department of Health and Human Services (HHS). He ran for the United States House of Representatives in the 2021 special election for Texas's 6th congressional district, gaining 10.8% of the vote and placing fourth in a field of 23 candidates. He won the special election race for the Texas House of Representatives District 10 on September 28, 2021.

Education
Harrison earned a Bachelor of Arts degree in economics from Texas A&M University.

Career
From 2005 to 2009, Harrison held positions at the Department of Health and Human Services, Social Security Administration, United States Department of Defense, and Office of the Vice President of the United States during the Presidency of George W. Bush.

After leaving government service in 2009, he was the director of healthcare practice at the DCI Group, a public affairs consulting group. In 2011, he was a delegate at the annual American-German Young Leaders Conference organized by the American Council on Germany. Harrison then worked at his father's homebuilding business, Harrison Homes. From 2012 to 2018 he owned and operated a Dallas, Texas, dog-breeding business called Dallas Labradoodles.

During the Presidency of Donald Trump, Harrison was appointed deputy chief of staff in the Department of Health and Human Services (HHS) and promoted to chief of staff when his predecessor departed in June 2019. Harrison coordinated the HHS early response to the COVID-19 pandemic before those responsibilities were transferred to Robert Kadlec in February 2020.

In February 2021, Harrison was reported to be exploring running for the special election in  after the death of incumbent Ron Wright. On March 1, 2021, Harrison officially declared his candidacy. Harrison came in fourth place in the special election with 10.81% of the vote.

Two months later on August 9, 2021, Harrison announced his candidacy for the Texas House of Representatives District 10 special election to replace Jake Ellzey, who vacated the district seat after winning the Texas's 6th congressional district special election, the one Brian ran for back in May. The special election was held on August 31, 2021, and Harrison placed first with 41 percent of the vote with 4,613 votes and John Wray placed second with 36 percent of the vote with 4,031 votes.  Harrison and Wray would later face each other in a runoff election. The runoff was held on September 28, 2021, and Harrison defeated Wray 55.38% to 44.62%.

Harrison supports a ban on Democrats being given committee chairmanships as long as the Republicans hold the majority of seats in the Texas House.

Electoral history

Results

Personal life
Harrison was married to Tara Napier in 2011. She worked at the White House during the Bush administration in 2007 and at the Office of the Secretary of Defense from 2005 to 2011 before being hired by BP as communications manager in December 2011. She became head of corporate affairs in 2019. Harrison and Napier have four children. Harrison's father, Ed Harrison, ran for U.S. Congress in Texas's 24th congressional district in 1994 and 1996 against Democrat Martin Frost and for state Senate against Republican Kip Averitt in 2002, losing all three.

See also
 Alex Azar

References

Living people
United States Department of Health and Human Services officials
Members of the Texas House of Representatives
Dog breeders
George W. Bush administration personnel
Texas A&M University alumni
Trump administration personnel
Candidates in the 2021 United States elections
1982 births


text:
Phil Henderson, né le , à Chicago, en Illinois et mort le , à Manille, aux Philippines, est un ancien joueur américain de basket-ball. Il évolue au poste d'arrière.

Biographie

Palmarès
 McDonald's All-American 1986
 Second-team All-ACC 1990

Notes et références

Liens externes

Joueur américain de basket-ball
Joueur de basket-ball des Blue Devils de Duke
Joueur drafté par les Mavericks de Dallas
Joueur du Thunder de Quad City
Joueur du Skyforce de Sioux Falls
Joueur du RC Malines (basket-ball)
Joueur du Fever de Fargo-Moorhead
Joueur du Chinook de Tri-City
Naissance en octobre 1968
Naissance à Chicago
Décès en février 2013
Décès à Manille
Décès à 44 ans


text:
In surveying, a gyrotheodolite (also: surveying gyro) is an instrument composed of a gyrocompass mounted to a theodolite. It is used to determine the orientation of true north. It is the main instrument for orientation in mine surveying and in tunnel engineering, where astronomical star sights are not visible and GPS does not work.

History
In 1852, the French physicist Léon Foucault discovered that a gyro with two degrees of freedom points north. This principle was adapted by Max Schuler in 1921 to build the first surveying gyro. In 1949, the gyro-theodolite – at that time called a "meridian pointer" or "meridian indicator" – was first used by the Clausthal Mining Academy underground. Several years later it was improved with the addition of autocollimation telescopes. In 1960, the Fennel Kassel company produced the first of the KT1 series of gyro-theodolites. Fennel Kassel and others later produced gyro attachments that can be mounted on normal theodolites.

Operation
A gyroscope is mounted in a sphere, lined with Mu-metal to reduce magnetic influence, connected by a spindle to the vertical axis of the theodolite. The battery-powered gyro wheel is rotated at 20,000 rpm or more, until it acts as a north-seeking gyroscope.  A separate optical system within the attachment permits the operator to rotate the theodolite and thereby bring a zero mark on the attachment into coincidence with the gyroscope spin axis. By tracking the spin axis as it oscillates about the meridian, a record of the azimuth of a series of the extreme stationary points of that oscillation may be determined by reading the theodolite azimuth circle. A midpoint can later be computed from these records that represents a refined estimate of the meridian. Careful setup and repeated observations can give an estimate that is within about 10 arc seconds of the true meridian.  This estimate of the meridian contains errors due to the zero torque of the suspension not being aligned precisely with the true meridian and to measurement errors of the slightly damped extremes of oscillation. These errors can be moderated by refining the initial estimate of the meridian to within a few arc minutes and correctly aligning the zero torque of the suspension.

When the spinner is released from restraint with its axis of rotation aligned close to the meridian, the gyroscopic reaction of spin and Earth's rotation results in precession of the spin axis in the direction of alignment with the plane of the meridian. This is because the daily rotation of the Earth is in effect continuously tilting the east–west axis of the station. The spinner axis then accelerates towards and overshoots the meridian, it then slows to a halt at an extreme point before similarly swinging back towards the initial point of release. This oscillation in azimuth of the spinner axis about the meridian repeats with a period of a few minutes. In practice the amplitude of oscillation will only gradually reduce as energy is lost due to the minimal damping present. Gyro-theodolites employ an undamped oscillating system because a determination can be obtained in less than about 20 minutes, while the asymptotic settling of a damped gyro-compass would take many times that before any reasonable determination of meridian could possibly be made.

When not in operation, the gyroscope assembly is anchored within the instrument. The electrically powered gyroscope is started while restrained and then released for operation. During operation the gyroscope is supported within the instrument assembly, typically on a thin vertical tape that constrains the gyroscope spinner axis to remain horizontal. The alignment of the spin axis is permitted to rotate in azimuth by only the small amount required during operation. An initial approximate estimate of the meridian is needed. This might be determined with a magnetic compass, from an existing survey network or by the use of the gyro-theodolite in an extended tracking mode.

Uses
Gyro-theodolites are primarily used in the absence of astronomical star sights and GPS. For example, where a conduit must pass under a river, a vertical shaft on each side of the river might be connected by a horizontal tunnel. A gyro-theodolite can be operated at the surface and then again at the foot of the shafts to identify the directions needed to tunnel between the base of the two shafts.  During the construction of the Channel Tunnel, which runs under the English Channel from France to the UK, gyro-theodolites were used to align the tunnels.

Limitations
Although a gyro-theodolite functions at the equator and in both the northern and southern hemispheres, it cannot be used at either the North Pole or South Pole, where the Earth's axis is precisely perpendicular to the horizontal axis of the spinner and the meridian is undefined. Gyro-theodolites are not normally used within about 15 degrees of the pole where the angle between the earth's rotation and the direction of gravity is too small for it to work reliably.

Unlike an artificial horizon or inertial navigation system, a gyro-theodolite cannot be relocated while it is operating. It must be restarted again at each site.

When available, astronomical star sights are able to give the meridian bearing to better than one hundred times  the accuracy of the gyro-theodolite. Where this extra precision is not required, the gyro-theodolite is able to produce a result quickly without the need for night observations.

References

Surveying instruments
Geodesy
Gyroscopes


text:
«Буревісник» — українська футбольна команда з міста Кам'янець-Подільський.

Історія
Створена 1954 році під назвою «Буревісник» як команда Кам'янець-Подільського національного університету ім. Огієнка. Команда також виступала під назвами «Педінститут», «Олімп-Університет».

Досягнення
 Чемпіон Хмельницької області: 1954-1959, 1965, 1975, 1977.

Футбольні клуби Хмельницької області
Чемпіонат Хмельницької області з футболу

Див. також
 Фортеця (Кам'янець-Подільський)
 Ратуша (Кам'янець-Подільський)
 Імпульс (Кам'янець-Подільський)
 Поділля (Хмельницький)
 Динамо (Хмельницький)
 Список футбольних команд України

Спорт Кам'янця-Подільського


text:
Габріеле Россетті (,  7 березня 1995, Флоренція, Італія) — італійський стрілець, олімпійський чемпіон 2016 року.

Виступи на Олімпіадах

Зовнішні посилання

Італійські стрільці
Італійські олімпійські чемпіони
Чемпіони літніх Олімпійських ігор 2016
Стрільці на літніх Олімпійських іграх 2016
Уродженці Флоренції
Олімпійські чемпіони зі стрілецького спорту


text:
Menumorut is a residential district of Satu Mare in Romania.

References

Districts of Satu Mare


text:
I'm the Urban Spaceman est le morceau le plus célèbre du groupe Bonzo Dog Doo-Dah Band. La chanson, qui figure sur Tadpole, le troisième album du groupe, sortit le , et atteignit la  dans les charts anglais. Elle fut produite par Paul McCartney et Gus Dudgeon sous le pseudonyme d'Apollo C. Vermouth et écrite par Neil Innes, pour laquelle il gagna le prix Ivor Novello Award de la meilleure chanson en 1968. La face B, The Canyon of Your Mind fut écrite par Vivian Stanshall.

La chanson fut jouée sur la scène du Hollywood Bowl lors d'une représentation des Monty Python en 1982, Carol Cleveland l'accompagnait en faisant des claquettes. Cette séquence a été immortalisée dans le film Monty Python à Hollywood.

Références

Single musical sorti en 1968


text:
Sinclaire Johnson (born April 13, 1998) is an American middle-distance runner. She competed in the 1500 meters at the 2022 World Athletics Championships, where she qualified for the final. She also won the same event at the 2022 USA Outdoor Track and Field Championships.

Johnson was raised in Altamonte Springs, Florida and competed for the Oklahoma State University (OSU) indoor track, outdoor track, and cross country teams. Following her time at OSU, she joined the Bowerman Track Club in Portland, Oregon in 2019. In 2021, she left Bowerman to join the Nike Union Athletics Club and is training with coach Pete Julian.

References

Living people
American female middle-distance runners
Oklahoma State Cowgirls track and field athletes
Sportspeople from Indianapolis
Track and field athletes from Indianapolis
1998 births
World Athletics Championships athletes for the United States
21st-century American women


text:
María José Salvador Rubert (La Vall d'Uixó, 28 d'agost de 1974) és una política, advocada i professora. És militant del Partit Socialista del País Valencià (PSPV-PSOE). D'ençà de 2007 és Diputada a les Corts Valencianes. Des del 29 de juny de 2015 i fins al 2019 ha estat la Consellera de Dret a l'Habitatge, Obres Públiques i Vertebració del Territori de la Generalitat Valenciana, al govern encapçalat per Ximo Puig i Mónica Oltra. Des del maig de 2019, vicepresidenta primera de les Corts.

Biografia
Nascuda en el municipi castellonenc de la Vall d'Uixó l'any 1974. És llicenciada en Dret per la Universitat Jaume I de Castelló de la Plana. Seguidament va realitzar un Postgrau en Política internacional per la Universitat de Barcelona. Després de finalitzar els seus estudis universitaris, va començar a treballar com a advocada especialitzada a l'àrea internacional i en l'empresa privada i també va ser investigadora de l'Institut d'Estudis sobre Conflictes i Acció Humanitària (IECAH) de Madrid. Després va tornar a la Universitat Jaume I, on va realitzar un Màster internacional en estudis per la pau i el desenvolupament i va passar a ser professora de Dret internacional.

Des de fa molts anys és militant del Partit Socialista del País Valencià (PSPV-PSOE), del que ha estat Subsecretària de l'agrupació local de la Vall d'Uixó, entre 2004 i 2008. Des d'aquest últim any, també ha estat Sotssecretària General de la Comissió Executiva Provincial de Castelló i Secretària d'Habitatge del PSPV-PSOE.

Durant aquesta època, es va presentar en les llistes del PSPV-PSOE per la circumscripció de Castelló a les eleccions a les Corts Valencianes de 2007, i va aconseguir ser escollida com a diputada de les Corts Valencianes. Posteriorment va renovar el seu escó en les eleccions a les Corts de 2011 i en les de 2015. Arran la formació de govern bipartit a la Generalitat Valenciana entre PSPV-PSOE i Compromís, que va portar Ximo Puig a ocupar la presidència i Mónica Oltra la vicepresidència, María José Salvador va passar a formar part d'aquest nou govern quan fou nomenada el 2015 Consellera de Dret a l'habitatge, Obres públiques i Vertebració del Territori, càrrec pel qual cessà, a petició pròpia, el 2019, en ser nomenada vicepresidenta primera de les Corts en la sessió constitutiva de la cambra celebrada el 16 de maig.

Referències

Enllaços externs
 Fitxa a les Corts Valencianes

Polítics vallers
Advocats valencians contemporanis
Militants del Partit Socialista del País Valencià
Diputats a les Corts Valencianes pel Partit Socialista del País Valencià
Professors de dret
Professors de la Universitat Jaume I
Alumnes de la Universitat Jaume I
Consellers dels Consells de Ximo Puig
Naixements del 1974


text:
Der Turnverein 1864 Salzkotten e.V. ist ein Sportverein aus dem westfälischen Salzkotten. Die größte Bedeutung erreichte die Basketballabteilung des Vereins, deren Herrenmannschaft von 1995 bis 2000 in der 2. Basketball-Bundesliga spielte. Daneben begannen mit Inga Leiwesmeier und Klaus Isekenmeier zwei Leichtathleten ihre Karrieren beim TV 1864, die sie später in die nationale Spitze führten.

Geschichte
Die Turner, die sich nach 1860 zur gemeinsamen Sportausübung trafen, gründeten 1864 offiziell einen Verein, der in der Folge auf das Turnen zunächst beschränkt blieb. 1922 kam es zu einer zwischenzeitlichen Vereinigung mit dem VfB Salzkotten, so dass man verschiedene Abteilungen hinzu gewann und Turngemeinde 1864 hieß. Nach der Wiedergründung nach dem Zweiten Weltkrieg 1946 blieb der Verein jedoch vom VfB getrennt und gründete nun selbst weitere Sportabteilungen, zu denen zwischenzeitlich auch der Spielmannszug aus Salzkotten gehörte.

Basketball

Die Basketballabteilung im TV 1864 Salzkotten wurde 1976 gegründet. Die erste Herrenmannschaft firmierte in der Vergangenheit auch unter Sponsorennamen. Längere Zeit trug man den Namen Benslips Baskets. Aktuell ist der Name der ersten Herrenmannschaft Accent Baskets.

Bis Anfang der 1990er Jahre erreichte die Herrenmannschaft die höchsten Spielklassen des WBV. Beim nächsten Schritt in die nationalen Spielklassen profitierte die Mannschaft von einer veränderten Personalpolitik des benachbarten Zweitligisten Paderborn Baskets. Dieser hatte zuvor auf Spieler aus dem eigenen Nachwuchs gesetzt, aber dann Spieler aus ganz Deutschland verpflichtet, mit denen dieser Verein 1994 den Aufstieg in die erste Basketball-Bundesliga erreichte. Die erste Herrenmannschaft des TV 1864 profitierte nun davon, dass man talentierte Nachwuchsspieler der Baskets für die eigene Mannschaft verpflichten konnte und es gelang 1995 der Aufstieg in die 2. Basketball-Bundesliga Gruppe Nord. Durch den sofortigen Wiederabstieg der Paderborner aus der ersten Liga spielten von 1995 an beide Mannschaften in dieser Spielklasse und standen sich dabei in teilweise erbittert geführten "Lokalderbies" gegenüber. Nach dem Klassenerhalt im ersten Jahr erreichte man im zweiten Jahr unter anderem mit den ehemaligen Hagener Erstligaspielern Ralf Risse und Dieter Klein die Relegationsrunde mit den schlechtesten Erstligisten um den Aufstieg in die erste Basketball-Bundesliga. Nach zwei Siegen konnte man zwei weitere Zweitligisten im direkten Vergleich hinter sich lassen, blieb aber ansonsten chancenlos im Erreichen eines Aufstiegsplatzes. Während die Lokalderbies meist ausgeglichen und auf Augenhöhe waren, konnte man allein in der 2. Basketball-Bundesliga 1997/98 den Lokalrivalen Paderborn Baskets in der Tabelle hinter sich lassen. Nach fünf Spielzeiten war der Verein nicht mehr bereit, die finanziellen Risiken aus der Finanzierung der Zweitligamannschaft zu tragen und zog die Mannschaft in die damals dritthöchste Spielklasse zurück.

Nach dem Rückzug 2000 aus der 2. Liga ebbte die Rivalität mit dem Paderborner Zweitligisten ab und wich einer Kooperation, die unter anderem in der Talentoffensive OWL mündete. Trainer wie Martin Krüger und später Artur Gazaev und Thomas Glasauer waren gleichzeitig Cheftrainer in Salzkotten und Nachwuchstrainer in Paderborn. Nach Spielern wie Marius Nolte und Daniel Lieneke nutzten später auch Spieler wie Robert Oehle und Ole Wendt die Möglichkeit der Doppellizenz, um gleichzeitig neben Einsätzen in der Salzkottener Regionalligamannschaft auch in der Paderborner Herrenmannschaft beziehungsweise deren Jugendmannschaften zu spielen. Umgekehrt unterstützten auch erfahrene Paderborner Spieler immer wieder die erste Herrenmannschaft des TV 1864. Zuletzt war hier Stefano Garris im Einsatz, der als ehemaliger WM-Bronzemedaillengewinner wohl der bedeutendste Spieler im Trikot der Salzkottener war.

Weblinks
 Zur Geschichte des Vereins – Darstellung der Geschichte des TV Salzkotten auf privater Homepage

Einzelnachweise

Salzkotten, TV 1864
Organisation (Salzkotten)
Salzkotten
Gegründet 1864


text:
Schiedea haupuensis är en nejlikväxtart som beskrevs av Warren Lambert Wagner och Weller. Schiedea haupuensis ingår i släktet Schiedea och familjen nejlikväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nejlikväxter
haupuensis


text:
Il Cantone di Golbey è una divisione amministrativa dell'Arrondissement di Épinal.

È stato istituito a seguito della riforma dei cantoni del 2014, che è entrata in vigore con le elezioni dipartimentali del 2015.

Composizione
Comprende i comuni di:
Chavelot
Darnieulles
Domèvre-sur-Avière
Fomerey
Frizon
Gigney
Girmont
Golbey
Igney
Mazeley
Oncourt
Thaon-les-Vosges
Uxegney
Vaxoncourt

Note

Golbey


text:
Amido black 10B is an amino acid staining azo dye used in biochemical research to stain for total protein on transferred membrane blots, such as the western blot.  It is also used in criminal investigations to detect blood present with latent fingerprints. It stains the proteins in blood a blue-black color.  Amido Black can be either methanol or water based as it readily dissolves in both. With picric acid, in a van Gieson procedure, it can be used to stain collagen and reticulin.

See also
Western blot normalization

References

External links
MSDS at Oxford University

Azo dyes
Naphthalenesulfonates
Organic sodium salts
1-Naphthols
Nitrobenzenes
Aromatic amines
Acid dyes


text:
Stati Uniti d'America
Madison Heights – città della Contea di Oakland, Michigan
Madison Heights – census-designated place della Contea di Amherst, Virginia


text:
Alectryon coriaceus, es una especie de árbol perteneciente a la familia de las  sapindáceas. Se encuentra en la selva lluviosa del este de Australia.

Descripción
Es un arbusto o pequeño árbol tupido con ramitas, con hojas y pedúnculos adpreso-pubescentes o glabros. Las hojas paripinnadas, de 4-15 cm de largo, con de 2 o 4 folíolos, amplio-elípticos a obovados, de 4-12 cm de largo, y 2-7 cm de ancho, el ápice redondeado o retuso, base ± redondeada,  el haz brillante y glabra, el envés poco peluda, de color gris pálido, verde y brillante o glauca, pecíolo 1-4 cm de largo, peciólulos 3-8 mm de largo. El fruto es una cápsula por lo general de tres lóbulos, de 5-7 mm de largo,  pubescente, globosos los lóbulos; negras las semillas y el arilo rojo.

Distribución y hábitat
Sólo se encuentra creciendo cerca del mar desde tan al sur como Newcastle, Nueva Gales del Sur a Maryborough, Queensland.

Taxonomía
Alectryon coriaceus fue descrita por (Benth.) Radlk.  y publicado en Actes du IIIme Congrès international de botanique, Bruxelles 1910 1877: 118, en el año 1879.
Etimología
El epíteto específico coriaceus se refiere a las hojas gruesas con tacto de cuero.
Sinonimia
 Nephelium coriaceum Benth. basónimo
 Alectryon semicinereus (F.Muell.) Radlk.
 Nephelium semicinereum F.Muell.
 Alectryon coriaceum

Referencias

Enlaces externos

coriaceus


text:
Questa voce raccoglie le informazioni riguardanti il Rangers Football Club nelle competizioni ufficiali della stagione 2014-2015.

Stagione
In Scottish Championship i Rangers si classificano al terzo posto (67 punti), dietro a Hearts e Hibernian. Ai play-off promozione perdono la finale contro il Motherwell.
In Scottish Cup sono eliminati agli ottavi di finale dal Raith Rovers (1-2).
In Scottish League Cup sono eliminati in semifinale dal Celtic (2-0).

Maglie e sponsor

Rosa

Collegamenti esterni

2014-2015


text:
La statuaire étrusque, comme ses autres arts et pratiques, suit une lente évolution suivant ses périodes historiques, influencée par ses contacts commerciaux avec la Grèce antique, le Moyen-Orient, l'Égypte, et se réapproprie cet art en l'interprétant suivant sa propre culture et ses choix souvent religieux.

Depuis l'époque villanovienne jusqu'à la romanisation, la statuaire étrusque obéit à une esthétique particulière, délaissant souvent les proportions exactes de la morphologie des êtres représentés pour une stylisation plus symbolique.

Destinations
Les statues, qui nous sont parvenues, sont pratiquement toutes votives quelle que soit leur taille (petits bronzetti, ou statuaire monumentale comme l'Arringatore) ; elles sont pratiquement toutes dédiées à des divinités du panthéon étrusque et leurs emplacements sont liés directement aux profils de ces dieux : dans les sanctuaires ; dans les fleuves, lacs ou sources pour les divinités salutaires ; dans des fosses sacrées pour les divinités infernales.

Matériaux
La sculpture étrusque utilise pragmatiquement la disponibilité des matériaux locaux a contrario des Romains qui transporteront sur de longues distances le marmor lunensis (marbre de Carrare) :
 la terre cuite, souvent polychrome (même si de nombreux vestiges ont perdu leurs couleurs),
 La roche locale, souvent métamorphique : nenfro, pépérin, tuf, travertin, pietra fetida.
 l'albâtre ou le marbre près de Volterra.
Le fer issu des mines de l'Île d'Elbe sera lui distribué largement dans toutes les dodécapoles car il est un des moyens de monnayage lors des échanges commerciaux.

Représentation anthropomorphe

 Canope de Chiusi, à tête anthropomorphe permettant de différencier le défunt, homme et femme, par quelques détails presque insignifiants : trous dans les oreilles laissant supposer le port de bijou en boucle, et frange tressée discrète pour les femmes, attributs plus guerrier pour les hommes.
 Vase de bucchero à face humaine
 statuette filiforme votive (bronzetto) : Ombra della sera de Volterra ou son homologue de Pérouse
 Figure d'ancêtres dans les tombes : pose assise tenant un objet (disparu) entre leurs bras, posé sur leurs genoux
 Antéfixe et acrotère figurés des toits protégeant l'habitation et ses occupants (cowboy de Murlo, danse bacchique de Satricum...)
 Sarcophage figuré, pose semisdraiata du banquet étrusque,
 Seul(e)  tenant une coupe de libation funéraire ou les attributs de sa vie passée (rouleau de texte déployé ou volumen, outils de l'haruspice, livre...),
 en couple (sarcophage des Époux)
 Posture de l'Obeso, du magnate ostentatoire.
 Statue de tendance classique : Arringatore, en orateur ou priant, le bras tendu.

Représentation animalière

Outre les statues entières d'animaux, beaucoup d'éléments de sculptures sont zoomorphes (corps de bélier en poignées de bassin, profil de chevaux, pieds d'animaux de trépied et de sarcophage...)

Bestiaire fantastique

 Brûle-parfum : corps d'oiseau, têtes de cerf, le tout monté sur roues (Tarquinia)
 Chimère d'Arezzo
 Chevaux ailés de Tarquinia
 Chariot en bronze à têtes d'animaux
 Sphinge de Chiusi.

Mixte
 Homme au travail : araire d'Arezzo (bronze)
 Homme à cheval : cavaliers de la tombe Querciola
 Cavalier marin (homme chevauchant un hippocampe) : Le Cavalier marin de la Villa Giulia

Notes et références

Bibliographie
 Alain Hus, Recherches sur la statuaire en pierre étrusque archaïque, Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome, fasc. 198.


text:
No. 167 Squadron RAF is a former Royal Air Force squadron.

History

Inter-war years

167 Squadron was formed on 18 November 1918 just after the Armistice of the First World War at RAF Bircham Newton as a heavy bomber squadron in No. 27 Group RAF with Handley Page V/1500 four-engined planes. The squadron was disbanded on 31 May 1919 still at Bircham Newton.

Second World War

The squadron was reformed on 6 April 1942 at RAF Scorton flying Supermarine Spitfire VA & VB's alongside a small number of de Havilland Tiger Moths. 167 initially moved to Castletown then Ludham where the VB mark of Spitfire was introduced to the squadron. On 1 March 1943 it moved to Kidlington then throughout early 1943 it moved to five more RAF stations for shipping reconnaissance and intruder missions over the Low Countries before being disbanded at RAF Woodvale on 12 June 1943 to become No. 322 (Dutch) Squadron RAF.

167 Squadron was reformed at RAF Holmsley South on 1 October 1944 flying Vickers Warwick I & III's until it moved to RAF Blackbushe on 30 March 1945 where the Avro Anson XII was introduced. In July the Warwick's were taken out of service for technical problems to be solved, crews in the meantime flying Douglas Dakotas from No. 147 Squadron until the Warwick's resumed operating in September.

On 1 February 1946 the squadron disbanded at RAF Blackbushe.

Post war

On 1 February 1953, No. 3 (Long-Range) Ferry Unit RAF at RAF Abingdon was redesignated 167 Squadron. It was engaged in ferrying aircraft until it merged with 147 Squadron to form the Ferry Squadron on 15 September 1958.

References

Citations

Bibliography

167
Squadron 167


text:
Сюржер:

 Сюржер — коммуна во Франции, находится в регионе Пуату — Шаранта. Департамент коммуны — Шаранта Приморская.
 Сюржер — кантон во Франции, находится в регионе Пуату — Шаранта. Департамент кантона — Шаранта Приморская.


text:
Michael Müller (* 19. September 1984 in Würzburg) ist ein ehemaliger deutscher Handballspieler. Seine Position war der rechte Rückraum.

Karriere

Verein
In seiner Jugend war Michael Müller bei HaSpo Bayreuth aktiv, mit dem er den 3. Platz bei den Deutschen A-Jugend-Meisterschaften 2003 errang. Ab 2006 spielte der Rückraumspieler für den Bundesligisten TV Großwallstadt, in der Saison 2007/08 gemeinsam mit seinem Zwillingsbruder Philipp. Am 1. September 2007 spielten beide Brüder gegen den THW Kiel erstmals gemeinsam in einem Bundesligaspiel. 2009 ging er zu den Rhein-Neckar Löwen, mit denen er das Halbfinale in der EHF Champions League 2010/11 und im EHF-Pokal 2011/12 erreichte. In der Saison 2012/13 lief er zusammen mit seinem Bruder für die HSG Wetzlar auf. Von 2013 bis 2019 spielten beide in der Bundesliga für die MT Melsungen, mit der sie 2014 im DHB-Pokal das Final Four erreichten. 2014/15 und 2016/17 spielten beide mit der MT im EHF-Pokal. Michael Müller wechselte im Sommer 2019 zu den Füchsen Berlin und unterschrieb einen Zweijahresvertrag. Aufgrund der COVID-19-Pandemie wurde sein Vertrag im Mai 2020 vorzeitig aufgelöst.

Im Oktober 2021 verpflichtete ihn die SG Flensburg-Handewitt bis zum Ende des Jahres 2021 als Ersatz für den erneut verletzten Franz Semper.

Nationalmannschaft
Am 20. März 2008 bestritt er sein erstes A-Nationalmannschaftsspiel beim Vier-Länder-Turnier in Innsbruck und erzielte dabei sein erstes Tor. Mit der Nationalmannschaft gewann er den Supercup 2009. Bei der Weltmeisterschaft 2009 in Kroatien erreichte er den 5. Rang, bei der Europameisterschaft 2010 in Österreich den 10. Rang und bei der Weltmeisterschaft 2015 in Katar den 7. Rang. Für die Deutsche Nationalmannschaft bestritt Müller 78 Länderspiele.

Bundesligabilanz

Privates
Müller ist mit der ehemaligen Handballspielerin Kaja Schmäschke, Tochter des Flensburger Geschäftsführers Dierk Schmäschke, verheiratet. Mit den gemeinsamen Kindern leben sie in Handewitt.

Weblinks

 Michael Müller auf der Website der Rhein-Neckar Löwen

 Michael Müller auf der Website der Handball-Bundesliga

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Deutschland)
Handballspieler (HSG Wetzlar)
Handballspieler (TV Großwallstadt)
Handballspieler (MT Melsungen)
Handballspieler (Rhein-Neckar Löwen)
Handballspieler (Füchse Berlin)
Handballspieler (SG Flensburg-Handewitt)
Rückraumspieler
Sportler (Würzburg)
Deutscher
Geboren 1984
Mann


text:
Groombridge is a village of about 1,600 people. It straddles the border between Kent and East Sussex, in England. The nearest large town is Royal Tunbridge Wells, about  away by road.

The main part of the village ("New Groombridge") lies in the Withyham civil parish, which forms part of Wealden District of East Sussex. Across the county boundary lies the much smaller and older part of the village ("Old Groombridge"). This is within the Speldhurst civil parish, which forms part of the Tunbridge Wells Borough of Kent. At the 2011 Census the population of the Kent portion of the village was included in the civil parish of Frant.

New Groombridge has a primary school associated with the church of St Thomas, part of the Diocese of Chichester. It has a general store, a bakery, a post office, a hairdresser, a car dealership and the Junction Inn public house.  The railway station is also in the East Sussex part of Groombridge.

Old Groombridge has the church of St John, which is part of the Diocese of Rochester. It also has the Crown Inn public house and the "Blooming Perfect" florist.  The village hit the headlines in November 2020 due to East Sussex and Kent going into different Coronavirus tiers. With East Sussex being in Tier 2, the Junction could open and serve alcohol with a substantial meal, but, with Kent in Tier 3, the Crown Inn was forced to remain closed.

History

Groombridge Place is a popular visitor attraction, boasting an impressive 700-year history beginning in 1239.  Groombridge Place has been owned by some of Kent's most distinguished families, including the de Cobhams and Sir Richard Waller.

The first reference we have is from Saxon times, when there was a settlement on the north bank, the Kent side, of the stream which is now called The Grom. The head of the tribe was Groman and it was his responsibility to keep the bridge across the stream to ensure no unwanted types from the South got across. So it became known as Gromensbregge, which became corrupted over the years to Groombridge.

MacKinnnon's History of Speldhurst records that Groman built a castle within a moat and that the Normans later destroyed it after the conquest.

The next firm evidence is of two Royal Charters. One was granted in 1239 to William Russell and his wife to build a Chantry Chapel to their house at Gromenbregge, endowed with a Priest. This Chapel was dedicated to St John the Evangelist. This indicates another house had been built on the site of the Saxon one. The second Royal Charter, granted to Henry de Gobham in 1286, was to hold a weekly market and a fair once a year on the eve, day and morrow of the feast of St John before the Latin Gate, which translates into 5, 6 and 7 May each year. Groombridge must have been important in the area to have been granted a market. Originally it was held on and around the Green but in Victorian times it moved over the stream to a site in Withyham Road opposite the garage and became a fortnightly cattle market until the 1950s when it closed for good. The fair had died out much earlier in the 1900s. According to legend the finale of each Fair was the rolling of a blazing tar barrel down the hill.

The Waller family bought the Manor in 1360 and owned it for about 240 years. In 1604 the estate was sold to Thomas 1st Earl of Dorset. He owned the Buckhurst estate at Withyham and his land, including Pollies Hall, run up to the stream on the Sussex side. In 1610, for Pollies Hall Nicholas Pennyale paid £10 and 2 fat capon alive each year on 1 November.

Thomas 1st Earl Dorset died suddenly in 1608 and his grandson Richard 3rd Earl inherited the manor. Richard was profligate and by 1618 he had sold the manor to John Packer. It may have been that sale that brought the lands on the Sussex side, closer to the river, into the manor. Certainly at some time they became part of the estate and some still belong to Groombridge Place today.

The new owner, John Packer, was a wealthy man, owner of 3 other manors, and a Clerk to the Privy Seal. He would have been familiar with the intrigues of the day and made it clear he did not approve of Prince Charles' somewhat harebrained scheme, encouraged by his father James 1, to go to Spain, in disguise in 1623, in an attempt to woo and wed the Spanish Infanta. John Packer said if Charles failed he would build a chapel on his land at Groombridge as a thank-offering to God for escaping a union with a Catholic country. Charles' plan did fail because the Princess had entered a convent and refused to have anything to do with him. True to his word John Packer built his chapel in 1625. At first it was known as St. Charles' chapel then Groombridge chapel and finally, after 1872, it was dedicated to St John the Evangelist.

Burrswood

Burrswood Health and Wellbeing, situated on land that was once part of the Groombridge Place, was operated as an independent non-surgical hospital, "treating the whole person in a Christian environment".  Specialities included palliative and respite care, post-surgical care, rehabilitation, counselling, hydrotherapy and physiotherapy.   Burrswood was founded in 1948 when Dorothy Kerin established her healing ministry and was run under a charity, The Dorothy Kerin Trust, also providing healing services, guest house, tea room, gift shop and Christian book shop on the site.  In 2016 the trust announced the closure of the hospital however it continued to operate until April 2019 when it closed without advance notice, the charity ceased operations and went into administration and, according to the BBC the staff were not paid their final wages.

Railway

Groombridge stood on the Three Bridges to Tunbridge Wells Central Line.  Other stations included: Three Bridges, Rowfant, Grange Road, East Grinstead, Forest Row, Withyham, High Rocks, Tunbridge Wells West and Tunbridge Wells Central.  The line was operated by the London, Brighton and South Coast Railway, then Southern, and later British Rail. Groombridge station was finally closed on 6 July 1985.

Groombridge is now on the Spa Valley Railway and is at present the southern terminus of that line.  The current Groombridge station is on the east side of Station Road, and a joint ticket for the railway and Groombridge Place is available.  A canopy has been erected on both sides of the station, using the former canopy supports from Gravesend West station. A brand new signal box has been constructed on the site and signalling is being installed in conjunction with the extension to Eridge which opened in 2013.

In 2014 two rooms in the Old Station were leased from Withyham Parish Council and reopened as the ticket office in April 2014.

References

External links

 Village website
 Burrswood Christian Hospital website

Villages in East Sussex
Withyham


text:
Matti Manninen (Pori, 20 de juliol de 1992) és un ciclista finlandès, professional des del 2015 i actualment a l'equip Team FixIT.no.

Palmarès
 2012
  Campió de Finlàndia sub-23 en ruta
 2013
  Campió de Finlàndia sub-23 en ruta
  Campió de Finlàndia sub-23 en contrarellotge
 2014
  Campió de Finlàndia sub-23 en contrarellotge
 2015
 Vencedor d'una etapa de la Baltic Chain Tour
 2016
 1r a la Dookoła Mazowsza i vencedor d'una etapa
 Vencedor d'una etapa del Tour de Szeklerland
 2017
  Campió de Finlàndia en ruta
 Vencedor d'una etapa del Volta a Hongria

Referèncues
 Fitxa a sitiodeciclismo.net
 Fitxa a cyclebase.nl
 Fitxa a museociclismo.it
 Fitxa a procyclingstats.com

Ciclistes finlandesos
Persones de Pori


text:
"Лутер" () је биографска драма из 2003. године. Режирао га је Ерик Тил, а сценарио су писали Камила Томасон и Барт Гавиган.

Радња
Филм почиње тако што се Лутер, захваћен јаком грмљавином, заклиње да ће постати монах.

У следећој сцени, Лутер је монах у Ерфурту. Он је забринут за сопствену грешност, непрестано у страху од Божије казне. Једини који му помаже је његов исповедник Јохан Штаупиц.

Штаупиц одлучује да пошаље Лутера са писмима у Рим, али то негативно утиче на Лутера – уместо светог места, он види место профита и изопачености. Као резултат тога, он баца попуст који је купио за своје рођаке.

По повратку из Рима Штаупиц га шаље на студије у Витенберг. Лутер сумња, али Штаупиц је сигуран да је ово прави избор.

У Витенбергу упознаје свог пријатеља из детињства Спалатина, који сада игра важну улогу на двору изборног кнеза Кнежевине Саксоније Фридриха III Мудрог.

Поред студија и предавања у Витенбергу, Лутер се бави и парохијским радом. Дечак из његове парохије извршио самоубиство. Лутер одлучује да га сахрани на посвећеном тлу, мотивишући дечакову менталну болест. Он такође брине о просјакињи Хани и њеној ћерки. У својим проповедима Лутер почиње да истиче да Бог није извор страха, већ извор љубави.

У овом тренутку у Риму, папа доживљава озбиљне финансијске потешкоће у вези са изградњом катедрале Св. Петра у Ватикану. За њихову дозволу шаље доминиканског монаха Јохана Тецела да прода индулгенције. Видевши индулгенције својих парохијана, Лутер постаје огорчен. Својих 95 теза закуцао је на врата цркве и захтевао јавну расправу.

Да би решио ово питање, кардинала Кајетана шаљу у Немачку у пратњи Ђиролама Алеандера. Алеандер каже Лутеру да мора рећи једну реч  (одричем се). Уместо тога, Лутер улази у полемику са кардиналом.

Папа шаље Фридриху Мудром знак своје посебне наклоности – Златну ружу и наговештава да Лутер треба да буде изручен Риму. Али Фридрих је велики дипломата и налази изговор да то не уради.

Схватајући да на овај начин не би било могуће постићи осуду Лутера, питање се упућује на цара Светог римског царства Карла V. На Рајхстагу у Вормсу 1521. од Лутера се тражи да се одрекне својих дела, али Лутер одбија да то учини. Цар има план да ухвати Лутера у повратку, али Фридрих Мудри је испред њега - Лутера су заробили непознати људи и сакрили га у замку. У замку Лутер преводи Библију на немачки.

У ово време у Витенбергу почињу немири које предводи Лутеров пријатељ професор Андреас Карлштат. Становници околних места за све криве Лутера. Фридрих Мудри одлучује да позове Лутера у Витенберг. Пред вратима цркве Лутер проказује побуњенике.

Види и трагове судара. Хода по ратиштима, види гомиле лешева и себе криви за оно што се догодило. У то време, група одбеглих монахиња стиже у Витенберг. Лутер показује бригу за њих, и након неког времена један од њих запроси Лутера да се ожени њоме. Лутер сумња, јер себе сматра кривцем за смрт огромног броја људи, али његова невеста обећава да ће бити брижна жена и да неће пустити непријатеље у њихове животе. Лутер се жени.

У ово време у Риму, у атмосфери великог сиромаштва, одвија се сахрана папе Лава X. Кардинал Кајетан говори кардиналу Алеандеру да је Риму потребан још један папа и да би Лутер могао бити, на шта Алеандар јавља да се Лутер оженио.

Лутер посећује Фридриха Мудрог и даје му свој превод Библије. Изборник је нестрпљив да види превод Библије на свој језик.

Једна од завршних сцена - цар Карло V разговара са принчевима Немачке, захтевајући осуду јеретичких учења. Као одговор на то, Јован Тврди (изборник Саксоније, наследник Фридриха Мудрог) иступи и каже да је спреман да умре за своју веру. Други у публици су следили њихов пример.

Улоге

|-
|Џозеф Фајнс || Мартин Лутер
|-
|Алфред Молина || Јохан Тецел
|-
|Џонатан Фирт || Ђироламо Алеандер
|-
|Клер Кокс || Катарина фон Бора
|-
|Питер Јустинов || Фридрих III
|-
|Бруно Ганц || Јохан фон Штаупиц
|-
|Уве Охзенкнехт || Папа Лав X
|-
|Торбен Либрехт || Император Карло V
|-
|Матје Каријер || кардинал Кајетан
|-
|Бенјамин Задлер || Георг Спалатин
|-
|Јохан Хорст || професор Андреас Карлштат
|}

Спољашње везе

 Приказ филма

Филмови 2003.
Амерички филмови
Немачки филмови
Филмови на енглеском језику


text:
Kuchnia chińska – zbiorcza nazwa wszystkich zwyczajów kulinarnych ludów mieszkających w Chinach, a często również w innych krajach wschodniej i południowo-wschodniej Azji.

Geograficzne odmiany kuchni chińskiej
Mimo wielu cech wspólnych (np. duża ilość warzyw), między regionami Chin występują bardzo duże różnice pod względem używanych składników, przypraw oraz sposobów przyrządzania. Wyróżnić można różne odmiany kuchni chińskiej:
 pekińska – kuchnia północnych Chin, oparta na tradycjach kulinarnych prowincji Hebei i Szantung. Podstawą pożywienia są pszenne bułeczki gotowane na parze oraz makaron. Dania z ryżu należą do rzadkości. Duży wpływ na kuchnię tego regionu mieli w przeszłości Mongołowie, wprowadzając dania mięsne, opiekane na rożnie i smażone.
 kantońska – kuchnia południowych Chin (okolic Kantonu oraz Hongkongu), najbardziej znana na Zachodzie, używająca głównie ryżu i drobno posiekanych składników szybko smażonych na woku. W morskich regionach Chin dominują potrawy z ryb i owoców morza.
 szanghajska – kuchnia wschodnich Chin (miasta Szanghaj, Suzhou, Hangzhou i Nankin), charakteryzująca się słodkim smakiem (brązowy cukier dodaje się często do dań mięsnych). Słynie z ryb i owoców morza.
 syczuańska – kuchnia Chin zachodnich, oparta na wołowinie, bardzo pikantna. Słynie z potraw wędzonych.
 hunańska – kuchnia regionów centralnych, położonych wzdłuż rzeki Jangcy, ryżowego zagłębia Chin. Bardzo pikantna.
 fukieńska – kuchnia południowo-wschodnich Chin, znanych z najlepszego sosu sojowego, pierożków i wielkiej różnorodności zup
 sinciang – kuchnia północno-zachodnich Chin, najbardziej odmienna, w której widoczne są wpływy Azji Środkowej. Nie ma tam ryżu, więc używane są różne zboża. W niektórych regionach tej części kraju dominuje islam, nie je się tam zatem popularnej na południu wieprzowiny. Stosuje się gotowanie na wolnym ogniu w glinianym garnku.
 nyonya – odmiana kuchni chińskiej spotykana w Malezji i Singapurze, będąca skrzyżowaniem upodobań chińskich i malajskich
 chaozhou – kuchnia regionu Chaoshan w prowincji Guangdong, słynąca z owoców morza i delikatnych, wykwintnych dań

Charakterystyczne składniki kuchni chińskiej
 tofu,
 sos sojowy,
 pieprz syczuański,
 sos hoisin,
 sos ostrygowy,
 ocet ryżowy.

Etykieta chińska
Potrawy zwykle je się pałeczkami z miseczek, zaś zupy łyżką. Napoje należy dolewać współbiesiadnikom, nigdy sobie.
Pałeczki w Chinach, Wietnamie, Korei i Japonii znane od wieków. Reszta świata stosunkowo od niedawna interesuje się tym sposobem jedzenia. Pałeczki są jednym z najpopularniejszych sposobów jedzenia posiłków. Kuaizi (chińskie pałeczki) są przeważnie kwadratowe i mają tępe zakończenie. Hashi (japońskie pałeczki) są zazwyczaj zaokrąglone i mają stożkowatą końcówkę. Kuaizi są trochę większe niż japońskie hashi, ale zastosowanie jest praktycznie identyczne. Pałeczki są wytwarzane z najróżniejszych materiałów, ale najpopularniejsze są drewniane i bambusowe. Dawniej wytwarzano je także z kości słoniowej, metali (także ze złota) i innych materiałów.

Zasady jedzenia pałeczkami
 na pałeczki nie powinno się nabijać jedzenia,
 po posiłku odkłada się je na specjalne podkładki,
 nie powinno się nimi gestykulować, ponieważ w krajach azjatyckich uznawane jest to za obrazę,
 nie powinno się oblizywać pałeczek,
 krzyżowanie pałeczek przynosi nieszczęście.

Sprzęt używany w kuchni chińskiej
 Wok – to najbardziej uniwersalne narzędzie stosowane w chińskiej kuchni. Dzięki swojej budowie znakomicie nadaje się do szybkiego smażenia, a dodatkowo bardzo ułatwia mieszanie składników. Nadaje się do smażenia na głębokim oleju, a dzięki owalnemu kształtowi, oleju potrzeba naprawdę niewiele.
 Steamer – Proste naczynie do gotowania na parze zrobione z bambusa. Pozwala na łatwe, a przede wszystkim zdrowe przyrządzenie całego posiłku. Wykonane z bambusa, ponieważ na zwykłych pokrywkach i ściankach skrapla się woda, co często powoduje rozmiękczenie składników. Bambus nie jest tak szczelny, więc skraplanie nie jest problemem.
 Tasak – jedno z najpopularniejszych narzędzi używanych w Chinach. Używa się go do siekania, krojenia i rozdrabniania.

Techniki gotowania
 Szybkie podsmażanie w woku – pokrojone składniki wrzuca się na wrzący olej. Aby wszystko się dokładnie zarumieniło przez cały czas składniki są mieszane i podrzucane.
 Zanurzanie w głębokim oleju – w tym przypadku składniki zanurzane są na kilka sekund.
 Gotowanie na parze – woka napełnia się wodą często z dodatkiem sosu sojowego, a na nim stawia się specjalne naczynie wykonane z bambusa.
 Smażenie w sosie – duszone zamarynowane, obtoczone w mące mięso polewa się sosem, który nadaje mu odpowiedniego koloru i smaku. Każdy ze składników powinien się dokładnie zarumienić z każdej strony.

Zobacz też
 krojenie w kuchni chińskiej

Przypisy

Bibliografia
 Pospieszyńska, Katarzyna: Kuchnia chińska Warszawa 1988
 Markuza, Biruta: Smak tropików (kuchnie Pacyfiku) Warszawa 1990
 Ken Hom: Łatwa kuchnia chińska, Oficyna IMBIR, Warszawa 2006,
 Kuchnia chińska. Podróże kulinarne, Presspublica, Warszawa 2008

Linki zewnętrzne

 Przy okrągłym stole – artykuł o kuchni chińskiej

!


text:
De whitemanhoningeter (Vosea whitemanensis synoniem: Melidectes whitemanensis) is een zangvogel uit de familie Meliphagidae (honingeters). Het is een voor uitsterven gevoelige, endemische vogelsoort  op de Bismarckarchipel (Papoea-Nieuw-Guinea). De vogel werd in 1960 geldig beschreven. De vogel is vernoemd naar de locatie, het Whitemangebergte.

Kenmerken
De vogel is 22,5 cm lang. Het is een middelgrote, grotendeels dof olijfbruin gekleurde honingeter, met een lange, dunne kromme snavel die ongeveer 1,5 keer langer is dan de kop breed is. Achter het oog is een halve lichte oogring.

Verspreiding en leefgebied
Deze soort is endemisch op Nieuw-Brittannië, het leefgebied is montaan tropisch regenwoud merendeels tussen 1300 en 1740 m boven zeeniveau.

Status
De whitemanhoningeter heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie wordt geschat op 2,5 tot 10 duizend volwassen individuen. Aangenomen wordt door de populatie-aantallen afnemen door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in oliepalmplantages. Om deze redenen staat deze soort als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.

Honingeters
IUCN-status gevoelig
Endemisch dier uit Papoea-Nieuw-Guinea


text:
Az Alectis a csontos halak (Osteichthyes) főosztályának a sugarasúszójú halak (Actinopterygii) osztályába, ezen belül a sügéralakúak (Perciformes) rendjébe és a tüskésmakréla-félék (Carangidae) családjába tartozó nem.

Előfordulásuk
Az Alectis-fajok a Föld trópusi és szubtrópusi részein élnek. Fajtól függően az Atlanti-, az Indiai- és a Csendes-óceánban találhatók meg. Egyes faj a Vörös-, valamint a Földközi-tengerben is fellelhető.

Megjelenésük
E halfajok hossza 60-165 centiméter között, míg testtömege 3,2-25 kilogramm között van. Az Alectis-fajok többé-kevésbé pikkely nélküliek. A fiatal példányok úszóiból vékony szálak lógnak. A halak általában ezüstös színűek, fajonként különböző kismértékű foltozással.

Életmódjuk
Mindegyik faj a korallzátonyokon vagy ezek közelében él; 100 méternél mélyebbre nem úsznak le. Táplálékuk rákok, kalmárok és kisebb halak.

Szaporodásuk
Ikráik a nyílt vizen sodródnak.

Felhasználásuk
Mindegyik fajt halásszák kisebb-nagyobb mértékben. A nagyobb Alectis-fajokat a sporthorgászok is kedvelik. Városi és magán akváriumokban is tartják, bár néhányuk nemigen tűri a fogságot. Húsuk ízletes, azonban Ciguatera mérgezést okozhatnak.

Rendszerezés
A nembe az alábbi 3 élő és 1 fosszilis faj tartozik:

Alectis alexandrina (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1817)
Alectis ciliaris (Bloch, 1787) - típusfaj
Alectis indica (Rüppell, 1830)
Alectis simus (Stinton, 1979) - fosszilis faj

Források
Alectis FishBase
Smith-Vaniz, W.F., J.-C. Quéro and M. Desoutter, 1990. Carangidae. p. 729-755. In J.C. Quero, J.C. Hureau, C. Karrer, A. Post and L. Saldanha (eds.) Check-list of the fishes of the eastern tropical Atlantic (CLOFETA). JNICT, Lisbon; SEI, Paris; and UNESCO, Paris. Vol. 2.
Paxton, J.R., D.F. Hoese, G.R. Allen and J.E. Hanley, 1989. Pisces. Petromyzontidae to Carangidae. Zoological Catalogue of Australia, Vol. 7. Australian Government Publishing Service, Canberra, 665 p.
http://strata.ummp.lsa.umich.edu/jack/showgenera.php?taxon=611&rank=class

Tüskésmakréla-félék
Halnemek


text:
Bugis Street (妖街皇后) (Yao jie huang hou, em cantonês) é um filme de Hong Kong e Singapura, dirigido por Yonfan e lançado em 13 de abril de 1995.

Referências

Filmes de Hong Kong de 1995
Filmes em língua cantonesa
Filmes ambientados em Singapura
Filmes de Singapura de 1995
Filmes em língua inglesa
Filmes em língua mandarim


text:
Nattmössa eller nattluva är en särskild typ av mössa, avsedd för nattligt bruk.

Dess huvudsakliga uppgift är att hålla huvudet varmt. Den kan även förhindra fläckar på lakan och dylikt och skydda håret mot ohyra. Förr i tiden var folk vana vid att alltid ha något på huvudet, ute som inne. Till och med på de medeltida badinrättningarna kunde männen bära mössor, fastän de för övrigt var nakna. På 1600- och 1700-talen blev perukerna på modet. När peruken togs av sattes nattmössan på istället.

En nattmössa kan ha band att knyta under hakan. Nattmössor för damer kan ha spetsapplikationer.

Namnet på 1700-talets politiska parti Mössorna var ursprungligen ett öknamn. Det gavs 1737 åt Arvid Horns anhängare, som "gick med huvudena i nattmössan".

Se även
Pyjamas

Referenser

Huvudbonader
Mössa
Sömn


text:
De Stella Nova in Pede Serpentarii (On the New Star in the Foot of the Serpent Handler), generally known as De Stella Nova was a book written by Johannes Kepler between 1605 and 1606, when the book was published in Prague.

Kepler wrote the book following the appearance of the supernova SN 1604, also known as Kepler's Supernova. This star appeared in the constellation Ophiuchus, the Greek (Ὀφιοῦχος Ophioukhos) "serpent-bearer" which is also known in Latin as Serpentarius .

The SN 1604 supernova was observable for almost a year, from October 1604 to October 1605. Observation conditions were good, particularly when it was first visible.  A conjunction of Jupiter and Mars happened to be taking place near the place where the supernova appeared, meaning that astronomers happened to be looking in its direction.  As a result there were many witnesses to its appearance, but Kepler's observations were particularly meticulous.  The care he took not only to record his own observations but to compile the observations of other astronomers make De Stella Nova a very important record both of the supernova itself, and of the astronomy of the early 17th century.

Position

As soon as the 'new star' appeared, Kepler began recording his observations, measuring its angular distance from known stars such as σ Sagittarii, η Ophiuchi, α Ophiuchi, ζ Ophiuchi, α Aquilae and α Scorpii. With a typical error of less than one minute of arc, remarkable for observations made with the naked eye, he established that it had no noticeable movement. The low declination of the supernova over the latitude Kepler was observing from (Prague, around 50° north) likely caused atmospheric refraction, explaining most of Kepler's errors. It is hard to be sure however, since Kepler's book gives no indication of the times or atmospheric conditions of his observations. Kepler also mentions the measurements made by David Fabricius in Osteel, which agreed with his own. (They were so precise that in 1943 they allowed Walter Baade to locate the supernova remnant, SNR G4.5+6.8).

Kepler's measurements allowed him to be certain that the 'new star' showed no parallax. Thus, as suggested by the supernova observed 32 years previously by Tycho Brahe (SN 1572), the Aristotelian doctrine that the distant stars were fixed in the firmament must be false.

Light curve

Kepler also mentioned his measures of the object's brightness, which compared it with Jupiter, Venus, Mars and several nearby stars. These were sufficiently precise and extended over a year, allowing the supernova's light curve to be reconstructed.

References

External links

Works by Johannes Kepler
1606 books
1606 in the Holy Roman Empire
17th-century Latin books


text:
Lukas Haubenwaller (* 23. April 2003 in Wien) ist ein österreichischer Fußballspieler.

Karriere
Haubenwaller begann seine Karriere beim SV Mitterndorf. Im März 2015 wechselte er in die Jugend des FC Admira Wacker Mödling. Bei der Admira durchlief er ab der Saison 2017/18 dann auch sämtliche Altersstufen in der Akademie. Zur Saison 2021/22 wechselte er nach Deutschland in die U-19 des SV Wehen Wiesbaden.

Nach einem Jahr im Ausland kehrte Haubenwaller zur Saison 2022/23 wieder nach Österreich zurück und schloss sich dem Regionalligisten SC Neusiedl am See an. Für die Burgenländer kam er bis zur Winterpause zu 15 Einsätzen in der Regionalliga, in denen er sechsmal traf. Im Jänner 2023 wechselte der Angreifer zur Reserve des FK Austria Wien, bei dem er einen bis Juni 2026 laufenden Vertrag erhielt. Sein Debüt in der 2. Liga gab er im Februar 2023, als er am 17. Spieltag jener Saison gegen die Kapfenberger SV in der Startelf stand.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SC Neusiedl am See)
Fußballspieler (FK Austria Wien)
Österreicher
Geboren 2003
Mann


text:
Procallitula merisoides is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door De Santis.

Pteromalidae


text:
est un peintre japonais né en 1948, et dont les peintures peuvent se rattacher au surréalisme ou au réalisme magique. Une grande partie de ses tableaux décrivent un monde fantastique, .

Biographie

Naohisa Inoue est né en 1948 à Osaka, au Japon. Il étudie et obtient un diplôme à l'établissement supérieur d'enseignement des arts de Kanazawa. Il entame ensuite une carrière de dessinateur et de professeur des beaux-arts en grande école. En 1993, il se lance dans une carrière d'artiste free-lance. Il est actuellement professeur à l'Université Seian d'Art et de dessin.

Le développement du monde d'Iblard

Le premier ouvrage d'Inoue consacré au monde d'Iblard, Un Voyage à Iblard, paraît en 1983 et reçoit le prix « Découverte de l'année », dans la catégories Livres illustrés. Plusieurs autres ouvrages suivent, ainsi que des CD-Roms, récompensés par plusieurs autres prix. La première exposition d'œuvres d'Inoue consacrée à Iblard se tient en 1994 à la galerie Pinpoint à Minami Aoyama, à Tokyo ; elle est reconduite à plusieurs reprises les années suivantes, et suivie de plusieurs autres au fil de la parution des livres suivants. Au début des années 2000, Inoue réalise des illustrations pour des ouvrages destinées aux écoliers. Il réalise également une peinture murale pour le hall principal du musée Ghibli en 2001.

L'univers visuel d'Iblard est apparu à plusieurs reprises dans des films d'animation du studio Ghibli auxquels Inoue a participé. Inoue réalise d'abord des décors pour le long-métrage d'animation Si tu tends l'oreille de Yoshifumi Kondo en 1995, où Iblard sert de cadre aux aventures du Baron imaginées par Shizuku. En 2006, le court-métrage Le Jour où j'ai cultivé une étoile, réalisé par Hayao Miyazaki, adapte plus directement Iblard, mais sa diffusion est réservée aux visiteurs du musée Ghibli. En 2007, Inoue réalise lui-même Iblard Jikan, un court-métrage sorti directement en DVD, qui ne développe pas d'intrigue mais plutôt une promenade musicale dans les paysages d'Iblard.

Il existe, en français, un recueil d'histoires courtes en bande dessinée publiées en 2008 par les éditions Milan dans la collection Kanko : Les chroniques d'Iblard.

Publications

Ces ouvrages ne sont disponibles qu'en japonais.

 Un Voyage à Iblard, Kodansha, Co. Ltd., 1983 (réédition chez Cacoosha, Co. Ltd., 1996)
 Les Contes d'Iblard, bande dessinée, Seishinsha, Co. Ltd., 1985
 L'Histoire naturelle d'Iblard, Cacoosha, 1994
 L'Histoire que Baron m'a donnée, art book sur la conception de Si tu tends l'oreille, Tokuma Shoten, Studio Ghibli, 1995
 L'histoire naturelle d'Iblard, volume n°2 : Le ciel-jardin, la planète-océan, Cacoosha, 1997
 L'histoire naturelle d'Iblard, vol n°3 : Le littoral de Zipangu, Cacoosha, 2000
 L'histoire naturelle d'Iblard, volume n°4 : Ainsi, voilà la ville, Cacoosha, 2003
 Une belle journée à la mer nivelée, recueil de cartes postales, Cacoosha, 2000
 Le jour où Mégézo est apparu, livre de cartes postales, Sanrio, 2001
 Dans la ville arc-en-ciel, livre de cartes postales, Sanrio, 2001
 Le monde est votre collection, recueil de peintures, Cacoosha, 2001

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Réalisme magique
 Studio Ghibli

Liens externes

 Site du monde d'Iblard

Peintre japonais du XXe siècle
Animateur japonais
Réalisateur d'anime
Personnalité liée au studio Ghibli
Naissance en 1948
Naissance à Osaka
Peintre japonais du XXIe siècle


text:
Yulius Aloysius Husin, né le  à Asa dans la province de Kalimantan oriental et mort le  à Palangkaraya, est un prélat indonésien, évêque du diocèse de Palangkaraya en Indonésie de 1993 jusqu'à son décès en 1994.

Biographie
Il est ordonné prêtre pour les missionnaires de la Sainte-Famille (M.S.F) le .

Évêque
Le , le pape Jean-Paul II le nomme évêque de Palangkaraya. Il reçoit l'ordination épiscopale le  par  Fransiskus Xaverius Rocharjanta Prajasuta.

Voir aussi

Liens externes
  Fiche sur catholic-hierarchy.org

Évêque catholique en Indonésie
Évêque catholique indonésien du XXe siècle
Naissance en août 1937
Naissance dans les Indes orientales néerlandaises
Décès en octobre 1994
Décès à 57 ans


text:
YAKINDU Statechart Tools (YAKINDU SCT) is a tool for the specification and development of reactive, event-driven systems with the help of finite-state machines. It comprises a tool for the graphical editing of statecharts and provides validation, simulation, and source code generators for various target platforms and programming languages. YAKINDU Statechart Tools are available with standard and professional editions, with no-cost licenses for non-commercial resp. academic usage. Users are coming from both industry and academia.

Concepts
YAKINDU Statechart Tools implement the concept of statecharts as invented by David Harel in 1984.
Statecharts have been adopted by the UML later.

The software can be used to model finite-state machines. Important theoretical models for finite-state machines are Mealy machines and Moore machines. YAKINDU Statechart Tools can be used to model both these types.

Functionality
The main features of YAKINDU Statechart Tools are:
 Smart combination of textual and graphical modeling
 Syntactic and semantic validation of the modeled state machines
 Executable statechart models via the simulation engine
 Source code generators for Java, C, and C++ (plus beta-state source code generators for Python, Swift, and TypeScript), enabling the integration of generated state machines into custom applications
 Testing framework SCTUnit
 Coverage analysis (SCov)

Extensibility
YAKINDU Statechart Tools provides open APIs, allowing for adaptions to specific requirements to a large extent. Not only are the code generators expandable; the developer can also specify his own statechart dialect. For this purpose, the concept of domain-specific statecharts is defined. This makes it possible to use statecharts as reusable language modules.

History
The first version of YAKINDU Statechart Tools was released in 2008 as part of the research project MDA for Embedded. In this research project, model-based development processes for the development of embedded systems based on the Eclipse project were developed. Since mid-2010 the YAKINDU team, consisting mainly of employees of itemis AG, a company in Lünen, Germany, has been working on Version 2.0. The first official version was released together with Eclipse version Juno.
 Release 2.9 is compatible to Eclipse versions 4.5 (Mars) and 4.6 (Neon). Starting with this release, it is possible to run code generators from the command-line resp. in a continuous integration system.

Introduction of professional edition
In December 2016, itemis released a professional edition of the software for a fee, providing additional functionalities.

Change of licensing model
With release 3.0 of the standard edition in July and of the professional edition in August 2017, itemis changed licensing away from open-source to a proprietary license model. Licenses are still available at no cost for non-commercial users of the standard version. Students and Educators can obtain the professional edition for free.

YAKINDU Statechart Tools' last open-source release 2.9.3 is still available from YSCT's GitHub repository.

Award
 Germany – Land of Ideas 2008: Model-based generative software development for embedded systems

Literature and Sources

External links
 Project homepage
 Source code on Github

References

Eclipse (software)
Free integrated development environments
Formerly free software


text:
7. Gebirgsdivision steht für die folgenden militärischen Verbände:
 7. Gebirgs-Division (Wehrmacht)
 7. SS-Freiwilligen-Gebirgs-Division "Prinz Eugen"

Siehe auch:
 7. Division


text:
Cesmína přeslenitá (Ilex verticillata) je opadavý keř s nápadnými červenými plody, pocházející ze Severní Ameriky. V ČR je občas pěstována jako okrasný keř.

Charakteristika
Cesmína přeslenitá je opadavý rozkladitý keř s poněkud strnule odstávajícími větvemi, dorůstající v kultuře obvykle 2 až 4 metrů výšky. Listy jsou střídavé, podlouhlé až vejčitě kopinaté, na líci matné, na rubu zvláště na žilkách chlupaté, asi 2 až 10 cm dlouhé. Čepel listů je na okraji mělce pilovitá. Listy se na podzim zbarvují do žlutooranžových odstínů a posléze černají. Řapíky jsou 6 až 12 cm dlouhé. Květy jsou žlutavé, 4 až 8 četné. Plody jsou jasně korálově červené peckovice. Kvete v červnu až červenci.

Druh je přirozeně rozšířen na vlhkých místech na okrajích lesů a v bažinách ve východní polovině Severní Ameriky od Kanady až po Mexiko.

Využití
Cesmína přeslenitá je celkem zřídka pěstována i v ČR jako okrasná dřevina, nápadná především červenými plody v zimě. Svým vzhledem a především měkkými a u některých forem i dosti světlými listy však cesmínu příliš nepřipomíná. Pěstuje se v řadě kultivarů, některé mají i žluté plody. Dostli bohatý sortiment kultivarů je uváděn ze sbírek Dendrologické zahrady v Průhonicích a Pražské botanické zahrady v Tróji, je pěstována též v botanické zahradě v Rakovníku a v Průhonickém parku.

Zajímavosti
Pod názvem "bobule nesprávné barvy" se cesmína vyskytla ve filmu Vesnice (The Village).

Reference

Externí odkazy

Cesmínovité
Okrasné keře
Flóra východní Kanady
Flóra severovýchodu USA
Flóra jihovýchodu USA
Flóra středoseveru USA


text:
Montaignac-Saint-Hippolyte  (en occitano Montanhac Sent Èbolie) es una comuna y población de Francia, en la región de Lemosín, departamento de Corrèze, en el distrito de Tulle y cantón de Égletons.

Su población en el censo de 2008 era de 547 habitantes.

Está integrada en la Communauté de communes de Ventadour .

Demografía

Referencias

Enlaces externos

 INSEE

Montaignac Saint Hippolyte


text:
Riom-Parsonz est une ancienne commune suisse du canton des Grisons, située dans la région d'Albula.

Histoire
Créée en 1979 par la fusion des anciennes communes de Riom et Parsonz, la commune a fusionné le  avec ses voisines de Bivio, Cunter, Marmorera, Mulegns, Salouf, Savognin, Sur et Tinizong-Rona pour former la nouvelle entité de Surses.

Monuments
Le château de Riom, situé en surplomb du village homonyme, est inscrit comme bien culturel d'importance nationale.

Références

Ancienne commune dans le canton des Grisons


text:
Coimbatore Broad Gauge Metro Railway  Cum Coimbatore Suburban Railway or Kovai Metro Cum Suburban Railway is a Broad Gauge Metro Cum Suburban railway planned for Coimbatore city. The circular railway line will help run through Coimbatore Junction, Podanur, Vellalore, Irugur, Singanallur, Pilamedu and Coimbatore North. This will certainly help decongest the city roads since this circular line passes through the main parts of Coimbatore city and ends within the coimbatore city limits, so this circular line is an urban line. Restoration of old Main Line (Which was Broad Gauge Vellore Station) Nanjundapuram Railway link line lengths 1 km will help plan circular urban electric train track. A senior official  with the Salem division says,  "if the revival of an old line can bring about so many benefits, it can be considered". However, Implementation of this project gets delayed due to the Proposed Coimbatore Metro.

Routes
These are the 5 routes.
Coimbatore Jn – Mettupalayam
 Coimbatore Jn. – Pollachi Jn.
 Coimbatore Jn – Tiruppur
 Coimbatore Jn – Palakkad Jn
 Coimbatore Jn – Irugur Jn – Podanur In – Coimbatore Jn (Proposed for Both Metro and Mainline Routes)(circular line as well as urban line).
Local passenger trains from Coimbatore Junction is operating on all the above mentioned sub urban routes except the Coimbatore Jn – Irugur Jn – Coimbatore Jn (circular line as well as urban line).

Suburban stations
The other stations serving Coimbatore include  (CBF),  (PTJ),  (IGU),  (MDKI),  (PLMD),  (SHI),  (SUU),  (PKU) and  (SNO). Other stations like Chettipalayam, Urumandampalayam, Veerapandi and Pudupalayam are defunct. The people have asked to reopen the stations., The 1 km long Nanjundapuram Railway link line became completely defunct and was dismantled soon after the Coimbatore North – Irugur line was put to use.

Restoration of this Nanjundapuram Railway link line will help plan circular suburban electric train track connecting major train stations in the outskirts of Coimbatore like Mettupalayam, Irugur, Podanur, Pollachi etc to ease growing peripheral traffic.
Reopening this defunct Nanjundapuram Railway line & Station can benefit residents from Nanjundapuram, Ramanathapuram, Redfields, Puliakulam, Sowripalayam, Udayampalayam, Singanallur, Varadarajapuram, Uppilipalayam and Ondipudur areas of Coimbatore for train connections to onward destinations. Irugur via Nanjundapuram: This bye-pass connection from Irugur – Podanur line to Coimbatore bypassing Podanur had been laid long back at a time when Coimbatore was connected only from Podanur as a branch from Irugur–Podanur–Shoranur line. It was done to facilitate trains from Erode side to directly go to Coimbatore. However, this connection became superfluous when Coimbatore was directly connected from Irugur side via Pilamedu and Coimbatore North in 1953, and accordingly, this link line was removed at that time. Since the doubling work between Irugur–Coimbatore section is in progress, these double lines will be utilised for suburban traffic if required
This is the poignant backdrop of Nanjundapuram Railway Station now defunct.

List of railway stations

Coimbatore Broad Gauge Metro (Circular Suburban) Railway

List of closed railway stations

References

Transport in Coimbatore
5 ft 6 in gauge railways in India
Proposed railway lines in India
Proposed infrastructure in Tamil Nadu


text:
Il San Marino CEPU Open 2001 è stato un torneo di tennis facente parte della categoria ATP Challenger Series nell'ambito dell'ATP Challenger Series 2001. Il torneo si è giocato a San Marino nella Repubblica di San Marino dal 30 luglio al 5 agosto 2001 su campi in terra rossa.

Vincitori

Singolare

 Juan Antonio Marín ha battuto in finale  Markus Hipfl 6-2, 2-6, 7-6(3)

Doppio

 František Čermák /  David Škoch hanno battuto in finale  Devin Bowen /  Aleksandar Kitinov 7-5, 6-4

Collegamenti esterni