text:
Retour des cendres (powrót prochów) – powrót szczątków Napoleona I ze Świętej Heleny do Francji i ich pogrzeb w Hôtel des Invalides w Paryżu w roku 1840, z inicjatywy Adolphe Thiersa i króla Francji Ludwika Filipa I.

Pierwsze próby
W kodycylu do jego woli, napisanym na emigracji w Longwood House na Wyspie Świętej Heleny 16 kwietnia 1821 roku, Napoleon wyraził życzenie, aby być pochowanym "na brzegu Sekwany, pośród narodu francuskiego, który tak bardzo kochał".
Po śmierci cesarza Henri Gatien Bertrand bezskutecznie prosił brytyjski rząd o zezwolenie na wypełnienie życzenia Napoleona. Po tym zwrócił się do ministrów nowo odrestaurowanego Ludwika XVIII, od którego nie otrzymał całkowitej odmowy, lecz wyjaśnienia, że przybycie szczątków do Francji byłoby niewątpliwie pretekstem do wszczęcia politycznych zamieszek, których rząd powinien mądrze uniknąć lub im zapobiec, a także otrzymał zapewnienie, że przyjmie wniosek kiedy tylko sytuacja się uspokoi i będzie bezpieczniej.

Przebieg

Polityczne dyskusje

Początek
Po rewolucji lipcowej domagano się pochowania szczątków Napoleona w bazie Kolumny Vendôme (na wzór popiołów Trajana pogrzebanych w bazie jego kolumny w Rzymie), jednak żądania zostały odrzucone przez Chambre des Députés w dniu 2 października 1830 roku. Jednakowoż, dziesięć lat później, Adolphe Thiers, nowy Président du Conseil Ludwika Filipa, historyk Konsulatu i Cesarstwa Francuskiego, marzył o powrocie szczątków jako o wielkim politycznym coup de théâtre, który ostatecznie przywróciłby okres rewolucyjny i cesarski. Miał on również nadzieję na pochlebstwo marzeń lewicy o przywróceniu chwały i reputacji monarchii lipcowej (której stosunki dyplomatyczne z resztą Europy były zagrożone przez jej problemy w Egipcie, wynikające z pomocy Muhammadowi Alemu).

Jednak było to interesem Ludwika Filipa, by odzyskać "wszystkie chwały Francji", które przeznaczył Wersalowi, przekształcając go w muzeum historii Francji. Nadal był niechętny i potrzeba było go przekonać do wsparcia projektu przeciw jego własnym wątpliwościom. 10 maja 1840 roku François Guizot, wtedy francuski ambasador w Londynie, przeciw jego własnej woli zgłosił oficjalną prośbę do brytyjskiego rządu, która została natychmiastowo przyjęta zgodnie z obietnicą daną w 1822.

12 maja
W dniu 12 maja, podczas obrad nad projektem ustawy w sprawie cukru, francuski minister spraw wewnętrznych, Charles de Rémusat, wstąpiwszy na mównicę w Chambre des Députés powiedział:

Minister przedstawił następnie projekt "zbiórki 1 miliona franków na przeniesienie szczątków Napoleona do Église des Invalides i na konstrukcję jego sarkofagu". Ogłoszenie wywołało sensację. Ożywiona dyskusja zaczęła się w prasie, podnosząc różnego rodzaju zarzuty względem tak teorii, jak i praktyki. Miasto Saint-Denis wniosło 17 maja petycję o pogrzeb w ich bazylice, tradycyjnym miejscu pochówku królów francuskich.

25-26 maja
W dniach 25 i 26 maja petycja podlegała dyskusji w Chambre. Zostało to zaproponowane przez Bertranda Clausela, starego żołnierza I Cesarstwa Francuskiego, który został powołany do służby ponownie przez monarchię lipcową i awansowany na Marszałka Francji. W imieniu komisji zatwierdził wybór Les Invalides jako miejsce pochówku, nie bez dyskusji nad innymi zaproponowanymi rozwiązaniami (zostały zaproponowane Saint-Denis, Łuk Tryumfalny, Kolumna Vendôme, a nawet Madeleine). Zaproponował podniesienie funduszu do 2 milionów, eskortę fregaty z ciałem przez cały szwadron morski i że Napoleon byłby ostatnią osobą pochowaną w Les Invalides. Mowy były pisane przez republikańskiego krytyka Cesarstwa, Glaisa-Bizoina, który stwierdził, że "bonapartystowskie pomysły są jedną z otwartych ran dzisiejszych czasów, reprezentującą to, co najbardziej katastrofalne dla emancypacji narodów, najbardziej sprzecznej z ideą wolności ducha ludzkiego". Propozycja była broniona przez Odilona Barrota (przyszłego premiera rady Napoleona III w 1848), podczas gdy najgorętszym jej przeciwnikiem był de Lamartine, który uważał krok za niebezpieczny. De Lamartine stwierdził przed debatą, że "prochy Napoleona jeszcze nie wygasły i wciąż oddychamy ich iskrami". Przed posiedzeniem Thiers próbował odwieść de Lamartine'a od interwencji, lecz otrzymał odpowiedź: "Nie, naśladowcy Napoleona są odradzani". Thiers odpowiedział: "Och! Ale któżby pomyślał o naśladowaniu Napoleona dziś?", aby tylko otrzymać odpowiedź Lamartine'a, która następnie rozlała się po całym Paryżu: "Proszę wybaczyć, miałem na myśli parodystów Napoleona". Podczas debaty Lamartine stwierdził:

Podsumowując, Lamartine zaprosił Francję, aby pokazać, że "ona [nie chce] odtwarzać z popiołów wojny tyranii, prawowitych monarchów, pretendentów a nawet naśladowców". Słysząc jego perorowanie, które było evidemment skierowane przeciw niemu, Thiers wyglądał na zdewastowanego w swojej ławce. Mimo to, było to w dużej mierze korzystne dla Chambre i zagłosowano na podany wniosek, chociaż z 280 głosów zaledwie 65 było przeciwnym podniesieniu funduszu z 1 miliona do 2. Napoleoński mit był już w pełni rozprowadzony i wystarczyło go tylko koronować. Casimir Delavigne, oficjalny poeta Monarchii lipcowej, napisał:
 Francjo, ujrzałaś go znów! Twój płacz radości, o Francjo,
 Tonie w hałasie Twoich armat;
 Twój lud, cały lud przybywający od rzecznych granic,
 Wyciąga swe ramiona do Napoleona.

4-6 lipca
Dnia 4 vel 6 lipca generał Henri Gatien Bertrand został przyjęty przez Ludwika Filipa i dał mu cesarskie bronie, które zostały ukryte w skarbcu. Bertrand powiedział wtedy:

Ludwik Filip odpowiedział z wyrobioną formalnością:

Ceremonia ta rozgniewała Józefa i Ludwika Napoleona Bonaparte. Późniejszy wpis w "The Timesie":

Po ceremonii broni Bertrand udał się do Hôtel de ville i zaproponował przewodniczącemu Conseil Municipal krzesło radnego, które Napoleon zostawił w stolicy – znajduje się ono teraz w Musée Carnavalet.

Przybycie na Świętą Helenę

O godzinie 7 rano 7 sierpnia 1840 roku fregata la Belle Poule wypłynęła z Tulonu eskortowana przez korwetę la Favorite. Książę Joinville, trzeci syn króla i oficer marynarki, dowodził fregatą i całą wyprawą. Na pokładzie la Belle Poule był także Philippe de Rohan-Chabot, attaché francuskiego ambasadora w Wielkiej Brytanii, który na zlecenie Thiersa (chcąc zdobyć chwałę za którąkolwiek część wyprawy) miał nadzorować przebieg ekshumacji; generałowie Bertrand i Gourgaud; hrabia Emmanuel de Las Cases (député Finistere i syn Emmanuela de Las Cases, autora Le Mémorial de Sainte-Hélène) i pięciu ludzi, którzy byli lokalnymi służącymi Napoleona na wyspie (Saint-Denis, bardziej znany pod imieniem Ali La Mameluck, Noverraz, Pierron, Archambault i Coursot). Kapitan Guyet dowodził korwetą, na której znajdował się abbé Félix Coquereau (lekarz), Charner (lejtnant Franciszka Orleańskiego, drugi dowodzący), Hernoux (adiutant de Joinville'a), porucznik Touchard (podwładny de Joinville'a), syn generała Bertranda, Artur, i lekarz pokładowy Rémy Guillard. Jak przyjęto w ustawie, fregata była przystosowana do transportu trumny Napoleona: kaplica została zbudowana przy sterze, okryta czarną aksamitną płachtą haftowaną w napoleońskie srebrne pszczoły, ze strzeżonym przez cztery drewniane, złocone orły katafalkiem pośrodku.

Podróż trwała 93 dni i, w związku z młodym wiekiem niektórych członków załogi, zamieniła się w wycieczkę turystyczną z czterodniowym kotwicowaniem w Kadyksie, na Maderze na 2 dni i na Teneryfie na 4 dni, podczas gdy na Bahia,  Brazylia, balowano i świętowano przez 15 dni. Dwa statki ostatecznie dobiły do Świętej Heleny 8 października i na redzie znalazły francuski bryg l'Oreste, dowodzony przez Doreta, jednego z chorążych, którzy wymyślili śmiały plan w Île-d'Aix, by przewieźć Napoleona po Waterloo na lugierze, i który został kapitanem korwety. Doret przybył na Świętą Helenę, by oddać swój ostatni respekt do Napoleona, lecz także przyniósł martwiące wieści – incydent egipski, połączony z agresywną polityką Thiersa, był bardzo bliski wywołania dyplomatycznej ruptury między Francją a Wielką Brytanią. Joinville wiedział, że ceremonia zostanie uszanowana, ale zaczął się bać, że zostaną przechwyceni przez brytyjskie statki w drodze powrotnej.

Misja wysiadła na ląd następnego dnia i udała się do Plantation House, gdzie gubernator wyspy, major-generał George Middlemore czekał na nich. Po długiej rozmowie z Joinvillem (podczas gdy reszta załogi oczekiwała niecierpliwie w holu), Middlemore stanął przed resztą misji i ogłosił: "Panowie, szczątki Cesarza zostaną wam przekazane w czwartek 15 października". Następnie misja wyruszyła do Longwood przez Dolinę Grobowców, zwaną też Doliną Geranium. Grób Napoleona był w odosobnionym miejscu, pokryty trzema płytami na równi z ziemią. Ten bardzo prosty pomnik otoczono kratką solidnie osadzoną w podstawie i zacienioną przez wierzbę płączącą, z drugim takim drzewem, lecz martwym, zwróconym w jego stronę. Wszystko to było otoczone drewnianym płotem i bardzo blisko był strumień, którego świeże i czyste wody tak cieszyły Napoleona. Przy bramie ogrodzenia Joinville zsiadł, obnażył głowę i zbliżył się do kratki; za nim poszła reszta misji. W głębokiej ciszy patrzyli oni na poważny i goły grób rozmyślając. Po pół godzinie Joinville wsiadł z powrotem na konia i wyprawa trwała dalej. Lady Torbet, właścicielka ziemi, na której umiejscowiony był grób, założyła stoisko z napojami dla niewielu pielgrzymów do grobu i była niezadowolona z ekshumacji, ponieważ wyeliminowałoby to jakiekolwiek zyski z tego. Następnie udali się w pielgrzymce do Longwood, który był w opłakanym stanie – meble zniknęły, ściany były pokryte malowidłami, a sypialnia Napoleona stała się stajnią, gdzie farmer trzymał swoje zwierzęta. Dostawał on małe dodatkowe wypłaty za oprowadzanie gości po domu. Marynarze z l'Oreste wzięli stół bilardowy, który był oszczędzony przez kozy i owce, wszystkie obrazy i inne rzeczy, które mogli wziąć, co zostało oprawione krzykiem farmera o rekompensatę.

Ekshumacja

Wyprawa wróciła do Doliny Grobowca o północy 14 października, choć Joinville pozostał na statku, ponieważ wszystkie operacje aż do przyjazdu trumny do punktu załadunkowego były przewidziane dla brytyjskich żołnierzy, a nie francuskich marynarzy, tak więc czuł, że nie może być obecny przy pracach, nie może nimi kierować. Francuska część operacji była prowadzona przez hrabiego Rohan-Chabot, a w jej skład wchodzili generałowie Bertrand i Gourgaud, Emmanuel de Las Cases, dawni służący Cesarza, Abbé Coquereau, dwóch chłopców chórzystów, kapitanowie Guyet, Charner i Doret, doktor Guillard (główny lekarz na Belle Poule i przewodzący pracownik, Leroux. Brytyjska część składała się z Williama Wilde'a, pułkownika Hodsona i pana Scale'a (członkowie rady kolonialnej wyspy), pana Thomasa, Brooke'a, pułkownika Trelawneya (dowodzący artylerii na wyspie), porucznika Littlehalesa, kapitana Alexandra (reprezentujący gubernatora Middlemore'a, który był niedyspozycyjny, choć ostatecznie przybył w towarzystwie swego syna i adiutanta) i pana Darlinga (projektanta wnętrz w Longwood House podczas niewoli Napoleona).

W świetle pochodni brytyjscy żołnierze wzięli się do pracy. Usunęli kratki, potem kamienie tworzące krawędzie grobu. Wierzchnia warstwa ziemi była już usunięta, więc Francuzi dzielili między sobą kwiaty rosnące na niej. Żołnierze podnieśli wtedy trzy kamienne płyty zamykające grób. Potrzeba było długich starań, aby przebić się przez murarkę otaczającą trumnę. o 9.30 ostatnia płyta została usunięta i można było zobaczyć trumnę. Coquerau wziął trochę wody z pobliskiego strumienia, pobłogosławił i pokropił nią trumnę przed recytowaniem De profundis. Trumnę wyciągnięto i zawieziono do dużego namiotu w biało-niebieskie paski rozstawionego dzień wcześniej. Przystąpili wtedy do otwierania mar w całkowitej ciszy. Pierwsza trumna, z mahoniu, musiała być odcięta na obydwu końcach, aby wyciągnąć drugą, ołowianą trumnę, którą następnie umieszczono w neoklasycystycznej, hebanowej trumnie przywiezionej po to specjalnie z Francji. Generał Middlemore i porucznik Touchard pojawili się zanim ekipa przystąpiła do odlutowywania ołowianej trumny. Trumna w środku, także wykonana z mahoniu, była w bardzo dobrym stanie. Gwoździe usunięto z trudem. Wtedy dopiero można było, starannie, otworzyć ostatnią trumnę, wykonaną z cyny.

Gdy usunięto wieko trumny, pojawiła się biała postać. Biała satyna, jaką było podbite wieko trumny, odłączyła się i okrywała ciało niczym całun. Doktor Guillard delikatnie zdjął ją, od stóp do głowy, aby odsłonić ciało. Zielony mundur Napoleona z czerwonymi wyłogami, mundur pułkownika szaserów, był doskonale zachowany. Klatkę piersiową stale przecinała czerwona wstęga Légion d'honneur, choć ozdoby i guziki na mundurze były nieco nadszarpnięte. Ciało spoczywało w wygodnej pozycji, głowa oparta na poduszce, lewe przedramię i dłoń na udzie. Wyraz twarzy był spokojny, oczy całkowicie zamknięte (z widocznymi kilkoma rzęsami); tylko boki nosa uległy zmianie. Lekko cofnięte dziąsła pozwoliły świecić, tak jak w momencie śmierci, trzem bardzo białym siekaczom. Broda była pokryta początkami niebieskawej brody, która wynikała z suchości skóry. Dłonie były zachowane idealnie, z długimi i bardzo białymi paznokciami wciąż trzymającymi się ciała. Tylko szwy butów popękały, ukazując cztery mniejsze palce na każdej stopie. Mała czapka Napoleona leżała w poprzek ud.

Wszyscy obecni byli zszokowani. Gourgaud, Las Cases, de Rohan-Chabot, Marchand i wszyscy służący płakali; Bertrand wydawał się wzruszonym. Po dwuminutowej obdukcji Guillard zaproponował kontynuację badania i otwarcie jam z sercowej i brzusznej. Gourgaud jednak, tłumiąc łzy, rozgniewał się i nakazał zamknąć trumnę od razu. Lekarz posłuchał i ułożył satynowe obicie z powrotem, opryskując je trochę kreozotem przed zamknięciem cynowego (jakkolwiek bez ponownego lutowania) i mahoniowego wieka. Potem ołowiana trumna została zlutowana ponownie i finalnie całość spoczęła w przywiezionej z Francji hebanowej trumnie.

Trumna ta, wykonana w Paryżu, miała 2,56 metra długości, 1,05 metra szerokości i 0,7 metra głębokości. Jej wygląd imitował klasyczne rzymskie trumny. Wieko nosiło jedynie złoty napis "Napoléon". Każdy z czterech boków był ozdobiony literą "N" z pozłacanego brązu. Posiadała także sześć mocnych uchwytów z brązu. Na trumnie znajdowała się także inskrypcja "Napoléon Empereur mort a Sainte-Hélene le 05 Mai 1821 (Napoleon, Cesarz, zmarły na Świętej Helenie 5 maja 1821)".

Następnie trumna hebanowa wraz z jej zawartością została umieszczona w szóstej, dębowej trumnie, zaprojektowanej do ochrony tej z hebanu. Wtedy dopiero cała ta masa, czyli łącznie 1200 kilogramów, została podniesiona przez 43 strzelców i umieszczona na solidnym karawanie, okryta czernią z czterech czarnych pióropuszów umieszczonych na każdym rogu, a potem ciągnięta z wielkim trudem przez cztery konie w czarnych kropierzach. Trumna była pokryta wielkim (4,3 metra na 2,8) czarnym, aksamitnym całunem, obszytym w złote pszczoły i noszącym orły zwieńczone cesarskimi koronami w narożnikach, a także z wielkim srebrnym krzyżem. Kobiety ze Świętej Heleny zaproponowały francuskiemu komisarzowi francuskie Tricolore, które byłyby użyte w ceremonii, i które wyszyły własnoręcznie, a także cesarską flagę, która byłaby wywieszona na la Belle Poule.

Transport na la Belle Poule

O 3.30, w zacinającym deszczu, podczas gdy cytadela i la Belle Poule wystrzeliwały naprzemiennie honorowe salwy, orszak powoli przesuwał się pod dowództwem Middlemore'a. Hrabia Bertrand, baron Gourgaud, baron de Las Cases młodszy i Marchand szli trzymając rogi całunu. Oddział milicji zamykał pochód, za nim tłum ludzi, a forty strzelały ze swoich dział na każdą minutę. Docierając do Jamestown procesja szła między dwoma szeregami garnizonu żołnierzy z odwróconą bronią. Francuskie okręty spuściły szalupy, z tą z Belle Poule ozdobioną złoconymi orłami i wiozącą de Joinville'a.

O 5.30 procesja pogrzebowa zatrzymała się na końcu mola. Middlemore, podszedł do de Joinville'a. Ich krótka rozmowa, bardziej lub mniej po francusku, wyznaczyła punkt, w którym szczątki zostały oficjalnie przekazane Francji. Trumnę umieszczono w szalupie. Okręty francuskie (od tego momentu pokazujące znaki żałoby) podniosły swoje barwy i wystrzeliły kolejną salwę z całego swojego uzbrojenia. Na la Belle Poule 60 mężczyzn paradowało, bębny biły salut, grano żałobne melodie.

Trumna została podniesiona na pokład i jej drewniana obudowa została zdjęta. Coquerau dał rozgrzeszenie i Napoleon powrócił do Francji.
O 6.30 trumna została umieszczona na pokładowej kaplicy, ozdobiona trofeami wojskowymi, na rufie. O 10 na pokładzie odmówiono dzienną mszę, a następnie opuszczono trumnę do kaplicy, podczas gdy zespół fregaty grał. Kiedy to uczyniono, każdy oficer dostał pamiątkowy medal. Marynarze podzielili między sobą dębową trumnę i martwą wierzbę, którą zabrano z Doliny Grobu.

Powrót ze Św. Heleny
O 8 rano, w sobotę 18 października la Belle Poule, la Favorite i l'Oreste podniosły żagle. L'Oreste powróciło do dywizji Levanta, podczas gdy pozostałe dwa statki płynęły do Francji z maksymalną prędkością, obawiając się napaści.  31 października la Belle Poule i la Favorite napotkały handlowiec le Hambourg, którego kapitan dał de Joinville'owi wiadomości z Europy, które potwierdziły informacje otrzymane od Doreta. Zagrożenie wojny zostało potwierdzone przez holenderski statek Egmont płynący do Batawii. Joinville był wystarczająco zmartwiony by wezwać oficerów obu statków na radę wojenną aby zaplanować środki ostrożności w celu uniknięcie niebezpieczeństwa, jakim byłoby natrafienie na brytyjskie statki wojenne. La Belle była przygotowana na ewentualną bitwę. Załoga była wielokrotnie mobilizowana i ustawiana na stanowiskach bojowych. Co najważniejsze, rozkazał la Favorite odpłynąć natychmiast do najbliższego francuskiego portu. Joinville uważał, że żaden brytyjski statek nie zaatakowałby statku wiozącego ciało, lecz nie uchroniłoby to la Favorite'y od ataku. Wątpił, nie bez powodu, że mógł być w stanie ocalić korwetę gdyby weszła w zasięg wrogiego statku bez ryzykowania jego fregaty i jej cennego transportu. Inną hipotezą jest, że la Favorite była wolniejsza i tylko spowalniałaby la Belle Poule w razie, gdyby zostały zaatakowane.

27 listopada la Belle Poule była tylko 100 mil od wybrzeży Francji, nie napotykając na żadne brytyjskim patrolem. Niemniej jednak jej dowódca i załoga kontynuowały środki ostrożności – mimo że były one już niepotrzebne, ponieważ angielsko-francuskie napięcia zmalały po tym, kiedy Francja musiała porzucić jej sojusznika, Egipt, i Thiers został zmuszony do rezygnacji.

Przybycie do Francji

Obawiając się obalenia w związku z inicjatywą "retour" (przyszły Napoleon III właśnie podjął próbę zamachu stanu), w tym momencie niemożliwą do porzucenia, rząd zdecydował przyspieszyć całość – jak skomentował Victor Hugo, "nalegano na zakończenie tego" Minister spraw wewnętrznych, hrabia Duchâtel, stwierdził, że "czy przygotowania są gotowe, czy też nie, ceremonia pogrzebowa odbędzie się 15 grudnia"

Każdy w Paryżu i jego przedmieściach został wcielony do przygotowań, aby były one gotowe najszybciej jak się da, w związku z podróżą trumny szybszą niż się spodziewano i problemami wewnętrznymi powodującymi znaczne opóźnienia. Z Pont de Neuilly do Les Invalides zostały wzniesione konstrukcje z papier-mâché, które miały wytyczać trasę procesji pogrzebowej, choć zostały one połączone dopiero późną nocą przed ceremonią.

Sam karawan, bogato pozłacany i udrapowany, był wysoki na 10 metrów, szeroki na 5.8 metra i długi na 13 metrów; ważył 13 ton i był ciągnięty przez cztery grupy czterech obleczonych bogatymi kropierzami koni. Miał cztery masywne pozłacane koła, na których osiach spoczywała gruba tabelaryczna baza. Była ona wsparciem dla drugiej bazy, zaokrąglonej na przodzie i tworzącej półkolistą platformę, na której ustawiono grupę geniuszy wspierającą koronę Charlemagne'a. Z tyłu wyrastało podium, jak zwykły piedestał, na którym stał mniejszy w kształcie czworoboku. Na końcu: 14 posągów, większych od człowieka, całe pozłacane, trzymające ogromne tarcze na ich głowach, na których był zamieszczony model trumny Napoleona; cały ten zespół był spowity długim, purpurowym, wyszytym złotymi pszczołami crepe. Tył powozu ozdobiony był zdobycznymi flagami, palmami i laurami, z nazwami największych zwycięstw Napoleona.

Aby uniknąć wszelakich rewolucyjnych wybuchów, rząd (który już nalegał na pogrzeb z pełnymi honorami w Les Invalides) zadecydował, że ceremonia będzie ściśle wojskową, odwołano obywatelski cortege założony przez irytujących studentów prawa i medycyny. Korpus dyplomatyczny ambasady brytyjskiej w Paryżu postanowił wstrzymać się od udziału w ceremonii ze względu na ich niechęć tak do Napoleona, jak i do Ludwika Filipa.

30 października la Belle Poule wpłynęła na redę Cherbourga i sześć dni później zwłoki zostały przeokrętowane na parowiec la Normandie. Przybywając do Hawru trumnę przeniesiono na la Dorade 3 w Val-de-la-Haye, niedaleko Rouen, aby przewieźć ją w górę Sekwany, na której brzegach zebrali się ludzie, by złożyć hołd Napoleonowi. 14 grudnia la Dorade 3 zacumowała w Courbevoie na północny zachód od Paryża.

Pogrzeb

Data pochówku została wyznaczona na 15 grudnia. Victor Hugo przywołał ten dzień w swoim Les Rayons et les Ombres:
 "O, zmrożone niebo! i czysty blasku słońca! świecące jasno w historii!
 Tryumfie żałobny, pochodnio cesarska!
 Niech pamięć ludzka zachowa cię na zawsze,
 Dzień piękny jak chwała,
 Zimny jak grób."
Mimo temperatury nie sięgającej 10 °C tłum gapiów rozciągający się od Pont de Neuilly do Les Invalides był olbrzymi. Dachy niektórych domów były pokryte ludźmi. Szacunek i ciekawość wygrały z irytacją, a przeszywające zimno wyziębiło cały niepokój tłumu. Pod bladym światłem słonecznym odbijającym się od śniegu gipsowe rzeźby i pozłacane ornamenty wywołały tajemnicze wrażenie na Hugo: "skromne odzienie majestatycznym". Hugo napisał także:

Orszak dotarł do Les Invalides około 13:30, a o 14 dotarł do bramy honorowej. Król i całe przywództwo Francji czekało w królewskiej kaplicy, w Église du Dôme. Joinville miał wygłosić krótką mowę, lecz nikt nie pamiętał, by go o tém uprzedzić – zadowolił się salutem szablą i król wypowiedział kilka niezrozumiałych słów. Le Moniteur opisał całą scenę najlepiej jak mógł:

Generał Atthalin wystąpił naprzód, trzymając poduszkę z mieczem Napoleona spod Austerlitz i spod Marengo, który przekazał Ludwikowi Filipowi. Król uczynił dziwny, unikający ruch i obrócił się do Bertranda i rzekł: "Generale, powołuję pana do ułożenia chwalebnego Cesarskiego miecza na jego trumnie." Wzruszony Bertrand nie był w stanie tego uczynić, więc Gourgaud pospieszył i chwycił oręż. Król zwrócił się do Gourgauda i rzekł: "Generale Gourgaud, umieść Cesarski miecz na trumnie!"

W trakcie ceremonii pogrzebowej najlepsi śpiewacy paryskiej opery, dyrygowani przez Habenecka, wykonali Requiem Mozarta. Całość była bardziej ludzka niż pełna czci – deputowani czuli się z tym niekomfortowo:

Postawa starego marszałka Monceya, gubernatora Les Invalides, cokolwiek złagodziła impertynencję trybunału i polityków. Przed dwoma tygodniami, będąc w stanie agonii, naciskał na swego doktora, aby utrzymał go przy życiu, by mógł dopełnić swą rolę w ceremonii. Pod koniec religijnej części obrzędu podszedł do katafalku, pokropił go wodą święconą i rzekł jako słowa zamknięcia: "A teraz daj nam iść do domów umrzeć".

Od 16 do 24 grudnia Église des Invalides, światłe jak w dniu uroczystości, zostało otwarte dla publiki. Lud długo nie wierzył w śmierć Napoleona i podniosły się plotki, że grobowiec jest tylko cenotafem. Uważano także, że na Św. Helenie komisja znalazła jedno pustą trumnę, i że brytyjczycy sekretem wysłali ciało do Londynu na autopsję (plotka ta niedawno wróciła do życia). Hugo napisał, mimo iż ciało znajdowało się w Les Invalides, że rozsądek ludu nie był w błędzie:

Polityczne fiasko
Powrót szczątków miał w zamierzeniach poprawić image monarchii lipcowej i zapewnić odcień chwały jego organizatorom, Thiersowi i Ludwikowi Filipowi. Thiers zaobserwował wzrost francuskiego zaślepienia I. Cesarstwem, co mogło skutkować powstaniem mitu napoleońskiego. Myślał także, że powrócenie zwłok mogło przypieczętować nowy duch porozumienia między Francją a Wielką Brytanią, nawet gdy afera egipska zaczynała wichrzyć Europę. Znowuż Ludwik Filip rozczarował się swoimi nadziejami na wykorzystanie retour des cendres, by dodać trochę legitymacji dla jego monarchii, rachitycznej i obojętnej narodowi francuskiemu.

Znaczna większość Francuzów, podekscytowanych powrotem ciała tego, którego uważali za męczennika, czuła się oszukana niemożnością uczynienia mu hołdu takiego, jakiego by chcieli. W związku z tym rząd zaczął obawiać się zamieszek i podjął wszelkie możliwe środki, aby zapobiec gromadzeniu się ludzi. Przez to orszak często przenosił się przez rzeki i spędził trochę czasu w małych miastach na obrzeżach Paryża. W samej stolicy tylko najważniejsze postacie były obecne na ceremonii. Co gorsze, brak szacunku większości polityków zaszokował opinię publiczną i pokazał prawdziwe pęknięcie, przepaść pomiędzy ludem a jego rządem.

"Retour" nie uchronił również Francji przed przegraną w wojnie dyplomatycznej z Wielką Brytanią. Została ona zmuszona do zaprzestania wspierania swego egipskiego sojusznika. Thiers, tracąc swą drogę w agresywnej polityce, został wyśmiany, a król zmuszony do zdymisjonowania ministra spraw zagranicznych już nawet przed przybyciem la Belle Poule. Thiersowi udało się przeforsować powrót szczątków, lecz nie mógł wyciągnąć nic z tego sukcesu.

Zamiast nadania monarchii lipcowej blasku powrót ciała Napoleona był punktem zwrotnym w jej upadku.

Pomnik
Zgodnie z planem szczątki Napoleona spoczywają dziś we wspaniałym pomniku pod środkiem kopuły Les Invalides. Został on zaprojektowany przez architekta Louisa Viscontiego w 1842, lecz ukończony dopiero w roku 1861.

Okrągła dziura została wydrążona pod kopułą jako rodzaj otwartej krypty. Wewnątrz został zamieszczony ogromny sarkofag – powiedziany, że wykonany z "czerwonego porfiru", lecz w rzeczywistości z kwarcytu awenturynowego, podobnego do porfiru, z kamieniołomów Karelii, znad wybrzeży jeziora Onega. Sarkofag spoczywa na bazie z zielonego granitu z Vosges. Ten zielony granit spoczywa z kolei na płycie czarnego marmuru o wymiarach 5,5m x 1,2m x 0,65m, wydobytej w Sainte Luce i przetransportowanej do Paryża z wielkim trudem.

2 kwietnia 1861 AD trumna Napoleona została przeniesiona z kaplicy Saint-Jérôme, gdzie spoczywała od 1840. Przeniesieniu towarzyszyła bardzo skromna ceremonia z udziałem ówczesnego cesarza Napoleona III, cesarzowej Eugenii, księcia cesarskiego Napoleona Eugeniusza, innych powiązanych książąt, ministrów i wyższych urzędników korony.

Przypisy

Bibliografia
 Mullié, Retour des cendres
 Arthur Bertrand, Lettres sur l'expédition de Sainte-Hélène en 1840, Paris, Paulin, 1841
 Abbé Félix Coquereau, Souvenirs du voyage à Sainte-Hélène, Paris, H. Delloye, 1841
 Emmanuel de Las Cases, Journal écrit à bord de la frégate La Belle Poule, Paris, H. Delloye, 1841
 Philippe de Rohan-Chabot, Les Cinq Cercueils de l'Empereur, souvenirs inédits, préface de René de Chambrun, Paris, France-Empire, 1985
 Guy Antonetti, Louis-Philippe, Paryż, Fayard, 2002 –
 Albert Benhamou, L'autre Saint-Hélène, Paryż, (opublikowane samodzielnie), 2010
 Jean Boisson, Le retour des Cendres, przedmowa Generała de Grancey, Paryż, Études et recherches historiques, 1973
 Jean Bourguignon, Le retour des Cendres, Paryż, Plon, 1941
 Franck Ferrand, L'histoire interdite, Paryż, Tallandier, 2008
 E.M. Laumann, Le retour des cendres, Paryż, Daragon, 1904
 Gilbert Martineau, Le retour des cendres, Paryż, Tallandier, 1990
 Georges Poisson, L'aventure du retour des Cendres, Paryż, Tallandier, 2004
 Georges Rétif de la Bretonne, Anglais, rendez-nous Napoléon !, Paryż, Jérôme Martineau, 1969

Monarchia lipcowa
Napoleon Bonaparte
Pogrzeby


text:
Sulița – wieś w Rumunii, w okręgu Botoszany, w gminie Sulița. W 2011 roku liczyła 1357 mieszkańców.

Przypisy

Wsie w okręgu Botoszany

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Албрехт Фридрих Карл Пенк () е германски географ и геолог. Работи главно в областта на теоретичната геоморфология и палеогеография на кватернера, по въпросите на кватернерното заледяване на Алпите и морфологията на земната повърхност. Извършва геоморфоложки изследвания в България.

Биография
Роден е на 25 септември 1858 година в Ройдниц, предградие на Лайпциг, Германия, в семейството на Емил Пенк (1829 – 1880) – книжар и Елизабет Пенк (1833 – 1896). След завършване на средното си образование през 1875 следва в Лайпцигския университет, където изучава химия, ботаника, минералогия и геология.

От 1885 до 1906 година е университетски професор в катедрата по Физическа география към Виенския университет. Там негови ученици са сръбския географ Йован Цвиич, доайена на японската географска школа Наомаса Ямазаки и френския географ Емануел де Мартон. След смъртта на Фердинанд фон Рихтхофен, в периода 1906 – 1927 г. Пенк е директор на Географския институт към Берлинския Хумболтов университет (тогава Университет "Фридрих-Вилхелм"). През 1911 – 1914 г. негов ученик е българския геоморфолог проф. Жеко Радев.

От 1906 година е член на Шведската Кралска академия на науките. Директор е на Берлинския институт по океанография от 1918 година.

Умира на 7 март 1945 година в Прага, Чехия, на 86-годишна възраст.

Трудове
 Studien über lockere vulkanische Auswürflinge, 1878
 Die Geschiebeformation Norddeutschlands, 1879
 Die Vergletscherung der deutschen Alpen, ihre Ursache, periodische Wiederkehr und ihr Einfluss auf die Bodengestaltung, 1882
 Schwankungen des Meeresspiegels, 1882
 Die Eiszeit in den Pyrenäen, 1884
 Das Deutsche Reich, das Königreich der Niederlande, das Königreich Belgien, das Großherzogtum Luxemburg (in Richthofens Länderkunde v. Europa 1888/89)
 Morphologie der Erdoberfläche; 2 тома, Stuttgart 1894
 (с E. Brückner) Die Alpen im Eiszeitalter; 3 тома, Leipzig 1909
 Tsingtau, 1910
 Nationale Erdkunde. Buchholz & Weißwange, Berlin 1934

Външни препратки
 Karl Albert Habbe, Penck, Friedrich Karl Albrecht. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 20, Duncker & Humblot, Berlin 2001, ISBN 3-428-00201-6, S. 173 f. (дигитализация).

Германски географи
Германски геолози
Възпитаници на Лайпцигския университет
Преподаватели във Виенския университет
Мюнхенски университет
Членове на Кралската шведска академия на науките
Академици на Австрийската академия на науките
Членове на Националната академия на науките на САЩ
Почетни членове на Българското географско дружество
Почетни граждани в Германия
Родени в Лайпциг
Починали в Прага
Доктор хонорис кауза на Софийския университет


text:
Gilmer es el nombre de varios condados de Estados Unidos:
 Condado de Gilmer (Georgia)
 Condado de Gilmer (Virginia Occidental)


text:
L'oro di Napoli è un film a episodi del 1954 diretto da Vittorio De Sica, tratto dall'omonima raccolta di racconti di Giuseppe Marotta.

La pellicola è suddivisa in sei episodi complessivi.

Trama

Il guappo
Don Saverio Petrillo svolge la professione di "Pazzariello" e da dieci anni la sua vita è un inferno. Infatti, il guappo del Rione Sanità, Don Carmine Javarone, in seguito alla morte della moglie, si è insediato a casa sua dettando legge a tutta la sua famiglia. Il momento della rivincita arriva quando al guappo, dopo un presunto infarto, viene consigliato di astenersi da fatiche ed emozioni, per riguardo del cuore. Saverio ne approfitta e lo caccia di casa, ostentando il gesto davanti a tutto il vicinato, sicuro che Don Carmine non possa nuocere più. La diagnosi però era sbagliata e non appena ne ha consapevolezza, Don Carmine ritorna in casa Petrillo per ottenere riparazione. Ma lì trova una famiglia compatta, pronta a tutto pur di non ricominciare la vita di umiliazioni di prima. E decide di andarsene volontariamente.

Pizze a credito
Sofia e suo marito Rosario gestiscono una pizzeria da asporto nel rione Materdei. Lei è bella e formosa, e i clienti frequentano il suo negozio anche per questo. Rosario, ovviamente, è geloso e possessivo. Un giorno il costoso anello di fidanzamento che Sofia ha sempre portato scompare. Potrebbe essere caduto nella pasta della pizza mangiata dalla guardia notturna del quartiere, o in quella di un frate o in quella consumata da un fresco vedovo, ma la verità è più amara: Sofia l'aveva lasciato dal giovane amante che, non senza imbarazzo, lo riporta alla donna fingendo di averlo trovato in una pizza. A Rosario non rimarrà che la conferma del tradimento, mentre Sofia senza vergogna passa tra la gente del quartiere a testa alta.

Il funeralino
Dopo la morte di un bambino, il corteo funebre organizzato dalla madre lo accompagna per l'ultima volta.

I giocatori
Il Conte Prospero è un nobile napoletano soffocato dalla ricca e brutta moglie, che lo ha fatto interdire a causa del suo vizio del gioco. L'uomo cerca la sua rivincita in lunghe partite a carte con Gennarino, il figlio del portiere, un bambino di otto anni che continua a batterlo a scopa e contro il quale si gioca tutto, persino i suoi indumenti.

Teresa
Teresa è una prostituta originaria dei Castelli Romani, che un anonimo corteggiatore, giovane, bello e ricco, vuole sposare. Solo dopo la cerimonia Teresa scopre che il tutto è stato organizzato poiché l'uomo si sente in colpa per il suicidio di Lucia, una giovane spasimante non corrisposta. Sposando Teresa ed esponendosi al malevolo giudizio di tutti, il giovane si propone di scontare il suo peccato. Dapprima, Teresa reagisce con orgoglio: si sente umiliata, offesa, e se ne va dalla casa. Poi però, ritrovatasi sola, di notte, senza denaro e con la prospettiva di riprendere la vita di prima, scoppia in lacrime, disperata. Decide quindi di rimangiarsi l'orgoglio e di tornare sui suoi passi.

Il professore
Don Ersilio Miccio vende saggezza. Per pochi spiccioli dà consigli risolutivi a fidanzati gelosi, militari innamorati e parrocchiani in cerca di una frase a effetto. Ma il problema del quartiere è come punire lo spocchioso nobile del luogo: un 'semplice' pernacchio risolverà il tutto.

Produzione

Sviluppo
Il film è tratto dalla raccolta omonima di racconti di Giuseppe Marotta e adattati per il cinema da Cesare Zavattini.

Cast
Ogni episodio ha come interprete principale un nome di primissimo piano: Totò ne Il guappo, Eduardo De Filippo ne Il professore, Sophia Loren in Pizze a credito, Vittorio De Sica ne I giocatori e Silvana Mangano in Teresa. Dei sei episodi previsti, uno, Il funeralino, fu inizialmente escluso dal montaggio: alla base della scelta ci fu probabilmente il tono molto più drammatico di questo segmento, quasi del tutto privo di dialoghi, e il fatto che fosse l'unico a non essere tratto da uno scritto di Marotta. Nelle riedizioni successive l'episodio fu reintegrato.

È poco conosciuta la storia circa la partecipazione di Vittorio De Sica come protagonista dell'episodio I giocatori. Il grande regista - che più volte prese dalla strada gli attori e le comparse per i suoi film - offrì infatti il ruolo del conte Prospero all'avvocato penalista Alfredo Jelardi (Benevento 1890-1963) dopo averlo visto discutere una causa in tribunale a Napoli. Quando l'avvocato venne convocato da De Sica, in un grande albergo napoletano sul lungomare, si recò all'appuntamento accompagnato da tre suoi giovani nipoti. Ascoltò con attenzione la proposta circa il ruolo da interpretare, pur non avendo mai recitato né al cinema e né al teatro. Dopo aver a lungo meditato, l'avvocato Jelardi - che era stato allievo del grande Enrico De Nicola ed era molto noto a Napoli - decise però di rifiutare perché, disse, il ruolo del conte schiavo del gioco e ridotto in miseria rispecchiava, per troppi aspetti, la sua storia personale.

De Sica insistette a lungo affinché accettasse la parte, ma il penalista fu irremovibile. Il loro incontro finì con una stretta di mano e con una richiesta di De Sica alla quale Alfredo Jelardi acconsentì con una punta di orgoglio: il regista avrebbe interpretato personalmente quella parte ispirandosi a lui. Non è escluso però che il grande regista si sia ispirato a se stesso, essendo noto il suo debole per i tavoli da gioco, tipico di un PPTX. Ancor meno nota è la storia del suo giovane partner nello stesso episodio, Pierino Bilancione (nei titoli di coda erroneamente scritto Bilancioni): quell'esperienza fu la prima e l'ultima in campo cinematografico; morì a Napoli nel 2000 dopo una vita passata a fare il gelataio. La gelateria Bilancione, tuttora sita in via Posillipo, è conosciutissima e molto apprezzata da napoletani e turisti.

Nell'episodio del Guappo l'attrice Lianella Carell, che interpreta la moglie di Totò, è doppiata da Clara Bindi mentre il Guappo, interpretato da Pasquale Cennamo, è doppiato da Nino Bonanni.

Distribuzione
Il film venne presentato in anteprima mondiale nel 1955, in concorso all'8º Festival di Cannes, e più di vent'anni dopo, nel 1977, al Toronto International Film Festival.
 Belgio: L'or de Naples, 21 ottobre 1955
 Finlandia: Napolin kultaa, 8 giugno 1956
 Francia: L'or de Naples, 13 agosto 1955
 Italia: L'oro di Napoli, 3 dicembre 1954
 Portogallo: O Ouro de Nápoles, 3 novembre 1955
 Stati Uniti d'America: The Gold of Naples, 11 febbraio 1957
 Svezia: Neapels guld, 5 dicembre 1955

Riconoscimenti
Il film fu poi selezionato tra i 100 film italiani da salvare.
 1955 - Nastro d'argento
 Miglior attrice protagonista a Silvana Mangano
 Miglior attore protagonista a Paolo Stoppa

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Film a episodi
Film commedia
Film di Totò
Film diretti da Vittorio De Sica
Film ambientati a Napoli
Film girati a Napoli
Film sceneggiati da Cesare Zavattini


text:
Hospitāļu iela is a Latvian band formed in 1997. The core member of the band is songwriter and singer Edgars Šubrovskis.

Discography

Albums

Videography

Music videos

Latvian reggae musical groups


text:
Les eleccions legislatives daneses de 1932 se celebraren el 16 de novembre de 1932 (el 12 de desembre a les Illes Fèroe). Guanyaren els socialdemòcrates novament i formaria novament govern Thorvald Stauning.

1932
Eleccions del 1932


text:
Az alábbi lista olyan szavakat sorol fel, amelyek írott alakja véletlenül egybeesik magyarul és valamely más nyelven. (Az azonos vagy rokon jelentésű nemzetközi szavaknak és a kölcsönszavaknak tehát itt nincs helyük.) – A szavakat betűrendbe sorolt nyelvek szerint, azokon belül is betűrendbe tesszük.

Megjegyzések

Első helyen áll az a szó, amelynek mindkét nyelven van értelme, majd ezt követi dőlt betűvel a szó magyar jelentése.
Szónak tekintünk egy nyelvben minden szótári szót és azok minden lehetséges ragozott alakját, ha az az illető nyelv átlagos műveltségű anyanyelvi beszélője számára megérthető, elsősorban a standard köznyelv szavait, mindegyik nyelvben csak a ma is létező alakokat (a holt nyelvek kivételével). A mesterséges nyelvek szavai a többi nyelvvel egyenrangúan kapnak helyet.

A magyar jelentés megadásakor:
 Próbáljuk meg tükrözni, illetve jelölni a szavak nyelvtani alakját: például ha tárgyesetben áll az illető nyelven, akkor magyarra is tárgyesettel fordítsuk!
 A jelentés megadásánál törekedjünk a tömörségre (a magyar jelentés leírása lehetőleg ne legyen hosszabb 20 karakternél), valamint a pontosságra (a megadott jelentés se túl szűk, se túl tág ne legyen az eredeti nyelvhez képest). Ha van kifejező, átfogó jelentésű magyar megfelelő, elég ezt megadni; ha nincs, fel lehet tüntetni szinonimát vagy kurzív, zárójeles egyértelműsítést. A szavak stílusa nem mérvadó a gyűjteménybe kerülésüknél.
 Ha bármely idegen szó létezése vagy jelentése felől bizonytalan vagy, akkor kérünk, hogy a vitalapon tüntesd fel, ne itt!

Külön listákba gyűjtjük

Az adott nyelv fejezetén belül:
 a magyarul keresztnévként létező szavakat (akár teljes, akár becézett alak)
 a magyarul vezetéknévként létező szavakat (csak a tipikusan magyar nevek)
 a magyarul földrajzi névként létező szavakat (csak a magyar nyelvterület magyar földrajzi nevei)
 az ékezet, mellékjel terén nem pontosan egyező szavakat

Külön fejezetekben:
 az idegen nyelvű személyneveket
 az idegen nyelvű családneveket (csak ismertebb – akár élő, akár elhunyt – személyek nevét)
 az idegen nyelvű földrajzi neveket

Ha olyan szóegyezést javasolnál, amely a fentieknek nem felel meg, de szerinted érdekes lehet, akkor kérünk, hogy a vitalapon tüntesd föl, és ha a többség is jónak találja, kitaláljuk az elhelyezését és átvesszük a szócikk lapjára.

Külön szócikkben gyűjtjük
 Az írott alakjukban különböző, de kiejtésük szerint hasonló szavakat. Lásd: Véletlen hangalaki egyezések a magyar és más nyelvek közt

Latin betűs írású nyelvek

Albán
 baba apa
 vaj olaj

Angol

 a egy
 ad apróhirdetés
 add hozzátesz
 akin rokon
 amid között
 arc körív
 barmaid pincérlány, csaposlány
 be lenni
 bead gyöngyszem
 befog ködösít
 being létezés, lény
 bent hajlított
 bog mocsár
 bolt csavar; villámcsapás
 bong vízipipa
 boron bór <vegyi elem>
 buggy homokfutó
 coca kokacserje
 comb fésű
 colossal elképesztő
 dug ásott
 eke szintén
 elegy elégia
 eleven tizenegy
 elves manók
 ember parázs
 ere egykor
 faltered akadozott, hebegett
 far messze
 fed etetett
 fen mocsár
 fend hárít
 foci fókuszok
 fog köd
 fogy maradi
 fond szerető, gyöngéd
 fuss zsivaj, fontoskodás
 gallon <egyfajta űrmérték>
 gang csapat, banda
 had ~ birtokolt
 hang lóg, akaszt
 hat kalap
 he ő
 here itt
 hint célzás
 hinted célzott, javasolt
 hints célzások
 hit ütés
 hold fogás
 hull hüvely; hajótest
 hunt vadászat
 indult különleges egyházi engedély
 is van
 jog meglök, kocog, üget
 jut kiszögell(és)
 ken látótávolság, szemhatár
 kid kölyök
 kin rokon, atyafi
 kink hóbort, szeszély, bogár
 kit készlet
 lap kör (sport)
 lead vezet
 lent kölcsönzött
 less kevésbé
 lessen kisebbít
 lest nehogy
 leveled kiegyenlített
 lever emelő
 link kapocs
 linked összekapcsolt
 lump rög, göröngy, darab
 maid szobalány
 maim megcsonkít
 main fő
 major jelentős, őrnagy, számottevő
 mart piactér
 mess zűrzavar, felfordulás
 messed összekavart
 mid középső
 mind ész, elme, tudat
 minded vmilyen gondolkodású
 mink menyét
 mint 1. pénzverde 2. menta
 mire kátyú
 moss moha
 most a legtöbb
 mucus nyálka
 muff melléfog, eltéveszt
 must kell, muszáj
 nap szundít(ás), szendergés
 netted hálóval fedett
 no nem <tagadás>
 old régi, öreg
 pad párna
 pang nyilallás, gyötrelem
 part rész
 patent szabadalom
 pecked megcsípett
 per keresztül
 pert szemtelen, pökhendi
 petty kisszerű, elenyésző
 port kikötő
 puff lehelet, fuvallat
 pun szójáték
 punt <egyfajta csónak>
 rabbit nyúl
 rag rongy
 rang csörgött, csengett
 rend tép, szaggat
 rest pihen(és)
 rested pihent
 ring csörög, cseng
 sing énekel
 sort -fajta, -féle
 tag cédula
 tan cserzett
 taps (víz)csapok
 tar kátrány
 tart 1. gyümölcslepény 2. utcalány
 tender 1. lágy, gyengéd 2. pályázat
 termed megnevezett
 test ellenőrzés, felmérés
 tested ellenőrzött
 tied odakötött
 tilt billenés
 tilts billenések
 tipped csúccsal ellátott
 told elmondott
 toll autópályadíj
 van kisbusz
 vassal hűbéres
 versed jártas, tapasztalt
 vet veterán

 volt körfordulat, kanyarodás

A magyarban nem használatos, de képezhető szóösszetételek:
 boring unalmas
 facet kristálylap, oldal
 faceted fazettás, csiszolt
 farina keményítő
 halvers felek
 romper kezeslábas
 rostrum hajóorr
 vastest legszélesebb, legnagyobb

A magyarban nagybetűvel keresztnevek:
 edit kiad, szerkeszt

A magyarban nagybetűvel földrajzi nevek:
 pest dögvész

Baszk
 ez nem
 hamar tíz
 ni én

Cseh
 had kígyó
 lom törés, fejtés, (kő)fejtő
 nádor daganat
 nej leg-
 noha láb
 zápor tagadás

Dán
 el elektromosság
 fest parti, fesztivál
 firkant négyszög
 haj cápa
 hat kalap
 hitte találni
 hold csapat
 igen ismét, újra
 is jég
 kant oldal, határ
 kap fok
 kender felismer
 kor kórus
 mellem között
 most gyümölcslé
 nem könnyű
 nyer (görög) nű betűk
 nyest legújabb
 pest pestis
 telt sátor
 told vám
 vej út

Eszperantó

 aga cselekvő
 ama szerető
 ami szeret
 apud mellett
 ara tömeges
 baka sütő-
 baki sütni
 bari elzárni
 bele szépen
 boka bak
 bora fúró (mn.)
 boros fúr (jövő idő)
 busa autóbusz-
 cica mellbimbói (mn.)
 de -tól/től
 deci illeni, illőnek lenni
 dia isteni
 diri mondani
 ege nagyon, rendkívül
 eke kezdetétől, kezdve
 el közül, -ból/ből
 esti lenni
 fala leeső
 fali esni, elesni, leesni
 far vki által
 festi megünnepelni
 fia hitvány, gonosz, alantas
 fika baszó
 fini befejezni
 fontos eredni, fakadni fog
 hala csarnoki
 havas van nekem, neked…
 havi birtokolni
 honti szégyenkezni
 ina női
 inda méltó
 inga hüvelyes (jellegű)
 inge hüvelyként
 ingen hüvelybe
 ja <nyomatékosító szó>
 kapa fej-
 kara kedves
 karaj kedves [többes szám]
 kies kinek a (vmi)je?, akié
 kolera dühös
 koma vesszős
 kombi fésülködni
 kora szívből jövő
 korpa testi
 kova (tojást) költő
 kuka süteményes
 kun -val/vel
 likas folyik
 mama mell-, emlő-
 mi én
 min engem
 mini bányászni
 mire bámulva
 mise hibásan, tévesen
 muki váladékozni
 ni mi (személyes névmás)
 nuna mostani, jelenlegi
 ok nyolc
 oka nyolcadik
 paca békés
 pala halvány
 pata serpenyős
 para páros
 paraj párosak
 pasas elhalad, elmúlik
 pasi elhaladni, elmúlni
 peca darabos
 per -val/-vel
 pina fenyős
 por -ért, számára
 rajta jogos
 randa sarkos
 rege uralkodva
 resti maradni
 ronda kerek
 rostos sütni fog (rostélyon)
 sablon homokot
 sali megsózni
 sarki gyomlálni
 satu lakj jól
 se ha
 terme kifejezésként
 tinta csörgő, csörömpölő
 torna esztergályos (jellegű)
 tuja azonnali
 tusa köhögési
 verda zöld
 verde zölden
 verme féregként
 veti fogadni, tétet tenni meg
 vive élve

Magyarul keresztnevek:
 bori fúrni
 elvira férfiból lett
 eta kicsi
 era rész
 ili ők, eszköznek lenni
 kata macskás
 laca fáradt
 mara tengeri
 pali elhalványulni
 peti kérni
 pesta pestises
 roli szerepet játszani
 samu legyen ugyanaz
 timi félni
 vera valódi
 vica soros, következő

Észt
 aga de
 esik előszoba, előtér, folyosó
 hall fagy (fn.)
 iga minden
 ige fogíny
 ja és
 kell óra
 korral esetén
 kurva szomorú
 ma én
 meri tenger
 sokk zokni

Feröeri
 bók könyv
 hús épület, ház

Filippínó (tagalog)
 bili vásárolni
 puki <női nemi szerv>
Személynevek:
 gabi taró (a trópusi zöldség helyi neve)

Finn

 alku kezdet
 apu segítség
 ellen ha én nem
 ellet ha te nem
 ellette ha ti nem
 este akadály
 heti azonnal
 hinta ár
 ja és
 kamara héj, kéreg
 karja marha
 kivi kő
 kova kemény
 kuka kicsoda
 kukin mindenki
 lanka fonál
 lika piszok
 meri tenger
 napa pólus
 ovi ajtó
 pala darab, falat
 pata fazék
 sara sás
 sarja sor(ozat)
 se ez/az
 sorsa vadkacsa
 te ti
 teli orsó
 telki retesz
 turha haszontalan, felesleges
 ura karrier/barázda
 villa gyapjú
 villan gyapjúnak a ...

A magyarban nem használatos, de képezhető szóösszetételek:

 vastata válaszolni

A magyarban nagybetűvel keresztnevek:
 eri különféle
 kitti gitt
 panna tenni

Francia

 a van neki
 aura neki lesz
 baba 1.mazsolás kuglóf 2.hippi 3.elképedt 4.női nemi szerv
 centre központ
 cet ez a(z)
 de -nak/nek a vmije; -ból/ből, -tól/től
 dédié visszavont, visszalépett <hímnem>
 dédire visszavon, visszalép
 dédit visszalépés
 délire őrület, téboly
 est 1. kelet 2. van
 fesse fenék, farpofa
 franc 1. egyenes, becsületes, világos, igazi 2. szabad 3. teljes (nap)
 fini vége, befejezett
 font csinálnak
 fut volt
 le a(z) <hímnem, egyes szám>
 lent lassú
 les a(z) <többes szám>
 lettre betű, levél
 mai május
 mars március
 mer tenger
 mise tett <nőnem>
 ne nem
 nos a mi …jeink <tsz.>
 ont nekik van
 part elmegy
 parti 1. állásfoglalás, megoldás 2. elment 3. részeg
 partira el fog menni
 partis elmész
 partit elment
 patron 1. pártfogó, védőszent 2. főnök 3. házigazda permet engedélyez pont híd porc sertés port kikötő régit kormányoz rend visszaad, vmilyenné tesz/lesz rendez adjátok vissza, váljatok vmilyenné rendre visszaadni, vmilyenné tenni/lenni se magát sort sors; elmegy tente sátor terme kifejezés un egy <hímnem> vendre árul, elad van lószállító kocsi vers felé vert zöld vitesse sebességKeresztnevek magyarul (ragozatlanul vagy ragozva):
 mari férj péter szellent petit kicsiHolland
 bent vagy (ige)
 bot csont de a, az (névelő)
 had nekem/neked/neki volt haver zab heten hívni, nevezni hun övék (birtokos névmás)
 is van kan képes vagyok/képes (módbeli segédige)
 karig fukar ken ismerek kering tartófal, támfal kop fej (főnév)
 lepel kanál mag nekem/neked/neki szabad (módbeli segédige)
 pest pestis sok zokni van (birtokot, származást, eredetet jelző szó, mint az angol "of")
 vers frissHorvát
 bog isten bor fenyő budi legyél deo rész jak gyors, nehéz, masszív, erős jelen őz, szarvas paci te gácsér! (a pátak származéka)
 raj mennyország, Paradicsom sok lé tok folyamatIndonéz

 adat hagyomány ajak meghívni akar gyökér amit engedély; elnézést apa mi? bak kád berak kaka, kakál borok fekély borong nagykereskedelem budi elme, ész, tudat, figyelem
 cincin gyűrű cuki <női nemi szerv> cumi-cumi tintahal dada mellkas dara szűz dorong tol, nyom ember vödör harap remél hari nap ingat emlékszik kaki láb, alj kamu te kamus szótár kering száraz kotor piszkos kukira azt hiszem, gondolom lombok csili luka vágás, hasadék minta kér nasi rizs pipi arc putri lánya vkinek sapi tehén satu egy <szám> sunyi csendes tali kötél tapi de topi kalap tolong segítA magyarban személynevek:
 bea vám, illeték gizi tápanyag kata szó laci fiók pesta fesztivál, ünnepély, parti peti 1. mellkas 2. bőröndÍr

Izlandi

 áll angolna ásta szereteteké bak hát bál tűz bolti labda bók könyv bringa mell dagi napnak ég én éta eszik foss vízesés fura fenyő hamar kalapács hinni annak (névmás és névelő nőnemű, részes alakja)
 hús ház is jég karfa kosár kerti gyertya kinn orca koma érkezés mér nekem mór láp óra találgat rúg rozst sár fájdalmas smár kis tó (az angol to megfelelője) út ki útkoma megoldásLatin
 de -ról/-ről, -tól/-től est lenni manus kéz ovis juh simul egyszerre sin ha pedig, de ha te téged ubi hol, ahol, mihelyt vas edény ver tavaszMagyarul keresztnevek:
 annus ér (fn.) maris tengeré tibi tégedLengyel
 okno ablak most híd pisze ír szop mosómedve tutaj ittLett

 adata tű alga jutalom, fizetés balta fehér birka címke bors bór burka korsó daru csinálok darva kátrány degu égek guba halom, kazal; verem guru elfáradtam kas ki, mi kaja láb koki fák kop ápolsz kopt ápolni, gondozni koris kórus ja ha java habarcs jel hát, mégis manus enyémeket mini említed un és pata maga a, saját maga patika tetszett sava saját savas sajátjuk siet összekötni tagad most taps válni fog (valamivé) tapsi válni fogsz (valamivé) te itt tik csak, csupán tilts híd tinis rozsomák tulkot fordítani, tolmácsolni vakar este (hsz.) var tud, képesMagyarul keresztnevek:
 doma gondolat soma zacskóLitván
 pasas útlevélMagyarul keresztnevek:
 boris bór (kémiai elem)

Lív
 jel élet kard illat mer tengerMaláj

 adat szokás, hagyomány aduk kever
 ajak meghív akad megállapodás, ígéret akar gyökér apa mi? ara füge arca kép ari has bab fejezet baja trágya bak hasonló baka öröklés baki egyensúly bor fúró boros különc budi jóság, kedvesség busa hab buta vak cicit dédunoka dada mellkas dia ő(t), az(t) didik oktat, nevel, képez diri maga('t), áll dorong ösztönöz, serkent duda özvegyember falak világ(egyetem), csillagászat gondok köpcös; golyva gondol csupasz, kopár; győz had határ hajat szándék, terv, vágy hal ügy, helyzet hala irány hamis bűzlik harap remény hari nap (időszak) hasad irigy hiba bánat ingat emlékszik ipar sógor(nő) isi tartalom jaja házal kaki láb kamu te, a te …d kamus szótár kapar elszórt, szétterült kapuk <egyfajta gyapot/pamut> kerek csörlő, felvonó keretek <egyfajta cigaretta dohánnyal és szegfűszeggel> korok odú kotor piszkos lap megtöröl, feltöröl lesi elnyúzott, elcsigázott likat sűrű luka seb, sérülés lukis rajzolni maki rosszul bánik vmivel/vkivel makin egyre jobban mancis gyufa mi metélt minta kér(em), legyen szíves mukim kerület nasi főtt rizs pacal én (előkelőséghez szólva)
 pala szerecsendió palit bepiszkít papa nagyon szegény pari rája parit csatorna perli kötekedik, ingerel picit nyom, szorít, csíp pipi arc pipit veréb pita szalag puding <egyfajta díszcserje> puki <női nemi szerv> pulik helyreállít raja király
 rang vázlat; ugar roma szőr ronda járőröz sah hiteles, valódi, törvényes sapi tehén, bika sarat megrakott, megterhelt satu egy se egy; ugyanaz sirat háló(zat) sulit titkos; nehéz sunyi csendes, magányos takar korsó, kancsó tali kötél tanya kérdez tolong segítség, segíteni topi kalap
 tubi folyton unta teve van furgon (az angolból)
 wap gőzMagyarul keresztnevek:
 benci utál kata szó laci fiók lali védett mari jön pesta ünnep, fesztivál peti doboz robek szakít, tépNémet

 beste legjobb (ragozva) betont hangsúlyos, hangsúlyoz bog hajlított (ige) Ebbe apály ebben apadni, csökkenni essen enni dörren aszal Fest ünnep fing megfogott (ige) Griff fogás hat van neki, <múlt idejű segédige> innen bent Ketten láncok Kiesel kavics Kinn áll (főnév) Lecke nyalató (vadászatban) lesen olvasni lest olvastok mag szeret, kedvel mit ‑val/vel Pest pestis porig lyukacsos Szene jelenet Tag nap (időegység) toll eszeveszett, remek und és Untat rossz cselekedet vermeiden elkerülni von -tól/től Zug vonatNémet szavak, amelyek csak a svájci helyesírásban esnek egybe magyar szóval (Németországban és Ausztriában ß van bennük):
 Fuss láb süss édesNorvég
 endre szerkesztés, változtatásOlasz

 adatta alkalmaz ama szeret altra másik ara szánt avara fukar (nő)
 basa alapul bestia állat bili epék brutto csúnya cetre citerák cifra szám combina összefűz dara adni fog dal -hoz, -hez, -nál, -nél, -tól, -től decise elhatároz dia adjon fa csinál far csinálni fara csinálni fog farina liszt favilla szikra fedele hűséges fedi hitek fesse repedtek (nn)
 foci gyújtópontok fogna szennycsatorna fossa árok, gödör fusi orsók ha van neki inni himnuszok le (többes számú nőnemű határozott névelő)
 lenti lassúak
 lesi sértések
 lesse főttek (nn)
 leste fürgék (nn)
 leve emelők
 ma de
 magra sovány (nőnem)
 mai soha
 matassa (tapogassa) gombolyag
 mente elme
 mese hónap
 messe (vágja) misék
 mesterei összeráznám
 mestereste összeráznátok
 mi nekem
 mire célok
 mise helyez
 mondana világias, evilági
 mondani ua., tsz-ban
 mossa mozdulat
 mulatta mulatt nő
 muri falak
 muta vált, -oztat
 nana törpenő
 ne abból, belőle
 neve hó
 orma nyom
 ormai most már
 paci békék
 pali karók
 parola (kézfogás) szó
 parti Távozzon!
 per -nak, -nek
 pere körték
 pesti kártevők
 pia kegyes (nő)
 piaci tetszel
 pompa pumpa
 porgerle elhelyezni, nőneműeket
 porosa porózus
 portata tartott (igenév)
 portava tartott (ige)
 rendi megadod
 resti maradsz
 rima rés
 romba dübörög
 ronda kerek
 sarai leszel
 simulo tettetem
 surrogo átrakom
 talpa vakond
 tana odu
 te téged
 tele vásznak
 teli kiszabott vászondarabok
 tenne tartott
 tenni
 terme hévizes fürdők
 tette
 ti neked
 tini szőlőprések
 tolta elvett (igenév)
 torba tőzeg
 torna visszatér

 ultim' utolsó

 veder nézni
 venni jött

 verde zöld
 veri igazak
 verme férgek
 veti vétók
 vette csúcsok
 vili gyávák

 vita élet
 volta fordulat, alkalom
Magyarul keresztnevek:
 anti- ellen
 panna krém
 pista pálya

Portugál
 alma lélek
 após után
 bunda fenék
 forró <egy tánc neve>
 te téged

Roma nyelv (cigány)
 rom cigány

Román
 apă víz
 este van
 fura lop
 geci dzsekik

Spanyol

 alma lélek
 ama szeret
 amarra megkötöz
 baba habzó nyál
 baja alacsony (nő)
 bajos alacsonyak
 basa alapoz (valamire)
 boj kaptafa
 borra töröl
 cifra szám, összeg
 dada adott, adva lévén (nőnemben)
 de -ból/-ből
 dió adott (ige)
 duda kétség
 dudás kételkedsz (Argentínában)
 el a, az (határozott névelő)
 él ő (hímnemben)
 elles ll betűk
 eme az m betű
 erre az r betű
 esperes ha várod / hogy várjad
 este ez
 estén legyenek
 falaz csalfa, csalóka
 falta hiány(zás)
 ha kb. neki van/kell (segédige)
 hada tündér
 has kb. neked van/kell (segédige)
 honra tisztesség
 hoz sarló
 le neki
 les nekik
 leve enyhe
 leves enyhék
 lista szorgalmas (nőnemben)
 mama emlő
 mar tenger
 más több, inkább
 mentes ész, szellem (többes számban)
 mi az én …-m (birtokos determináns)
 mire nézze
 ni sem
 nos minket, nekünk
 papa pápa
 pasa átmegy, átad, múlik, telik
 pasas átmész, átadsz, (időt) töltesz
 pata állat lába
 por -ért, miatt stb. (elöljárószó)
 poros pórusok
 porra dorong
 ronda kör
 se saját magát/magukat, ők egymást (visszaható, kölcsönös, és passzív általános névmás)
 sí igen vagy saját maga/maguk (határozói eset)
 sor nővér (megszólításként)
 te téged, neked
 tejen szövik
 tejes szövöd
 tele tévé
 ti te (határozói eset)
 tus a te …-id (birtokos determináns)
 un egy
 van mennek
 vas mégy
 ver látni
 verdes zöldek
 verme látni engem
 verse látszani vagy látni egymást
 verte látni téged
 villa kisváros, falu
 vive él (ige)

Magyarul keresztnév:
 ella ő (nőnemben)
 linda szép, rendes
 pista lábnyom

Svéd

 apa majom
 baka sütni
 be kérni
 befogad hiteles
 beton hangsúly
 boka lefoglalni
 bor lakik
 bort el
 bot engesztelés/gyógymód
 dal völgy
 de ők, azok
 duga megteszi, megfelel, "elmegy"
 dörren az ajtó
 el áram
 eleven a tanuló
 far apa
 fel hiba
 fest ünnep(ség)
 fika kávézás, kávészünet
 fodra etetni
 fog ok, alap (vmire); csatlakozás
 foga csatlakozik
 fura erdeifenyő
 föl csikó
 ha (birtokviszonyt kifejező segédige)
 haj cápa
 hal síkos
 has hátsó láb
 hat gyűlölet
 haver birtokol (régies)
 idén az ötlet
 igen ismét
 inga senki/semmi (többes szám)
 ingen senki/nincs
 inget semmi/nincs (semleges nem)
 is jég
 kaka sütemény
 kan képes (segédige), tud
 klubba nyalóka; golfütő
 köp vétel, vásárlás
 köpet a vétel, a vásárlás
 köpte vásárolt
 kör (autót) vezet
 leken a játék
 len enyhe
 lever máj; él (ige)
 lök hagyma
 meny menü
 mer több
 min enyém
 mint menta
 modern az anya
 nej ne, nem
 ni ti/ön/önök
 ont rossz(indulatú); fájdalom
 pest pestis
 pina kín
 rakat borotválva
 rest elutazva
 se látni
 ser lát
 som ami; mint
 tar tart, fog
 te tea
 teve tévé
 tolva tizenkettes
 torka szárítani
 vad mi (kérdőszó)
 vall gát
 var hol
 vet tud
 vetet a búza
 vita fehérek
 vitt fehér; széles (semleges nem)
 öl sör
 ön a sziget

Magyarul keresztnevek:
 lilla a kicsi
 panna serpenyő

Szebuano
 puki <női nemi szerv>
 unom hat (számnév)

Szlovák

 barom bárral
 búrka vihar
 had kígyó
 hoci ámbár
 ide megy
 inak másképpen
 juh dél (mint égtáj)
 kapor ponty
 len csak
 most híd
 mozog agy
 noha láb
 raj Paradicsom
 zamat bársony
 román regény

Magyarul keresztnevek
 huba gomba

Szlovén
 dob tölgy
 kit bálna
 luk hagyma
 neki néhány

Török
 akar folyik
 bal méz
 el kéz
 gebe várandós
 mese tölgyfa
 öl meghalni
 süt tej
 teker egyesével
 tekerlek kerék

Vepsze
 hab nyárfa
 hala fagy
 hang vasvilla
 harag szarka
 here trágya
 ma föld
Magyarul keresztnevek:
 huba rossz

Nem latin betűs írású nyelvek

Orosz
 ВОТ [ejtsd: vot] íme
 КАРТА [ejtsd: karta] térkép, kártya

Kínai
 baba (爸爸) édesapa

Idegen földrajzi nevek

 Alanya (üdülőváros a török riviérán)
 Anyós (falu Andorrában)
 Bari (város Olaszországban)
 Bedugul (település Indonéziában)
 Belek (üdülőváros a török riviérán)
 Belém (város Brazíliában), Belém (város Portugáliában)
 Birka (város Svédországban)
 Boka (régió Montenegróban)
 Boka (falu a Vajdaságban)
 Bor (település Csehországban), Bor (település Oroszországban), Bor (település Szerbiában), Bor (település Svédországban), Bor (település Törökországban)
 Budi (tó Chilében és megye Dél-Szudánban)
 Buta (város a Kongói Demokratikus Köztársaságban)
 Cipó (város és megye Brazíliában)
 Didim (város Törökországban)
 Dili (Kelet-Timor fővárosa)
 Ede (város Hollandiában), Ede (város Nigériában)
 Este (város Olaszországban)
 Falun (város Svédországban)
 Fene (település Spanyolországban)
 Fossa (folyó Izlandon)
 Hamar (város Norvégiában)
 Hamm (város Németországban)
 Hat (falu Azerbajdzsánban), Hat (falu Nepálban)
 Ica (város Peruban)
 Izé (település Franciaországban)
 Kabala (város Sierra Leonéban és Törökországban)
 Kongó (ország Afrikában), Kongó (ország Afrikában), Kongó (folyó Afrikában)
 Kotor (város Montenegróban)
 Kupa (folyó Horvátországban, más néven Kulpa)
 Ladik (város Törökországban)
 Lombok (Indonézia egyik szigete)
 Maradi (Niger harmadik legnagyobb városa és az azonos nevű tartomány székhelye)
 Melle (város Franciaországban), Melle (város Németországban), Melle (város Olaszországban)
 Minden (város Németországban), Minden (kisváros az USA-beli Louisiana államban)
 Most (település Csehországban)
 Neves (település Angolában és São Tomén)
 Nyelv (falu Norvégiában)
 Nyeri (város Kenyában)
 Padra (város Indiában)
 Pata (település a Fülöp-szigeteken)
 Pazar (város Törökországban)
 Pina (folyó Fehéroroszországban)
 Rab (sziget Horvátországban és annak fővárosa)
 Ronda (város Spanyolország Málaga tartományában)
 Soma (város Törökországban)
 Segget (folyó Malajziában)
 Sisak (város Horvátországban, más néven Sziszek)
 Tarka (falu Nigerben), Tarka (közigazgatási egység Nigériában), Tarka (turista- és biciklis útvonal Nagy-Britanniában)
 Tomi (város Ugandában), Tomi (ókori görög város)
 Van (város és tartomány Törökországban)
 Vári (görög város Athén mellett)
 Zug (település Svájcban)

Nem latin írású nyelveket használó országok földrajzi nevei (átírás szerint)
 Csuhaj (város Kínában)
 Gumi (város Dél-Koreában, valamint Nepálban)
 Kacsa (város Ukrajnában)
 Kaja (tartomány Burmában)
 Kaja (történelmi koreai államalakulat)
 Kaki (város Iránban)
 Kazán (város Oroszországban, Tatárföldön)
 Rajong (tartomány Thaiföldön)
 Szaga (megye és annak székhelye Tibetben), Szaga (prefektúra és annak fővárosa Japánban)
 Szója (alprefektúra Japánban)

Idegen családnevek

Idegen személynevek
 Alva (finn női név)
 Aula (finn női név)
 Aura (finn női név)
 Apa (török férfinév)
 Apu (inka istenség)
 Elvi (finn, Elvira)
 Lenni (finn, Lénárd)
 Pasi (finn férfinév)
 Pina (olasz női név)
 Robban (svéd, Robi)
 Tarja (finn női név)

Kapcsolódó szócikkek

 Hamis barátok a magyar és más nyelvek között

További információk
 Ismeretlen szó ismeretlen nyelven (Láng Attila D. cikke)
 20 logó, amelyen csak mi magyarok röhögünk (Mindent a szemnek)

Magyar és idegen szavak összevető listái
Nyelvi játékok


text:
A PA-370, também conhecida como Santarém - Curua-Una, é uma rodovia estadual do Pará que liga o centro urbano de Santarém a usina Usina Hidrelétrica Curuá-Una, no mesmo município. Foi repavimentada em 2008, tem extensão de aproximadamente 70 km, por ela dá-se acesso a Mojuí dos Campos na altura da comunidade de Santa Rosa, diversas comunidades e a vila de Boa Esperança.

A mesma continua além da usina hidrelétrica, chegando até o município de Uruará na rodovia Transamazônica, esse trecho de cerca de 140 km é denominada como Transuruará e está em leito natural, utilizada por trilheiros, madeireiros, produtores rurais e colonos. Sua pavimentação está prevista, passando a fazer a integração da região da Transamazônica ao Baixo Amazonas.

Urbanização
Como resultado da expansão urbana da cidade de Santarém, vários bairros surgiram às margens da rodovia, no trecho que vai do centro da cidade até a serra do Diamantino, a altura do km 10, e por isso é uma importante via da cidade e Região Metropolitana.

Rodovias estaduais do Pará


text:
Larkin Allen Collins Jr., né à Jacksonville en Floride (États-Unis) le  et mort le , est un musicien américain.

Biographie
Allen Collins est un des membres fondateurs du groupe de rock Lynyrd Skynyrd. Son talent unique pour jouer de la guitare et écrire des chansons a été un des facteurs de succès du groupe. Ses amis d'enfance, Ronnie Van Zant et Gary Rossington, et lui-même formèrent le groupe qui deviendra plus tard Lynyrd Skynyrd à l'été 1964. Leur premier succès national se fit en 1973, pour finir tragiquement en 1977, dans un accident d'avion qui emporta trois des membres du groupe, laissant Collins lui-même sérieusement blessé: son bras droit était si gravement touché que les docteurs recommandaient une amputation. Toutefois le père d'Allen réussit à stopper le processus d'amputation et Collins fut à nouveau capable de jouer de la guitare.
Parmi les nombreuses chansons composées par Collins, figurent les célèbres opus du rock Free Bird, et That Smell (les deux avec Van Zant).

Au début des années 1980, Collins s'illustra dans les groupes Rossington Collins Band et Allen Collins Band, mais la tragédie frappa à nouveau: en 1980, la femme de Collins, Kathy décéda soudainement d'une hémorragie à la suite d'une fausse-couche. Les répercussions de ce décès provoquèrent l'éclatement du Rossington Collins Band. En 1986, un accident de voiture, dont on pense qu'il est dû à la conduite sous l'effet de l'alcool, tua sa petite amie et le laissa paralysé à partir de la taille, avec un usage limité de ses bras et mains. Il ne rejouera jamais plus de guitare sur scène.

Les membres restants de Lynyrd Skynyrd se réunirent en 1987 pour reprendre la musique, mais Collins put seulement y participer en tant que directeur musical, à cause de son handicap.

Allen Collins est décédé en 1990 d'une pneumonie, conséquence de son accident. Il est enterré à Jacksonville en Floride.

La plupart du temps, Collins joua sur une Gibson Firebird I modifiée par l'adjonction d'un P-90 à capot chromé dans les graves. En 1976, il changea pour une rare Gibson Explorer en korina, finition naturelle. On considère qu'il fait partie des musiciens renommés, avec James Hetfield de Metallica, ayant contribué à rendre ce modèle populaire.
Alternativement à sa Gibson, il utilisait de temps en temps une Fender Stratocaster sunburst, en particulier après le départ d'Ed King, et ce jusqu'à l'Allen Collins Band.
À partir de la fin 1977, il utilisa aussi de temps à autre une Gibson Les Paul Jr., avec laquelle il est souvent pris en photo lors de la période du "Rossington Collins Band".
Enfin, il fut quelquefois filmé avec une Stratocaster toute noire, avec un manche en palissandre, des micros simple bobinage blancs et des boutons de contrôle blancs, mais aussi avec une Gibson Flying V.

Liens externes

 La base de données référentielle sur LYNYRD SKYNYRD et les groupes affiliés
  Photos de la tombe de Allen Collins, sur le site Find a Grave

Naissance à Jacksonville (Floride)
Naissance en juillet 1952
Décès en janvier 1990
Guitariste de hard rock
Membre de Lynyrd Skynyrd
Survivant d'un accident ou incident aérien
Mort d'une pneumonie
Décès à 37 ans
Personnalité inhumée en Floride
Décès  à Jacksonville (Floride)
Guitariste américain de rock


text:
Hagnó () fou un retòric grec nadiu de Tars que va escriure una obra contra la retòrica, que Quintilià denomina Rhetorices accusatio. Alguns pensen que és la mateixa persona que Agnònides, el contemporani de Foció, atès que hi ha manuscrits de Corneli Nepot que esmenten Hagnó parlant de Foció, però segons les referències de Quintilià és quasi segur que aquest Hagnó era d'una època molt posterior.

Referències

Oradors de la Grècia romana
Filòsofs de l'Acadèmia
Filòsofs de la Grècia romana
Filòsofs de Tars
Escriptors de Tars
Escriptors de la Grècia hel·lenística


text:
Come Circo Togni si indicano genericamente i vari circhi dell'omonima famiglia italiana, discendenti dal primo fondato nel 1872 da Aristide Togni. Dopo la Seconda guerra mondiale, i rami della famiglia si sono divisi in diverse imprese circensi, tra loro indipendenti. Oggi membri della famiglia Togni gestiscono distinti e autonomi complessi circensi: "Lidia Togni", "Darix Togni", "Florilegio" e "American Circus". Altri si esibiscono come artisti in Europa e negli Stati Uniti d'America.

La prima generazione. Aristide Togni
Il capostipite Aristide Togni, giovane studente di Pesaro, sposa nel 1880 Teresa Bianchi da cui ha 8 figli. Tra questi Riccardo, Ercole, Ugo e Ferdinando formano un complesso circense dal nome Circo nazionale Togni, titolo attribuito (secondo la tradizione orale di famiglia) a un regio decreto.

Nel 1951 avviene la prima scissione: in seguito a due incendi Ercole con i figli si ritira a Lonigo; Ferdinando fonda il circo intitolato William; Ugo parte per l'America con la famiglia presso il Mills Brothers Circus. L'anno successivo si riuniranno nuovamente con lo slogan "Come prima, meglio di prima" per poi scindersi definitivamente nel maggio del 1953, a Roma.
La divisione prevede tre circhi, uno per famiglia. Nascono così il Circo Darix Togni della famiglia Ercole Togni, così intitolato dal nome del figlio maggiore Darix; il Massimo Circo Togni della famiglia di Ugo Togni; il Circo Ferdinando Togni della famiglia Ferdinando Togni.

La seconda generazione. Ercole, Ugo e Ferdinando Togni

Ramo dei discendenti di Ercole Togni
Darix, Leda, Doly, Wioris, Wanet.

Darix Togni

Darix Togni (1922-1976) è stato direttore di circo, artista, addestratore, reso celebre anche dal cinema. I suoi figli sono Danila, Livio, Corrado, Davio e Nevia Togni. Nel 1990 Livio Togni fonda il circo Florilegio.

Wioris Togni

Wioris Togni condivide con il fratello Darix la direzione del circo.  Muore il 12 luglio 2004. Specializzandosi nei problemi logistici aveva creato la gabbia in rete per il numero delle belve, la pista illuminata, la struttura per la prima tournée del Circo di Mosca (1959). Nel 1973 si separa definitivamente da Darix, conducendo un proprio circo con i figli Divier e Holer (1946-2022), denominato Circo Nazionale Togni. Con essi dà vita anche a tournée di spettacoli auto-moto acrobatici, con il titolo Stunt Cars, poi gestiti da Holer. L'altro figlio, Divier, é pioniere nella costruzione di tensostrutture per il mondo musicale ed eventistico, esperienza che condurrà all'ideazione a Milano del PalaTrussardi e a Venezia del Palafenice.

Ramo dei discendenti di Ugo Togni
Oscar, Wally, Missy, Angly, Cesare, Lidia.

Cesare ed Oscar crearono negli anni '50 il Circo Massimo. Agli inizi degli anni '60 si separarono e ognuno di loro aprì un circo.

Cesare Togni
Cesare Togni. Ebbe 4 figli: Elvio, Alex, Italo e Viviana. Italo e sua moglie Paola Papi sono istruttori presso la scuola del circo "CIAM" a Aix en Provence in Francia. Viviana lavora presso il circo "Arlette Gruss" con suo marito Flavio Vernuccio.

Lidia Togni
Lidia Togni, trapezista, sposa l'addestratore Riccardo Canestrelli. Dalla loro unione sono nati tre figli: Davide, Liviana e Vinicio. Lidia e Riccardo hanno fondato il circo Lidia Togni che nei primi anni '70 ha assunto anche la denominazione di Royal Americano. Dopo la morte di Riccardo, Lidia con i tre giovani figli si trasferisce in Francia esibendo i propri elefanti al circo Cirque Amar. Nel 1983 rientrano in Italia creando un nuovo Circo Lidia Togni attualmente diretto dal figlio Vinicio. Quest'ultimo, tra i più noti addestratori d'Europa, ha vinto il Clown d'argento al Festival del Circo di Montecarlo nel 2014 e la Medaglia del Presidente della Repubblica al Festival Città di Latina. Lidia Togni muore a Siracusa l'8 luglio 2018 all'età di 86 anni, per poi essere tumulata a La Spezia.

Ramo dei discendenti di Ferdinando Togni
Adriana, Bruno (1931-1988), Willy, Enis.

Ferdinando Togni dà vita con i propri figli al Circo Ferdinando Togni, poi divenuto Circo Heros (dal 1960) e Circo Americano (dal 1963). Tale circo, con uno spettacolo a tre piste e una capacità di 5000 posti a sedere, si è affermato come uno dei più importanti al mondo con regolari tournée in Italia, Spagna, Francia, Germania, Benelux, ex-Jugoslavia, Ungheria, Regno Unito, Stati Uniti, Russia. Questo ramo della famiglia Togni ha inoltre organizzato tournée e produzioni speciali: Circo di Mosca (1969), Circo di Berlino (1968), Circo di Madrid (1969), Circo Billy Smart (1975), Zerolandia con Renato Zero (1978). Dal 1976 a questo gruppo circense viene affidata la direzione tecnica e logistica del Festival International du Cirque di Monte-Carlo. È oggi guidato da Daniele e Flavio Togni, figli di Enis.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
 Sito del circo Darix Togni,
 Sito del Circo Lidia Togni https://www.facebook.com/circolidiatogni/

Circo


text:
Монкрессо́н () — муніципалітет у Франції, у регіоні Центр-Долина Луари, департамент Луаре. Населення —  осіб (2011).

Муніципалітет розташований на відстані близько 115 км на південь від Парижа, 70 км на схід від Орлеана.

Демографія

Розподіл населення за віком та статтю (2006):

Економіка

У 2010 році в муніципалітеті числилось 571 оподатковане домогосподарство, у яких проживали 1374,0 особи, медіана доходів виносила  євро на одного особоспоживача

Сусідні муніципалітети

Посилання

 [ Розташування муніципалітету Монкрессон на мапі Франції та сусідні муніципалітети]

Див. також
 Список муніципалітетів департаменту Луаре

Примітки

Муніципалітети департаменту Луаре


text:
Peter Balko, född 1988 i Lučenec, Slovakien, är en slovakisk författare och scenograf.

Balko studerade på VŠMU (Academy of Performing Art) i Bratislava, där han idag utbildar framtida film- och manusförfattare.

Balko har publicerat och tävlat med berättelsen "Labutia balada" (Svanarnas ballad) i Poviedka 2012 där han vann första priset och priset lade grunden till hans debutroman "Vtedy v Lošonci" (Den gången i Lošonc, KK Bagala, 2015) inspirerad av barndomen och uppväxten i staden Lučenec. Romanen har uppnått stora framgångar bland läsarna i Slovakien och vunnit priser som Anasoft Litera 2015, Fonden Tantra Bank och Priser Jan Johanides 2015. Boken har översatts till tjeckiska, polska och tyska.

I Pulz V4 (KK Bagala, 2012) publicerade Balko texten "Biele pole" (Vita fältet).
Ett antal texter har publicerats i flertal tidningar, vilka även blivit översatta till engelska, italienska och kinesiska.
Romanen "Ostrov" (KK Bagala, 2019) är en postmodern berättelse som återuppväcker gestalter från den litterära svarta marknaden.

Referenser

Män
Födda 1988
Levande personer
Slovakiska författare
Personer i Slovakien under 2000-talet
Personer från Lučenec


text:
Der Kanton Genlis ist ein französischer Wahlkreis im Arrondissement Dijon, im Département Côte-d'Or und in der Region Bourgogne-Franche-Comté; sein Hauptort ist Genlis.

Der Kanton Genlis ist 220,98 km² groß und hat 20.131 Einwohner (Stand: 1999). Der Kanton hat eine mittlere Höhe von 204 Metern, zwischen 186 Metern in Bessey-lès-Cîteaux und 241 Metern in Longchamp.

Gemeinden
Der Kanton besteht aus 22 Gemeinden mit insgesamt  Einwohnern (Stand: ) auf einer Gesamtfläche von  km²:

Bis zur landesweiten Neuordnung der französischen Kantone im März 2015 gehörten zum Kanton Genlis 25 Gemeinden plus die zwei Gemeinden Bretenière und Magny-sur-Tille. Sein Zuschnitt entsprach einer Fläche von 220,98 km km2. Er besaß vor 2015 einen anderen INSEE-Code als heute, nämlich 2114.

Veränderungen im Gemeindebestand seit der landesweiten Neuordnung der Kantone
2019:
 Fusion Collonges-lès-Premières und Premières → Collonges et Premières
 Fusion Longeault und Pluvault → Longeault-Pluvault
 Fusion Tart-l'Abbaye und Tart-le-Haut → Tart

Genlis


text:
Claude J. Summers é um professor e ensaista norte-americano, reconhecido como um dos pioneiros dos estudos LGBT (gay, lésbico, bissexual, transgénero e queer).

Claude Summers é professor de Humanidades na Universidade de Michigan-Dearborn. É autor e editor de um grande número de livros e artigos, incluindo Christopher Isherwood (1980), E. M. Forster (1983), e Gay Fictions/Wilde to Stonewall (1990). Em 1996, Claude Summers ganhou o prémio Lambda Literary Award pela sua obra de referência  The Gay and Lesbian Literary Heritage, A Reader's Companion to the Writers and Their Works (1995). É o editor chefe da enciclopédia on-line glbtq.com.

Ver também
 glbtq.com
 LGBT
 Literatura gay

Escritores LGBT dos Estados Unidos


text:
Ghar Sansar is a 1958 Hindi film starring Balraj Sahni, Nargis, Rajendra Kumar and Kumkum in lead roles.

Cast
 Balraj Sahni as Kailash
 Nargis as Uma
 Rajendra Kumar as Deepak
 Kumkum as Jyoti
 Johnny Walker as Banke

Soundtrack
Ravi composed the music of the film, while lyricists Majrooh Sultanpuri and S. H. Bihari penned the songs.

References

External links

1958 films
1950s Hindi-language films
Films scored by Ravi


text:
Shooters Island est une île inhabitée au sud de la baie de Newark, au large de la côte nord de Staten Island. La frontière entre l'État du New Jersey et de New York traverse l'île. En effet, une petite portion de la pointe nord de l'île appartient aux villes de Bayonne et Elizabeth au New Jersey, tandis que le reste de l'île fait partie de l'arrondissement new-yorkais de Staten Island.

Géographie

L'île mesure 43 acres.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Île de New York
Île au New Jersey
Île inhabitée


text:
Mike Dilger (born 7 November 1966) is an English ecologist, ornithologist, television presenter, and the wildlife reporter on the BBC television programme The One Show. He attended the University of Nottingham and UCNW Bangor in north Wales.

He has lived in Bristol for 10 years since returning from an extensive period working in Vietnam, Tanzania and Ecuador as a field biologist.

Career
.

Television
 Presenter of over 250 items for The One Show on BBC One from spring 2007 to present
 Reporter for Inside Out on BBC One for various regions from autumn 2004 to present
 Presenter on Nature's Top 40 on BBC Two in December 2008
 Presenter on Wild Gardens for ITV in July 2008
 Presenter on Nature's Calendar on BBC Two in Autumn 2006
 Presenter on CBeebies Autumnwatch in Autumn 2006 and CBeebies Springwatch in spring 2007
 Presenter on the Nature of Britain on BBC One West in autumn 2007
 Presenter for Hands on Nature on BBC Two in November 2005
 Reporter on Springwatch with Bill Oddie 2005 on BBC Two from 30 May to 16 June 2005
 On screen contributor for British Isles: A Living History on BBC One from October to November 2004
 On screen Wildlife Expert for The Terry & Gaby Show on Channel 5 in 2004
 On screen Contributor for Britain Goes Wild in May & June 2004
 Presenter for Wildlife Uncovered: UK on Channel 5 in April 2002, June 2002 & March 2003
 Presenter for The Natural History of Christmas on Channel 5 in December 2001 & repeated 2003
 Presenter for Britain's Wild Invaders on Channel 5 in August 2000 & repeated December 2003

Radio
 Contributor on a wide range of wildlife series on BBC Radio 4 from 2006 to present
 Presenter on Extreme Britain on BBC Radio 4 from February to March 2006
 Presenter on Wild Underground on BBC Radio 4 in December 2003

Books
 My Garden And Other Animals Collins, 2012.
 Nature's Top 40: Britain's Best Wildlife. Collins, 2008.
 Nature's Babies. Collins, 2008.

External links

 Official website

References

1966 births
Living people
English ecologists
English television presenters
Alumni of Bangor University
Alumni of the University of Nottingham
People from Stafford
Television personalities from Bristol


text:
Edino Steele (* 6. Januar 1987) ist ein jamaikanischer Sprinter, der sich auf den 400-Meter-Lauf spezialisiert hat.

Bei den Hallenweltmeisterschaften 2008 in Valencia gewann er mit der jamaikanischen Mannschaft Silber in der 4-mal-400-Meter-Staffel.

2012 wurde er als Fünfter der nationalen Meisterschaften für das Staffel-Team der Olympischen Spiele in London nominiert, kam aber nicht zum Einsatz.

Im Jahr darauf wurde er erneut Fünfter bei den nationalen Meisterschaften und holte bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2013 in Moskau mit der jamaikanischen 4-mal-400-Meter-Stafette die Silbermedaille.

Persönliche Bestzeiten

 200 m: 20,39 s, 25. August 2013, Warschau
 Halle: 20,84 s, 17. Februar 2010, New York City
 400 m: 45,38 s, 1. Juli 2012, Kingston
 Halle: 46,27 s, 26. Februar 2010, New York City

Weblinks

Sprinter (Jamaika)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Jamaika)
Jamaikaner
Geboren 1987
Mann


text:
Cheng Lim LRT station is an elevated Light Rail Transit (LRT) station on the Sengkang LRT line West Loop in Anchorvale, Sengkang, Singapore, located at Anchorvale Street between the junctions of Anchorvale Crescent and Sengkang East Road. It was initially not opened for passenger service since the beginning of operations of West Loop on 29 January 2005 due to little development in the area. The station was thus opened on 1 January 2013. The station is built next to Sengkang Community Hospital, which opened on 28 August 2018. The hospital is connected to the station via a linkway.

Etymology
The station is located near the now defunct road Lorong Cheng Lim, around which used to have many farms in the area. The road, in turn, was named after Goh Cheng Lim (), founding director of Kim Hock Hoe Ltd, ship owners and commission agents.

Gallery

References

External links

Railway stations in Singapore opened in 2013
Light Rail Transit (Singapore) stations
LRT stations in Sengkang
Anchorvale


text:
ФК Рандерс () је дански фудбалски клуб из Рандерса који се такмичи у данској Суперлиги. Своје утакмице као домаћини играју на стадиону Рандерс, капацитета 10.300 места.

Клуб је основан 1. јануара 2003. године. Први већи успех у европским такмичењима су остварили пласманом у групну фазу Лиге конференција у сезони 2021/22.

Успеси
 Суперлига:
 Треће место 2012/13.
 Куп: 2
 2005/06, 2020/21.

Рандерс у европским такмичењима

Референце

Спољашње везе

 Званичан сајт клуба

Р


text:
Klaudios Ptolemaios (, zkráceně jen Ptolemaios),  nebo v angličtině Ptolemy, (asi 85 – asi 168, Alexandrie) byl antický matematik, astronom, astrolog a geograf, který žil a pracoval v egyptské Alexandrii. Proto je znám i jako Ptolemaios Alexandrijský. Nebyl příbuzný s egyptskou dynastií Ptolemaiovců.

V souladu s většinou svých současníků a velkých předchůdců byl Ptolemaios zastáncem geocentrické soustavy: Země je koule, kolem níž obíhá Slunce, Měsíc i planety po drahách složených z kruhových pohybů uvnitř sféry stálic o poloměru přibližně kolem 150 mil. km. Jeho spisy, které představovaly shrnutí starověké astronomie, astrologie a geografie, platily jako autoritativní zdroj až do novověku. Ještě Tycho Brahe (1546–1601) pracoval s jeho modelem, protože vykazoval lepší shodu s pozorováním, než výpočty podle heliocentrického modelu Koperníkova. Po Ptolemaiovi jsou pojmenovány krátery na Měsíci (Ptolemaeus) a na Marsu (Ptolemaeus).

Dílo
Jeho dílo mělo obrovský význam a bylo považováno za základ vědění po celý středověk ve všech třech jeho veledílech. Nástup moderní vědy pak znamenal kritické překonání jeho názorů a tvrzení.
 Matematická soustava, resp. Velká soustava ( – Mathématiké syntaxis, resp. Syntaxis megale) – astronomický spis přibližně z roku 140. V 8. století byl z originálního řeckého znění přeložen do arabského jazyka, odkud byl ve středověku znám pod názvem Almagest. Obsahuje tehdejšího astronomické poznání. Ptolemaiův matematický model sluneční soustavy byl považován za správný po patnáct století. Ptolemaios byl zastáncem geocentrického systému a odmítl heliocentrické myšlenky Aristarcha ze Samu a Seleuka ze Seleukie. V tomto modelu leží nehybná Zemi ve tvaru koule poblíž středu vesmíru, okolo něhož obíhají Slunce, Měsíc, planety a světová sféra s hvězdami. Jeho katalog hvězd navázal na katalog Hipparchův a obsahuje údaje o 1025 hvězdách a 48 patrně tradičních souhvězdích z nejjasnějších viditelných hvězd. Mnohá z jeho souhvězdí se používají v moderní astronomii dodnes.
 Čtyři knihy o astrologii (Tetrabiblos) patří k základním dílům o astrologii helénského období. Podávají komplexní návod na sestavení a výklad horoskopu a jako klasické dílo astrologie je citováno a užíváno tradičními astrology od svého vzniku dodnes. Vztah postavení planet (makrokosmos) a pozemských dějů (mikrokosmos) chápe kauzalisticky a determinačně.
 Příruční tabulky se dochovaly v překladu Theóna z Alexandrie, ale není vyjasněné, nakolik je při překládání pozměnil. Jde o tabulky pro výpočet pozic nebeských těles včetně návodu. Obsahuje též malý katalog 180 hvězd v blízkosti ekliptiky důležitých pro měření pozic planet, seznam zatmění a jiných jevů. Opakuje teorii precese vysvětlenou v Almagestu.
 Planetární hypotézy se zabývají vzdáleností planet od Země. Model pohybu je jednodušší než v Almagestu. Vnitřní poloměr planetárních sfér vychází v poloměrech Země takto: Měsíc 33, Merkur 64, Venuše 166, Slunce 1160, Mars 1260, Jupiter 8820, Saturn 14 187, vnější okraj sféry Saturnu 19 865. Rozměry ve sluneční soustavě vnímal jen cca o jeden řád menší než my, kolem 150 mil. km.
 Optika se zachovala jen částečně ve špatném arabském překladu a následném překladu do latiny.
 Návod ke geografii (Geografike hyfegesis) – návod k sestavování map pomocí astronomicky stanovených souřadnic. Originál díla se nedochoval, pouze arabský překlad.
 Harmonie je muzikologické dílo, které inspirovalo i Jana Keplera

Návod ke geografii

Význam

Ptolemaiova práce a Návod zvláště bývají nezřídka označovány za vrchol antické geografie. To by odpovídalo skutečnosti, pokud bychom pod geografií chápali jen určování souřadnic lokalit a jejich zakreslování na mapě. Ptolemaia vcelku nezajímala fyzikální vysvětlení geografických jevů.

Alexander von Humboldt (1769–1859) charakterizoval Návod ke geografii jako "dílo spíše matematické, téměř bez fyzickogeografických názorů, zpracované suchou tabelární formou".

Ptolemaios si vzal za úkol opravit údaje Marina z Tyru a vypracovat dokonalejší přehled jako základ nové mapy světa. Autor Marina kritizuje, že zkonstruoval svou mapu světa ve válcové projekci, která silně zkresluje vzdálenosti v rovnoběžkovém směru; doporučuje své dvě dokonalejší projekce – prostou kuželovou a pseudokuželovou délkojevnou. Sedm z osmi knih jeho Návodu (z let 150–160) obsahuje v podstatě seznam geografických názvů (vlastních jmen) a odpovídajících souřadnic.

Z 8 000 bodů, které Ptolemaios uvádí, však jen asi polovinu získal měřením geografických šířek a délek. To bylo v jeho době velmi obtížné a Ptolemaios předpokládal, že délka zemského rovníku je jen asi 30 tisíc km. Ostatní byly vypočteny na základě stanovených či odhadnutých vzdáleností. V mnohých případech převzal ze starších materiálů rozdílná pojmenování týchž bodů a vztáhl je k různým objektům, což vyvolalo značný zmatek.

Úvod
První kniha Návodu je teoretickým a metodickým úvodem, v němž se vysvětlují způsoby stanovení vzdáleností, polohy bodů a zobrazení zemského povrchu v rovině, tj. to, co tvoří matematickou geografii.

Přílohy: mapy
Dodnes není jasné, zda Ptolemaios vlastnoručně sestavil mapy, jež se mu tradičně připisují. V některých byzantských seznamech jeho prací, publikovaných ve 13. století, se uvádějí dvě varianty kartografických příloh:
 26 map a souborné mapy světa
 64 map plus mapy světa

Někteří odborníci připisují jejich autorství Ptolemaiovi, jiní však soudí, že mapy nesestavil, že k nim pouze připravil podklady. Na některých exemplářích Ptolemaiovy mapy čteme jméno Agafodemona z Alexandrie, který žil pravděpodobně v 5. století. Je známo, že byzantský mnich Maxim Planud (1260–1310) samostatně sestavil mapu podle Ptolemaiova rukopisu. Jiný Byzantinec Nikifor Gregor (1295-1359) kopíroval kartografické přílohy ke Geografike hyfegesis.

Ptolemaiova představa světa

Zatímco Strabón přebíral délku zemského obvodu od Eratosthena (252 000 stadií), Marinos i Ptolemaios vycházeli z Poseidóniova údaje (180 000 stadií). I když připustíme, že Ptolemaios používal tehdejší stadia (210 metrů), byly jím stanovené rozměry Země výrazně podhodnoceny. Pravděpodobnější však je, že pracoval s obyčejným (attickým) stadiem (177,6 metrů). Pak by ale délka zemského obvodu činila podle jeho propočtu pouhých 33 000 km. Tento předpoklad potvrzuje okolnost, že na Ptolemaiově mapě se vzdálenosti k severu a k jihu od rovnoběžky, která prochází ostrovem Rhodos, postupně roztahují ve vztahu k poledníkům.

Například Bretaň se u Ptolemaia objevuje na 50° severní šířky (místo na 48°), Velká Británie a Irsko přesahují za 60°. K jihu od Středozemního moře jsou hodnoty šířek neúměrně nízké – pobřeží Somálska leží na 5° (ve skutečnosti však na 11°) s.š.

Ptolemaios zřejmě i výrazně podcenil délku 1° oblouku velkého obvodu (500 stadií). Ještě výrazněji to platí o délkách – například Středozemní moře měří podle něho 24 800 stadií (4 400 km) – ve skutečnosti však jen 3 900 km.

Ptolemaios a geografie
Geografie je podle Ptolemaia "lineárním zobrazením veškeré nyní známé Země, se vším, co se na ní nachází". S pomocí matematiky umožňuje "přehlédnout celou Zemi na jediném obraze podobným způsobem, jakým můžeme pozorovat otáčející se nebeskou báň nad svou hlavou", ale pouze v hrubých rysech.

Ptolemaios rozlišuje geografii a chorografii. V současné terminologii obecnou geografii spojenou s kartografií a regionální geografií, která, zabývajíc se jednotlivými krajinami, studuje každou z nich zvlášť a uvádí ve svých popisech takové podrobnosti, jako například přístavy, vesnice, okresy, přítoky hlavních řek apod. Obsah jeho díla Návod ke geografii plně odpovídá těmto jeho představám. Strabónova Geografika by se podle Ptolemaia měla nazývat "Chorografika".

Ptolemaiova geografie bývá často chápána jako počátek obecné geografie či obecné zeměvědy. Jeho práce byla biblí pro geografy období renesance a pro věk zámořských objevů.

Klaudios Ptolemaios je autorem Ptolemaiova zobrazení.

Ptolemaiova věta
Ptolemaiovi se také připisuje matematická věta, podle které v tětivovém čtyřúhelníku (tj. vepsaném do kružnice) platí:

kde |AC| a |BD| jsou délky úhlopříček a |AB|, |CD|, respektive |AD| a |BC| délky protilehlých stran.

Odkazy

Reference

Literatura

 Ottův slovník naučný, heslo Ptolemaios. Sv. 20, str. 950

Související články
 Almagest
 Ptolemaiova hvězdokupa
 Ptolemaiovo zobrazení

Externí odkazy

 Český překlad první části Tetrabiblu
 Tetrabiblos ve fomátu PDF
 ScienceWorld: Proč se neprosadil heliocentrismus?

Starověcí řečtí astronomové
Starověcí řečtí geografové
Starověcí řečtí matematici
Astrologové
Narození v 1. století
Úmrtí ve 2. století
Muži
Postavy Božské komedie (Peklo)


text:
́Игорь Семёнович Зе́кцер (1937—2016) — советский (российский) учёный-, гидрогеолог, лауреат премии имени Ф. П. Саваренского (1980, 2001), лауреат Государственной премии СССР (1986).

Биография
Родился 2 мая 1937 года.

В 1959 году — окончил геологический факультет МГУ, после чего был распределен на работу в научно-исследовательский сектор геологического факультета МГУ, где стал заниматься региональной гидродинамикой.

C 1965 по 1968 годы — работал во Всесоюзном научно-исследовательском институте гидрогеологии и инженерной геологии (ВСЕГИНГЕО) в должности старшего научного сотрудника, где продолжил исследования подземного стока, был куратором ряда гидрогеологических партий Министерства геологии СССР, занимавшихся изучением режима подземных вод.

В 1968 году — перешел на работу в только что созданный Институт водных проблем (ИВП) АН СССР: старший научный сотрудник и заведующий лабораторией; с 1972 года — заведующий отделом подземных вод и проблем подземного стока (возглавил отдел после кончины своего учителя Б. И. Куделина), а затем — руководитель лаборатории региональных гидрогеологических проблем (без малого 50 лет).

Умер 24 мая 2016 года в Москве, похоронен на Востряковском кладбище.

Научная деятельность
Заложил основы учения о закономерностях формирования подземного стока, которые впервые изложены в монографии «Закономерности формирования подземного стока и научно-методические основы его изучения».

Разработал методы регионального оценивания, прогноза и картирования естественных ресурсов подземных вод.

Один из основных авторов уникальных карт подземного стока СССР (1967), Центральной и Восточной Европы (1981; зам. главного редактора проекта, главный редактор Пояснительной записки), карты гидрогеологических условий и подземного стока мира, изданной в США по эгидой ЮНЕСКО.

Автор 14 монографий.

Член-корреспондент РАЕН (1993), академик Болгарской академии наук, академик Нью-Йоркской академии наук, вице-президент Международной ассоциации гидрогеологов.

Книги, изданные при поддержке РФФИ
 Дзюба А.В., Зекцер И.С. Климатический криолитоэффект: влияние деградации криолитозоны на климат.
 Зекцер И.С., Четверикова А.В. Возможности и перспективы искусственного восполнения подземных вод
 Каримова О.А., Зекцер И.С. Стратегический ресурс водоснабжения
 Зекцер И.С. Подземные воды как компонент окружающей среды
 Каримова О.А., Зекцер И.С. Вода под водой.

Награды
 Государственная премия СССР (в составе авторского коллектива, за 1986 год) — за монографию «Основы гидрогеологии» в 6 томах (1980—1984)
 Заслуженный деятель науки Российской Федерации (1997)
 Премия имени Ф. П. Саваренского (1980) — за работу «Закономерности формирования подземного стока и научно-методические основы его изучения» (издательство «Наука», 1977 год)
 Премия имени Ф. П. Саваренского (совместно с Р. Г. Джамаловым, за 2001 год) — за работу «Карта гидрогеологических условий и подземного стока Мира» в масштабе 1:10000000

Примечания

Ссылки

Учёные МГУ
Иностранные члены Болгарской академии наук
Похороненные на Востряковском кладбище
Лауреаты премии имени Ф. П. Саваренского


text:
Antoinette Corisande Élisabeth, księżna Clermont-Tonnerre, z domu Gramont (ur. 23 kwietnia 1875 w Nancy, zm. 6 grudnia 1954 w Paryżu) – francuska pisarka i pamiętnikarka najbardziej znana z wieloletniego lesbijskiego związku z Natalie Clifford Barney, amerykańską pisarką. Była znana jako "czerwona księżna" ze względu na poparcie dla Socjalizmu i Feminizmu. Była przyjaciółką i krytyczką Marcela Prousta.

Życiorys

Była córką Agénora, 11. księcia de Gramont, i jego żony księżnej Isabelle de Beauvau-Craon. Matka zmarła przy porodzie. Ojciec wkrótce ponownie ożenił się z Marguerite de Rothschild. Antoinette była nazywana "Lily".

Otrzymała wykształcenie właściwe dla swojej klasy społecznej. Poślubiła Philiberta, księcia de Clermont-Tonnerre. Mieli dwie córki.

Poznała Natalie Barney wiosną 1909. Zostały kochankami 1 maja 1910 – ten dzień obchodziły jako rocznicę związku. Były sobie wierne całe życie, choć nie seksualnie. W dniu 20 czerwca 1918 kobiety spisały "nieoficjalny", ale dla nich wiążący "kontrakt małżeński". Umowa była honorowana przez obie aż do śmierci księżnej.

W 1920 księżna rozwiodła się z mężem. Brała udział w paradach Frontu Ludowego, wspierała polityków lewicy. W 1932 wybrała się w podróż do Rosji. Podróżowała na Daleki Wschód, do Maghrebu i USA. Napisała wiele esejów. Spisała wspomnienia.

Została pochowana w Ancy-le-Franc, niedaleko rodzinnego zamku Clermont-Tonnerre.

Przypisy

Francuscy pisarze
Francuscy pisarze XX wieku
Urodzeni w 1875
Zmarli w 1954
Ludzie związani z Paryżem
Francuscy podróżnicy i odkrywcy
Francuscy socjaliści
Francuskie feministki i feminiści
Ludzie związani z Nancy


text:
Zhengxu Zhao FRSA (; born February 1960, in Qingdao) is a Chinese engineer and computer scientist.

He was educated with a BSc and MSc in Engineering at Shandong University, China, and PhD in Computing at Staffordshire University, UK, and has held academic leadership posts in the UK and the People's Republic of China. He is a Fellow of the Royal Society of Arts since 2015.

After his PhD from the CNAA (UK) in 1992, and three years following his postdoctoral work at the University of Newcastle, he was appointed at the age of 35, Chair & full Professor of Applied Computing at the University of Derby in the UK. Over a 16-year period there, he was also Department Chair in Computing and Chair of Academic Board and thereafter conferred a Doctor of Science on the basis of his personal academic and research achievements in Information Technology and Applied Computing. He had also hold the Cheung Kong Professorship (Changjiang Scholars Program) in Instrumentation Science & Engineering between 2001 and 2007 at Southeast University.

Between October 2008 and September 2014, he was the founder and Dean of Faculty of Computing Science & Technology at Shijiazhuang Tiedao University, where he had built the faculty from a near nil base to its current state of six Schools (including Computer Science, Digital Media, Informatics and Controls, Software Engineering, Networks Systems & Technology, Online Teaching & Learning) with courses ranging from undergraduate to postgraduate at BSc, MSc and PhD levels. Since October 2014, he has been the assistant Vice-Chancellor in charge of Teaching & Research and Computing & Information Technology.

He is a senior member of British Computer Society and IEEE, a British Charted Engineer (CEng) and Chartered IT Professional, and a senior technical advisor to the United Nations Development Programme. Since 2008, he has been a Chief Scientist in Mission Control Systems at Beijing Aerospace Command and Control Center and had participated more than twelve Chinese national space projects and mission control tasks of the Chinese Lunar Exploration Program, and Shenzhou Manned Spaceship Mission Programs. He is therefore recognized as The Technical Founder of China's Space Mission Visualization and is honored and credited in the national media as "Chang'e Artist". He has over 270 research publications, conference presentations, five books and two patents to his credit and has supervised more than 60 PhD students and has examined nearly a hundred of PhD theses. He has been the recipient of numerous research grants, prizes and awards from academic bodies and organizations in the UK, USA, and China.

References

External links
 Biography from Shijiazhuang Tiedao University (Chinese)

1960 births
Living people
Engineers from Shandong
21st-century Chinese engineers
Educators from Shandong
People from Qingdao
20th-century Chinese engineers


text:
Audun-le-Roman (Duits en Luxemburgs: Welsch-Oth) is een gemeente in het Franse departement Meurthe-et-Moselle (regio Grand Est) en telt 2059 inwoners (1999), die Audunois worden genoemd.

De gemeente maakt deel uit van het arrondissement Briey en sinds 22 maart 2015 van het kanton Pays de Briey. Daarvoor hoorde was het de hoofdplaats van het gelijknamige kanton Audun-le-Roman, dat op die dag opgeheven werd.

Toponymie
Audun-le-Roman staat in tegenover Audun-le-Tiche (Duits : Deutsch-Oth). Deze tegenstelling, Romaans of Welsch versus Diets of Duits, wijst historisch op de nabijheid van de taalgrens tussen het Lotharings (Romaans) en het Lotharingisch (Duits).

Geografie
De oppervlakte van Audun-le-Roman bedraagt 7,6 km², de bevolkingsdichtheid is 270,9 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links


text:
Statistiche

Presenze e reti nei club
Statistiche aggiornate all'11 novembre 2020.

Cronologia presenze e reti in Nazionale

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

Genk: 2018-2019

Genk: 2019

Note

Collegamenti esterni


text:
Zacharias Ward (nascido em 31 de agosto de 1970) é um ator canadense.

Biografia
Ward nasceu em Toronto, Ontário, Canadá, filho da atriz Pam Hyatt. Ele é conhecido por seu personagem Dave Scovil (Stoner meio-irmão de Tito) no seriado da FOX Titus e como o valentão Scut Farkus em Uma História de Natal de 1983. Ele também tem participações especiais em séries de televisão populares, como NCIS, Lost, e Crossing Jordan. Ward tem vários pequenos papéis em filmes como Quase Famosos e Anne of Green Gables. Ele já apareceu nos filmes de terror Resident Evil: Apocalypse e Freddy vs. Jason. Ward também tem papéis principais em BloodRayne II: Deliverance e Postal, e ele também pode ser visto nos filmes Alone in the Dark II e O Alvo - Bem-Vindo ao Inferno.

Ligações Externas

Atores do Canadá
Nascidos em 1970