text:
De finale van het wereldkampioenschap voetbal 2022 was de 22ste eindstrijd van het mondiale voetbaltoernooi van landenteams van de FIFA. De voetbalwedstrijd werd op zondag 18 december 2022 in het Lusailstadion te Lusail gespeeld tussen Argentinië en titelverdediger Frankrijk. Argentinië won in de halve finales met 3–0 van Kroatië en Frankrijk bereikte de finale door met 2–0 van Marokko te winnen. De wedstrijd werd geleid door Szymon Marciniak.

Argentinië won na strafschoppen haar derde wereldtitel. Na 120 minuten spelen was de eindstand 3–3, waaronder een hattrick van de Fransman Kylian Mbappé.

Voorgeschiedenis
Argentinië staat voor een zesde keer in de WK-finale. Het won in 1978 van Nederland en in 1986 van West-Duitsland en verloor in 1930 van Uruguay, in 1990 van West-Duitsland en in 2014 van Duitsland. Frankrijk staat voor een vierde keer in de WK-finale. Het won in 1998 van Brazilië en in 2018 van Kroatië en verloor in 2006 van Italië. Vier keer eerder bereikte de titelverdediger de finale van het WK: in 1938 en in 1962 wonnen Italië en Brazilië en in 1990 en in 1998 verloren Argentinië en Brazilië. Nooit eerder speelden Argentinië en Frankrijk tegen elkaar in een WK-finale.

Tien eerdere WK-finales werden gespeeld tussen een Zuid-Amerikaans en een Europees land. Het Zuid-Amerikaanse land won in de edities van 1958, 1962, 1970, 1978, 1986, 1994 en 2002. In 1990, 1998 en 2014 won een Europees land van een Zuid-Amerikaans land in de finale. Argentinië won 26 en verloor 21 van zijn 57 eerdere WK-wedstrijden tegen teams aangesloten bij de UEFA. Frankrijk won 7 en verloor 5 van zijn 16 eerdere WK-wedstrijden tegen Zuid-Amerikaanse tegenstanders.

Didier Deschamps kan de tweede persoon ooit worden die twee keer wereldkampioen wordt als trainer, na Vittorio Pozzo. Lionel Scaloni won als trainer van Argentinië eerder de finales van de Copa América 2021 en de Finalissima 2022. Van de spelers uit de Argentijnse selectie voor de finale is Lionel Messi de enige die eerder minuten maakten in een WK-finale (die van 2014). Van de Franse selectie kwamen zeven spelers eerder in actie in een WK-finale (die van 2018): Hugo Lloris, Benjamin Pavard, Raphaël Varane, Lucas Hernández, Kylian Mbappé, Antoine Griezmann en Olivier Giroud.

Op de FIFA-wereldranglijst bij aanvang van het toernooi stond Argentinië gerangschikt op de derde plaats, één plaats boven Frankrijk.

Route  naar de finale

Argentinië

Argentinië bleef ongeslagen bij de kwalificatie. Het speelde zeventien wedstrijden, waarvan het er elf won en zes gelijkspeelde, tegen Ecuador, Chili, Colombia, Brazilië en twee keer tegen Paraguay. De uitwedstrijd tegen Brazilië werd nooit uitgespeeld. Die wedstrijd werd in eerste instantie binnen enkele minuten gestaakt, nadat Braziliaanse gezondheidsautoriteiten het veld betraden om vier Argentijnse spelers van het veld te halen die niet in Brazilië mochten zijn wegens de regels omtrent de coronacrisis. De FIFA besloot vervolgens dat de wedstrijd later opnieuw gespeeld moest worden en dat de bonden boetes moesten bepalen. Na een overleg tussen de voetbalbonden van Brazilië en Argentinië en de FIFA werd besloten dat de wedstrijd niet meer gespeeld zou worden. Beide landen hadden op het moment van dat besluit al genoeg punten behaald voor kwalificatie voor de eindronde. Argentinië plaatste zich op 16 november 2021 voor de eindronde, na een doelpuntloos duel met Brazilië in eigen huis. Lautaro Martínez en Lionel Messi scoorden beide zeven keer in de kwalificatiereeks.

Argentinië werd tijdens de loting op 1 april 2022 gekoppeld in groep C met Saoedi-Arabië, Mexico en Polen. Sterspeler Lionel Messi maakte vooraf al bekend dat dit wereldkampioenschap zijn laatste WK zou worden. In de eerste groepswedstrijd nam Argentinië binnen tien minuten de leiding door een benutte strafschop van aanvoerder Messi. Later in de tweede helft vond Argentinië nog drie keer het net, maar geen van die treffers waren geldig wegens buitenspel. In de eerste acht minuten na de rust kwam Saoedi-Arabië verrassend op een voorsprong door doelpunten van Saleh Al-Shehri en Salem Al-Dawsari. Deze klap kwam Argentinië niet meer te boven en dus begon Argentinië zijn WK-campagne met een teleurstelling.  Hierdoor zou een nederlaag in de tweede groepswedstrijd tegen Mexico al fataal zijn geweest. In de 64ste minuut opende Messi van afstand de score voor Argentinië. In de slotfase verdubbelde Enzo Fernández de score en zette hij de eindstand op het scorebord. In het laatste groepsduel tegen Polen plaatste Argentinië zich als groepswinnaar voor de achtste finales. Een strafschop van Messi werd gestopt door Wojciech Szczęsny, maar in de tweede helft zorgden treffers van Alexis Mac Allister en Julián Álvarez voor een Argentijnse zege.

In de achtste finales trof Argentinië Australië. Messi speelde zijn duizendste wedstrijd in het profvoetbal en was in de 35ste minuut verantwoordelijk voor de 1–0. In de 57ste minuut kon Álvarez profiteren van een fout van Mathew Ryan. Een kwartier voor tijd belandde een afstandsschot van Craig Goodwin via het lichaam van Fernández in het Argentijnse doel, maar Argentinië overleefde de slotfase en plaatste zich voor de kwartfinales, waarin Nederland de opponent was. In de eerste helft waren er nauwelijks kansen, maar Argentinië had wel een voorsprong bij de rust. Nahuel Molina had het openingsdoelpunt gemaakt na een assist van Messi. Na zeventig minuten gespeeld te hebben ging de bal op de penaltystip na een overtreding van Denzel Dumfries op Marcos Acuña. Messi schoot raak en maakte de 2–0. Toch gaf Argentinië zijn voorsprong nog weg. In de 83ste minuut kopte Wout Weghorst raak en hij maakte in de elfde minuut van de blessuretijd de gelijkmaker, na een pass uit een vrije trap van Teun Koopmeiners. In de verlenging raakte Fernández de paal, maar werd er niet gescoord, waardoor een strafschoppenserie beslissing ging brengen. De eerste twee pogingen van Nederland werden gemist, door Virgil van Dijk en Steven Berghuis. Bij Argentinië schoot Fernández naast het doel, maar scoorden Messi, Leandro Paredes, Gonzalo Montiel en Lautaro Martínez wel, waardoor Argentinië zich voor een zesde keer plaatste voor de halve finales, met Kroatië als tegenstander. Na een overtreding van Dominik Livaković op Álvarez scoorde Messi in de 34ste minuut vanaf de penaltystip. Vijf minuten later sloeg Argentinië wederom toe, via Álvarez uit een counter. In de 69ste minuut scoorde Álvarez wederom en besliste hij de wedstrijd. Messi, die een sterke wedstrijd speelde, bleef lang aan de bal en vervolgens tikte Álvarez de bal simpel in het doel.

Frankrijk
Frankrijk bleef eveneens ongeslagen bij de kwalificatie. Het begon de kwalificatie teleurstellend, met een gelijkspel in eigen huis tegen Oekraïne. Na uitzeges op Kazachstan en Bosnië en Herzegovina speelde Frankrijk wederom teleurstellend gelijk in eigen huis, tegen Bosnië en Herzegovina, waarna ook tegen Oekraïne weer punten werden verspeeld. De Fransen sloten de kwalificatiereeks af met drie overwinningen, waaronder een overtuigende 8–0 winst op Kazachstan, waardoor Frankrijk zich met één wedstrijd te gaan kwalificeerde voor het eindtoernooi.

Bij de loting voor de groepsfase kwam Frankrijk in groep D terecht met Denemarken, Australië en Tunesië. In de eerste groepswedstrijd kwam Frankijk in de negende minuut verrassend op een achterstand door een doelpunt van Craig Goodwin. Lucas Hernández raakte vlak voor het doelpunt geblesseerd. Frankrijk wist de achterstand echter nog in de eerste helft om te buigen in een voorsprong, met een rake kopbal van Adrien Rabiot en een doelpunt van Olivier Giroud. In de blessuretijd van de eerste helft raakte Frankrijk de paal. Na de 3–1 van Kylian Mbappé en de 4–1 van Giroud, beide kopdoelpunten, was de buit in de tweede helft binnen voor Frankrijk. In de tweede groepswedstrijd tegen Denemarken moest Frankrijk een uur wachten op het openingsdoelpunt, totdat Mbappé scoorde. Zeven minuten later kopte Andreas Christensen de gelijkmaker binnen uit een hoekschop van Christian Eriksen. In de 86ste minuut scoorde Mbappé wederom. Het was de 2–1 en het winnende doelpunt. Zodoende plaatste Frankrijk zich al voor de achtste finales. In de laatste groepswedstrijd tegen Tunesië kon Frankrijk zijn belangrijkste spelers dus laten rusten. In de achtste minuut dacht Nader Ghandri het eerste doelpunt te maken, maar dat doelpunt werd afgekeurd wegens buitenspel. In de 58ste minuut maakte Wahbi Khazri een wel geldig doelpunt voor Tunesië. Antoine Griezmann leek in de laatste seconden nog voor een gelijkmaker te zorgen, maar op advies van de videoscheidsrechter werd dat doelpunt afgekeurd, waardoor Frankrijk niet ongeslagen bleef in zijn groep. Wel werd Frankrijk groepswinnaar.

In de achtste finales nam Frankrijk het op tegen Polen. Vlak voor de rust zorgde Giroud voor het openingsdoelpunt, waarmee hij Thierry Henry passeerde als de topscorer aller tijden van Frankrijk. In de tweede helft werden twee doelpunten van Mbappé daaraan toegevoegd. In de achtste minuut van de blessuretijd kreeg Robert Lewandowski nog een strafschop. Hugo Lloris redde zijn poging vanaf elf meter, maar de strafschop moest opnieuw genomen worden. In de herkansing scoorde Lewandowski wel, maar Frankrijk won de wedstrijd met 3–1 en mocht zich opmaken voor de kwartfinale tegen Engeland. In die kwartfinale maakte Aurélien Tchouaméni in de zeventiende minuut het eerste doelpunt met een afstandsschot. Engeland drong vervolgens aan en maakte in de 54ste minuut gelijk, vanaf elf meter via Harry Kane. In de 78ste minuut kwam Frankrijk wederom op een voorsprong, toen Giroud een voorzet van Griezmann binnen kopte via Harry Maguire. In de slotfase mocht Kane voor een tweede keer vanaf elf meter aanleggen tegenover Hugo Lloris, maar ditmaal schoot hij de bal over het doel. Engeland wist de penaltymisser later in de wedstrijd niet meer goed te maken. Frankrijk stroomde door naar de halve finale en nam het daarin op tegen Marokko, dat daarvoor al verrassende overwinningen had geboekt. In de vijfde minuut nam Frankrijk de leiding. Een schot van Mbappé werd geblokkeerd, maar vervolgens wist Theo Hernández Yassine Bounou te passeren. Frankrijk en Marokko misten enkele kansen, maar in de 88ste minuut zorgde Randal Kolo Muani toch voor een tweede doelpunt in de wedstrijd. Zodoende plaatste Frankrijk zich voor de finale.

Interlands

Argentinië en Frankrijk speelden twaalf keer eerder tegen elkaar, waarvan driemaal op een WK-eindronde. De Argentijnen wonnen zes keer en de Fransen driemaal. In de groepsfase van het WK 1930 won Argentinië met 1–0, in de groepsfase van WK 1978 won Argentinië met 2–1 en op het WK 2018 won Frankrijk in de achtste finales met 4–3. Dat was de laatste ontmoeting. Argentinië won in de ontmoeting daarvoor voor het laatst van Frankrijk, een oefenwedstrijd met 2–0 in 2009.

Scheidsrechter

Op 15 december 2022 wees de FIFA de Pool Szymon Marciniak aan voor het fluiten van de finale en zijn landgenoten Paweł Sokolnicki en Tomasz Listkiewicz als zijn assistenten. Hij floot al eerder op het WK één duel van beide finalisten: het groepsduel tussen Frankrijk en Denemarken (2–1) en de achtste finale tussen Argentinië en Australië (2–1). Op het WK van 2018 floot hij ook al een wedstrijd van Argentinië: het groepsduel met IJsland (1–1). Marciniak is de eerste Pool die een WK-finale fluit. Eerder in zijn carrière leidde hij al diverse finales, zoals de UEFA Super Cup 2018. De Amerikaanse Ismail Elfath werd aangesteld als de vierde official en de Pool Tomasz Kwiatkowski als de videoscheidsrechter, geassisteerd door de Venezolaan Juan Soto, de Amerikaan Kyle Atkins en de Mexicaan Fernando Guerrero.

Verloop

Eerste helft
In de opstellingen waren geen verrassingen bij beide teams. Argentinië begon de wedstrijd feller dan Frankrijk. De Argentijn Alexis Mac Allister kreeg in de vijfde minuut de eerste kans, die tegengehouden werd door de Franse doelman Hugo Lloris. Na ruim twintig minuten spelen gaf Marciniak een strafschop aan Argentinië voor een overtreding van Ousmane Dembélé op Ángel Di María, die Lionel Messi benutte. Di María scoorde tien minuten voor rust de 2–0. De Franse bondscoach Didier Deschamps was niet tevreden en wisselde in de 41e minuut al de twee aanvallers Dembélé en Giroud.

Tweede helft
In de tweede helft ging het spelbeeld van de eerste helft zo goed als verder. In het verloop van de tweede helft kreeg Frankrijk wel steeds meer kansen. In de 79e minuut kregen ze een strafschop na een overtreding op Randal Kolo Muani. Mbappé schoot de penalty raak en maakte kort daarna een schot in de verre hoek de gelijkmaker. In de laatste minuut kreeg Messi nog een kans, maar schoot op de keeper Lloris af. Door een gelijke stand werd het verlengen, wat voor het laatst in een WK-finale in 2014 was (toen Duitsland-Argentinië).

Verlenging en strafschoppenserie
In de verlenging was Argentinië weer wat sterker en kreeg wat mogelijkheden. Messi maakte kort na het begin van de tweede helft van de verlenging de 3–2. Argentinië leek met de voorsprong richting het eindsignaal af te streven en de wereldtitel te pakken, maar Gonzalo Montiel maakte hands in het 16-metergebied en Mbappé schoot vanaf de stip de 3–3. Hij werd daarmee de eerste speler met een hattrick in een WK-finale sinds de Engelsman Geoff Hurst in 1966. Het werd voor het eerst sinds de finale in 2006 strafschoppen, waar toen Frankrijk verloor van Italië. Nadat Mbappé en Messi beiden hun penalty scoorde, miste de Fransman Kingsley Coman. Toen Argentinië op 2–1 kwam via Paulo Dybala miste ook Tchouaméni namens Frankrijk. Na rake strafschoppen van Leandro Paredes en Kolo Muani schoot Montiel de winnende strafschop binnen. Messi maakte zo in zijn laatste interland zijn droom waar door wereldkampioen te worden. Het werd de derde wereldtitel voor Argentinië na die van 1978 en 1986.

Wedstrijdgegevens

Zie ook
 Argentinië op het wereldkampioenschap voetbal 2022
 Frankrijk op het wereldkampioenschap voetbal 2022
 Lijst van voetbalinterlands Argentinië - Frankrijk

2022
1
Frankrijk
Argentinië


text:
L'operació Nécora va ser un operació policial espanyola que va generar un procés judicial iniciador d'una de les majors i la primera de les batudes contra el narcotràfic existent a Galícia en la dècada de 1990.

El 12 de juny de 1990 l'aleshores jutge de l'Audiència Nacional Baltasar Garzón i el fiscal antidroga Javier Zaragoza van iniciar el primer gran cop contra les bandes del narcotràfic arosanes que operaven en les ries gallegues. Un contingent de centenars de policies desplaçats des de Madrid van arrestar a casa seva grans traficants de tabac, reconvertits en narcotraficants.

Darrere de la històrica batuda estaven les declaracions de Ricardo Portabales, de Marín, i de Manuel Fernández Padín de Vilanova de Arousa, la qual cosa va permetre condemnar a penes de presó a gran part del clan de la droga gallec, inclosos personatges com Laureano Oubiña.

L'Operació Nécora va concloure en 2004 amb la lectura de la sentència.

Context
En la dècada de 1970 es va produir un declivi de l'activitat pesquera tradicional en la costa gallega, la qual cosa va fer que creixés el lucratiu negoci de la importació de cigarrets de contraban des dels Estats Units. En aquella època únicament existia un fabricant de cigarrets a Espanya: el monopoli estatal de Tabacalera.

La topografia de la costa de la ria d'Arousa va facilitar l'activitat contrabandista, convertint aquest punt en la via d'entrada per tota Espanya del tabac de contraban. En la dècada de 1980 el càrtel de Medellín es trobava sota la pressió de les autoritats nord-americanes i el mercat nord-americà de cocaïna es trobava saturat, la qual cosa va provocar que el càrtel colombià girés el seu focus d'atenció cap a Europa. Els traficants van començar a aplicar els mètodes apresos en la dècada anterior per introduir haixix i cocaïna a Europa a través de Vilagarcía de Arousa, que es va convertir en el principal punt de distribució per als traficants. Des de la localitat arousana, els traficants colombians arribats des de Madrid recollirien la droga i la distribuirien per la resta d'Espanya.

Recerca
La recerca sobre el narcotràfic internacional a través de Galícia es va iniciar arran d'una carta enviada l'agost de 1989 per Ricardo Portabales Rodríguez, un traficant condemnat a presó, a Luciano Varela, magistrat de l'Audiència Provincial de Pontevedra que investigava el cas. Varela va considerar que el cas estava adquirint una magnitud massa gran perquè fos investigat per l'audiència provincial, així que l'Audiència Nacional va assumir la recerca. El jutge Baltasar Garzón va ser encarregat de continuar amb les recerques amb l'assistència de la Secció IV del Servei Central d'Estupefaents. Garzón es va valer per instruir el cas contra els traficants del testimoniatge de dos informadors coneguts com "Els penedits": Ricardo Portabales Rodríguez i Manuel Fernández Padín, membre d'un dels clans.

Operació Mago
El matí del 12 de juny de 1990, cent vehicles amb 350 agents del Servei Central d'Estupefaents van acudir expressament a Santiago de Compostel·la des de Madrid per evitar possibles filtracions dels agents policials locals. Una vegada a Santiago es van dirigir a la comarca d'O Salnés. En aquesta comarca, cada vehicle va acudir a l'objectiu prefixat en les diferents localitats de la comarca. L'operació va ser inicialment coneguda com a Operació Mago, que posteriorment es va canviar pel d'operació Nécora.

La base de les operacions va ser la comissaria de Vilagarcía de Arousa. Les operacions comptaren amb la supervisió judicial de Baltasar Garzón, Luciano Varela i Javier Zaragoza.

Judici
El 6 de setembre de 1990 el fiscal antidroga va formular els càrrecs contra 49 dels detinguts (sumari 13/90). Cinc dels 49 van quedar fora d'aquest sumari i d'ells, el fiscal va iniciar un procés separat contra tres: Marcial Dorado Baúnde "Marcial de la Isla", Michel Haengi i Miguel Rivero González per blanqueig de capitals, cosa que retardaria el començament del judici principal. Per a Luis Falcón Pérez "Falconetti" i Tomás Leis Carlés la fiscalia va demanar llibertat sota fiança, però van continuar a la presó.

Vegeu també
 Carmen Avendaño

Referències

Història de Galícia
Casos de corrupció del segle XX
Nécora

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Park is een restaurant gevestigd in het Park Hotel Kenmare, Kenmare, County Kerry, Ierland. Het is een kwaliteitsrestaurant dat één Michelinster bezat in de periode 1983 tot en met 1990 en 1994 tot en met 1999.

Het restaurant is gevestigd in het 5 sterren-hotel "Park Hotel Kenmare", dat bestaat sinds 1897.

In de perioden dat het restaurant de Michelinster droeg, waren onder meer Bruno Schmidt en wijlen Matthew D'Arcy chef-kok.

Zie ook
 Lijst van Ierse restaurants met een Michelinster

Bronnen
  Officiële website hotel

Restaurant in Ierland
Restaurant met Michelinster
County Kerry


text:
The Paraguay mabuya (Aspronema dorsivittatum) is a species of skink found in Uruguay, Paraguay, Argentina, Brazil, and Bolivia.

References

Aspronema
Reptiles described in 1862
Taxa named by Edward Drinker Cope


text:
Abelardo Fernández, född den 19 april 1970 i Gijón, Spanien, är en spansk fotbollstränare och tidigare fotbollsspelare. Han är tränare i Espanyol.

Fernández tog OS-guld i herrfotbollsturneringen vid de olympiska sommarspelen 1992 i Barcelona.

Tränarkarriär
Den 27 december 2019 blev Fernández utsedd till ny huvudtränare i Espanyol.

Källor

Abelardo Fernández på Sports-reference.com

Noter

Spanska fotbollsspelare
Spanska landslagsspelare i fotboll
Spanska fotbollstränare
Spelare i Sporting de Gijón
Fotbollsspelare i FC Barcelona
Spelare i Deportivo Alavés
Spelare i La Liga
Spelare i VM i fotboll 1994
Spelare i Europamästerskapet i fotboll för herrar 1996
Spelare i VM i fotboll 1998
Spelare i Europamästerskapet i fotboll för herrar 2000
Tränare i Sporting de Gijón
Tränare i Deportivo Alavés
Tränare i RCD Espanyol
Spanska olympiska guldmedaljörer
Olympiska guldmedaljörer 1992
Tävlande vid olympiska sommarspelen 1992 från Spanien
Tävlande i fotboll vid olympiska sommarspelen 1992
Födda 1970
Levande personer
Män
Personer från Gijón


text:
Амалія Єлизавета Ганау-Мюнценберзька (;  , Ганау —  , Кассель) — графиня Ганау-Мюнценберзька, ландграфиня Гессен-Кассельська, регентка Гессен-Касселя при неповнолітньому синові Вільгельмі VI в 1637—1650 роках.

Біографія
Амалія Єлизавета — дочка графа Філіпа Людвіга II Ганау-Мюнценберзького та його дружини Катерини Бельгіки Оранської-Нассау. Судячи з її діяльності в ландграфстві Гессен-Кассель, вона здобула чудову освіту. Мати Амалії Єлизавети — дочка Вільгельма I Оранського, який очолив боротьбу за незалежність Нідерландів від Габсбургів у XVI столітті. Через численних братів і сестер матері Амалія Єлизавета перебувала в родинних зв'язках з багатьма правлячими домами Європи, в тому числі з пфальцськими реформатами Віттельсбахами з Гайдельберга, де вона деякий час зростала у своєї тітки курфюрстини Луїзи Юліани Оранської-Нассау, подружжя курфюрста Пфальца Фрідріха IV Пфальцського. Після смерті батька в 1612 році вона повернулася в Ганау, а потім тривалий час жила у своєї рідні в Нідерландах.

У 1617 році при ганауському дворі з'явився Альбрехт Смиржицький (1594—1618) і просив руки Амалії Єлизавети. Оскільки ця пропозиція виявилася несподіваною, а становище богемських дворян в Ганау не було однозначним, наречений викликав замішання. Але заручини відбулися: Альбрехт перебував на чолі богемських дворян, був реформатом і одним з найбагатших землевласників Богемії. Альбрехт був одним з шести богемських дворян, які викинули імперського намісника в Празі з вікна, що привело до початку Тридцятилітньої війни. Він також вважався кандидатом на богемський трон. Альбрехт помер рано, ще до позбавлення влади «зимового короля», курфюрста Фрідріха V Пфальцського. Серед його спадкоємців розгорівся конфлікт, який фактично завершився конфіскацією майна Габсбургів, що повернулися до влади.

В 1619 році Амалія Єлизавета одружилася з майбутнім ландграфом Гессен-Касселя Вільгельмом V, який прийшов до влади після зречення його батька Моріца в 1627 році.

У Тридцятилітній війні Вільгельм став на бік протестантів. Після перемоги імперських і іспанських військ над Швецією в битві при Нердлінгені в 1634 році він позбувся свого наймогутнішого союзника. Вільгельм був одним з трьох правителів, які відмовилися підписати Празький мир 1635 року. Вільгельм V об'єднався з Францією. Беручи участь у війні, 13 червня 1636 року він взяв в облогу місто Ганау і звільнив його від імперських військ. Втім, згодом зазнав поразки від імперських військ і був змушений піти у свої володіння до Східної Фризії. Амалія Єлизавета і Вільгельм були змушені залишити в Касселі трьох своїх маленьких дочок Амелію, Шарлотту і Єлизавету, з якими Амалія Єлизавета побачилася лише через три роки.

Вільгельм V помер у вигнанні в Лері у 36-річному віці. У своєму заповіті регентом при неповнолітньому синові Вільгельмі VI він призначив свою дружину Амалію Єлизавету, у розпорядженні якої перебувала сильна армія, яку вдалося зберегти у Фризії. До повноліття сина Вільгельма в 1650 році регент Гессен-Касселя Амалія Єлизавета проявила себе вмілою і енергійною правителькою. Незважаючи на складне становище, що склалося до 1637 році, їй вдалося не тільки зберегти ландграфство для свого сина, але і консолідувати його. Так, вона змусила присягнути новому ландграфу війська, які були розташовані в Східній Фризії. Також вона домоглася визнання свого регентства від уряду, що залишався в КасселіЮ всупереч претензіям ландграфа Гессен-Дармштадта Георга II.

Амалія Єлизавета продовжила союзницьку політику свого чоловіка з Францією. Уклавши перемир'я з імператором, вона, втім, прийняла союзницькі пропозиції від кардинала Рішельє і герцога Бернгарда фон Саксен-Веймарського в 1639 та 1640 роках, тим самим порушивши домовленості, досягнуті з імператором. Завдяки вмілій політиці в ув'язненні союзів Гессен-Кассель знову зайняв лідируючі позиції в таборі німецьких протестантів. Вона також повернулася до конфлікту зі своєю ріднею з Гессен-Дармштадта за Верхній Гессен і довела недійсність договору, укладеного в 1627 році. 6 березня 1645 року кассельські війська вирушили у Верхній Гессен. Почалася Гессенська війна, в якій армія ландграфа Георга II поступилася досвідченим загарбникам.

Мирна угода, укладена між двома частинами Гессена в 1648 році, була підтверджена Вестфальским миром. Гессен-Кассель отримав чверть Верхнього Гессена з Марбургом. За підтримки Швеції і Франції Гессен-Кассель єдиним з німецьких держав отримав за Вестфальським миром півмільйона талерів як компенсацію за своє військо чисельністю до 20 тисяч осіб. До Гессен-Касселя також відійшли Херсфельдське абатство і частина графства Шаумбург. Амалія Єлизавета також виступила на мирних переговорах однією з рушійних сил надання рівного юридичного статусу реформатству поряд з лютеранством і католицизмом.

Амалія Єлизавета зажадала від графів Ганау відшкодування витрат на звільнення міста Ганау від облоги в 1636 році. Оскільки у Ганау таких засобів не було, сторони домовилися про передачу заставної ганауського амта Шварценфельс і колишнього Наумбурзького монастиря. Після згасання лінії графів Ганау-Мюнценберга в 1642 році ландграфиня Амалія Єлизавета підтримала їх спадкоємців графів Ганау-Ліхтенберга і домоглася підписання наслідного договору, згідно з яким в разі згасання Ганау-Ліхтенбергів графство Ганау-Мюнценберг відійде Гессен-Касселю, що і сталося в 1736 році.

Напруження, пов'язане з війною, і тривалі навантаження підірвали здоров'я ландграфині. У 1648 році вона пережила перші серйозні проблеми зі здоров'ям. 20 вересня 1650 року вона передала владу синові Вільгельму VI. Останній рік життя Амалії Єлизавети був затьмарений нещасливим шлюбом дочки Шарлотти з пфальцським курфюрстом Карлом I Людвігом. Не маючи сил ландграфиня повернулася з поїздки до доньки в Гейдельберзі і померла через чотири тижні в Касселі. Її поховали в кассельській церкві Святого Мартина.

Нащадки

 Агнеса (1620—1626)
 Моріц (1621)
 Єлизавета (1623—1624)
 Вільгельм (1625—1626)
 Амелія (1626—1693), одружена Анрі Шарлем Тремуйлем
 Шарлотта (1627—1686), одружена з курфюрстом Карлом I Людвігом Пфальцським, розлучення в 1657, мати Єлизавети Пфальцської
 Вільгельм VI (1629—1663), одружений із маркграфинею Ядвіґою Софією Бранденбурзькою
 Філіпп (1630—1638)
 Адольф (1631—1632)
 Карл (1633—1635)
 Єлизавета (1634—1688), абатиса монастиря Херфордського
 мертва дитина (1635)
 Луїза (1636—1638)
 мертва дитина (1637)

Генеалогія

Примітки

Література

 Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen (Hanauer Geschichtsblätter 34), Hanau 1996.
 Ilse Bechert: Die Außenpolitik der Landgräfin Amalia Elisabeth von Hessen-Kassel — Oktober 1637 bis März 1642. Unveröffentlichte Dissertation, Marburg 1946 (Manuskript im Hessischen Staatsarchiv Marburg: VIIIB Ilse Bechert)
 O. Brandt: Amalia Elisabeth, Landgräfin zu Hessen, geborene Gräfin zu Hanau. In: Hessenland 1896, S. 170, 186, 202, 215, 228, 243, 256
 Karl friedrich Wilhelm Justi: Amalie Elisabeth, Landgräfin von Hessen-Kassel, Heyer, Gießen 1812 (Digitalisat)
 Margaret Lemberg: Im Strudel der böhmischen Ständekatastrophe. Das unvollendete Verlöbnis des Albrecht Johann Smiřický mit Amalie Elisabeth von Hanau und der Kampf um das Erbe in: Bohemia. Zeitschrift für Geschichte und Kultur der böhmischen Länder 35 (1994), S. 1ff.
 Pauline Puppel: Die Regentin. Vormundschaftliche Herrschaft in Hessen 1500—1700, Campus, Frankfurt am Main 2004,
 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau 1894.
 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3. Auflage, Hanau 1919, ND 1978.
 Erwin Betthäuser (Hrsg.): Familienbriefe der Landgräfin Amalie Elisabeth von Hessen-Kassel und ihrer Kinder, Marburg 1994.

Гессен-Кассельська лінія Гессенського дому
Ландграфині Гессен-Кассельські
Регентки


text:
Gerard Jones (born 24 June 1989) is an English professional football coach, having recently worked as Head of Coaching at Bristol Rovers F.C. and as an Elite Coach Educator with the Royal Moroccan Football Federation. Jones is a former youth team player at Halifax Town A.F.C., and award-winning entrepreneur having set up a football coaching business in early 2009, which he later grew into becoming recognized among the Top 100 Best Business Start-ups in the UK in 2010 by Startups.co.uk.

With over 14 years experience coaching in the U.K., U.S., Italy, Norway, Morocco and New Zealand,  his previous roles include being a Director of Coaching in the U.S., having also worked as a Director of Coaching at Arsenal Soccer Schools, U21s Assistant Coach at Bradford City A.F.C., an Academy Coach at Rochdale A.F.C. and a former Manager (association football) at Eccleshill United F.C.

Since leaving Bristol Rovers in 2018, Jones joined United States Soccer Federation as a nationally licensed Instructor, having been identified by USSF to deliver nationally accredited coach education courses which include their 4v4, 7v7, 9v9 and 11v11 In-Person Courses and National D Licence courses through Eastern New York State Soccer Association. As a published author in communication psychology through the use of Game-calls, Jones has presented at several coaching conferences and events, which includes as a Guest Presenter at the Kentucky Youth Soccer Association "Soccer Learning University" conference in 2020, one of the United States Soccer Federation State Soccer Association sharing insight into his 4-Cs Coaching Approach which guides his coaching philosophy.

Jones joined the Royal Moroccan Football Federation recruited by Osian Roberts as an Elite Coach Educator (Formateur des Entraîneurs) in Feb 2020.

He is currently a Director of Coaching at Major League Soccer Sporting Kansas City.

Coaching career

Jones started his coaching career in schools and community programs, later going on to launch his own coaching business Gerard School of Football. He then coached at various non-league youth and reserve teams, alongside college and university programs, and later became an Academy Coach at Rochdale A.F.C and First Team Manager at Eccleshill United F.C.

In March 2016, Jones left England and his role with Bradford City A.F.C. where he was the Assistant U21s Coach through American collegiate soccer academy RIASA, to become the Director of Coaching at Eastside F.C. in Michigan.

June 2017, Bristol Rovers F.C. announced Jones as Head of Academy Coaching, responsible for the development of the Academy coaching program and coach development across all ages, working with the Academy Manager and Phase Lead Coaches to enhance the efficiency of their programs.

In 2011, Jones was listed among the Top 50 brightest and most talented people in the North of England, and in 2014 was also awarded the Junior Chamber International U.K. Ten Outstanding Young Persons (TOYP) award for his entrepreneurial success and creation of coaching programs with Gerard School of Football.

Alongside coaching, Jones is also a published author with his book titled: Let's Talk Soccer.

Jones holds the FA UEFA A Licence and FA Advanced Youth Award (12–16) alongside a master's degree in Performance Coaching. He is also studying a PhD in augmented feedback related to how coaches can use verbal feedback in football within a constraints-led approach to guide the visual search of the football player, in order to improve player's learning and performance.

Jones is studying a PhD at Sheffield Hallam University alongside creating a digital tech-startup providing online coach education for coaches, which has already received support from NatWest via their Entrepreneur Accelerator programme and the University of Cambridge's Impulse Programme for High Tech Innovation.

Jones is also a Nationally Licensed Instructor for United States Soccer Federation.

In early 2020, Jones joined the Royal Moroccan Football Federation as an Elite Coach Educator under the direction of then National Technical Director Osian Roberts.

He later joined MLS Sporting Kansas City in early 2022 as a Director of Coaching.

References

Further reading

1989 births
Living people
Association football executives
Bristol Rovers F.C. non-playing staff
Rochdale A.F.C. non-playing staff
Bradford City A.F.C. non-playing staff
RIASA managers
English football managers


text:
Espansivo is een Italiaanse muziekterm met betrekking tot de manier waarop een stuk of passage uitgevoerd dient te worden. De term betekent vrij vertaald zeer of overdreven expressief. Dit betekent dus dat, als deze aanwijzing wordt gegeven, men een bepaalde emotie zeer sterk tot uitdrukking moet laten komen. Deze aanwijzing heeft dus vooral betrekking op de voordracht van een stuk en minder op het tempo of de dynamiek, waarvoor tevens aparte aanwijzingen gegeven kunnen worden.

De aanwijzing espressivo heeft ongeveer dezelfde betekenis, maar wordt gebruikt indien de gevraagde emotie in iets mindere mate tot uitdrukking dient te komen.

Muzieknotatie
Muziekterm


text:
Carriera
In carriera ha vinto 4 titoli di doppio. Nei tornei del Grande Slam ha ottenuto il suo miglior risultato raggiungendo le semifinali di doppio agli Australian Open nel 1981, in coppia con l'australiano Syd Ball.

Con la Squadra israeliana di Coppa Davis ha disputato un totale di 9 partite, vincendone 4 e perdendone 5.

Statistiche

Doppio

Vittorie (4)

Note

Collegamenti esterni


text:
Віктор Васильович Остапенко (? — ?) — український радянський діяч, новатор виробництва, бригадир комплексної бригади токарів-розточувальників Новокраматорського машинобудівного заводу Донецької області. Депутат Верховної Ради УРСР 6-го скликання.

Біографія
На 1963 рік — бригадир комплексної бригади розточувальників механічного цеху Новокраматорського машинобудівного заводу Донецької області.

Нагороди
 ордени
 медалі

Джерела
 газета «Радянська Донеччина» (Донецьк) — лютий 1963 року.

Депутати Верховної Ради УРСР 6-го скликання


text:
Floyd Allen, né le , à Carthage, en Arkansas, est un ancien joueur américain de basket-ball. Il évolue durant sa carrière au poste de pivot.

Carrière

Palmarès
 Champion de France 1981-1982
 Meilleur marqueur du championnat de France 1979-1980

Références

Liens externes

Joueur américain de basket-ball
Joueur de la CRO Lyon Basket
Joueur du Mans Sarthe Basket
Joueur du Reyer Maschile Venezia
Joueur de la Virtus Bologne
Joueur du CB Valladolid
Naissance en mars 1952


text:
La tour des Sorcières est un monument historique situé à Rouffach, dans le département français du Haut-Rhin.

Localisation
Ce bâtiment est situé place de la République à Rouffach.

Historique
L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis 1921.

Cette tour est la dernière subsistant des fortifications de la ville, elle est actuellement coiffée du traditionnel nid de cigognes. La tour des sorcières a servi de prison pendant des siècles et elle doit son nom aux femmes accusées d'être des sorcières et qui y auraient été emprisonnées. Sa base ronde, datant du  est la partie la plus ancienne, les étages carrés eux datent du XIVe et XVe siècles.

Architecture

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Rouffach
 Liste des monuments historiques du Haut-Rhin

Liens externes

Monument historique à Rouffach
Monument historique classé en 1921


text:
Nada Ćurčija Prodanović (ur. 1923, zm. 6 listopada 1992) – serbska tłumaczka, pisarka i nauczycielka gry na fortepianie.

Życiorys
Nada Ćurčija Prodanović urodziła się w Banja Luce. Studiowała prawo. Ukończyła szkołę muzyczną oraz kursy języka angielskiego w British Council. Po zakończeniu II wojny światowej mieszkała w Belgradzie i uczyła gry na fortepianie w belgradzkiej szkole baletowej Lujo Davičo. Tłumaczeniami zajmowała się od 1950 roku. W 1961 roku napisała powieść dla nastolatków Ballerina (w języku angielskim). Przetłumaczyła na język angielski serbskie opowiadania ludowe, które ukazały się w Londynie w 1957 roku pod tytułem Yugoslav Folk Tales i zawierały 29 opowiadań. W Jugosławii wydano je w 1960 roku, a w 1966 roku ukazało się drugie wydanie. W Stanach Zjednoczonych książka ukazała się w 1957 i w 1960 roku. Przetłumaczono ją również na język japoński. W 1963 roku wydała kolejną książkę związaną z Serbią Heroes of Serbia: folk ballads retold. Przedstawia w nich bohaterów takich jak: królewicz Marko, car Łazarz, kosowska dziewczyna i innych. W 1964 roku książkę wydano w Stanach Zjednoczonych, a rok później przetłumaczono na niderlandzki i włoski. Przetłumaczyła na serbski pisma Carlosa Castanedy, Sinclaira Lewisa, Lorda Byrona i Josepha Conrada. Tłumaczyła również sztuki Johna Osborne'a, George'a Bernarda Shawa, Oscara Wilde'a, Roberta Bolta, Seána O'Caseya, Williama Congreve'a i Harolda Pintera.

Twórczość
 Yugoslav Folk Tales. Londyn 1957
 Ballerina. Londyn 1961
 Heroes of Serbia: folk ballads retold. Londyn 1963
 Ballet on Tour. Londyn 1972
 Teuta, Queen Of Illyria. Londyn 1973

Przypisy

Urodzeni w 1923
Zmarli w 1992
Serbscy prozaicy
Serbscy tłumacze
Ludzie urodzeni w Banja Luce


text:
Ве́рсько () — село в Кирджалійській області Болгарії. Входить до складу общини Черноочене.

Населення
За даними перепису населення 2011 року у селі проживали  осіб, з них 45 осіб (97,8%) — турки.

Розподіл населення за віком у 2011 році:

Динаміка населення:

Примітки

Села Кирджалійської області


text:
Le Pain dur est une pièce de théâtre en trois actes de Paul Claudel, parue en 1918. C'est la seconde pièce de La Trilogie des Coûfontaine.

Elle a été créée en tournée en Suisse et au Canada par Ludmilla Pitoëff entre 1941 et 1943.

Mises en scène
 1949 : André Barsacq, Théâtre de l'Atelier
 1959 : Guy Parigot, Comédie de l'Ouest
 1962 : Bernard Jenny, Théâtre du Vieux-Colombier
 1969 : Jean-Marie Serreau, Comédie-Française
 1992 : Claude Yersin, Nouveau théâtre d'Angers
 1995 : Marcel Maréchal, Théâtre du Rond-Point
 2000 : Frédéric Dussenne, Théâtre des Martyrs (Bruxelles)
 2000 : Dag Jeanneret
 2002 : Bernard Sobel, Théâtre de Gennevilliers
 2003 : Nicole Gros, Théâtre du Nord-Ouest
 2010 : Agathe Alexis et Alain Alexis Barsacq, Théâtre de l'Atalante
 2017 : Juliette Bridier et Olivier Bruaux, Théâtre du Nord-Ouest
 2018 : Juliette Bridier et Olivier Bruaux, Espace Roseau (Festival Avignon off)

Articles connexes
 L'Otage (1911)
 Le Père humilié (1920)

Liens externes
 Le Pain dur, édition de la NRF, Paris, 1918  sur Internet Archive.
 La trilogie des Coûfontaine sur le site paul-claudel.net
  Les Archives du Spectacle

Pièce de théâtre française
Pièce de théâtre de 1918
Pièce de théâtre de Paul Claudel


text:
Melanophthalma mexicana is een keversoort uit de familie schimmelkevers (Latridiidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1971 gepubliceerd door Roger Dajoz.

Schimmelkevers


text:
Гулейкарі () — село в Грузії.

За даними перепису населення 2014 року в селі проживає 321 особа.

Примітки

Села Грузії
Населені пункти Самегрело-Земо-Сванеті


text:
Самбхаджи (14 мая 1657 — 11 марта 1689) — второй правитель государства маратхов.

Биография
Самбхаджи был старшим сыном основателя маратхского государства Шиваджи от его первой жены Сайбай. Мать умерла, когда ему было всего два года, и он воспитывался у матери Шиваджи — Джиджабай. В девятилетнем возрасте он был отправлен заложником ко двору Джай Сингха I в качестве гарантии соблюдения его отцом условий Пурандарского договора. В 1666 году он предстал вместе с отцом перед двором Аурангзеба в Агре, где были помещены под домашний арест, но сумели бежать.

В политических целях отец женил Самбхаджи на Есубай, что дало Шиваджи выход к побережью Аравийского моря. Безответственное поведение сына вынудило Шиваджи заключить его в 1678 году в форт Панхала, но тот сумел вместе с женой бежать оттуда. Около года он провёл у моголов, после чего вернулся домой и был вновь заключён в Панхала.

В начале апреля 1680 года, когда Самбхаджи всё ещё находился в заключении, Шиваджи скончался. Его вдова Сойрабай (мачеха Самбхаджи) хотела, чтобы трон занял её собственный 10-летний сын Раджарам, и 21 апреля короновала его. Узнав об этом, Самбхаджи захватил форт Панхала, затем форт Райгад, и 20 июля 1680 года формально занял трон; Сойрабай, Раджарам и его жена Джанкибай были брошены в темницу. В октябре 1680 года Сойрабай была казнена по обвинению в заговоре.

В этом же году Аурангзеб вторгся в Декан, а Самбхаджи ввязался в конфликт с сидди, Однако ему так и не удалось взять их укреплённый остров Джанджира, и в 1682 году предпочли атаковать другую приморскую крепость — Анджадива, однако были отбиты отрядом из 200 португальцев. Тогда в 1683 году Самбхаджи атаковал Гоа, и был близок к победе, но в начале 1684 года подошла могольская армия, вынудив его отступить. Осознав нехватку огнестрельного оружия и взрывчатых веществ, Самбхаджи в 1684 году подписал договор на их поставку с британцами в Мадрасе.

Ещё в 1681 году Самбхаджи попытался вторгнуться в княжество Майсур, но был отбит. Тем не менее, в 1682—1686 годах Майсур платил дань маратхам, однако потом перешёл на сторону Моголов и отказался выполнять соглашения, после чего в 1686 году маратхи вторглись туда вновь.

С 1687 года моголы начали громить силы маратхов, а в феврале 1689 года им удалось пленить самого Самбхаджи. После этого Самбхаджи был казнён ужасной смертью: его пытали и расчленили.

Источники
 Джон Кей. «История Индии» — Москва: ООО «Издательство АСТ», 2011. ISBN 978-5-17-070521-4.

Маратхские чхатрапати
Казнённые монархи


text:
L'ago di Chiba è un ago lungo, a parete sottile, con un mandrino tagliente interno, originariamente progettato presso l'Università di Chiba, in Giappone, per la puntura con ago sottile (FNP) e per colangiografia percutanea transepatica (PTC).

Oggi è usato anche per altre procedure, come la nefrostomia percutanea (NCP) e le raccolte di liquidi.

Strumenti medici


text:
Emblemaria hypacanthus is een  straalvinnige vissensoort uit de familie van snoekslijmvissen (Chaenopsidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Jenkins & Evermann.

De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2007.

Snoekslijmvissen
IUCN-status niet bedreigd


text:
Blue Lightning is a 1995 combat flight simulator video game developed by Attention to Detail and published by Atari Corporation for the Atari Jaguar CD. It is a remake of Epyx's 1989 Atari Lynx title of the same name, and one of the pack-in games for the Jaguar CD. In the game, the player assume the role of a rookie fighter pilot from the Blue Lightning squadron, taking control of multiple military aircraft across various missions to stop general Drako, who betrayed the United Nations and gained power of military organizations through corruption to expand his organized crime empire all over the world.

Blue Lightning was announced in 1994 as one of the first upcoming titles for the Jaguar CD add-on, being advertised as a sequel to the Lynx original, but went through a troubled development cycle. Attention to Detail faced problems when making the game at the same time the Jaguar CD hardware was being finalized, with the staff not understanding how gameplay from the original game worked when recreating it for Jaguar. The game garnered mixed reception from critics and retrospective commentarists; most felt divided regarding the audiovisual presentation while criticism was geared towards its gameplay, which was compared unfavorably with the original game, After Burner (1987), and Air Combat (1995).

Gameplay

Blue Lightning is an arcade-style combat flight simulation game that is primarily played from a third-person perspective, similar to the original game on Atari Lynx and After Burner (1987), in which the player assume the role of a fighter pilot from the titular squadron. The plot revolves around general Drako, who worked for the United Nations using their military personnel to maintain peace around the world, but slowly gained control and power of military organizations to expand his organized crime empire across the globe. U.N. leaders were surprised by Drako's betrayal and actions had to be taken, as members from the Blue Lightning squadron joined his corrupted ranks while the remaining loyal forces eager a chance to overthrow his criminal group. The U.N. recurred to the squadron and assigned a rookie pilot of the force to stop Drako. The player can choose any save slot to keep their progress, customize it with a portrait picture, and select one of three difficulty levels when starting the game. The player can also access the options screen to change configurations such as controls and other settings.

The main objective of the game is to complete a series of missions across various continents such as Australia, Europe, North America, Russia, and South America, in order to defeat general Drako and his army. The player is first assigned with a group of training missions in preparation for the main "Tour of Duty" missions. Each mission increases in difficulty as the game progress further. After completing every tour mission, the player is then assigned to a "final tour" and sent to the Arctic where most of Drako's army resides. When Drako himself flees after the base is destroyed, his remaining forces launch a surprise attack with an aircraft against the Blue Lightning squadron's main base and the player is tasked with facing the assault in order to pinpoint Drako's secret base. Once the location is revealed, the player is immediateldy sent to the secret base where Drako and his forces are escaping. Progress is automatically saved after completing a continent if a Memory Track cartridge is present, otherwise players can play through the game without saving.

Before starting a mission, a briefing screen explaining the current situation in the selected "Tour" location is shown, which lists the objective for each of the four missions on the selected area. There are five types of assignments in the game such as aerial, escort, and ground missions. The player can choose from seven fighter planes instead of being settled with only one plane as in the original game, each one having their own advantages and disadvantages, but the player must complete the training missions first before gaining access to the other aircraft. The planes also act as lives, and the game is over if all of them are crashed or destroyed, though extra planes can be obtained by either completing the chosen set of missions reaching a certain score. During gameplay, the player's plane can fire its machine gun or a limited number of missiles to use against enemy units. In ground missions, the player is given access to three types of bombs. The player can toggle between third-person and first-person views, perform an aleron roll to reduce damage from enemt fire and activate the plane's afterburner for a short speed boost.

Development and release
Blue Lightning for Atari Jaguar CD was developed by British studio Attention to Detail (ATD), which previously worked on Cybermorph (1993) for the Jaguar. It was produced by Sean Patten of Atari Corporation, with John Skruch acting as assistant producer. The coding work was handled by Andrew Howe and Jon Howard, with technical director Fred Gill (one of the original five founding members of ATD), Peter Long, and a programmer under the pseudonym "Sadge" providing additional support. The game's levels were co-designed by F. B. Stu, a member credited under the nickname "Mac" and Stuart Tilley, who also worked on Cybermorph. David West, Ian G. Harling, Joanne Surman, and Kristi-Louise Herd were responsible for the artwork, while the full-motion video cutscenes were handled by Jon Baker and Vince Shaw-Morton. Herd previously worked at Imagitec Design on conversions such as Fiendish Freddy's Big Top O'Fun (1990), before leaving Imagitec to join ATD and work as graphic artist on the game. The soundtrack was scored by Ian Sharp, with Will Davis composing additional music. It features the voice work of comedian Rob Brydon, lead tester Hank Cappa and Carrie Tahquechi, who portrayed some of the in-game radio transmissions at Atari's in-house audio department. Other staff members also collaborated in the game's creation. The team recounted the project's troubled development cycle in interviews.

Gill stated the team underestimated how much work the project would bring to them while ATD expanded into multiple teams, as they had many problems when developing Blue Lightning at the same time the Jaguar CD hardware was being finished and not understanding how gameplay from the original game worked when recreating it for Jaguar. Tilley recalled building the levels using MS-DOS, drawing them by typing a letter on the keyboard in a pattern that equated to objects such as large rocks and tanks. Herd claimed that ATD hired both an aircraft and a flight suit for a photo shoot, where the game's staff dressed as fighter pilots and used photos from the session as portraits for the pilot selection screen. Herd also stated that the background graphics were digitized images while sprites were produced from pre-rendered 3D models, which caused her discontent with both ATD and the project, calling the scanned backgrounds "awful" and left the company as a result. Herd has since retrospectively referred the game's development as "the one which gave me the most headaches", but also as one of the titles she would like to rework.

The game was announced along with Battlemorph in 1994 under the name Blue Lightning 2 as one of the first upcoming games for the Jaguar CD add-on. It was first showcased with its final title, Blue Lightning, in a very early state at the 1994 ECTS Autumn event and then at the 1994 Summer Consumer Electronics Show. It was later showcased at the 1995 Winter CES, the 1995 ECTS Spring event and E3 1995, being initially slated for an August release. It was covered by the press that were invited to Atari, and showcased during an event hosted by Atari dubbed "Fun 'n' Games Day" where it was formally revealed to be a one of the pack-in games with the Jaguar CD, The game was published by Atari in North America and Europe on September 21.

Reception

Blue Lightning on the Atari Jaguar CD garnered mixed reception from critics. Game Players Jeff Lundrigan commended the variety of terrains, Top Gun-inspired soundtrack, and number of planes to choose from, but faulted its "blocky" bitmap visuals and repetitive gameplay, which was compared with After Burner (1987). Lundrigan also expressed that outside of the pre-rendered cutscnenes and soundtrack "there's really nothing to distinguish this as a CD-ROM game." GameFans three reviewers highlighted its introduction sequence, missions, and garage rock-style music, but criticized the "chunky" graphics and compared it unfavorably with Air Combat (1995). Next Generation also compared it with After Burner but noted its variety of selectable planes and fast action, stating "You might not expect much from a game that was originally released over five years ago, but Blue Lightning was a great game when it was released for the Lynx, and it's still a good one now."

Game Zero Magazines two reviewers complimented its cinematics but found the gameplay too linear and similar to the original on Lynx. They also agreed with Lundrigan, commenting that "there was nothing in this game justifying CD-ROM, and nothing graphically impressive." GamePros Lawrence Neves regarded Blue Lightning on Jaguar CD as a mediocre title, faulting the background visuals and clunky controls. Neves also felt its gameplay was slow compared to After Burner and Starblade (1991). In contrast, VideoGames Jim Loftus found the graphics admirable though not near to Sega Saturn or PlayStation standards, the hard rock soundtrack fitting but muffled, and its playability addictive. Fusions John Wesley Hardin disagreed with Loftus, stating that "it just doesn't make a good game for a CD system in 1995."

Electronic Gaming Monthlys four writers echoed similar thoughts as other reviewers, criticizing the audiovisual presentation, slow gameplay, choppy technical performance, and controls. While the different style of aircraft were seen as an appealing addition, they recommended the original Lynx version instead. Marc Abramson of the French ST Magazine commended its presentation for the animated sequences and digitized sound, but ultimately found the game average. MAN!ACs Robert Bannert gave the title a very negative outlook, lambasting its audio and visuals. AllGames Kyle Knight shared a similar opinion as other reviewers, criticizing the graphical presentation for its poor use of sprite scaling and low frame rate, as well as the repetitive soundtrack, voice acting, controls, and poor gameplay. Knight concluded that "As a pack-in game with the Jaguar CD add-on, you're not actually paying for it, but it's still not worth your time." Atari Gaming Headquarters Keita Iida concurred with Knight, writing that "Blue Lightning for the JagCD is neither the hardware showcase that its portable wonder was, nor does it possess half the gameplay that Lynx BL offered."

Retrospective coverage
Retrospective commentary for Blue Lightning on Jaguar CD has been equally mixed. Author Andy Slaven wrote that the game "looks, sounds, and plays just like a bad 16-bit cart." Slaven also questioned Atari for choosing it as a pack-in game with the peripheral, commenting that Battlemorph would have been a better choice. The Atari Times Dan Loosen found its gameplay fun but underwhelming and the soundtrack fitting, but gave negative comments towards the visuals. Loosen also agreed with Slaven, stating that Battlemorph should have been a better pack-in game with the Jaguar CD. Nils Nils of German website neXGam gave the title a very mixed retrospective outlook.

References

External links

 Blue Lightning at AtariAge
 Blue Lightning at GameFAQs
 Blue Lightning at MobyGames

1995 video games
Atari games
Atari Jaguar CD games
Atari Jaguar-only games
Attention to Detail games
Flight simulation video games
Pack-in video games
Rail shooters
Single-player video games
Video game remakes
Video games developed in the United Kingdom
Video games set in Australia
Video games set in Europe
Video games set in North America
Video games set in South Africa
Video games set in South America
Video games set in Russia
Video games with alternate endings
Video games with digitized sprites


text:
Комплексная мощь государства (КМГ) (; pinyin: zōnghé guólì) — это мера общей мощи национального государства. Это предполагаемая мера, важная в современной политической мысли Китайской Народной Республики с 1980-х годов и впервые введенная в официальные документы в 1992 году.

КМГ можно рассчитать численно, комбинируя различные количественные индексы, чтобы создать единое число, используемое для измерения мощи национального государства. Эти индексы учитывают военные, политические, экономические и культурные факторы.

Описание
На основе представлений и формул для оценки национального могущества Ф. Клиффорда Джермана, Дж. Дэвида Сингера, Стюарта Бремера, Джона Стаки, Органски, Яцека Куглера и Рэя Клайна. В её основе лежат такие концепции, как сверхдержава и региональная держава, а также мягкая сила, жесткая сила и умная сила.

В определении КМГ от 1995 года она описывается как «совокупность экономической, военной и политической мощи страны в определенный период. Она сигнализирует об уровне всестороннего развития страны и ее положении в международной системе».

Существует ряд методов расчета КМГ, разработанных Китайской академией общественных наук, Китайской военной академией, Китайским институтом современных международных отношений и независимыми китайскими учеными.

Национальные стратегические ресурсы
Майкл Портер перечисляет пять основных ресурсов: физические, человеческие, инфраструктурные, знания и капитальные. Соответственно, национальные стратегические ресурсы разделены на восемь категорий с 23 индикаторами. Эти категории составляют КМГ:

 Экономические ресурсы
 Природные ресурсы
 Капитальные ресурсы
 Знания и технологические ресурсы
 Государственные ресурсы
 Военные ресурсы
 Международные ресурсы
 Культурные ресурсы

Адаптации
Довольно упрощенный и эффективный индекс был разработан Чин-Лунг Чангом. Он использует критическую массу, экономический потенциал и военный потенциал. Благодаря своим индикаторам, его часто можно повторить и легко определить, что делает его сопоставимым с Индексом человеческого развития по пониманию и надежности.

См. также

 Сводный индекс национального потенциала

Примечания

 Сноски

 Процитированные работы

Литература

 Michael Pillsbury (January 2000). China Debates the Future Security Environment. National Defense University Press.

 Hu Angang, Men Honghua (2002).The Rising of Modern China: Comprehensive National Power and Grand Strategy. Strategy & Management
 Kaushik Basu, Supriyo De, Rangeet Ghosh (2011). The evolving dynamics of global economic power in the postcrisis world: Revelations from a new Index of Government Economic Power. Department of Economic Affairs, Ministry of Finance, Government of India.
 Ł. Kiczma, M. Sułek (2020). National Power Rankings of Countries 2020. Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR, Warszawa 2020. ISBN 978-83-8209-033-8

Ссылки

 Powermetrics Information Network
 Thinking about Power

Международная безопасность
Внешняя политика Китая


text:
Газотранспортна мережа району Маракайбо — система трубопроводів, створена на північному заході Венесуели навколо озера Маракайбо.

Венесуела традиційно є одним із лідерів за запасами нафти, при цьому перше родовище в районі Маракайбо (штат Сулія) знайшли аж у 1914 році. Разом з нафтою видобувається велика кількість попутного газу, завдяки якому країна займає перше місце в Південній Америці та одну з провідних позицій у світі за запасами блакитного палива. Як наслідок, в регіоні Маракайбо утворилась газотранспортна система, що станом на кінець 1990-х зв'язувала виробників блакитного палива — газопереробні заводи в Lama, Lamarliquido, Tia Juana та El Tablazo, які провадять вилучення зріджених вуглеводневих газів (ЗВГ), а також заводи з фракціонування ЗВГ у Bajo Grande, Uie та El Tablazo — із споживачами, основними серед яких були:
 нафтопереробні заводи Paraguana (Amuay і Cardon);
 нафтохімічний комплекс El Tablazo;
 сучасні газові електростанції комбінованого циклу Termozulia I, Termozulia II, Termozulia III,  Bachaquero;
 завод з виробництва добрив Ana María Campos;
 комунальні та промислові споживачі у місті Маракайбо та ряді інших населених пунктів на східному узбережжі озера.

Найбільшим газопроводом у системі є Ule — Amuay довжиною 237 км та діаметром 400 мм.

На початку 21 століття внаслідок вичерпання місцевих нафтових родовищ в регіоні почала відчуватись нестача газу, що посилювалась внаслідок активного будівництва згаданих вище теплоелектростанцій. Для її подолання у 2005 році проклали газопровід від розташованих на схід по узбережжю старих нафтових родовищ штату Фалькон — La Vela та Cumarebo, на яких організували розробку газових покладів. Планувалось, що це стане лише першим кроком у з'єднанні з газотранспортним коридором Анако — Морон, що виводить до основних запасів попутного газу в басейні Оріноко на сході країни.

Проте реалізація проекту суттєво затягнулась. Для покриття дефіциту в 2007 році організували імпорт блакитного палива через тільки но споруджений Транскарибський газопровід, що подавав газ колумбійського офшорного родовища Чучупа. В найближчому майбутньому планувалось його переведення у реверсний режим для поставок венесуельського газу до Колумбії та країн Центральної Америки. Втім, інтеграція мереж району Маракайбо та східного регіону затягнулась. А в 2014 році через посуху, що знизила виробництво на гідроелектростанціях, призупинила експорт газу Колумбія. Це спричинило гостру енергетичну кризу на північному заході Венесуели, проте вже у 2015 році сюди почав надходити газ з гігантського офшорного родовища Перла. Це дозволяє відновити роботу ТЕС і виробництво добрив, а також дає підстави сподіватись на реалізацію планів поставок до Колумбії.

Примітки

Газопроводи Венесуели


text:
Legnaro ima više značenja:
 Legnaro, La Spezia
 Legnaro, Padova


text:
La Copa Latina (en francés, Coupe Latine; en inglés, Latin Cup), fue una extinta competición oficial futbolística europea organizada por las principales federaciones latinas de Europa: Federación Italiana de Fútbol (FIGC), la Federación Francesa de Fútbol (FFF), la Federación Portuguesa de Fútbol (FPF) y la Real Federación Española de Fútbol (RFEF). También denominada por tal motivo como Copa Europea Latina, fue disputada bajo los reglamentos y formatos oficiales de las cuatro federaciones y contó con la autorización y reconocimiento de la FIFA.

El torneo se disputó entre 1949 y 1957 y enfrentaba a los campeones de las ligas de Francia, Italia, Portugal y España. La UEFA la considera, junto con la Copa Mitropa y la Copa de las Naciones, como un precedente oficial de las competiciones europeas a nivel de clubes y como competición precursora de la Copa de Europa, siendo contabilizada por la FIFA dentro de los respectivos palmarés de clubes.

Reconocida después ya que en la época no existía el organismo continental europeo (UEFA), circunstancia que no sucedió hasta 1954, motivo por el que eran las federaciones nacionales las encargadas de este tipo de cometidos, estando a su vez, a instancias de la FIFA. Sin embargo, pese a que con el transcurrir de las ediciones y el tiempo se les reconociesen los éxitos a los clubes vencedores, surgió como una competición entre las federaciones, representadas por clubes.

La competición tuvo un gran prestigio por ser la primera gran competición internacional europea que enfrentaba a los campeones de las ligas nacionales de los países latinos europeos, y fue considerada la segunda competición más importante de Europa tras la Copa Mitropa, concebida con anterioridad y frente a conjuntos de los países del centro e Italia. Esta última no se disputó entre 1940 y 1954 por inicio de las hostilidades e inmigraciones y emigraciones internacionales y por la Segunda Guerra Mundial y sus consecuencias para la Europa Central. Por eso la Copa Latina en sus años primeros fue la única competición internacional europea en fútbol en general, pasando en ese momento a convertirse en la competición más prestigiosa de Europa.

Se disputaba cada año en una sede diferente, en uno de los cuatro países participantes. Un sorteo decidía los emparejamientos de las dos semifinales antes de la final, mientras que los perdedores disputaban el partido por el tercer o cuarto puesto.

La competición dejó de disputarse en 1957 tras la consolidación de la Copa de Europa organizada por la UEFA desde 1955. Sin embargo, el reconocimiento que obtuvo propició que se crease la Copa Latina de baloncesto.

Historia

Antecedentes y primer ciclo

Estadísticas actualizadas hasta la última edición del torneo.

Véase también
 Copa de Europa.
 Copa de Europa Central.
 Copa Río.
 Pequeña Copa del Mundo de Clubes.

Referencias

Notas

Latina
Latina
Copa Latina


text:
Delissea subcordata är en klockväxtart som beskrevs av Charles Gaudichaud-Beaupré. Delissea subcordata ingår i släktet Delissea, och familjen klockväxter.

Underarter

Arten delas in i följande underarter:

 D. s. obtusifolia
 D. s. subcordata

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Klockväxter
subcordata


text:
2952 Lilliputia eller 1979 SF2 är en asteroid i huvudbältet som upptäcktes den 22 september 1979 av den rysk-sovjetiske astronomen Nikolaj Tjernych vid Krims astrofysiska observatorium på Krim. Den har fått sitt namn efter det fiktiva landet Lilleputt i Jonathan Swifts bok Gullivers resor.

Asteroiden har en diameter på ungefär 6 kilometer.

Referenser

Huvudbältesasteroider
Småplaneter namngivna efter fiktiva platser
Astronomiska upptäckter av Nikolaj Tjernych
Astronomiska upptäckter 1979


text:
, translated as Moribund Society and Anarchy, is an 1893 book by Jean Grave that argues for the speedy disintegration of moribund societal institutions.

Publication

Grave first published the book in 1893. Octave Mirbeau wrote a preface for the edition. Grave was put on trial for the book in 1894.

In London, Grave met American anarchist Voltairine de Cleyre, who agreed to translate the book from French to English at the urging of London anarchists, who offered her a British publisher. She began her translation, Moribund Society and Anarchy, upon her return to the United States in late 1897. Abraham Isaak ultimately published the translation in the United States with the San Francisco Free Society Library in 1899. De Cleyre wrote a preface for the translation.

Moshe Katz also translated the work.

Notes

Further reading

Further reading

External links

 Full text in French and English

1893 non-fiction books
French-language books
Books about anarchism
French non-fiction books


text:
Albrecht van Nassau-Weilburg (26 december 1537 - Slot Ottweiler, 11 november 1593) was graaf van Nassau-Weilburg (een deel van het graafschap Nassau), en sinds 1574 ook graaf van Nassau-Ottweiler (een deel van het graafschap Saarbrücken). Hij stamt uit de Walramse Linie van het Huis Nassau.

Biografie
Albrecht was de enige zoon van graaf Filips III van Nassau-Weilburg en Anna van Mansfeld-Hinterort, dochter van graaf Albert van Mansfeld-Hinterort en Anna van Honstein. Zijn moeder overleed bij zijn geboorte. Hij had één jongere halfbroer, Filips. In zijn kinderjaren werd hij samen met zijn halfbroer in Slot Neuweilnau in het protestantse geloof opgevoed. Via de hofpredikant leerde Albrecht Philipp Melanchthon kennen, met wie een hij een regelmatige briefwisseling voerde.

Graaf van Nassau-Weilburg
Op 4 oktober 1559 overleed zijn vader. Albrecht erfde samen met zijn halfbroer het graafschap Nassau-Weilburg. Aangezien Filips slechts zestien jaar oud was, nam Johan III van Nassau-Saarbrücken, als senior van de Walramse Linie van het Huis Nassau, de voogdij waar. Aanvankelijk regeerden de broers samen. De hoge schulden van hun vader beperkte hun handelingsmogelijkheden, maar langzaam lukte het hun om de begrotingssituatie te verbeteren.

Op 15 mei 1561 deelden de halfbroers voor de eerste maal hun graafschap. Albrecht ontving kasteel en ambt Weilburg, Filips kasteel en ambt Neuweilnau. Albrecht betrok het nieuwe Slot Weilburg, dat hij verder uitbreiden liet. Het grootste deel van het graafschap en de schulden van de vader bleven echter gemeenschappelijk bezit.

Albrecht nam in 1562 deel aan de verkiezings- en kroningsdag van keizer Maximiliaan II in Frankfurt am Main en in 1566 aan de Rijksdag van Augsburg.

Albrecht en Filips brachten de volgende wijzigingen aan in hun gezamenlijke bezit:
 in 1562 de verwerving van de helft van het ambt Stockheim,
 in 1565 de verwerving van het deel van de graven van Stolberg van Altweilnau met Landstein,
 in 1570 de verkoop van het ambt Bingenheim (m.u.v. Reichelsheim) aan Hessen.

In 1567/68 kwamen Albrecht en Filips verscheidene keren samen met Willem van Oranje. Ze namen deel aan de voorbereiding van de Nederlandse Onafhankelijkheidsoorlog tegen Fernando Álvarez de Toledo, de hertog van Alva. Albrecht stond borg voor de soldij die Willem van Oranje aan de huursoldaten verschuldigd was. De aanval op de Nederlanden in 1568 mislukte echter.

In 1571 deelden Albrecht en Filips de heerschappijrechten in Nassau-Weilburg volledig. Albrechts deel omvatte naast het ambt Weilburg ook Gleiberg, Cleen, Wehen en Burgschwalbach. Met Hessen sloten de halfbroers meerdere verdragen waarin ze het gemeenschappelijke bezit van Nassau en Hessen geleidelijk verdeelden. Zo verdeelden ze in 1585 met Hessen het Land an der Lahn.

In 1579 kon Albrecht een deel van het ambt Jugenheim verwerven en zijn invloed in Rijn-Hessen uitbreiden.

Albrecht behoorde tot de Wetterauer Grafenverein. In dienst van de vereniging reisde Albrecht verschillende keren naar keizer Maximiliaan II en naar de Rijksdag. Meestal ging het om godsdienstvrijheid voor de calvinistische vorsten. Met de Wetterauer Grafenverein streed Albrecht in 1583-1588 aan de zijde van Gebhard I van Waldburg in de Keulse Oorlog.

Graaf van Nassau-Ottweiler
In 1570 bevestigde keizer Maximiliaan II het testament van Johan III van Nassau-Saarbrücken waarin deze Albrecht en Filips tot zijn erfgenamen benoemde. Johan was zonder mannelijke nakomelingen en wilde zekerstellen dat volgens het erfverdrag van 1491, de graafschappen Saarbrücken, Saarwerden en Ottweiler voor de Walramse Linie van het Huis Nassau behouden bleven. Reeds in 1571 namen Albrecht en Filips in opdracht van Johan het bestuur over de heerlijkheden Lahr en Mahlberg over.

Met het overlijden van Johan III van Nassau-Saarbrücken op 23 november 1574 vielen de graafschappen Saarbrücken, Saarwerden en Ottweiler definitief aan Albrecht en Filips. Ze werden op 7 december 1574 tussen de broers verdeeld. Filips ontving de graafschappen Saarbrücken en Saarwerden en de heerlijkheid Stauf. Albrecht ontving Ottweiler, de ambten Homburg, Kirchheim en de heerlijkheden Lahr en Mahlberg in het Zwarte Woud. In Ottweiler liet Albrecht een nieuw slot bouwen, dat zijn residentie zou worden. Als de oudste vertegenwoordiger was Albrecht het hoofd van de Walramse Linie van het Huis Nassau en nam hij het regentschap voor Johan Lodewijk I van Nassau-Idstein waar.

De Saarbrückense erfenis werd van verscheidene zijden aangevochten. Hertog Karel III van Lotharingen eiste het graafschap Saarwerden als vervallen leen terug. Albrecht slaagde er, als oudste van de Walramse Linie van het Huis Nassau, echter in om het recht van Nassau bij het Rijkskamergerecht te laten zegevieren. Het geschil liep jaren en dreigde een tijdlang militair te escaleren. Albrecht stond stad en ambt Homburg later af aan Lotharingen en verkreeg in ruil daarvoor Longeville en Fraulautern.

Keurvorst Frederik III van de Palts maakte eveneens aanspraken op delen van de erfenis. Albrecht was in staat een overeenkomst met de keurvorst te bereiken. Meerdere omvangrijke verdragen waarin de exacte rechten en grenzen werden vastgelegd, werden gesloten. Na het overlijden van Frederik III in 1576 werd Albrecht benoemd tot zijn executeur-testamentair.

De reformatie
Al in het begin van hun regering stelden Albrecht en Filips in hun graafschap katholieke gewoonten zoals carnavalsvieringen en het Sint-Jansvuur strafbaar.

Reeds op 1 januari 1575 voerde Albrecht in Ottweiler de reformatie in, volgens de Augsburgse Confessie. Katholieke priesters werden uit hun ambt ontheven of aan de nieuwe leer verplicht, kloosters opgeheven, kerkbezit in beslag genomen, scholen opgericht en het kerkpatronaat verworven.

Bouwheer
Albrecht trad meermaals op als bouwheer van grotere bouwwerken. Na de eerste deling met zijn halfbroer liet hij Slot Weilburg uitbreiden. Hiermee belastte hij de bouwmeester Ludwig Kempf. In deze fase ontstonden de noordvleugel en de zogenaamde Stadtpfeiferturm. Het alliantiewapen van Albrecht en zijn vrouw is nog steeds aan deze toren aangebracht. Eveneens liet Albrecht in die tijd de Tiergarten in Weilburg aanleggen.

Na het erven van Ottweiler liet Albrecht Slot Ottweiler en het renaissanceslot Neunkirchen door bouwmeester Christmann Strohmeyer bouwen en de Burcht Hohenburg bij Homburg uitbreiden.

Waarschijnlijk nam Albrecht ook het initiatief tot de uitbreiding van de Burcht Gleiberg aan het einde van de 16e eeuw, nadat het volledig aan het Huis Nassau was toegevallen.

Overlijden, begrafenis en opvolging
Albrecht stierf op 11 november 1593 in Slot Ottweiler. Hij werd op 25 november 1593 begraven in de Abdijkerk Nieuw-Münster te Ottweiler. Zijn drie zoons verdeelden zijn bezit. Twee van de zoons stierven echter kort na hun vader, zodat de overlevende zoon reeds in 1602 de gehele vaderlijke nalatenschap bezat.

Huwelijk en kinderen
Albrecht huwde te Dillenburg op 6 of 16 juni 1559 met Anna van Nassau-Siegen (Dillenburg, 21 september 1541 - Weilburg, 12 februari 1616), dochter van graaf Willem I "de Rijke" van Nassau-Siegen en Juliana van Stolberg-Wernigerode. Anna werd begraven in de Slotkerk te Weilburg.
Uit dit huwelijk werden de volgende kinderen geboren:
 Anna Amalia (Weilburg, 12 oktober 1560 - Straatsburg, 6 januari 1635), huwde te Ottweiler op 9 september 1581 met graaf Otto van Solms-Sonnenwalde (Sonnenwalde, 25 juni 1550 - Sonnenwalde, 29 januari/8 februari 1612).
 Juliana (10 augustus 1562 - 20 november 1562).
 Catherina (6 december 1563 - Saarbrücken, 4 oktober 1613).
 Lodewijk (Weilburg, 9 augustus 1565 - Saarbrücken, 8 november 1627 o.s.), volgde zijn vader op als graaf van Nassau-Ottweiler.
 George Filips (30 maart 1567 - 26 februari 1570, begraven in de Sint-Maartenskerk, Weilburg).
 Albrecht (19 maart 1569 - 2 januari 1570, begraven in de Sint-Maartenskerk, Weilburg).
 Willem (25 augustus 1570 - Burgschwalbach, 19 november 1597), volgde zijn vader op als graaf van Nassau-Weilburg.
 Elisabeth (Weilburg, 12 april 1572 - Berleburg, 28 maart 1607), huwde te Berleburg op 12 juni 1596 met graaf George V van Sayn-Wittgenstein-Berleburg (Berleburg, 30 april 1565 - Berleburg, 16 december 1631).
 Juliana (17 maart 1574, jong overleden).
 Anna Sibylla (Ottweiler, 25 mei 1575 - 1643), huwde te Saarbrücken op 26 augustus 1606 met graaf Peter Ernst II van Criechingen († 1633). Peter Ernst was erfmaarschalk van het hertogdom Luxemburg en het graafschap Chiny.
 Johan Casimir (Ottweiler, 24 september 1577 - Wehen, 29 maart 1602), volgde zijn vader op als graaf van Nassau-Gleiberg.
 Magdalena (13 mei 1580 - Slot Neuweilnau, 21 april 1658, begraven in de Sint-Maartenskerk, Weilburg).
 Anna Odilia (Weilburg, 26 januari 1582 - Metz, 10 september 1635), huwde te Weilburg op 18 november 1609 met graaf Willem III van Sayn-Wittgenstein-Sayn (14 maart 1569 - 29 oktober 1623).
 Ernestina (24 maart 1584 - Idstein, 20 oktober 1665, begraven in de Uniekerk, Idstein), huwde te Weilburg op 11 maart 1616 o.s. met graaf Filips Lodewijk van Wied-Runkel († Runkel, 2 augustus 1632).

Externe links
  Albrecht van Nassau-Weilburg in de Saarland Biografieën.
  Anna van Nassau-Siegen in de Saarland Biografieën.
  Medieval Lands - Nassau.

Graaf van Nassau-Ottweiler
Graaf van Nassau-Weilburg
Nassau-Weilburg, Albrecht
Regent


text:
De bruine raafkaketoe (Calyptorhynchus lathami), soms ook bruine roodstaartkaketoe genoemd behoort tot de familie der kaketoes en het geslacht der raafkaketoes.

Uiterlijk
Net zoals met de roodstaartraafkaketoe is ook het verenkleed bij de bruine raafkaketoe bij mannetjes als vrouwtjes verschillend. De veren van het mannetje zijn overwegend zwart met een chocoladebruine kop en rode vlekken. Het vrouwtje heeft een doffe donkerbruine kleur met gele vlekjes in de kraag en op de staart. Het mannetje heeft enkele rode staartveren die aan de onderzijde duidelijk zichtbaar zijn. Deze kleur is bij het vrouwtje eveneens doffer. De stevige snavel is donkergrijs. Een volwassen exemplaar wordt tussen de 46 tot 50 centimeter lang.

Voedsel
Op het menu van de vogel staan met name de zaden van verschillende Casuarina en Allocasuarina bomen. Het menu wordt aangevuld met bessen, vruchten en af en toe insecten en larven.

Voortplanting
De vogel maakt gebruik van holen in grote Eucalyptus bomen. Het nest is ongeveer 1 tot 2 meter diep en heeft een doorsnede van 25 tot 50 centimeter. Hierin legt het vrouwtje tussen maart en augustus 1 of 2 witgekleurde eieren die na een broedperiode van ongeveer 30 dagen uitkomen. De aandacht van het vrouwtje gaat over het algemeen in zijn geheel uit naar het eerstgeboren exemplaar. Het tweede jong komt hierdoor in de meeste gevallen te overlijden.

Leefgebied
De vogel wordt aangetroffen in Queensland, Nieuw-Zuid-Wales en Victoria in Australië. De vogels worden in hun leefgebied aangetroffen in open wouden en bosrijke gebieden.

Uitzonderlijk grote bosbranden eind 2019 en begin 2020 hebben ook de leefgebieden van de bruine raafkaketoe beschadigd. Hoe schadelijk deze branden waren moet nog worden vastgesteld.

Ondersoorten
Van de bruine raafkaketoe worden drie ondersoorten erkend:
 C. l. lathami Een zeldzame ondersoort die wordt aangetroffen in het zuidoosten van Queensland en Mallacoota in Victoria. Enkele geïsoleerde groepen komen voor in Eungella in het centrale deel van Queensland en bij de Riverina en Pilliga forest.
 C. l. erebus komt voor in het centrale deel van Queensland.
 C. l. halmaturinus Een ondersoort die geregistreerd staat als bedreigd. De vogel komt alleen voor in het noordelijke en westelijke deel van Kangaroo Island. De populatie bestaat momenteel nog maar uit zo'n 100 exemplaren. Deze vogel is in zijn geheel afhankelijk van de Allocasuarina verticillata en de Eucalyptus cladocalyx bomen.

Bedreigd
Ondanks dat de ondersoorten C. l. lathami en C. l. halmaturinus beide staan aangeschreven als bedreigd is de bruine raafkaketoe als soort op zich zelf niet bedreigd. Momenteel bestaat de totale populatie nog uit meer dan 17.000 exemplaren.
Zaken als illegale handel in exotische vogels en eieren vormen echter wel een bedreiging voor deze vogel zoals geld voor vele papegaai- en kaketoeachtigen.

Taxonomie
De bruine raafkaketoe werd voor het eerst beschreven door de Nederlandse zoöloog Coenraad Jacob Temminck in 1807. Hij vernoemde de vogel naar de Engelse ornitholoog John Latham die onder meer de aan deze vogel nauw verwante roodstaartraafkaketoe voor het eerst heeft beschreven.

Afbeeldingen

Kaketoes
Endemisch dier uit Australië
IUCN-status kwetsbaar


text:
Endre Győrfi (* 30. März 1920 in Hajmáskér bei Veszprém; † 2. Juni 1992 in Balatonföldvár) war ein ungarischer Wasserballspieler.

Endre Győrfi vom Műegyetemi AFC aus Budapest war 1948 bei den Olympischen Spielen in London Stammtorwart der ungarischen Mannschaft, in zwei Spielen hütete László Jeney das Tor. Die Ungarn siegten in ihrer Vorrundengruppe und belegten in der Zwischenrunde den zweiten Platz hinter den Italienern. Mit zwei Siegen und einem Unentschieden in den Finalrunden erreichten die Ungarn den zweiten Platz hinter den Italienern und vor den Niederländern.

Weblinks

Fußnoten

Wasserballnationalspieler (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1948
Ungar
Geboren 1920
Gestorben 1992
Mann


text:
Maylandia chrysomallos (Syn.: Metriaclima chrysomallos) ist eine Buntbarschart, die endemisch im Felslitoral von Mumbo Island im malawischen Abschnitt des ostafrikanischen Malawisees vorkommt.

Merkmale
Maylandia chrysomallos wird etwa 9 cm lang und hat eine typische Mbuna-Gestalt. Geschlechtsreife Männchen sind hellblau mit sechs grauen Querbändern, einem goldenen Schimmer auf einigen Schuppen, besonders entlang der Seitenlinie. Der Bauch ist heller hellblau bis grün. Der Kopf ist grau mit zwei hellblauen Bändern zwischen den Augen, blauen Wangen, grünen Kiemendeckeln und einer grauen Kehle. Die Rückenflosse ist hellblau wie Rücken und Seiten. Die Querstreifung reicht in die Rückenflosse hinein. Die hintersten Flossenmembranen der Rückenflosse sind außen orange bis rostrot gefärbt. Die Afterflosse ist blau mit drei bis fünf Eiflecke. Die Schwanzflosse ist blaugrün gefärbt. Der Vorderrand der Bauchflossen ist blau, der Rest meist farblos. Der Bauchflossenhartstrahl und die ersten zwei Flossenmembranen können auch schwarz sein. Weibchen sind hell grünbeige und zeigen ebenfalls die sechs grauen Querbändern und den goldenen Schimmer auf einigen Schuppen und entlang der Seitenlinie. Ihr Kopf ist grau mit zwei hellblauen Bändern zwischen den Augen, grünen Kiemendeckeln und Wangen und einer weißen Kehle. Die hellblaue Grundfärbung und der goldene Schimmer unterscheidet die Art von Maylandia zebra aus demselben Verbreitungsgebiet.

Die Kiefer sind mit zwei bis drei Zahnreihen besetzt. Die Zähne der äußersten Zahnreihe sind meist zweispitzig, einige hinten liegende sind einspitzig. Die Zähne der inneren Zahnreihen sind dreispitzig. Auf dem ersten Kiemenbogen sitzen 11 bis 14 Kiemenrechen auf der Ceratobranchiale, 2 bis 3 auf der Epibranchiale und eine zwischen diesen Kiemenbogenelementen.

 Flossenformel: Dorsale XVII–XVIII/8–10, Anale III/6–8.
 Schuppenformel: SL 31–33.

Wie fast alle Malawiseebuntbarsche und alle Mbuna ist Maylandia chrysomallos ein Maulbrüter.

Literatur
 Stauffer, J. R., Jr., N. J. Bowers, K. A. Kellogg & K. R. McKaye (1997): A revision of the blue-black Pseudotropheus zebra (Teleostei: Cichlidae) complex from Lake Malawi, Africa, with a description of a new genus and ten new species. Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia, Vol. 148, Oct. 31, 1997 JSTOR

Weblinks

Haplochromine Buntbarsche
Haplochromini


text:
De kastanjebuikboomgors (Poospiza whitii) is een zangvogel uit de familie Thraupidae (tangaren).

Verspreiding en leefgebied
Deze soort telt 2 ondersoorten:
 P. w. wagneri: westelijk Bolivia.
 P. w. whitii: centraal en zuidelijk Bolivia en noordwestelijk Argentinië.

Externe link
Avibase

Thraupidae
Dier uit het Neotropisch gebied
IUCN-status niet bedreigd


text:
František Dvořák (21 January 1871 – 30 December 1939) was a Czech fencer. He competed at the 1920 and 1924 Summer Olympics.

References

External links

1871 births
1939 deaths
Czech male fencers
Czechoslovak male fencers
Olympic fencers of Czechoslovakia
Fencers at the 1920 Summer Olympics
Fencers at the 1924 Summer Olympics


text:
The 2022–23 season is the 125th in the history of Royale Union Saint-Gilloise and their second consecutive season in the top flight. The club will participate in the Belgian First Division A, Belgian Cup, and UEFA Champions League.

Players

Out on loan

Transfers

In

Out

Pre-season and friendlies

Competitions

Overall record

First Division A

League table

Results summary

Results by round

Matches
The league fixtures were announced on 22 June 2022.

Belgian Cup

UEFA Champions League

Third qualifying round
The draw for the third qualifying round was held on 18 July 2022.

UEFA Europa League

Group stage

The draw for the group stage was held on 26 August 2022.

Knockout phase

Round of 16
The draw for the round of 16 was held on 24 February 2023.

References

Royale Union Saint-Gilloise seasons
Union Saint-Gilloise


text:
Belair es un Parque nacional en Australia del Sur, ubicado a 16 km al sur de Adelaida. Creado en 1891, fue el primer parque nacional de Australia del Sur y el segundo de toda Australia. Es un parque urbano, su objetivo es preservar valores históricos, culturales y recreativos de la región.

Dentro del parque se encuentra la antigua Casa de Gobierno, lujosa residencia victoriana, que puede ser visitada los domingos y días feriados.

Véase también
 Zonas protegidas de Australia Meridional

Referencias

Belair, Parque Nacional
Áreas protegidas establecidas en 1891
Australia en 1891


text:
Județul Oświęcim (în ) este o unitate teritorial-administrativă și administrație locală (powiat) în voievodatul Polonia Mică, sudul Poloniei.

Județul a fost înființat în data de 1 ianuarie 1999 ca rezultat al reformelor poloneze locale adoptate în anul 1998. Sediul administrativ al județului și cel mai mare oraș este Oświęcim care este la 51 km de capitala regională Cracovia. În județ mai există patru orașe:
 Kęty la 17 km spre sud de Oświęcim,
 Brzeszcze la 9 km spre sud-vest de Oświęcim,
 Chełmek la 8 km spre nord de Oświęcim,
 Zator la 16 km spre est de Oświęcim.

Județul are o suprafață de 406.03 km pătrați (156.8 sq mi). Începând cu anul 2006 populația totală a județului era de 153.390, din care populația orașului Oświęcim de 40.979, a orașului Kęty de 19.252, a orașului Brzeszcze de 11.730, a orașului Chełmek de 9.065, iar a orașului Zator de 3.726 locuitori. Populația rurală era de 68.638 locuitori.

Județul conține locația complexului Lagărului de concentrare Auschwitz (Auschwitz fiind numele german al orașului Oświęcim).

Județe învecinate
Județul Oświęcim se învecinează:
 spre nord cu județul Jaworzno
 la nord-est cu județul Chrzanów
 la sud-est cu județul Wadowice
 la vest cu județul Pszczyna
 la nord-vest cu județul Bieruń-Lędziny

Diviziunile administrative
Județul este împărțit în nouă comune (gmina)  (una urbană, patru urban-rurale și patru rurale). Acestea sunt prezentate în tabelul de mai jos, în ordinea descrescătoare a populației.

Legături externe

 Populația poloneză oficială, 2006
 Datele privind județe și municipii poloneze

Referințe

Districte teritoriale din Voievodatul Polonia Mică


text:
Генерал-Тошево () — місто в Добрицькій області. Входить до складу общини Генерал-Тошево.
 Генерал-Тошево () — община в Добрицькій області.
 Генерал-Тошево () — село в Ямбольській області. Входить до складу общини Тунджа.


text:
Patronyme

 Carol Alt (1960-), une actrice américaine ;
 Emmanuelle Alt (1967-), un journaliste de mode française ;
  (1910-2011), un mathématicien austro-américain ;
 Franz Alt (1938-), un journaliste et écrivain allemand ;
 Heinz Alt (1922-1945), un compositeur allemand ;
 Jakob Alt (1789-1872), peintre et lithographe allemand
 Jean Alt (1921-1991), un scientifique français ;
 John Alt (1962-), joueur de football américain ;
 Mark Alt (1991-), joueur de hockey sur glace américain ;
 Robert Alt (1927-2017), bobeur suisse ;
 Rudolf von Alt (1812-1905), un peintre autrichien ;
 Tabea Alt (2000-), une gymnaste allemande ;
 Theodor Alt (1846-1937), un peintre allemand.
 Alfons Alt (1962-),photographe plasticien allemand

Sigle
ALT est un sigle pouvant désigner :
 archivage long terme, une traduction du terme anglais long term validation, un élément de la norme PAdES ;
 Alternative lengthening of telomeres (en français, prolongation alternative des télomères), l'allongement alternatif des télomères.

Code

ALT peut faire référence à :
  Approach and Landing Test (en français, tests d'approche et d'atterrissage de la navette spatiale américaine) ;
 .

Toponyme

 Alt, le nom latin de la rivière Olt en Roumanie.

Autres
Alt peut désigner :
 ALT, un album de Van der Graaf Generator ;
 Alt, un adjectif allemand signifiant « vieux », qui peut se retrouver dans des noms propres ou dans des noms composés allemands ou dérivés de l'allemand :
 Althochdeutsch (Vieux haut allemand),
 Altkirch.

Voir aussi
 alt.*, une hiérarchie de forums Usenet
 , une touche de clavier d'ordinateur
 Alt porn
 Alt-droite (aussi appelé alt-right), une tendance politique américaine


text:
L'Università Northwood () è un'università privata statunitense di Midland (Michigan), istituita nel 1959.

Storia
La Northwood University è stata aperta come Northwood Institute nel 1959 da Arthur E. Turner e R. Gary Stauffer. Cento studenti si sono iscritti alla nuova scuola, che inizialmente si trovava in una villa del XIX secolo ad Alma, nel Michigan. Il Northwood Institute si trasferì a Midland, nel Michigan, nel 1961. I gesuiti gestirono un seminario noto come West Baden College presso l'ex West Baden Springs Hotel, nella contea di Orange, nell'Indiana, dal 1934 al giugno 1964, quando il calo delle iscrizioni forzò la chiusura della struttura. Vendettero la proprietà a una coppia del Michigan, che a sua volta la donò al Northwood Institute, che gestiva un campus satellite della loro scuola di gestione aziendale sotto la grande cupola della proprietà dal 1966 al 1983, quando fu chiusa. Nello stesso periodo in cui è rimasto aperto il campus dell'Indiana, è stata istituita una sede a Northwood in Texas.

Nel 1982, David E. Fry divenne presidente della scuola, viene ampliata l'offerta didattica e allestito il campus residenziale della Florida. La scuola è stata accreditata dalla Commissione per l'istruzione superiore ed è membro dell'Associazione dei college e delle scuole del North Central. Nel 1993, il nome è stato cambiato da Northwood Institute alla Northwood University e la DeVos Graduate School of Management è stata creata. Un programma congiunto con l'Hotel Institute Montreux è stato istituito nel 2001 per unire le tradizioni di ospitalità svizzere con le pratiche di gestione americane. La scuola, situata a Montreux, in Svizzera, è stata la prima impresa internazionale della Northwood University. I centri del programma University College sono stati ampliati per un totale di quaranta sedi in otto stati e sono stati avviati centri di programmi in Bahrain, Malaysia, Repubblica popolare cinese, Sri Lanka e Svizzera. Nell'ottobre del 2007, Keith A. Pretty è stato nominato terzo presidente e amministratore delegato di Northwood.

L'università ha quattro programmi internazionali congiunti, di cui uno, avviato nel 2001, con l'Hotel Institute Montreux di Montreux in Svizzera.
Nel 2014, la Northwood University ha sospeso le proprie attività residenziali nella sede del Texas, aperta nel 1968. Nel luglio del 2015 l'università ha venduto la propria sede, inaugurata nel 1984,  di West Palm Beach in Florida alla Keiser University come parte di una ristrutturazione.

Collegamenti esterni


text:
Desirae Krawczyk (ur. 11 stycznia 1994 w Palm Desert) – amerykańska tenisistka, zwyciężczyni French Open 2021, Wimbledonu 2021 i 2022 oraz US Open 2021 w grze mieszanej, finalistka French Open 2020 w grze podwójnej, zwyciężczyni siedmiu turniejów WTA w grze podwójnej. Jest córką Polaka i Filipinki.

Historia występów wielkoszlemowych
 Legenda

Występy w grze pojedynczej
Desirae Krawczyk nie startowała w rozgrywkach gry pojedynczej podczas turniejów wielkoszlemowych.

Występy w grze podwójnej

Występy w grze mieszanej

Finały turniejów WTA

Gra podwójna 13 (7–6)

Gra mieszana 4 (4–0)

Finały turniejów WTA 125K series

Gra podwójna 1 (0–1)

Występy w Turnieju Mistrzyń

W grze podwójnej

Historia występów w turniejach WTA

W grze podwójnej

Finały turniejów rangi ITF

Gra podwójna 10 (6–4)

Przypisy

Bibliografia

Amerykanie pochodzenia polskiego
Amerykańskie tenisistki
Tenisistki polskiego pochodzenia
Triumfatorki French Open
Triumfatorki Wimbledonu
Triumfatorki US Open
Urodzeni w 1994


text:
La contea di Barnes (in inglese Barnes County) è una contea del Dakota del Nord, negli USA. Il suo capoluogo amministrativo è Valley City.

Storia
La contea è stata istituita il 4 gennaio 1873.

Geografia fisica
L'U.S. Census Bureau certifica che l'estensione della contea è di 3.919 km², di cui l'1,43% è coperto d'acqua.
Confina con le seguenti contee:
 Contea di Griggs - nord
 Contea di Steele - nord-est
 Contea di Cass - est
 Contea di Ransom - sud-est
 Contea di LaMoure - sud-ovest
 Contea di Stutsman - ovest

Comunità
 Oriska
 Sanborn
 Tower City
 Valley City
 Wimbledon
 Lucca

Strade principali
  Interstate 94
  U.S. Highway 52
  North Dakota Highway 1
  North Dakota Highway 9
  North Dakota Highway 26
  North Dakota Highway 32
  North Dakota Highway 46

Società

Evoluzione demografica

Altri progetti

Collegamenti esterni

Barnes