text:
Gerhard Köhler (* 18. März 1956 in Aschersleben) ist ein deutscher Unternehmer und Schachspieler.

Er ist seit September 2002 Mehrheitsgesellschafter der ORWO Net GmbH und war von 2007 bis 2016 Vorstandsvorsitzender und Finanzvorstand der ORWO Net AG.

Köhler wurde am 3. Juni 2019 der Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland in der Stufe Verdienstkreuz am Bande für sein wirtschaftliches Engagement und seine großen Aktivitäten im Bereich der vorschulischen Bildung verliehen.

Frühe Jahre und Ausbildung
Köhler stammt aus einer Arbeiterfamilie. Die Eltern kamen 1945 als Bauern aus dem Sudetenland nach Aschersleben. Nach dem Abitur in Halle-Neustadt und dem Armeedienst nahm er an der Handelshochschule Leipzig 1977 ein Studium der Handelsökonomie mit dem Abschluss als Dipl.-oec. 1981 auf.

1984 wurde Köhler an der Handelshochschule mit einer Arbeit zum Thema Rolle von Staatshaushalt und Kredit bei der Finanzierung von Forschung und Entwicklung und der Investitionen promoviert.

Weiterer Werdegang
1984 trat Köhler in die Dienste der Staatsbank der DDR und übernahm Aufgaben in dem Bereich Finanzierung von Betrieben des Konsumgüterhandels am 1. April 1988 die Handelsbankfiliale Leipzig. Während seiner Tätigkeit bei der Staatsbank wurde Köhler vom 1. Februar 1987 bis 31. Januar 1991 für eine außerplanmäßige wissenschaftliche Aspirantur an der Handelshochschule aufgenommen. Vom 1. September 1988 bis 30. Juni 1989 absolvierte er ein postgraduales Studium der Hochschulpädagogik und schloss dies mit einer Abschlussarbeit zur Entwicklung des problemorientierten Denkens von Studenten im Lehrgebiet sozialistische Volkswirtschaft erfolgreich ab. Köhler erhielt im September 1989 die Facultas Docendi im Fachgebiet sozialistische Volkswirtschaft. Daraufhin wurde der Fachabschluss Hochschulpädagogik der Universität Leipzig im November 1989 erteilt.

Ab 1. April 1990 trat Köhler in die Dienste der Deutsche Kreditbank AG. Im Rahmen der Tätigkeit für die Dresdner Bank Kreditbank war Köhler u. a. zuständig für die DM Erstausstattung im ehemaligen Bezirk Leipzig. Von Dezember 1990 bis Anfang 1992 durchlief Köhler eine umfassende Ausbildung bei der Dresdner Bank in allen Bereichen des Bankgeschäftes, um danach bis Februar 1993 in Leipzig in der Kreditabteilung als Analyst zu arbeiten.

Von März 1993 bis Februar 2000 war Köhler mit der Leitung und Betreuung verschiedener Bankfilialen der Commerzbank betraut, zuletzt als Direktor der Regionalfiliale Frankfurt/Oder, wo er die Betreuung von Firmenkunden hauptverantwortlich übernahm. Mit dem Eintritt in die PixelNet AG als Finanzvorstand am 1. März 2000 endete die 16-jährige Banktätigkeit.

Nach der Zwischenstation als angestellter Vorstand machte sich Köhler ab 1. Januar 2002 als Unternehmensberater selbstständig und arbeitete für verschiedene Insolvenzverwalter.

Im September 2002 gründete Köhler die ORWO Net GmbH mit zwei Partnern, um den traditionsreichen Fotostandort aus der Insolvenz zu übernehmen. 2007 wurde die ORWO Net AG gegründet. Köhler zog sich zum 1. April 2017 aus dem operativen Geschäft zurück und fungiert seitdem als Hauptgesellschafter.

Seit April 2018 ist Köhler Mitglied des Beirates des Institutes für Familienunternehmen und Unternehmernachfolge an der Handelshochschule Leipzig.

Köhler gilt als ehrgeizig und zielstrebig. Durch Schach in jungen Jahren lernte er vernetzt zu denken und setzt dies im Wirtschaftsleben und bei der ehrenamtlichen Arbeit ein.

Privatleben

Köhler ist verheiratet und hat drei erwachsene Kinder. Er spielt in seiner Freizeit Schach.

Als Schachspieler trat er in den 1970er Jahren in Erscheinung, so erreichte er neben verschiedenen guten Platzierungen bei Turnieren 1973 und 1974 bei der DDR-Jugendmeisterschaft jeweils den dritten Platz, gehörte der Sportfördergruppe der Nationalen Volksarmee und deren Mannschaft in der Sonderliga an und spielte mit der BSG Chemie Lützkendorf und SG 67 Halle-Neustadt in der Oberliga.

Nach berufsbedingter Abstinenz vom Schach widmete er sich ab 2010 wieder stärker dem Schachspiel und spielte zunächst vor allem die Deutschen Schach-Amateurmeisterschaften mit. 2010 wurde er Sieger im Deutschland-Cup.

Im Jahr 2016 wurde Köhler auf der griechischen Insel Kos Amateur-Weltmeister in der Wertungsgruppe A und in 2017 Seniorenmeister von Sachsen-Anhalt.

Mit dem Erreichen des 60. Lebensjahres spielt Köhler vor allem bei Seniorenturnieren wie Landes-, Deutsche-, Europa- und Weltmeisterschaften mit.

Soziales Engagement
Seit 2012 organisierte Köhler verschiedene Schachveranstaltungen mit Spielern im höheren Lebensalter. Er holte 2012 Viktor Kortschnoi im Alter von 81 Jahren mit seiner Frau Petra nach Leipzig, um simultan gegen Studenten, Lehrkräfte und Bürger der Stadt Leipzig zu spielen. In den Jahren 2014 in Leipzig und 2015 in Zürich organisierte Köhler einen Wettkampf Kortschnoi gegen Uhlmann.

Seit 2013 ist Köhler Präsident von Kinderschach in Deutschland e. V. und seit 2016 Vorstand der Emanuel Lasker Gesellschaft. 2015 veröffentlichte die Süddeutsche Zeitung ein Porträt von Köhler und die deutsche Schachgemeinde Chessbase betitelte ihn als Schachmissionar.

Im August 2016 hat Köhler die Schachstiftung GK gGmbH gegründet mit dem Ziel, Geld aufzunehmen, um in Kooperation mit dem Deutschen Schachbund, der Lasker Gesellschaft und dem Verein Kinderschach in Deutschland über einen Zeitraum von zehn bis zwölf Jahren auf freiwilliger Basis mit einem Abdeckungsgrad von 50 % allen Kindern ab fünf Jahren in Deutschland das Schachspiel näherzubringen.

Weblinks

 Gerhard Köhler beim Weltschachbund FIDE (englisch)
 Kinderschach in Deutschland e. V.
 Schachstiftung GK gGmbH

Einzelnachweise

Schachspieler
Schachspieler (Deutschland)
Unternehmensberater
Unternehmer (Deutschland)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1956
Mann


text:
Tengkudak is een bestuurslaag in het regentschap Tabanan van de provincie Bali, Indonesië. Tengkudak telt 2251 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Bali

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Affinity (1970) is the first album by Affinity, produced by John Anthony, with a cover design by Marcus Keef.

Track listing

Critical reception
On Allmusic, "Affinity" rates 4 out of 5 stars, and is described as "At times overambitious. And a plethora of cover versions given the progressive treatment instead of Affinity originals is a major letdown. But as an early work of post-'60s progression, this album is a pleasurable experience recalling the days when musicians and singers really worked hard at what they did."

Personnel
Affinity
 Linda Hoyle - vocals
 Lynton Naiff - Hammond B3 organ, piano, Wurlitzer electric piano, harpsichord, vibraphone, percussion
 Mo Foster - bass guitar, double bass, percussion
 Mike Jopp - electric, acoustic and 12-string guitars, percussion
 Grant Serpell - drums, percussion
Technical
Frank Owen, Robin Geoffrey Cable - engineer
Keith "Keef" MacMillan - album design, photography

References

External links
Affinity at Discogs.com

1970 debut albums
Vertigo Records albums
Affinity (band) albums
Albums produced by John Anthony (record producer)
Albums recorded at Trident Studios


text:
Лива Фатими(й)юн (, , также Бригады Фатими(й)юн, Дивизия Фатими(й)юн, Фатимиды) — афганская шиитская организация, образованная в 2014 году для борьбы с боевиками сирийской оппозиции и «Исламским государством». Финансируется, обучается и оснащается Корпусом стражей исламской революции.

По утверждению бойцов Фатимиюн, изначально формирование было создано для того, чтобы охранять святыню Зайнаб бинт Али, дочери Али ибн Абу Талиба и Фатимы — младшей дочери пророка Мухаммеда, именем которой названо формирование. Организация отрицает прямую причастность правительства Ирана к своей деятельности. В настоящее время она насчитывает более 20 тысяч бойцов.

Первоначально в рядах Фатимиюн воевали и выходцы из Пакистана, но позднее из них было создано отдельное формирование Зайнабиюн.

Одним из первых командиров организации был Али Реза Тавассоли. Погиб в провинции Даръа, к югу от Дамаска, 28 февраля 2015 года, во время боя с Джебхат ан-Нусрой. Похоронен в Мешхеде.

Второй основатель Лива Фатимиюн Мостафа Садрзаде убит в октябре 2015 года в провинции Алеппо в боях с ИГИЛ.

Примечания

Военизированные организации
Проправительственные боевые фракции сирийского конфликта
Организации, основанные в 2014 году
Воинские части и формирования, созданные в 2014 году


text:
Bruno Børge "Busser" Eliasen  (11. juli 1933 i Odense-11. september 1995 i Odense) var en dansk fodboldspiller

Bruno Eliasen var forsvarsorganisator på de B 1909-hold som blev Danmarksmester 1964 og blev pokalfighter da klubben vandt Landspokalfinalen 1962.

Bruno Eliasen opnåede tre landskampe; debuterede på landsholdet 1958 mod Finland i Helsinki, spillede den anden året efter mod Sveriges i Idrætsparken og sin sidste landskamp 1963 mod Rumænien også den i Idrætsparken.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra B1909
Personer fra Odense


text:
Співак Віктор Михайлович  () — професор кафедри звукотехніки та реєстрації інформації Національного технічного університету України «Київський політехнічний інститут», кандидат технічних наук, старший науковий співробітник, доцент.

Життєпис
 1968 — закінчив Київський політехнічний інститут, спеціальність — «Інженер електронної техніки».
 Кандидатська дисертація — «Исследование и разработка многофазных задающих RC-генераторов устройств преобразовательной техники» (1974).
 1979 — старший науковий співробітник.
 1988 — доцент.
 2004 — професор кафедри звукотехніки та реєстрації інформації Факультету електроніки.

Громадська діяльність
Виконав низку науково-дослідних робіт за спеціальними урядовими постановами Міністерства середнього машинобудування СРСР та Міністерства освіти України, Президії НАН України, зокрема спільно зі співробітниками Сухумського фізико-технічного інституту, Київського підприємства «Квант», інститутів електрозварювання та електродинаміки НАН України.

Як представник української делегації брав участь у роботі засідань представників країн-членів Ради Економічної Взаємодопомоги щодо створення автоматизованих електронно-променевих, плазмових і лазерних установок для зварювання та обробки матеріалів. Сьогодні В.М.Співак є науковим керівником та відповідальним виконавцем науково-дослідних проектів, що виконуються за держзамовленням МОНУ спільно із Софійським Інститутом електроніки  Академії наук Болгарії, Інститутом енергетики  Академії наук Молдови. Брав участь у роботі низки науково-технічних міжнародних конференцій, у тому числі в Болгарії, Німеччині, Польщі, Росії, Словаччини, Чехії.

Науково-педагогічний стаж В.М. Співака – 38 років. Він є провідним лектором, читав лекції та виконував усі види педагогічного навантаження на високому рівні за 12-ма різними дисциплінами електронного напряму на кафедрі промислової електроніки (1968-1982 рр.) та кафедрі ЗТРІ по теперішній час. На запрошення уряду Болгарії читав лекції у Софійському державному університеті.

Є засновником та заступником директора громадської організації «Об'єднання студентів та спеціалістів електроніки та зв'язку».

За актуальність, новизну та важливість наукових розробок В.М.Співак неодноразово отримував премії за виконання НДР, у тому числі премію Міністерства середнього машинобудування СРСР. Нагороджений срібною медаллю ВДНГ СРСР та дипломами ВДНГ СРСР, України та Чехословаччини за експонати спеціалізованих та міжнародних науково-технічних виставок.

За останні 3 роки В.М. Співак видав 44 наукових та науково-методичних праці та 8 підручників з грифом МОН України (з них 4 підручники в електронному форматі). За час роботи в НТУУ «КПІ» був науковим керівником та консультантом з підготовки 5 кандидатів технічних наук за спеціальністю «Електричні та напівпровідникові перетворювачі». Рейтинг викладача В.М. Співака за 2008 р. – один з найвищих на факультеті електроніки (2400 пунктів).

Нагороди та відзнаки
 Лауреат премії «КПІ» за кращу монографію. (1989).
 Лауреат премії НТУУ «КПІ» за кращий підручник. (2004)
 Відзнака МОН України «За наукові досягнення» (2005).
 Переможець конкурсу НТУУ «КПІ» в номінації «Викладач-дослідник – 2006» (2006).
 Переможець конкурсу НТУУ «КПІ» в номінації «Викладач-дослідник – 2008» (2008).
 У складі авторського колективу підручника «Схемотехніка електронних систем» у 4-х книгах колегією МОН України був двічі висунутий номінантом на здобуття Державної премії України в галузі науки і техніки (2007, 2009).

Наукові інтереси
Наукові інтереси стосуються електроніки, електротехніки, звукотехніки, реєстрації інформації, моделювання процесів у напівпровідникових перетворювачах електроенергії, новітні та ресурсозберігаючі технології в енергетиці, акустиці та звукотехніці в контексті сталого розвитку.

Праці
На основі отриманих наукових і учбово-методичних результатів Співак В.М. опублікував понад 210 праць, у тому числі 1 монографію, 21 підручник з грифом МОН України.

 Співак В. М. Моделювання електромагнітних процесів у пристрої для заряду енергоємних акумуляторних батарей  / В. М. Співак, В. Б. Волківський // Видавництво Національного університету «Львівська політехніка» . — 2003. — С. 165–172
 Схемотехника электронных систем. Аналоговые и импульсные устройства / В. И. Бойко, А. Н. Гуржий, В. Я. Жуйков, А. А. Зори, В. М.Спивак.  – СПб.: БХВ-Петербург, 2004. – 496 с.: ил.
 Схемотехника электронных схем. Микропроцессоры и микроконтроллеры : учебник / В. И. Бойко, А. Н. Гуржий, В. Я. Жуйков, В. М. Спивак. – СПб.: БХВ-Петербург, 2004. – 464 с.
 Basics of circuitry of electronic systems / S. P. Denysuk, V. Y. Zhujkov, A. A. Zori, V. M. Spivak, V. E. Suchyk, T. O. Tereschenko, V. D. Sheliagin – K. : Norita-plus: Avers, 2006. − 784 с.
 Співак В. М. Системно-синергетичний підхід до досліджень глобалізаційних процесів  / В. М.  Співак // Вісник Харківського національного університету внутрішніх справ. — 2010. — Вип. 1. — С. 309–317
 АВТОМАТИКА ТА ЕЛЕКТРОПРИВОД ТЕХНІКИ РЕЄСТРАЦІЇ ІНФОРМАЦІЇ: Навчальний посібник  / Г. Г. Власюк, В. М. Співак, К. О. Трапезон, В. Б. Швайченко. – К.: Освіта України, 2010. − 159 с
 Generalizations of the research results, published in the monographs "Introduction in Nanoelectroniccs technologies" and "Nanoelectronics materials and devices" / G. Mladenov, E. Koleva, А. Shmyryeva, V. Spivak, A. Bogdan // Electronics and Communications Thematic Issue of Electronics and Nanotechnologies Journal. — 2010 — R. 57. Т. 4. — С. 6–10
 Теорія процесів інформаційних систем : підручник для студ. техн. спец. вищих навч. закл., що навч. в галузі знань "Електроніка' / Г. Г. Власюк, М. . Б. Гумен, В. М. Співак, Т. Ф. Гумен. – Київ : Освіта України, 2010. – 602 с.
 Наноэлектроника: монография в двух книгах. Кн.1 Введение в наноэлектронные технологии" / Г. М. Младенов., В. М. Спивак, Е. Г. Колева. – Киев-София: Аверс, 2010. – Т. – 332 с.
 Micro-and nanostructures in modern memory devices  / G. Mladenov, V. Spivak, E. Bogdan, A. Koleva, S. Zelensky // Electronics and Communications Thematic Issue of Electronics and Nanotechnologies Journal. — 2011. — Т. 2. Т. 3. — P. 5–8
 Дослідження кутів введення та прийому ультразвукових коливань відносно об'єкту контролю при електромагнітно-акустичному методі дефектоскопії / А. А. Зорі, Р. І. Соломічев, В. П. Тарасюк, В. М. Співак. — Славське," ЛЕОТЕСТ-2011";— 2011
 Automated television control system of laser-arc welder / D. V. Vayts, V. M. Spivak, A. V. Bogdan, G. G. Vlasyuk // ДонНТУ. — 2011. — P. 80–83
 Development of modern magnetic memories / G. Mladenov, V. Spivak, E. Koleva, A. Bogdan // Proc. Int. Conf. Electronics and Nanotechnology. — 2011. — P. 12-14Електропривод і автоматика відео- та аудиопристроїв : електронний навчальний посібник / В. Б. Швайченко, Г. Г. Власюк, В. М. Співак, К. О. Трапезон. – К.: НТУУ «КПІ», 2011. – 170 с.
 Керування дозованої подачі електроенергії під час дугового зварювання металів  / Д. В. Вайц, В. М. Співак, Є. Ю. Коваленко // Чернігів: ЧНТУ. — 2012. — №1 (5). — С. 135–139
 Наноелектроніка. Квантово-механічні засади, структури, фізичні властивості : навч. посіб. для студ. вищ. навч. закл. за напрям. підгот. "Мікро- та наноелектроніка"' / В. М. Коваль. Д. М. Заячук, Ю. І. Якименко, В. М. Співак, О. В. Богдан, А. Т. Орлов. – Київ : Кафедра, 2013. – 427 с.
 Наноелектроніка: навчальний посібник / О. В. Богдан, Д. М. Заячук, Ю. І. Якименко, А. Т. Орлов, В. М. Співак. – Київ : Кафедра, 2013. – 454 с.
 Співак В. М. Оптимізація персоналу як напрям підвищення ефективності кадрового менеджменту промислових підприємств  / В. М. Співак // Вісник Хмельницького національного університету. — 2013. — № 5. Т. 3. — С. 250–254
 Конструювання та технологія виробництва техніки реєстрації інформації  У 3 кн. Кн. 1. Системи та пристрої реєстрації інформації [Електронний ресурс] : навчальний посібник / Є. М. Травніков, Г. Г. Власюк, В. В. Пілінський, В. М. Співак, В. Б.  Швайченко – Електронні текстові дані (1 файл: 10.93 Мбайт). – Київ : КАФЕДРА, 2013.  – 216 с.: іл. – Назва з екрана
 Співак В.М. Знакова модель визначення найпридатнішого мікроконтролера для проблемно-орієнтованих систем / В. А. Лукашенко, В. М. Співак, А. Г. Лукашенко, М. В. Чичужко, В. М. Лукашенко, В. П. Малахов // Вісник Черкаського державного технологічного університету. Серія: Технічні науки. — 2014. — Вип.4. — С. 19-24
 ИССЛЕДОВАНИЕ ПРОЦЕССОВ В ТЕХНОЛОГИЧЕСКОМ КОМПЛЕКСЕ ДЛЯ ОЗОНИРОВАНИЯ ПЛОДООВОЩНОЙ ПРОДУКЦИИ / В. М. Решетюк, С. А. Шворов, М. В. Чапний, В. М. Чапний, В. М. Співак // Праці Таврійського державного агротехнологічного університету. — 2014. — Т. 13 Вип.4. — С. 104-110
 Конструювання та технологія виробництва техніки реєстрації інформації.  У 3 кн. Кн. 2. Основи конструювання [Електронний ресурс] : навчальний посібник / Є. М. Травніков, В. С. Лазебний, Г. Г. Власюк, В. В. Пілінський, В. М. Співак, В. Б. Швайченко. – Електронні текстові дані (1 файл: 10,32 Мбайт). – Київ : КАФЕДРА, 2015. – 285 с.: іл. – Назва з екрана
 Співак В. М. Електронні методи і засоби біомедичних вимірювань : навчальний посібник / С. К. Мещанінов, В. М. Співак, А. Т. Орлов. — К: Кафедра, 2015. — 211 с.: іл..
 Співак В.М. Вибір адаптивної частоти дискретизації звукових сигналів цифрового підсилювача класу D  / В. М. Співак // Наукові праці ДонНТУ. Серія: "Обчислювальна техніка та автоматизація". — 2015. — С. 181–187
 Thermal management system for electronic devices / I. V. Tsevukh, V. V. Spivak, A. I. Malyuta, T. I. Shuba // Tekhnologiya i Konstruirovanie v Elektronnoi Apparature. — 2015 — Вип. 1. — С. 20–22
 Співак В.М. Систематизація методів, моделей сопроцесорів для високошвидкісних, прецизійних мікропроцесорних проблемно-орієнтованих систем / В. М. Співак, В. А. Лукашенко, А. Г. Лукашенко// Вісник Хмельницького національного університету. Серія "Технічні науки". — 2015. — № 1 (221). — С. 164-170
 Співак В.М. Цифрова та імпульсна схемотехніка. Моделювання та аналіз[Електронний ресурс]: навч. посіб. для студентів, які навчаються за напрямом підготовки «Акустотехніка» / В. В. Макаренко, В. М. Співак; НТУУ «КПІ». –Електронні текстові дані (1файл: 11, 12 Мбайт). — Київ: НТУУ" КПІ", 2015. — 314 с.: іл. — Назва з екрана.
 Співак В.М. Схемотехнічне моделювання як засіб для пояснення процесів, що відбуваються в електричних колах / В. М. Співак, В. В. Макаренко // "Наукові записки. Серія: Проблеми методики фізико-математичної і технологічної освіти" Кіровоградського державного педагогічного університету імені Володимира Винниченка. — 2015. — Т.1, Вип. 8. — С. 181-185
 Співак В.М. Імпульсна та цифрова схемотехніка : моделювання та теорія : електронний навчальний посібник / В. М. Співак, В. В. Макаренко. — Київ: НТУУ «КПІ» . — 2015. — 314 с.
 Співак В. М.  Електронні методи і засоби біомедичних вимірювань  [Електронний ресурс] : навчальний посібник / С. К. Мещанінов, В. М Співак, А. Т. Орлов; НТУУ «КПІ ім. Ігоря Сікорського». – Електронні текстові данні (1 файл: 3,41 Мбайт). – Київ : НТУУ «КПІ ім. Ігоря Сікорського», 2016. – 213 с. – Назва з екрана
 Основи наноелектроніки  : у 2-х книгах. Книга 2: Матеріали і наноелектронні технології [Електронний ресурс] : підручник / Ю. І. Якименко, Д. М. Заячук, В. М. Співак, А. Т. Орлов [та ін.] ; НТУУ «КПІ ім. Ігоря Сікорського». – Електронні текстові данні (1 файл: 9,39 Мбайт).  – Київ : НТУУ «КПІ ім. Ігоря Сікорського», 2016. – 343 с. – Назва з екрана
 Система управления тепловыми режимами электронных приборов  / И. В. Цевух, В. В. Спивак, А. И. Малюта, Т. Н. Шуба // Технологія та конструювання в електронній аппаратурі. — 2016. — № 1. — С. 20–22
 Співак В. М. Моделювання сигналів ofdm з використанням методів зменшення значення пік-факторів / С. О. Доля, В. М. Співак // Велес. — 2016 — Вип. 7-1. — С. 44–49
 Вступ до фаху з електроніки та комп'ютерної інженерії : навчальний посібник / В. М. Співак, А. А. Зорі, В. М. Лукашенко, О. Вовна. — Покровськ: ДВНЗ «Дон НТУ», 2016. — 312 с.
 Співак В.М. Схемотехнічне моделювання як засіб для пояснення процесів, що відбуваються в електричних колах / В. Макаренко, В. Співак // Наукові записки [Кіровоградського державного педагогічного університету імені Володимира Винниченка]. Серія: Проблеми методики фізико-математичної і технологічної освіти). — 2016. — Вип. 8 (1). — С. 181-185
 Основи теорії процесів в інформаційних системах . У 2 кн. Кн. 2. Аналіз випадкових процесів [Електронний ресурс] : підручник / М. Б. Гумен, В. М. Співак, С. К. Мещанінов, Г. Г. Власюк, Т. Ф. Гумен. – 2-е вид., зі змінами і допов. – Електронні текстові дані (1 файл: 5,13 Мбайт). – Київ : Кафедра, 2017. − 331 с. – Назва з екрана
 Основи теорії процесів в інформаційних системах . У 2 кн. Кн. 1. Аналіз детермінованих процесів [Електронний ресурс] : підручник / М. Б. Гумен, В. М. Співак, С. К. Мещанінов, Г. Г.  Власюк, Т. Ф. Гумен. – 2 вид., зі змінами і допов. – Електронні текстові дані (1 файл: 4,05 Мбайт). – Київ : Кафедра, 2017. − 281 с. – Назва з екрана.
 Співак В. Використання імітаційного моделювання для пояснення процесів, що протікають у підсилювачах потужності / В. Макаренко, В. Співак // Вісник Черкаського університету: Педагогічні науки. — 2017 — Вип. 6. — С. 71–78
</div>

Примітки

Посилання
 Співак Віктор Михайлович
 Співак Віктор Михайлович у Google Shcolar
Випускники КПІ


text:
Urophyllum ferrugineum är en måreväxtart som beskrevs av George King och James Sykes Gamble. Urophyllum ferrugineum ingår i släktet Urophyllum och familjen måreväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Måreväxter
ferrugineum


text:
Cristià III del Palatinat-Zweibrücken-Birkenfeld (Estrasburg, 7 de novembre de 1674 - Zweibrücken, 3 de febrer de 1735) fou comte de Rappolstein. Era fill del duc de Cristià II (1637 - 1717) i de Caterina Àgata de Rappoltstein (1648 - 1683). El 1699 va ser nomenat pel seu pare comte de Rappoltstein, i el 1717 el va succeir també en el govern del territori que heretà. El 1731 va heretar el ducat de Zweibrücken de Gustau Samuel Leopold de Zweibrücken i va decidir canviar el nom de les seves possessions adoptant el de Palatinat-Birkenfeld-Zweibrücken. Va ser, doncs, comte palatí de Birkenfeld i de Birkenfeld-Bischweiler de 1715 a 1735, així com duc del Palatinat-Birkenfeld-Zweibrücken de 1731 a 1735. Va començar la seva carrera a l'exèrcit francès el 1697 i es va fer càrrec del regiment d'Alsàcia. El 1702 es va convertir en el mariscal de camp i el 1704 va ser ascendit a tinent general. Militarment, va destacar a la batalla d'Oudenaarde. Després de la mort del seu pare el 1717 va deixar l'exèrcit.

Matrimoni i fills
El 21 de setembre de 1719, es va casar al castell de Lorenzen, a Nassau, amb la comtessa Carolina de Nassau-Saarbrücken (1704 - 1774), filla de Lluís de Nassau Saarbrücken (1663 - 1713) i de Felipa Enriqueta de Hohenlohe-Langenburg (1679 - 1751). El matrimoni va tenir quatre fills:
 Enriqueta Carolina (1727 - 1774), casada amb Lluís IX de Hessen-Darmstadt (1719 - 1790).
 Cristià IV (1722 - 1775), casat amb Joana Camasse (1734 - 1807).
 Frederic (1724 - 1767) casat amb Francesca del Palatinat-Sulzbach (1724–1794).
 Cristina (1725 - 1816), casada amb Carles de Waldeck (1704–1763).

Enllaços externs

 Eintrag in GeneaNet
 Kurzbiographie in Einleitung zu einer vollständigen Geschichte der Chur- und Fürstlichen Häuser

Casa del Palatinat-Zweibrucken
Senyors de Rappolstein
Ducs del Palatinat-Zweibrücken
Persones d'Estrasburg
Morts a Renània-Palatinat
Alemanys
Naixements del 1674
Morts el 1735


text:
Asparagus acocksii är en sparrisväxtart som beskrevs av John Peter Jessop. Asparagus acocksii ingår i släktet sparrisar, och familjen sparrisväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Sparrisar
acocksii


text:
Poecilimon demirsoyi är en insektsart som beskrevs av Sevgili 2001. Poecilimon demirsoyi ingår i släktet Poecilimon och familjen vårtbitare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vårtbitare
demirsoyi


text:
Reprezentacja Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej kobiet – oficjalna drużyna reprezentująca Bośnię i Hercegowinę w rozgrywkach piłki nożnej kobiet.

Mistrzostwa Świata
 1995 (nie zakwalifikowała się)
 1999 (nie zakwalifikowała się)
 2003 (nie zakwalifikowała się)
 2007 (nie zakwalifikowała się)
 2011 (nie zakwalifikowała się)

Mistrzostwa Europy
 1991 (ćwierćfinał)
 1993 (nie zakwalifikowała się)
 1995 (nie zakwalifikowała się)
 1997 (nie zakwalifikowała się)
 2001 (nie zakwalifikowała się)
 2005 (nie zakwalifikowała się)
 2009 (nie zakwalifikowała się)

Igrzyska olimpijskie
 1996 (nie zakwalifikowała się)
 2000 (nie zakwalifikowała się)
 2004 (nie zakwalifikowała się)
 2008 (nie zakwalifikowała się)
 2012 (nie zakwalifikowała się)

Linki zewnętrzne
 Oficjalna witryna związku

Piłka nożna kobiet w Bośni i Hercegowinie


text:
Andrzej Krzysztof Napieralski (ur. 1950 w Łodzi) – polski naukowiec, profesor, którego zainteresowania naukowe obejmują elektronikę i mikroelektronikę.

W Politechnice Łódzkiej pracuje od 1973 r. W 1977 roku obronił z wyróżnieniem rozprawę doktorską. W styczniu 1989 roku obronił rozprawę habilitacyjną z dziedziny elektroniki na Politechnice Warszawskiej, a w maju 1989 z dziedziny mikroelektroniki na Université Paul Sabatier (UPS) w Tuluzie (Francja).

W latach 1984-1985 wykładał w Institut des Télécommunications d'Oran w Algierii. W latach 1985-1991 był profesorem associé w Laboratoire d'Automatique et d'Analyse des Systèmes du C.N.R.S. (LAAS) oraz w Institut National des Sciences Appliquées (INSA) w Tuluzie (Francja).

W styczniu 1995 roku uzyskał tytuł profesora nauk technicznych. W latach 1992-1996 był zastępcą dyrektora Instytutu Elektroniki PŁ, a od 1996 roku jest kierownikiem założonej przez siebie Katedry Mikroelektroniki i Technik Informatycznych PŁ. W latach 2002 -2008 pełnił funkcję prorektora Politechniki Łódzkiej ds. promocji i współpracy z zagranicą.

Osiągnięcia naukowo-badawcze
Prof. Andrzej Napieralski prowadził wykłady zaproszone w kilkunastu krajach. Brał czynny udział w projektach międzynarodowych, w tym w 10 europejskich projektach naukowo badawczych (1 ESPRIT-BARMINT, 2 projekty COPERNICUS, 2 projekty V Programu Ramowego Unii Europejskiej – SEWING i REASON, 2 projekty VI Programu Ramowego CARE i PERPLEXUS oraz 3 projekty VII Programu Ramowego EUCARD, TIARA  i EDUMEMS). Uczestniczył też w grancie NATO i w 8 projektach TEMPUS (w tym w 3 jako koordynator i kontraktor) a aktualnie jest partnerem projektu ERASMUS MUNDUS – LAMENITEC. Brał udział również w 62 grantach KBN, NCN i NCBiR.

Działalność publikacyjna i organizacyjna
Opublikowany dorobek prof. Napieralskiego obejmuje ponad 1100 pozycji w tym 7 książek (2 wydane za granicą), 18 podręczników i skryptów (15 zagranicznych), 26 rozdziałów w książkach (18 w książkach zagranicznych), 243 artykuły w recenzowanych czasopismach (108 z listy filadelfijskiej), 837 artykułów w materiałach konferencji naukowych (704 międzynarodowych) i 16 patentów. Dodatkowo był edytorem 26 materiałów konferencyjnych (25 międzynarodowych) i 13 czasopism naukowych (5 zagranicznych). Profesor Napieralski jest Przewodniczący Komitetu Naukowego i Organizacyjnego konferencji MIXDES (Mixed Design of Integrated Circuits and Systems).
Jest promotorem 56 zakończonych rozpraw doktorskich, z których sześć uzyskało Nagrodę Prezesa Rady Ministrów. Ponadto jest członkiem kilkudziesięciu Komitetów Naukowych konferencji krajowych i zagranicznych. Pięciokrotnie został wybrany na członka Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN. Od 2003 roku jest Przewodniczącym Sekcji Mikroelektroniki KEiT (Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji) PAN (4 kadencje 2003-2019). W latach 2000-2010 Przewodniczący Polskiej Sekcji IEEE ED Chapter. W 2012 roku został wybrany przewodniczącym Komitetu Elektroniki i Fotoniki URSI oraz Vice-Przewodniczącym IEEE EDS-SRC Region 8 .

Odznaczenia i wyróżnienia
Prof. Andrzej Napieralski jest laureatem około 100 nagród na światowych wystawach wynalazków. W 2009 roku na światowej wystawie Brussels Eureka Competition otrzymał wraz z zespołem Grand Prix of Innova. Za swoje osiągnięcia naukowe został wyróżniony:
 Krzyżem Komandorskim Orderu Wynalazczości (Mérite d'Invention) Królestwa Belgii,
 Złotą Honorową Odznaką SPWiR (Stowarzyszenie Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów),
 Złotym Medalem WIPO (World Intellectual Property Organization),
 wieloma nagrodami i odznaczeniami Politechniki Łódzkiej (w tym nagrodą J.M. Rektora Politechniki Łódzkiej za najwyższą liczbę cytowań w 2009 roku),
 43 nagrodami i dyplomami Ministra (2 Ministra Edukacji Narodowej, 3 nagrodami Ministra Nauki, 4 nagrodami Ministra Nauki i Informatyzacji, 3 nagrodami Ministra Edukacji i Nauki, 33 nagrodami Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego),
 siedmioma statuetkami "Łódzkie Eureka" w roku 2004, 2006, 2007, 2008 (dwie), 2009 i 2013,
 Nagrodą Gospodarczą Wojewody Łódzkiego w 2007 roku.

W 2013 roku otrzymał Nagrodę Miasta Łodzi za wybitne osiągnięcia w działalności naukowej. W 2012 roku otrzymał nagrodę Zasłużony dla Wydziału Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki Politechniki Wrocławskiej.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżami Komandorskim (2017), Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 2008 roku otrzymał medal Zasłużony pracownik nauki i techniki Federacji Rosyjskiej oraz doktorat Honoris Causa .

Przypisy

Linki zewnętrzne

Absolwenci Politechniki Łódzkiej
Członkowie komitetów naukowych PAN
Ludzie urodzeni w Łodzi
Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi
Polscy inżynierowie elektronicy
Urodzeni w 1950
Prorektorzy Politechniki Łódzkiej
Laureaci Nagrody Miasta Łodzi


text:
Il Monterrey Challenger 1992 è stato un torneo di tennis facente parte della categoria ATP Challenger Series nell'ambito dell'ATP Challenger Series 1992. Il torneo si è giocato a Monterrey in Messico dal 28 settembre al 4 ottobre 1992 su campi in cemento.

Vincitori

Singolare

 Alex O'Brien ha battuto in finale  Jared Palmer 6-2, 6-4

Doppio

 Mark Knowles /  Alex O'Brien hanno battuto in finale  Richard Matuszewski /  John Sullivan 3-6, 6-3, 7-6

Collegamenti esterni


text:
Beslan (ruski: Беслан) je grad u ruskoj republici Sjevernoj Osetiji-Alaniji. 2002. u Beslanu je izbrojano oko 33600 stanovnika činivši ga tako trećim gradom po veličini Sjeverne Osetije poslije Vladikavkaza i Mozdoka.

Grad su 1847. godine osnovali stanovnici pridošli iz različitih dijelova Osetije pod imenom Beslanykau. Od četrdesetih godina dvadesetog stoljeća grad ima industrijsku i poljoprivrednu važnost.

Poznat je u svijetu nakon 1. rujna 2004. kada su čečenski teroristi zauzeli jednu beslansku srednju školu s više od tisuću taoca. Talačka kriza završila je tragično 3. rujna s 331 poginulim.

Gradovi u Rusiji
Sjeverna Osetija-Alanija


text:
Флаг муниципального образования «Тёсовское сельское поселение» Лужского муниципального района Ленинградской области Российской Федерации — опознавательно-правовой знак, служащий официальным символом муниципального образования.

Флаг утверждён 13 мая 2011 года и 19 мая 2011 года внесён в Государственный геральдический регистр Российской Федерации с присвоением регистрационного номера 6873.

Описание
«Флаг муниципального образования Тёсовское сельское поселение Лужского муниципального района Ленинградской области представляет собой прямоугольное полотнище с отношением ширины флага к длине — 2:3, воспроизводящее композицию герба муниципального образования Тёсовское сельское поселение Лужского муниципального района Ленинградской области в чёрном, белом и жёлтом цветах».

Геральдическое описание герба гласит: «В чёрном поле серебряный орёл с золотыми клювом и лапами».

Обоснование символики
По данным «Памятной книжки Санкт-Петербургской губернии» за 1905 год значительная часть современной территории Тёсовского сельского поселения входила в состав сельских обществ Бутковской волости Лужского уезда Санкт-Петербургской губернии.

Другая часть территории современного Тёсовского сельского поселения относилась до 1927 года к Тёсовской волости Новгородской губернии. По постановлению Президиума ВЦИК от 10 декабря 1928 года из Черновского района Новгородской области в Оредежский район Ленинградской области перечислен Каменно-Полянский сельский совет. Решением Леноблисполкома от 10 июля 1959 года Каменно-Полянский сельский совет переименован в Тёсовский сельский совет. По Указу Президиума Верховного Совета РСФСР от 22 октября 1959 года Оредежский район ликвидирован, а Тёсовский сельсовет включен в состав Лужского района.

Серебряный орёл напоминает о памятнике старины — руинах каменной церкви Рождества Иоанна Предтечи (1552—1563 годы), с 1646 года с приделом святого Иоанна Новгородского, с 1718 года с двумя приделами: каменным — Святого Духа и деревянным — святого Климента Римского, сгорела в 1827 году. В 1832—1834 годах в крипте устроен придел святого Митрофана Воронежского. Закрыта в 1939 году Действовала в 1942—1945 годах.

Чёрный цвет — символ благоразумия, мудрости, скромности, честности, древности и вечности бытия. Цвет, напоминающий о торфяниках и торфопредприятии, положившим начало истории посёлка Тёсово-4. Также напоминание о былом Черновском районе, в состав которого входили Каменные Поляны.

Белый цвет (серебро) — чистота помыслов, правдивость, невинность, благородство, откровенность, непорочность, надежда. Озеро Белое.

Жёлтый цвет (золото) — символ божественного сияния, благодати, прочности, величия, солнечного света. Символизирует также могущество, силу, постоянство, знатность, справедливость, верность.

Примечания


text:
Chydorus sinensis är en kräftdjursart som beskrevs av Frey 1987. Chydorus sinensis ingår i släktet Chydorus och familjen Chydoridae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Bladfotingar
sinensis


text:
B1 TV este un post de televiziune din România lansat în anul 2001 ca post generalist și transformat în 2011 într-un canal de știri și publicistică. B1 TV emite 24 de ore din 24, la nivelul întregii țări.

Sq:B1 TV

Distribuție și acoperire
În prezent, B1 TV este distribuit în toate rețelele de cablu analogic și digital – acoperire teritorială de 92%. Emite prin satelit la nivelul întregii țări.

Istoric
B1 TV a fost lansat pe 14 decembrie 2001 ca post local generalist pentru București iar din 8 mai 2002 a devenit un post național. În 2004, News Corporation a achiziționat 12,5% din pachetul de acțiuni al postului.

Principala emisiune a postului prin care acesta s-a impus pe piața din România, a fost încă de la începutul emisiei talk-show-ul "NAȘUL", moderat de Radu Moraru, care a devenit cel mai urmărit talk show din România în 2007. Radu Moraru s-a transferat la RCS la sfârșitul lui 2010, în prezent având propria televiziune Nașul TV.

În 2010, licența audiovizuală pentru serviciile de programe cu denumirea "B1" a fost preluată de compania SC B1 TV Channel SRL. Acționariatul B1 TV Channel este format din Sorin Oancea (50%), fost director general al televiziunii de știri Antena 3 și SC News Television (România) SRL (50%), ca persoană juridică. Reprezentantul legal al companiei B1 TV Channel este Sorin Oancea, director general al B1 TV.

Relansarea postului B1 TV, ca televiziune de tip infotainment, a avut loc în martie 2011. În mai 2011, CNA a prelungit cu nouă ani licența B1 TV. În septembrie 2011, B1 TV a fost transformat într-o televiziune de știri și publicistică, format în care emite și în prezent.

La data de 8 mai 2021 B1 TV și-a schimbat logo-ul și grafica și a trecut la formatul HD.

Din data de 21 mai 2021, varianta HD este disponibilă în grila INES. De pe data de 2 noiembrie 2021, varianta HD este disponibilă și în grila operatorului Orange România, iar de pe data de 20 decembrie 2021, varianta HD este disponibilă și în grila operatorului RCS & RDS. Varianta HD este disponibilă din data de 15 martie 2022 și în grila operatorului Vodafone România.

Emisie
Prima emisie a postului B1 TV în noua formulă a avut loc pe 17 martie 2011, la ora 20:00, cu un jurnal prezentat de jurnalista Sanda Nicola.

Din toamna anului 2011, B1 TV și-a propus să emită un format de «news and current affairs», care presupune zilnic un număr semnificativ de ore de programe de știri și dezbateri axate pe actualitate. Noul proiect editorial, presupune creșterea producției proprii la 74% (față de 70,50%), scăderea producțiilor audiovizuale ale altor producători la 26% (față de 29,50%).
Jurnalele de știri de la B1 TV sunt difuzate zilnic, de luni până vineri, aproape din oră în oră.

Emisiuni
 Știrile B1
 Meteo B1
 Special B1
 Talk B1
 360 de Grade
 Dosar de Politician
 Bună, România
 Săptămâna Financiară
 Se întâmplă acum
 Un pont pe zi
 Condamnații
 Actualitatea
 Schimbă-ți viața, informează-te
 Ritmul sănătății
 Check Media
 Hai cu noi
 360 Medical
 Drumurile noastre
News Pass

Note

Legături externe
 www.b1.ro - Site web oficial

Televiziuni din România
Televiziune de știri
Televiziune comercială
Televiziuni în limba română


text:
Baghlujeh or Baghlujeh or Baghloojeh (), also rendered as Bagludzhakh, may refer to various places in Iran:
 Baghlujeh, East Azerbaijan
 Baghlujeh, Qorveh, Kurdistan Province
 Baghlujeh, Saqqez, Kurdistan Province
 Baghlujeh, West Azerbaijan
 Baghlujeh, Zanjan
 Baghlujeh-ye Aqa, Zanjan Province
 Baghlujeh Bayat, Zanjan Province
 Baghlujeh-ye Sardar, Zanjan Province


text:
Hevingham is een civil parish in het bestuurlijke gebied Broadland, in het Engelse graafschap Norfolk met 1260 inwoners.

Civil parish in Norfolk


text:
Marina Alexandrowna Jakuschewa (, englische Transkription Marina Yakusheva; * 19. Juni 1974 in Moskau) ist eine russische Badmintonspielerin. Irina Jakuschewa ist ihre Schwester.

Karriere
Marina Jakuschewa gewann 1995 ihren ersten nationalen Titel in Russland, war zuvor aber schon international bei den Russia Open, Irish Open, Polish International, Czechoslovakian International und Portugal International erfolgreich gewesen. Sie nahm 1996, 2000 und 2004 an den Olympischen Spielen teil und erreichte als beste Platzierung Rang 9 bei Olympia 2000 im Damendoppel.

Sportliche Erfolge

Referenzen
badmintoneurope.com

biografija.ru

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Badmintonspieler (Russland)
Olympiateilnehmer (Russland)
Russischer Meister (Badminton)
Russe
Geboren 1974
Frau


text:
Balestrand è un ex comune norvegese della contea di Sogn og Fjordane. Dal 1º gennaio 2020 fa parte del comune di Sogndal, tranne la località Nessane, passata al comune di Høyanger.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Comuni della Norvegia soppressi


text:
Рассыпное — название населённых пунктов:

Казахстан
 Рассыпное — село в Шемонаихинском районе Восточно-Казахстанской области.

Россия
 Рассыпное — село в Илекском районе Оренбургской области.
 Рассыпное — село в Песчанокопском районе Ростовской области.

Украина
 Рассыпное — посёлок в Торезском городском совете Донецкой области.
 Рассыпное — село в Дмитровском сельском совете Шахтёрского района Донецкой области.
 Рассыпное — село в Рассыпненском сельском совете Шахтёрского района Донецкой области.
 Рассыпное — село в Троицком районе Луганской области.


text:
Abruptum is a Swedish black metal and dark ambient solo side-project band. It is run by Evil (Morgan Steinmeyer Håkansson) of Marduk, but the band was formed in 1989 by IT (a.k.a. Tony Särkkä). All (a.k.a. Jim Berger), Ext and Evil joined the band later.  IT was one of the leaders of the True Satanist Horde, part of the Swedish Black metal scene. Euronymous, co-founder of Mayhem and founder of Deathlike Silence Productions, described Abruptum as "the audial essence of pure black evil".

History
IT had already planned to create the band in 1987, but it was not until 1990 that he found the right members to do it.  The same year, they recorded their first two demos.  After the release of the first demo, they fired their bass player, Ext.  After the release of a 7-inch EP  Evil in 1991 (later re-released by Psychoslaughter), All began to drink heavily and was forced to leave the band. IT then found a new member in "Evil".  Around this time, IT reunited with All to form the side project, Vondur.

Abruptum was signed to Euronymous's label Deathlike Silence Productions, on which they released two albums. Euronymous described them as "the audial essence of pure black evil", and IT considered Euronymous to be "a true ally". After Euronymous's murder, Abruptum contributed the opening track to the compilation album Nordic Metal: A Tribute to Euronymous. Controversy surrounded Abruptum's close relationship with Euronymous, with Varg Vikernes specifically referencing Abruptum when recalling his version of the events and motives leading to the death of Euronymous.  Vikernes, claiming that he killed Euronymous in self-defense, recalled in a 2006 interview:

It has been wrongly rumored IT left the band and the black metal scene altogether in 1996, following numerous threats made to him and to his family. According to IT himself and his sister/manager, that was not at all the reason for his departure from the scene, as he had simply been wanting to leave for some time until he ultimately did. Evil kept Abruptum going and released material on his own record label, Blooddawn Productions, until 2005 when he announced that he had ended Abruptum.

Since Abruptum's disbanding, IT joined an industrial band called 8th Sin, and was briefly involved with the band (Total) War along with All. All worked with IT again in Ophthalamia, but they too eventually disbanded. IT eventually died on 8 February 2017, aged 44. Evil continues his work with Marduk and Death Wolf (formerly known as Devil's Whorehouse), yet brought Abruptum back in 2008, recording and releasing an EP ("Malediction") that same year and a full-length ("Potestates Apocalypsis") in 2011 under his Blooddawn Productions label.

Music themes and style
While Abruptum is classified as a black metal/dark ambient band, the band took a different approach to their music. They did not focus on creating any structured songs, and mostly just made noise. Earlier material had shorter songs, but their later releases typically included one or two tracks with more than forty minutes of music. They primarily used standard drums, guitars, bass, keyboards, and other various instruments, but what stood out even more was the screaming, as the band supposedly tortured and cut each other during their recordings. Whether this is true or not has never really been verified. This led to Euronymous' now (in)famous distinction of Abruptum as "The Audial Essence of Pure Black Evil". After IT left the band, Evil shifted the band's musical style towards dark ambient/noise, dropping most of the metal sound.

Members

Current member
Evil (Patrik Niclas Morgan Håkansson), Piano, Vocals, Programming (1993–1995, 2000–2005, 2008–present)

Former members
IT – Vocals, Guitars, Bass, Drums, Violin (1989–1997)
All – Vocals (1990–1991)
Ext – Bass (1990)

Discography
Abruptum (Demo, 1990)
The Satanist Tunes (Demo, 1990)
Evil (7-inch EP, 1991)
Orchestra of Dark (Same as 'The Satanist Tunes' with additional 'Outro' added, 1991)
Obscuritatem Advoco Amplectere Me (Deathlike Silence Productions, March 15, 1993)
Translation: "I call on obscurity to embrace me."
In Umbra Malitae Ambulabo, in Aeternum in Triumpho Tenebraum (Deathlike Silence Productions, April 1, 1994)
Translation: "Walk in the shadow of evil, in the triumph of darkness forever."
Evil Genius [First Two Demos and 7-inch EP on one CD; Hellspawn Records, 1995; remastered and re-reissued by Black Lodge Records and Southern Lord Records with a bonus track ('De Profundis Mors Vas Cousumet' from the Nordic Metal compilation) in 2007]
Nordic Metal: A Tribute to Euronymous (Track Contribution: 'De Profundis Mors Vas Consumet', 1995)
Vi Sonas Veris Nigrae Malitiaes (Full Moon Productions, 1997)
De Profundis mors vas Consumet ('Nordic Metal' track + 2 Unreleased Tracks); Blooddawn Productions, 2000)
Translation: "Death from the deep vessel consumes"
Casus Luciferi (Blooddawn Productions, March 15, 2004)
(Rough) Translation: "Lucifer's downfall"
Maledictum (EP) (Blooddawn Productions, 2008)
Translation: "Curse"
Potestates Apocalypsis (Blooddawn Productions, June 2011)
Translation: "Powers of the Apocalypse"

See Also
 Emit
 Marduk

References

External links
Tartarean Desire entry on Abruptum
FMP Entry on Abruptum
Old IT interview from Petrified eZine, 1994

Dark ambient music groups
Musical groups established in 1989
Musical groups disestablished in 2005
Musical groups reestablished in 2008
Musical quartets
Noise musical groups
Swedish musical groups
Swedish black metal musical groups


text:
Landsat 6 – amerykański satelita zaprojektowany w celu kontynuacji programu Landsat. Posiadał on unowocześnione skanery i instrumenty pomiarowe. Został wystrzelony 5 października 1993 roku za pomocą rakiety Titan 2G. Awaria trzeciego stopnia rakiety nośnej sprawiła, że nie osiągnął orbity, co było przyczyną przedłużenia użytkowania satelitów Landsat 4 i Landsat 5.

Bibliografia

Amerykańskie sztuczne satelity
Satelity środowiskowe
Nieudane starty satelitów
Loty kosmiczne w 1993


text:
Jean-César Macret est un graveur français, né le  à Abbeville et mort après 1813 à Paris, où il fut également marchand d'estampes et professeur de dessin.

Biographie
Jean-César Macret est le dernier des sept enfants nés du mariage de Jean-Baptiste Macret, marchand savonnier à Abbeville, et de Marie-Charlotte Miannay, et dont les deux aînés sont Marie-Anne Françoise Charlotte (née en 1749), épouse de l'artiste peintre abbevillois Pierre-Adrien Choquet, et Charles-François-Adrien Macret, dessinateur et graveur. Jean-Baptiste Macret meurt ébouillanté des suites d'une chute accidentelle dans une cuve de sa savonnerie en , rendant Jean-César orphelin de père à l'âge de quatre ans.

Au regard de la vie de Charles-François-Adrien, nous savons peu de choses de celle de Jean-César Macret, graveur au burin et au pointillé redécouvert fort tardivement au travers de son illustration des Œuvres complètes de Jean Racine par Henri Béraldi qui recommanda à l'historien abbevillois Émile Delignières d'effectuer des recherches à même de restituer une personnalité d'intérêt méconnu.

Jean-César Macret est installé à Paris rue Saint-Hyacinthe, puis en 1797 rue de Thionville (Paris) où il est marchand d'estampes et professeur de dessin, en 1801 au  rue des Fossés Monsieur-le-Prince, en 1802 au  du quai des Orfèvres. Son mariage avec Marie-Joséphine Toussaint est antérieur à 1806.

Œuvres

Contributions bibliophiliques

 Salomon Gessner, Œuvres de Gessner, Paris, 1793.
 Miguel de Cervantes, Les aventures de Don Quichotte traduites de l'espagnol par Florian, 6 volumes, six figures par Jean-César Macret, Paris, Didot l'Aîné, An III (1794-1795).
 Coenraad Jacob Temminck, gravures d'après les dessins de Pauline Knip, Histoire naturelle des pigeons et des gallinacés, 1808.
 La description de l'Égypte, 23 volumes dont 13 volumes de gravures (planche 18 Zoologie - Poissons et planche Botanique - Fagonia par Jean-César Macret), Édition impériale, 1809-1829.
 Almanach de Bacchus, ou élite de chansons et rondes bachiques anciennes et nouvelles, frontispice de Jean-César Macret, Pelletier, Paris, 1810.
 Ponce-Denis Écouchard-Lebrun, Œuvres, G. Warée, Paris, 1811.
 Jean Chardin, Voyages du chevalier Chardin en Perse et autres lieux de l'Orient, enrichis de belles figures en taille-douce représentant les antiquités et les choses remarquables du pays, 10 volumes, Le Normant, imprimeur-libraire, 1811.
 L'enfant de la joie ou le petit Vadé et autres chansons, avec six jolies gravures, Imprimerie de J.-M. Eberhart, chez Rosa, Libraire rue de Bussy, 1812 .
 Nouvel almanach des Muses pour l'an grégorien 1813, chez Morenval, Paris, 1813.
 Jean Racine,  Œuvres complètes de Jean Racine avec le commentaire de Jean-François de La Harpe et augmentées de plusieurs morceaux inédits et peu connus, gravures notamment par Jean-César Macret, Louis-François Mariage et Philippe Trière d'après Jean-Michel Moreau, 8 volumes, chez Verdière, quai des Augustins, Paris, 1816.

Artistes interprétés

{{Colonnes|nombre=2|
 François Bonneville, Portrait de Marguerite-Louis-François Duport-Dutertre.
 Joseph Boze, Portrait de Louis XVI, 1789.
 Louis Caravaque, Portrait d'Élisabeth Petrovna, Impératrice de Russie.
 Jacques-Philippe Caresme, Le sature et la bacchante endormie.
 Élisabeth-Sophie Chéron, Portrait d'Antoinette Des Houlières.
 Pierre-Jean-Baptiste-Isidore Choquet, Portrait de Jacques Destouches.
 Charles Antoine Coypel, Portrait de Molière.
 Antoine van Dyck, Portrait d'un homme non identifié, gravure commencée par Jean-César Macret et terminée par Pierre Viel<ref name="DYC">[http://www.britishmuseum.org/research/collection_online/collection_object_details.aspx?objectId=3193903&partId=1&people=104170&peoA=104170-2-60&page=1 British Museum, "Portrait d'un homme non identifié" dans les collections]</ref>.
 Alexandre Kucharski, Portrait de Michal Wielhorski.
 , Portrait de Jean Chardin, voyageur (1643-1713).
 Marianne Loir, Portrait d'Émilie du Châtelet.
 Pierre Mignard, Portrait de Thomas Corneille.
 Charles Monnet, Portrait de Claude Fleury, prêtre prieur d'Argenteuil.
 Giovanni Battista Piazzetta, Portrait de Marie-Thérèse, Reine de Hongrie.
 Hyacinthe Rigaud, Portrait de Jean-François Regnard Paul Véronèse, Mars désarmé par Vénus.
 Élisabeth Vigée Le Brun, Portrait de Marie-Antoinette, Archiduchesse d'Autriche, Reine de France, 1789.
 Antoine-Paul Vincent, Portrait de Pierre Laujon.
 Joseph Vivien, Portrait de Fénelon.
}}

 Créations
 Adresse de Macret Macret, graveur et marchand d'estampes, rue de Thionville, maison de Thionville, n°1744 à Paris, tient des tableaux et des leçons de dessins (sujet : trois amours, l'un avec flûte et tambourin, les deux autres dansant).
 Enseigne des voitures Vallet, rue Bergère à Paris.

 Réception critique

 Musées et collections publiques
 France
 Musée Boucher-de-Perthes, Abbeville, adresse de Jean-César Macret avec trois amours.
 Bibliothèque nationale de France, Paris.
 Chalcographie du Musée du Louvre, Balanites aegyptiaca - Fagonia glutinosa - Fagonia latifolia, burin.
 Château de Versailles, Portrait de Jean Chardin, d'après David Loggan.

 Espagne
 Bibliothèque royale, Madrid, Histoire naturelle des pigeons et des gallinacés de Conraad Jacob Temminck.

 Pologne
 Bibliothèque nationale de Pologne, Varsovie, Aspasie, gravure.

 Royaume-Uni
 Waddesdon Manor, Buckinghamshire, Enseigne des voitures Vallet, Paris.
 British Museum, Londres, Portrait d'un homme non identifié, d'après Antoine van Dyck (gravure terminée par Pierre Viel ; Mars désarmé par Vénus, d'après Paul Véronèse.

 États-Unis
 Musée des beaux-arts de Boston, Œuvres complètes de Jean Racine.
 , Histoire naturelle des pigeons et des gallinacés de Conraad Jacob Temminck.

 Collections privées
 Cabinet de gravures du Roi Louis-Philippe Ier, Portrait de Pierre Laujon, d'après Antoine-Paul Vincent.

 Références

 Annexes
 Bibliographie
 Roger Portalis et Henri Béraldi, Les graveurs du XVIIIe siècle, tome second, Damascène Morgand et Charles Fatout, 1881.
 Émile Delignières, Recherches sur les graveurs d'Abbeville, E. Plon, Nourrit et Cie, Paris, 1886 (consulter en ligne).
 Émile Delignières, Les graveurs abbevillois, Douillet, Amiens, 1888.
 Henri Macqueron, Les Macret, graveurs abbevillois, catalogue raisonné de leur œuvre publié d'après les notes d'Émile Delignières, mises en ordre et complétées, Imprimerie A. Lafosse, 1914 (lire en ligne).
 Ulrich Thieme et Felix Becker, Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart, E.A. Seemann, 1950.
 Emmanuel Bénézit, Dictionnaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs, Gründ, 1999.
 Philippe Tillier, Les graveurs d'Abbeville'', Société d'émulation d'Abbeville / F. Paillart éditeur, Abbeville, 2022

Liens externes

Graveur français du XVIIIe siècle
Graveur français du XIXe siècle
Buriniste
Graveur au pointillé
Marchand d'estampes
Naissance à Abbeville
Naissance en mars 1768
Décès à Paris


text:
Chicago, conosciuta anche come Chicago Magazine, è una rivista mensile statunitense pubblicata a Chicago dalla Tribune Publishing. Tratta di stili di vita e ; inoltre recensisce ristoranti, viaggi, moda e spettacoli che interessano Chicago e dintorni.

Nel 2004 la sua tiratura ha superato quella della rivista People; nello stesso anno ha ricevuto il National Magazine Award per la qualità generale della rivista.

Storia
La rivista fu fondata nel 1952 con il nome di Chicago Guide ed era originariamente la guida dei programmi della WFMT, una radio di Chicago che trasmetteva prevalentemente programmi di musica classica e di arte. Nel 1955 divenne anche la guida dei programmi della WTTW, una televisione di Chicago facente parte del circuito della National Educational Television. Nel 1975 la rivista fu chiamata Chicago. Nel dicembre 1986 la Chicago Educational Television Association vendette la rivista ad una società formata da Metropolitan Detroit Magazine e Adam Communications. Successivamente, la rivista passò alla Landmark Communication e poi alla Primedia. Nel 2002 la rivista Chicago fu acquistata dalla Tribune Publishing, proprietaria del giornale Chicago Tribune.

Note

Collegamenti esterni
 Chicago Magazine-Sito ufficiale

Riviste di attualità statunitensi
Chicago


text:
Interdisciplinarnost je tip akademskega sodelovanja, pri katerem specialisti iz različnih akademskih disciplin delajo k skupnim ciljem. Multidisciplinarnost pa je tip akademskega sodelovanja, pri katerem specialisti združujejo znanje iz vseh znanstvenih disciplin, ki omogočajo celovito (univerzalno) "osvetlitev" raziskovalnega problema. Interdisciplinarnost se navadno ozko povezuje z mejnimi znanstvenimi področji, ki so blizu določenemu znanstvenem področju, s katero prvotno rešujemo raziskovalni problem. Multidisciplinarnost umešča raziskovalni problem v univerzalne dimenzije. Multidicsciplinarnost se povezuje tudi s transdiciplinarnim pristopom.

Interdisciplinarnost navadno povezuje znanstvena spoznanja znotraj določenega znanstvenega področja ko so npr : kvantitativne in naravoslovne znanosti, tehniške znanosti, agrarne, medicinske znanosti, družbene in humanistične vede itd. Mutlidisciplinarnost pa povezuje spoznanja navedenih področij znanstvenega raziskovanja. Multidisciplinarno področje raziskovanja Vesolja, življenja na Zemlji, razvoja tehnologije, itd. je npr. kibernetika.

Interdisciplinarni programi se navadno razvijejo iz prepričanja, da običajne discipline same po sebi niso zmožne reševati določenih bistvenih problemov. Na primer, družboslovne vede, kot sta antropologija in sociologija, se niso osredotočile na sociološko analizo tehnologije skozi večji del dvajsetega stoletja. Posledica tega je bila, da so se mnogi znanstveniki, ki se ukvarjajo s tehnologijo, pridružili izobraževalnim programom, katere sicer obiskujejo znanstveniki z drugih področij (med drugim o antropologiji, zgodovini, filozofiji in sociologiji).

Občasno se ti interdisciplinarni programi razvijejo tudi iz novih dognanj, kot na primer nanotehnologija, na kateri je delo nemogoče brez združevanja spoznanj iz več različnih disciplin. Kvantno procesiranje denimo združuje elemente kvantne fizike in računalništva, bioinformatika povezuje molekularno biologijo z računalništvom, biotehnologija pa biologijo s tehnologijo.

Mnogi znanstveniki so prepričani, da se najbolj pereči problemi človeštva, vključno s pandemijo Aidsa, globalnim segrevanjem in izgubo biotske raznovrstnosti, dajo rešiti s pomočjo interdisciplinarnih in še bolj s multi disciplinarnim pristopov. Po drugi strani pa je interdisciplinarnost tudi učinkovita rešitev za probleme, ki se pojavijo pri vse večji specializiranosti znotraj znanstvenih disciplin in multidisciplinarnost pri širitvi pogleda v univerzalne dimenzije.

Interdisciplinarna skupina je skupina ljudi, ki so usposobljeni na različnih področjih in delujejo v okviru istega projekta. Takšne skupine so običajne v obsežnih okoljih, kot je varovanje zdravja.

Tipi interdisciplinarnosti
Obstaja več tipov raziskav, ki bi jih lahko opisali kot »interdisciplinarne«.

Pri »večdisciplinskosti« več znanstvenikov iz različnih področij dela na skupnem problemu, ampak ne da bi pri tem spremenili svoj običajni pristop ali razvili skupno okrilje za različne discipline. Ta pristop je pogosto povezan s potrebo po hitrem reševanju izbranega problema, ne pa z bolj poglobljenim raziskovanjem novih možnosti in pogledov, ki se pojavijo pri interdisciplinarnosti.

Manj priznana kategorija je »transdisciplinarnost«, pri kateri se razvijejo koncepti, ki jih ni mogoče razumeti iz okvirov katere koli posamezne discipline in potrebuje združevanje dognanj iz več disciplin. Primer je raziskovalno področje, imenovano etnografija, ki izvira iz antropologije, združuje pa tudi dognanja iz psihologije, filozofije, sociologije in drugih disciplin.

Na koncu pa je tu »nedisciplinarnost«, ki se od diletantizma razlikuje predvsem po tem, da je zavestna in načrtna, ne pa kot rezultat brezbrižnosti do dejstva, da naj bi neka raziskava po metodologiji in rezultatih ostala v okvirih lastne discipline. Ta pristop včasih uberejo tisti, ki želijo prodreti iz obstoječih okvirov in s tem odgovoriti na večja vprašanja.

Interdisciplinarnost kot izraz se najpogosteje uporablja v izobraževalnih krogih, ko raziskovalci iz dveh ali več disciplin združijo svoje pristope in jih prilagodijo tako, da so bolj primerni za reševanje izbranega problema, vključno s primeri skupinskega dela, katerih namen je udeležene naučiti, kako različne discipline razumejo različne pojme (na primer razumevanje pojma posesti v biologiji in ekonomiji).

Omejitve interdisciplinarnosti

Ker je večina tistih, ki se ukvarjajo z interdisciplinarnostjo, izobraženih iz stališča posameznih disciplin, se morajo naučiti spoštovati različne vidike in pristope, ki jih skupaj spravi interdisciplinarnost. Primer je interdisciplinarnost med fiziko in matematiko, kjer matematiki vidijo fizike kot nesposobne dojemanja višjih resnic, fiziki pa matematike kot preobremenjene s popolnoma nebistvenimi podrobnostmi. Interdisciplinarni podvigi tako utegnejo spodleteti, če se udeleženci niso sposobni otresti teh predsodkov.

Iz vidika posameznih disciplin se lahko zdi interdisciplinarnost kot neprava ali ideološko motivirana znanost. Taka prepričanja povzročajo prepreke interdisciplinarnosti in imajo za posledico povečano, a neosnovano nejevernost dognanjem interdisciplinarnih projektov. To pa pomeni, da imajo znanstveniki, ki se ukvarjajo z interdisciplinarnostjo, težave pri pridobivanju financ, potrebnih za raziskave. Po drugi strani pa je prav tako lahko problem to, da nekateri znanstveniki, ki jim sicer ni do interdisciplinarnosti, uporabijo ta pristop izključno z namenom pridobivanja sredstev, kar meče slabo luč na ostale interdisciplinarne študije.

Dogaja se tudi, da interdisciplinarni projekti ne dobijo zadostne mere neodvisnosti, da bi lahko prišli do novih spoznanj. Na primer kadar se interdisciplinarnost izvaja pod okriljem inštitucije, ki se sicer ukvarja z neko določeno disciplino, lahko povzroči, da se spoznanja drugih disciplin težko vključijo ali pridobijo zadostno težo, da bi se jih prav razumelo.

Ker so obstoječe inštitucije praktično vse strogo disciplinarne, je lahko težava tudi v tem, da ni pravega mesta, kamor bi se objavili rezultati, niti ni očitnih kanalov, po katerih naj bi interdisciplinarni raziskovalci zbirali denar.

Zaradi teh in drugih preprek, se interdisciplinarni podvigi raje predstavljajo kot samostojne discipline. To se je zgodilo na primer z biotehnologijo, nevrologijo, biokemijo in biomedicinskim inženiringom. Na kratko se tem disciplinam reče tudi »meddiscipline«.

Sedanjost interdisciplinarnosti
Interdisciplinarni projekti, ki dobijo financiranje, so navadno projekti, ki imajo določeno stopnjo skladnosti med izbranimi disciplinami, ampak nista druga drugi popolnoma razumljivi. Sama interdisciplinarnost je lahko osrednja tema takega projekta, najbolj pogosta kritika takih projektov pa je pomanjkanje združevanja med izbranimi disciplinami in nerazreševanja sporov, ki obstajajo med vpletenimi disciplinami. V splošnem pa velja prepričanje, da je interdisciplinarno razmišljanje, kot sposobnost združevanja informacij iz več virov pomemben del izobraževanja.

Ne glede na težave, s katerimi se interdisciplinarnost sooča, pa številne univerze po svetu redno vključujejo interdisciplinarne vede v svoje izobraževalne programe.

Razmerje med interdisciplinarnostjo in holizmom

Interdisciplinarnost je značilna lastnost holističnih pristopov v znanosti. Vsi znanstveniki, ki pa se ukvarjajo z interdisciplinarnostjo pa se ne štejejo med holiste, ker ne podpirajo določenih plati holizma.

Zunanje povezave

Znanost


text:
Eel River Indijanci /Eel River Indians; ime je došlo po imenu rijeke Eel u Indiani/, naziv za dio Miami Indijanaca koje je kasnih 1700.-tih i ranih 1800.-tih obitavalo u sjeverozapadnoj Indiani. Ugovorom u Greenvilleu Eel Riveri se 1795. priključuju Miamima. Njihovo selo nalazilo se u Thorntownu, u okrugu Boome gdje su imali rezervat, koji je 1828. prodan, a oni su preseljeni na Miami rezervat između rijeka Wabash i Eel u okrugu Miami. Kasnija sudbina identična je s Miamima.

Vanjske poveznice
Eel River Indians
The quest for recognition

Miami Indijanci
Indijanci, Indiana
indijanska plemena


text:
Geografia
 Finger – città statunitense della Contea di McNairy, in Tennessee
 Finger Lakes – gruppo di 11 laghi di origine glaciale negli Stati Uniti d'America

Persone
 Bill Finger – fumettista statunitense
 Christina Finger – attrice tedesca
 Ernst Finger – medico austriaco
 Ingrid Finger – modella tedesca
 Michal Finger – pallavolista ceco

Altro
 Finger – protocollo e comando dei sistemi Unix-like
 Finger – termine usato per indicare il manicotto d'imbarco, struttura mobile coperta che collega il terminal aeroportuale con l'aeromobile
 IAI Finger – cacciabombardiere della Israel Aerospace Industries (IAI)
 101723 Finger – asteroide della fascia principale

Altri progetti


text:
He is Legend – zespół muzyczny z Wilmington (Karolina Północna). Zespół gra muzykę nazywaną Southern rock zmieszaną z post hardcore. Grupa ma podpisany kontrakt z wytwórnią płytową Solid State Records.

Historia
Korzenie zespołu sięgają późnych lat 90, kiedy to Adam Tanbouz, Steven Bache, Matt Williams, Schuylar Croom i były gitarzysta zespołu McKenzie Bell, rozpoczęli pisanie i grę w pobliżu Wilmington, w dalszym ciągu jednak członkowie zespołu mieli na głowie szkołę średnią. W 2003 roku nazwa zespołu została ustalona jako He is Legend po dwóch poprzednich Stronghold oraz Uriah Omen. Obecna nazwa została zaczerpnięta z książki o tytule "I Am Legend".

W 2004 roku wydali pierwszy pełny album zatytułowany I Am Hollywood, który odniósł olbrzymi sukces, dzięki czemu zespół odnotował bardzo duży wzrost popularności. Po blisko dwóch latach koncertowania w Stanach oraz Europie, grupa wydała drugi album Suck Out The poison. W 2009 wydali trzeci album It Hates You. W 2014 wydali album o nazwie Heavy Fruit.

Skład
 Schuylar Croom - frontman, wokal
 Adam Tanbouz - gitara
 Warto Weaver - gitara
 Matt Williams - bas
 Steven Bache - perkusja

Dyskografia
 2004: "I am Hollywood"
 2006: "Suck Out the Poison"
 2009: "It Hates You"
 2014: "Heavy Fruit"

Amerykańskie zespoły rockowe


text:
The Intrabaetic Basin ( or Depresión Intrabética) is a discontinuous series of valleys in the Baetic System of Andalusia, Spain.

Description
The Intrabaetic Basin is a series of intermontane basins that separate the Penibaetic System to its south from the Subbaetic System to the north. These basins run more or less parallel to the Mediterranean coast. Together, these valleys constitute a route from western Andalusia and the valley of the Guadalquivir to the Spanish Levante, the eastern Mediterranean coastal region of Spain. From west to east, the basins of the Depression of Ronda, the Hoya of Antequera, the Depression of Granada, the Hoya of Guadix, the Hoya of Baza, the Hoya of Huéscar, and the Hoya of Lorca.

The valleys of the Intrabaetic Basin stand in contrast to the adjacent mountain ridges that define their collective border and the rocky spurs—formed of limestone, and yielding a dry, nearly treeless landscape—that separate them from one another in that they are formed of soft materials such as clays, silts and conglomerates. Soils are deep and suitable for agriculture, but the limiting factor to human activity is the scarcity of water.

The Intrabaetic Basin formed at the end Oligocene and beginning of the Miocene, as the Baetic ranges were being formed. It is believed that at that time the entire Baetic system was surrounded by water, and the basin formed a single, continuous valley, sometimes referred to as the Baetic Depression. Later, the spurs crossing the basin were raised up, turning it into a series of separate valleys.

The valleys of the Intrabaetic Basin are quite heterogeneous, although all are sedimentary basins. The Depression of Ronda, the westernmost of the valleys, falls fully within the Cordillera Penibética. The Hoya of Antequera is intimately related to the original Baetic Depression: it was a great gulf of the sea that separated the Sierra Morena from the Andalusian ranges. The Depression of Granada is intermediate between the Penibético and Subbético. Finally the Hoyas of Guadix, Baza and Huéscar are more related to the Subbético.

The Intrabaetic Basin provides a route for the Autovía A-92 that connects Seville to Almería, passing through Antequera, Granada, and Guadix. Its branch Autovía A-92N passes through Cúllar and Baza to Puerto Lumbreras, where it meets Autovía A-7, which, in turn continues to Murcia and the Spanish Levante.

See also
Baetic System
Geography of Spain
Geology of the Iberian Peninsula

References
 Julián Alonso: Geografía túristica: general y de España, Ed. Centro de Estudios Ramón Areces, Madrid 2006. .

Baetic System
Landforms of Andalusia
Valleys of Spain


text:
Glyphothecium sciuroides är en bladmossart som beskrevs av Georg Ernst Ludwig Hampe 1859. Glyphothecium sciuroides ingår i släktet Glyphothecium och familjen Ptychomniaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Egentliga bladmossor
sciuroides


text:
Casper Michael von Folsach (Gentofte, 30 de marzo de 1993) es un deportista danés que compitió en ciclismo en las modalidades de pista, especialista en la prueba de persecución por equipos, y ruta.

Participó en dos Juegos Olímpicos de Verano, obteniendo la medalla de bronce en Río de Janeiro 2016, en la prueba de persecución por equipos (junto con Lasse Norman Hansen, Niklas Larsen y Frederik Madsen), y el quinto lugar en Londres 2012, en persecución por equipos.

Ganó seis medallas en el Campeonato Mundial de Ciclismo en Pista entre los años 2013 y 2019, y dos medallas en el Campeonato Europeo de Ciclismo en Pista, plata en 2011 y bronce en 2018.

En septiembre de 2019 se vio forzado a retirarse de manera indefinida a los 26 años de edad debido a problemas cardíacos.

Medallero internacional

Palmarés
2013
 3.º en el Campeonato de Dinamarca en Ruta

2017
 1 etapa de la Vuelta a Bohemia Meridional

2018
 Ronde van Midden-Nederland

Referencias

Enlaces externos

Ciclistas de Dinamarca
Ciclistas de pista de Dinamarca
Ciclistas de Dinamarca en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Ciclistas de Dinamarca en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Medallistas olímpicos de bronce de Dinamarca
Medallistas olímpicos de bronce de ciclismo
Medallistas olímpicos de bronce de Río de Janeiro 2016


text:
Watashitachi no kyōkasho (tradotto come "Il nostro libro di testo") è un dorama stagionale primaverile in 12 puntate prodotto da Fuji TV e mandato in onda nel 2007.

Trama
Kohei è il nuovo insegnante supplente della scuola, e qui presto conoscerà e farà amicizia con una ragazza tormentata di nome Asako che cercherà di aiutare, anche se l'allieva non si apre e rimane sempre molto chiusa in se stessa.

Dopo il grave incidente, apparentemente casuale, di quest'ultima, la giovane donna avvocato Tamako inizia ad indagare sulle circostanze che l'hanno causato. Ci saranno molte persone che cercheranno in ogni modo di metterle i bastoni tra le ruote per impedirle di far luce sull'accaduto.

La studentessa è apparentemente caduta accidentalmente da una finestra della classe, riportando così gravi e permanenti lesioni: Tamako si prende immediatamente a cuore il caso, attirandosi così molti nemici. Teneterà di farle visita in ospedale, ma le viene opposto un netto rifiuto: Asako non può attualmente vedere nessuno.

In seguito, con l'aiuto e complicità di Kohei riusciranno a scassinare l'armadietto contenente i libri della ragazza: scritta sulla copertina di ognuno d'essi v'è stampata a pennarello la frase "Devi morire!". Ciò porta a pensare ad entrambi che Asako potrebbe in realtà essere stata spinta da qualcuno fuori dalla finestra e non caduta per sbaglio.

I due si dirigono frettolosamente all'ufficio del vicepreside per mostrargli quello che hanno scoperto, ma vengono raggiunto dalla notizia che nel frattempo Asako è morta in conseguenza delle ferite riportate. Da adesso in poi si tratta di un caso d'omicidio.

Personaggi
 Tamako Tsumiki
30 anni. Avvocatessa di grido con un promettente futuro e la carriera spianata, lavora da poco per uno dei più importanti studi legali della città. Gli capita di occuparsi del caso di una ragazza vittima di bullismo. Inizialmente riluttante, accetta sperando in tal maniera di riuscire ad approfondire ulteriormente la relazione sentimentale col collega Naoyuki.
 Kohei Kaji
Uno dei nuovi insegnanti supplenti appena assunti nella scuola dove studia Asako. Cerca di avvicinarsi ai propri studenti cercando di capire i loro problemi e difficoltà ed ha, a differenza della maggioranza degli altri professori che fanno di tutto per mantenere le distanze, un atteggiamento generalmente positivo nei loro confronti.

Classe 2 - 3
 Satoshi Tomiura - Kaneyoshi Riku
 Mitsuki Tanimura - Nishina Tomomi
 Kasumi Suzuki - Yamada Kazuko
 Sairi Ito - Sansei Mai
 Erika Yanagita - Suto Ayaka
 Jun Ikeda - Yuki Kobayashi
 Koshin Ikeda - Honda Masaki
 Hikaru Yamamoto - Nobe Chiharu
 Yuma Tonoshiro - Yamafuji Takumi

Episodi
 Unkind Treatment and Judgment
 Collapsed School
 The Female Teacher and Her Secret Face
 Strange Incident at the Schoolyard
 Bullying in the Staff Room!
 The Feeling of Love
 The First Order is Complete! The Lawsuit
 The Second Order! Showdown in the Courtroom
 The Big Witness Turnaround
 The Boy's Stance in the Courtroom
 Severe Earthquake! The Last Witness
 The Last Impression!! To Tomorrow's Choice

Collegamenti esterni

Dorama


text:
O Brookvale Oval é um estádio localizado em Brookvale, região metropolitana de Sydney, no estado de Nova Gales do Sul, na Austrália, possui capacidade para 21.000 pessoas, foi inaugurado em 1911, é a casa do time de rugby league Manly Warringah Sea Eagles

Estádios de Nova Gales do Sul


text:
Voor een transformator is de kortsluitspanning gedefinieerd als de spanning die op de primaire klemmen van de transformator moet worden aangesloten om bij een kortgesloten secundaire winding de nominale stroom te verkrijgen. De kortsluitspanning wordt meestal uitgedrukt in procenten van de nominale spanning.

Kortsluitstroom
De procentuele kortsluitspanning uk geeft een goede indicatie van hoe hoog de kortsluitstroom wordt als er aan de secundaire zijde van de transformator een directe kortsluiting optreedt.

Hierin is:
In de nominale stroom in ampère
Ik de stationaire kortsluitstroom in ampère

Voorbeeld
Om de kortsluitstroom vast te stellen, wordt als rekenvoorbeeld een 10 kV/420 V driefasentransformator van 630 kVA (schijnbaar vermogen S) gekozen, met een kortsluitspanning van 4%.

Uit het vermogen S kan de nominale stroom worden afgeleid, en wel volgens:

Als bij de transformator van 630 kVA de kortsluitspanning 4% is, wil dat zeggen dat de stroom van 866 A aanwezig is bij 4% van de nominale primaire spanning van 10 kV, dus bij 400 volt. Bij de volle spanning van 10.000 volt is de kortsluitstroom dus gelijk aan:

Impedantie
De grootte van de kortsluitspanning is een maat voor de impedantie van de transformator.

Hierin is:
Z de impedantie van de transformator in ohm, opgebouwd uit een Ohmse weerstand en een complexe reactantie ()
uk de procentuele kortsluitspanning;
Un de nominale spanning in volt
S het nominale vermogen in VA

Voor transformatoren die parallel werken zal de impedantie van de transformator bepalen hoeveel vermogen elke transformator zal leveren aan de belasting. Transformatoren van hetzelfde vermogen hebben dus vaak dezelfde impedantie. Bij transformatoren van verschillend vermogen moet de zwaarste transformator het meeste stroom leveren en dus de kleinste impedantie bezitten.

Typische kortsluitspanningen
 2 .. 6% voor distributietransformatoren
 10 .. 35% voor vermogenstransformatoren
 2 .. 4% voor oventransformatoren; vermogenstransformatoren die stroom moet leveren om metaal te smelten in de metallurgie.

Merk op dat een hoge reactantie voor wisselstroom geen energieverlies betekent, enkel een hoge spanningsval bij een bepaalde belasting. Daarom is bij vermogenstransformatoren met hun hoge kortsluitspanning ook belangrijker om de secundaire spanning te regelen met een lastschakelaar.

Zie ook
Kortsluitproef voor het bepalen van de kortsluitspanning.

Transformator


text:
El paseo de San Francisco es una zona histórica de la ciudad de Puebla, ubicada en las márgenes de su centro histórico, en esta zona fue fundada la ciudad en 1531.

Fue el primer sitio arqueológico explorado. Se realizaron descubrimientos de importancia para Puebla; Patrimonio industrial, desarrollo de Monasterio Franciscano y, además, evidencia sobre ocupación humana antes, durante y después de los inicios de la vida de nuestra ciudad.

En las áreas cerca del agua, fueron localizadas vasijas de cerámica y objetos líticos, hallazgos que revelan a Huitzilapan (denominación indígena del área de Paseo de San Francisco, cuya interpretación es «aves sobre agua» o «aves sobre la frescura del agua») como un espacio ritual dedicado al agua (1200 a.C.. y 1800 a.C.)

Historia
El paseo de San Francisco ha desempeñado un importante papel en el desarrollo histórico y cultural de la ciudad de Puebla. El proyecto arqueológico «Estanque de los Pescaditos»,  fue pionero en la exploración arqueológica de diversos vestigios desde la época prehispánica y el periodo colonial, hasta la etapa de desarrollo industrial. Este proyecto sentó las bases para el reconocimiento de esta zona como lugar de gran riqueza histórica, arqueológica y cultural; siendo hoy en día el sitio arqueológico más explorado e importante dentro de la traza urbana de Puebla.

Actualmente se le pueden visitar diferentes zonas arqueológicas como los restos de la casa de García Aguilar, uno de los fundadores de Puebla y capitán de Hernán Cortés, quien le cedió el predio para la construcción de su vivienda en 1533; el siguiente propietario fue su nieto, Felipe Ramírez de Arellano en 1664.  Aún se observa la cimentación de la cocina, patio y la huerta; el complejo hidráulico, los más antiguos vestigios del convento de San Francisco, los hornos de cerámica mayólica del siglo XVII. También es posible recorrer los inmuebles que pertenecieron a las industrias textiles durante el siglo XIX, los cuales, actualmente son museos, centro de convenciones y centro comercial, así como la fábrica de hielo y bebidas gaseosas Casa Latisnere «posteriormente la superior», y finalmente las ventanas arqueológicas que muestran noques o fosas para el curtido de piel de la curtidora La Piel del Tigre que está dentro del centro comercial Paseo de San Francisco.

Desarrollo Industrial
A finales del siglo XIX se edificó un conjunto de fábricas que hoy ocupa el centro comercial, la curtiduría La Piel de Tigre  y la fábrica textil La Guia.

En esta colonia industrial se ubicaron cinco fábricas de gran importancia en su tiempo. Fueron recuperadas por medio del «Fideicomiso del Paseo de San Francisco» aunque no en su totalidad y, actualmente forman parte del patrimonio industrial de la capital. Ahora las fábricas La Violeta, La Oriental, La Mascota, La Superior y La Piel del Tigre han sido rescatadas, reconstruidas y reutilizadas con diferente propósito.

La Violeta
Fundada en 1908 por Luis Cué Romano y José González Soto, se ubica en los terrenos del antiguo estanque de los pescaditos y del noviciado del convento de San Francisco. Cerró sus puertas en 1995 y actualmente es una galería de arte contemporáneo y diseño. En la parte trasera se hallaron antiguos vestigios del Ex Convento de San Francisco.

La Oriental
Fundada en 1920, se ubica sobre los terrenos de las huertas del convento de San Francisco. En 1928, Su nombre original era «La Iberia», al modernizarse y ampliarse, cambia su nombre por «La Oriental», estuvo en función hasta 1995. Aún se puede leer su nombre en el portón principal sobre el callejón de la 10 norte. Actualmente son oficinas del área de libre comercio (ALCA).

La Mascota
La fábrica «La Guia», fue fundada en 1897 durante el auge económico propiciado por la estabilidad del gobierno de Porfirio Díaz. Inicialmente se ubica en el antiguo callejón de pescaditos y, con el tiempo se transforma en «La Mascota»

La ampliación modificó la entrada principal y se llegó a formar parte de la «Compañía Industrial La Pastora» que cerró sus puertas en 1994, Esta fue destinada a la transformación de la materia en el producto final textil. En la fachada del centro comercial aún se observa parte de la fachada original de la fábrica y en el chacuaco ubicado en el patio central, aún se observa el nombre de La Pastora. Actualmente alberga el centro de convenciones de la ciudad de Puebla.

La Superior
Perteneció a Casa Latisnere. Fundada en 1884 por J.E. Lastinere, un inmigrante de origen francés quien abre una fábrica para la producción de bebidas de sabores, limonadas y agua mineral, esto debido a la presencia de un manantial el cual se aprovecha para producción de bebidas, según la escritura del predio.

Durante la mitad del siglo XX, la fábrica es vendida a la familia García Cano, posteriormente cambia su nombre a «La Superior», sin embargo; el giro de la fábrica no varía y se mantiene produciendo bebidas de sabores, hielo y agua mineral, hasta que cerró sus puertas en 1994.

El inmueble fue restaurado y recuperado casi en su totalidad incorporando el diseño arquitectónico contemporáneo de Legorreta + Legorreta Arquitectos y edificado en conjunto con el despacho Serrano Monjarraz Arquitectos. Actualmente alberga el Hotel-Boutique "La Purificadora".

La Piel del Tigre
Se fundó en 1885 por el señor León Armenta, su sistema de producción funcionaba con maquinaria de vapor, siendo la primera y única del estado en adoptar esta tecnología. Se especializaban en curtido de cuero de res y carnero con la que producían zapatos.

Ventanas Arqueológicas
En el año 2004, al realizar expediciones arqueológicas dentro del centro comercial Paseo de San Francisco, se descubrieron tinas utilizadas para el curtido vegetal que pertenecieron a la curtiduría «La Piel del Tigre». Algunas servían para la depilación y descamado, otros para sumergir la piel en agua con sustancias curtientes y otros para enjuagar. Al finalizar el proceso, la piel era puesta a secar en un área llamada «Los asoleadores».

Estanque de los Pescaditos
Durante la época prehispánica este espacio era un pequeño lago que se formaba con las aguas del arrollo Xonaca, del Rio Almoloyan y de los manantiales que abundaban en la zona. Fue considerado un lugar sagrado donde realizaban rituales y ofrendas al agua.

Para el siglo XIX se convirtió en el «Trivolí de los Pescaditos» para recreación de las familias poblanas y para el siglo XX pasó a formar parte de la fábrica Textil «La Violeta», como consecuencia, el lago se secó y el lugar se transforma en jardín.

Referencias

Fábricas
Puebla


text:
16. Mistrzostwa świata juniorów w narciarstwie alpejskim odbyły się w dniach 26 lutego - 1 marca 1997 r. w austriackim Schladming w kraju związkowym Styria. Rozegrano po 5 konkurencji dla kobiet i mężczyzn. W klasyfikacji medalowej triumfowała reprezentacja Włoch, która zdobyła 4 złote, 1 srebrny i 1 złoty medal. Najwięcej medali, osiem, zdobyła reprezentacja Austrii, w tym: 2 złote i 6 srebrnych.

Wyniki

Klasyfikacja medalowa

Linki zewnętrzne
 Wyniki na stronie FIS

1997 w sportach zimowych
Mistrzostwa świata juniorów w narciarstwie alpejskim


text:
Peter Moreno (* 1965 in Aindling) ist ein deutscher Bauchredner.

Leben
Moreno absolvierte seinen ersten Auftritt als Bauchredner im Alter von 14 Jahren. Seinen ersten TV-Auftritt als Bauchredner hatte er zwei Jahre später im hr bei der von Désirée Nosbusch moderierten Sendung "Zirkus Kinderfest im Park". Während seiner Ausbildung zum Stuckateur erarbeitete er sein erstes Bauchrednerprogramm und machte 1985 sein Hobby zum Beruf.

Er trat in verschiedenen Fernsehsendungen auf, darunter Die Goldene 1 mit Max Schautzer, das Winterfest der Volksmusik mit Florian Silbereisen und Stern TV mit Günther Jauch. Er war zudem zu Gast in den Talkshows Riverboat und Absolut Schlegl. Moreno hält verschiedene Weltrekorde im Bauchreden.

Mit dem abendfüllenden Kleinkunstprogramm "sprechART !", das er seit 2014 in Kleinkunsttheatern aufführte, mischte Showelemente aus dem Bereich Kabarett und Stand-up-Comedy. Im Jahr 2018 ging er mit dem Soloprogramm "BauchComedy - Lachen ist Programm!" in Theatern, Stadthallen, Kurhäusern, Festhallen in Deutschland auf Tour. Sein neues Dinnershow-Programm "Gutes Bauchgefühl" ist seit 2018 auch in seinem Repertoire.

Weblinks

 Website von Bauchredner Peter Moreno

Bauchredner
Deutscher
Geboren 1965
Mann


text:
Neosabellaria cementarium är en ringmaskart som först beskrevs av Moore 1906.  Neosabellaria cementarium ingår i släktet Neosabellaria och familjen Sabellariidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Havsborstmaskar
cementarium


text:
Le Matador est un tableau de Pablo Picasso peint le  dans les Alpes-Maritimes, en région Provence-Alpes-Côte d'Azur. Dans sa résidence de vacances. Il fait partie d'une série de peintures peintes sous le nom du torero faites jusqu'en 1971.

Les toreros de Picasso

De  à , Pablo Picasso peint environ douze toreros. Ce sont toutes des huiles sur toile de tailles variables, à l'exception de deux huiles sur carton ondulé du , de même taille mais de facture légèrement différente. Les dix autres peintures, toujours intitulées « torero », forment une suite dans la continuité des huiles sur carton, mais le torero est parfois munis d'une épée et l'artiste pousse à l'extrême certains traits du visage, du costume ou de la coiffure rouge dont il l'a affublé. Le peintre ajoute même un petit nœud bleu tout en haut du front, qui lui donne l'air d'une gitane. Une toile du  (92 x 73 cm) aboutit à une stylisation qui évacue tout attribut du torero. Le personnage porte une sorte de chapeau de paille, qui le fait ressembler à une femme. Rafael Alberti ne précise pas le lieu où sont conservées ces toreros et pour cause, le livre est paru un an après la mort de Picasso, la succession n'avait pas encore été faite.

Le Matador
Le Matador est aujourd'hui une des œuvres permanentes du célèbres musée éponyme en son honneur, Musée Picasso (Paris). L'œuvre fait partie de la collection officielle du musée. C'est un des plus complets  de la série des torero, il possède tous les attributs du torero avec épée et un accoutrement grotesques où l'on peut voir un hommage à la corrida, en effet de nombreuses personnes pensaient à tort que ces vêtements énerveraient  encore plus les taureaux.  souligne Émilie Bouvard, conservatrice du patrimoine du Musée national Picasso-Paris.

Notes et références

Liens externes

Tableau de Pablo Picasso
Tableau réalisé en 1970
Tauromachie dans la peinture
1970 en France
Œuvre de Pablo Picasso au musée Picasso (Paris)


text:
Sloupový ostrov () je malý neobydlený ostrov v jihozápadní části Novosibiřských ostrovů ve východní části moře Laptěvů, administrativně patří k ruské republice Sacha.

Rozloha je asi 170 km². Délka od Skalistého mysu (severozápad) k mysu Povorotný (jihovýchod) je 46 km, maximální šířka je 10 km. Nejvyšší bod leží v nadmořské výšce 222 m n. m. Ostrov je tvořen hlavně žulou a převládá na něm arktická tundra. Na severozápadním pobřeží je Mělké jezero (laguna) a v jeho okolí jsou mokřady. Největší řekou ostrova je Sloupová řeka, která je dlouhá 13 km.

V roce 1690 navštívil ostrov bojarský syn Maxim Muchopljev, který ale nebyl prvním objevitelem ostrova, protože na ostrově narazil na mnoho vztyčených křížů a sloupů – důkaz, že ruští námořníci navštěvovali ostrov již před rokem 1690. Poprvé se ostrov objevil na mapě v roce 1698 pod jménem Krestov. V roce 1800 ostrov prozkoumal ruský průzkumník, obchodník a kartograf Jakov Sannikov, podrobně ho v roce 1821 zmapoval ruský objevitel Pjotr Fjodorovič Anžu. Dne 28. srpna 1878 na ostrově zakotvila výzkumná loď Vega vedená švédským cestovatelem Adolfem Nordenskjöldem.

V roce 1914 byl na západním pobřeží ostrova vztyčen posádkou lodi Vajgač velký dřevěný pravoslavný kříž.

V dobách SSSR byla na severozápadním pobřeží ostrova umístěna meteorologická stanice. V roce 2012 byla místo ní zřízena kontrolně-korelační stanice GLONASS / GPS.

Na Sloupovém ostrově byly nalezeny artefakty allalajevské kultury středního paleolitu, pochází z doby cca před 200–250 tis. roky, pravděpodobně se jedná o neandrtálce. Je to nejsevernější výskyt lidských předků.

Předpokládá se, že v minulosti na ostrově nebo v jeho blízkosti existovala mohutná delta řeky, místo kde se Lena spojovala s Janou.

Reference

Externí odkazy

Ostrovy Novosibiřských ostrovů
Neobydlené ostrovy Ruska
Ostrovy moře Laptěvů
Ostrovy Východosibiřského moře


text:
The UConn Huskies women's ice hockey program represented the University of Connecticut Huskies during the 2015–16 NCAA Division I women's ice hockey season.

Offseason

April 23: Elaine Chuli was chosen to participate in the Team Canada Development Team Strength and Conditioning camp.

Recruiting

Roster

2015–16 Huskies

Schedule

|-
!colspan=12 align="center"  style=""| Regular Season

|-
!colspan=12 align="center"  style=""| WHEA Tournament

Awards and honors
Goaltender Elaine Chuli named to All American Second Team All Stars.  She became the all-time leading saves leader in WHEA History. She was also named to the WHEA First All-Star Team, as the leagues leading Goaltender.
Defender Alyson Matteau was named to the WHEA's Rookie All-Star Team.
Forward Leah Burress was named WHEA's Best Defensive Forward.

Sources

References

Connecticut
UConn Huskies women's ice hockey seasons
Conn
Connect
Connect


text:
Lemony Snicket: The Unauthorized Autobiography è un'autobiografia fittizia scritta da Daniel Handler nel 2002 sotto lo pseudonimo di Lemony Snicket. Il libro è inedito in Italia.

L'autobiografia non autorizzata di Lemony Snicket non fa parte della serie una serie di sfortunati eventi, ma è diretto ai suoi appassionati. Questo libro, infatti rivela alcuni dei segreti che girano intorno ai romanzi, come la misteriosa organizzazione V.F., la vera identità di alcuni tutori dei fratelli Baudelaire, e obbligatoriamente delle informazioni sull'autore, sono da scoprire.

Il lettore deve risolvere un vero enigma, che i codici segreti, le foto in bianco e nero, e il testo cancellato complicano enormemente.

Caratteristiche editoriali
In alcune edizioni, è disponibile una sovracoperta reversibile. Infatti sulla vera è scritto che data la pericolosità del libro, è preferibile girarla per dissimulare la sua vera natura. La falsa copertina è una parodia di una serie di sfortunati eventi, prendendo la serie controsenso: mostra la copertina del primo episodio della serie dei Ragazzi più fortunati del mondo, l'autore e l'illustratrice sarebbero: Leony M. Setnick e Beth Quiltrest, entrambi anagrammi di Lemony Snicket e Brett Helquist.

Le foto sono molte in questo libro. Alcune, dove figura Lemony Snicket sono recenti, ma ci sono anche foto degli anni sessanta.

Voci correlate
Daniel Handler
Brett Helquist

Collegamenti esterni

Libri di Una serie di sfortunati eventi
Opere letterarie immaginarie
Oggetti della letteratura


text:
Yahoo! Query Language (YQL) ist eine SQL-ähnliche Abfragesprache, die von Yahoo als Teil dessen Entwicklernetzwerks erschaffen wurde. YQL ist darauf ausgerichtet, Daten von APIs über eine einfache Weboberfläche abzurufen und zu manipulieren, was Mashups ermöglicht, durch welche Entwickler ihre eigenen Anwendungen entwickeln können.

Das Programm wurde im Oktober 2008 mit Zugriff auf Yahoo APIs gestartet, im Februar 2009 wurden offene Datentabellen von Drittanbietern, wie beispielsweise dem Google Reader, dem Guardian, und den The New York Times hinzugefügt. Einige dieser APIs erfordern weiterhin einen API-Schlüssel für den Zugriff. Am 29. April 2009 stellte Yahoo die Möglichkeit vor, Datenabfragen durch YQL mit Hilfe von JavaScript kostenlos auf den Firmenservern auszuführen.

Quellen

Weblinks
 Offizielle Seite, darunter die YQL-Konsole

Datenbanksprache


text:
Список пресмыкающихся Турции

На территории Турции и в водах омывающих её морей обитает 135 видов пресмыкающихся.

Среди них 11 видов черепах, 67 видов ящериц, 56 видов змей и один вид амфисбен.

; эндемик юго-востока Турции, описан в 2002 году

; эндемик ила Хатай, описан в 2007 году

Примечания

Пресмыкающиеся
Природа Турции


text:
HL is een historisch merk van scooters.

Henry Lanoy stelde in 1938 aan de directeur van het Franse merk New Map voor om samen een scooter met een elektromotor te gaan produceren. New Map vond het een goed idee, maar het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog gooide roet in het eten. Lanoy verwezenlijkte later samen met Buttner en zijspanfabrikant L. Simard zijn plannen.

In 1942 was de scooter onder de merknaam HL te zien op de autosalons van Lyon en Grenoble. Later kwam Lanoy in contact met de Franse constructeur Champion die hem een 50cc-Staub-tweetaktmotor leverde. Lanoy ontwikkelde nog verschillende scooters, zowel met elektro- als 125cc-tweetaktmotoren, evenals een driewielers die met deze motoren uitgerust konden worden. Het kwam echter nooit tot serieproductie.

Frans historisch motorfietsmerk


text:
Vadal Alexander (born March 23, 1994) is an American football guard for the St. Louis BattleHawks of the XFL. He played college football at LSU. Alexander was drafted by the Oakland Raiders in the seventh round of the 2016 NFL Draft.

High school career
A native of Buford, Georgia, Alexander attended Buford High School, where he was a two-time Georgia AA First Team All-State offensive lineman as a junior and senior. In his senior season, the Buford Wolves went 14–1 and finished as GHSA Class AA runner-up, being upset in the state final by Calhoun.  After his senior season, Alexander participated in the Under Armour All-America Game.

Regarded as a four-star recruit by Rivals.com, Alexander was ranked as the No. 11 offensive guard prospect in the class of 2012. Alexander chose Louisiana State over offers from Alabama, Auburn, Georgia Tech, and South Carolina.

College career
In his true freshman year at Louisiana State, Alexander played in 13 games. After an early season injury to starting left tackle Chris Faulk, Alexander moved into the starting line-up, playing every offensive snap of the final nine games at right tackle. He earned Freshman All-SEC honors by the league's coaches, and was named second team Freshman All-America by Scout.com. For his sophomore season, he replaced La'el Collins at left guard, who was moved over to left tackle. Alexander started all 13 games, and led the Tigers with 71 knockdowns on the season. In the Outback Bowl, he was on the field for 71 offensive plays and was credited with a career-high 13 knockdowns.

As a junior, Alexander remained a mainstay at left guard next to Collins as left tackle, giving LSU one of the most dominating guard-tackle combinations in college football. Running behind Collins and Alexander, freshman running back Leonard Fournette registered 1,034 rushing yards on the season. After LSU's 30–27 win over Florida, Alexander earned SEC Offensive Lineman of the Week honors. Alexander's streak of 32 straight starts snapped, however, when he missed the Arkansas game in week 11 because of a hand injury. Forgoing the option to enter the 2015 NFL draft, Alexander returned to LSU and was named Preseason First Team All-SEC. He was moved to right tackle, as previous right tackle Jerald Hawkins had to replace Collins on the left side.

It was reported in June 2019 that Alexander's father, James, received appromximately $180,000 from John Paul Funes, an LSU booster convicted in federal court of wire fraud and money laundering after embezzling hundreds of thousands of dollars from his employer, Our Lady of the Lake hospitals.

Professional career

Pre-draft
Prior to his senior year, Alexander was considered one of the top senior prospects for the 2016 NFL draft. Alexander was invited to and played in the Senior Bowl in January 2016. Coming out of college, he was ranked as the second best offensive guard and projected to be selected in the second or third round. After the NFL Combine, Alexander was projected by the majority of analysts to be selected in the third or fourth round of the 2016 NFL Draft and was ranked the seventh best offensive guard out of the 203 available by NFLDraftScout.com.

2016 NFL Draft
Alexander was drafted by the Raiders in the seventh round, 234th overall, in the 2016 NFL Draft. Many analysts were surprised by his drastic fall in the draft, as the majority of them had him projected as a second or third round selection. They said the steep fall in his draft stock likely came from not testing well at the combine and being seen as a prospect who better shows his talents in games. Scouts and teams also had concerns about his weight and conditioning.

Oakland Raiders
On May 9, 2016, the Oakland Raiders signed him to a four-year, $2.41 million contract that includes a signing bonus of $76,846.

He started his rookie season as the backup right guard to veteran Gabe Jackson. Alexander made his regular season debut during the second game of the season in a loss against the Atlanta Falcons. On October 2, 2016, he made his first career start during a 28-27 victory over the Baltimore Ravens after starting right tackle Austin Howard was unable to play due to an ankle injury. Howard's backup. Menelik Watson, was unable to play after he suffered an hamstring injury and the Raider's third backup right tackle option, Matt McCants, was down with a knee injury. Although the Baltimore Ravens targeted Alexander throughout the game and he was called for three holding penalties and a false start, he managed to play well on hold his own throughout the game. He also started at right tackle the following game, helping the Raider's win 34-31 over the San Diego Chargers.

On December 4, 2016, Alexander started the game against the Buffalo Bills at tight end. He was used as an extra blocker on the opening drive and helped the Raider's defeat the Bills 38-24. The next game, he had his first official career start at right guard against the Kansas City Chiefs after starting right guard Kelechi Osemele was unable to play due to an illness that was later verified to be kidney stones. After having trouble with the Chief's defense during the first three snaps, head coach Jack Del Rio replaced him with veteran Jon Feliciano. They later rotated at right guard throughout the 13-21 loss to Kansas City.

On May 1, 2018, Alexander was suspended the first four games of the regular season for violating the league's policy on performance-enhancing substances. He was waived by the Raiders on July 31, 2018, after failing to report to training camp.

Pittsburgh Maulers
Alexander was drafted by the Pittsburgh Maulers in the 22nd round of the 2022 USFL Draft. He was transferred to the team's inactive roster on May 6 with an arthritis flare-up. He was moved back to the active roster on May 14. He was transferred to the inactive roster again on May 20, but moved back to the active roster the next day. He became a free agent when his contract expired on December 31, 2022.

St Louis BattleHawks
On January 1, 2023, Alexander was selected by the St. Louis BattleHawks in the eighth round of the 2023 XFL Supplemental Draft.

References

External links
 NFL Combine profile
 LSU Tigers bio

1994 births
Living people
People from Buford, Georgia
Sportspeople from the Atlanta metropolitan area
Players of American football from Georgia (U.S. state)
American football offensive linemen
LSU Tigers football players
Oakland Raiders players
Pittsburgh Maulers (2022) players
St. Louis BattleHawks players


text:
Salacia vellaniana är en benvedsväxtart som beskrevs av Udayan, Yohannan och Pradeep. Salacia vellaniana ingår i släktet Salacia och familjen Celastraceae. Inga underarter finns listade.

Källor

Kärlväxter
vellaniana


text:
Fu inoltre legata, come altre antesignane del femminismo americano, al movimento vegetariano.

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

Persone legate al femminismo