text:
Grüße aus Kaschmir ist ein Liebesdrama des Regisseurs Miguel Alexandre aus dem Jahr 2004. In der Hauptrolle verkörpert Bernadette Heerwagen die aus München stammende Tontechnikerin Lisa, die nach einem anregenden Abend im Bett des aus Kaschmir stammenden Sharif Mishra (René Ifrah) aufwacht.

Handlung
Lisa, eine junge Tontechnikerin aus München, wacht eines Morgens im Bett des aus Kaschmir stammenden Sharif Mishra auf. Unsicher, wie ihre Eltern reagieren würden, sollte sie ihnen den fremden Mann vorstellen, stiehlt sie sich zunächst aus der Verantwortung, in dem sie sich davonschleicht, als er noch schläft.

Sharif Mishra hat unterdessen eine bewegte Vergangenheit: Als er dreizehn Jahre alt war, wurde das Haus, in dem er mit seinen Eltern wohnte, von indischen Soldaten niedergebrannt. Seine Eltern kamen bei dem Brandanschlag ums Leben. Sharifs älterer Bruder Tajjab brachte ihn anschließend zu Pflegeeltern, um sich dann den Freiheitskämpfern anzuschließen. Zwei Jahre später kämpfte Sharif selbst an der Seite seines Bruders gegen die Inder, jedoch entschloss er sich kurze Zeit darauf, dem Kriegsgeschehen zu entgehen und nach Deutschland auszuwandern, um dort ein Ingenieursstudium zu beginnen. Mittlerweile lebt er bereits seit sieben Jahren in Deutschland und bestreitet seinen Lebensunterhalt mit einer Anstellung in einem Münchner Ingenieurbüro.

Sechs Wochen sind seit der gemeinsamen Nacht mit Lisa vergangen, als die beiden sich zufällig in einer Diskothek treffen. Sharif ist außer sich – er versteht nicht, warum Lisa plötzlich verschwand und beschimpft sie als Hure. Lisa kann mit dieser Situation nicht umgehen und flüchtet gemeinsam mit ihrer Freundin Tanja aus dem Lokal. Dabei vergisst sie jedoch ihre Handtasche.

Dies nimmt Sharif zum Anlass, die Tasche an sich zu nehmen und sie Lisa nach Hause zu bringen. Dabei bittet er um Entschuldigung und lädt Lisa zu einem gemeinsamen Essen ein. Die Beziehung zwischen ihm und Lisa ist somit zunächst gerettet. Was Lisa jedoch gegenüber Sharif verschweigt, ist die Tatsache, dass sie von ihm schwanger ist. Dies tut sie auch aus dem Umstand heraus, dass sie noch gar nicht weiß, ob sie das Kind behalten will oder lieber eine Abtreibung vornehmen lassen möchte.

Sharif beginnt plötzlich, sich merkwürdig zu benehmen: Seit geraumer Zeit hat er nichts mehr von sich hören lassen. Als Lisa ihn besuchen kommt, teilt er ihr mit, dass er die Beziehung beenden möchte. Doch Lisas Gefühle gegenüber Sharif kann sie nicht so einfach über Bord werfen. Sie bleibt hartnäckig, und als sie merkt, dass Sharif immer noch Gefühle für sie hat, bleibt sie. In der Folge zieht sie in Sharifs Wohnung ein.

Unterdessen war Sharifs Bruder Tajjab in England und reist von dort ebenfalls nach Deutschland ein, um einen Sprengstoffanschlag gegen den indischen Offizier zu verüben, der damals den Befehl gab, das gemeinsame Elternhaus der Brüder in Brand zu setzen und ihre Eltern zu ermorden. Ein Verkehrsunfall, bei dem Tajjab verletzt wird, vereitelt jedoch seinen Plan. Nun erwartet er, dass Sharif den Anschlag für ihn ausüben wird. Sharif möchte jedoch mit Terror und Anschlägen nichts mehr zu tun haben. Er findet, dass auch ein Mordanschlag gegen den indischen Offizier die Eltern nicht mehr zum Leben erwecken kann. Andererseits plagt Sharif sein Gewissen, denn er fühlt sich sowohl seinem Bruder als auch seinem Heimatland gegenüber verpflichtet.

Aufgrund eines anonymen Hinweises ist die deutsche Polizei bereits auf seinen Spuren: Sharif und Lisa werden permanent überwacht, keiner ihrer Schritte bleibt den ermittelnden Beamten verborgen. Als Lisa mit einer Straßenbahn in München unterwegs ist, setzt sich ein mit den Ermittlungen beauftragter Kommissar in Zivil neben sie und zeigt ihr ein Foto von Sharifs Bruder. Lisa antwortet auf die Frage, ob sie die Person kennt, wahrheitsgemäß mit Nein, da sie bis dato noch nicht einmal wusste, dass ihr Freund überhaupt einen Bruder hat. Von Lisa auf diesen Umstand angesprochen, verweigert Sharif ihr gegenüber jegliche Antwort.

Unterdessen bleibt Sharif jedoch nicht untätig und kontaktiert den Kommissar: Er teilt ihm mit, dass er seinen Bruder schon seit langer Zeit nicht mehr gesehen hat und keinen Kontakt mehr zu ihm pflegt. Dies entspricht jedoch nicht der Wahrheit, da Sharif seinen Bruder bereits aus einer Telefonzelle von den polizeilichen Ermittlungen gegen ihn in Kenntnis gesetzt hat. Nachdem Sharif seine Aussage auf dem Polizeipräsidium getätigt hat, trifft er sich mit seinem Bruder am Ufer der Isar, wo er ihm erneut deutlich macht, dass er keinen Terroranschlag verüben möchte.

Im Anschluss daran beabsichtigt Sharif, mit Lisa gemeinsam ein paar Tage zur Erholung in den Bergen zu verbringen. Auf der Anreise kommen sie an einem Unfallort vorbei: Zwei Autos sind offensichtlich frontal zusammengestoßen. Sharif sieht auf den ersten Blick, dass der Fahrer des einen Autos dabei auf der Stelle ums Leben kam. Der Fahrer des zweiten Autos lebt, ist jedoch schwer verletzt. Mit brachialer Gewalt versucht Sharif, die Tür des Wagens zu öffnen, jedoch scheitert sein Versuch. In der Folge stirbt auch der Fahrer des zweiten Wagens.

Lisa beobachtet Sharifs Rettungsversuche und ist darüber verwundert, wieso er angesichts der Dramatik der Situation, dermaßen ruhig und besonnen agieren kann. Darauf angesprochen erwidert Sharif, dass er in Kaschmir schon bei vielen Situationen zugegen war, bei denen Menschen ums Leben kamen und solche Umstände daher gewohnt ist. Lisa spürt jedoch, dass Sharifs Gedanken woanders zu sein scheinen. Der gibt ihr aber erneut keine Antworten darauf.

Als Lisa zu Sharifs Wohnung kommt, findet sie die Tür aufgebrochen vor, und als sie die Wohnung betritt, wird sie umgehend von einem schwer bewaffneten Einsatzkommando der Polizei überwältigt. Auf die Frage, wo Sharif sich befindet, kann sie jedoch keine Auskunft geben, da sie seinen Aufenthaltsort selbst nicht kennt.

Nachdem Lisa wieder aus der Polizeigewalt entlassen wurde, fährt sie zur Moschee, um den Imam zu fragen, wo Sharif sein könnte. Doch auch der kennt seinen Aufenthaltsort nicht und sagt, dass Sharif schon seit längerer Zeit nicht mehr in der Moschee war. Unterdessen erhält Lisas Freundin Tanja einen Anruf von Sharif. Er bittet sie darum, Lisa auszurichten, dass er sich mit ihr in der Universität treffen möchte. Umgehend fährt Lisa zum Treffpunkt. Ihr wird sofort klar, dass Sharif sich von ihr für immer verabschieden möchte. Die Information, dass Lisa ein Kind von ihm erwartet, überrascht Sharif sichtlich, jedoch ist er weiterhin fest entschlossen, Lisa nie mehr wiederzusehen.

In der Folge wendet sich Lisa an die Polizei. Sie kontaktiert den Kommissar und berichtet ihm von ihrem letzten Treffen mit Sharif. Auch äußert sie ihm gegenüber ihre Befürchtung, dass Sharif eventuell im Sinn hat, einen Selbstmordanschlag zu verüben. Im Gespräch mit dem Kommissar fällt Lisa ein, dass sie einen Prospekt einer Mietwagenfirma in Sharifs Auto gesehen hat. Die Polizei kontaktiert daraufhin den Autoverleiher und setzt ein ausgeliehenes Fahrzeug auf die Fahndungsliste.

Sharif plant unterdessen, mit einem ausgeliehenen Lieferwagen in Brüssel das Fahrzeug, in dem der indische Offizier sitzt, zu rammen und gleich darauf eine Bombe zu zünden. Lisa erfährt jedoch aus den Nachrichten, dass Sharif in der Gegend um Wiesbaden von der Polizei gestoppt wurde. Ein Sprengsatz mit einer potenziell enormen Wirkung wurde in seinem Fahrzeug gefunden und sichergestellt. Unterdessen befindet sich Sharifs Bruder Tajjab weiterhin auf der Flucht und wird von den Behörden gesucht.

Die Handlung des Films endet mit der Erkenntnis, dass Lisa durch ihren Hinweis an die Polizei vor allem zwei Dinge erwirkt hat: Zum einen hat sie verhindert, dass Sharif, der Vater ihres Kindes, bei einem Selbstmordanschlag sein eigenes Leben verliert, und zum anderen hat sie zweifellos einen Anschlag vereitelt, bei dem möglicherweise noch viele weitere Menschen ums Leben gekommen wären. Dass Sharif nun eine lange Haftstrafe antreten muss, ist allerdings die logische Konsequenz dieser Umstände.

Produktionsnotizen
Bernd Burgemeister und sein Sohn Sven produzierten das Liebesdrama für die TV 60 Filmproduktion GmbH (München) im Auftrag des Bayerischen Rundfunks und der ARD Degeto. Gedreht wurde in München.

Erscheinungstermin und abweichender Filmtitel in Frankreich
Grüße aus Kaschmir wurde am 10. November 2004 erstmals in der ARD ausgestrahlt. In Frankreich erschien die Produktion unter dem Titel "Bonjour du Cachemire".

Auszeichnungen
Der Regisseur Miguel Alexandre, der Drehbuchautor Harald Göckeritz, und die Schauspieler Bernadette Heerwagen und René David Ifrah erhielten für "Grüße aus Kaschmir" den Adolf-Grimme-Preis 2005. Die Begründung der Jury lautete: "Mit Grüße aus Kaschmir ist es gelungen, das heute aktuelle und die politische Realität mitbestimmende Thema des Terrorismus auf eindringliche Art persönlich werden zu lassen: Die einzelnen Protagonisten werden nicht aus der eigenen Verantwortung für ihr Handeln entlassen; eine vordergründige Schuldzuweisung wird vermieden, der Terrorismus nicht beschönigt".

Kritiken
TV Spielfilm ist der Ansicht, dass es sich bei Grüße aus Kaschmir um eine "[...] behutsam inszenierte, aber fesselnde Politromanze [handelt]." Das Fazit der Programmzeitschrift lautet: "Packend: Liebe in Zeiten des Terrors".

Rainer Tittelbach resümiert: "Grüße aus Kaschmir zeigt zwei Menschen, die das Glück suchen und doch gefangen bleiben in den Zwängen der Gesellschaft, ihres Glaubens und ihrer Kultur". Der Schlusssatz des Filmkritikers fällt wohlwollend aus: "Stimmungsvoll entwickelt Miguel Alexandre die Haltungen seiner Protagonisten aus den Bildern, den Blicken, den Gesten".

Der Autor und Filmkritiker Dieter Wunderlich bemerkt anerkennend, dass Harald Göckeritz und Miguel Alexandre sich auf "[…] die Frage, wie jemand zum Terroristen werden kann, konzentrieren […], und sie stellen die Entwicklung in Grüße aus Kaschmir nachvollziehbar dar."

Weblinks

 Grüße aus Kaschmir bei Moviepilot
 Grüße aus Kaschmir bei Kino.de
 Grüße aus Kaschmir auf den Internetseiten der ARD

Einzelnachweise

Filmtitel 2004
Deutscher Film
Filmdrama
Liebesfilm
Fernsehfilm


text:
Janów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie rawskim, w gminie Biała Rawska.

Wieś wymieniana jest w dokumentach w 1885 r.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa skierniewickiego. Osada leży w północno-wschodniej części województwa łódzkiego i liczy niespełna 50 mieszkańców. Okolicę stanowią głównie pola uprawne i sady oraz niewielkie obszary łąk.

Zobacz też
 Inne miejscowości o tej nazwie

Przypisy

Biała Rawska (gmina)

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Miejscowości w USA:
 Pleasant Grove – miasto w stanie Alabama, w hrabstwie Jefferson
 Pleasant Grove – jednostka osadnicza w stanie Maryland, w hrabstwie Allegany
 Pleasant Grove – jednostka osadnicza w stanie Ohio, w hrabstwie Muskingum
 Pleasant Grove – miasto w stanie Utah, w hrabstwie Utah
Gminy w USA:
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Illinois, w hrabstwie Coles
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Iowa, w hrabstwie Des Moines
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Iowa, w hrabstwie Floyd
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Iowa, w hrabstwie Mahaska
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Iowa, w hrabstwie Marion
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Kansas, w hrabstwie Greenwood
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Kansas, w hrabstwie Pawnee
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Minnesota, w hrabstwie Olmsted
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Karolina Północna, w hrabstwie Johnston
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Karolina Północna, w hrabstwie Randolph
 Pleasant Grove (ang. Pleasant Grove Township) – gmina w stanie Dakota Południowa, w hrabstwie Brule


text:
A DRG ET 31, később DB ET 31, DB ET 32 majd DB 432 egy német villamosmotorvonat-sorozat volt.

Szerelvényösszeállítások
 432 101 + 432 401 + 832 601
 432 102 + 432 402 + 832 602
 432 121 + 432 421 + 832 621
 432 122 + 432 422 + 832 622
 432 201 + 832 201 + 432 501
 432 202 + 832 202 + 432 502

További információk
 DB 432
 SVG FzS: Museumsfahrzeug ET 32 (432)

Irodalom
 Alfred B. Gottwaldt: 100 Jahre deutsche Elektro-Lokomotiven. Franckh'sche Verlagshandlung 1979,

Német villamos motorvonatok


text:
Patronymes
Anissimov (masculin ; ) ou Anissimova (féminin ; ) est un patronyme russe porté par plusieurs personnalités (par ordre alphabétique) :

Anissimov ou Anisimov
 Alexandre Anissimov (1877-1937), historien de l'art russe
 Artiom Anissimov (1988-), joueur russe de hockey sur glace
 Artiom Anissimov (1976-), joueur russe de hockey sur glace
 Maksim Anisimov (1983-), sauteur à ski biélorusse
 Myriam Anissimov (1943-), femme de lettres française

Anissimova ou Anisimova
 Amanda Anisimova (2001-), joueuse de tennis américaine.
 Olga Anissimova (1972-), biathlète russe.
 Tatyana Anisimova (1949-), ancienne athlète soviétique, spécialiste du 100 mètres.
 Vera Anisimova (1952-), ancienne athlète soviétique, spécialiste du 100 mètres.

Patronyme russe


text:
Keith Rodney Baylis (born 5 November 1947 in Redditch, Worcestershire) is an English former cricketer who played six first-class games for Worcestershire in the 1960s.

After a number of appearances in the second team during 1965, Baylis made his first-class debut against Cambridge University in June 1966. He took four wickets in the match (the first being that of Rupert Roopnaraine), but it was not enough for him to keep his place in the side.

In 1967 he played five times, all in June and July, producing a career-best 4-112 against Essex and claiming 3-77 against Sussex a few days later, but John Snow's wicket in the latter game was the last he took: against Derbyshire the following week he bowled only two wicketless overs.

External links

 Statistical summary from CricketArchive

1947 births
Living people
Sportspeople from Redditch
English cricketers
Worcestershire cricketers


text:
Taribo West (Porto Harcourt, 26 de março de 1974) é um ex-futebolista nigeriano que atuava como zagueiro ou lateral-esquerdo.

A sua figura é inconfundível, assim como René Higuita e Carlos Valderrama, pois possuía uma cabeleira que o fez ser reconhecido até pelos torcedores mais desatentos.

West, que iniciou sua carreira em 1989, no Obanta United, jogou também por Sharks, Enugu Rangers e Julius Berger até 1993, quando foi contratado pelo Auxerre, onde atuaria até 1997, tornando-se conhecido mundialmente após ganhar a medalha de ouro nas Olimpíadas de Atlanta em 1996. Pouco tempo depois teve a chance de jogar ao lado do brasileiro Ronaldo na Inter de Milão. No time nerazzurro, não justificou a fama, sendo negociado com o maior rival, o Milan.

Os rubro-negros de Milão também não ficaram agradados pelo seu futebol, rescindindo o contrato 3 anos antes do encerramento. Antes disso, havia passado por empréstimo no clube inglês Derby County, tendo jogado 18 partidas. Com a rescisão do contrato com o time milanista, West fica sem jogar até novembro de 2001, reaparecendo no time alemão do Kaiserslautern, que estava à procura de um zagueiro. A partir de então, West tornaria-se um "andarilho" do futebol, jogando por times como o Partizan (Sérvia), Al-Arabi (Qatar) e Plymouth Argyle (Inglaterra), antes de retornar ao Julius Berger, clube que o revelou ao futebol. Em 2007, quase assinou com o Rijeka da Croácia, porém foi reprovado nos exames médicos. Foi especulada sua contratação ao Xerez, da segunda divisão espanhola, entretanto o presidente da agremiação desconheceu o interesse do zagueiro. West encerrou a carreira em 2008, no clube iraniano Paykan, aos 34 anos.

Seleção Nigeriana
West foi convocado 42 vezes para a Seleção Nigeriana de Futebol, estreando em maio de 1994, na derrota por 3 a 1 para a Suécia.

Preterido por Clemens Westerhof para a Copa de 1994, seria convocado para as Copas de 1998 e 2002, sendo que nesta última, a Nigéria cairia na primeira fase. Após o empate sem gols contra a Inglaterra, que selou o destino das "Super Águias", o zagueiro pôs a culpa da eliminação no técnico Festus Onigbinde, que, visando uma reformulação no elenco, descartou os veteranos Sunday Oliseh, Tijani Babangida e Finidi George. Onigbinde, por sua vez, culpou West pela má campanha nigeriana na Copa sediada em conjunto por Coreia do Sul e Japão.

Polêmicas
Em 2002, quando jogava no Kaiserslautern, West foi acusado por sua esposa Atinuke de agredí-la verbal e fisicamente, tendo consequências para o casamento do zagueiro, que foi encerrado desta forma.

Onze anos depois, em abril de 2013, Žarko Zečević, ex-presidente do Partizan, acusou West de falsificar a idade em 12 anos. Ele alegara que o zagueiro tinha 34 anos e não 22 quando fez parte do elenco que ganhou a medalha de ouro nas Olimpíadas de Atlanta. Ao ser contratado pelo time sérvio, West tinha oficialmente 28 anos de idade, mas Zečević insistiu em dizer que o atleta tinha 40 anos, meses depois dele ter sido reprovado em exames médicos no HNK Rijeka. No entanto, nenhum documento oficial cobrindo sua idade foi alterado.

Títulos
 Copa da França pelo Auxerre, em 1994
 Medalha de Ouro dos Jogos Olímpicos de 1996, pela Seleção Nigeriana de Futebol
 Campeonato Francês de 1996, pelo Auxerre
 Copa da França de 1996, pelo Auxerre
 Copa da Uefa pela Inter de Milão, em 1998

Ligações externas

Naturais de Porto Harcourt
Futebolistas da Nigéria
Futebolistas do Julius Berger F.C.
Futebolistas da Association de la Jeunesse Auxerroise
Futebolistas do Football Club Internazionale Milano
Futebolistas da Associazione Calcio Milan
Futebolistas do Derby County F.C.
Futebolistas do 1. FC Kaiserslautern
Futebolistas do Al-Arabi Sports Club
Futebolistas do FK Partizan
Jogadores da Seleção Nigeriana de Futebol
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1996
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 1998
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2002
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2000
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2002
Campeões olímpicos da Nigéria
[[Categoria:Nigerianos expatriados no Reino Unido]
Nigerianos expatriados na Alemanha
Nigerianos expatriados na França
Nigerianos expatriados no Irão
Nigerianos expatriados na Itália
Nigerianos expatriados no Catar
Nigerianos expatriados na Sérvia


text:
May Louise Cowles (September 25, 1892 – January 11, 1978) was an American economist, researcher, author, and advocate of Home Economics.  She was a member of the faculty at the University of Wisconsin–Madison from 1915–1958. She had many submissions published in the Journal of Home Economics, the Journal of the American Dietetic Association, and Rural Sociology.  She also produced several widely read pamphlets, including Meeting Housing Needs of Older People in Rural Areas (1957), and spoke at a string of national seminars to encourage the addition of family economics to home economics instruction across the United States.

Cowles "created some of the first family economics courses in the nation" at the collegiate level.

Early life and education
Cowles was born on September 25, 1892 in Sibley, Kansas. She attended Kansas State Agricultural College where she earned a B.S. in home economics in 1912 and entered the University of Wisconsin–Madison in 1915 to earn her master's degree in home economics.

Rise to prominence
From 1926 to 1929, Cowles studied for her Ph.D. in economics at the University of Chicago.  Her Ph.D. dissertation investigated the economics of clothing consumption and whether consumer behavior could be classified according to "laws."  One of her studies reported that during the time period, husbands spend more on clothing than their wives by 10%—a finding that was met with some ridicule in the press at the time.  She also completed significant work in the study of home economics and its impact on rural families in the United States.

Kansas State University recognized her contributions to home economics and her participation in the field by awarding her the Distinguished Service Award for "outstanding achievement in home economics" in 1959.

References

1892 births
1978 deaths
20th-century American economists
Home economists
Kansas State University alumni
Macroeconomists
People from Cloud County, Kansas
University of Chicago alumni
University of Wisconsin–Madison alumni
University of Wisconsin–Madison faculty
American women economists
Economists from Kansas
20th-century American women


text:
Le Helena est une goélette à coque acier construite en 1992 en Finlande sur plan Guy Ribadeau Dumas. C'est un voilier-charter qui navigue essentiellement en mer Baltique et qui effectue des croisières aux Caraïbes. C'est un voilier-école du Sail Training Association Finland (STAF) , qui gère aussi le ketch bermudien Vahine.

Histoire
L'Helena a été construite sur un chantier naval d'Uusikaupunki en Finlande sur plan Guy Ribadeau Dumas. Elle est devenue le vaisseau amiral de la flotte finlandaise des navires-écoles.

Elle participe régulièrement aux Tall Ships' Races (comme la Tall Ships Races 2013 en mer Baltique) et elle est connue pour être un voilier très rapide, de Classe B.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Goélette
 Tall Ships' Races

Bibliographie
 Chapman, Great sailing ships of the world, par Otmar Schäuffelen, 2005 (page 67) .

Liens externes
  TS Helena, site STA Finland
 Architecte Guy Ribadeau Dumas, France
 Helena - Site Sail On Board

Goélette
Nom de bateau
Navire-école
Bateau de croisière
Bateau de plaisance
Bateau finlandais
Bateau lancé en 1992
Navire construit à Uusikaupunki


text:
Herzogsburg steht für:
 Herzogsburg (Braunau), Oberösterreich
 Herzogsburg Dingolfing, Bayern
 Herzogsburg (St. Veit an der Glan), Kärnten
 Herzogsburg von Châtillon-sur-Seine, Frankreich
Siehe auch:
 Herzogberg
 Herzogenburg
 Herzogenberg
 Herzogsberge


text:
The 1984 Mercedes Cup, was a men's tennis tournament played on outdoor clay courts and held at the Tennis Club Weissenhof in Stuttgart, West Germany that was part of the 1984 Grand Prix circuit. It was the seventh edition of the tournament and was held from 16 July until 22 July 1984. Seventh-seeded Henri Leconte won the singles title.

Finals

Singles

 Henri Leconte defeated  Gene Mayer, 7–6(11–9), 6–0, 1–6, 6–1
 It was Leconte's 1st singles title of the year and the 2nd of his career.

Doubles

 Sandy Mayer /  Andreas Maurer defeated  Fritz Buehning /  Ferdi Taygan, 7–6, 6–4

References

External links
 Official website
 ATP tournament profile

Stuttgart Open
Stuttgart Open
Stuttgart Open
Stuttgart Open
German


text:
Pedro Menéndez de Avilés (Avilés, 15 de febrer de 1519 - Santander, 16 de setembre de 1574), adelantado, fou el primer governador espanyol de la Florida espanyola. Va fundar la ciutat de San Agustín el 28 d'agost de 1565, el primer gran assentament europeu als actuals Estats Units, va destruir la colònia francesa de Fort Caroline el mateix any i va ser Governador de l'illa de Cuba des de 1567 fins a 1574. Fou germà dels també marins Alvar Sánchez de Avilés i Bartolomé Menéndez de Avilés.

Persecució de corsaris en el mar Cantàbric

Pedro Ménendez de Aviles era un hidalgo de família benestant.

Als 14 anys s'escapa de la seva casa per allistar-se com a grumet en una flota espanyola encarregada de la persecució de corsaris. Va començar la seva carrera com a marí corsari en el mar Cantàbric, lluitant principalment contra els francesos i pirates que actuaven contra Espanya per aquest mar.

Després de dos anys d'aventures en el mar torna a la seva casa on la seva família l'obliga a casar-se amb Ana María de Solís de tan sols deu anys. La vida de casat no el manté a la seva casa i torna al mar. Arma un vaixell amb cinquanta homes i captura dos navilis francesos, té 19 anys i és la seva primera acció de mèrit.

En 1544 una esquadra francesa manada per Jean Alphonse de Saintoge captura a Finisterre 18 naus biscaïnes, Menéndez de Avilés el persegueix fins al port de La Rochelle, on s'ha refugiat, i recupera cinc de les naus, aborda la capitana i personalment dona mort Jean Alphonse de Saintoge. Malgrat les forces franceses del port de la Rochelle, Pedro Menéndez de Avilés aconsegueix sortir d'allí amb les seves preses. L'emperador Carles V l'autoritza a continuar amb les seves accions contra els francesos, sent el marí asturià el principal responsable que finalitzessin les corregudes franceses per les costes gallegues i asturianes. La seva fama és tal que l'emperador li encarrega en 1554 que el traslladi a Flandes.

Honors i viatges a Amèrica
Va ser cavaller de l'Orde de Santiago i Comanador d'aquest orde a Santa Cruz de la Zarza (Toledo).

En 1552 comença els seus viatges a Amèrica com a comandant de diferents vaixells. Dos anys més tard, quan tenia 35 anys, va ser nomenat Capità General de la flota d'Índies per Felip II, càrrec que ocuparà en nou ocasions des de 1555 fins a 1574. Tenia 46 anys quan va aconseguir el màxim rang dins de l'Armada espanyola.

En 1554 va estar al comandament de la flota que va enviar el rei Felip II a Anglaterra per casar-se amb la reina Maria.

En 1555 manava la flota del Virrei del Perú Andrés Hurtado de Mendoza, que va salpar de Sanlúcar de Barrameda el 15 d'octubre amb setanta-vuit navilis mercants, dos galions d'armada i tres caravel·les grans.

En 1556 va ser nomenat capità general de l'Armada d'Índies, i a l'any següent va participar en la Batalla de Sant Quintí. En 1561 va dirigir una gran flota de galions que transportaven metalls preciosos des de Mèxic fins a Espanya. Quan va arribar a la seva destinació a Espanya, va demanar permís per tornar a la recerca d'un buc perdut, però el permís li va ser denegat. En aquest buc hi viatjava el seu fill i uns altres familiars i amics. Llavors és detingut per la Casa de la Contractació de Sevilla juntament amb el seu germà, el també marí Bartolomé Menéndez de Avilés, que l'havia acompanyat en aquell viatge. Està empresonat dos anys per raons poc clares, fins que aconsegueix sortir apel·lant al rei, que fa que el jutgin i els germans són condemnats a pagar una multa minsa.

Una vegada fora de la presó aconsegueix que li permetin buscar al seu fill que creu nàufrag en la Florida sota la condició que hauria d'explorar i colonitzar La Florida com adelantado del rei Felip II. Per a aquest propòsit va finançar de la seva pròpia butxaca una expedició. Quan estava a punt de salpar, van arribar ordres que havia d'eliminar tots els intrusos protestants que es trobessin allí o en qualsevol racó de les Índies.

Això es devia al fet que el 22 de juny de 1564, una expedició francesa formada per tres vaixells i 300 colons, principalment hugonots, havia fundat Fort Caroline, dirigits per René Goulaine de Laudonnière (reforçats després per 800 colons, marins i soldats i 7 vaixells de Jean Ribault arribats a l'any següent), des d'on de van llançar diversos atacs contra colònies i vaixells espanyols, la qual cosa va motivar al fet que el rei Felip II ordenés una expedició de càstig. Els francesos ràpidament es van aliar amb els cacics Saturiwa i Utina dels timucua recolzant-los amb homes en les seves lluites contra els seus rivals, especialment els Potano.

Menéndez va fracassar en el seu intent d'atacar per mar el fort francès amb quatre vaixells, retirant-se al seu campament, la futura ciutat de San Agustín, la qual cosa va motivar un contraatac de Ribault amb cinc vaixells i 500 homes, que va ser enfonsada per un huracà. Amb la flota enemiga destruïda va decidir atacar el fort marxant per terra per evitar perdre els seus navilis per les tempestes. Durant la marxa de tres dies va perdre cent dels seus cinc-cents soldats per malalties i desercions.

Va arribar a Fort Caroline el 20 de setembre, dia de Sant Agustí. La colònia francesa tenia amb prou feines 150 habitants, però solament 20 eren homes capaços de lluitar i estaven dirigits per Laudonnière, que es trobava malalt. En un assalt sorpresa van prendre el fort i els francesos supervivents van haver d'escapar en els vaixells que encara quedaven en el port. Ràpidament va tornar a San Agustín i va massacrar a inicis d'octubre als supervivents del naufragi de la flota francesa. El lloc va passar a ser conegut com la bahía de Matanzas.

Després d'aquests fets va recórrer el Carib perseguint pirates i va tornar a Espanya en 1567. En 1568 va demanar ajuda al rei per a ajudar els colons de La Florida, ja que aquesta li fou negada pel governador de Cuba. El rei no solament va escoltar la seva petició, sinó que el va nomenar governador de Cuba. Una vegada que va haver pres possessió del seu càrrec, torna a la Florida per socórrer als espanyols d'aquella colònia que havien quedat en males condicions. Com a governador de Cuba va manar aixecar la seva primera carta geogràfica, a més va recórrer les costes dels actuals estats de Florida, Geòrgia, Carolina del Sud i el Canal de Bahames, capturant i eliminat als corsaris d'aquella zona.

Va morir al seu retorn a Santander, quan el rei li havia encomanat organitzar una armada per atacar Anglaterra i recolzar a Lluís de Requesens a Flandes. El sistema de flotes que va dissenyar Espanya per comerciar amb Amèrica a partir de 1561, va estar inspirat en un memorial seu, per la qual cosa se'l considera el pare d'aquest sistema de navegació.

En honor seu, Avilés rep el nom de Villa del Adelantado.

Referències

Bibliografia
 Forbes, James Grant (1821). Sketches, Historical and Topographical, of the Floridas: More Particularly of East Florida. C.S. Van Winkle.
 Green, R. Edwin. (1 November 2004). St. Simons Island: A Summary of Its History. The History Press. .
 Henderson, Richard R. (March 1989). A Preliminary inventory of Spanish colonial resources associated with National Park Service units and national historic landmarks, 1987. United States Committee, International Council on Monuments and Sites, for the U.S. Dept. of the Interior, National Park Service.
 History of the Tekesta - Part 6. Late Contact Period (1565 to the Present).
 Laudonnière, René Goulaine de  (1853). L'histoire notable de la Floride: situèe es Indes Occidentales. P. Jannet
 Lowery, Woodbury. (1911). The Spanish settlements within the present limits of the United States: Florida, 1562-1574. G.P. Putnam.
 Lyon, Eugene (28 May 1983). The Enterprise of Florida: Pedro Menéndez de Avilés and the Spanish Conquest of 1565-1568. University Press of Florida.
 Lyon, Eugene (1996). The New History of Florida. Gainesville, Florida: University Press of Florida. .
 Lyon, Eugene  (1991). "Pedro Menéndez de Avilés". Edited by Gary Mormino (in English and Spanish). Spanish Pathways in Florida: 1492-1992/Los Caminos Espanoles En La Florida 1492-1992. Ann L Henderson (1st ed.). Pineapple Press Inc. .
 Mallios, Seth. (August 28, 2006) The Deadly Politics of Giving: Exchange And Violence at Ajacan, Roanoke, And Jamestown. University of Alabama Press. .
 Manucy, Albert C. (1992). Menéndez, Pedro Menéndez de Aviles, Captain General of the Open Sea. Sarasota, Florida: Pineapple Press, Inc. .
 Pickett, Margaret F.; Pickett, Dwayne W. (15 February 2011). "Four". The European Struggle to Settle North America: Colonizing Attempts by England, France and Spain, 1521-1608. McFarland. .
 Ponce De Leon's Discovery, Written History section at http://augustine.com
 Rouse, Irving. Survey of Indian River Archaeology. Yale University Publications in Anthropology 45. .
 Sáinz Sastre, María Antonia. (1992). La Florida, Siglo XVI: Descubrimiento y Conquista. Editorial Mapfre. .
 Viele, John (1999). The Florida Keys: True stories of the perilous straits. Pineapple Press Inc. .
 Voltaire, Francois Marie Arouet (1773). Essais sur les Moeurs et l'esprit des Nations.

Enllaços externs

 Retrat de Pedro Menéndez de Avilés amb un epítome sobre la seva vida inclòs en el llibre Retratos de Españoles ilustres, publicat el 1791.
 Pedro Menéndez de Avilés
 Monument i estàtua de Pedro Menéndez a Avilés, la seva ciutat natal

Persones d'Avilés
Governadors
Cavallers de l'Orde de Sant Jaume
Morts a Santander
Morts per tifus
Polítics cubans
Militars asturians
Militars cubans
Religiosos asturians
Polítics asturians
Religiosos americans


text:
Stopnica (dawniej Stobnica) – miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Stopnica. Było miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.

Położenie
Miejscowość położona jest na Garbie Pińczowskim, około 15 km na wschód od Buska-Zdroju. Znajduje się na granicy Ponidzia i regionu staszowsko-szydłowskiego. Przepływa przez nią rzeka Stopniczanka, wpadająca w Sanicę, by dalej połączyć się z Wisłą. Stopnica jest węzłem drogowym na trasie drogi krajowej nr 73, z którą krzyżują się tu drogi wojewódzkie nr 756 i 757.

Stopnica leży na dawnym Szlaku Jagiellońskim.

Przez miasto przechodzi  zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk.

Historia

Pierwsze wzmianki o Stopnicy, zwanej wówczas Stobnicą, pochodzą z XII wieku. W dokumentach z roku 1275 używana jest również nazwa Stobnycia. Istnieje wówczas w Stopnicy probostwo z którego Baldwin i Cholewa przeszli na biskupstwo krakowskie.
Według "Roczników" Jana Długosza, w 1103 r. stopnicki kanonik i proboszcz powołany został na biskupstwo krakowskie. W 1275 r. książę Bolesław Wstydliwy przebywając w Stopnicy wydał przywilej dla klasztoru w Wąchocku (Kodeks Małopolski II 136).

Prawa miejskie i przywileje

Kazimierz III Wielki w 1360 r. nadaje Stobniczy i przyległym wsiom starej Stobnicy, Falencinowi prawo średzkie i na lat 16 uwalnia od wszelkich podatków i ciężarów. Stąd Długosz uważa Kazimierza za założyciela miasta. Nadto pisze Długosz że król Stobnicę znaczną atencją darzy. (Długosz. Liber Beneficiorum II, 441) stąd na polecenie króla, w mieście wybudowano murowany, gotycki kościół, w miejsce dawnego drewnianego, szpital, oraz obronny zamek.

W 1498 roku Jan Olbracht potwierdził przywilej Kazimierza III Wielkiego

Miasto otrzymało liczne przywileje od władców z dynastii Jagiellonów, których spis okazał w 1562 r. Marcin Zborowski przy lustracji miasta. Były wśród nich przywileje z lat 1410, 1439, 1442, 1444, 1445, 1487 i 1520. W czasach Zygmunta Augusta proboszczem był tu ks. Piotr Arcichowski herbu Grabie, który miał także godność kanonika krakowskiego, pełniąc również funkcje sekretarza króla i referendarza koronnego.

Z miasta tego pochodził Jan ze Stobnicy (ok. 1470–1530) – profesor Akademii Krakowskiej, filozof, przyrodnik i geograf.

Pod koniec XIV w. i w XV w. w mieście zbierał się szlachecki sąd ziemski.

W okresie od XV do XVIII wieku miasto było starostwem niegrodowym. W XVI wieku, Stopnica przejściowo była ośrodkiem kalwinizmu. Zbór kalwiński urządzony został w Stopnicy, przez jednego z jej starostów, Marcina Zborowskiego, wojewodę kaliskiego około 1551 roku. Jednak już pod koniec XVI wieku było tu zaledwie dwóch kalwinistów, uczęszczających na msze do pobliskiej Oleśnicy.

Czasy I Rzeczypospolitej
1649 r. Jan Kazimierz potwierdził dla Stobnicy prawo miejskie niemieckie, polecił odbywanie sądów w mieście 2 razy w tygodniu oraz zakazał Żydom mieszkać w pobliżu kościoła i rynku. Były to jednak ostatnie lata pomyślnego rozwoju i wspaniałej egzystencji tego miasta. W 1655 roku kościół farny został złupiony przez Szwedów. Większych zniszczeń jednak doznała Stobnica podczas najazdu sprzymierzonych ze Szwedami wojsk Księcia Siedmiogrodu Jerzego II Rakoczego. Złupiły one kościół, zamek i miasto dopuszczając się w nim wielu okrucieństw. Żołnierze spuścili też wodę ze stawu zamkowego spodziewając się w nim zatopionych skarbów. Zniszczeń dokonanych przez Szwedów i Węgrów dopełniła morowa zaraza, w wyniku której zmarło 600 parafian. W 1781 roku miasto zaszczycił swą wizytą ostatni król Polski Stanisław August Poniatowski. Wieczorem 11 czerwca 1787 roku przybył do Stopnicy solennie witany przez starostę stopnickiego, Eliasza z Granowa Wodzickiego, przy akompaniamencie salw z armat zamkowych i radosnych okrzyków stopniczan. W następnym dniu 12 czerwca, król opuścił Stopnicę i przez Busko-Zdrój, Jurków, Wiślicę, Czarkowy, Winiary, Hebdów oraz Kościelniki pojechał do starej stolicy Polski – Krakowa. W dniu 10 kwietnia 1795 roku miasto padło ofiarą pożaru, który rozpoczął się w domostwie żydowskim. Oprócz domów mieszkalnych spłonęła szkoła, kościół farny, synagoga oraz zabudowania plebańskie.

W 1639 roku Krzysztof z Tęczyna Ossoliński założył w Stopnicy klasztor i kościół reformatów. W latach 1655–1657 miasto zostało zniszczone przez Szwedów i wojska Rakoczego. W roku 1662 w mieście miała miejsce zaraza, która dopełniła dzieła zniszczenia. Stopnica z trudem podniosła się z upadku. Jej rozwój na pewien czas zahamowany został przez wielki pożar z 1795 roku. Po rozbiorach Polski znalazła się w zaborze austriackim. Od 1809 roku w Księstwie Warszawskim, w którym stała się siedzibą powiatu. Status ten miasto utrzymało w 1815 roku po likwidacji Księstwa i utworzeniu Królestwa Kongresowego pod zaborem rosyjskim.

Zabory
W roku 1863 ludność powiatu stopnickiego czynnie zaangażowała się w powstanie styczniowe. Sformowany w powiecie stopnickim pułk pod dowództwem Karola Kality Rębajły, uczestniczył m.in. w bitwach pod Mierzwinem, Hutą Szczeceńską, Lubienią, oraz w bitwie opatowskiej. Po upadku powstania, w ramach rosyjskich represji, Stopnica utraciła prawa miejskie. Pomimo tego jeszcze przez kilkadziesiąt lat pozostawała siedzibą powiatu. Dopiero w 1915 r. austriackie władze okupacyjne przeniosły siedzibę powiatu do Buska.

W 1906 r. konspiratorzy należący do Organizacji Bojowej PPS po dokonaniu udanego napadu skonfiskowali zawartość sejfu rosyjskiego w urzędzie pocztowym w Stopnicy.

Okres II wojny światowej
W 1939 roku większą część mieszkańców Stopnicy stanowili Żydzi. 9 września 1939 w rejonie Stopnicy oddziały Grupy Operacyjnej "Śląsk" (Armia "Kraków") walczyły z oddziałami niemieckiego VIII Korpusu Armijnego. W samym mieście I batalion 203 Pułku Piechoty Rezerwowego (Batalion ON "Tarnowskie Góry") zniszczył orkiestrę niem. 15 Pułku Pancernego (5 DPanc.). Winą za "wymordowanie bezbronnego oddziału" obarczony został płk Stanisław Kalabiński, dowódca 55 Dywizji Piechoty Rezerwowej. Pod takim zarzutem, 12 kwietnia 1940 wymieniony oficer został zatrzymany w Oflagu IX C w Rotenburg an der Fulda i przewieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. 15 sierpnia 1941 w Radomiu został zamordowany.

W 1941 roku Niemcy utworzyli tutaj getto, w którym do roku 1942 przebywało 5 tysięcy Żydów, zgładzonych później w Treblince. W 1944 roku w rejonie Stopnicy toczyły się zacięte walki o przyczółek baranowsko-sandomierski. Niemcy próbując zlikwidować przyczółek zbombardowali Stopnicę, a następnie uderzyli sześcioma dywizjami pancernymi na oddziały 5-tej armii gwardii gen. Aleksieja Żadowa. 13 sierpnia 1944 Niemcy zaatakowali w kierunku Stopnicy. Tu po raz pierwszy użyto czołgów Panzerkampfwagen VI B Königstiger. Wykorzystanie nowego rodzaju broni nie było udane - atakujący stracili 12 czołgów, w tym 3 zostały zdobyte przez sowieckich żołnierzy. Hitlerowcy 7 listopada 1944 roku wysadzili zaminowany klasztor oo. reformatów. Kolejna ofensywa że wschodu dokonała reszty zniszczenia. W Stopnicy nie ocalał ani jeden dom. W latach powojennych Stopnicę odbudowano.

Mniejszości narodowe w Stopnicy
Dzisiejszą Stopnicę zamieszkują wyłącznie Polacy, prawie wszyscy są wyznania rzymskokatolickiego.

Jednak nie zawsze tak było. Do czasu eksterminacji Żydów jesienią 1942 roku dokonanej przez okupantów hitlerowskich, Żydzi stanowili 2/3 ludności miasta. Mieli dwie synagogi – starą i nową – usytuowane pomiędzy Rynkiem (obecnie plac Marszałka J. Piłsudskiego), a ul. Bóżniczą (obecnie Północna). Obie podczas zniszczenia Stopnicy zostały zburzone, a po wojnie nikt ich nie odbudował, gdyż nie było komu i dla kogo.

Początki osadnictwa żydowskiego w Stopnicy sięgają 1540 roku. Gmina żydowska istniała tu od 1649 roku.

W przeszłości drugą mniejszość religijno-etniczną obok żydowskiej, zamieszkującą Stopnicę, stanowili prawosławni Rosjanie. Reprezentowali oni byli wyłącznie przez aparat urzędniczo-wojskowo-policyjny zaborczej Rosji carskiej. Przedstawiciele ich przybyli do Stopnicy – jak i do innych miast Kongresówki – po upadku powstania styczniowego pod koniec lat 60. XIX wieku. Mieli cerkiew prawosławną (parafię erygowano w 1901 roku), mieszczącą się na piętrze ratusza położonego w północno-zachodnim rogu Rynku. Po wycofaniu się wojsk rosyjskich z terenów Kongresówki przed napierającą armią austro-węgierską w lecie 1915 roku, a w ślad za tym ewakuacją urzędów rosyjskich, cerkiew z braku wiernych przestała funkcjonować. Zlikwidowana została formalnie w 1918 roku w latach Polski międzywojennej, a w jej budynku mieściła się szkoła powszechna. Zburzona w czasie II wojny światowej nie została odbudowana. Przez kilkadziesiąt lat powojennych plac stał pusty. Obecnie na tym miejscu wznosi się postawiony w latach 90. XX wieku pawilon handlowy "Fantazja", należący do Ferdynanda Wójtowicza. W obecnej Stopnicy mieszkają dwie rodziny o rodowodzie prawosławnym, całkowicie spolonizowane i skatolicyzowane.

W latach 1975–1998 Stopnica położona była w województwie kieleckim.

Prawa miejskie odzyskała 1 stycznia 2015 roku.

Zabytki

 Gotycki kościół farny pw. Św. App. Piotra i Pawła
 Zespół klasztorny oo. sercanów

Zespół zamkowy

Zamek królewski
Niewielki zamek zbudowany jako królewska stacja podróżna w czasach panowania króla Kazimierza Wielkiego, wykorzystywana następnie przez Władysława Jagiełłę, a potem oddawany w dzierżawę. Rozbudowany w 2 połowie XVI wieku i na początku XVII wieku. Przebudowany w 1661 roku w stylu barokowym z inicjatywy Jana Klemensa Branickiego. Po raz kolejny przebudowany w 1783 roku przez Eliasza z Granowa Wodzickiego starostę stopnickiego i generała Małopolski. Stał się wtedy dwupiętrową (trójkondygnacyjną) rezydencją pałacową. Po III Rozbiorze Polski i utworzeniu powiatu stopnickiego w 1809 roku zamek stał się siedzibą jego naczelnika.

W latach 1918–1933 mieściło się tu stopnickie gimnazjum sejmikowe. Zamek spłonął podczas pożaru w Stopnicy w 1859 roku. Wtedy odbudowano go pozbawiając drugiego piętra (trzeciej kondygnacji). Po zniszczeniach II wojny światowej zamek przez kilka lat pozostawał w ruinie. Podczas odbudowy zdjęto mury pierwszego piętra tak, że obiekt stał się budowlą parterową służącą jako punkt skupu Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w Busku-Zdroju. Między zamkiem a rzeką znajduje się staw zamkowy, w latach 60. i 70. XX wieku używany jako miejsce do kiszenia ogórków. W wyniku drastycznej przebudowy zamek stracił cechy stylowe. Na północno-wschodnim narożniku obiektu zachowała się tylko skarpa. Front w okresie istnienia pałacu zwrócony był w kierunku północno-zachodnim. Znajdował się tam ganek klasycystyczny z portykiem kolumnowym o kapitelach w porządku doryckim, okna rozmieszczono asymetrycznie. Wewnątrz na osi ganku znajdowała się sień, a pomieszczenia posiadały sklepienia kolebkowe na gruntach oraz żagielkowe.

W dniu 3 marca 2009 roku w siedzibie Urzędu Gminy w Stopnicy podpisano umowę na roboty budowlane związane z realizacją zadania pn. "Odbudowa Zamku Królewskiego w Stopnicy w celu utworzenia Gminnego Centrum Kultury". Inwestycja współfinansowana będzie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego 2007-2013, Działanie 5.2 "Podniesienie jakości usług publicznych poprzez wspieranie placówek edukacyjnych i kulturalnych". Wartość podpisanej umowy 7 687 242,50 zł z czego dofinansowanie ze środków strukturalnych Unii Europejskich stanowić będzie 53,2% wydatków kwalifikowanych. Odbudowany zamek został uroczyście otwarty 29 stycznia 2011 r. (Więcej w: Zamek w Stopnicy)

Domy służby folwarcznej
Są to nieistniejące już dwa murowane budynki z kamienia usytuowane w odległości kilkudziesięciu metrów na południe od zamku.

Park
Park został założony w 1783 roku przez starostę stopnickiego Eliasza z Granowa Wodzickiego. Obejmował on obszar o powierzchni 2 km. Położony był pomiędzy zamkiem a murami ogrodu klasztornego. Do parku prowadziła brama wjazdowa z figurami kamiennymi. W samym parku stały kamienne figury oraz altany. Park przypominał inne tego typu założenia z okresy baroku i oświecenia. Po I wojnie światowej dzierżawca folwarku państwowego "Podzamcze" wyciął park i zniszczył znajdujące się w nim rzeźby. Z parku pozostał tylko tzw. "Grabina" złożona z drzew grabowych. I ona padła ofiarą siekier podstopnickich chłopów już po II wojnie światowej. Dziś po parku nie ma żadnych śladów. Na jego obszarze znajduje się stadion sportowy LZS "Piast" oraz budynek szkoły mieszczący szkołę podstawową, gimnazjum i zespół szkół ponadgimnazjalnych.

Młyn wodny
Usytuowany jest nad rzeką Stopniczanką i jej też wodą był zasilany. Zbudowany w 1827 roku w miejscu poprzednich. Wchodził w skład zespołu zamkowego i był użytkowany najpierw przez starostę stopnickiego, a w okresie zaborów przez carskich użytkowników majątku donacyjnego powstałego na bazie dawnego starostwa stopnickiego. W odrodzonej Polsce należał do folwarku państwowego "Podzamcze". Od tegoż folwarku w 1932 roku odkupił młyn Adam Chmielarski pochodzący z Suchowoli. W rękach rodziny Chmielarskich młyn pozostaje do chwili obecnej. Dziś jego właścicielem jest wnuk Adama – Jacek Chmielarski. W początkach lat 60. XX wieku młyn został zelektryfikowany i pozbawiony koła. Już w latach 70. XX wieku otynkowano go. Na skutek tych zabiegów młyn stracił cechy zabytku. Na ścianie młyna zachowała się tabliczka 1827 r.

Cmentarze

Stary cmentarz
Usytuowany na pagórku powyżej dworca autobusowego PKS, pomiędzy nim a drogą Kielce- Tarnów. Od wschodu ograniczony ul. Cmentarną, a od zachodu parcelami budowniczymi należącymi do ul. dra W. Piotrowskiego.

Założony w 1786 roku z inicjatywy ks. Józefa Olechowskiego, proboszcza stopnickiego i biskupa administrującego diecezją krakowską po zsyłce w głąb Rosji jej ordynariusza, ks. bpa Kajetana Sołtyka. Jeden z najstarszych cmentarzy w Polsce założonych poza obszarem kościoła. Był cmentarzem grzebalnym parafii Stopnica do 1880 roku, kiedy to z powodu wypełnienia miejsc założono Nowy Cmentarz (obecny cmentarz grzebalny Stopnicy). Od tego czasu ustały pochówki, a nekropolia ulegała stopniowemu niszczeniu przez czas, a głównie na skutek działań wojennych II wojny światowej. Reszty dopełniło porządkowanie cmentarza w 1984 roku przeprowadzone z inicjatywy ks. prałata Stanisława Urbańskiego. Wycięto porastające cmentarz krzaki i chaszcze, oraz zniszczono ciężkim sprzętem wszystkie nagrobki.

Obecnie w górnej części zachował się klasycystyczny krzyż konsekracyjny cmentarza z datą "1786". W pobliżu ruiny neogotyckiej kostnicy i neorenesansowej bramy cmentarnej oraz zachowane w pobliżu przyziemne mury po domu służbowym zakrystianów kościoła św. ap. Piotra i Pawła. Obok groby Antoniego Głuchowskiego (zm. 1858) i Jakuba Nawrockiego (zm. 1868), z którego spadł leżący obok posąg apostoła św. Jakuba Starszego oraz żeliwny nagrobek Franciszka Puchackiego (zm. 1846), przeniesiony z grobu przed kaplicą cmentarną w 1984 roku. W połowie wysokości cmentarza, w pobliżu jego zachodniego końca, neogotycki kościółek cmentarny postawiony w 1870 roku z fundacji Jana Żelazowskiego, aptekarza stopnickiego, jako mauzoleum dla członków jego rodziny. Zrujnowany w wyniku działań wojennych i przez czas, odnowiony został w 1970 roku przez ks. kanonika Kazimierza Biernackiego, ówczesnego proboszcza i dziekana stopnickiego.

Obok kościółka żeliwny krzyż na kamiennym postumencie oznaczającym grób Michaliny Pascal.

We wschodniej części cmentarza w jesieni 1999 roku postawiono drewniany krzyż misyjny z 1966 roku. Do tego momentu stał on na cmentarzu kościelnym obok kościoła farnego św. ap. Piotra i Pawła upamiętniając misje święte z okazji 1000-lecia Chrztu Polski. W jesieni 1999 roku odbyły się w tej świątyni misje przygotowujące do Jubileuszu 2000-lecia Narodzenia Chrystusa. Wtedy postawiono nowy krzyż, a dotychczasowy został przeniesiony na Stary Cmentarz.
Dzięki staraniom i pracom społecznym członków Towarzystwa Przyjaciół Stopnicy, a także władzą gminy udało się uporządkować teren cmentarza. Planuje się też jego ogrodzenie i systematyczną odbudowę.

Nowy cmentarz

Położony na pagórku na południe od miasta, dostępny ul. Cmentarną i od strony drogi wylotowej do Solca- Zdroju. Obecnie jedyny cmentarz grzebalny obu parafii stopnickich. Założony został w 1880 roku, gdy miejsca na Starym Cmentarzu były już przepełnione. Zachowało się kilka starych nagrobków, m.in. aptekarzy Majewskich z figurą Matki Boskiej Niepokalanej, Józefa (zm. 1918) i Agnieszki z Godowskich (zm. 1910), Leszczyńskich z rzeźbą Chrystusa z krzyżem dłuta rzeźbiarza Aleksandra Łabędzkiego z Piotrkowic, dra Hasmana- lekarza powiatu stopnickiego, rodu Patków, Feliksa Stelmaszyńskiego (zm. 4 VIII 1944 r.), wykładowcy na tajnych kompletach w Stopnicy i Busku- Zdroju. Znajduje się tu kilkadziesiąt grobów z pomnikami- figurami wykutymi z wapienia pińczowskigo. Przeważają jednak nagrobki wykonane z lastriko.

Na cmentarzu znajdują się 2 zbiorowe mogiły. Jedna z nich poświęcona jest 38 żołnierzom Armii "Kraków" poległych pod Stopnicą w dniach 9–10 września 1939 roku oraz członków rodziny Woźniaków poległych w czasie walk frontowych.

We wschodniej części cmentarza wydzielona jest żywopłotem część będąca nekropolią wojenną żołnierzy radzieckich poległych od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r. podczas walk frontowych toczących się w tym czasie pod Stopnicą. Na cmentarzu tym spoczywa 1892 żołnierzy radzieckich (163 znanych nazwisk) poległych w walkach pod Stopnicą i w jej okolicach. Cmentarz ma kształt prostokąta, z dwoma krzyżującymi się alejkami. Pośrodku stoi obelisk z piaskowca zakończony czerwoną pięcioramienną gwiazdą i napisem w języku polskim oraz rosyjskim: WIECZNA CHWAŁA BOHATEROM ŻOŁNIERZY RADZIECKICH POLEGŁYCH W WALCE O WYZWOLENIE POLSKI.
W środkowej części cmentarza, pomiędzy dawnym cmentarzem prawosławnym a nekropolią żołnierzy radzieckich stoi Krzyż Katyński. Jest to 5-metrowej wysokości krzyż wykonany ze stali nierdzewnej, osadzony na ołtarzu wykonanym z kamieni, przy którym odbywają się msze w Niedzielę Grobową (1 niedziela czerwca) i Wszystkich Świętych (1 listopada). U stóp ołtarza dwie urny zawierające ziemię z Katynia i Oświęcimia.

Cmentarze żydowskie
 Stary cmentarz żydowski w Stopnicy
 Nowy cmentarz żydowski w Stopnicy

Pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego
Usytuowany przy placu tego imienia wewnątrz porastającego go skwerku. W 1986 roku z inicjatywy miejscowego koła Stronnictwa Demokratycznego, umieszczono na pomniku tablicę kamienną z napisem: BOHATEROM 1794- 1918 SPOŁECZEŃSTWO GMINY STOPNICA. Ten stan rzeczy utrzymywał się do 1995 roku, kiedy to z funduszów rady gminy Stopnica, pomnik został gruntownie odnowiony i zaopatrzony w nową tablicę granitową z medalionem wyobrażającym J. Piłsudskiego oraz napisem informującym o miejscu urodzenia Marszałka i historii monumentu. Uroczyste odsłonięcie pomnika nastąpiło w niedzielę 21 maja 1995 roku. Poświęcenia dokonał Jego Ekscelencja ks. bp Mieczysław Jaworski, biskup pomocniczy diecezji kieleckiej.

Obiekty małej architektury sakralnej

Kapliczki
Na terenie gminy znajdują się trzy okazałe kapliczki domkowe. Najstarsza spośród nich stoi przy ulicy Polnej, poza zabudową miasteczka. Posiada dwuspadowy dach kryty czerwoną dachówką. Szczyty fasady, jak i ściany mają formę schodkową, od frontu półkoliście zakończony otwór wejściowy. Wewnątrz sklepienie kolebkowe.

Kapliczka została postawiona w 1794 roku, jako wyraz kultu Matki Pańskiej silnie ujawniającego się w Stopnicy zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu.

Dwie pozostałe kapliczki domkowe można oglądać na przedmieściu Wolica. Są one podobne do siebie i noszą cechy neogotyku. Posiadają dwuspadowe dachu i ostrołukowe portale wejściowe. Pierwsza z nich stoi w pobliżu lasu Wolickiego. Postawiona została w 1895 roku. Odnowiono ją w 1911 roku, o czym świadczy tablica umieszczona na fasadzie.

Druga kapliczka, podobna do opisanej wyżej znajduje się w centralnym punkcie Wolicy. Została zbudowana w 1906 roku. W kapliczce tej znajdują się dwie drewniane figurki: św. Anny Samotrzeciej i M.B. Niepokalanej.

Figury przydrożne

Oprócz 3 kapliczek domkowych w Stopnicy znajduje się duża liczba kamiennych figur przydrożnych. Najstarsza z figur jest poświęcona św. Janowi Nepomucenowi i wznosi się w pobliżu młyna na rzece Stopniczance, należącej pierwotnie do zespołu zamkowego, a obecnie do Jacka Chmielarskiego. Figura została postawiona w 1730 roku z fundacji starosty stopnickiego – Wawrzyńca Lanckorońskiego – o czym świadczy herb Zadora umieszczony w górnej części postumentu.

Druga figura poświęcona jest św. Janowi Nepomucenowi i znajduje się na Błoniu, przy prowadzącej do Oleśnicy drogi.
Trzecią figurę św. Jana Nepomucena możemy oglądać w ogródku przed domem nr 20 przy ul. dra W. Piotrowskiego. Postawiona została prawdopodobnie na przełomie XVIII i XIX stulecia.

Na przedmieściu Wolica stoi kamienna figura św. Wojciecha z 1746 roku, na wysokiej skarpie ponad drogą domostwa Stanisława Urbana.
Przy drodze Kielce- Tarnów, za skrzyżowaniem z szosą odchodzącą w kierunku Staszowa, stoi kamienna figura św. Floriana. Posąg świętego stoi na kolumnie zwieńczonej kapitelem w porządku korynckim. Figura została postawiona w 1806 r. z fundacji Andrzeja i Zofii Barańskich.

W Stopnicy stoją dwie kamienne figury poświęcone M.B. Niepokalanej. Pierwsza z nich znajduje się przy drodze polnej prowadzącej od zabudowań przedmieścia Folwarki do drogi Stopnica – Kołaczkowice. Czas jej powstania to prawdopodobnie przełom XVIII i XIX wieku.
Inna figura poświęcona M.B. Niepokalanej stoi na ul. Źródła. Miała ona zostać postawiona około połowy XIX stulecia z fundacji dwóch mieszczan stopnickich: Józefa Tomczyka i Jadownickiego. Według tradycji pierwotnie miała być zwrócona do źródlisk rzeki Stopniczanki bijących u stóp masywu, ale podczas pożaru w 1859 roku obróciła się w kierunku miasta.

W Stopnicy wciąż są jeszcze budowle, które noszą ślady kul z czasów II wojny światowej.

Rejestr zabytków nieruchomych
Do rejestru zabytków nieruchomych wpisane są obiekty:
 kościół parafialny pw. św. św. Piotra i Pawła z 1362 r., odbudowany w latach 1949–1956, nr rej.: A.72 z 16.10.1956 i z 22.06.1967,
 zespół klasztorny reformatów z I połowy XVII w., nr rej.: A.73/1-4 z 16.10.1956 i z 23.06.1967:
 pozostałości kościoła z kaplicą,
 klasztor,
 budynek bramny,
 kaplica w Nowej Wsi, ul. Polna, z przełomu XVIII/XIX w., nr rej.: A.74 z 8.02.1958 i z 15.04.1967,
 cmentarz parafialny "stary" z 1786 r., nr rej.: A.75 z 30.08.1994:
 kaplica z XIX w.,
 ogrodzenie z 2 bramkami z XIX w.,
 relikty zamku w budynku magazynu, z II połowy XIV w., przebudowany w XVIII w., nr rej.: A.76 z 16.10.1956.

Sport

Klub sportowy

W Stopnicy istnieje Ludowy Klub Sportowy Piast Stopnica reaktywowany w 1998 roku. Herbem klubu jest złoty klucz umieszczony na czerwono-biało-czarnych poprzecznych pasach w tle. Klub w sezonie 2015/2016 grał w okręgowej klasie rozgrywek i utrzymał się tam na kolejny sezon. Obiektem, na którym rozgrywane są mecze, jest odnowiony w 2011 roku klubowy stadion, położony w kompleksie sportowo-rekreacyjnym przy ulicy Kazimierza Wielkiego 26.

Zobacz też
 Małopolska Droga św. Jakuba
 Przyczółek baranowsko-sandomierski
 Obwód Stopnica BCh

Przypisy

Bibliografia
 Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880.
 Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, PWN, Warszawa 1998.

 ks. Jan Wiśniewski, Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w stopnickiem, Majrówka 1929, reprint Kielce 2006, .

 Kalendarz świętokrzyski 2005. Z dnia na dzień przez stulecia. Kielce 2004.
 Władysław Steblik, Armia "Kraków" 1939, Warszawa 1989, s. 379 i 419.

 Who is Who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek I Polaków. Hubners Who is Who. Wydanie 5, 2006 (E. S. Dzidowski: s. 757–758), .
 Who'sWho in Science and Engineering 2002–2003. Marquis Who'sWho, 6th Edition, New Providence, NJ U.S.A. (E. S. Dzidowski: s. 255). .
 Who'sWho in Science and Engineering 1998–1999. Marquis Who'sWho, 4th Edition, New Providence, NJ U.S.A. (E. S. Dzidowski: s. 305).
 Who is Who in the World 1997. Marquis Who'sWho, New Providence, NJ U.S.A., 14th Edition (E. S. Dzidowski: s. 385–386). .
 Five Hundred Leaders of Influence. A Celebration of Global Achievements. American Biographical Institute, USA 1996 (E. S. Dzidowski: s. 74). ISSN 1087-3996.

Linki zewnętrzne
 Urząd gminy w Stopnicy

 Archiwalne widoki i publikacje związane z miejscowością w bibliotece Polona

Stopnica
Miasta w województwie świętokrzyskim
Miasta królewskie I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)
Miasta lokowane przez Kazimierza III Wielkiego
Miasta polskie lokowane na prawie średzkim
Miasta w Polsce lokowane w XIV wieku
Ośrodki kalwinizmu w I Rzeczypospolitej


text:
Soave (Soàve in veneto) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Verona in Veneto, Bandiera arancione del Touring Club Italiano.

È noto per il castello Scaligero e il tipico vino che porta il suo nome.

Geografia fisica

Soave dista circa 20 chilometri (in linea d'aria) da Verona. Rispetto al capoluogo è in posizione est.

È facilmente raggiungibile prendendo l'autostrada A4 (uscita Soave-San Bonifacio), mentre la stazione ferroviaria più vicina è quella di San Bonifacio.

Il territorio comunale ha un'altitudine che varia dai 25 metri della Bassa agli oltre 400 dell'area collinare vinicola ai piedi dei Monti Lessini, mentre il capoluogo comunale sorge a 40 m s.l.m..

Si trova allo sbocco della Val Tramigna e poco distante dalla Val d'Alpone.
Dalle sue colline si possono osservare i profili dei Monti Berici e dei Colli Euganei.

Come giurisdizione ecclesiastica il Comune di Soave comprende le parrocchie di Soave, Castelcerino, Fittà, Castelletto e Costeggiola.

Origini del nome
La derivazione del toponimo del paese è oscura: c'è chi dice venga dai Suaves (citati da Paolo Diacono nella celebre Historia Langobardorum) ovvero gli Svevi (nell'italiano medievale sono scritti come Soavi), popolazione che, con le invasioni barbariche, si stanziò nell'Italia settentrionale e che venne sottomessa dai Longobardi. Una bolla di Papa Eugenio III (1145) chiama il paese Suavium ovvero terra dei Soavi (a sua volta leggibile come terra degli Svevi).

Storia

Per l'epoca romana abbiamo, come testimonianza, i sepolcreti della frazione Castelletto, quello di contrada Cernìga, quello nei pressi della chiesetta della Bassanella ed altri. Inoltre alcune lapidi vennero studiate dal Mommsen. Probabilmente, vista la vicinanza, Soave era un pagus importante nei pressi della Via Postumia. Nel 932, un diacono, tale Dagilberto, fa testamento e dispone in eredità beni posti in Soave. Documento più importante è quello che attesta per la prima volta l'esistenza del castello (934), in un secolo dove gli Ungari penetrano nell'Europa Occidentale. In realtà è probabile che il castello sorga su un antico fortilizio romano.

Nel 1029 abbiamo la Pieve di San Lorenzo segnalata tra le 48 Vicarie Foranee della Diocesi di Verona.Tutt'oggi è rimasta solo la muratura perimetrale della chiesa trasformata in abitazioni ubicata nel Borgo San Lorenzo, sulla vecchia strada per Villanova.

Con il trattato di Campoformio (1797) cadeva la Serenissima e iniziava la dominazione austriaca che, nel 1805, ritornò francese; Soave divenne centro del Distretto della Tramigna comprendente anche Caldiero, Colognola ai Colli e Illasi.

Nel 1809 ci furono scontri tra austriaci e francesi in un'area tra Cazzano di Tramigna e Soave. Con il Congresso di Vienna (1815), il Veneto passò nel Regno Lombardo Veneto fino a quando, nel 1866, anche Soave entrò a far parte del Regno d'Italia.

Simboli
Lo stemma del Comune di Soave è stato concesso con decreto firmato dal Capo del Governo il 1º febbraio 1931.

Monumenti e luoghi d'interesse

Architetture religiose

 Santuario di Santa Maria della Bassanella - XI secolo
 Duomo di San Lorenzo - XIII secolo
 Chiesa di San Giorgio - XIII secolo. Situata in Borgo Covergnino (sulla strada per Monteforte d'Alpone si vedono le indicazioni), quasi sicuramente diede il nome al borgo in quanto Covergnino non è altro che la deformazione linguistica di conventino (ovvero piccolo convento, quello che esisteva a fianco della chiesa). Venne edificata nel Duecento per volontà dei Francescani. In facciata c'è un bassorilievo con san Giorgio a cavallo che uccide il drago. Lo stile semplice con cui venne costruita la chiesa è confermato dal rozzo campanile. Gli affreschi interni son andati irrimediabilmente perduti in quanto distrutti al tempo della peste del 1630; restano alcune tracce che si possono attribuire al Giolfino (tra fine Quattrocento e metà Cinquecento). Dal centro del soffitto della chiesa pende la coda di un animale preistorico.
 Chiesa di Santa Maria dei domenicani (o Santa Maria di Monte Santo) - XV secolo. Il tempio che sorge a pochi passi da piazza Antenna, sulla strada che porta al castello, venne edificato nel 1443 inizialmente in stile romanico. Fu riedificata nello stesso secolo per consiglio e sotto la direzione di fra' Giocondo, soavese d'origine secondo la tradizione e autore della loggia che porta il suo nome in piazza dei Signori a Verona. L'interno è ad unica navata con cappelle dedicate a santa Lucia e sant'Apollonia, sante presenti anche in altri cicli pittorici della Val Tramigna. Attualmente la chiesa è usata per mostre e manifestazioni mentre l'attiguo convento ospita la biblioteca civica di Soave.
 Chiesa di Sant'Antonio - XVII secolo. In via San Matteo, venne fatta costruire nel 1677 da Matteo Cusani, di nobile famiglia che aveva ricchi possedimenti a Soave e in altre località della provincia veronese. L'interno presenta un altare, in stile barocco, e pregevoli quadri della Via Crucis.
 Chiesa di San Rocco - XV secolo. Usciti da porta Aquila, sulla strada che va a Castelcerino, venne eretta nel XV secolo sull'area di un antico cimitero romano. Nel XIX secolo, l'architetto Gottardi (quello che lavorò anche sulla chiesa parrocchiale soavese) fece voltare la facciata da ovest ad est. Qui si trovava la pala di San Rocco del Morone, portata nella parrocchiale per paura che potesse venire rubata. Attualmente la chiesa viene usata in occasione di mostre e concerti, è di proprietà del Comune soavese ed è stata da poco restaurata.

Architetture civili

 Palazzo Sambonifacio - XIII secolo
 Palazzo di Giustizia (Soave) - XIV secolo. Sorge in piazza Antenna, in pieno centro del paese. Edificato nel 1375 per volere di Cansignorio della Scala che vi insediò come rettore, governatore e giudice Pietro della famiglia Montagna (come si legge da un'iscrizione in versi sotto il poggiolo). Alla sua costruzione contribuirono i ventidue paesi sottoposti al Capitaniato soavese (tra i quali Soave, Colognola ai Colli, San Bonifacio, Monteforte d'Alpone e Bolca), elencati in una lapide (la più grande tra quelle scaligere) in facciata. È un edificio con loggia a quattro arcate; nel mezzo della facciata c'è un poggiolo sovrastato da una statua della Vergine col Bambino sulle ginocchia. Oggi il palazzo ospita un'enoteca al piano terra e ai piani superiori la sezione staccata del tribunale di Verona, con i vari uffici e la grande storica aula d'udienza.
 Palazzo Scaligero - XIV secolo. Costruito per volontà di Cansignorio della Scala nei pressi di Porta Aquila, era l'antica residenza dei Pretori e Governatori di Soave; successivamente, in epoca veneziana, divenne residenza dei Capitani della Serenissima. Il vicino giardino, molto suggestivo, venne donato dalla famiglia Zanella al Comune di Soave. Restaurato nel XX secolo, l'edificio ospita attualmente la sede municipale.
 Palazzo Cavalli - XV secolo. Edificio che sorge a lato di piazza Antenna, venne costruito nel 1411 per volontà di Nicolò Cavalli, capitano di Soave, in stile gotico – veneziano. La facciata era un tempo decorata da affreschi quattrocenteschi a soggetto mitologico attribuiti a Giovanni Maria Falconetto da Verona. Oggi il palazzo è proprietà della famiglia Pomini.
 Palazzo Moscardo - XVII secolo.

Architetture militari

Il castello

Le mura
Vennero costruite nel 1369 per volontà di Cansignorio della Scala e raccolgono al loro interno il nucleo storico di Soave. Anticamente solo tre porte si aprivano nella cinta: Porta Aquila (ora Porta Bassano) a nord, Porta Vicentina ad est e Porta Verona a sud (recentemente restaurata). Per due lati (ovest e sud) le mura sono accompagnate dal fossato naturale formato dal Tramigna.

Economia

Il comune fa parte dell'associazione città del vino (ha temporaneamente sospeso l'adesione).

Fa parte della zona di produzione dei vini Soave DOC e Arcole DOC.

Cultura

Eventi
 CameraSoave - Rassegna di Collezionismo e Cultura Fotografica
Mostra-Scambio di Antiquariato e Modernariato Fotografico che si svolge la seconda domenica di marzo.
 Soave Guitar Festival
Rassegna Nazionale della Chitarra Elettrica ed Acustica da Collezione che si svolge a fine aprile, in memoria di Marcel Dadi
 Festa medioevale del vino bianco Soave
Giochi medievali e rassegna dei mestieri antichi e la caratteristica cerimonia d'investitura delle "Castellane di Suavia". Terza domenica di maggio.
 Soave Versus
Manifestazione culturale vestita da gioco, per renderla accessibile a tutti, con contenuti specifici sul Vino: la sua storia, la degustazione, l'abbinamento gastronomico, la socializzazione.
 La festa dell'uva
Dal 1929, è la più antica in Veneto, la terza domenica di settembre. Alla festa sono associate numerose attività di contorno.
 Sagra di S. Maria Maddalena
Terza settimana di luglio a Castelcerino. Venerdì serata giovani con musica dal vivo mentre Sabato, Domenica e Lunedì ballo liscio. Tutte le serate saranno accompagnate da un'ottima cucina con piatti tipici.
 BaccoVolley
Secondo fine settimana di luglio presso gli impianti sportivi. Torneo di pallavolo che coinvolge 70 squadre provenienti da tutto il nord Italia
Il Chocolando in tour. Una festa in cui vengono alcuni produttori artigiani di cioccolato.
Lo scambio culturale on la Germania e Francia per i ragazzi di 3ª media.

Sport
La società Basket Est Veronese (ex Soave Basket) milita nel campionato regionale di Promozione (pallacanestro maschile).

La principale squadra di calcio della città è l'A.S.D. Borgo Scaligero Soave che milita nel girone C di Seconda Categoria.

Geografia antropica

Frazioni

Castelletto
Sorge a circa 3,5 km dal capoluogo comunale. Probabilmente prende il nome da un piccolo castello dell'Alto Medioevo.
In epoca romana Castelletto fu forse un "pagus"; è stata ritrovata una vasta necropoli in cui sono stati rinvenuti molti oggetti funerari. Questa necropoli occupava l'area del cosiddetto "Cumuletto", area su cui sorgono la vecchia chiesa parrocchiale di San Girolamo e quella nuova (XX secolo) dedicata al Sacro Cuore di Maria.

Costeggiola

Castelcerino

Raggiungibile sia da Costeggiola che da Soave (grazie alla strada provinciale per Montecchia di Crosara), Castelcerino domina sia la vallata del Tramigna che quella dell'Alpone.

Fittà
Provenendo da Soave sulla provinciale per Montecchia di Crosara, ad un chilometro circa dal centro di Castelcerino, s'incontra, a destra, il bivio per Fittà (coordinate N45°27'13' ' E11°15'9' '), frazione di Soave dalla quale si gode una superba vista della Val d'Alpone (il paese è nel crinale del monte di questa valle) e della Pianura Padana.
Nel piccolo centro sorge la chiesa parrocchiale dedicata a San Vincenzo Ferrer.

Infrastrutture e trasporti
Posta lungo la strada regionale 11 e servita da un'uscita dedicata dell'autostrada A4, Soave ospitava fra il 1881 e il 1957 una stazione della tranvia Verona-Caldiero-San Bonifacio, che rappresentò in quel periodo un'infrastruttura fondamentale per l'economia della zona. La tranvia fu sostituita nel 1959 da una filovia, soppressa nel 1981.

Amministrazione

Gemellaggi

Il comune fa parte del movimento patto dei sindaci

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

 *


text:
Christopher John Hesketh-Harvey (30 April 1957 – 1 February 2023) was a British musical performer, translator, composer, and screenwriter.

Early life
Born in Zomba, Nyasaland (now Malawi), Rhodesia and Nyasaland, into a Foreign Office family, he was educated as senior chorister at Canterbury Cathedral and then at Tonbridge School in Kent. His sister is Sarah Sands, former editor of the London Evening Standard and the Today programme on BBC Radio 4. He gained an Exhibition in English Literature as well as a choral scholarship to Clare College, Cambridge, where he studied under John Rutter and joined the Footlights.

Career
Hesketh-Harvey worked as a staff producer for the BBC-TV Music and Arts Department, joining in 1980 and leaving to write the script for Merchant Ivory's Maurice (1987). He won the 1988 Vivian Ellis Award for musical-theatre writers and subsequently studied with Stephen Sondheim, who had been appointed to the Cameron Mackintosh visiting professorship in Contemporary Theatre at St Catherine's College, Oxford.

Hesketh-Harvey worked on the Vicar of Dibley series for the BBC. He wrote Full Throttle, starring Rowan Atkinson, and Hans Andersen: My Life as a Fairytale (Hallmark). He co-wrote the screenplay for Tim Walker's film The Lost Explorer. (Another collaboration with Walker, The Granny Alphabet with his verses to Walker's photographs, was published by Thames and Hudson in 2013). His first detective novel, For The Shooting, was published in October 2017.

Hesketh-Harvey wrote and sang with pianist Richard Sisson for over 30 years, as a musical comedy duo Kit and The Widow. They had a number of West End and Broadway theatre runs and international tours, notably with the late Joan Rivers. They had their own series on BBC Radios 3 and 4, and two TV specials on Channel 4. He starred in the 1996 production of Salad Days at the Vaudeville Theatre, and in Tom Foolery (Jermyn Street and national tour). He co-devised and starred in the original production of the Sondheim revue Putting It Together. In 2011, he starred in Cowardy Custard (national tour) with Dillie Keane. He co-starred with Tim Minchin in the first BBC Comedy Prom at the Royal Albert Hall in 2011: the last time that Kit and the Widow appeared on stage together. He starred annually in pantomime at Guildford, always playing the baddie. He made occasional appearances on the many BBC Radio 4 series, such as Just a Minute and Quote Unquote. He also presented one-off documentaries on off-beat subjects for Radio 4.

His musicals written with composer James McConnel included Writing Orlando (Barbican 1988) and Yusupov (Bridewell Theatre). He adapted the English version of Jacques Offenbach's La Belle Hélène (2006) directed by Laurent Pelly for English National Opera. His translation of The Bartered Bride for Charles Mackerras at the Royal Opera House was Grammy nominated, and he translated many other operas.

Original libretti include Varjak Paw (composer Julian Phillips). He adapted and produced 'The Caribbean Tempest', starring Kylie Minogue, in Barbados and Sydney 2000. He co-produced Shadwell Opera's Magic Flute at the Rosslyn Chapel, Edinburgh, (Herald Angel Award 2009). He collaborated in 2011 with Gifford's Circus, writing the lyrics to War And Peace.

His plays included Five O'Clock Angel at the Hampstead Theatre. He wrote regularly for Country Life magazine (2009 IPC's Writer of the Year). His radio play A La Villa Bab Azzoun, produced by Moving Theatre, won the 2009 Prix Europa. His work for military charities took him to the conflict in Kabul, as well as to Saudi, Africa, and the Far East.

His translation of The Merry Widow was in Opera North's 2010/11 season, transferring in July 2011 to the Sydney Opera House. Armonico Consort staged his 'Monteverdi's Flying Circus'. In 2011 he directed for Merry Opera his own adaptation of La belle Hélène, Troy Boy, and in 2012, his adaptation of La Traviata. He wrote and co-directed their production of The Magic Flute at the Riverside Studios, London, in 2013. His translation of The Magic Flute was revived in 2012–13 in the Scottish Opera's production, directed by Sir Thomas Allen. In 2013, he translated Salvatore Sciarrino's The Killing Flower (Royal Opera) for Music Theatre Wales. His libretto to Anthony Bolton's The Life and Death of Alexander Litvinenko received its first staging at Grange Park Opera in July 2021. His updated version of Donizetti's comic opera Le convenienze ed inconvenienze teatrali (also known in revivals since 1969 as Viva la mamma), but entitled by him Viva la Diva,   was performed in July 2022 as part of the Buxton International Festival. He worked as a performer and lyricist with James McConnel; the duo performed regularly at London cabaret venues as Kit and McConnel.

Personal life and death
In 1986, he married actress/academic Catherine Rabett; they had two children, Augusta and Rollo. The couple divorced in 2021. He lived in Norfolk and Cornwall.

Hesketh-Harvey died on 1 February 2023, at the age of 65.

References

External links

1957 births
2023 deaths
20th-century British male musicians
21st-century British male musicians
Alumni of Clare College, Cambridge
British composers
British male screenwriters
British translators
Musicians from Kent
People from Royal Tunbridge Wells
People educated at Tonbridge School
Nyasaland people
British expatriates in Malawi
British male television writers


text:
Friedhelm Frischenschlager (ur. 6 października 1943 w Salzburgu) – austriacki polityk i prawnik, poseł krajowy i europejski, jeden z założycieli Forum Liberalnego, były minister obrony.

Życiorys
W 1969 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim, po których rozpoczął pracę na tej uczelni. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego jednej z organizacji studenckich. Zaangażował się w działalność Wolnościowej Partii Austrii. W latach 70. zasiadał w radzie miejskiej Salzburga. W 1977 objął mandat posła do Rady Narodowej XIV kadencji. Odnawiał go w sześciu kolejnych wyborach (1979, 1983, 1986, 1990, 1994 i 1995). Pełnił różne funkcje w ramach FPÖ, m.in. wiceprezesa tego ugrupowania (1984–1988).

Od 1983 do 1986 w koalicyjnym rządzie swojego ugrupowania z socjaldemokratami, kierowanym przez Freda Sinowatza, sprawował urząd ministra obrony. Pełniąc tę funkcję, w styczniu 1985 oficjalnie powitał na lotnisku Waltera Redera, dowódcę jednego z oddziałów 16 Dywizji Grenadierów Pancernych SS "Reichsführer SS", skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności w procesie dotyczącym masakry w Marzabotto. Gest ten ze strony członka rządu wobec austriackiego zbrodniarza wojennego, którego warunkowo zwolniono, wywołał międzynarodowy skandal.

W 1993 opuścił Wolnościową Partię Austrii, współtworząc Forum Liberalne. W 1996 został wybrany jako jedyny przedstawiciel tej partii do Parlamentu Europejskiego IV kadencji, w którym zasiadał do 1999. Od 2000 do 2001 czasowo pełnił obowiązki przewodniczącego liberałów. Wycofał się następnie z bieżącej polityki, zajmując się pracą naukową i działalnością konsultingową. Był również dyrektorem departamentu misji OBWE w Kosowie (2001–2003), pełnił funkcję sekretarza generalnego Unii Europejskich Federalistów.

Przypisy

Austriaccy ministrowie obrony
Austriaccy posłowie do Parlamentu Europejskiego
Austriaccy prawnicy
Politycy Forum Liberalnego
Politycy Wolnościowej Partii Austrii
Posłowie Rady Narodowej Austrii
Ludzie urodzeni w Salzburgu
Urodzeni w 1943


text:
Die Mordstelle ist ein Tatort in Bockau, wo am 13. April 1930 die Leipziger Studentin Elisabeth Charlotte Müller einem Sexualverbrechen zum Opfer fiel. Die Mordstelle befindet sich in Sichtweite rechts eines Forstweges hinter einem kleinen Bach in westlicher Richtung ca. 300 Meter von einem Parkplatz entfernt. Dieser liegt an der Einmündung des Lauterer Grenzflügels und des Jägerhäuser Flügels ca. 720 Meter über dem Meeresspiegel an der Straße zwischen Bockau und Jägerhaus.

Ermordung von Elisabeth Charlotte Müller

Elisabeth Charlotte Müller (* 30. November 1906; † 13. April 1930) war die Tochter eines Leipziger Rechtsanwaltes. Die damals 23-jährige Pharmazie-Studentin war im April 1930 zur Kur im Radiumbad Oberschlema. Sie unternahm ausgedehnte Wanderungen in die weitere Umgebung, um Landschaften und Tiere zu fotografieren. Die Kurdirektion meldete am 17. April 1930, dass sie seit dem 13. April 1930 vermisst wird. Der Vater setzte eine Belohnung von 500 Reichsmark für die Auffindung aus. Am 19. April 1930 führten Gendarmerie und Beamte der Schutzpolizei eine Streife durch das Waldgebiet zwischen Bockau und Jägerhaus durch.

Am 21. Mai 1930 wurde spekuliert, ob sie nach Karlsbad in der Tschechoslowakei entführt wurde. In der Zwickauer Polizeidirektion war in der Zwischenzeit ein anonymer Brief eingegangen, wonach der Mantel und die Handtasche in der Gepäckaufbewahrung des Chemnitzer Hauptbahnhofes liegen. Dort wurde beides gefunden. Die Polizei ging von einem Mord aus. Der Verdächtige war Willy Leischke aus Bockau. Der Korbmacher und Bauarbeiter hatte die Gepäckstücke am Chemnitzer Hauptbahnhof aufgegeben. Er stand unter Mordverdacht und wurde in Haft genommen. Selbst gab er an, mit der Tat nichts zu tun zu haben. Er sei an dem vermuteten Mordtag nicht in der Umgebung von Bockau gewesen.

Die Suche nach der Verschollenen ging im Waldgebiet zwischen Bockau und Jägerhaus weiter. Gleichzeitig wurden Vergleiche zwischen der Handschrift Leischkes und dem anonymen Brief durchgeführt. Sie ergaben eindeutig, dass Leischke den Brief geschrieben haben muss. Dieser stritt alles ab.

Am 23. Mai 1930 wurde das Waldstück zwischen Bockau und Jägerhaus erneut und in Begleitung von Leischke abgesucht. Er führte die Beamten durch den Wald und gab keine Hinweise auf den Tatort. Ein Beamter scharrte mit dem Fuß ein Stück Moos beiseite und fand die Leiche. Leischke gestand, die Tote zwar gesehen, jedoch den Mord nicht begangen zu haben. Als Leischke einen Tag später noch einmal an diesen Ort geführt wurde, gestand er die Tat. Er hatte die Studentin in eine Schneise geführt und dort geknebelt und gewürgt, um sie am Schreien zu hindern und um sie zu vergewaltigen. Da sei sie tot zusammengebrochen.

Die Leiche von Elisabeth Charlotte Müller wurde in einen Holzschuppen am Jägerhaus gebracht und dort seziert. Man führte Leischke zum Sektionstisch. Dort brach er zusammen. Leischke saß Mitte Juni 1930 in Untersuchungshaft in Zwickau. Er stand unter Verdacht, weitere Sittlichkeitsverbrechen begangen zu haben. Als man ihn nach Aue zu einer Gegenüberstellung brachte, wurden ihm zwei weitere versuchte Sexualdelikte nachgewiesen. Die sächsische Justiz verurteilte ihn zum Tode. Der Täter beging in der Haft Suizid, bevor das Urteil vollstreckt werden konnte.

Errichtung des Gedenksteines

Auf Veranlassung des Vaters der Ermordeten wurde an dieser Stelle ein Gedenkstein aufgestellt. Der Tatort wird heute als Mordstelle bezeichnet. Die Inschrift auf dem Denkmal lautet: "Die Ehre stand ihr höher als das Leben". Sie bot für lange Zeit Spielraum für viele Legenden.

Weblinks
 Der "Mordstein" am Jägerhaus beim Ochsenkopf

Mordfall
Gedenkstein


text:
This is a list of public art in Madison, Wisconsin.

This list applies only to works of public art accessible in an outdoor public space. For example, this does not include artwork visible inside a museum.

References

External links

Public art
Public art in Wisconsin
Public art
Madison, Wisconsin
Public art in Madison


text:
«Штиллер» () — роман швейцарского писателя Макса Фриша, опубликованный в 1954 году. В центре произведения — проблема самоидентификации личности.

Роман состоит из семи тетрадей с записями главного героя в тюрьме (часть I) и послесловием прокурора (часть II).

Примечания

Романы на немецком языке
Романы 1954 года
Романы Швейцарии


text:
Phenacoccus asteri är en insektsart som beskrevs av Takahashi 1932. Phenacoccus asteri ingår i släktet Phenacoccus och familjen ullsköldlöss.

Artens utbredningsområde är Taiwan. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Ullsköldlöss
asteri


text:
Remilk is a multi-national Israeli company that specializes in the production of cultured milk and dairy products. The company was founded in 2019 by CEO Aviv Wolff and CTO Ori Cohavi. It has developed a method of yeast-based fermentation to produce

History
Remilk was founded in 2019 by Aviv Wolff and Ori Cohavi.

In December 2020, the company completed a Series A funding round of $11 million. Among its initial investors were Hochland, one of the largest dairy companies in Germany, Tnuva, the largest dairy conglomerate in Israel, and Tempo.

In November 2021, the multinational venture capital fund, Hanaco Ventures, led a funding round for the company and raised $120 million to increase the company's manufacturing capabilities.

In April 2022, the company announced that it is planning to open the world's largest fermentation facility in Denmark.
The full-scale fermentation facility will be built on more than 750,000 square feet in the Kalundborg Eco-industrial Park.

In June 2022, Remilk received FDA approval.

Product

In order to produce cow-free milk, the company uses genetically-modified single-cell microbes in order to create milk proteins on a large scale. The resulting milk is identical, in terms of taste and texture, to the milk that is traditionally produced from cows but is devoid of lactose, cholesterol, growth hormones and anti-biotics. It is then dried up into powder form which can then be used in derivatives of milk-based products such as yogurt, cheese and ice-cream

Companies that currently use traditional dairy can replace their dairy proteins with Remilk's protein.

As for sustainability, Remilk estimates its process uses just 1% of the land, 4% of the greenhouse gas emissions, and 5% of the water required to produce comparable products in the traditional dairy manufacturing process.

References

External links

Food and drink companies of Israel
Food and drink companies established in 2019
 Israeli companies established in 2019
Dairy products companies of Israel


text:
Peliostomum är ett släkte av flenörtsväxter. Peliostomum ingår i familjen flenörtsväxter.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Externa länkar

Flenörtsväxter
Peliostomum


text:
Åkre is a village in Rendalen Municipality in Innlandet county, Norway. The village is located just north of Åkrestrømmen, near the southern end of the lake Lomnessjøen. The road leads to Koppang and if you drive the other way it leads to Tynset via the villages of Otnes and Bergset.

References

Rendalen
Villages in Innlandet


text:
Dromicodryas bernieri är en ormart som beskrevs av Duméril, Bibron och Duméril 1854. Dromicodryas bernieri ingår i släktet Dromicodryas och familjen snokar. IUCN kategoriserar arten globalt som livskraftig. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Arten förekommer på Madagaskar med undantag av nästan hela östra delen av ön. Där finns bara en begränsad population. Dromicodryas bernieri föredrar låglandet. Habitatet utgörs främst av torra skogar, buskskogar och savanner. Nära insjöar hittas den även i fuktiga landskap. Individerna är aktiva på dagen och vistas främst på marken.

Källor

Snokar
bernieri
Kräldjur i etiopiska regionen


text:
Oeneis polixenes är en fjärilsart som beskrevs av Fabricius 1775. Oeneis polixenes ingår i släktet Oeneis och familjen praktfjärilar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Praktfjärilar
polixenes


text:
Eugauria albidentata is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst gepubliceerd in 1897 door George Francis Hampson.

De soort komt voor in Java.

Grasmotten


text:
Název Čekanice má více sídel:
 Čekanice (Tábor), část města Tábor v okrese Tábor
 Čekanice (Blatná), část města Blatná v okrese Strakonice


text:
Aleiodes coxator is een vliesvleugelig insect uit de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Telenga.

coxator


text:
Achilles Pirmin Gasser (3 November 1505 – 4 December 1577) was a German physician and astrologer. He is now known as a well-connected humanistic scholar, and supporter of both Copernicus and Rheticus.

Life
Born in Lindau, he studied mathematics, history and philosophy as well as astronomy. He was a student in Sélestat under Johannes Sapidus; he also attended universities in Wittenberg, Vienna, Montpellier, and Avignon.

In 1528, German cartographer Sebastian Münster appealed to scientists across the Holy Roman Empire to assist him with his description of Germany. Gassar accepted this and was later recognized by Münster as a close collaborator for his cartography of the country.

Rheticus lost his physician father Georg Iserin in 1528, executed on sorcery charges. Gasser later took over the practice in Feldkirch, in 1538; he taught Rheticus some astrology, and helped his education, in particular by writing to the University of Wittenberg on his behalf.

When Rheticus printed his Narratio prima—the first published account of the Copernican heliocentric system—in 1540 (Danzig), he sent Gasser a copy. Gasser then undertook a second edition (1541, Basel) with his own introduction, in the form of a letter from Gasser to Georg Vogelin of Konstanz. The second edition (1566, Basel) of De revolutionibus orbium coelestium contained the Narratio Prima with this introduction by Gasser.

Gasser died in Augsburg, leaving over 2,900 literary works that are now stored at the Vatican Library in Rome.

Works

He prepared the first edition (Augsburg, 1558) of the Epistola de magnete of Pierre de Maricourt.

Other works include:
Historiarum et Chronicorum totius mundi epitome (1532)
Prognosticon (1544) dedicated to Thomas Venatorius
Edition of the Evangelienbuch of Otfried of Weissenburg. His edition did not appear until 1571, under the name of Matthias Flacius who had taken over.
Observations on comets

Gasser belonged with Flacius to the humanist circle around Kaspar von Niedbruck, concerned with the recovery of monastic manuscripts. Others in the group were John Bale, Conrad Gesner, Joris Cassander, Johannes Matalius Metellus, and Cornelius Wauters.

Notes

References
Jack Repcheck (2007), Copernicus' Secret: How the Scientific Revolution Began
Karl Galle, Scientist of the Day - Achilles Pirmin Gasser

Further reading
Karl Heinz Burmeister (1970), Achilles Pirmin Gasser, 1505-1577. Arzt u. Naturforscher, Historiker und Humanist. (3 volumes.)
 Karl Heinz Burmeister, Achilles Pirmin Gasser (1505-1577) as Geographer and Cartographer, Imago Mundi Vol. 24, (1970), pp. 57–62; https://www.jstor.org/stable/1150458

External links
 :de:s:ADB:Gasser, Achilles Pirminius
CERL page
 Old dictionary entry

1505 births
1577 deaths
16th-century German physicians
German astrologers
16th-century astrologers
German Renaissance humanists
16th-century German writers
16th-century German male writers


text:
Бодреж () — мале поселення на лівому березі річки Соча в общині Канал, Регіон Горишка, Словенія. Висота над рівнем моря: 162,5 м.

Посилання

 Вебсайт общини Канал об Сочі
 Статистичне бюро Республіки Словенія, результати перепису населення общин на літеру «K»

Населені пункти Словенії


text:
Il betilo è una pietra a cui si attribuisce una funzione sacra in quanto dimora di una divinità o perché identificata con la divinità stessa. Il termine "betilo" (latino "Baetylus", greco "Baitylos") deriva infatti dall'ebraico Beith-El che significa "Casa di Dio". L'adorazione del betilo viene detta "Litolatria".

Betili nel mondo
Le forme del betilo possono essere molto varie (conica, piramidale, antropomorfa, cilindrica, prismatica, triangolare, ecc.); sono collocati di norma in posizione verticale. I più famosi bethel al mondo sono i monoliti dell'Isola di Pasqua. L'origine dei betili è legata probabilmente agli antichi popoli orientali. Si sa che venivano innalzati da Sumeri, fra le popolazioni che vivevano in Mesopotamia, Semiti, Siro-Palestinesi e che probabilmente si diffusero in tutta Europa con le migrazioni e le conquiste di queste popolazioni.

I betili si differenziano a seconda della zona di diffusione. L'adorazione delle pietre è ancora comune presso molte civiltà etnografiche e rimase a lungo anche fra le popolazioni di lingua greca, soprattutto dell'Asia Minore. Si annetteva inoltre una particolare importanza ai meteoriti, ossia a pietre che erano state viste cadere dal cielo luminose; sembra che anche la reliquia nella Kaʿba fosse in origine un meteorite.
Presso i Romani, invece, il culto delle pietre non era molto diffuso. Esisteva il cosiddetto "Giove Lapide", una pietra che probabilmente in origine era considerata sede di uno spirito divino, ma che in età classica veniva considerata un semplice simulacro dello spirito di Giove. Pessinunte, un'antica città della Frigia, era famosa per il tempio che custodiva il simulacro di pietra nera di Cibele, il quale fu poi portato solennemente a Roma nel 204 a.C. in obbedienza a un responso dell'oracolo di Delfi. Un altro famoso betilo si trovava a Emesa (Siria), e fu trasportato a Roma dall'imperatore Eliogabalo nel 220.

In Sardegna e Corsica

In Sardegna (Italia) si trovano numerosi betili, sia isolati sia come componenti dei recinti megalitici, in genere con funzioni di delimitazione dell'area. Sono chiamati in lingua sarda con il nome popolare di losas de sos mannos, tumbas de is gigantis, etc., termine poi adottato nella traduzione in italiano col nome di "tombe dei giganti".
Molto noti sono i giganti Pischinainos (Tresnuraghes), o la fila di Pranu Muttedu o i betili conservati al museo di Laconi; esistono anche betili molto piccoli (nel sito di Serra Orrios ne è stato trovato uno di soli 21 cm). Questi monumenti appartengono al periodo nuragico, che va dal 1800 a.C. al 238 a.C., e raffigurano simboli di divinità maschili o femminili: ve ne sono infatti con rudimentali rappresentazioni falliche o mammellari.

Numerosi sono anche, nella vicina Corsica,  gli allineamenti (in corso: "infilarata") di I Stantari e di Rinaghju nell'Area archeologica di Cauria poco distante da Sartena, dove vi erano 30 pietre infisse nel terreno nel primo e oltre 60 pietre piccole e 70 grandi nel secondo. Particolari quelli di  Filitosa nel comune di Sollacaro, a nord di Propriano.

Note

Bibliografia
Giovanni Lilliu, Betile e betilini nelle tombe di giganti della Sardegna, Bardi, 1995

Voci correlate
 Abadir
 Hubal
 Litolatria
 Menhir
 Moai dell'Isola di Pasqua
 Omphalos
 Sardegna prenuragica
 Tomba dei giganti

Altri progetti

Collegamenti esterni

Pietre sacre
Tipi di architetture preistoriche
Mitologia


text:
Jurij Ivanovitj Borisov (), född 31 december 1956 i Vysjnij Volotjok i Tver oblast i Sovietunionen, är en rysk militär och politiker.

Jurij Borisov utexaminerades från Tvers militärskola 1974 och från Högre militära signalskolan i Tjerepovets 1978. På 1980-talet studerade han matematik på Moskvauniversitetet och tog examen där 1985. Han var mellan 1978 och 1998 anställd i Sovjetunionens, senare Rysslands, krigsmakt. Från 2007 var han biträdande chef i Industriverket och blev 2008 biträdande minister för industri och handel.

Han blev biträdande försvarsminister 2012 och var 2018–2022 biträdande premiärminister .

I juli 2022 efterträdde han med omedelbar verkan Dimitrij Rogosin som chef för Roskosmos.

Borisov är gift och har två barn.

Referenser
Denna artikel är delvis baserad på artikeln Yury Borisov på engelskspråkiga Wikipedia.

Noter

Ryska ämbetsmän
Födda 1956
Levande personer
Män
Ryska militärer under 1900-talet
Ryska militärer under 2000-talet
Sovjetiska militärer
Personer från Tver oblast