text:
West Pensacola és una concentració de població designada pel cens dels Estats Units a l'estat de Florida. Segons el cens del 2000 tenia una població de 21.939 habitants.

Demografia
Segons el cens del 2000, West Pensacola tenia 21.939 habitants, 8.818 habitatges, i 5.502 famílies. La densitat de població era de 1.149,3 habitants/km².

Dels 8.818 habitatges en un 30% hi vivien nens de menys de 18 anys, en un 35% hi vivien parelles casades, en un 22% dones solteres, i en un 37,6% no eren unitats familiars. En el 30,7% dels habitatges hi vivien persones soles l'11% de les quals corresponia a persones de 65 anys o més que vivien soles. El nombre mitjà de persones vivint en cada habitatge era de 2,47 i el nombre mitjà de persones que vivien en cada família era de 3,08.

Per edats la població es repartia de la següent manera: un 27,8% tenia menys de 18 anys, un 10,1% entre 18 i 24, un 28,5% entre 25 i 44, un 20,5% de 45 a 60 i un 13,1% 65 anys o més.

L'edat mediana era de 34 anys. Per cada 100 dones de 18 o més anys hi havia 87,1 homes.

La renda mediana per habitatge era de 23.962 $ i la renda mediana per família de 29.045 $. Els homes tenien una renda mediana de 24.036 $ mentre que les dones 17.945 $. La renda per capita de la població era de 12.826 $. Entorn del 20,9% de les famílies i el 25,3% de la població estaven per davall del llindar de pobresa.

Poblacions més properes
El següent diagrama mostra les poblacions més properes.

Referències

Entitats de població de Florida


text:
John Lambert (15 July 1926 – 7 March 1995) was a British music composer and teacher.

Biography
John Arthur Neil Lambert was born at Maidenhead. After obtaining a post at the Royal College of Music, he lived at Brighton for the rest of his life, where he shared a house with organist Timothy Bond. He died in Brighton from liver cancer.

Music career
Lambert studied at the Royal Academy of Music, and then at the Royal College of Music. He studied with Nadia Boulanger privately in Paris; that study ended in 1953.

In 1958 Lambert was named Music Director at the Old Vic theatre; he retained that post until 1962, when he accepted a post as Professor of Composition at the Royal College of Music. At the Royal College he established a dedicated experimental music group.

Lambert taught many students who went on to become noted in their own right, including Oliver Knussen, Antony Cooke, Mark-Anthony Turnage, Simon Bainbridge, Gabriel Jackson and Julian Anderson. He also taught Javier Álvarez, Gary Carpenter, David Fanshawe, Jonathan Lloyd, Carlos Miranda and Barrington Pheloung.  The striking thing about this list is the musical diversity which is represented therein. Lambert retired from teaching in 1990.

Teaching style
Lambert was a gifted composer and an effective and influential teacher, and was widely regarded as "self-effacing".

For his entire teaching career, Lambert maintained an intense curiosity and openness to the latest trends in music. He stated that his musical development had been stinted by the lack of musical openness in mid-century England, and he hoped that his students would not suffer a similar deprivation. He exhibited this openness in his own curriculum; he regularly invited noted musical influences.

He encouraged musical students to develop an "analytical ear" - the ability to spot an interesting sound or phrase, then dissect it and sense its potential. He taught this technique in his Experimental Music Group, an improvisation seminar which he assembled each week from 1970 until 1990. This involved students both from the college and elsewhere, combining music with live electronics, theatre, dance, film and animation; a forum in which one could try out the most unexpected, even bizarre things and, if they did not come off, that was as important a discovery as if they did.

Musical compositions
Lambert was most productive in his later years. He progressed most rapidly after taking the Music Director post at the Old Vic, where he worked with noted musicians of the period, such as Franco Zeffirelli. He composed music for a range of productions, but also commissioned music from other composers such as Thea Musgrave and Michael Tippett (whose music for The Tempest, 1962, was one of the most striking products of this era).

Possibly Lambert's most imposing composition during his Old Vic period was his Organ Mass, composed in a five-year stretch (1964-1968). After that he produced happier, more direct music, such as Formations and Transformations (1973), and an opera, Family Affairs, which premiered at the 1988 Brighton Festival.

Lambert's later works include a choral work, Scale (1988), and string quartets. His Second String Quartet (1986) revealed a more intimate side. The most ambitious project was the cycle Sea-Change (1978–94), five contrasting works for ensemble and electronics.

References

1926 births
1995 deaths
20th-century classical composers
20th-century British composers
20th-century British male musicians
British classical composers
British male classical composers
British music educators

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Todd Boekelheide est un ingénieur du son et un compositeur de musique de films américain.

Biographie

Todd Boekelheide commence dans l'industrie du cinéma en entrant chez American Zoetrope en 1974. Deux ans plus tard, il quitte la société de Francis Ford Coppola pour travailler comme assistant monteur sur Star Wars, et plus tard comme monteur (son et image) sur L'Étalon noir. Ce dernier film le fait s'intéresser à la musique de film, et il commence des études de musique au Mills College à Oakland. En même temps que commence sa carrière de compositeur de musique de film, il se spécialise dans le mixage son, ce qui lui vaut un Oscar pour Amadeus.

Filmographie (sélection)

comme ingénieur du son
 1979 : L'Étalon noir (The Black Stallion) de Carroll Ballard
 1983 : L'Étoffe des héros (The Right Stuff) de Philip Kaufman
 1983 : Un homme parmi les loups (Never Cry Wolf) de Carroll Ballard
 1984 : Amadeus de Miloš Forman
 1986 : Mosquito Coast (The Mosquito Coast) de Peter Weir
 1988 : L'Insoutenable Légèreté de l'être (The Unbearable Lightness of Being) de Philip Kaufman
 1989 : Le Sang des héros (The Blood of Heroes) de David Webb Peoples
 1990 : Henry et June (Henry and June de Philip Kaufman
 1990 : La Nurse (The Guardian) de William Friedkin
 1990 : Aux sources du Nil (Mountains of the Moon) de Bob Rafelson
 1997 : The Game de David Fincher
 1999 : Fight Club de David Fincher
 2000 : Un automne à New York (Autumn in New York) de Joan Chen
 2002 : Panic Room de David Fincher

comme compositeur ou musicien
 1985 :  de Wayne Wang
 1988 : Le Sang des héros (The Blood of Heroes) de David Webb Peoples
 1988 : Deadly Dreams de Kristine Peterson
 1989 : Hard Act to Follow d'Issam Makdissy
 1991 : Exposure de Walter Salles
 1993 : Digger de Rob Turner
 1993 : Shimmer de John Hanson
 1994 : Nina Takes A Lover d'Alan Jacobs
 1998 : One de Tony Barbieri
 2002 : The Outsider de Randa Haines
 2003 : Le Pilote (Spin) de James Redford

Distinctions
 Oscar du meilleur mixage de son

Récompenses
 en 1985 pour Amadeus

Nominations
 en 1984 pour Un homme parmi les loups

Notes et références

Liens externes

Ingénieur du son américain
Compositeur américain de musique de film
Musicien américain
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Lieu de naissance inconnu
Oscar du meilleur mixage de son
Étudiant du Mills College


text:
Acacia muelleriana är en ärtväxtart som beskrevs av Joseph Henry Maiden och Richard Thomas Baker. Acacia muelleriana ingår i släktet akacior, och familjen ärtväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Akacior
muelleriana


text:
Szyliny (Duits: Schillinnen; 1938-1945: Heidensee) is een plaats in het Poolse woiwodschap Ermland-Mazurië, gelegen in het district Gołdapski. De plaats maakt deel uit van de stad- en landgemeente Gołdap.

Plaats in Ermland-Mazurië


text:
Pospelikhinsky (masculine), Pospelikhinskaya (feminine), or Pospelikinskoye (neuter) may refer to:
Pospelikhinsky District, a district of Altai Krai, Russia
Pospelikhinsky (rural locality), a rural locality (a settlement) in Altai Krai, Russia


text:
Jynx Maze (* 6. Oktober 1990 in Long Beach, Kalifornien, bürgerlicher Name Victoria Elson) ist eine US-amerikanische Pornodarstellerin.

Leben und Werdegang
Maze wurde 1990 in Long Beach, Kalifornien, geboren. Ihr Vater hat sowohl irische als auch schottische Wurzeln. Die Mutter ist Peruanerin. Sie spricht fließend Englisch und Spanisch.

Bevor sie zur Pornodarstellerin wurde, hat sie als Stripperin in Chico, Kalifornien, gearbeitet. Ihre Karriere begann sie 2010 im Alter von 19 Jahren und debütierte in Barely Legal (Teil 112) von Hustler.
Die Internet Adult Film Database (IAFD) listete im Dezember 2022 insgesamt 552 Filme, in denen sie mitgewirkt hat.

Nominierungen für Auszeichnungen
 2012: XRCO Award, Cream Dream
 2012: AVN Award, fünf Nominierungen
 Best Anal Sex Scene in Slutty & Sluttier 13 (2010)
 Best Three-Way Sex Scene (G/B/B) in Sex Appeal (2010)
 Best Tease Performance in Big Wet Asses 18 (2010)
 Best Double Penetration Sex Scene in Anal Fanatic 2 (2011)
 2013: AVN Award, Best Tease Performance  in Slutty & Sluttier 15 (2011)

Filmographie (Auswahl)
 Ass Worship 12 (2010)
 Big Wet Asses 18 (2010)
 Face Fucking Inc. 10 (2010)
 Slutty and Sluttier 13 (2010)
 The Human Sexipede (First Sequence: A Porn Parody) (2010)
 Ass Worship 13 (2011)
 Assassins (2011)
 Jerkoff Material 6 (2011)
 Face Fucking Inc. 11 (2011)
 Oil Overload 5 (2011)
 Slutty and Sluttier 15 (2011)
 Strap Attack 14 (2011)
 Teens Like It Big 9 (2011)
 Asses of Face Destruction 11 (2012)
 Big Mouthfuls 21 2013
 My First Interracial 10 (2017)

Weblinks

Quellen

Pornodarsteller
Pseudonym
US-Amerikaner
Geboren 1990
Frau


text:
Cet article présente la liste des députés européens de Hongrie  élus lors des élections européennes de 2019 en Hongrie.

Députés européens élus en 2019

Entrants et sortants

Changement d'affiliation

Références

9


text:
Rezerwat przyrody Wyspy Białobrzeskie – wodny rezerwat przyrody położony na terenie gmin Słubice i Bodzanów, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim.

Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 2 listopada 1994 r. (, rej. woj. nr 138). Obejmuje obszar wysp, piaszczystych łach oraz wód rzeki Wisły o łącznej powierzchni 273,02 ha (akt powołujący podawał 140 ha); jego otulina zajmuje 292,36 ha.

Jest to rezerwat typu faunistycznego (PFn), podtypu ptaków (pt), utworzony w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących w Polsce ptaków siewkowatych: mew, rybitw i sieweczek.

Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną.

Rezerwat leży na terenie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk "Kampinoska Dolina Wisły" PLH140029 i obszaru specjalnej ochrony ptaków "Dolina Środkowej Wisły" PLB140004. Jego otulina graniczy na północnym zachodzie z rezerwatem "Kępa Wykowska".

Przypisy

Rezerwaty przyrody w gminie Bodzanów
Rezerwaty przyrody w gminie Słubice (województwo mazowieckie)


text:
La saison 2022-2023 du Paris Football Club, voit le club disputer la quatre-vingt-quatrième édition du Championnat de France de football de Ligue 2, championnat auquel le club participe pour la sixième fois depuis 1983, ceci après avoir terminé quatrième de Ligue 2 2021-2022.

Championnat de France de Ligue 2

Première moitié de saison

Seconde moitié de saison

Parcours en coupes

Coupe de France de football

Le Paris Football Club entame sa campagne lors du  de la Coupe de France 2022-2023.

Annexes

Notes

Références

Feuilles de match

Articles connexes
 Paris Football Club
 Histoire du Paris Football Club
 Championnat de France de football de deuxième division 2022-2023

Lien externe
 Site officiel du Paris Football Club

Paris
Saison du Paris FC
Championnat de France de football de deuxième division 2022-2023
Sport à Paris en 2022
Sport à Paris en 2023


text:
Political cleansing of population is eliminating categories of people in specific areas for political reasons. The means may vary from forced migration to genocide.

Politicide

Politicide is the deliberate physical destruction or elimination of a group whose members share the main characteristic of belonging to a political movement. It is a type of political repression and one of the means which is used to politically cleanse populations, with another means being forced migration. It may be compared to genocide or ethnic cleansing, both of which involve the killing of people based on their membership in a particular racial or ethnic group rather than their adherence to a particular ideology.

Politicide is used to describe the killing of groups that would not otherwise be covered by the Genocide Convention. Social scientists Ted Robert Gurr and Barbara Harff use politicide to describe the killing of groups of people who are targeted not because of their shared ethnic or communal traits but because of "their hierarchical position or political opposition to the regime and dominant groups." Harff studies genocide and politicide, sometimes shortened as geno-politicide, in order to include the killing of political, economic, ethnic and cultural groups. Manus Midlarsky uses politicide to describe an arc of large-scale killing from the western parts of the Soviet Union to China and Cambodia. In his book The Killing Trap: Genocide in the Twentieth Century, Midlarsky raises similarities between the killings of Joseph Stalin and Pol Pot.

Under the Genocide Convention, the crime of genocide generally applies to mass murder of ethnic rather than political or social groups. Protection of political groups was eliminated from the United Nations resolution after a second vote because many states, including Stalin's Soviet Union, anticipated that clause to apply unneeded limitations to their right to suppress internal disturbances. Scholarly study of genocide usually acknowledges the United Nations omission of economic and political groups, and uses mass political killing datasets of democide, and genocide and politicide, or geno-politicide. Killings by the Khmer Rouge in Democratic Kampuchea have been labeled genocide or autogenocide, and the deaths under Leninism and Stalinism in the Soviet Union, and Maoism in Communist China have been controversially investigated as possible cases; the Soviet famine of 1932–1933 and the Great Chinese Famine during the Great Leap Forward have been controversially "depicted as instances of mass killing underpinned by genocidal intent."

Typical reasons
Some groups attempt to eliminate the base of support for political opponents such as insurgents. This happens in many countries with high levels of insurgency such as Colombia. It may be a means for and referred to as pacification.

See also

 Anti-communist mass killings
 Classicide
 Cuban exiles
 Death squads
 Desaparecidos
 Extrajudicial killing
 Forced settlements in the Soviet Union
 Human rights violations in Pinochet's Chile
 Hundred Flowers Campaign
 Mass killings under communist regimes
 Population transfer in the Soviet Union
 White Terror (disambiguation)
 Red Terror (disambiguation)

References

Further reading

 Harff, Barbara (2004). "Genocide Politicide". Integrated Network for Societal Conflict Research. University of Maryland, College Park.
 Mesko, Zoltan G. (2003). The Silent Conspiracy: A Communist Model of Political Cleansing at the Slovak University in Bratislava after the Second World War. .

Forced migration
Genocide
Political and cultural purges


text:
Mionga ki Ôbo (Theatrically: Mionga ki Ôbo: Mar e Selva), is a 2002 São Toméan documentary film directed by Ângelo Torres and co-produced by Luis Correia and Noé Mendelle for LX Filmes.

The film deals with the amazing journey of the oldest inhabitants of the island of São Tomé: The Angolares. They are reputedly descendants of Angolan slaves who survived a 1540 shipwreck. This is one of few films filmed and documented in São Tomé and Príncipe.

Cast
 Nezó as himself - Painter, Musician, Sculptor
 Vino Sr. as himself - Retired Fisherman
 João Sr. as himself - Retired Fisherman
 Baltazar Quaresma as himself - Student
 Julieta Paulina Lundi as himself - Fisherman
 Bibiano da Silva as himself - Fisherman who no longer fishes
 Fernando Sr. as himself - Merchant
 António Soares Pereira as himself - Fisherman
 Liga Liga as himself - Healer
 Dance Group of S. João dos Angolares as Themselves
 Voice of the King Group as Themselves
 Bulauê Group as Themselves
 Congo Dance Group as Themselves
 Anguené Group as Themselves

References

External links

 Mionga ki Ôbo in YouTube

2002 films
Films set in São Tomé and Príncipe
2002 documentary films
São Tomé and Príncipe films


text:
Le vendredi 2 avril 1971 est le 92 jour de l'année 1971.

Naissances
 Bruno Reuteler, sauteur à ski suisse
 Chico Slimani, chanteur gallois
 Christine Buchholz, personnalité politique allemande
 Conrad Leinemann, joueur de beach-volley canadien
 David Daniels, joueur de basket-ball canadien
 Dener (mort le 18 avril 1994), joueur de football brésilien
 Edmundo, footballeur brésilien
 Fatsah Bouyahmed, acteur franco-algérien
 Francisco Arce, footballeur paraguayen
 Gwenaëlle Aubry, philosophe et écrivaine française
 Hafez Makhlouf, militaire syrien
 Jaroslav Jeřábek, cycliste slovaque
 Magloire Ngambia, banquier et homme politique gabonais
 Martin Štěpánek, joueur de hockey sur glace tchèque
 Richard Raši, médecin et homme politique slovaque
 Todd Woodbridge, joueur de tennis australien
 Traci Braxton (morte le 12 mars 2022), autrice-interprète, présentatrice radio, personnalité de la télévision et philanthrope américaine
 Tyrone Howe, joueur de rugby
 Zeebra, musicien japonais

Décès
 Mohamed Bouassa (né en 1944), footballeur marocain
 Willy Lages (né le 5 octobre 1901), militaire allemand

Événements
 Fin du feuilleton télé américain Dark Shadows
 Sortie de l'album Donny Hathaway de Donny Hathaway
 Création de ligne 3 bis du métro parisien

Voir aussi
 2 avril et avril 1971


text:
Germainia tenax är en gräsart som först beskrevs av Benedict Balansa, och fick sitt nu gällande namn av Chai-anan. Germainia tenax ingår i släktet Germainia och familjen gräs. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gräs
tenax


text:
Svend Henningsen (født 28. september 1881 i København, død 7. juli 1941 sammesteds) var en dansk skibbygningsingeniør og underdirektør i Nakskov Skibsværft.

Henningsen var ældste søn af maler Frants Henningsen og Thora f. Vermeheren. Han viste tidligt gode tegneevner og som medlem af en talrig og berømt kunstnerfamilie, syntes en kunstnersik karriere derfor oplagt. Hans foretrukne og eneste motiv var imidlertid skibe og deres tekniske udformning, og således pejlede Henningsen sig i stedet ind på en karriere som skibbygningsingeniør allerede som barn. I 1900 rejste han til Skotland, hvor han uddannede sig på den tekniske højskole i Leith nord for Edinburgh samtidig med, at han fik sin praktiske uddannelse på et større nærliggende værft. Dernæst var han fra 1903-1905 ansat på en skibstegnestue i Flensborg for derefter at gennemgå et skibbygningskursus på universitetet  i Glasgow. Sideløbende med sin uddannelse var han i sommermånederne ansat hos Burmeister & Wains skibsværft på Refshaleøen, hvor han både arbejdede i tegnestuen og på driftskontoret. Ved endt uddannelse i 1908 blev han tilknyttet Ø.K.'s skibsinspektion som maskiningeniør under dieselmotorernes første tid, og herfra kom han videre til det nyligt oprettede Nakskov Skibsværft, hvor han hurtigt avancerede til overingeniør og i 1937 til underdirektør. Henningsen ledede her konstruktionen af skibene og deres bygning og udrustning i en afgørende periode, hvor adskillige store motorskibe blev bygget.

Henningsen giftede sig i 1909 med Vanda Christiane f. Herforth, datter af grosserer Joseph Herforth. Parret fik en søn, grosserer Niels Henningsen, samt to døtre som henholdsvis giftede sig med øjenlæge Peter Kindt og grosserer Ernst baron Wedell-Wedellsborg.

Kilder
 Politiken, 10. juni 1941
 Berlingske Tidende, 10. juni 1941

Danskere i 1900-tallet
Personer fra København
Ingeniører fra Danmark


text:
Super Columbine Massacre RPG! es un videojuego de rol creado por Danny Ledonne y lanzado el 20 de abril de 2005. El juego recrea el incidente de 1999 en el instituto Columbine, cerca de Littleton (Colorado). Los jugadores adoptan el papel de los pistoleros Eric Harris y Dylan Klebold y escenifican la masacre, con flashbacks que narran partes de las vivencias pasadas de Harris y Klebold. El juego arranca el día de los tiroteos y acompaña a Harris y Klebold tras sus suicidios a aventuras ficticias en la perdición.

Ledonne había dedicado muchos años a la concepción de juegos, pero nunca había realizado ninguno debido a su falta de conocimientos de diseño y programación de juegos. Se inspiró para crear el videojuego sobre Columbine en su propia experiencia de acoso escolar y en el efecto que el suceso tuvo en su propia vida. El proyecto representa una crítica a la sensacionalista imagen que los medios de comunicación tradicionales dieron al tiroteo (en especial, al papel de los videojuegos), así como una forma de parodiar los propios videojuegos. Super Columbine Massacre se creó con el software de desarrollo de juegos RPG Maker 2000 de ASCII y tardó aproximadamente seis meses en completarse. Ledonne en un principio publicó el juego de forma anónima, publicando una declaración de artista sobre su obra después de que se revelase su identidad. Super Columbine Massacre se difundió gratuitamente en Internet y no atrajo mucha atención hasta 2006, cuando la amplia repercusión mediática propició cientos de miles de descargas.

La recepción de Super Columbine Massacre fue desfavorable; se criticó el título por banalizar las conductas de Harris y Klebold y las muertes de los inocentes. Los detractores consideraron que la presentación en forma de caricatura del juego y la trama secundaria en el infierno opacaban el mensaje del juego, pero recibió una pequeña valoración por ser un juego que trascendía las asociaciones estereotipadas del sector como forma de entretenimiento para el público infantil. Los temas y el contenido de Super Columbine Massacre provocaron que se incorporara a los debates sobre si los videojuegos causan violencia; el título se incluyó posteriormente como uno de los potenciales factores de motivación del autor del Tiroteo del Dawson College en 2006. El juego ha sido descrito como un título artístico, y Ledonne se ha convertido en un portavoz de los videojuegos como forma de arte, produciendo un documental en 2008 llamado Playing Columbine sobre su juego y su impacto.

Jugabilidad

Super Columbine Massacre RPG! es un videojuego de rol, en el que los jugadores controlan las acciones de los adolescentes Eric Harris y Dylan Klebold; la pareja que ingresó a la Escuela Secundaria Columbine de Colorado el 20 de abril de 1999 y mató a 13 personas antes de apuntarse sus propias armas en la biblioteca. Gran parte del juego tiene lugar en una vista en tercera persona, con los jugadores controlando a Harris y Klebold desde una perspectiva aérea. Los gráficos y los personajes recuerdan deliberadamente a un videojuego de la era de 16 bits; Si bien el contenido es violento, la violencia no se representa gráficamente.

Cuando los jugadores comienzan una batalla, la pantalla cambia a una vista en primera persona del enemigo; Los enemigos son nombrados por estereotipos u ocupaciones, como "Chica de clase alta", "Conserje", "Profesor de matemáticas" o "Deportista". El combate tiene dos opciones: "juego automático", donde el juego elige el arma a usar, o "juego manual", en el que el jugador decide usar un arma cuerpo a cuerpo, explosivo, pistola o maniobra defensiva contra los enemigos. Una vez que comienza una batalla, es imposible evitarla o escapar; el jugador debe matar al enemigo o morir. El texto narra eventos y acciones de batalla, como encontrar una bolsa u obtener un arma.

A medida que avanza el juego, se producen flashbacks que muestran eventos en la vida de Harris y Klebold que pueden haber causado que cometieran estos asesinatos; los eventos de la vida real se comprimen en el marco de tiempo del juego con fines narrativos. Gran parte de la trama se construye alrededor de los eventos tal como se cree que ocurrieron; las líneas de diálogo de los criminales a menudo se extraen textualmente de sus escritos o de sus propios videos caseros. En contraste con los gráficos de 16 bits hay fotografías digitalizadas del tiroteo o muestras de voz completa de informes de noticias; las fotos de la escuela se utilizan como fondo durante las escenas de batalla.

Trama
El juego comienza cuando la madre de Eric Harris lo despierta el 20 de abril de 1999. Harris llama a Dylan Klebold, y la pareja se reúne en el sótano de Harris para planear una serie de atentados que precederán a su rodaje planeado. Los dos recuerdan el acoso que experimentaron en Columbine High y expresan rabia hacia aquellos que perciben como sus verdugos. Harris y Klebold hacen un video, disculpándose con sus padres y pidiéndoles que no se culpen por lo que seguirá. Ambos jóvenes recogen sus pistolas y bombas, empacan una bolsa con armas y se van de casa.

En la siguiente escena Harris y Klebold están parados fuera de su escuela secundaria. El jugador los guía a la cafetería para plantar sus bombas de propano cronometradas sin ser detectados por cámaras de seguridad o monitores de pasillo. Una vez colocados los explosivos, los dos se detienen un momento en una colina a las afueras de la escuela y discuten sobre su alienación y hostilidad. Después de que las bombas no exploten como habían planeado, Harris y Klebold deciden entrar en la escuela y asesinar a tanta gente como puedan; el número final de muertos depende del jugador. Después de deambular por la escuela disparando a inocentes, Harris y Klebold se suicidan. Se reproduce un montaje de clips que muestran los cadáveres de Harris y Klebold, estudiantes consolándose unos a otros y fotos de la infancia de los pistoleros.

La segunda parte del juego muestra a Klebold solo en el infierno. Después de combatir a los demonios y monstruos del videojuego Doom, Klebold se reúne con Harris, y profesan su entusiasmo por la oportunidad de vivir su videojuego favorito. La pareja se encuentra en la "Isla de las Almas Perdidas", donde conocen a personajes de ficción como Pikachu, Bart Simpson, Mega Man, Mario y personalidades como J. Robert Oppenheimer, JonBenét Ramsey, Malcolm X, Ronald Reagan y John Lennon. A continuación, entregan un ejemplar de Ecce Homo a Friedrich Nietzsche antes de luchar contra el diseño de Satanás de South Park. Tras su victoria, Satanás les felicita por sus hazañas.

El juego vuelve al instituto Columbine, donde se celebra una conferencia de prensa sobre los asesinatos. Algunos de los diálogos aparecen tal y como se pronunciaron tras el suceso real, mientras que otras líneas caricaturizan las fuerzas políticas que actuaron tras los asesinatos. La conferencia hace referencia a la defensa del control de armas, al fundamentalismo religioso y a la implicación de los medios de comunicación en Marilyn Manson y los videojuegos que jugaban como culpables del tiroteo.

Véase también

 Masacre de la Escuela Secundaria de Columbine
 Pico's School

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Super Columbine Massacre RPG!
 Sitio web oficial del documental Playing Columbine

Videojuegos de 2005
Videojuegos de rol
Videojuegos de un jugador
Videojuegos censurados
Controversias en los videojuegos
Videojuegos desarrollados en Estados Unidos
Videojuegos ambientados en 1999


text:
Tristan Bordmann est un directeur de la photographie, réalisateur et auteur français de bande dessinée, né le  novembre 1983 à Mulhouse (Haut-Rhin).

Biographie
Tristan Bordmann a grandi en Alsace et dans le département des Vosges, dans lequel il vit depuis 2015.

Il obtient le baccalauréat (série S) en 2001. Il décroche un BTS Cinéma à Rouen en 2003. Il poursuit ses études en licence et master « Cinéma » à Paris III et Paris VII.

Depuis 2011, il exerce la profession de directeur de la photographie. Il a notamment été directeur de la photographie pour les films L'Été de Giacomo (2012) et Bientôt les jours heureux d'Alessandro Comodin.

Films

Réalisation
Le Monde du silence, 2013, société de production Le Clou.
Voyage en Astrylie :  L'organigramme, 2016, société de production Le Clou.
La Montée impossible, 2018, film documentaire, société de production Le Clou.

Direction de la photographie
 L'Été de Giacomo, réalisation Alessandro Comodin, 2012
 Changement de propriétaire, réalisation Aurélien Levêque et Luba Vink, 2015 (film documentaire)
 Bientôt les jours heureux, réalisation Alessandro Comodin, 2016
 Le Liseré vert, réalisation Gilles Weinzaepflen, 2019

Publications
 Voyage en Astrylie, 2016, coédition Le Clou et Orbis Pictus Club.
 La Biche blanche, 2018, conte fantastique et album graphique, coédition Luce et Shellac.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Présentation sur le site des Imaginales
 Sur Le Clou
 Sur lussasdoc
 Sur La Vènerie

Directeur de la photographie
Réalisateur français
Écrivain français de fantasy
Étudiant de l'université Sorbonne Nouvelle
Étudiant de l'université Paris-Diderot
Naissance à Mulhouse
Naissance en novembre 1983


text:
Roberto José Kriete Ávila (* 1952 oder 1953 in San Salvador) ist ein salvadorianisch-kolumbianischer Unternehmer. Er ist Vorsitzender der Kingsland Holdings (Bahamas), das größter Minderheitsaktionär der Avianca Holdings ist, sowie Präsident der familieneigenen Grupo Kriete. Am 24. Mai 2019 wurde Kriete von der US-amerikanischen Fluggesellschaft United Airlines, aufgrund bestimmter Rechte die diese in ihrer Beziehung zu BRW Aviation als 78,1 Prozent Mehrheitsaktionär von Avianca ausübt, zum Vorsitzenden des Verwaltungsrats der kolumbianischen Fluggesellschaft Avianca ernannt, mit der Anweisung, den CEO und das Direktorium neu zu bestimmen.

Leben

Herkunft und Familie
Roberto José Kriete Ávila entstammt einer reichen salvadorianischen Familie. Zusammen mit seinem Verwandten Ricardo Poma ist er der einzige Salvadorianer, der laut der Zeitschrift Forbes, auf der Liste der Reichen in Mittelamerika steht. Das Familienvermögen begann mit seinem deutschstämmigen Großvater Ricardo Kriete, der aus San Francisco nach San Salvador gekommen war und eine mittelamerikanische einheimische Kaffee-Erbin aus Usulután heiratete. Nach dem Engagement in der Agroindustrie begann 1961 die Familie das Abenteuer in der Luftfahrtindustrie. Krietes Vater kaufte von einem Neuseeländer 30 Prozent der Anteile an Transportes Aéreos de Centro América (TACA) und gab die Leitung des Unternehmens an seinen Sohn, der durch die Einbeziehung der Familie die Beteiligung an TACA seit 1980 auf 98 Prozent erweitert hat.

Ausbildung und Karriere
Er erwarb einen MBA am Boston College und einen Bachelor-Abschluss an der Santa Clara University. Ab dieser Zeit begann er, Beziehungen zu Fluggesellschaft United Airlines aufzubauen, kehrte jedoch nach El Salvador zurück, wo er im Laufe der Jahre zum reichsten Geschäftsmann wurde. In seiner bisherigen Karriere war er stellvertretender Direktor bei Real InterContinental San Salvador, Vorsitzender der Compania de Inversiones del Grupo Kriete und Vorsitzender und CEO der TACA Holdings. Kriete war von Februar 2010 bis August 2013 im Vorstand der Avianca Holdings, Sekretär und Direktor der Banco Agricola Comercial de El Salvador S.A., Vorsitzender der Fundación Coatepeque de El Salvador und an der Spitze von zwölf weiteren verschiedenen Unternehmen.

Er ist Mitglied des Board of Directors des mexikanischen Telekommunikationsunternehmens Telmex. Er ist Mitglied des Verwaltungsrates von AGAPE und Mitglied des Verwaltungsrates von Aveos Fleet Performance Inc. Er war Mitglied des Verwaltungsrates der Banco Agrícola El Salvador. Er war Gründer und auch Vorstandsmitglied der Billigfluggesellschaft Volaris in Mexiko. Er hat eine Offiziersmedaille der Ehrenlegion der französischen Regierung und den Ehrenpreis 2007 des Thinktanks Fundación Salvadoreña para el Desarrollo Económico y Social (FUSADES) erhalten.

Privates
Roberto Kriete ist mit Celina Sol de Kriete verheiratet und sie haben zwei Söhne.

Weblinks
 Loren Moss: Aerial Combat: United Airlines Ejects Avianca Chairman Efromovich, Replaces Him With Arch-Nemesis Kriete. In: financecolombia.com. 27. Mai 2019

Einzelnachweise

Unternehmer (El Salvador)
Unternehmer (21. Jahrhundert)
Manager
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Salvadorianer
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann


text:
Cette liste montre les marques de chewing-gum ou gomme à mâcher dans le monde.

Les marques de chewing-gum sont classées par pays.

Les chewing-gum par pays

Excel
 Juicy Fruit
 Trident
 Hubba Bubba

Stimorol

Freedent
 Hubba Bubba
 Airwaves
 Trident
 Eclipse
 Big League Chew

Alco
 Better Ball
 Bell / Bull
 Candy
 Dandy
 Globo (Algérie française)
 Health Gum
 Hollywood Chewing Gum
 king
 Kréma, chewing-gum POP
 Marbett
 Malabar
 May
 Olympiad
 OneGum
 Royal
 Shoot
 Sphero
 Spring gum
 Tarzan
TooGood

Black Black
 Braingym

Chiclets


text:
Le Centre Hospitalier Broussais est situé dans la ville de Saint-Malo.  Il appartient au  Groupement Hospitalier de Territoire (GHT) Rance Emeraude qui rassemble les centres hospitaliers de Saint-Malo, Dinan et Cancale au sein d'un groupe hospitalier public.

Notes et références

Hôpital en Ille-et-Vilaine
Saint-Malo


text:
The Singleton is a British drama film, directed by Paul J. Lane. The film stars Marlon Blue, Karen Fairfax, Shane Hart, Jadey Duffield, Carl T. James and Gillian Broderick.

Plot

Cast
 Marlon Blue as Kudos
 Karen Fairfax as Alexa
 Paul J. Lane as Crimson Blake
 Jadey Duffield as Karma
 Shane Hart as Jeremiah
 Tony Fadil as Father Tom
 Trevor Clarke as Uncle
 Gillian Broderick as Sister Mary
 Sally Bosman as Nanna
 Kerry Hurst as Layla
 Carl T. James as Father Kerry
 Mark Kempson as Tim
 Alan Lambert as John
 Julie Petite as Safro
 Scott Lincoln as Father Flint
 Luis J. Rose as Scarlett
 Mark Der Ver as Barman

Filming locations
Filming took place in Devon, Plymouth, Sutton Valence, Berlin and in Málaga, Spain

Release
The film was released on 21 December 2015.

References

External links

2010s English-language films


text:
Анатолий Иванович Свиридёнок () — советский и белорусский учёный в области материаловедения и трибологии, доктор технических наук (1976), профессор (1981), академик НАНБ (1986, Член-корреспондент с 1984).

Биография
Родился 07.07.1936 в г. Орша.
Окончил механический факультет Белорусского института инженеров железнодорожного транспорта (1959).
Работал в Отделе механики полимеров (с 1969 г. Институт механики металлополимерных систем) АН БССР, с 1967 г. заведующий лабораторией, с 1969 г. заместитель директора по научной работе, в 1979—1982 гг. и. о. директора, с 1982 г. директор.
В 1990—2006 гг. директор, с 2006 г. заведующий лабораторией Научно-исследовательского центра проблем ресурсосбережения НАН Беларуси.

В 1987—1992 гг. член Президиума Академии.

С 1991 г. главный редактор журнала «Трение и износ».

Лауреат Государственной премии БССР 1972 г. — за разработку теоретических основ создания фрикционных материалов и конструкций из полимеров и металлополимеров и внедрение их в народное хозяйство.
Награждён орденом «Знак Почёта» (1981), медалями. Почетный профессор Гродненского государственного университета (2009).

Научные труды
Автор более 200 научных работ, в том числе 16 монографий, более 100 изобретений в области материаловедения полимерных композитов, трения и изнашивания твердых тел. Монографии «Трение и износ материалов на основе полимеров», «Акустические и электрические методы в триботехнике» и «Электрические явления при трении полимеров» переведены на английский язык и изданы в Великобритании и США.

 Friction and wear in polymer-based materials. — Oxford; New York: Pergamon Press, 1982.

Примечания

Литература
 Анатолий Иванович Свириденок: (К 80-летию со дня рождения) // Трение и износ. — 2016. — № 3. — С. 383—384.
 Наш первый академик / В. Старжинский // Путь в науку : Очерки о докторах и профессорах — выпускниках гомельских вузов. — Выпуск 1 : Доктора и профессора — выпускники БелГУТа / сост-ль: С. В. Щербаков. — Гомель : БелГУТ, 2004. — С. 105—109.


text:
Mary-Anne O'Connor is an Australian novelist.

Biography
O'Connor grew up in Wahroonga, Sydney, the daughter of Dorn and Australian artist Kevin Best. In 2015 she published her first novel Gallipoli Street through HQ, later acquired by HarperCollins Australia. O'Connor has since published six subsequent novels through HarperCollins: Worth Fighting For (2016), War Flower (2017), In A Great Southern Land (2019), Where Fortune Lies (2020), Sisters of Freedom (2021), Dressed By Iris (2022),  and Never to Surrender (2023).

Bibliography
Novels

Gallipoli Street (2015)
Worth Fighting For (2016)
War Flower (2017)
In A Great Southern Land (2019)
Where Fortune Lies (2020)
Sisters of Freedom (2021)
Dressed By Iris (2022)
Never to Surrender (2023)

References

External links
 Podcast: Mary-Anne O'Connor, Author of In a Great Southern Land, Discusses her Creative Family and Getting Published
 Mary-Anne O'Connor Twitter Profile
 Mary-Anne O'Connor Official Website

21st-century Australian novelists
21st-century Australian women writers
Australian women novelists
Living people
Australian people of Irish descent
Australian people of Welsh descent
Australian people of English descent
Year of birth missing (living people)


text:
Kazimierz Gliński ps. Kazimierz Poroh (ur. 13 czerwca 1850 w Wasylówce k. Kijowa, zm. 1 stycznia 1920 w Nałęczowie) – polski poeta, dramaturg i powieściopisarz.

Życiorys
Pochodził ze zubożałej rodziny ziemiańskiej. Był synem Ludwika Glińskiego oraz ojcem Mieczysława Glińskiego. Szkołę średnią ukończył w Berdyczowie. W 1868 wstąpił na wydział historyczno-filologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1873 roku przeniósł się z Krakowa do Warszawy. Wielokrotnie przebywał w Nałęczowie, gdzie zmarł. Został pochowany na miejscowym cmentarzu. Pisarza upamiętnia tablica umieszczona na budynku zarządu Spółki Zakładu Leczniczego w Nałęczowie.

Twórczość
Był autorem szeregu powieści historycznych, dramatów i zbiorów poezji. Pierwsze poezje drukował w czasopiśmie krakowskim "Kalina" oraz lwowskiej "Strzesze".

Dzieła
 Wspomnienie Tatrów: z marzeń o szarej godzinie – wyd. Warszawa 1890
 Ballady i powieści – wyd. 1901
 Pan Filip z Konopi Cz. 1–3. Z nieznanych dotąd żadnemu historykowi rękopisów sumiennie odtworzył i do publicznej wiadomości
 Boruta. Powieść z lat dawnych – wyd. 1904
 Królewska Pieśń – poemat, wyd. 1907
 Bajki Niekrasickiego – poezje, wyd. 1910
 Bajki – wyd. 1912
 Bonawentura Dzierdziejewski. Powieść obyczajowa z czasów stanisławowskich, spisana z opowiadań ojca mojego – powieść historyczna, wyd. 1919
 Ostrzeżenica – wyd. 1920
 Ave! – nowela, wyd. 1922
 Cecora. Powieść historyczna z pierwszej połowy XVII w. – 1902

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Kazimierz Gliński w Federacji Bibliotek Cyfrowych
 Bibliografia autora
 Dzieła Kazimierza Glińskiego w bibliotece Polona

Polscy dramaturdzy XIX wieku
Polscy dramaturdzy XX wieku
Polscy poeci XIX wieku
Polscy poeci XX wieku
Polscy prozaicy XIX wieku
Polscy prozaicy XX wieku
Polscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej
Polska szlachta
Urodzeni w 1850
Zmarli w 1920
Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej


text:
Hécourt ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Eure in der Region Normandie (vor 2016 Haute-Normandie). Sie gehört zum Arrondissement Les Andelys (bis 2017 Évreux) und zum Kanton Pacy-sur-Eure. Die Einwohner werden Hécourtais genannt.

Geografie
Hécourt liegt etwa 19 Kilometer ostsüdöstlich von Évreux. Die Eure begrenzt die Gemeinde im Westen. Umgeben wird Hécourt von den Nachbargemeinden Aigleville im Norden, Chaignes im Nordosten, Villegats im Osten und Nordosten, Breuilpont im Süden und Südosten, Merey im Südwesten, Gadencourt im Westen sowie Fains und Pacy-sur-Eure im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Taurin

Weblinks

Ort in der Normandie
Ort an der Eure


text:
Отто Дитце (, , ) — городской архитектор Митавы, один из авторов проекта реконструкции центра Риги (1857) вместе с И.Фельско, активный популяризатор стиля неоготики в архитектуре Лифляндии.

Биография
Родился в Хемнице (Саксония). Прибыв в Лифляндию по окончании строительной школы на родине, первоначально работал в мастерской Иоганна Фельско, в практике которого уже в 1850-е годы прослеживаются элементы неоготики.

Этим стилем увлёкся и Дитце, став одним из его активных популяризаторов.

В августе 1856 года гражданский инженер Генрих Роберт Отто Дитце обвенчался с Шарлоттой Луизой Киндерманн в Рижской Домской церкви.

Дитце наиболее известен по своей работе в Митаве в 1863—1872 годах в качестве городского архитектора.  Этот пост он занял после Адольфа Винберга в 1863 году.

В стиле неоготики Дитце построил дом латышского пастора на Петровской улице (1864), красный кирпич которого перекликался со средневековой архитектурой Мекленбурга, а полукруглые арочные окна — с ганноверской школой.

Большая хоральная синагога (1868), построенная на берегу Дриксы на Водяной улице, выполнена в стиле ренессанса и дополнена готическими оконными розетками.

Значительным событием в жизни города Митавы стало строительство железнодорожной линии Рига-Митава-Мажейки, открытой в 1868 году. Для неё Дитце спроектировал внушительных размеров вокзал, который был построен в 1882 году под руководством инженера Дозе. Для этого строения характерен стиль Дитце: вытянутое в длину здание с выделенной центральной частью и небольшими ризалитами, полукруглые оконные проёмы.

В Голдингене Дитце восстановил кирпичный мост (самый длинный кирпичный мост Европы — 164 м) через реку Вента (1874), построил Новую ратушу (1868), выполнил обновление Лютеранской церкви Святой Екатерины (1868).

В Либаве спроктировал перестройку Кафедральной церкви  Святой Троицы (1865/1866) и колокольни Церкви Святой Анны.

Один из главных разработчиков проекта реконструкции территории бывших городских укреплений в Риге (1857, совместно с Фельско) с превращением её аристократически-презентабельную зону города, которую должно было озеленить.

В Риге по проектам Дитце было построено около 30 домов — как каменных, так и деревянных. В их числе  д. 5 на улице Маза Пилс (1873), на улице Пелду д. 26/28 (перестройка 1882), на улице Аудею (дом 13, 1873 год, для издательства Л. Бланкенштейна, в последние годы здание практически не использовалось и разрушалось. Принято решение о его сносе).

Генрих Роберт Отто Дитце скончался в Риге 17 октября 1890 года, отпевание состоялось в Реформатской церкви.

Объекты

Дома в Риге

 Маза Пилс, 5 (1873)
 Пелду, 26/28 (перестройка 1882)
 Аудею, 13 (1873 год) - издательство Л. Бланкенштейна
 Клостера, 5 (1873)
 Шкюню, 10 (1877)
 Аристида Бриана, 4 (1880)
 Вальню, 45 (1880) и 41 (1888)
 Таллинас, 26 (1881)
 Элизабетес, 39 (1881, сгорело)
 Ерсикас, 12 (1881) и 29 (1883)
 Гертрудес, 75 (1882)
 Александра Чака, 48 (1882)
 Кришьяня Барона, 28 (1882) и 33а (1890)
 Дзирнаву, 153 (1882)
 Марияс, 19 (1882)
 Баложу, 17 (1883)
 Мейстару, 25 (1883)
 Лачплеша, 68 (1884)
 Авоту, 23 (1885)
 Бривибас, 128 к-1 (1885) и 162 (1887)
 Калнциема, 7а (1890)

Ссылки
 Riga Architects 11 - Otto Dice (Dietze)

Примечания

Архитекторы Риги
Лифляндская губерния
Архитектура Латвии
История Елгавы
История Риги
История Лиепаи


text:
Hamda Al Qubaisi (Abu Dhabi, 8 augustus 2002) is een autocoureur uit de Verenigde Arabische Emiraten. Haar vader Khaled Al Qubaisi en zus Amna Al Qubaisi zijn eveneens autocoureurs.

Carrière

Karting
Al Qubaisi begon haar autosportcarrière in het karting in 2015. In 2016 was zij de eerste coureur uit de Verenigde Arabische Emiraten die deelnam aan de CIK-FIA Karting Academy Trophy. In 2017 werd zij derde in het IAME X30 Championship.

Formule 4
In 2019 stapte Al Qubaisi over naar het formuleracing en debuteerde zij in het Italiaans Formule 4-kampioenschap bij het team Abu Dhabi Racing by Prema als teamgenoot van haar zus Amna. Zij nam deel aan twee van de zeven raceweekenden, waarin plaats 21 in de seizoensfinale op het Autodromo Nazionale Monza haar beste resultaat was.

In 2020 begon Al Qubaisi het seizoen in het Formule 4-kampioenschap van de Verenigde Arabische Emiraten bij Abu Dhabi Racing. Al in het eerste weekend op het Dubai Autodrome behaalde zij haar eerste podiumplaats, en in het derde weekend op het Yas Marina Circuit won zij haar eerste race. In het laatste weekend in Dubai voegde zij hier nog twee zeges aan toe. In totaal stond zij twaalf keer op het podium. Met 258 punten werd zij achter Francesco Pizzi, Lorenzo Fluxá en Nico Göhler vierde in de eindstand. Vervolgens keerde zij terug in de Italiaanse Formule 4 bij Abu Dhabi Racing. Zij behaalde twee top 10-finishes, met een negende plaats op Monza als beste resultaat. Met 3 punten eindigde zij op plaats 25 in het klassement. Ook reed zij in het weekend op de Hockenheimring Baden-Württemberg van het ADAC Formule 4-kampioenschap als gastcoureur.

In 2021 reed Al Qubaisi opnieuw in het Formule 4-kampioenschap van de Verenigde Arabische Emiraten voor Abu Dhabi Racing by Prema. Zij won twee races op het Yas Marina Circuit en een op het Dubai Autodrome en stond in nog vier andere races op het podium. Met 221 punten werd zij achter Enzo Trulli, Dilano van 't Hoff en Kirill Smal opnieuw vierde in de eindstand. In de Italiaanse Formule 4 reed zij eveneens voor Prema. Op het Misano World Circuit Marco Simoncelli werd zij de eerste vrouwelijke coureur die een podiumplaats in deze klasse behaalde. In de rest van het seizoen eindigde zij nog drie keer in de top 10. Met 24 punten werd zij zeventiende in het klassement. In het Duitse kampioenschap reed zij opnieuw twee raceweekenden, ditmaal op de Red Bull Ring en het Circuit Zandvoort, waarin zij niet tot scoren wist te komen.

In 2023 keerde Al Qubaisi na een jaar afwezigheid terug in het Formule 4-kampioenschap van de Verenigde Arabische Emiraten, ditmaal bij het team Yas Heat Racing Academy, dat wordt gerund door het Yas Marina Circuit. Haar beste klasseringen waren twee zevende plaatsen op het Kuwait Motor Town en het Yas Marina Circuit en zij werd met twaalf punten twintigste in de eindstand.

Formula Regional
In 2022 debuteerde Al Qubaisi in het Formula Regional Asian Championship bij het team Abu Dhabi Racing by Prema, waar haar zus en haar vader Khaled haar teamgenoten waren. Een twaalfde plaats in de seizoensopener op Yas Marina was haar beste resultaat en zij eindigde puntloos op plaats 28 in het klassement. Aansluitend debuteerde zij in het Formula Regional European Championship bij Prema. In de races kwam zij nooit verder dan plaats 24 op de Red Bull Ring en in de laatste twee raceweekenden werd zij vervangen door haar zus. Zij eindigde puntloos op plaats 38 in het kampioenschap.

F1 Academy
In 2023 stapt Al Qubaisi over naar de F1 Academy, een nieuwe klasse voor vrouwen die door de Formule 1 wordt georganiseerd, waarin zij samen met haar zus voor MP Motorsport rijdt.

Externe link
 Statistieken op Driver Database

Autocoureur uit de Verenigde Arabische Emiraten


text:
Alfredo Martín Peterson es un atleta de taekwondo, de nacionalidad panameña que alcanzó grandes logros dentro del ciclo olímpico (continente americano) en la década de 1990.

Biografía
Peterson, nació en la ciudad de Panamá, República de Panamá, en el año 1968. Inició su carrera deportiva a los 7 años de edad. En el año 1988, obtuvo el título Campeón Nacional de Taekwondo.

Referencias

Deportistas de Panamá
Nacidos en Ciudad de Panamá


text:
Den danske Rimkrønike blev trykt i 1495, og er det første kendte skrift, som er trykt på dansk. Værket består af en række digte på sammenlagt lidt over 5000 verselinjer om de danske konger fra Kong Dan frem til Christian 1. Digtene er udformet som om de fremføres af kongerne selv i jeg-form. Værket blev formodentlig til i Sorø Kloster sidst i Christian 1.s tid.

Bogen blev trykt af Gotfred af Ghemen, en hollænder bosat i København.

Se også
 Rimkrønikerne
 Beretning om belejringen af byen Rhodos

Henvisninger

Eksterne links

 Den danske Rimkrønike  – Digital faksimile fra Det Kongelige Bibliotek, digitaliseret tekst og tekstbeskrivelse  på webstedet "Studér Middelalder på Nettet" (se også andre udgaver på Internetarkivet)
 Glossarium til den danske Riimkrønike  – udgivet af professor Christian Molbech (1825)
 En udgave fra 1841 med delvis moderniseret stavemåde og ordforklaringer
 En oversættelse til middelnedertysk fra det 15. århundrede: del 1, del 2

Rimkrønike


text:
Il Campionato francese di rugby a 15 di prima divisione 1907-1908 fu vinto dallo Stade français che sconfisse lo Stade bordelais UC in finale.

Per la quinta volta consecutiva le due squadre si trovarono in finale ma questa volta Lo Stade français mise fine alla serie di quattro titoli ottenuti dallo SBUC.

Semifinali

Finale

Altri progetti


text:
In der Liste der Bodendenkmale in Bronkow sind alle Bodendenkmale der brandenburgischen Gemeinde Bronkow und ihrer Ortsteile aufgelistet. Grundlage ist die Veröffentlichung der Landesdenkmalliste mit dem Stand vom 31. Dezember 2020.
Die Baudenkmale sind in der Liste der Baudenkmale in Bronkow aufgeführt.

Weblinks

 Geodaten im Geoportal Brandenburg mit Bodendenkmalen

!Bodendenkmale
!Bronkow
Bronkow


text:
Contra III: The Alien Wars (в Японії Contra Spirits (魂斗羅 スピリッツ), в PAL-регіоні Super Probotector: Alien Rebels) — відеогра 1992 року в жанрі «біжи і стріляй» для Super Nintendo Entertainment System від Konami. Це третя консольна гра серії Contra, після оригінальної Contra і Super C для NES.

Гра превидавалася на багато інших платформ: Game Boy, Game Boy Advance, (Contra Advance: The Alien Wars EX), NES, Virtual Console, Wii U.

Події гри відбуваються в 2636, коли іншопланетні загарбники, що зазнали поразки в ході попередніх частин, починають повномасштабну війну проти людей, яка отримала назву «Alien Wars». Головним антагоністом знову став «Червоний Яструб».

Ігровий процес

Основи
Завдяки можливостям Super NES, графіка в Contra III значно поліпшилася, наближаючись за якістю до аркадних ігор. Дизайн рівнів ускладнився, забезпечуючи більше можливостей для взаємодії. Наприклад, персонажі можуть вхопитися за труби або стелю і лізти по них, руйнувати будівлі і пейзажі, захоплювати танки.

Нові стилі рівнів в Alien Wars включали погоні на мотоциклах і ракетах, і два рівні з видом зверху з використанням режиму Mode 7. Другий і п'ятий рівні мають вид зверху. Елементи управління в них відрізняються від тих, що були в аналогічних рівнях Super Contra та Operation С. Персонаж гравця завжди показаний оберненим лицем у верхній край екрану, при цьому обертається і прокручується сам рівень. При грі вдвох екран горизонтально розділяється, по половині для кожного гравця. На початку такого рівня можна вибрати точку висадки.

Система зброї оновилася, персонажі змогли нести два види зброї замість одного, втрачаючи в разі смерті тільки використовуваний. З'явилася змога стріляти з двох стволів одночасно, але тоді в разі смерті обидві зброї втрачаються. В рівнях з виглядом згори при цьому можна крутитися. Гравець також може зупинити свого персонажа, що дозволяє стріляти у всіх восьми можливих напрямках (у тому числі вниз і під кутом) без переміщення або стрибка.

Рівні складності
Є три рівні складності — легкий, нормальний і жорсткий. Зі збільшенням рівня складності також змінюються деякі аспекти гри. Наприклад, ворожі боси, коли воювати на більшій складності, матимуть інші атаки. Крім того, деякі ситуації ускладнюються, наприклад, при польотах на ракеті, ракета летить швидше. До того ж, деякі об'єкти і слабкі місця босів стають невразливими на нормальному або жорсткому рівнях складності.

Якщо гравець завершує гру на легкому або нормальному рівні, він почне на першому етапі наступного рівня складності з тою самою зброєю, життями і рахунком. На жорсткому рівні фінальний бос матиме додаткову форму. Після перемоги над цією формою буде показано справжнє закінчення, титри, і тільки потім фінальний рахунок.

Зброя
Оскільки в Contra III за умовчанням стоїть автоматичний вогонь, зброя (M) — Machinegun була видалена. Як і в попередніх іграх, гравець може модернізувати зброю в такі види:

 Laser (L): стріляє переривчастим лазерним променем. В рівнях з видом зверху його постріли вузькі та суцільні.
 Shotgun (S): вистрілює віялом шість червоних куль.
 Flamethrower (F): стріляє постійним потоком ближнього полум'я. На відміну від іншої зброї, його атака може покрити більше восьми напрямків.
 Cannon/crush (C): вистрілює на невелику дальність розривні заряди, які завдають великої шкоди.
 Homing missiles (H): самонавідні ракети, які переслідують ціль.
 Barrier (B): утворює силове поле навколо бійця, що робить його тимчасово невразливим. Колір поля сигналізує про час, що лишився.
 Bombs: окрема зброя, незалежна від зброї в руках. Літаюча бомба, яка руйнує все навколо.

Сюжет
У вступному відео над містом з'являється «Червоний Яструб» і руйнує його променем. Білл Райзер та Ленс Бін обіцяють помститися й дати рішучу відсіч іншопланетянам.

Рівні

 Occupied City () — руїни міста, захоплені людською армією «Червоного Яструба» з піхотою і бронетехнікою. Ближче до кінця рівня ворожий літак скидає бомби, що підпалюють землю. Наприкінці боєць бореться з чудовиськом, схожим на величезну черепаху.
 Destroyed Expressway () — рівень з виглядом зверху. Зруйнована транспортна розв'язка, зайнята солдатами і прибульцями. Також там трапляються барикади та міни. В кінці героєві протистоїть павукоподібний танк.
 Industrial Area () — фабрика з багатьма платформами. Крім солдатів і літаючих прибульців, бійця переслідують міні-боси: літаючий дрон і десантний літак. Потім герой входить до ангару, де проти нього виходять скелетоподібні роботи-двійнята. Слідом двері ангару ламає більший робот.
 Crazy Motorcycle Chase/Aerial Combat () — погоня на мотоциклах та ракетах за ворожими солдатами. Спочатку відбувається в тунелі, продовжується на шосе в пустелі та над ним у повітрі. Міні-бос рівня — літаючий мечник. Бос — літаючий крейсер.
 Steep Cliff () — рівень з виглядом зверху. Лабіринт серед пісків, наповнений комахоподібними прибульцями та пастками, що заплутають гравця. Бос — гніздо прибульців, з якого нападає величезний черв.
 Alien Base () — печери, вриті органікою. Їх охороняють найсильніші прибульці. Герой долає червоподібного охоронця і його серце, а потім павукоподібну істоту з людським лицем і дракона. Він входить до шахти, де постає перед «Червоним Яструбом», який насилає на нього прибульців і намагається вкусити двома головами. Коли третю, середню, голову знищено, лишається мозок, який створює навколо себе різні об'єкти, котрими й атакує. Врешті мозок переможено і бійця забирає гелікоптер. Але на мозок одягається чотирилапий скафандр, який переслідує героя до поверхні. Біля виходу з шахти істота нарешті гине, а база вибухає.

Наприкінці показується вітання. Після титрів герой повертається в місто, де зістрибує до радісного натовпу врятованих людей.

Відмінності версій
На відміну від попередніх ігор серії Contra для NES і Game Boy, в американській версії повідомлялося, що події розгортаються в майбутньому. Однак персонажів Білла і Ланса, оригінальних героїв Contra, було змінено на їхніх нащадків з іменами Джимбо і Саллі, як в попередніх локалізаціях.

Початкова назва гри в Північній Америці була Super Contra IV. У північноамериканській і PAL-версії гри немає коду Konami, який збільшує кількість життів. Замість цього, гравець може вибрати кількість життів, з якими почне — три, п'ять або сім. Кількість продовжень коригується відповідно до рівня складності (який також визначає витривалість ворогів). Японська версія, однак, має код на 30 життів і безкінечні продовження незалежно від складності. Є також коди, які дозволяють гравцеві вибирати рівень і активовувати тест звуку.

Версія для Game Boy мала 8 кодів для відкриття рівнів, в тому числі секретного, та пропуску рівня.

Версія для Game Boy Advance мала набір кодів для відкриття кожного рівня на різних складностях.

PAL-версія, Super Probotector: Alien Rebels, ідентична американській, але замінює оригінальних персонажів роботами RD008 і RC011.

Джерела
 Contra III: The Alien Wars на Mobygames
 Contra III: The Alien Wars на Strategywiki
 Contra III: The Alien Wars на Giantbimb

Відеоігри 1992
Ігри для SNES
Ігри для Game Boy
Ігри для Game Boy Advance
Ігри для Virtual Console
Contra
Біжи і стріляй
Відеоігри про іншопланетян


text:
West Is West is a 2010 British comedy-drama film directed by Andy DeEmmony and starring Om Puri, Linda Bassett, Aqib Khan, Ila Arun and Jimi Mistry. A sequel to the 1999 comedy film East Is East, it was written by Ayub Khan-Din and produced by Leslee Udwin for Assassin Films and BBC Films.

The film was first shown at the 2010 Toronto International Film Festival on 12 September. It premiered at the BFI London Film Festival on 19 October 2010, followed by UK and Irish release on 25 February 2011.  The first US showing was on 2 November 2010 at the South Asian International Film Festival, followed by several other US festivals. While it was released in Canada on 25 March 2011, it never received a US release.

Plot
In 1976, five years after the original film East Is East, little is known about most of the Khan children, except that they seldom communicate with their parents. Tariq is now a hippie (looking like George Harrison) who runs a new age store with older brother Nazir, and his English girlfriend is unaware of his true ethnicity. Maneer lives with his extended family in Pakistan where he is searching for a suitable wife, but without success. Sajid, the youngest Khan child, no longer wears a parka, and is a truant, constantly bullied due to his Pakistani background, but the headmaster—a former British soldier who served in the Punjab—is sympathetic, encouraging him to embrace his heritage. After Sajid is caught shoplifting, his father George, who has retained his bullying nature, attacks him at home. When Sajid retaliates, calling him a "dirty Paki bastard", a devastated George states all his other children in England have become British and he cannot lose Sajid as well. He takes him to Pakistan to meet their extended family intending to show him life in their native land is better, although his wife Ella openly disapproves.

On arriving in Pakistan, George and Sajid are greeted by relatives including Tanvir, a lazy man who often tries to swindle George—and is his son-in-law through his marriage to one of George's daughters with his first wife Basheera. On the family farm, George is reunited with Basheera and their daughters whom he had abandoned thirty years before, and hands out gifts to all, telling them he is staying for a month to find Maneer a wife, but soon discovers no family will give their daughter away as they fear Maneer will leave his wife for an English woman as his father George did when he left Basheera for Ella. Furious, George blames his family in England, but Maneer reminds him he himself is at fault. Basheera is also angry with George for abandoning her when she needed him.

When Tanvir explains to Sajid he will not tolerate any trouble, he is abruptly told to "fuck off". Sajid is taken to the local school for enrolment where he meets spiritual teacher Pir Naseem and local boy Zaid who Sajid loathes at first, and refuses to enroll. Zaid, who can speak basic English, advises him, and the two become firm friends. Zaid teaches him Pakistani culture, and Pir Naseem promises George he will discipline his son when he misbehaves. Sajid gradually appreciates his culture and new surroundings which pleases George, except he is slightly jealous of the bond between his son and Pir Naseem. Eventually Sajid discovers Neelam, a Pakistani woman born in Rochdale, close to Maneer's family home of Salford and who bears a striking resemblance to Maneer's favourite singer Nana Mouskouri. Like Maneer, she is also looking for a spouse in Pakistan and, with her approval, Sajid plans a meeting between the pair.

Meanwhile, upon discovering George has withdrawn the family savings, Ella travels to Pakistan with her best friend Annie in tow. She is furious to discover her husband is building a house for his family there, and plans to take Sajid back to England with her, but he refuses to leave. During her stay, Ella fights with Basheera and her daughters, and refuses to give them access to the new house, but upon realising how alike they are the two women put their differences aside. Maneer and Neelam soon marry, and George for the first time in years begins to appreciate Ella as a wife who stood by him during hard times. The film ends with George and his England-based family returning home and Sajid finally proud of his Asian background, whilst George's chippy now serves Pakistani-style kebabs.

Cast
 Om Puri as George
 Linda Bassett as Ella
 Aqib Khan as Sajid
 Lesley Nicol as Annie
 Jimi Mistry as Tariq
 Ila Arun as Basheera
Sheeba Chaddha as Rehana
 Emil Marwa as Maneer
 Vijay Raaz as Tanvir
 Vanessa Hehir as Esther
 Robert Pugh as Headmaster Jordan
 Zita Sattar as Neelam
 Nadim Sawalha as Pir Naseem
 Raj Bhansali as Zaid
 Yograj Singh custom officer

Om Puri, Linda Bassett, Lesley Nicol, Jimi Mistry, and Emil Marwa are the only actors from the original movie who reprise their roles in West is West.

Soundtrack

Shankar–Ehsaan–Loy composed the score.  Rob Lane arranged it. The songs were recorded in Purple Rain studio, in Mumbai. Rob Lane joined Shankar–Ehsaan–Loy to compose music for the film. They used several Indian classical instruments like Jaltarang, Santoor, Flute  and Sarangi. The renowned Jaltarang player Milind Tulnkar was roped in to play the instrument for ten to twelve sequences.

Critical reception
The film received mixed reviews. , the film holds a 64% approval rating on Rotten Tomatoes, based on 25 reviews with an average rating of 5.37 out of 10. Several reviewers noted that while the film still had the sense of humour of East Is East, it did not reach the level attained in the original. In his review for The Globe and Mail, Rick Groen noted the "sudden leaps into unabashed melodrama", saying that "When they fail, the hurlyburly gets annoying. But when they succeed, the result can be genuinely touching."

Sukhdev Sandhu of The Daily Telegraph in his review described the soundtrack as "delightful". Rediff reviewer Shaikh Ayaz, in his review, stated "The music is beautifully cherry-picked, mixing Sufi tunes with Punjabi folk music." Nikhat Kazmi of Times of India, in her review, said that the "soulful music" of the movie was memorable. Pankaj Sabnani of Glamsham also gave the music a thumbs up, saying "Shankar-Ehsaan-Loy's music is excellent and gels well with the film." Daily Bhaskar review described the music as "soothing" and "situational".

References

External links

 Interview with West Is West producer Leslie Udwin

2010 films
2010s teen comedy-drama films
BBC Film films
British Pakistani films
British sequel films
British teen comedy-drama films
Films set in 1976
Films set in Manchester
Films set in Pakistan
Films shot in India
Films shot in Greater Manchester
2010s English-language films
2010s British films


text:
Allosyncarpia ternata är en myrtenväxtart som beskrevs av Stanley Thatcher Blake. Allosyncarpia ternata ingår i släktet Allosyncarpia och familjen myrtenväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Myrtenväxter
ternata


text:
La Copa Junior (2006) (Spanish for "The Junior Cup") was a professional wrestling tournament produced and scripted by the Mexican wrestling promotion Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLLl; Spanish "World Wrestling Council"). The tournament took place on March 21, 2006 in Arena México in Mexico City, Mexico. CMLL's recurring La Copa Junior tournament featured second, third or fourth generation wrestlers completing against each other. The 2006 version of the La Copa Junior was the third tournament held by CMLL. Due to the fact that all 15 matches took place in one night all matches were under 10 minutes in length. The finals had Dos Caras Jr. defeat Héctor Garza in what was Garza's second La Copa Junior finale defeat.

Production

Background
Starting in 1996 the Mexican professional wrestling promotion Consejo Mundial de Lucha Libre ("World Wrestling Council"; CMLL) held their first ever La Copa Junior tournament. CMLL held the tournament to celebrate the fact that lucha libre in Mexico is often a family tradition, with a large number of second, third, or even fourth generation wrestlers following the footsteps of their relatives. The premise of the tournament is that all participants are second-generation or more, although at times the family relationship is a storylines family relationship and not an actual one. One example of this is Dragón Rojo Jr. being billed as the grandson of Dragón Rojo, when in reality that is simply a storyline created by CMLL. The original La Copa Junior was won by  Héctor Garza.

CMLL would not hold another La Copa Junior until the 2005 tournament (won by Shocker), followed by a 2006 tournament won by Dos Caras Jr. The tournament did not return until 2010 where Dragón Rojo Jr. won the 2010 version. In 2012 third-generation luchador La Sombra won the Junior cup

In 2014, CMLL held two La Copa Junior tournaments, first a tournament on January 1, won by Super Halcón Jr., followed by a VIP tournament, featuring higher card wrestlers than the usual tournaments, which was won by Máximo The semi-regular tournament returned in 2016, won by Esfinge In 2017, Soberano Jr. won the La Copa Junior Nuevos Valores

Storylines
The tournament featured a number of professional wrestling matches with different wrestlers involved in pre-existing scripted feuds, plots and storylines. Wrestlers were portrayed as either heels (referred to as rudos in Mexico, those that portray the "bad guys") or faces (técnicos in Mexico, the "good guy" characters) as they followed a series of tension-building events, which culminated in a wrestling match or series of matches.

Family relationship

Tournament

Brackets

Results

References

2006 in professional wrestling
2006 in Mexico
CMLL La Copa Junior
March 2006 events in Mexico


text:
Wendy Moira Angela Schat (Engels: Wendy Darling) is een personage uit het verhaal Peter Pan van J.M. Barrie en in de meest verschenen vervolgverhalen en media. Haar exacte leeftijd is onduidelijk in het originele toneelstuk en boek van Barrie, toch wordt er 12 of 13 jaar oud gesuggereerd, door de zin "dat ze ongeveer Peters lengte heeft". Wendy heeft een onschuldige bewondering voor Peter, zo gauw ze hem voor het eerst ontmoet.

Achtergrond
In het boek "Peter en Wendy" (1904) en de vervolgen daarvan, is ze een edwardiaans schoolmeisje. Het boek verklaart dat ze naar een kinderkostschool gaat met haar jongere broers, wat doorgaat voor een soort vervolg onderwijsschool. Net zoals Peter, en in de vele vervolgverhalen, wordt ze neergezet als een kind die in volle ontwikkeling naar volwassenheid onderweg is (adolescentie). Ze behoort tot de middenklasse van Londen uit die tijd (1900-1909) en is de dochter van George Schat, een deftige bankmedewerker met soms een kort lontje en zijn vrouw Mary. Wendy is het oudste kind uit het Londense gezin Schat en deelt een slaapkamer met haar twee jongere broers, Michiel en Jan (John). Zij worden door Peter Pan meegenomen naar Nooitgedachtland. De tiener wordt door Peter en zijn Verloren jongens gezien als een moederfiguur.

Karakter
Wendy is het meest ontwikkelde karakter in het verhaal van Peter Pan en wordt door sommigen gezien als het centrale spilfiguur. Ze is trots op haar kindertijd en vertelt met grote vreugde verhalen en soms verzonnen sprookjes. Ze ziet ertegen op om volwassen te worden, merendeels door de driftbuien die haar vader soms heeft, die ze wel liefheeft maar soms heeft ze moeite met zijn woedeaanvallen. Haar doel aan het begin van het verhaal is om volwassen worden en opgroeien zo lang mogelijk uit te stellen. Ze krijgt deze kans plotseling bij de verschijning van Peter, die haar en haar broers meeneemt naar "Nooitgedachtland", waar ze voor altijd jong kunnen zijn.

Ironisch genoeg brengt deze ervaring een meer volwassen kant van Wendy naar boven. Peter en zijn stam van verloren jongen in Nooitgedachtland willen dat ze hun moeder wordt, een rol die ze na enige aarzeling op zich neemt. In deze rol vervult ze vele taken en draagt ook diverse taken op aan de jongens.
De "vriendschappelijke" relatie tussen Peter en Wendy leidt bij het elfje Tinkelbel tot grote jaloezie, die ze ook projecteert op Tijgerlelie. Wendy wil een echt moedertje zijn, wat zelfs voor de tijd van bekende Disney-verfilming van het verhaal uit 1953 als bijzonder conservatief werd ervaren. Wendy is vaak jaloers op Tinkerbel en Tijgerlelie.

Barrie introduceerde de naam Wendy als voornaam, hoewel deze voorheen al wel gebruikt werd als afkorting voor de Welshe naam Gwendoline en als jongensnaam. De oorsprong zou de jeugdige Margaret Henley zijn geweest, een dochter van een vriend van Barrie, die hem "my fwendy" (my friendy) noemde. Margaret Henley overleed in 1895 op zesjarige leeftijd.

In film & media
Actrices die de rol van Wendy Schat (Darling) hebben vervuld:
 Mary Brian in Peter Pan, 1924
 Maggie Smith & Gwyneth Paltrow in Hook, 1990 (als respectievelijk oude en jonge Wendy)
 Rachel Hurd Wood in Peter Pan, 2003
 Freya Tingley in Once Upon a Time..., 2013-
 Hazel Doupe in Peter and Wendy (tv-film), 2015

Personage uit Peter Pan


text:
Reviews in Mineralogy and Geochemistry is the official review journal of the Mineralogical Society of America and The Geochemical Society. It was established in 1974 as Mineralogical Society of America Short Course Notes and renamed to Reviews in Mineralogy in 1980. It obtained its present name in 2000.

Abstracting and indexing
The journal is abstracted and indexed in GeoRef, Scopus, and Science Citation Index Expanded.

References

External links

Publications established in 1974
English-language journals
Mineralogy
Geology journals
Irregular journals
Geochemical Society


text:
Jelcz Berliet PR100 — городской высокопольный автобус, выпускавшийся польским производителем Jelcz в 1972—1975 годах. Вытеснен с конвейера моделью Jelcz PR110.

История
После некоторых переговоров и договорённостей 1 августа 1972 года было подписано соглашение с французской компанией Berliet. В результате сотрудничества компании Jelcz с Berliet стартовало производство автобуса Jelcz PR100, который, по сути, является лицензионным клоном автобуса Renault PR100.

В отличие от предыдущих автобусов Jelcz, которые базировались на шасси грузовиков, модель была разработана «с нуля». Изначально автобус оснащался полуавтоматической трансмиссией Wilson, позднее автобус оснащался механической трансмиссией того же производителя.

Главный недостаток автобуса заключался в отсутствии третьей двери, что затрудняло процесс посадки и высадки пассажиров. В связи с этим, в 1975 году на смену Jelcz PR100 пришёл автобус Jelcz PR110U.

Примечания

Ссылки

 Artykuł Ocalić od zapomnienia – francuski Jelcz w serwisie Infobus
 Zdjęcia i dane egzemplarzy modeli serii Jelcz Berliet PR100 w serwisie Transport Wroc.Biz
 Marka "Berliet" w Polsce w latach 1914-1973

Автобусы Jelcz