text:
Sveti Križ Začretje je općina u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.

Zemljopis
Mjesto se smjestilo na zaravni osamljenog brežuljka u sredini naplavnih dolina potoka/rječica Krapinčice te pritoka Šemnice i Pačetine. Nalazi se uz cestu Zagreb - Macelj, na pola puta između Zaboka i Krapine. S istoka i zapada je omeđeno brdima koja se od smjera Krapine prema Zaboku spuštaju u ravnicu rijeke Krapine. Zapadna brda se vežu na Ivančicu i goru Veternicu, dok se istočna povezuju na goru Strahinjšćicu.

Na brežuljak ceste dolaze s tri strane i tvore cjelinu trga kakvog se rijetko nalazi u mjestima te veličine. Trg je omeđen dominantnim objektima mjesta. Crkva na zapadu s verikalom zvonika, dvorac oblika razvučenog slova "v" s istoka, zgradom (stare) pučke škole na sjeveru, novijom (sada starom) pučkom školom i župnim dvorom na jugu. Kraj puta prema groblju (na istok) su dva umjetno napravljena jezerca-ribnjaci napajani vodom iz Šemnice. Brdašce od tu iskopane zemlje je tristotinjak metara dalje, nekad mu je na vrhu bila mogila i obelisk Sermagea. Sad je pokraj brdašca sagrađena mrtvačnica i parkiralište za groblje, koje je istočnije na padini brda Ciglenica. Nakon gradnje autoceste tu prolazi i novosagrađena cesta prema selima Vrankovec i Švaljkovec odnosno Ciglenica i Zleć/Štrucljevo. Mjesto su obuhvatile, s istoka, traka autoceste i, sa zapada, željeznička pruga.
Sjedište je župe iz koje su se u dvadesetom stoljeću odvojile nove župe Zabok, Krapinske Toplice i Bedekovčina.

Vlasnici dvorca i okolnih posjeda su bili napredni poljoprivrednici i vinogradari te imali vrsne konje i krave. Proveli su prve melioracije potoka koji su s jeseni i u rano proljeće plavili njive i sjenokoše. Poznato je da je grofica Henrika Regina Sermage obskrbljivala, a poslije i grof Janko Vraniczany-Dobrinović bečki dvor poljoprivrednim proizvodima i vinom. Janko je imao zavidnu kolekciju kočija i sedla. Izgradnjom pruge Zabok-Krapina-Đurmanec-Lupinjak (otvorene do Krapine 1886., do Lupinjaka 1930.) i prvo Zagorske magistrale 1960. pa autoceste Zagreb-Macelj (do Krapine 2004. do Maclja 2007.) s izlazom Sveti Križ, magistralnih dalekovoda, vodovoda i plinovoda velik dio plodnih naplavnih polja potoka Šemnice, Krapinice i Pačetine je potrošen za prometnice i infrastrukturu. Kao dobra slika toga treba se podsjetiti po nesrećama tragičnog raskršća u nivou stare ceste Zagreb-Ptuj (rimska Andautonia=Šćitarjevo-Petovia=Ptuj) sa Zagorskom magistralom i sadašnje slike istog Švaljkovca sa 7 mostova ili nadvožnjaka. Ukidanjem kmetstva, prolaskom pruge te mogućnošću zapošljavanja u Zagrebu stanovništvo se s obližnjih vrhova okolnih brda, po kojima su bili zaselci, seli u ravnicu u podnožja brda uz ceste.

Stanovništvo

Uprava

Povijest
Prvi dio imena Sveti Križ nastao je po crkvi posvećenoj Svetom Križu. Nema podataka o tome kada je osnovana župa, no iz popisa župa 1334. godine poznato da je crkva Svetog Križa na posjedu Petra, sina Nuzlinova postojala već te godine, što znači da je već ranije podignuta.

0 drugom dijelu imena mjesta Začretje postoje dvije verzije. Prva verzija je da je zbijeno naselje na povišenom platou kojeg okružuju lugovi, današnje sjenokoše, nekad bila hrastova šuma zvana "čret". Druga je verzija da "čret" znači močvarno područje (poplavno područje utoka dva potoka Šemnice i Pačetine u potok Krapinčicu ili Krapinicu kako ga lokalno zovu), pa je iza toga "čreta" odmorište. Stoga bi jednostavno rekli: "Idemo za čret" iz čega je vremenom nastalo Začretje.

U lokalnom govoru ga zovu Svaetikriž, a stanovnike Svetokrišćani (ae kao u kaj).
Župna crkva Svetog Križa potječe iz 12. ili početka 13. stoljeća. Pregrađivana je tijekom 18. stoljeća. Podatak iz 1233. godine kaže da je tada herceg Hrvatske, kasnije hrvatsko-ugarski kralj Bela IV., bježeći pred neprijateljem, sa svojom pratnjom zapeo u blatu u današnjoj Bedekovčini. Ondje mu je majstor popravio kočiju, a on mu je zauzvrat darovao posjed i plemićku titulu. Isto tako 1334. Ivan arhiđakon Gorički navodi u arhiđakonatu Zagorje pod brojem 8. crkvu Sv. Mihovila "prope" Komor, što je današnja crkva svetog Vida u Komoru Začretskom. 1256. godine magister Mihalj lektor zagrebačkog kaptola, brat bana Buzada mijenjao je sa svojim zetom Jurkom, sinom bana Očića, imanja u Zagorju i Međimurju. U ispravi o toj zamjeni spominje se imanje Komor.

Na naplavnim pribrđima česti su iskopi necakljene keramike iz neutvrđenog razdoblja.

Naselje Štrucljevo je osnovano u 11. stoljeću. Ono je i najstarije naselje u županiji.

1940. godine u Svetom Križu Začretju održan je euharistijski kongres.

Gospodarstvo
TEP d.o.o.-Tvornica elektrotehničkih proizvoda
Belanović Projekt
Honning
Prostoria

Poznate osobe

Vlasnici i gospodari dvorca

 Juraj Keglević od Bužima 1622. u oporuci spominje dvor u Svetom Križu koji treba nasljediti sin Sigismund. Bio je podban, zapovjednik i komandant hrvatske vojske. Nije imao muških potomaka.
 Barbara Keglević, kćerka Sigismunda 1665. nasljeđuje dvorac, ima pravo mača (lat.ius gladii: pravo preneseno s više vlasti, čak i smrtne presude podanicima na području kojim vladaju:) i kolatorica je crkve Svetog Križa
 Petar VII. Keglević, nećak Barbare nasljeđuje dvorac
 Aleksandar Keglević 1724. sin Petra, nasljeđuje dvorac, od njega ga kupuje nećak Petar VIII.
 Petar VIII. Keglević ženi Anu Mariju Valpurgu Drašković (1725. – 1782.). Dobivaju kćeri Katarinu (1749. – 1811.) i Josipu (1744. – 1790.) koja nasljeđuje dvorac.
 Katarina Patačić se udala u Varaždin za baruna Franju Patačića.  Svoje brojne pjesme za spomenare, ode i prigodnice sastavila je na kajkavskom narječju. Tiskala je zbirku "Pesme Horvatszke".
 po smrti supruga Ana Marija Valpurga se 1775. preudaje za Petra-Troila Sermage (1722. – 1771.) de Szomszedvar et Medvedgrad. * 1796. se izgrađuje Žitnica.
 1800. godne dvorac nasljeđuju Mauricije i Amalija ženidbom u rodu. Mauricije (1763. – 1812.) je sin Ana Marije Valpurge i Petra-Troila a Amalija (1780. – 1855.) kćerka njegove polusestre Josipe i očuhova sina Petra Ivana Nepomuka Sermage de Szomszedvar. 1800. godine premiještaju postojeće groblje kraj crkve na pribrđe nasuprot Začretja kraj sela Ciglenica.
 1832. se njihova kćerka Henrika Regina Sermage (1811. – 1895.) 19. prosinca u Berlinu udaje za Ernesta von Schlippenbach (rođen 21.06.1804. u Arendsee (Brandenburg) - umro 25.05.1885. u Svetom Križu) Sahranjen je u mogili na umjetnom brdašcu prije groblja. Uzorno vodi imanje i 1834. poklanja stan i zemlju za vrt učitelju. * 1886. seli u Prusku i prodaje dvorac.
 Barun Janko Vraniczany-Dobrinović 1887. kupuje dvorac. 1884. je predsjednik (vojvoda) dobrovoljnog vatrogasnog društva i limene glazbe. Ponosni je vlasnik uzornog imanja koje proširuje. Poznat je uzgajivač konja.
 2002. Janko Mršić-Flögel 2002. dolazi u vlasništvo, uređuje dvorac i 2006. godine otvara Institut za informatičke inovacije.

Poznati Svetokrišćani
Ivan pl. Kukuljević Sakcinski (1816. – 1889.) preminuo je u Pustodolu u drvenoj kuriji Puhakovec. U Saboru je 2.5.1843. održao prvi govor na hrvatskom jeziku. Povjesničar i predsjednik Matice Hrvatske.
Lavoslav Vukelić (1840. – 1879.) Rođen je u Bočaju kod Kosinja, školovan u Gospiću. "Književno cvieće" zbirka pjesama 1882. Uveo pojam zvonjelica, odobren od A. Šenoe, za sonet. Zaboravljeni hrvatski književnik. Lijep nadgrobni spomenik rad H. Bollea.
Pavao Fizir je darovao prostor u kući da se 1876. otvori čitaonica. Pravila društva "Čitaonice" u Sv. Križu podnijeta su na ovjeru nadležnim organima Kraljevskoj hrvatsko-slavonsko-dalmatinskoj vladi, Odjelu za unutarnje poslove. Pravila su u ime Odbora za izradak pravila potpisali ravnajući učitelj Mirko Bakliža i Lavoslav Vukelić kao tajnik podžupanije Krapinsko-topličko svetokriške.
Marija Jurić Zagorka (Rođena: 1. siječnja 1873. u selu Negovec kraj Vrbovca Umrla: 30. studenoga 1957. u Zagrebu.) je svoje djetinjstvo i mladost provela u Švaljkovcu u (danas urušenoj) kuriji Šenjugovo jer joj je otac bio upravitelj barunskog imanja. Hrvatska književnica.
Ivan Lovrenčić (1917. – 2003.) akademski slikar, stalni postav izložbe u Žitnici.
Rudi Stipković karikaturist, stalna izložba karikatura u Žitnici.
Stjepan Jačmenica privatna zbirka starog oružja, spisa i predmeta.
Verica Jačmenica-Jazbec (1946.) kajkavska pjesnikinja. Izdala zbirke pjesama "Droptinice" 1970. i "Svetokriški kajkavski zapisi" 2006.
Julije Lemberger, liječnik po kojem se mjesni trg. Njegova je sinovica Vlatka zagorska inačica priče o Ani Frank, ali sa sretnim završetkom, zahvaljujući dobroti Svetokrišćana. Sinovica Vlatka bila je spikerica Radio Zagreba.

Spomenici i znamenitosti

Župna crkva Svetog Križa u Svetom Križu Začretju
Župna crkva Svetog Križa. Vrlo su vrijedni barokni bočni oltari i propovjedaonica iz 1777. godine, kalež iz 1620. godine. Glavni klasicistički oltar iz 1786. je od sadre. U desnom bočnom brodu je drveni kip nazvan "Oplakivanje Krista" koji potječe s kraja 15. ili prve polovine 16. stoljeća. Graditelj Ferdo Heferer je 1894. sagradio 2-manualne orgulje s 14 registara, restaurirane su 1997. godine.
Župni dvor, kuća u kojoj se nalazi župski ured i stan za župnika, zove se raznim imenima: farof (njem. Pfarrof, Pffarrhaus) plebanija, parokija, kurija, župni stan. Nalazi se na sredini južne strane središnjeg trga.

Kapele u župi
Kapela svetog Vida u Komoru je gotskog stila. Prvi se put spominje u popisu iz 1334. godine, a na istom mjestu je oko 1630. podignuta današnja kapela. Glavni je oltar posvećen svetom Vidu iz 1718. godine. Od 2000. do danas je potpuno obnovljena.
Kapela Majke Božje Marije u Klupcima je postojala je već 1502. godine, a prvi je opisana 1639. u kanonskoj vizitaciji.
Kapela svete Ane u Završju Začretskom se prvi put spominje 1627. godine.

Dvorci i kurije
Dvorac u Začretju
Dvorac u Mirkovcu
Kurija u Švaljkovcu
Kurija u Pustodolu

Osnovna škola (na sjevernoj strani trga, nasuprot župnog dvora) je otvorena 13.4.1838.

Povijest i arhitektura dvorca

Dvorac

Dvorac Sveti Križ Začretje spominje se u različitim publikacijama i u različitom kontekstu. Među njima se ističe knjiga Vladimira Markovića (Barokni dvorci Hrvatskog zagorja, Kajkavsko spravišće, Zagreb 1975, str. 43-46, ibid. 123-126) u kojoj je objavljen stručno utemeljen i analitički obrazložen podrobni opis kronologije gradnje i stilskih obilježja zatečene arhitekture dvorca.
Početak izgradnje dvorca seže na početak 17. stoljeća. Iz tog vremena potječe njegov najsjeverniji izbočeni dio. Ostatak dvorca građen je u dva maha tijekom 18. stoljeća, prvo troetažno starije, a zatim četveroetažno novije krilo, kad je dovršena i vanjština dvorca. Starije krilo dvorca je duže i leži u smjeru sjever-jug, a njemu je pod tupim kutom pridruženo novije krilo usmjereno na sjeverozapad. Oba su krila povezana središnjim poligonskim dijelom koji sadrži kružne prostorije u četiri etaže. Središnji dio u začelju služi kao ulaz u dvorac, a rizalitom u pročelju ostavlja dojam tornja, jer mansardnom etažom nadvisuje oba krila dvorca. Rizalitno pročelje krasi balkon i niz dorskih polustupova na prvom katu, dok su visokoprizemna i podrumska etaža izgubile međusobnu povezanost putem bivšeg stepeništa između visokoprizemnog balkona i pretpodrumskog zatvorenog prostora.
Začelje dvorca gleda na park koji graniči s mjesnim trgom. Na toj se strani duž čitavog zdanja protežu dugi hodnici (izvorno poluotvorena kolonada) iz kojih se ulazi u dvorane oprozorene prema istočnom i južnom obronku.
Ispred pročelnog rizalita nalazila se vrtna terasa od koje su se bočno simetrično niz strmi obronak spuštali kraci stubišta. Terasa i stubište imali su dekorativnu ogradu s balusterima. Podrumska etaža novijeg krila ima sa zapadne strane vrtni prilaz. Nad njim je na razini prvog kata bio balkon s pogledom na crkvu i vrtni portal koji je povezan s dvorcem putem 60 m duge aleje okriljene četveroredom ukrasnih kestena.

 Neugodna iznenađenja i prvi rezultati obnove

Sanacija stanja i rekonstrukcija izvorne arhitekture još su uvijek izvodi, no učinjeno je već mnogo i zgrada je konstrukcijski potpuno u funkciji. Podzidani su novi temelji, poduprti su stopama i zasuti drenažnim materijalom, a kameni potporni zid izgrađen je na 5 m udaljenosti od zgrade kao zaštita od erozije. Provedena je drenaža uz vanjske zidove čitavog objekta, razvedena je vanjska kanalizacijska mreža s izvedenim priključcima za predviđenu unutrašnju, uklonjene su unutrašnje zazide, prezide, čučavci, praonica, kotlovnica te mljekarska i pekarska tehnologija, palijativno je popravljen krovni crijep i odvod krovne vode. Srušena je prizidana garaža.
Građevinskom obnovom starijeg krila rekonstruirana je izvorna arhitektura (prostorni raspored, negdašnji otvori i svodni lukovi), uklonjene su dotrajale kanalizacijske cijevi i provedena unutrašnja podna i zidna hidroizolacija.
Restaurirana je stropna i zidna profilacija u starijem krilu, zidovi na katu su oličeni, obnovljene su podne podloge i postavljen novi parket. Uređene su sanitarne prostorije, provedena je nova električna, plinska, vodovodna, kanalizacijska i telefonska mreža te centralno grijanje.
Nakon građevinske sanacije obavljeni su završni radovi na katu starijeg krila.
Obnovljeni su podrumski prozori i građevna stolarija na katu starijeg krila, stilski je opremljen prvi kat starijeg krila i prizemlje novijeg krila. Uzorno obnovljeni prvi kat starijeg krila već je u javnoj funkciji, no za konačno uređenje interijera vrijednim pokretnim inventarom nužno je obnoviti i osigurati prizemne ulaze i prozore.
Stilskim dekorom uzorno je obnovljen dio unutrašnjeg prostora koji je dostupan posjetiteljima i otvoren za javne komorne priredbe.
Uz ekspertnu pomoć provedena je biološka zaštita aleje kestena.
 Revitalizacija
Revitalizacijski program u obnovljenoj izvornoj arhitekturi i ambijentalnom kulturno povijesnom ozračju, osiguranom predmetima višestoljetne obiteljske zbirke, zamišljen je kao raznolik, lokalno koristan, društveno angažiran, usmjeren na promicanje integralne kulture i kvalitete života - života koji poštuje korijenje, iskustvo i prokušane vrijednosti, koji se nadahnjuje umjetnošću, glazbom i lijepom riječi, koji čuva zdravlje i prirodu, koji je otvoren prema stranom svijetu, ali je privržen zavičaju i domovini,  koji se zanima za nove spoznaje i služi se modernom tehnologijom, a napreduje ovisno o znanju, kreativnosti, poduzetnosti i realnim mogućnostima. Za sadržaj i ostvarivost programa brinut će se članovi Udruge prijatelja dvorca Sv. Križ, stručnjaci različitih obrazovnih profila i razina, svi jednako složni da pomognu znanjem, umijećem, istraživanjima i radom u rehabilitaciji identiteta i kulturno povijesne uloge dvorca.
Svrha predviđenog revitalizacijskog programa nije da vraća u povijest, nego da tragovi povijesti budu izazov u sadašnjosti, da osnaže prigušeni glas nenametljivog, mnogostrano obrazovanog, europski uljuđenog i nacionalno određenog, zavičajno duboko ukorijenjenog identiteta, koji zajedničku dobrobit pretpostavlja osobnom probitku, koji je nedovoljno utjecajan u sadašnjosti, a koji je stoljećima bio djelotvorno prisutan na hrvatskom tlu i ne smije biti zanemaren u prezentaciji prepoznatljivih obilježja nacionalne kulture. Premda je program zamišljen fleksibilno, komorno glazbene priredbe i predavanja iz aktualnih društvenih i znanstvenih tema održavat će se redovito prema najavljenom godišnjem programu.
Financijsku samoodrživost revitaliziranog dvorca Sv. Križ Začretje djelomice bi trebao osigurati Institut za informatičke inovacije, a djelomice različite priredbe, poslovne prezentacije i predavanja na popularizacijskoj i ekspertnoj razini. Cilj je predviđenih aktivnosti da potiču razvitak i obrazovanost, da privuku široki raspon korisnika, posjetitelja i aktivnih sudionika.
Vidi: Dvorac Jakovdvor  prof.dr. Mirna Floegel-Mršić; Villas 2005: Dvorac Sv. Križ Začretje - vizija života na krhotinama prošlosti

Obrazovanje

Kultura
U Svetom Križu Začretju od 1838. godine djeluje pučka škola, od 1844. limena glazba, 1876. čitaonica, a od 1891. Dobrovoljno vatrogasno društvo. U 70-im godinama devetnaestog stoljeća u mjestu je sjedište podžupanije, prilično važnog dijela državnog sustava. U radu podžupanije sudjelovali su uglavnom obrazovani ljudi pa je njihova potreba za kulturom bila poticaj vrijednim suvremenicima da organiziraju aktivnosti vezane uz kulturu. Uoči Drugoga svjetskog rata u našoj je okolici djelovalo 10-ak tamburaških sastava. Nakon rata u školi djeluje 12 učitelja s nizom kulturo-umjetničkih sekcija. Počinje s radom dramska sekcija, muzička sekcija i foto sekcija koje okupljaju mlade ljude mjesta.
Puhački orkestar «Ivo Tijardović – Regeneracija» osnovan je 1844. godine u selu Ciglenici koje je sad spojilo (razdvojeno autocestom) sa Svetim Križem Začretjem. Počelo je 7 entuzijasta lokalno zvanih «Pleh mužika». Do formiranja dobrovoljnog vatrogasnog društva (DVD)u Svetom Križu djelovao je samostalno pod imenom  «Ciglešani». Uz pristanak obitelji skladatelja Ive Tijardovića orkestar 1978. godine dobiva njegovo ime. Istovremeno je član DVD-a Brezova i kulturno umjetničkog društva u Svetom Križu Začretju. Uz proslavi 140. godišnjice postojanja ugovoreno je dugoročno sponzorstvo s tvrtkom "Regeneracija" iz Zaboka.
Puhački orkestar «Pačetanci» su formirani 1950. iz tamburaškog sastava u mjestu Donja Pačetina. Od 1995. godine u suradnji sa Zagrebačkim mažoretkinjama Pačetanci su postali protokolarni orkestar grada Zagreba. Imaju stalne brojne nastupe u Zagrebu i županiji.
KUD "Lavoslav Vukelić"  je osnovan 1976. godine. Društvo Hrvatskog zmaja postavilo je 1929. na zgradu na Trgu hrvatske kraljice Jelene spomen ploču s tekstom: «Ovdje je umro 26.III. 1875. Lavoslav Vukelić, hrvatski pjesnik (*20.III. 1840.). Postaviše Braća hrvatskog zmaja 1928.» Ploča je obnovio KUD 1977.godine. Danas u KUD-u djeluju folklorna i tamburaška sekcija.
«Udruga za kulturu, zabavu i šport» osnovana je 2003. izdvajanjem pjevačkog zbora i dramske sekcije iz KUD-a «Lavoslav Vukelić».
Dječji zbor «Cvrkutići» osnovan je 1990. godine, voditelj je bila prof. Cecilija Japec.
Etno-grupa «Zvirek» je udruga građana formirana 1989. kao Etno-grupa za njegovanje starih zanata.
Udruga za promicanje narodnih običaja, starina, priča i legendi «Coprnjaki i Coprnice» osnovana u selu Sekirišće. Imaju potporu za uređenje Coprnjastog puta od Academy for Educational (AED) sredstvima Američke agencije za međunarodni razvoj (USAID). Iz njihova projekta: Kroz integralni doživljaj jedinstvenog Hrvatskog zagorja želimo na suvremeni i huku vremena primjereni način, prezentirati ponudu prirodnih sadržaja, kulturno povijesnu baštinu i kulturni identitet zagorskog čovjeka kroz njegove običaje i navade, njegujući pri tom nasljeđe i duh zagorskog sela.
Udruga «Tjedan kulture, zabave i športa» 1967. godine glazbeno obrazovana i raspjevana mladost, podržana svojim učiteljima, organizira natjecanje pjevača amatera s područja Mjesne zajednice Začretje pod popularnim nazivom «Mikrofon je vaš». Iduče godine mijenja naziv u "Prvi glas Začretja". Danas ima naziv Prvi glas Zagorja i traje organizirano 7 dana u športu i glazbi. Pobjednik nastupa na festivalu "Kajkavske popevke" u Krapini.

Šport
U Svetom Križu Začretju od 1938. godine djeluje nogometni klub Jedinstvo. Danas ima uređeno nogometno igralište s mjestom za 500 gledatelja u ravnici istočno ispod dvorca, između utoka potoka Šemnica i jezerca ispod dvorca. Ima juniorski i seniorski sastav.
Klub za Hokej na travi Jedinstvo je formiran 1948. godine. Imao je igralište sjeverno od Sermageove mogile do šezdesetih godina 20. stoljeća. Osvojio je prvenstvo Jugoslavije 1952.
Otvorenjem nove Osnovne škole na brdu Dubrava Sveti Križ Začretje dobiva lijepu zatvorenu športsku dvoranu za sve dvoranske športove i otvorene terene za mali nogomet, košarku i odbojku.
 NK Jedinstvo Sveti Križ Začretje
 www.eurohockey.org

Izvori

Unutarnje poveznice
 Kulturno-povijesna cjelina Svetog Križa Začretja, zaštićeno kulturno dobro

Vanjske poveznice
 Službene stranice
 http://www.kudlv.hr
 http://www.tz-zagorje.hr/o-zupaniji/odredista/sveti-kriz-zacretje.html
 http://www.zagorjepublic.com/INFO_VODIE/VODIE__Sveti_kriz_Zacretje.pdf

Općine u Krapinsko-zagorskoj županiji


text:
La Guardia Real Noruega (en noruego Hans Majestet Kongens Garde, lit., «La Guardia de Su Majestad el Rey, la Guardia Real», sigla: HKMG) es un batallón del Ejército de Noruega. El batallón tiene dos roles principales; sirve como guardaespaldas del rey de Noruega, custodiando las residencias reales (el Palacio Real en Oslo, Bygdøy Kongsgård y Skaugum) y la Fortaleza de Akershus en Oslo, y también es la principal unidad de infantería responsable de la defensa de la ciudad de Oslo. El HMKG se encuentra en la base militar Huseby Leir en Oslo, en la antigua granja Nordre Huseby Gård (Granja del Norte de Huseby), que fue adquirida por el gobierno noruego a fines del siglo XIX.

Historia
La primera unidad noruega de la guardia real de Suecia y Noruega era un escuadrón fuerte de 38 hombres de despachadores del Akerhusiske ridende Jægercorpses gevorbne Escadron, y su función principal era ir como mensajeros entre Estocolmo y Christiania. Para 1856, este servicio quedó obsoleto, y el rey decidió formar una nueva compañía de infantería noruega para formar parte de la guardia. La compañía noruega de guardias se formó formalmente a partir de miembros del Cuerpo Noruego de Jäger, principalmente de Stjørdal, el 8 de noviembre de 1856 por el Rey Óscar I, con el fin de subrayar su condición de rey de Noruega y Suecia. La empresa se mudó de Estocolmo a Christiania en 1888, donde, además de sus tareas de vigilancia, sirvió como unidad de prueba. Tras la independencia de Noruega en 1905, la compañía se convirtió en la nueva unidad de guardias para el Rey de Noruega, Haakon VII y se incrementó al tamaño del batallón. El batallón sirvió con distinción durante la Segunda Guerra Mundial, donde impidió que la Wehrmacht capturara a la Familia Real y al Gabinete en el Midtskogen Gård el 10 de abril. Esto le dio a los Guardias su primer honor de batalla. Más tarde en la campaña, los Guardias lucharon con distinción en Dovrefjell y en Lundehøgda, cerca de Lillehammer, ganando su tercer honor de batalla. Durante la campaña en el centro de Noruega, fueron conocidos entre los soldados alemanes que lucharon contra ellos como "die schwarzen Teufel" o "los demonios negros", debido a su ferocidad y sus uniformes oscuros.

Organización
La Guardia Real de Noruega está organizada como un batallón de infantería ligera de seis compañías:

Cada una de las compañías de fusileros se turnan para llevar a cabo tareas de guardia en las residencias reales entre otros deberes. La mayoría de los guardias son militares nacionales que están destinados al regimiento después de su entrenamiento básico. Al llegar al batallón desde el entrenamiento básico, pasan sus primeras cinco semanas practicando ejercicios incesantes, lucha cuerpo a cuerpo, entrenamiento físico, tiro a corta distancia y ejercicios de resolución de casos antes de que puedan realizar sus primeras tareas fuera del palacio real. o alrededor de la residencia de campo de la familia real. Además, los guardias practican operaciones especializadas dentro de sus pelotones, y cada vez que una compañía se convierte en la unidad más antigua dentro del batallón (el período más largo de conscripción), la compañía entra en servicio como gardestridsgruppe (grupo de batalla de guardia, GSG) con una respuesta de emergencia de 72 horas. La misión del GSG es clasificada, pero fue utilizada durante los ataques del 22 de julio de 2011 en Oslo.

El cambio de guardia frente al Palacio Real se lleva a cabo a las 13:30 a las 14:00 todos los días y es un evento popular entre los turistas y la gente de Oslo. Los uniformes de vestir azul oscuro se han mantenido prácticamente sin cambios durante la existencia del regimiento. Un detalle digno de mención del uniforme es el bombín emplumado, que fue copiado del sombrero de las tropas italianas Bersaglieri, un regimiento que impresionó tanto a la princesa sueca Louise (la bisabuela de SM el Rey Harald V) que insistió en que los guardias noruegos fueran similarmente sombreado en 1860. La insignia de la gorra del regimiento es una roseta en los colores reales de Noruega, con el monograma del monarca actual. Además de realizar tareas de guardia, los Guardias también están en desfile cada vez que se llevan a cabo importantes eventos estatales en la capital. Estos incluyen la apertura anual del parlamento por SM el Rey, visitas de jefes de estado extranjeros o aniversarios de eventos importantes en la historia de la nación.

Nils Olav
El coronel en jefe Sir Nils Olav es un pingüino rey originario del zoológico de Edimburgo, Escocia, que ostenta el rango de Coronel-en-jefe de la Guardia Real Noruega. El cargo perteneció al ya fallecido Nils Olav I y posteriormente a su hijo homónimo; Nils Olav II, que heredó los títulos de su padre.

Se les otorgó, además del rango de coronel, la plaza de mascota de la Guardia Real de Noruega durante la visita de los soldados de la guarnición real el 15 de agosto de 2008.

Referencias

Enlaces externos

Fuerzas armadas de Noruega
Noruega

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Maroni – rzeka w Surinamie i Gujanie Francuskiej
 Maroni – miejscowość na Cyprze
 Maroni – strumień na Cyprze
 Maroni (Maronowie) – potomkowie zbiegłych niewolników, zamieszkujący Amerykę Łacińską


text:
Hyponotum flavulum es una especie de coleóptero de la familia Cantharidae.

Distribución geográfica
Habita en Chile.

Referencias

Cantharidae
Coleópteros de Chile


text:
Tighnabruaich (Taigh na Bruaich in lingua gaelica scozzese) è una località della Scozia, situata nell'area di consiglio di Argyll e Bute.

Altri progetti

Località dell'Argyll e Bute


text:
Peter Max Atteslander (* 17. März 1926 in Ennenda; † 15. Januar 2016 in Port) war ein Schweizer Soziologe, der ab 1972 in Deutschland arbeitete.

Leben und Wirken
Peter Atteslander studierte nach dem Besuch des Gymnasiums ab 1947 Philosophie (bei Hans Barth), Soziologie (bei René König) und Volkskunde (bei Richard Weiss) an der Universität Zürich und wurde dort im Fach Soziologie 1952 zum Dr. phil. promoviert. Er wirkte dann bis 1954 als Visiting Fellow an der New York State School of Industrial and Labor Relations (siehe dazu: Industrial relations) der Cornell University (Ithaca, USA) und von 1954 bis 1955 unter René König als Forschungsleiter an der Universität zu Köln. 1960 habilitierte er sich an der Universität Bern. Er war von 1963 bis 1965 Professeur régulier am Centre d'Études Industrielles der Universität Genf und von 1964 bis 1972 ausserordentlicher Professor in Bern. 1967 erhielt er einen Lehrauftrag an der ETH Zürich. 1972 wurde er als ordentlicher Professor und Institutsdirektor an die Universität Augsburg berufen, wo er bis zu seiner Emeritierung 1991 wirkte. Er war Mitglied zahlreicher nationaler und internationaler soziologischer wissenschaftlicher Gesellschaften, so ab 1957 der Schweiz. Gesellschaft für Soziologie, ab 1866 der American Sociology Association, bis 1972 der Schweiz. UNESCO-Kommission, ab 1973 der Deutschen Unesco-Kommission und 1973 Gründungsmitglied der European Group for Organizational Studies.

Er erforschte hauptsächlich die Entstehung und Lösung sozialer Konflikte in der Gesellschaft, speziell in der Arbeitswelt. Seine Arbeitsgebiete waren Industrie- und Betriebssoziologie, Siedlungssoziologie und Medizinsoziologie.

Er war verheiratet und hatte vier Kinder.

Atteslander starb, kurz vor seinem 90. Geburtstag, am 15. Januar 2016 und ist im schweizerischen Port, wo er seine letzten Lebensjahre verbrachte, beigesetzt.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Konflikt und Kooperation im Industriebetrieb. 1959.
 Einführung in die Methoden der empirischen Sozialforschung. De Gruyter, Berlin 1969; Neuauflage 1971; 13., neu bearbeitete und erweiterte Auflage. Erich Schmidt, Berlin 2010, ISBN 978-3-503-12618-7.
 Soziale Konflikte in der Gesellschaft von heute und morgen. In: Therapeutische Umschau. Bern/Stuttgart/Wien 1971, S. 353 ff.
 mit Hollihn, Zingg und Zipp: Dichte und Mischung der Bevölkerung. 1974.
 als Hrsg. mit B. Hamm: Materialien zur Siedlungssoziologie. 1974.
 mit U. Kneubühler: Verzerrungen im Interview. 1975.
 Soziologie und Raumplanung. 1976.
 Die Grenzen des Wohlstands. An der Schwelle zum Zuteilungsstaat. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1981, ISBN 3-421-06061-4.
 Emnpirische Sozialforschung. 1984.
 Moderne Medizin zwischen individueller Erwartung und gesellschaftlichem Anspruch. In: Psychosomatische Medizin. Band 15, Heft 1, Basel 1987, S. 27 ff.
 Grenzen medizinischer Statistik – Streit ums Passivrauchen. In: Vorwärts. Nr. 49, 3. Dezember 1988.
 Die Tabakfrage aus der Sicht eines empirischen Sozialforschers. In: Tabakfragen. Rauchen aus kulturwissenschaftlicher Sicht. Zürich 1996.
 Die Bedeutung sozialer Daten für die Gesundheitssystemforschung der Zukunft. In: Erwartungen an die Gesundheitssystemforschung zum Jahr 2000. Festschrift zum 75. Geburtstag von Professor Dr. med. Fritz Beske. Kiel 1997, S. 125–128.
 Epidemiologie als Demoskopie: Die Verwendungen von Fragebögen in epidemiologischen Studien. In: Gesundheit, Medizin und Gesellschaft. Beiträge zur Soziologie der Gesundheit. Zürich 1999, S. 361–383.
 Gefragt ist die soziale Kompetenz des Arztes. In: Deutsches Ärzteblatt. Band 96, Heft 23, 11. Juni 1999, S. A-1549 f.
 Methodische Herausforderungen der Sozial-Epidemiologie aus Sicht der empirischen Sozialforschung. In: Sozial-Epidemiologie. Eine Einführung in die Grundlagen, Ergebnisse und Umsetzungsmöglichkeiten. Juventa, Weinheim/München 2001, S. 264–276.
 Ohne Wissenschaft keine wirkungsvolle Prävention. In: Schweiz Med Forum. 4/2004, S. 207–208. (PDF-Datei).
 Abundance of Medical Information – Shortage of Medical Orientation. In: World Medical Journal. Band 52, Nr. 2, Juni 2006, S. 31–33.
 Abundance of Medical Information – Shortage of Medical Orientation. In: JMAJ – Japan Medical Association Journal. Band 50, Nr. 4, Juli–August 2007.
 Anatomie der Ratlosigkeit. NZZ, Zürich 2007.

Weblinks

 Dietmar Jazbinsek: Forschen schadet Ihrer Gesundheit. In: Weltwoche, 47/2005 (Archiv).
 Andrea Maurer, Stephan Moebius, Gabriele Siegert: Weltbürger in soziologischer Absicht. Nachruf auf soziopolis.de vom 3. Februar 2016.
 Hans-Peter Müller: Nachruf auf Peter Atteslander (1926–2016). In: Berlin J Soziol. 26, 2016, S. 297–300, .

Einzelnachweise

Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Augsburg)
Hochschullehrer (Universität Bern)
Schweizer
Geboren 1926
Gestorben 2016
Mann


text:
Lithobius araitoensis är en mångfotingart som beskrevs av Masatoshi Takakuwa 1939. Lithobius araitoensis ingår i släktet Lithobius och familjen stenkrypare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Stenkrypare
araitoensis


text:
El condado de Glasscock es uno de los 254 condados del estado estadounidense de Texas. La sede del condado es Garden City, al igual que su mayor ciudad. El condado posee un área de 2.333 km² (los cuales 0 km² están cubiertos por agua), la población de 1.406 habitantes, y la densidad de población es de 0,6 hab/km² (según censo nacional de 2000). El condado fue fundado en 1887.

Enlaces externos

Condado de Glasscock


text:
Bruchidius letourneuxi is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1894 gepubliceerd door Caillol.

letourneuxi


text:
Nora Lucy Mowbray Cundell (20 May 1889 – 3 August 1948) was an English painter of figure subjects, flowers and landscapes in oil and watercolours.

Biography

Cundell was born in London and was the granddaughter of the artist Henry Cundell. She attended the Blackheath School of Art and the Westminster Technical Institute where she was taught by Walter Sickert. Cundell studied part-time at the Slade School of Art from 1911 to 1914, and then again in 1919. At the Slade, she won the Melvill Nettleship Prize for figure composition in 1914.

In 1925, Cundell had her first solo exhibition at the Redfern Gallery in London. Her painting Maggie was exhibited at the salon of the Académie des Beaux-Arts in Paris during 1929. In 1930 Cundell was among the founding members of the National Society of Painters, Sculptors and Gravers/Printmakers. Cundell visited America on a regular basis and in particular painted portraits of Native Americans and also landscapes in Arizona and Colorado. Marble Canyon and the Vermillion Cliffs were among her favourite subjects. She wrote and illustrated the book Unsentimental Journey which was published in 1940 and included accounts of her travels in America, driving coast to coast with stops to go hunting on horseback or visit a rodeo. Among her paintings from these trips were Madonna of the Painted Desert and Badger Creek Rapids, a stretch of the Colorado River, which were both shown at the Royal Academy in 1936.

Cundell became a regular exhibitor at the Royal Academy, and also with the New English Art Club and also showed at the Paris Salon. Her 1922 painting Smiling Woman is held in the Tate collection. Cundell lived for some time at Dorney near Windsor but died in London in 1948 and her ashes were scattered near Lee's Ferry in Arizona. A memorial exhibition was held in 1949 at the Royal Society of British Artists galleries in London.

References

External links

1889 births
1948 deaths
20th-century English painters
20th-century English women artists
Alumni of the Slade School of Fine Art
Alumni of the Westminster School of Art
English women painters
Painters from London


text:
Alice Saunier-Seïté est une géographe et femme politique française, née Saunier le  à Saint-Jean-le-Centenier (Ardèche) et morte le  dans le . Elle est notamment secrétaire d'État de  à , puis ministre des Universités jusqu'en .

Biographie

Vie privée
Fille de Daniel Saunier, et de Marie-Louise Lascombe, elle épouse Élie-Jacques Picard  puis Jérôme Seïté, inspecteur général de l'enseignement supérieur, l'un des rédacteurs de la loi d'orientation déposée par Edgar Faure (mariée en 1968, veuve en 1972).

Parcours
En 1952, elle soutient un mémoire de diplôme d'études supérieures de géographie. Elle est nommée dans un collège technique de la région parisienne où elle enseigne le français, l'histoire et la géographie. En 1958, elle est admise en qualité de chercheur au Centre national de la recherche scientifique (CNRS). Elle consacre sa thèse, en 1963, au massif de l'Oetzal et une thèse supplémentaire au Suedfoehn qui souffle sur Innsbruck.

En 1963, elle est nommée maître de conférences de géographie à Brest. En 1970, elle dirige l'Institut universitaire de technologie de Sceaux, qu'elle  elle a été chargée de créer. Au cours de sa carrière universitaire, elle a été en France la première femme à être élue doyen de la faculté de lettres et de sciences sociales de Brest, avant d'être recteur de l'académie de Reims (en juillet 1973) et enfin professeur au Conservatoire national des arts et métiers.

Le 12 janvier 1976, Jacques Chirac lui confie le secrétariat d'État aux Universités.

En 1979, au cours de son mandat de ministre des Universités, elle prend la responsabilité de faire raser les bâtiments de l'université de Vincennes, qui est reconstruite  plus loin, à Saint-Denis où elle se trouve encore. La presse satirique s'en donna à cœur joie, le Canard enchaîné titre : « Alice a perdu ses facultés » et le commentaire peu amène de la ministre fut publié partout : .

À l'hiver 1981, elle cosigne dans Éléments une tribune intitulée « Pour une alternative au socialisme ».

Carrière universitaire
 Docteur ès lettres (prix Jean-Baptiste Morot de la Société de géographie en 1963) et diplômée de l'École nationale des langues orientales vivantes
 Chargée de recherches du CNRS (1958-1963)
 Maître de conférences en géographie (1963)
 Professeur à la faculté des lettres de Rennes (1965-1969)
 Doyen de la faculté des lettres et des sciences sociales de Brest (1968-1969). Première femme doyen d'une faculté française
 Professeur à l'université Paris-V (1969-1970)
 Directrice de l'IUT de Sceaux (1970-1973)
 Recteur de l'académie de Reims de 1973 à 1976. Première femme recteur d'académie
 Professeur titulaire de la chaire d'organisation géographique de l'espace au Conservatoire national des arts et métiers. Première femme élue à une chaire au CNAM.

Carrière politique
 Secrétaire d'État aux Universités dans le gouvernement Jacques Chirac (1) du  au , puis dans le gouvernement Raymond Barre (1) du  au
 Ministre des Universités dans le gouvernement Raymond Barre (2) du  au  et dans le gouvernement Raymond Barre (3) du  au
 Ministre déléguée à la Famille du  au  dans le gouvernement Raymond Barre (3)
 Adjointe au maire de Manso (1977-1983)
 Conseillère de Paris (1983-2001) (Premier conseiller de Paris à être élu à l'Institut de France)
 Adjointe au maire du VI arrondissement de Paris
 Présidente nationale du mouvement des élus locaux (1990-1998)
 Membre de l'Académie des sciences morales et politiques (1995) dans la section générale, au fauteuil laissé vacant par le décès de Bernard Chenot

Œuvres
 1963 - Les Vallées septentrionales du massif Oetztal (sous le nom d'Alice Picard).
 1965 - Contribution à l'étude du Suedfoehn d'Innsbruck (sous le nom d'Alice Picard).
 1980 - Le comte Boissy d'Anglas. Conventionnel et pair de France, France Univers, 359 p.
 1982 - En première ligne. De la communale aux universités, Plon, 188 p.
 1984 - Remettre l'État à sa place (Sous la direction d'Alice Saunier-Seïté), Plon / Le club Figaro Magazine, 187 p.
 1985 - Une Europe à la carte (Sous la direction d'Alice Saunier-Seïté), Plon / Le club Figaro Magazine, 193 p.
 1998 - Le Cardinal de Tournon, le Richelieu de François . La Voute, Les Deux Mondes, 1998, 159 p.
 1998 - Les Courtenay. Destin d'une illustre famille bourguignonne, France Empire, 1998, 252 p.
 1999 - Dictionnaire des monuments d'Île-de-France (en collaboration).
 2000 - Giscard à deux voix, Perrin.

Bibliographie
 Jean Choffel, Seule, une femme, Alice Saunier-Seïté, Flammarion, Paris, 1992,
 Pierre Mazeaud, Notice sur la vie et les travaux de Alice Saunier-Seïté (1925-2003), Institut de France, 2007 (www.asmp.fr)

Les archives d'Alice Saunier-Seïté sont conservées aux Archives nationales et forment le fonds 100/AJ.

Distinctions

Décorations

 . Officière du , elle est promue commandeure le .
 . Elle est directement élevée à la dignité de grand officier le , pour récompenser ses 39 ans de services civils.
 . Elle est nommée ex officio au grade de commandeur lors de sa nomination en tant que rectrice de l'Académie de Reims en 1973.
 . Elle est faite commandeure le .
Grande croix ou grand officier en Grèce, Islande, Luxembourg, Portugal, Suède, Burkina, Cameroun, Côte d'Ivoire, Égypte, Gabon, Indonésie.

Hommage

En 2017, le jardin de la rue Visconti, dans le  arrondissement de Paris, prend son nom en hommage.

En 2022, une salle de l'UFR Segalen à Brest (UBO) est nommée en son honneur, à la suite d'une consultation, du fait d'avoir été la première doyenne élue dans cette université.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Femmes ministres en France

Liens externes

Ministre de la Cinquième République
Conseiller de Paris
Personnalité de la Fédération nationale des républicains indépendants
Personnalité du Parti républicain (France)
Recteur d'académie
Femme politique française
Géographe français
Géographe du XXe siècle
Femme géographe
Pionnière en éducation
Membre de l'Académie des sciences morales et politiques
Enseignant au Conservatoire national des arts et métiers
Professeur à l'université Paris-Descartes
Enseignant à l'université de Rennes
Enseignant à l'université de Brest
Élève de l'Institut national des langues et civilisations orientales
Commandeur de la Légion d'honneur
Grand officier de l'ordre national du Mérite
Commandeur des Palmes académiques
Commandeur des Arts et des Lettres
Naissance en avril 1925
Naissance en Ardèche
Décès en août 2003
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès à 78 ans


text:
Stachytarpheta urticifolia, the nettleleaf velvetberry, is a species of lavender plant in the verbena family. In some countries it is considered as an invasive weed.

References

External links

urticifolia


text:
Kurrawonger (Strepera) är släkte i familjen svalstarar inom ordningen tättingar.

Strepera omfattar tre arter som enbart förekommer i Australien:
 Svartvit kurrawong (S. graculina)
 Svart kurrawong (S. fuliginosa)
 Grå kurrawong (S. versicolor)

Tidigare placerades de i den egna familjen törnkråkor tillsammans med Cracticus, Peltops och flöjtkråka (Gymnorhina tibicen). Allt oftare förs de tillsammans med svalstararna efter genetiska studier som visar att de är nära släkt.

Referenser

Externa länkar

Svalstarar
Fågelsläkten


text:
Lysianella dellavallei is een vlokreeftensoort uit de familie van de Lysianassidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Stebbing.

Tryphosidae


text:
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|-
|
|}
Het gevlucht of een wiekenkruis, meestal bestaande uit vier wieken, is een onderdeel van een windmolen en is bevestigd aan de bovenas in de askop.

Het grootste gevlucht in Nederland is de 30,05 meter lange buitenroede (de binnenroede is 10 cm korter) van de Boezemmolen nr. 6 in Haastrecht, en het kleinste is 3,75 meter van het kleine slijpsteenmolentje De Windhond aan de Zaanse Schans.

Behalve bij een spinnenkopmolen met vierkante voet, staat het gevlucht achterover onder een hoek van ongeveer 12 graden om te voorkomen dat de wieken tegen de molen slaan. Doordat de bovenkant van de molenromp smaller is dan de onderkant zou anders de as te ver uit de kap van de molen moeten steken. Ook voorkomt het dat de bovenas door het gewicht van het gevlucht naar voren schuift.

Opbouw
In Nederland hebben de windmolens vier wieken, enden genoemd. In het buitenland in bijvoorbeeld Engeland en Spanje komen ook molens voor met zes wieken. Onderzoek heeft echter uitgewezen dat vier wieken optimaal zijn. Bij meer dan vier wieken treedt te veel verstoring van de lucht voor de volgende wiek op en is het rendement daardoor lager.

Als men met de rug in de wind staat draaien de wieken tegen de wijzers van de klok in, althans in West-Europa. Hierdoor zal de molen ook bij ruimende wind nog blijven draaien en behoeft er dus niet direct gekruid te worden. Toch staat er net over de Nederlandse grens in Duitsland bij Papenburg een standerdmolen, waarvan de wieken met de wijzers van de klok meedraaien.

De omwentelingssnelheid van het gevlucht wordt gemeten in enden, ofwel de wieken die per minuut voorbijkomen. Een korenmolen maalt het beste als het gevlucht 50 tot 60 enden draait, dat wil zeggen dat er per minuut 60 wieken voorbijgaan en de bovenas dus 15 keer per minuut ronddraait. De korenmolen mag maximaal 80 enden draaien. Een poldermolen draait sneller en maalt het beste bij 80 tot 90 enden.

De basis van het wiekenkruis bestaat uit 2 roeden, een binnen- en een buitenroede. Omdat de toppen van de wieken in hetzelfde vlak moeten staan, ze moeten sporen, is de binnenroede naar buiten toe krom (porring genoemd). Vroeger waren de roeden van hout, later zijn ze van ijzer gemaakt. Een houten roede kan uit één stuk bestaan maar bestaat meestal uit meerdere stukken. Zo kan een roede bestaan uit een borststuk met twee oplangers, zoals bij de Doesburger molen of uit twee delen, die elkaar bij de askop overlappen of uit een zogenaamd haspelwiekenkruis, waarbij de delen langs de askop zitten, zoals bij de Robonsbosmolen in Alkmaar. Houten roeden zijn aan de voor- en achterkant afgeschuind, hetgeen baljoening wordt genoemd.

Als de roeden door de askop gaan, zoals bij de meeste molens, zitten ze met 16 wiggen en 4 keerklossen (klampen) vast in de askop van een gietijzeren of houten bovenas. Een houten bovenas is nu nog zeer zeldzaam in Nederland. Tegen de wiggen zitten per 2 wiggen de spitijzers, die ervoor zorgen dat de wiggen er niet uit kunnen vallen als ze eventueel los zouden gaan zitten. Tegenwoordig wordt EPDM tegen vocht en dus tegen roest op de legzijden van de askop aangebracht.

De wieken worden bij een bovenkruier op de wind gezet door de kap van de molen met een kruirad of kruilier rond te draaien.

Draaiende wieken worden met een vang weer stilgezet en met een roeketting aan weerszijden vastgezet als ze niet meer hoeven te draaien. Ook wordt dan de afkoppelbare bliksemafleider aan de wiek bevestigd.

Dwarsgetuigd
De oudste vorm van zeilvoering op de wieken is de dwarsgetuigde zeilvoering. Net als op oude dwarsgetuigde zeilschepen, bijv. koggen, wordt aan weerszijden van de roe (c.q. mast) een gelijke hoeveelheid zeil gevoerd.Bij een molen wordt dat zeil dan nog gesteund en gevormd door een hekwerk van latten.

Buiten de Benelux komen nog dwarsgetuigde gevluchten voor, waarbij aan beide zijden van de roede hetzelfde hekwerk zit, zoals de Tuxford windmill in Tuxford, Engeland, de dwarsgetuigde standerdmolen, de Moulin de Dosches in het Franse Dosches en de Bockwindmühle Oppenwehe in het Duitse Oppenwehe.
In Nederland is nog een Spinnekopmolen met dwarsgetuigd hekwerk met vlinderwieken; dit is molen Arkens te Franeker in Friesland. Daarnaast zijn er nog dwarsgetuigde tjaskers, zoals de tjasker Kalenberg en de tjasker Jonen.

In Nederland werd op een gegeven moment een derde voor en twee derde achter de roede bespannen met zeil. Rond het midden van de zeventiende eeuw ontstond hieruit de oudhollandse tuigage, vergelijkbaar met langsgetuigde zeilvoering op schepen.

In Frankrijk komt nog het Berton-systeem voor, waarbij de wieken bestaan uit lange langs elkaar schuivende planken. Met een centraal bediend differentieel met hefbomen in het achtereind van de bovenas worden de planken meer of minder ver van elkaar geschoven (zie externe link).

Oudhollandse tuigage
De oudhollandse tuigage van de wieken stamt uit de 17e eeuw en kan gemiddeld 25 tot 30 kW leveren. Stroomlijnroeden, zoals fokwieken, kunnen tot 45 kW leveren. Aan de roeden van deze wieken zijn de voorzoom en het hekwerk bevestigd. Tussen de voorzoom en de roede of bordschroot zitten de schuin naar voren staande windborden. Het onderste windbord heet het stormbord of steekbord en zit met een essenhouten bordveer, bestaande uit een lat met bovenaan een verdikking, tegen de wiek geklemd. Ook komt het voor dat het steekbord en de windborden vastgezet worden met wervels. Tussen de windborden en de roede zit het bordschroot. Het hekwerk zit achter de roede en bestaat uit dwarslatten (heklatten), drie langslatten of scheerlatten (1 achterzoom en twee middenzomen) en al of niet een zwichtlat. Poldermolens hebben niet altijd een zwichtlat en worden twee zwichtlijnen op dezelfde middenzoom vastgezet. De achterzoom zit voor op de heklatten vastgemaakt. Hierdoor kan deze niet door de zwichtlijnen van de heklatten afgetrokken worden. De middenzomen zijn achter de heklatten vastgemaakt, zodat het zeil vlak op het hekwerk ligt en de overgang van zeil naar achterzoom in hetzelfde vlak ligt. De eerste heklat zit hart hekstok 15 tot 20 cm vanaf de top van de roe, de tweede 30 cm, de derde 32 cm, de vierde 34 cm en de volgende steeds 36 cm hoger. De heklatten steken door de roede en hebben aan de voorkant in verband met de windborden kluften, die verbonden zijn door de voorzoom. Het deel van de heklat waar de kluft op staat wordt kardoes of schardoes genoemd. De heklatten worden met hekwiggen vastgezet in de roede. Soms worden er in plaats van kluften scheerhouten toegepast tussen de eerste en tiende heklat, zoals bij sommige pelmolens. Deze zitten niet aan de heklatten vast maar zijn in de roede gestoken. De eerste en tweede heklat kunnen aan de achterzijde versterkt zijn met een zogenaamde spanlat om doorbuigen tegen te gaan. In de roe kunnen hekstokbussen met omgeslagen randen zitten waar de heklatten door de roe gestoken worden.

Het hekwerk is iets schroefvormig, de zeeg genoemd, wat aerodynamisch beter is. Door de zeeg loopt de molen gemakkelijk aan (gaat gemakkelijk draaien bij weinig wind) en kunnen de wieken een voldoende grote snelheid krijgen. Als de wind tegen een wiek met een schuin naar achteren staand hekwerk blaast, ontwijkt de wind naar links en wordt de wiek naar rechts geduwd en gaat dan draaien. Door een kleine hoek is de druk naar rechts laag. Er is dus vrij veel wind nodig alvorens de wiek gaat draaien. Hoe groter de hoek dus hoe schuiner naar achteren het hekwerk staat des te gemakkelijker gaan de wieken draaien. Een nadeel van de schuine stand is echter dat de wiek bij het draaien meer weerstand ontmoet. Hoe schuiner de stand van het hekwerk des te gemakkelijker beginnen de wieken te draaien, maar des te lager is het te bereiken aantal omwentelingen per minuut (toerental). Een zeeg is een combinatie van een bijna vlakke stand tot een sterk schuine stand van het hekwerk. Omdat de top van de wiek sneller gaat dan het gedeelte vlak bij de askop heeft de heklat aan de top een vlakke stand en die bij de askop een sterk schuine, naar achteren gerichte stand. Hiervoor is de heklat bij de askant onder een hoek van 17 tot 28 graden in de roede gezet. Deze hoek, de diepte van de zeeg, wordt de schoot genoemd. De windborden hebben over de gehele lengte dezelfde hoek van 17 tot 28 graden. De volgende heklatten staan onder een steeds kleiner wordende hoek, waarbij de laatste heklat een hoek van -3 tot -8 graden heeft. Dit laatste is nodig, omdat het zeil anders aan de onderzijde gaat klapperen. Bij een pelmolen, die zeer veel trekkracht nodig heeft, staan de heklatten onder 28 graden bij de askant en -8 graden aan de top van de roe. Een diepe of holle zeeg geeft veel trekkracht, reageert traag op windvlagen maar heeft een grote windsterkte nodig en geeft een laag aantal omwentelingen per minuut. Pelmolens, houtzaagmolens, veel korenmolens en veel poldermolens hebben daarom een diepe zeeg, een vrij breed hekwerk en brede, schuin naar voren staande windborden.

Een ondiepe of vlakke zeeg geeft weinig trekkracht, maar de molen komt bij een lage windkracht al op gang. De molen reageert snel op windvlagen en draait daardoor onregelmatiger. Oliemolens, korenmolens met een kleine versnelling (standerdmolens) en poldermolens met een geringe opvoerhoogte hebben vaak een ondiepe of vlakke zeeg, een relatief smal hekwerk en vrij smalle, minder naar voren staande windborden.

Soms moet het hekwerk van de binnenroede bij de askop ingekort worden, omdat anders het hekwerk tegen de kap zou lopen. Dit wordt een wafel genoemd. Bij een enkele wafel is de bovenste heklat bij de binnenroede ingekort tot de buitenste middenzoom. Soms is het hekwerk verder ingekort, zoals op de bovenste foto van de Walderveense molen te zien is.

Het zeil zit rechtsbovenaan met het korte halstouw vast aan de bovenste heklat of eerst door een oog op de roe en vervolgens aan de bovenste heklat. Het lange halstouw linksbovenaan het zeil op de binnenroe zit vast aan de zeilarm die op de buitenste roe zit en dat van het zeil op de buitenroe zit vast aan een oog die op de binnenroe vastzit (zie bovenste foto). Ook wordt wel een zeilrail of schuifijzer toegepast, waaraan de linkerbovenhoek van het zeil met een oog overheen schuift. Op het hekwerk worden vervolgens de zeilen voorgelegd (het opzeilen). Het zeil wordt met één zijkant met haken (kikkers) op de roede vastgezet en onderaan de wiek wordt het zeil met drie touwen (zwicht- of slaglijnen) aan het hekwerk en met één touw aan de onderste heklat en buitenzoom en met één touw bij de roede aan de onderste heklat vastgezet. Het opgerolde zeil wordt achter de zeilklampen (twee klampen), die op de achterkant van de roede zitten, geslagen (opgeklampt), tussen de heklatten doorgestoken en onderaan de wiek met een touw vastgezet. De totale lengte van de in elkaars verlengde staande wieken wordt de hoogte van de vlucht genoemd.

Er kan afhankelijk van de wind geen (met blote benen), kwart (stormeindje), iets meer (hoge lijn), half, driekwart (lange halve), een duiker of vol zeil op twee of alle vier de wieken voorgelegd worden. Bij het stormeindje en de hoge lijn is het zeil opgerold tot de derde zwichtlijn, bij de halve en lange halve tot de tweede en bij de duiker tot de eerste zwichtlijn. Bij harde wind kunnen ook nog alleen het onderste windbord of alle drie de windborden van de wiek afgenomen worden. De wieken draaien dan alleen op de voorzoom. Men spreekt van draaien met blote benen en geknipte nagels als zonder zeil en zonder stormborden wordt gedraaid.

Systeem Dekker
A.J. Dekker uit Hazerswoude bracht rond 1927 voor het eerst zijn gestroomlijnde wieken aan op de poldermolen van Waardenburg. Dit was nog een zeer vereenvoudigd systeem van de latere Dekkerwiek. Hij bekleedde de achterzijde van de windborden van het Oudhollandse systeem rond met metaal. Dit gaf reeds een grote verbetering. Dit systeem is in Nederland enkel nog aanwezig op de Groenendijkse Molen in Hazerswoude-Rijndijk. Enkele jaren later had Dekker zijn systeem verder ontwikkeld. Nu werd de roede tot de voorste middenzoom geheel omgeven met een metalen omkleding, dat min of meer een vleugelprofiel heeft, waarbij de achterkant bol is en de voorkant verloopt op de top van de wiek hol, in het midden vlak en bij de as bol. De omkleding loopt aan beide zijden naar achteren spits toe. Rond 1929 is dit systeem voor het eerst toegepast en sindsdien werden er vele molens "verdekkerd".
Rond 1950 ontwikkelde Dekker een ander wieksysteem, de zgn. spleetwiek. Hierbij is ook de achterzijde van de windborden voorzien van een stroomlijnprofiel, maar is er ook een voor- en achterspleet, waar de wind doorheen gaat. Als de windborden worden uitgenomen ontstaat er een fokwiek (zie verder). Aangezien er op de fokwiek een octrooi was verleend, zijn er op weinig molens spleetwieken toegepast. Het is nu enkel nog aanwezig op de Broekzijder Molen in Abcoude.

Prinsenmolenwiek of Havingawiek
De Prinsenmolenwiek of Havingawiek is afgeleid van de Dekkerwiek en werd voor het eerst in 1939 toegepast op de Prinsenmolen. In 1970 is dit gevlucht weer van deze molen verwijderd. Op slechts twee andere molens is deze wiekvorm nog toegepast en wel op de Vrouwgeestmolen in Alphen aan den Rijn en de Veendermolen in Roelofarendsveen, maar hier ook weer van verwijderd. De wiek is genoemd naar ir. A. Havinga die de wiek ontwikkelde. De Prinsenmolenwiek heeft een ronde neus, terwijl de Dekkerwiek een spitse neus heeft. Zonder zeil geeft deze ronde neus echter veel te weinig trekkracht en de zeilslag bleef ook bij deze wiek een probleem. Ook loopt de bekleding niet tot bovenaan de wiek, wat bij de Dekkerwiek wel het geval is. Als voordeel heeft de Prinsenmolenwiek dat de bekleding aan de voorzijde opengeklapt kan worden voor het inspecteren van de roede.

Systeem van Van Bussel
Het systeem van A.J. Dekker ("verdekkering") had enkele nadelen. Door de vorm van het wiekprofiel gingen de zeilen snel klapperen. Ook vervanging van het hekwerk en het teren van de roeden ging moeilijk, doordat deze onderdelen zaten ingepakt in de stroomlijning. De molenmaker Chr. van Bussel uit Weert, bekend met de nadelen van het Dekkersysteem, ontwikkelde een eigen systeem. In 1933 experimenteerde hij met zijn systeem op de molen De Hoop te Elen. Van Bussel maakte gebruik van smallere stroomlijnplaten en maakte de neus wat ronder dan gebruikelijk, waardoor de aerodynamische eigenschappen werden verbeterd. In 1935 kreeg de molen Zeldenrust in Budel Van Busselneuzen. Vanaf die tijd paste Van Bussel zijn systeem toe als een molen onder zijn advies werd gerestaureerd of herbouwd.
Aangezien wieken met een Van Busselneus, net als bij het Dekkersysteem, bij windvlagen nogal snel gaan "hollen", dat wil zeggen snel in toerental toenemen, plaatste hij later ook remkleppen onderaan in het profiel. Deze kleppen gaan openstaan als de molen te snel gaat draaien; ze verstoren dan de stroomlijning waardoor de wieken worden afgeremd. Van Bussel liet de Van Busselneuzen op de wieken aanbrengen door de molenmakers Beijk en Adriaens. De Van Busselneuzen die molenmaker Beijk maakte waren in de regel iets spitser en de zeeg stond in de buurt van heklatten 3, 4 en 5 iets vlakker dan bij de Van Busselneuzen die molenmaker Adriaens maakte. De laatste hadden een iets grotere neusradius. Een molen met wieken met Van Busselneuzen van molenmaker Beijk loopt bij gelijke windsterkte wat sneller dan een molen met Van Busselneuzen van molenmaker Adriaens. Ook de zeilen liggen wat vaster. Een molen met Van Busselneuzen van Adriaens heeft daarentegen wat meer trekkracht en loopt makkelijker aan. De molen Nooit Gedacht van Merselo bijvoorbeeld heeft Van Busselneuzen van molenmaker Beijk en de molen Sint Victor in Heeze die van molenmaker Adriaens.

Fokwieken
Bij de fokwieken volgens het systeem van ir. P.L. Fauël zijn de voorzoom, de 3 windborden en de bordschroot vervangen door een houten voorzoom met een vleugelvormig profiel, de fok. Fauël experimenteerde in 1933 op molen Den Arend in Bergambacht door aan twee wieken de fokzeilen van een boot te hangen. Eerst wilde de molen vanwege te weinig wind niet draaien, maar na het aanbrengen van de fokzeilen lukt het om met weinig wind te malen. Nadat Fauël door de oorlog zonder werk kwam te zitten, bracht hij zijn systeem in 1946 in de praktijk (de eerste molen die fokken kreeg was De Vooruitgang in Oeffelt).
Hoe werkt dit systeem nu?
De wind blaast tegen de holle kant van de fok en gaat door een spleet aan de achterkant van de fok, waardoor er een onderdruk achter het zeil ontstaat. Hierdoor wordt de wind efficiënter gebruikt en is er een grote trekkracht. Dit is vooral belangrijk bij weinig wind. Fauël liet bij korenmolens waar hij zijn systeem liet aanbrengen meestal voorzien van remkleppen (door Fauël "regelborden" genoemd, daar deze de snelheid van de molen regelen) om ervoor te zorgen dat de molen bij windvlagen niet te hard gaat lopen. Er zijn fokwieken met 1 straal- en met 2 stralenprofiel (cirkelbogen). De fokwiek van Het Hert in Putten heeft bijvoorbeeld een 2 stralenprofiel. Het 2 stralenprofiel is een idee van I.J. de Kramer. Bij de molen d'Admiraal hebben de fokken onderaan steekborden, die er bij harde wind uitgehaald kunnen worden.

Zelfzwichting
Ook zijn er wieken die voorzien zijn van een zelfzwichting, waarbij de wieken zijn voorzien van kantelbare kleppen die automatisch hun stand aanpassen aan de kracht van de wind. Een ingenieus overbrengingssysteem zorgt hiervoor. Het zelfzwichtingsysteem werd in 1772 in Engeland uitgevonden door Andrew Meikle en in 1807 verder verbeterd door William Cubitt. In 1891 werd dit systeem voor het eerst toegepast in Nederland.

G.J. ten Have uit Vorden ontwierp een zelfzwichtingsysteem dat bekendstaat onder het systeem Ten Have, waarbij de wieken achter de roeden om een lengteas draaibare houten borden heeft in plaats van een hekwerk met zeilen. Dit systeem werd voor het eerst toegepast in 1937 op Molen Bataaf in Winterswijk. De lengteas zit uit het midden op twee vijfde van de bordbreedte, waardoor de wind de klep open kan drukken. De zelfzwichting gebeurt deels door winddruk en deels door centrifugale kracht. De lengteas is voorzien van centrifugaalgewichten, waardoor bij het sneller draaien van de wieken de borden meer of minder kantelen. Een stel andere gewichten aan de achterzijde van de doorboorde as zorgen ervoor dat bij het langzamer draaien de borden weer worden vlak getrokken. Voor verdere regeling kunnen bij de staart van de molen de gewichten met een ketting versteld worden. De roe met de Ten Have-kleppen mag alleen horizontaal weggezet worden, omdat anders de bedieningsstangen door verzakking ontregeld raken. Daarnaast waren er Ten Have-neuzen vergelijkbaar met de Van Busselneuzen, maar spitser, waardoor ze een beter rendement hadden dan de Van Busselneuzen.

Marien van Riet uit Goes ontwierp rond 1935 een zelfzwichtingsysteem dat bekendstaat onder het systeem van Riet, waarbij de wieken achter de roeden net als bij Ten have om een lengteas draaibare houten borden heeft in plaats van een hekwerk met zeilen. De roede is bekleed met een stroomlijnneus. In gesloten toestand lijkt de vorm nog het meest op een vliegtuigvleugel. Het systeem is gemaakt in enkele verschillende uitvoeringen. De bediening gebeurde in het begin met een zwichtring, dat later werd vervangen door een spin met zwichtstok. Het van Riet-systeem is voornamelijk toegepast in Zeeland en heeft geen grote opgang gemaakt.

Bilau- of ventiwieken

In Nederland is er maar één molen met Bilau- of ventiwieken op beide roeden, namelijk molen De Hoop in Norg. Bij Kleve (Rees) in Duitsland staat ook nog een molen met deze wiekvorm, Scholten Mühle. In 2011 is De Blazekop in Ovezande, bij restauratie, ook uitgerust met dit systeem op 1 roede. De Blazekop werd overigens in 1935, als eerste molen in Nederland, al uitgerust met Bilau-wieken. Deze wiekverbetering is rond 1930 ontworpen door de Duitse luchtmachtingenieur Kurt Bilau. Van alle wiekverbeteringen benadert deze wiekvorm de vliegtuigvleugel het meest. De wiek bestaat uit een roede met klep en stroomlijnneus. De kleppen worden bediend via een spin, zwichtstang, zwichtstok en zwichtketting. Nadelen van dit systeem zijn het hoge gewicht en de geringe stormveiligheid.

Remkleppen
Alle gevluchten, behalve bij Bilauwieken (molen De Hoop (Norg), kunnen voorzien zijn van remkleppen (ook wel regelborden genoemd). Zo hebben zelfs de molens De Zwaluw en De Noordermolen met Oudhollandse voorzomen remkleppen op de plaats van het stormbord. Remkleppen kunnen meer of minder ver opengezet worden, waardoor het gevlucht afgeremd wordt en zo ook het vangen (remmen) makkelijker gaat. Het openen van de klep gebeurt door een centrifugaalgewicht. Het moment dat de remklep opengaat kan vooraf ingesteld worden door middel van een veer en een haak op de heklatten, zoals bij Het Hert te Putten. Vaak kan het echter bij de staart tijdens het draaien ingesteld worden door meer of minder gewicht aan de zwichtketting te hangen. De bovenas moet dan wel doorboord zijn en op de askop moet een zogenaamde spin aangebracht worden. Oude bovenassen werden vroeger met behulp van de molen tijdens het draaien doorboord. Hiervoor werd aan de achterzijde van de as een booropstelling gemaakt. Door het draaien van de door de wieken aangedreven as om de boor werd het gat in de as geboord. Met behulp van opzetstukken werd de boor voor het dieper boren steeds langer gemaakt.

Stand van de wieken

Actueel
Op dit moment zijn de volgende standen nog actueel:

Grootste deel van Nederland
 De bovenste wiek vóór het hoogste punt staat voor 'komen' en vreugde, dit kan dus zowel geboorte als huwelijk zijn. Bij geboorte blijft de molen ongeveer een week in deze stand staan, bij huwelijk alleen de dag van de huwelijksvoltrekking. Als de molen in deze stand staat wordt hij soms ook nog versierd met vlaggetjes of bijvoorbeeld een Zaanse tooi.
 De onderste wiek voorbij het laagste punt staat voor over / voorbij, dit is dus vaak overlijden. De molen wordt vanaf het moment dat men het overlijden verneemt in de rouwstand, en blijft zo staan zolang de rouwtijd duurt.
 De kruisstand (diagonaal) is de ruststand. Dit komt voor als de molen voor een langere periode niet gebruikt wordt (bijvoorbeeld bij de wind-watermolen, op het moment dat er voor een langere periode geen regen verwacht wordt en de molen niet hoeft te malen). Toen de wieken nog niet van staal waren, werd dit gebruikt om doorhangen te voorkomen.
 De werkstand voor het opzeilen en het zwichten. Bij korenmolens is dit ook de ruststand, waarbij de roe vastgelegd is met roekettingen. Ook is de bliksemafleider dan aan de roe bevestigd.

Oostelijk Brabant, Limburg en aangrenzende streken
In de Nederlandse provincies Limburg, grote delen van Noord-Brabant, delen van Gelderland en de aangrenzende streken van België en Duitsland gelden andere wiekstanden.

 De roe ongeveer 22 graden voorbij het onderste punt is de geboortestand. Het is het begin van de omwenteling: 'het begin van het leven'.
 De roe draait door tot 45 graden (gevlucht staat overheks). Dit is de vreugdestand. Halverwege de omwenteling, het hoogtepunt in het leven. Er is bijvoorbeeld een bruiloft.
 De roe ongeveer 22 graden voor het onderste punt is de rouwstand. Het is het einde van de omwenteling: 'het einde van het leven'. Bij de rouwstand wordt de molen gekruid in de richting van de woning van de overledene. En tijdens de uitvaart kruit de molen mee met de rouwstoet.
 De roe in de onderste stand: rust voor korte duur. De molenaar kan de molen snel opzeilen om (bijvoorbeeld) graan te kunnen malen.

Niet meer actueel
Geen koren op de molen, dus vraag naar werk.
- Het wiekenkruis staat dan overhek, in een rekenkundig maalteken met één zeil voor en een onderste puntje van rechts naar links terug geslagen (duikertje). In andere streken was dit de rechtstand met de zeilen ervoor. Dit kon heel verschillend zijn van dorp tot dorp.

Verzoek om molenmaker, omdat de molen stuk is.
- Een zeil voorgelegd op de boven staande wiek met ook een puntje van links naar rechts terug geslagen (duikertje), de molen is stuk, het geldt als een verzoek om hulp van de molenmaker.

Literatuur
G.J. Pouw, Wieksystemen voor polder- en industriemolens. Kluwer. Deventer. 118 p, 1982. 22,5 x 28,5 cm; met foto's en werktekeningen.
Kurt Bilau "Windmolenbouw. Voorheen en thans", 1934, uitg. Van Eshuis & co., Dalfsen, 130 p., 16 x 24,5 cm, gelijmd. Voor Nederland bewerkt door J.H. Rijnenberg.
Uwe Karstens "Kurt Bilau Annäherung an einen Visionär", 2003, uitg. Verein zur Erhaltung der Wind- und Wassermühlen, Schleswig, 80 p., 21 x 25,5 cm, gelijmd.
Uwe Karstens "Kurt Bilau Annäherung an einen Visionär". Band 2. 2010. 91 Seiten, 20,8 x 25,3 cm.

Fotogalerij

Externe link
Film van Moulin de Beurlay met Berton-wieken

Windmolen


text:
Christelle Lafaury, née le 1er mai 1978, est une joueuse de hockey sur gazon française, ayant évolué au poste d'avant, puis de milieu de terrain.

En 2004, elle quitte le Lille Métropole Hockey Club et part jouer avec Frédéric Soyez à Madrid, au S.A.D. club de Campo Villa. Après cinq saisons madrilènes, ce dernier rentre en France en 2009. Elle-même rejoue ensuite un temps au Antibes HC.

Palmarès

Joueuse

Équipe de France
  du Championnat d'Europe en salle en 2002 (groupe A "Élite");
  de la Coupe des Alpes en 2002 (à Prague);
  de la Coupe du Monde en salle en 2003 (à Leipzig).

Clubs

Lille MHC
 Championne de France (sur gazon): 2001, 2002, et  2004;

Campo Villa de Madrid
 Vainqueur du Trophée européen en salle en 2005, à Wettingen;
 Vainqueur de la Coupe des vainqueurs de coupe en 2007, à Madrid ( Amsterdam H&BC);
 Finaliste de la Coupe des vainqueurs de coupe en 2009, à Manchester ( Stadion Rot-Weiss Koln);
 Championne d'Espagne (sur gazon): 2007, 2009;
 Coupe de la reine: 2006, 2008, 2009.

Liens externes
 Site officiel du Lille MHC;
 Site officiel du S.A.D. club de Campo Villa de Madrid.
Effectif madrilène en salle de Campo Villa , pour la saison 2012/13 (Christelle Lafaury doyenne de l'équipe ibérique).

Joueuse française de hockey sur gazon
Naissance en mai 1978


text:
Bärbel Jungmeier (born 8 July 1975) is a road cyclist and mountain bike rider from Austria. She represented her nation at the 2004 Summer Olympics in the Women's cross-country. She also competed at the 2006 UCI Road World Championships.

References

External links
 profile at Procyclingstats.com

1975 births
Austrian female cyclists
Living people
Sportspeople from Villach
Cyclists at the 2004 Summer Olympics
Olympic cyclists of Austria
21st-century Austrian women


text:
Teodoro de Villa Díaz, más conocido como Teddy Díaz, (1 de abril de 1963 - 21 de agosto de 1988), fue un guitarrista de género rock filipino, miembro de la agrupación The Dawn.

Obtuvo mucha popularidad durante la trayectoria de su carrera a partir de 1980. Lamentablente terniminó con su vida, influenciado por las drogas y el alcoholismo que le provocó la muerte. Aun así es uno de los músicos más recordados por sus seguidores, que todavía gustan de su música. Él se graduó en el colegio Alma Mater y después en la Universidad Ateneo de Manila, su música ha hecho conocer en todas partes, sobre todo en centros educativos de estudios superiores como la Universidad de Mujeres Filipinas, además que se especializaba en diferentes estilos de guitarra demostrando su talento. Díaz por la pasión de su música, ha compartido en sus momentos junto a su compatriota, el guitarrista filipino Francis Reyes. También con la agrupación Rivermaya en 1987 y Chuck Isidro. También ha recopilado influencias con otras agrupaciones como Jimmy Page, Harold Faltermeyer y Yngwie Malmsteen.

Grupos relacionados
 The Dawn
 Jett Pangan
 Pinoy Rock

Enlaces externos
Página oficial de The Dawn

Guitarristas de Filipinas
Nacidos en Manila


text:
Поема је лирско-епска песма испевана у првом лицу, у којој се преплићу елементи лирске и епске поезије. Композиција поеме заснована је на развијању фабуле. Поема је настала у романтизму

Аутор овакве врсте епске песме је енглески песник Бајрон и многи песници су прихватили ову врсту епске поеме. Одликује се честим песниковим прекидањем епског излагања и уметањем личних емоција и размишљања, који некада нису имали непосредне везе са личностима и догађајима у делу, већ су изражавали песниково расположење у том тренутку. Поема је дужа песма у којој се уочава развијена фабула, али су догађаји и збивања прожети лириком.

Развијена фабула је такође један драмски елемент. Парадоксално, романтичари, који су разбили три јединства драме, у својим поемама опет су их несвесно објединили.

Књижевне врсте


text:
63-я гаубичная артиллерийская Брестско-Тоцко-Померанская Краснознамённая дважды ордена Богдана Хмельницкого трижды ордена Александра Невского бригада — воинское соединение Вооружённых сил СССР в Великой Отечественной войне и послевоенные годы.

Сокращённое наименование — 63 габр

История
Сформирована на основании приказа Ставки ВГК № 0370 от 12 сентября 1943 года, на базе 135-го Тоцкого гаубичного артиллерийского полка как 63-я гаубичная артиллерийская бригада в составе 22-й артиллерийской дивизии. Формирование бригады проводилось Коломинским Артиллерийским центром с 13 сентября по 10 октября 1943 года, в районе села Поляны Московской области, по штату № 08/204. Полки бригады были сформированы двухдивизионного состава, в первых дивизионах — три батареи по четыре 122-мм гаубицы, во вторых дивизионах — две батареи по четыре 122-мм гаубицы, всего огневая мощь бригады составляла шестьдесят 122-мм гаубиц.

Период вхождения в действующую армию: 6 ноября 1943 года — 9 мая 1945 года.

Поддерживая артиллерийским огнём боевые действия частей и соединений сов. войск, бригада громила немецкие войска в Белоруссии, Польше и на подступах к Берлину.
Впервые участвовала в бою 11 ноября 1943 года под Гомелем. В составе 22-й артиллерийской дивизии прорыва РГК вела бои за гг. Мозырь, Калинковичи, Бобруйск, Барановичи, Брест.

За отличие в боях при освобождении Бреста ей было присвоено почётное наименование Брестской (10.8.1944). Форсировав р. Западный Буг, вступила на территорию Польши, где приняла непосредственное участие в штурме города-крепости Прага (предместье Варшавы) и в прорыве обороны немецких войск южнее Варшавы.

В боях по освобождению Польши многие воины бригады показывали примеры героизма и доблести. 10 сентября в районе д. Мендзлесе старший сержант Т. П. Сафронов подбил самоходную установку и уничтожил пулемёт противника, затем увлёк за собой группу бойцов из стрелкового подразделения и вместе с ней отразил вражескую контратаку. На другой день Сафронов из трофейной противотанковой пушки подбил немецкое самоходное орудие, был тяжело ранен в обе руки, но не покинул поле боя, пока пехота не закрепилась на отвоёванном у противника рубеже. За эти подвиги Сафронов, Тимофей Петрович удостоен звания Героя Советского Союза.

Мужественно сражались с немцами и другие воины бригады.

За образцовое выполнение заданий командования при освобождении г. Сохачев бригада была награждена 19 февраля 1945 года орденом Красного Знамени.

Поддерживая наступление стрелковых соединений 47-й армии 1-го Белорусского фронта, полки бригады участвовали в разгроме окружённой группировки противника в г. Шнайдемюль (Пила), затем в наступлении на штеттинском направлении. За отличия в боях при прорыве обороны противника восточнее г. Штаргард и овладении несколькими городами Германии в Померании 135-й и 278-й гаубичные артиллерийские полки были награждены орденом Александра Невского, а 236-му гаубичному артиллерийскому полку 26 апреля присвоено почётное наименование Померанского.

В апреле 1945 года бригада во взаимодействии с частями 16-го стрелкового корпуса 33-й армии 1-го Белорусского фронта вела напряжённые бои по ликвидации франкфуртско-губенской группировки немецких войск юго-восточнее Берлина.

За образцовое выполнение заданий командования в этих боях 11 июня 1945 года бригада и 135-й гаубичный артиллерийский полк были награждены орденом Богдана Хмельницкого 2-й степени, а 236-й гаубичный артиллерийский полк — орденом Александра Невского.

За время войны бригада прошла с боями 4300 км и выпустила по врагу около 144 тыс. снарядов, нанеся ему большой урон в живой силе, оружии и технических средствах.

За боевые подвиги 3381 воин бригады был удостоен правительственных наград.

28 мая 1946 года бригада, на основании директивы Генерального штаба ВС СССР № орг/1/97 от 5 мая 1946 года и приказа Группы советских оккупационных войск в Германии № 00659 от 12 мая 1946 года, переформировывается в гаубичную артиллерийскую бригаду 4-х дивизионного состава по штату № 8/306-А численностью 1136 человек. Переформирование было завершено 20 июня 1946 года.

3 июля 1946 года бригада вышла из состава 22-й артиллерийской дивизии прорыва РВК, выступила из города Эрфурт и совершив марш, 5 июля сосредоточилась в военном городке города Ратенов, где вошла в состав 6-й артиллерийской дивизии прорыва РВК 4-го артиллерийского корпуса прорыва РВК.

Своё полное наименование бригада получила при переформировании по новым штатам, в соответствии с приказом заместителя министра ВС СССР № 0296 от 9 октября 1946 года, по боевым наградам и почётным наименованиям полков, входивших в её состав: 63-я гаубичная артиллерийская Брестско-Тоцко-Померанская Краснознамённая дважды ордена Богдана Хмельницкого трижды ордена Александра Невского бригада.

24 февраля 1947 года бригада перешла в оперативное подчинение 3-й ударной армии для проведения показных артиллерийских стрельб, которые провела на «Отлично». По возвращении с боевых стрельб, 15 марта 1947 года бригада приступила к расформированию, согласно директиве начальника Генерального штаба ВС СССР от 13 февраля 1947 года № ОРГ/1/470193 и директиве главнокомандующего ГСОВГ от 25 февраля 1947 года № ОРГ/1/00271.

Состав бригады
 135-й гаубичный артиллерийский полк
 236-й гаубичный артиллерийский полк
 278-й гаубичный артиллерийский полк.

Подчинение
В составе 22-й артиллерийской дивизии прорыва РГК 47-й армии 1-го Белорусского фронта; во взаимодействии с частями 16-го стрелкового корпуса 33-й армии 1-го Белорусского фронта

Командование бригады

Командиры
 Звонаренко, Фёдор Фёдорович (13.09.1943 — 12.1943), полковник;
 Юргелевич, Антон Иванович (12.1943 — 02.1944), полковник;
 Курасов, Григорий Николаевич (02.1944 — 05.1944), подполковник;
 Паппа, Константин Ахилесович (05.1944 — 11.1944), полковник;
 Вахромеев, Иван Михайлович (11.1944 — 03.1945), гвардии полковник;
 Охатрин, Евгений Алексеевич (03.1945 — 02.1946), полковник;
 Пылин, Иосиф Васильевич (02.1946 — 16.07.1946), генерал-майор артиллерии;
 Герасименко, Александр Семёнович (16.07.1946 — 03.1947), полковник

Начальники штаба
 Хальзов (13.09.1943 — 1943), майор;
 Тюрин Дмитрий Александрович (1943 — 03.1947), майор, подполковник

Начальники политотдела, он же заместитель командира по политической части
 Ухов Александр Иванович (13.09.1943 — 16.07.1946), майор, подполковник;
 Ковалёв Александр Дмитриевич (16.07.1946 — 03.1947), подполковник

Награды и наименования

Отличившиеся воины

См. также
 22-я артиллерийская Гомельская Краснознамённая орденов Суворова, Кутузова и Богдана Хмельницкого дивизия прорыва

Примечания

Литература

Ссылки

Гаубичные артиллерийские бригады СССР в Великой Отечественной войне
Воинские части и формирования, созданные в 1943 году
Воинские части и формирования, расформированные в 1947 году


text:
Анализ заданий (пунктов теста) включает в себя набор статистических методов для исследования пригодности отдельных тестовых заданий, значения которых были получены, например, через письменный опрос в зависимости от цели исследования.
Целью является создание качественной шкалы (шкала здесь означает инструмент для измерения некоторых переменных), чтобы проверить и улучшить тестовые задания. Предмет анализа заданий, следовательно, заключается в изучении полезности отдельных элементов для конкретного теста.
Анализ заданий является ключевым инструментом для разработки тестовых испытаний и оценки их надежности (как критерия). Решающим для оценки является решение о том, что целостный тест (то есть все его элементы) направлен на изучение именно того, что изначально предполагалось измерить.

Определение
Понятие анализ заданий точно не определено в литературе. Оно используется для эмпирического определения психометрических критериев отдельных элементов теста. Большинство определений относится к классическому анализу заданий в конструировании тестов:
• Анализ распределения частот
• Вычисление статистических параметров
o Трудность заданий
o Дискриминантная сила (различительная способность) заданий
o Гомогенность (Однородность) заданий
• Димензиональность (размерность).
Анализ производится по алгоритму, цель которого заключается в развитии измерительной способности того фактора, для измерения которого тест был создан. Анализ заданий используется для выбора и пересмотра заданий, для их правильной расстановки в тесте и, возможно, для разработки параллельных тестов.

Анализ распределения сырых значений
Контрольные значения можно представить графически (например, в виде гистограммы). Это обеспечивает первое общее представление о распределении частот. Основной интерес здесь представляет разброс значений и ответ на вопрос соответствует ли распределение сырых значений нормальному распределению. Поскольку, многие процедуры статистического анализа предполагают нормальное распределение, соответствующее распределение желательно.

Статистические параметры

Трудность заданий
Трудность заданий характеризуется индексом, который соответствует доле лиц, правильно решивших задание (Bortz & Döring, 2005). Ранее этот показатель носил название Индекса популярности.
Цель индекса трудности заключается в различении заданий, обладающих высокой трудностью с более лёгкими. Непригодными признаются задания, на которые все испытуемые дают правильный ответ, либо задания ответ на которое не был найден никем. Индекс трудности обязательно должен располагаться между этими крайними случаями.
В тестах, уровень трудности должен охватывать весь возможный диапазон измеряемой тестом характеристики.

Трудность заданий теста с двухступенчатым ответом (например, верно / неверно) рассчитывается следующим образом:

 , где

Nr = количество испытуемых, давших правильный ответ, N = количество испытуемых, p = Трудность задания (только для заданий с двухступенчатым ответом!)
Это обеспечивает решение для простейшего случая. Если испытуемые не решили задание или есть подозрение, что некоторые задания были выполнены «наугад», то приходится полагаться на другие альтернативные решения. (vgl. Fisseni, 1997, 41-42).

Расчёт трудности заданий с многоступенчатыми (альтернативными) ответами:
Случай, когда р не определено.
Возможные решения этой проблемы:
• Произвести дихотомию значений множества (например, 0 и 1), в этом случае рассчитывается трудность задания с двухступенчатым ответом.
• Расчет среднего значения и дисперсии (среднее значение эквивалентна р, однако, разброс также должен учитываться).

•  = Индекс для заданий с многоуровневыми ответами:

Упрощённая формула:

Для более точного расчета разные авторы предлагают различные способы (vgl. Fisseni, 2004, 43-45).
Различие трудности двух заданий можно проверить с помощью многопрофильной таблицы.
Эти формулы возможно применять только для тестового уровня, то есть тогда, когда не требуется проведение испытания и / или когда испытуемые смогли справиться со всеми задачами. (vgl. Lienert, 1989).

Дискриминантная сила (различительная способность) заданий
С помощью вычисления дискриминантной силы можно увидеть, насколько каждое задание влияет на общий результат теста (Bortz & Döring, 2005). Следовательно, высокий показатель дискриминантной силы означает, что задание способно различать предметы с точки зрения общего теста (то есть лиц с высокими значения признака от лиц с низким значением).
Дискриминантная сила имеет коэффициент. Это коэффициент корреляции между одним заданием и общей оценкой теста. Коэффициент рассчитывается для каждого отдельного задания и зависит от масштаба уровня контрольных значений. Если распределение значений теста имеет вид нормального распределения, то дискриминантная сила() определяется корреляцией между значением одного задания i и общим значением теста t:

Если  = 0, то задания достигают в равной степени низкие и высокие значения характерного признака. Если показатель корреляции отрицательный, то задание считается непригодным для использования.
Априори, желательна максимально возможная различительная способность заданий, особенно для уровня тестов. Дискриминантная сила каждого задания зависит от сложности, размерности и однородности теста, а также от его положения внутри теста и надёжности критерия. (Критерий может содержать тестовое значение, кроме того, может быть использован внешний критерий. Затем он выступает как коэффициент) Высокая эффективность дискриминантной силы возможна при средней сложности заданий (vgl. Lienert, 1989).

Гомогенность (однородность)
Гомогенность  показывает, как тесно связаны задания теста между собой. При высокой гомогенности исследуемые задания направлены на измерение одного и того же явления (Bortz & Döring, 2005).
Все задания теста имеют корреляционные пары, в результате чего
 коэффициент корреляции (), который (рассчитывается с помощью Z-преобразования Фишера) описывает средний показатель гомогенности теста ().
Количество корреляций  зависит от трудности заданий. Чем больше разность заданий по критерию трудности, тем меньше кросс-корреляции, которые, в свою очередь, влияют на надежность теста. Таким образом, задания теста (субтеста) не имеют корреляцию по критерию трудности (гетерогенный тест), или же задания имеют эту корреляцию (гомогенный тест) (vgl. Lienert, 1989).

Димензиональность (размерность)
Димензиональность теста указывает только на одну его функцию (одномерный тест) или же на несколько функций теста или субтестов (многомерный тест) (Bortz & Döring 2005). Эмпирически димензиональность может быть определена с помощью факторного анализа.

Примечания

См. также
 Нормальное распределение
 Статистический критерий
 Распределение частот
 Теория размерности

Литература
 Bortz & Döring (2005). Forschungsmethoden und Evaluation. Heidelberg: Springer-Verlag. ISBN 3-540-41940-3
 Fisseni, H.-J. (1997). Lehrbuch der psychologischen Diagnostik. Göttingen: Hogrefe. ISBN 3-8017-0982-5
 Гессманн, Ханс-Вернер: Конструирование психологических тестов. ISBN 978-3-928524-70-4
 Lienert, G. A. (1989). Testaufbau und Testanalyse (4. Aufl.). München: PVU. ISBN 3-621-27086-8

Многомерная статистика
Регрессионный анализ
Статистический последовательный анализ


text:
The Last Trick (o Poslední trik pana Schwarcewalldea a pana Edgara, in ceco) è un cortometraggio del 1964 scritto e diretto dal regista ed animatore ceco Jan Švankmajer, il suo primo in assoluto.

Trama
Durante i titoli di testa, vengono mostrati il cast e la troupe del corto che si vestono nel retroscena e si preparano per la loro esibizione. Questa vede due maghi mimi (come quelli raffigurati da attori in costume o da pupazzi in pieno stile Kuroko) di nome Edgar e Schwarzwald, che cercano di superarsi a vicenda eseguendo vari trucchi teatrali per piacere ad un pubblico invisibile. Dopo ogni atto, i due interpreti si congratulano con una stretta di mano. Tuttavia, con l'aumentare delle tensioni tra i due, tali strette di mano diventano meno amichevoli fino ad arrivare ad essere proprio violente. Come primo trucco, Edgar tira fuori un pesce e lo posiziona in equilibrio sulla sua testa di cartapesta; Schwarzwald lo alza facendo fare a un burattino a forma di cane varie acrobazie su una fune; Edgar a sua volta sviluppa altre braccia e inizia a suonare vari strumenti contemporaneamente; Schwarzwald imita questo trucco facendosi crescere diverse teste con cui gioca; ed Edgar fa sì che parecchie sedie si animino e facciano dei brutti scherzi all'altro. Come ultimo trucco, i due maghi si fanno a pezzi scomparendo.

Note

Collegamenti esterni


text:
Marc Bernaus Cano (Andorra la Vieja, Andorra, 2 de febrero de 1977) es un exfutbolista andorrano que se desempeñaba en posición de defensa.

Trayectoria en la selección

Marc ha jugado 32 partidos con la selección de fútbol de Andorra y ha marcado un gol, que dio la primera victoria oficial de toda la historia del equipo andorrano, el 13 de octubre de 2004, jugando contra la Selección de fútbol de Macedonia.

Clubes

Enlaces externos

Nacidos en Andorra la Vieja
Defensas laterales izquierdos de fútbol
Futbolistas de la selección de fútbol de Andorra
Futbolistas del Club Deportivo Toledo
Futbolistas del Terrassa Futbol Club
Futbolistas del Club Gimnàstic de Tarragona en los años 2000
Futbolistas de la Unión Deportiva Las Palmas en los años 2000
Futbolistas del Getafe Club de Fútbol en los años 2000
Futbolistas del Elche Club de Fútbol en los años 2000
Futbolistas del Club Polideportivo Ejido
Futbolistas del Girona Fútbol Club en los años 2000
Futbolistas del Girona Fútbol Club en los años 2010
Futbolistas del Fútbol Club Barcelona Atlètic
Futbolistas del Fútbol Club Barcelona "C"


text:
Belgia na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Alpejskim 2011 w Garmisch-Partenkirchen reprezentowało czterech sportowców (dwie kobiety, dwóch mężczyzn). Nie zdobyli oni żadnego medalu.

Reprezentanci

Mężczyźni

Kai Alaerts
 Slalom - nie ukończył

Jeroen van den Bogaert
 Slalom gigant - 49. miejsce
 Slalom - 33. miejsce

Kobiety

Isabel van Buynder
 Slalom gigant - nie ukończyła
 Slalom - nie ukończyła

Karen Persyn
 Slalom - nie ukończyła

Linki zewnętrzne
 strona FIS na temat mistrzostw

Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Alpejskim 2011
Narciarstwo w Belgii
2011 w Belgii


text:
Philoktetes (, deutsch auch Philoktet) ist in der griechischen Mythologie der Sohn König Poias' von Meliboia in Thessalien und der Demonassa (oder der Methone). Er begleitete als einer der Argonauten Iason auf der Suche nach dem Goldenen Vlies und nahm auf Seiten der Griechen am Trojanischen Krieg teil.

Mythos

Der Sage nach fiel Philoktet und seinen Waffen eine entscheidende Rolle bei der Eroberung Trojas zu.  Bei Homer nur mehrfach kurz erwähnt, wurde die Sage in späteren Dichtungen (Kykliker, Tragiker) weiterentwickelt.

In seiner Jugend war er mit dem griechischen Helden Herakles befreundet und dessen Waffenträger. Als sich für die Selbstverbrennung des Herakles niemand fand, der den von ihm zu diesem Zweck aufgeschichteten Scheiterhaufen auf dem Berg Oita entzünden wollte, übernahm Philoktetes die Aufgabe. Dafür hinterließ ihm Herakles seinen Bogen und die Giftpfeile, die in das giftige Blut oder die Galle der Hydra getaucht worden waren.

Als der trojanische Prinz Paris Helena von Sparta geraubt hatte, fuhr Philoktetes als einer der Anführer der griechischen Streitkräfte mit sieben Schiffen gegen Troja. Auf dem Weg wurde er jedoch auf der Insel Chryse bei einer Rast von einer Schlange, wahrscheinlich einer Natter, gebissen. Da die Griechen seine Schmerzensschreie und den Gestank seiner Wunde nicht ertragen konnten, übernahm es Odysseus, ihn mit einer List auf der Insel Lemnos auszusetzen, was ihm den langanhaltenden Groll des Philoktetes zuzog.

Im zehnten Kriegsjahr beschlossen die Griechen, ihn zurückzuholen, da der troische Seher und Sohn des Priamos Helenos prophezeit hatte, dass der Krieg nur mit Hilfe der Pfeile des Herakles zu gewinnen sei. Gleichzeitig erschien dem siechen Philoktetes der tote Herakles und stellte ihm Heilung vor Troja in Aussicht. Odysseus und Achilleus' Sohn Neoptolemos (nach anderer Version Odysseus und Diomedes), von den Griechen nach Lemnos entsandt, trafen den schwer kranken Philoktetes auf der Insel an. Dieser hatte sich geschworen, nachdem er ausgesetzt worden war, nie wieder für die Griechen zu kämpfen. Odysseus schickte daher Neoptolemos auf die Insel vor, um Philoktetes zu überreden, ihm den Bogen zu geben. Einer Version zufolge stürzte dieser am Strand, und der Bogen fiel ihm aus den Händen. Neoptolemos hätte Bogen und Pfeile leicht an sich bringen können, half dem Gestürzten aber stattdessen auf und bewog ihn dann doch mit Odysseus' Hilfe, mit nach Troja zu kommen. Als er dort eintraf, wurde er von Machaon (oder Podaleirios oder Asklepios) geheilt. Zur Versöhnung beschenkten die Griechen Philoktetes reich: mit sieben trojanischen Jungfrauen, zwölf Dreifüßen und zwanzig Rossen. Philoktetes erschoss alsbald Paris mit einem der Pfeile des Herakles.

Er galt als der beste Bogenschütze der Griechen; Homer lässt in der Odyssee den Odysseus von sich selbst sagen, dass er nach Philoktetes wohl der beste Bogenschütze seiner Zeit sei.

Philoktet soll nach dem Fall Trojas in seine Heimat zurückgekehrt und nach einem Aufstand gegen ihn nach Italien verschlagen worden sein, wo er mehrere Städte (darunter Petilia in Kalabrien) gegründet und die Pfeile des Herakles dem Apoll geweiht haben soll. Dann sei er im Krieg gefallen.

Bearbeitungen

Antike
Der Philoktet-Stoff wurde bereits in der Antike unter anderen von Aristoteles, Pindar, Vergil, Ovid, Seneca, Quintilian und Quintus von Smyrna aufgegriffen. Auch die drei großen klassischen Dramatiker haben das Thema bearbeitet. Die Texte der Dramen von Aischylos und Euripides sind verschollen, der des 409 v. Chr. uraufgeführten Philoktetes des Sophokles ist erhalten. Daneben ist ein Vergleich der drei Werke von Dion Chrysostomos überliefert.

Neuzeit
 François Fénelon: Les Aventures de Télemaque, 1699 (Philoktet widerruft darin seinen Hass gegen Odysseus)
 Josef Victor Widmann: Oenone. Drama in fünf Aufzügen, 1879 (letzte Fassung in Moderne Antiken, 1911)
 André Gide: Philoctète ou Le Traité des trois morales, 1899
 Wilhelm Büchner (Übersetzer): Philoktet.
 Bernt von Heiseler: Philoktet. Nach dem Drama des Sophokles. Ehrenwirth, München 1948
 Heiner Müller: Philoktet, Uraufführung 1968
 Kae Tempest: Paradise, Uraufführung 4. August 2021

Literatur

 K. Schubert: Philoktet. In: Carl Andresen (Hrsg.): Lexikon der Alten Welt (LdAW). Artemis & Winkler, Düsseldorf/Zürich 1990, ISBN 3-7608-1034-9, Sp. 2300–2301.

 Wilhelm Vollmer: Wörterbuch der Mythologie aller Völker. Neu bearbeitet von Wolfgang Binder. Mit einer Einleitung in die mythologische Wissenschaft von Johannes Minckwitz. 3. Auflage. Hoffmann, Stuttgart 1874. Nachdruck Reprint-Verlag Leipzig, Holzminden 1994, S. 378 ().

Weblinks

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie
Person (Trojanischer Krieg)
Odysseus
Gestalt der griechischen Mythologie als Namensgeber für einen Asteroiden


text:
Samsiadade I ou Samsiadu I (; em amorita: Shamshi-Addu) foi um amorreu que governou a Assíria entre  até . Era filho de Ilacabicabu, rei amorita de Terca, e pai de seu sucessor Ismedagã I e Iasmadade.

Genealogia
A função original da segunda seção do LRA (Lista de reis da Assíria) foi apontada pela primeira vez pelo assiriólogo Benno Landsberger, que sugeriu que era de fato a genealogia real de Samsiadade I, cujo irmão e pai são ambos mencionados na primeira linha da genealogia. Samsiadade provavelmente usou a genealogia para fornecer a si mesmo uma linhagem real a fim de justificar sua tomada do trono de .

Reinado

Início
Samsiadade I era filho de Ilacabicabu (que não era o rei anterior do Período Inicial), que aparece nas cartas de Mari como governando algum lugar sem nome contemporaneamente com Iagite-Lim  de Mari. Após a morte de seu pai, Narã-Sim  de Esnuna apreendeu Ecalatum, e Samsiadade teve que fugir para Cardunias. Algum tempo depois, ele voltou para Ecalatum e, após três anos, veio para Assur e tirou o trono do filho de Narã-Sim, Erisum II.

Conquistas

Como rei da Assíria, Samsiadade I foi contemporâneo dos reis babilônicos Sim-Mubalite  e Hamurabi . Foi capaz de conquistar as principais cidades assírias e restaurou o templo de Istar, tornando-se o soberano enérgico de Assur. Desde de Subate-Enlil, que havia tornado sua capital, Samsiadade empreendeu uma política de expansão militar, estendendo sua hegemonia sobre as terras e cidades do curso superior dos rios Cabur e Médio Eufrates. O reino de Mari, que controlava a parte daquele país, caiu debaixo de seu poder, enquanto Zinrilim  fugia para o Alepo. Em Mari, o rei assírio recebeu o título de "Rei do Universo", e tinha em sua posse os dois rios e reuniu em um só reino, junto com a capital Subate-Enlil, todo o norte da Mesopotâmia, reativando da mesma forma a presença dos comerciantes assírios nos carus na Anatólia.

Correspondência com Iasmadade

Samsiadade I estabeleceu seu filho Iasmadade no trono em Mari. Grande parte da correspondência entre pai e filho foi escavada. Por volta de , Samsiadade propôs tomar a filha do rei de Catana na Síria como esposa para Iasmadade. Após a sua morte, Hamurabi da Babilônia tomou todas as áreas que haviam sido controladas pelo rei assírio.

Ver também

 Lista de reis da Assíria
 Erisum II

Bibliografia

Reis da Assíria
Reis do Universo


text:
Брат Лавре́нтий Воскресе́ния (при рождении Николя́ Эрма́н, также известен как Брат Ло́ренс; ок. 1614 года, Эримениль, — 12 февраля 1691 года, Париж, Франция) — монах-трудник, принадлежавший к Ордену босых кармелитов. Известен своими письмами и наставлениями, объединенными парижским священником Жозе де Бофором в книгу «Практика Божьего присутствия».

Биография
Родился около 1614 года в Эримениле, Лотарингия. Точная дата рождения монаха неизвестна, так как свидетельство о его рождении было уничтожено пожаром в приходской церкви во время Тридцатилетней войны, в которой, к слову, молодой Николя принимал участие. Получив серьёзное ранение во время битвы при Рамбервиле 10 августа 1635 года, Николя отправился на лечение к родителям, а спустя какое-то время устроился лакеем у королевского казначея в Париже. В 1640 году Николя Эрман стал послушником в монастыре Босых Кармелитов и спустя два года принес обет, приняв имя Лаврентия Воскресения. Согласно уставу монастыря, монахи-трудники должны были посвящать все свое время физическому труду и молитве. Новообращенный монах в течение пятнадцати лет служил исключительно поваром, после чего также принял на себя обязанности сапожника.

Умер Брат Лаврентий в том же монастыре в 1691 году, посвятив порядка сорока лет своей жизни физическому труду и практике Божьего присутствия.

Письма

В беседах со священником Жозеф де Бофором (фр. Joseph de Beaufort) брат Лаврентий рассказывал о сути «практики Божьего присутствия», подчеркивая, что о Боге можно думать не только во время молитвы, но и при выполнении своих повседневных обязанностей. Священник вёл записи их бесед в течение 25 лет, начиная с 1666 года.
Рабочее время для меня не отличается от времени молитвы; а в кухонном шуме и гаме, когда несколько человек одновременно выкрикивают разные требования, я обладаю Богом в столь великой безмятежности, как если бы я стоял на коленях пред Святым Причастием.

Для любящих Бога страдание и утешение равноценны. Нужно хранить верность Ему в минуты духовной сухости, ведь так Господь испытывает нашу к Нему любовь.

Примечания

Персоналии по алфавиту
Кармелиты
Писатели по алфавиту
Писатели Франции


text:
Swings (asteróide 1637) é um asteróide da cintura principal com um diâmetro de 45,15 quilómetros, a 2,9308143 UA. Possui uma excentricidade de 0,0453146 e um período orbital de 1 964,67 dias (5,38 anos).

Swings tem uma velocidade orbital média de 16,99920951 km/s e uma inclinação de 14,11099º.

Esse asteróide foi descoberto em 28 de Agosto de 1936 por Joseph Hunaerts.

Ver também
 Lista de asteróides
 Asteroide da cintura principal

Ligações externas

Asteroides da cintura principal
Objetos astronômicos descobertos em 1936


text:
Paulo César da Silva Martins (born 20 November 1991) is a Brazilian footballer. He is currently playing for Khonkaen. Martins is a very experienced footballer having also played for Juazeiro Juazeiro, EC Poções, and Serrano FBC in Brazil, Monte Carlo in Macau, and Payam Mashhad in Iran.

On 19 January 2017, the Asian Football Confederation declared Paulo Martins and eleven other Brazilian footballers ineligible to represent East Timor.

References

External links

1991 births
Living people
Footballers from São Paulo
Brazilian footballers
Association football defenders
C.D. Monte Carlo players
Al-Ittihad Kalba SC players
Paulo Martins
PSM Makassar players
Brazilian expatriate footballers
Brazilian expatriate sportspeople in Macau
Expatriate footballers in Macau
Brazilian expatriate sportspeople in Iran
Expatriate footballers in Iran
Brazilian expatriate sportspeople in the United Arab Emirates
Expatriate footballers in the United Arab Emirates
Brazilian expatriate sportspeople in Thailand
Expatriate footballers in Thailand
Brazilian expatriate sportspeople in Indonesia
Expatriate footballers in Indonesia
UAE Pro League players

Timor-Leste international footballers
East Timorese footballers
Asian Games competitors for East Timor
Footballers at the 2014 Asian Games


text:
Richard Childress Racing is een Amerikaans raceteam dat actief is in de NASCAR Cup Series en de NASCAR Xfinity Series. Het werd opgericht door voormalig coureur Richard Childress.

Geschiedenis
Het team startte in de Winston Cup in 1969 met rijder-eigenaar Richard Childress. In 1981 werd de tot dan toe eenmalig NASCAR-kampioen Dale Earnhardt rijder bij het team. Hij won tussen 1986 en 1994 de tot nog toe zes enige titels van het team. De rijders die momenteel aan de slag zijn voor het team in de Sprint Cup zijn Paul Menard, Kevin Harvick, Jeff Burton en Clint Bowyer.

Het team won tot nog toe drie titels in de Nationwide Series, in 2001 en 2006 met Kevin Harvick, in 2008 met Clint Bowyer. De titel in de Camping World Truck Series werd gewonnen met Mike Skinner in 1995 en Austin Dillon in 2011.

Galerij

Externe link
 Officiële website (gearchiveerd op 25 januari 2012)

NASCAR


text:
Mon Noël en Alaska  () est un téléfilm américain réalisé par Jonathan Wright et diffusé le .

Synopsis
Une jeune pilote vivant à Seattle retourne en Alaska après avoir hérité d'un ranch...

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Jonathan Wright
 Scénario : James Iver Mattson, B.E. Brauner, Teri Wilson
 Durée : 80 minutes
 Pays :

Distribution
 Ashley Williams : Zoey Hathaway
 Corey Sevier : Alec Wynn
 Genelle Williams : Karen Yazzi
 Laura Miyata : Anya Parker
 Jefferson Brown : Brock Parker
 Art Hindle : Otto Bismer
 Bill Lake : Chuck Baker
 Alix Sideris : Joan Hathaway
 Ron Lea : Doyle Hathaway
 Precious Chong : Tracie Walker
 Christopher Seivright : Geoff Peters
 Emily Shelton : Nellie
 Alexander Nunez : Danny
 Melody Johnson : Melissa Upson
 David Gingrich : Ryan Upson
 Cheri Maracle : State Trooper
 Barbara Rajnovich : Linda

Références

Liens externes

Téléfilm américain des années 2010
Téléfilm dramatique