text:
Antoine Henri, baron de Jomini, né le  à Payerne (Confédération des XIII cantons) et mort le  dans le  arrondissement de Paris (France), est un historien et stratège militaire suisse. Il a fait partie des États-majors de Napoléon et du tsar Alexandre .

Hautement célébré de son vivant, Jomini est un historien reconnu des guerres napoléoniennes et un stratège exceptionnel de l'histoire militaire occidentale. Son Précis de l'art de la guerre, en particulier, fut considéré au  comme le guide le plus méthodique et le plus complet sur les mécanismes des opérations militaires. Il a été enseigné dans les écoles d'État-major de Russie, d'Angleterre, d'Allemagne, de France, de Belgique et des États-Unis.

Biographie

Jeunesse
Il naît dans le pays de Vaud. Sa famille est citée dans les archives de la ville de Payerne dès 1340 ; elle appartient à la bourgeoisie aisée et occupe depuis des générations, des fonctions de banneret, ou d'avoyer. Dès ses 12 ans, il est attiré par la carrière militaire et cherche à entrer à l'école militaire du prince de Wurtemberg à Montbéliard. Ce projet avorte en raison du déménagement de l'école à Stuttgart. Puis, quand peu après sa famille veut lui acheter une charge dans le régiment de Watteville alors au service de la France, les événements révolutionnaires y feront obstacle.

Jomini est alors envoyé à Aarau, pour se préparer à une carrière commerciale dans la « Pension mercantile pour jeunes Messieurs » qu'Emmanuel Haberstock y a fondée. Il travaille effectivement quelque temps dans une banque.

Carrière militaire

En 1798, il est secrétaire du ministre de la Guerre de la République helvétique, et en devient l'adjoint en 1800, avec le grade de chef de bataillon. Mais il démissionne dès 1801.

Autodidacte de génie, il est découvert en 1803 par le maréchal Ney qui l'aide à publier ses premières œuvres (Traité de grande tactique). Il commence sa carrière militaire comme volontaire dans l'armée française au camp de Boulogne sous les ordres du maréchal Ney et acquiert rapidement une grande renommée pour ses écrits. Napoléon l'appelle à l'État-major de la Grande Armée. Il participe à la campagne d'Allemagne en 1805, à la campagne de Prusse en 1806 (Iéna, Auerstaedt), à la campagne de 1807 en Pologne (Eylau). Il est récompensé de sa conduite lors de cette bataille par sa nomination au grade de chevalier de la Légion d'Honneur le . Pour le remercier de ses services, Napoléon le fait baron de l'Empire, par lettres patentes du .

Il participe ensuite à la campagne d'Espagne durant laquelle il est promu au grade de général de brigade le .

Il participe aussi à la campagne de Russie comme gouverneur de Vilnius, puis gouverneur de Smolensk. Il découvre le passage de Studienka, sur la Bérézina, qui permet à la Grande Armée d'échapper à Wittgenstein et à une destruction totale. Bien que gravement malade, il parvient à rentrer en France. En 1813, il participe comme chef d'état-major du maréchal Ney, aux batailles de Lützen et de Bautzen. Pour sa contribution au succès de cette journée, le maréchal Ney le place en tête du tableau d'avancement pour une nomination au grade de général de division. La requête est rejetée par le maréchal Berthier pour un motif futile. Ulcéré de cet affront, Jomini décide de trahir la France pour rejoindre l'armée russe où l'attend depuis des années la promesse d'une carrière brillante.

Il sert dans l'armée russe d'abord avec le grade de général de division (lieutenant général) et devient aide de camp de l'empereur Alexandre . À son tour, Nicolas  se l'attache comme conseiller privé et le nomme général en chef en 1826. Il participe comme conseiller du tsar à la campagne de Turquie de 1828. Jomini est à nouveau consulté lors de la guerre de Crimée en 1854. Le tsar Nicolas  le charge d'étudier une réforme de l'enseignement militaire et de revoir les plans des forteresses de l'Empire. De plus, il reçoit la charge de précepteur militaire du tsarévitch Alexandre, qui sera plus tard le tsar Alexandre II, grand réformateur de la Russie. Il pose les bases de l'Académie militaire et consacre à ce projet beaucoup de temps et d'énergie. Des intrigues l'empêchent de devenir le premier directeur de cette académie.

Napoléon III le consulte pour la campagne d'Italie en 1859.

Jomini historien

Jomini est l'auteur d'une très importante œuvre d'historien et de critique militaire. Il est l'auteur en particulier du Traité des grandes opérations militaires, contenant l'histoire critique des campagnes de Frédéric II qui lui permet une approche profondément originale de l'art militaire et de forger ses propres convictions en matière de stratégie. Puis entre 1820 et 1824 paraît son Histoire des Guerres de la Révolutions en 15 volumes, à laquelle se réfèrent de nombreux historiens, notamment Thiers. Il publie en 1827, après la mort de Napoléon à Sainte-Hélène, une passionnante Vie politique et militaire de Napoléon en 4 volumes écrite à la première personne, et si crédible que cela lui valut le surnom de « devin de Napoléon ». Cet ouvrage est traduit et publié aux États-Unis en 1864 par Henry Wager Halleck, général américain engagé dans la guerre de Sécession.

D'autres œuvres historiques, qui s'inspirent des « Souvenirs » du général Jomini, ont été publiées après sa mort, comme son Précis politique et militaire des campagnes de 1812 à 1814, publié par Ferdinand Lecomte en 1886, ou sa Guerre d'Espagne publiée en 1892.

Il meurt en 1869 au 129 rue de la Tour ().

Œuvre
Jomini est consacré de son vivant comme le premier expert d'Europe en matière de stratégie militaire. Ses nombreux ouvrages ont assuré sa réputation. Son Traité de grande tactique se divise, au fil des volumes, en deux ouvrages distincts, le Traité des grandes opérations militaires, relatif aux campagnes de Frédéric II, et l'Histoire critique et militaire des guerres de la Révolution.

À l'issue de la guerre russo-turque de 1828–1829, Jomini décide de rassembler dans un ouvrage l'ensemble de ses considérations théoriques, pour que celles-ci constituent une introduction au Traité. En 1836, devenu précepteur du prince impérial, il remanie son texte, l'enrichit et en fait le Précis de l'art de la guerre.

Le Traité des grandes opérations militaires
Dans son Traité, Jomini veut démontrer la supériorité du système de guerre de Napoléon sur celui de Frédéric II. Il fustige les généraux autrichiens qui, avec leur système de défense en cordon, commettent la faute grossière de vouloir tout couvrir. Il faut, face à cela, tenir son armée concentrée sur une seule ligne d'opérations et manœuvrer sur les lignes intérieures pour accabler successivement les fractions de l'armée ennemie. Jomini se fait l'avocat de l'offensive, qui donne l'initiative des mouvements : vérité parfaitement illustrée, selon lui, par la marche de la Grande Armée en 1805. Cet avantage dispense de marcher en masse, tant que l'armée n'a pas atteint le point où elle doit rencontrer et combattre l'ennemi. La dispersion précède la concentration. Le but suprême est la destruction de l'armée ennemie.

L'Histoire critique et militaire des guerres de la Révolution
Dans son Histoire des guerres de la révolution, Jomini aborde toutes les dimensions du conflit, politiques, diplomatiques, opérationnelles, maritimes et coloniales. Il laisse aussi transparaître sa conception des relations internationales. Pour lui, chaque État essaie d'étendre le rayon de sa puissance. Ce tropisme est légitime tant qu'il ne cause pas à l'humanité de commotions trop violentes. Dans certaines limites, Jomini accepte que des conquêtes résultent d'une telle politique. Il estime toutefois qu'il existe un petit nombre de problèmes généraux dont la solution appartient à toute l'Europe, notamment les principes sur le droit des états neutres, sur un équilibre maritime et sur la balance politique du continent. Jomini est partisan d'un équilibre européen, maintenu au besoin par des guerres d'intervention, et il est hostile à toute domination des mers.

Le Précis de l'art de la guerre
Le Précis représente l'aboutissement de la pensée de Jomini. Il contient cinq branches : la politique de la guerre, la stratégie, la grande tactique, la logistique et la tactique de détail. Jomini entend par politique de la guerre différentes combinaisons, qui appartiennent plus ou moins à la politique diplomatique et par lesquelles un homme d'État doit juger si une guerre est convenable, ou même indispensable, et déterminer les diverses opérations qu'elle nécessitera pour atteindre son but. Il inclut ensuite dans la politique militaire toutes les combinaisons d'un projet belliqueux autres que celles de la politique diplomatique et de la stratégie, comme les passions des peuples, les institutions militaires, les ressources et les finances, le caractère du chef de l'État, celui des chefs militaires, etc. La stratégie est l'art de bien diriger les masses sur le théâtre de la guerre, soit pour l'invasion d'un pays, soit pour la défense du sien. La grande tactique est l'art de bien combiner et bien conduire les batailles. La logistique désigne l'art pratique de mouvoir les armées et la tactique de détail la manière de disposer les troupes pour les conduire au combat.

D'une façon générale, le Précis noie quelque peu les enseignements de la guerre napoléonienne dans un ensemble de considérations qui peuvent faire croire à une volonté de retour à une stratégie plus prudente, où l'objectif est l'occupation de territoires plutôt que la destruction de l'armée ennemie. La stratégie est abordée avec un ensemble de définitions et de démarches conçues en termes d'espace.

Préceptes stratégiques
Les préceptes énoncés par Jomini sont tirés de l'observation des multiples campagnes militaires d'Alexandre le Grand, César, Frédéric II et Napoléon.

Dans un premier temps :

 localiser précisément les fronts droit, centre et gauche de l'ennemi ;
 comparer les forces de chaque armée ;
 attaquer énergiquement sur celui qui semble le plus faible.

Dans un second temps :

 poursuivre l'ennemi avec énergie ;
 en montagne, couvrir le front avec de petits détachements, pour repérer l'ennemi, puis l'attaquer avec le gros de ses troupes, avant sa concentration ;
 manœuvrer de manière à couper l'ennemi de ses bases.

Certains principes ont été repris dans la théorie de la guerre de blindés en général, alors que Clausewitz disparaissait peu à peu des pensées :

 prendre l'initiative des mouvements ;
 attaquer le point le plus faible ;
 combiner force et mobilité dans l'offensive ;
 disperser l'ennemi par de fausses attaques ;
 des trois alternatives, défensive, offensive, ou une combinaison des deux, choisir soit la deuxième soit la troisième ;
 si la supériorité d'une armée face à une autre est vraiment forte, elle aura tout intérêt à ne pas concentrer ses forces, mais à attaquer en deux points, comme les deux ailes.

Postérité

Jomini reste avant tout, avec Clausewitz, le grand interprète de la mutation opérée dans l'art de la guerre par Napoléon. À la différence du stratège prussien, Jomini n'a pas analysé en profondeur les liens entre politique et stratégie.

Mais il a donné à la théorie de la stratégie des bases conceptuelles qu'elle n'a pas encore reniées, même si elles sont dépassées à l'âge nucléaire. Jomini a imposé le terme de stratégie dans son acception opérationnelle, il a répandu les notions de lignes d'opérations, de manœuvres sur lignes intérieures, de position centrale, de logistique. Il a exercé une influence énorme sur toutes les armées d'Europe et d'Amérique de 1815 à 1871 au moins.
Si la première moitié du  a été marquée par des guerres d'extermination très coûteuses en vies humaines, les guerres de la fin du siècle ont été remportées en appliquant les préceptes stratégiques énoncés par Jomini.

Voir aussi

Bibliographie

Ouvrages de Jomini

 Traité de grande tactique, 1805
 Histoire critique et militaire des guerres de la Révolution, 1810
 Traité des grandes opérations militaires, 1811
 Vie politique et militaire de Napoléon, 1827
 Précis de l'art de la guerre, 1838

Rééditions :

 Précis de l'art de la guerre, cartes et plans hors texte, volume relié, éditions Ivrea / fonds Champ Libre, 1994 ;
 The art of War, London Greenhill Books, 1996 ;
 Les guerres de la Révolution, Hachette, 1998, 2010 ;
 Précis de l'Art de la Guerre, éditions Ivrea / fonds Champ Libre, 1994 ; édition abrégée présentée par Bruno Colson, Perrin, 2001.

Ouvrages sur Jomini

 Ferdinand Lecomte, Le général Jomini, sa vie ses écrits : esquisse biographique et stratégique, Lausanne, 1860 ;
 Charles-Augustin Sainte-Beuve, Le général Jomini, étude, Paris, 1869 ;
 Xavier de Courville , Jomini, le devin de Napoléon, préface de Jacques Bainville, Paris, Plon, 1935 ;
  ;
 C. Brinton, G.A. Craig, F. Gilbert, « Jomini », in Les maîtres de la stratégie, s.dir. E. M. Earle, vol. I, Flammarion, coll. « Champs », 1987 ;
 Bruno Colson, La culture stratégique américaine. L'influence de Jomini, Economica, Bibliothèque stratégique, 1993 ;
 .
  ;
  ;
  ;
  ;
 Andreï Merzalov, Liudmila Merzalova, Antoine-Henri Jomini : Der Begründer der wissenschaftlichen Militärtheorie, Eine Bewertung aus russicher Sicht, VDF, 2004, Zürich ;
  ;
  ;
  ;
 .

Articles connexes

 De la guerre de Carl von Clausewitz
 L'Art de la guerre de Sun Tzu
 Le Prince de Nicolas Machiavel

Liens externes

https://theconversation.com/jomini-le-devin-de-napoleon-qui-inventa-la-logistique-103075

 http://www.jomini.fr
 http://www.musee-abbatiale.ch/musee-expositions/expositions-permanentes/general-jomini/

Notes et références

Général du Premier Empire promu en 1810
Naissance en mars 1779
Naissance à Payerne
Décès en mars 1869
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 90 ans
Personnalité vaudoise
Général de l'Empire russe
Baron de l'Empire
Chevalier de l'ordre de Saint-Alexandre Nevski
Militaire suisse des guerres napoléoniennes
Historien suisse
Théoricien militaire
Commandant militaire de l'Empire russe au cours des guerres napoléoniennes
Personnalité inhumée au cimetière de Montmartre


text:
The Hertfordshire Police and Crime Commissioner is the police and crime commissioner, an elected official tasked with setting out the way crime is tackled by Hertfordshire Police in the English County of Hertfordshire. The post was created in November 2012, following an election held on 15 November 2012, and replaced the Hertfordshire Police Authority.

The Commissioner's role is to hold the police and the chief constable to account on behalf of the public, and to set the strategic direction of the force through the Police Crime Plan. The office is based at Harpenden Police Station.

The current incumbent is David Lloyd, who represents the Conservative Party. He was first elected in 2012 and re-elected to the role at subsequent elections, most recently in May 2021.

List of Hertfordshire Police and Crime Commissioners

References

Police and crime commissioners in England

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Uroczysko Węglińskie – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, położony na terenie gmin Gubin i Brody. Zajmuje powierzchnię 6,82 ha (akt powołujący podawał 6,95 ha). Obejmuje stary drzewostan dębowy i bukowy w wieku 100–200 lat z kilkunastoma egzemplarzami pomnikowymi w tym: 3 dęby o obwodzie około 320 cm, modrzew o obwodzie 170 cm i sosna o obwodzie 200 cm.

Rezerwat leży w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk "Jeziora Brodzkie" PLH080052 sieci Natura 2000. Jest objęty ochroną czynną.

Podstawa prawna

Akt powołujący
 Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 19 lutego 1987 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody ().

Inne akty prawne
 Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144)
 Zarządzenie Nr 12/2012 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2012r. w sprawie rezerwatu przyrody "Uroczysko Węglińskie" (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego	poz. 718)

Cel ochrony
Celem ochrony jest zachowanie naturalnego, wielogatunkowego starodrzewu z licznym udziałem dębów pomnikowych.

Powierzchnia pod ochroną
W skład rezerwatu wchodzi obszar o powierzchni 6,82 ha w tym: w powiecie krośnieńsko-odrzańskim, gm. Gubin, obrębie ewidencyjnym m. Mielno o powierzchni 6,34 ha (dz. nr 237/1 – 1,82 ha, dz. nr 238/4L – 4,12 ha, dz. nr 238/3 – 0,40 ha), w powiecie żarskim, gm. Brody, obrębie ewidencyjnym Suchodół o powierzchni 0,48 ha (dz. nr 203 – 0,48 ha), w zarządzie Nadleśnictwa Gubin.

Przypisy

Uroczysko Węglińskie
Brody (gmina w województwie lubuskim)
Gubin (gmina wiejska)


text:
Догађаји и трендови
 1710. — рођен Луј XV, будући француски краљ.
 1711. — умро гроф Ђорђе Бранковић, српски владар.
 1714. — умрла Ана од Велике Британије, енглеска краљица.
 1714. — на енглеско престоље дошао Џорџ I.
 1714. — завршио се Рат за шпанско насљеђе.
 1715. — умро француски краљ Луј XIV.
 1717. — Волтер је осуђен на годину дана затвора у Бастиљи због својих сатиричних текстова.
 1717. — Шпанија ујединила своје јужноамеричке колоније у Нову Гренаду.
 1717. — Португалци основали Монтевидео у Уругвају.
 1717. — раздор између Џорџа I и његовог сина Џорџа II довео до избацивања Џорџа -{II}- из краљевске куће.
 1717. — рођен Мустафа III, отомански султан.
 1717. — рођена Марија Терезија, аустријска царица.
 1718. — Французи су основали Њу Орлеанс у Сјеверној Америци.
 1718. — Пожаревачким миром Хабзбуршкој монархији је припала сјеверна Србија и Босна.

Наука
 1710. — умро Оле Кристенсен Ремер, дански астроном.
 1711. — рођен Руђер Бошковић.
 1711. — рођен Дејвид Хјум, шкотски филозоф, економиста и историчар.
 1716. — умро Готфрид Вилхелм Лајбниц, немачки филозоф, математичар, проналазач, правник, историчар, дипломата и политички саветник.
 1717. — рођен Жан ле Рон д'Аламбер, француски математичар и енциклопедиста.

Култура
 1712. — рођен Жан Жак Русо, швајцарски филозоф.

Архитектура


text:
Ak Chin es un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Pima en el estado estadounidense de Arizona. En el Censo de 2010 tenía una población de 30 habitantes y una densidad poblacional de 22,02 personas por km².

Geografía
Ak Chin se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Ak Chin tiene una superficie total de 1.36 km², de la cual 1.36 km² corresponden a tierra firme y (0%) 0 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 30 personas residiendo en Ak Chin. La densidad de población era de 22,02 hab./km². De los 30 habitantes, Ak Chin estaba compuesto por el 0% blancos, el 0% eran afroamericanos, el 100% eran amerindios, el 0% eran asiáticos, el 0% eran isleños del Pacífico, el 0% eran de otras razas y el 0% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 3.33% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Lugares designados por el censo en Arizona
Localidades del condado de Pima


text:
Alston (Cúmbria) — localidade em Cúmbria, Inglaterra

Alston (Geórgia) — localidade na Geórgia, Estados Unidos

Desambiguações de topônimos


text:
José Rivera (*  24. März 1955 in San Juan, Puerto Rico) ist ein puerto-ricanischer Dramatiker und Drehbuchautor.

Leben
José Rivera wuchs in Arecibo, Puerto-Rico auf, bevor seine Familie 1959 in die USA einwanderte und sich auf Long Island niederließ. Er studierte Schauspiel an einem College und brauchte sechs Jahre, bevor er 1983 mit seinem Stück The House of Ramon Iglesia einen Wettbewerb gewann, welches ihm 5000 US-Dollar und die Produktion zusicherte. Später studierte er mit dem Nobelpreisträger Gabriel García Márquez am Sundance Institute. 1984 debütierte er als Drehbuchautor mit zwei Drehbüchern für die Fernsehserie a.k.a. Pablo. Er selbst etablierte sich sowohl als Dramatiker als auch als Drehbuchautor. Sein bisher bedeutendstes Werk ist das Drehbuch zur Filmbiografie Die Reise des jungen Che, für das er bei der Oscarverleihung mit einer Nominierung für das Beste adaptierte Drehbuch bedacht wurde. Er war damit der erste puerto-ricanische Autor, dem diese Ehre zuteilwurde.

Werke
 1983: The House of Ramon Iglesia
 1988: The Promise
 1990: Each Day Dies With Sleep
 1992: Marisol
 1993: Tape
 1997: Giants Have Us In Their Books
 1995: Cloud tectonics
 1996: The Street of the Sun
 1998: Sueno
 2000: Lovers of Long Red Hair
 2000: References To Salvador Dalí Make Me Hot
 2000: Sonnets for an Old Century
 2006: School of the Americas
 2007: Massacre (Sing To Your Children)
 2008: Brainpeople
 2008: Boleros for the Disinchanted
 2008: Human Emotional Process
 2010: Pablo and Andrew at the Altar of Words
 2010: Golden
 2010: The Kiss of the Spider Woman (Übersetzung)

Filmografie
 1984: a.k.a. Pablo (Fernsehserie, zwei Folgen)
 1985: Noch Fragen Arnold? (Diff'rent Strokes, Fernsehserie, drei Folgen)
 1991–1992: Eerie, Indiana (Fernsehserie, 19 Folgen)
 1998: Das Dschungelbuch: Mowglis Abenteuer (The Jungle Book: Mowgli's Story)
 2004: Die Reise des jungen Che (Diarios de motocicleta)
 2007: Trade – Willkommen in Amerika (Trade)
 2010: Briefe an Julia (Letters to Juliet)
 2012: On the Road – Unterwegs (On the Road)

Auszeichnungen (Auswahl)
 OFCS 2004: Nominierung für das Beste adaptierte Drehbuch mit Die Reise des jungen Che
 Chlotrudis Awards 2005: Nominierung für das Beste adaptierte Drehbuch für Die Reise des jungen Che
 Goya 2005: Bestes adaptiertes Drehbuch für Die Reise des jungen Che
 Oscarverleihung 2005: Nominierung für das Beste adaptierte Drehbuch für Die Reise des jungen Che

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Englisch)
Drehbuchautor
Goya-Preisträger
Puerto-Ricaner
Geboren 1955
Mann


text:
José Cláudio dos Reis (March 19, 1939 in São Paulo, Brazil – December 29, 1999 in São Paulo, Brazil) was a Brazilian sports administrator.

He served as a director of Corinthians Club (soccer and basketball) (1954-1970), head of delegation for the Brazil national basketball team at the Olympics in 1968, 1972, 1976, 1980, 1984 and 1988 and at the World Championships in 1982, 1986 and 1994, member of the FIBA Central Board (1970-1999) and president of COPABA (Panamerican Basketball Confederation, current FIBA Americas) (1997-1999). He was enshrined in the FIBA Hall of Fame in 2007 as a contributor.

References

External links
 FIBA Hall of Fame page on Dos Reis

1939 births
1999 deaths
Basketball players from São Paulo
FIBA Hall of Fame inductees
Basketball in Brazil


text:
The Buccaneer 200 is an American trailerable sailboat, that was designed by Alan Payne and first built in 1974.

The Buccaneer 200 is a development of the Columbia T-23 design, using the same tooling to build the hull.

Production
The boat was built by Bayliner Marine Corporation in the United States starting in 1974, but it is now out of production.

Design

The Buccaneer 200 is a small recreational keelboat, built predominantly of fiberglass, with wood trim. It has a masthead sloop rig, a transom-hung rudder and a fixed long shoal-draft keel. It displaces  and carries  of ballast.

The boat has a draft of  with the standard keel, allowing beaching or ground transportation on a trailer. It is normally fitted with a small outboard motor for docking and maneuvering. The cabin is small but includes a double berth, a quarter berth, galley with a sink and a fold down table. Cabin headroom is .

The boat has a PHRF racing average handicap of 276 and a hull speed of .

Operational history
In a 2010 review Steve Henkel wrote, "Best features: The competition in this size and weight range was fierce in the 1970s, and to clearly differentiate their product, Bayliner went for low price, a wide beam for plenty of space below, and a simple-to-use boat. Then, as now, this attracted the non-sailing public as buyers. Neophyte sailors found a vessel with a low first cost, and a shallow keel for easy launching and retrieving on a trailer ramp. The long keel also enables the hull to track well under power or when going downwind ... Worst features: The new sailors would also find eventually that a boat with a shallow keel tends to side-slip when sailing upwind in a light to moderate breeze. A long, narrow centerboard housed within the keel (such as on the Chrysler 20) would have eliminated that shortcoming, but would raise the price and complicate sailing."

See also

List of sailing boat types

Related development
Buccaneer 210

Similar sailboats
Cal 20
Com-Pac Sunday Cat
Chrysler 20
Drascombe Lugger
Drascombe Scaffie
Halman 20
Hunter 18.5
Hunter 19-1
Hunter 19 (Europa)
Mercury 18
Naiad 18
Paceship 20
Sandpiper 565
Sanibel 18
Santana 20
Siren 17

References

External links

Keelboats
1970s sailboat type designs
Sailing yachts
Trailer sailers
Sailboat type designs by Alan Payne
Sailboat types built by Buccaneer Yachts


text:
«She Couldn't» —en español: «Ella no pudo»— es una canción de la banda Linkin Park. Es el primer sencillo de la reedición del 20.º aniversario de su álbum debut, Hybrid Theory.

Antecedentes
La banda grabó el tema originalmente en 1999 como parte del material de su álbum de estudio debut, Hybrid Theory. Una versión no oficial ni autorizada de la canción había circulado por Internet desde 2009, desde que un fanático adquirió un CD de demos en eBay y la filtró a la red. Días luego de la insinuación de que lanzarían material nuevo, Linkin Park publicó el tema de manera oficial el 13 de agosto de 2020, como parte de la promoción de la reedición conmemorativa del vigésimo aniversario de Hybrid Theory. El lanzamiento se produjo a través de un sitio web, creado por la banda, cuya apariencia simulaba un computador de escritorio del año 2000. La canción es una de doce pistas inéditas que se incluirán en la reedición.

Estructura y contenido lírico
El tema se ha descrito como semejante al material que terminó incluido en la versión final original del álbum Hybrid Theory, aunque tiene un sonido más delicado y es más extenso que otros temas —dura más de cinco minutos—. «She Couldn't» viene siendo más una balada rock que carece de guitarras pesadas y se centra en cambio en compases, loops y la voz de Bennington. Rolling Stone describió el sonido del tema como portador de un «ritmo suave, con un sencillo loop de guitarra que roza una percusión sintetizada de trip hop y una textura de vinilo con scratch». Chester Bennington, el fallecido frontman, canta las estrofas, y Mike Shinoda, el otro vocalista de la banda, canta el estribillo. Este, además, incluye un sample vocálico de Yasiin Bey/Mos Def, proveniente de la canción de High and Mighty «B-Boy Document 99».  Shinoda observó que el sonido apacible de la canción presagió el cambio en dirección musical que la banda haría en etapas posteriores de su carrera, al exponer que la banda siempre exploró este enfoque musical.

Recepción

Crítica
Kerrang elogió «She Couldn't» por sonar como si perteneciera a Hybrid Theory: «Pese a su suavidad y su falta de guitarras pesadas […], pese a su duración y poco dinamismo […], uno podría ponerla en cualquier parte de la segunda mitad del álbum y no desentonaría. Tal vez sea la que pudo haber sido y no fue, pero no suena a algo que no pudiese funcionar [para el álbum]».

Créditos y personal
 Chester Bennington, voz
 Mike Shinoda, voz
 Brad Delson, guitarras, bajo
 Joe Hahn, tocadiscos, sampling
 Rob Bourdon, percusión

Referencias

Baladas de rock
Canciones de Linkin Park
Canciones de 1999
Sencillos de 2020
Canciones póstumas
Sencillos de Warner Bros. Records
Canciones en inglés
Canciones de nu metal


text:
Im Landkreis Ansbach gibt es 16 Naturschutzgebiete. Zusammen nehmen sie eine Fläche von 309 Hektar ein. Das größte Naturschutzgebiet im Kreis ist das 1993 eingerichtete Naturschutzgebiet Schafhutungen um Kirnberg.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in der Stadt Ansbach
 Liste der Landschaftsschutzgebiete in Ansbach
 Liste der FFH-Gebiete in der Stadt Ansbach

 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Ansbach
 Liste der FFH-Gebiete im Landkreis Ansbach
 Liste der Geotope im Landkreis Ansbach

Weblinks

Einzelnachweise

!
!Naturschutzgebiete
Ansbach


text:
Thamnea es un género con ocho especies descritas de plantas  perteneciente a la familia Bruniaceae.

Taxonomía
El género fue descrito por Sol. ex Brongn.  y publicado en Annales des Sciences Naturelles (Paris) 8: 386. 1826. La especie tipo es: Thamnea uniflora

Especies

Referencias

Bruniaceae


text:
This article contains lists of achievements in major senior-level international curling and wheelchair curling tournaments according to first-place, second-place and third-place results obtained by teams representing different nations. The objective is not to create combined medal tables; the focus is on listing the best positions achieved by teams in major international tournaments, ranking the nations according to the most number of podiums accomplished by teams of these nations.

Results
For the making of these lists, results from following major international tournaments were consulted:

 IOC: International Olympic Committee
 IPC: International Paralympic Committee
 WCF: World Curling Federation

Medals earned by athletes from defunct National Olympic Committees (NOCs) and National Paralympic Committees (NPCs) or historical teams are NOT merged with the results achieved by their immediate successor states. The International Olympic Committee (IOC) and International Paralympic Committee (IPC) do NOT combine medals of these nations or teams.

The tables are pre-sorted by total number of first-place results, second-place results and third-place results, respectively. When equal ranks are given, nations are listed in alphabetical order.

Curling and wheelchair curling

*Defunct National Olympic Committees (NOCs) and National Paralympic Committees (NPCs) or historical teams are shown in italic.
†Non International Olympic Committee (IOC) members.

Curling

Men, women and mixed

*Defunct National Olympic Committees (NOCs) or historical teams are shown in italic.
†Non International Olympic Committee (IOC) members.

Men

*Defunct National Olympic Committees (NOCs) or historical teams are shown in italic.
†Non International Olympic Committee (IOC) members.

Women

*Defunct National Olympic Committees (NOCs) or historical teams are shown in italic.
†Non International Olympic Committee (IOC) members.

Mixed

†Non International Olympic Committee (IOC) members.

Wheelchair curling

†Non International Paralympic Committee (IPC) members.

See also
 World Curling Rankings
 List of major achievements in sports by nation

Notes

References

General
Official results
 Curling
 Olympic tournament: Medal records
 World Curling Championships: Medal records
 World Mixed Curling Championship: Medal records
 World Mixed Doubles Curling Championship: Medal records
 Wheelchair curling
 Paralympic tournament: Medal records
 World Wheelchair Curling Championship: Medal records

Specific

External links
 World Curling Federation (WCF) – official website

Curling
Achievements


text:
Родийбериллий — бинарное неорганическое соединение
родия и бериллия
с формулой BeRh,
кристаллы.

Получение
 Сплавление стехиометрических количеств чистых веществ:

Физические свойства
Родийбериллий образует кристаллы
кубической сингонии,
пространственная группа P m3m,
параметры ячейки a = 0,2739 нм, Z = 1,
структура типа хлорида цезия CsCl
.

Примечания

род
бери


text:
Baka Bai was a Maratha stateswoman and favourite wife of Raghoji II Bhonsle, the king of Nagpur. After her husband's death, she played a key role in the intrigues at the royal court of Nagpur.

Life

Nagpur politics
Baka Bai was the fourth and favourite wife of Raghoji II Bhonsle, the Maratha monarch of Nagpur Kingdom. She was present at the Battle of Argaon in 1803, in which the Marathas were defeated.
After her husband's death on 22 March 1816, Baka Bai brought her step-son Parsoji II Bhonsle to the royal palace, who succeeded to the throne of the kingdom.

Parsoji II was blind, lame and paralysed, thus soon after his accession he became totally deranged, and it became necessary to appoint a Regent. Baka Bai was  selected to manage the Raja's person and the kingdom. She became very influential, owning Makardhokra, Amgaon, Dighori, and other villages. She held the status of dowager queen and formed a strong faction at the Nagpur royal court, including Dharmaji Bhonsle, Naroba Chitnis and Gujabdada-Gujar. However, the talented Appa Sahib assassinated Dharmaji Bhonsle, persuaded several members of Bakabai's faction to support him in his endavour of becoming regent, and acquired the regency.

By January 1817, Appa Sahib established his authority in court and poisoned Parsoji II to eliminate any obstacles in his path to the throne.  Appa Sahib immediately ascended the throne before any opposition by Baka Bai's faction.

Appa Sahib was defeated at the Battle of Sitabuldi by the British and a treaty was signed on 9 January 1818, reducing Nagpur to tributary status. However, shortly after the treaty was concluded he renewed resistance, raising the local Gonds in rebellion, who burnt Makardhokra, Amgaon, Dighori, and other villages belonging to Baka Bai.

Appa Sahib was arrested and deposed, and sent to Allahabad under a strong escort. Meanwhile, Baka Bai and the other widows of Raghoji II Bhonsle were persudaded by the British Resident minister, Richard Jenkins, to adopt Bajiba, a maternal grandson of Raghoji II Bhonsle. Bajiba was crowned as Raghuji III Bhonsle. Baka Bai was at the head of the regency for the raja's minority, but only had charge of the palace affairs and the young king. The administration was carried out by Richard Jenkins, the British Resident minister at Nagpur.

When Raghuji III died in 1853 without a male heir, the Kingdom of Nagpur was about to be annexed by the Doctrine of Lapse policy devised by Lord Dalhousie. Baka Bai tried all peaceful measures to resist the unjust policy, but eventually agreed to receive a pension along with the other Bhonsle family members. She received the largest share of the pension, Rs. 1,20,000. However, despite her protests, the Nagpur treasury was thoroughly looted by the British after the annexation of the kingdom.

Revolt of 1857
During the Revolt of 1857 there was unrest in Nagpur and the whole of the Central Provinces, but due to Baka Bai using all her power and influence to help the British government, a large uprising was prevented. This greatly pleased the British government, because as a leading Maratha kingdom which had been recently annexed, its defection to the rebel cause would have served as an important centre of revolt to the Maratha region and to the north of the Nizam's dominions.

Death
Baka Bai died sometime in September 1858, aged eighty-four. She was remembered for her piousness, especially in the Hindu community of the Central Provinces.

Legacy
Baka Bai is often represented as a traitor, who supported the colonial British Government despite her kingdom being annexed by them.
However, this is not completely true, as she was considered hostile to the British government. But she soon realized that the British were going to be the paramount rulers of the Indian Subcontinent. She only tried to resist the British annexation of the kingdom by peaceful means, since she wanted to secure titles and privilges for her descendants. She succeeded in creating a new title for her adopted descendants- "Raja Bahadur of Deur".

Light on her character has also been shed in the book "Nagpur ke Bhonsle" (Bhonsles of Nagpur).

References

Women of the Maratha Empire
Indian female royalty
19th-century Indian royalty
1774 births
1858 deaths


text:
Altishofen (gsw. Autishofe) – miejscowość i gmina w środkowej Szwajcarii, w kantonie Lucerna, w okręgu Willisau.

Demografia
W Altishofen mieszka 1 989 osób. W 2021 roku 16,3% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią.

Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 2a.

Przypisy

Miejscowości w Szwajcarii
Gminy w kantonie Lucerna
Okręg Willisau


text:
The Red Victorian is a historic hotel on Haight Street in San Francisco's Haight-Ashbury district, two blocks from Golden Gate Park.

History

Jefferson Hotel and Jeffrey Haight
The hotel was built in 1904 as the Jefferson Hotel. In the Summer of Love in 1967, it became the Jeffrey Haight, a free "crash pad".

Red Victorian Bed, Breakfast & Art and Peace Center
In 1977, environmental artist and social activist Sami Sunchild acquired the building, painted the facade red, and named it the "Red Victorian Bed, Breakfast, & Art". She decorated the hotel with psychedelic art and gave the 17 guest rooms themes such as the "Flower Child" room, the "Rainbow" room, the "Cat's Cradle" room (with cat), the "Redwoods" room, and the "Peacock suite". Goldfish swam in the toilet tank in the Aquarium Bathroom. The Peace cafe and Peace Arts gift shop were on the ground floor; next door was the Global Village Center, a bazaar and coffeehouse. In 1992, Sunchild told an interviewer that the hotel was "about upgrading our consciousness"; in 2007 she described it as a "global hotel" where guests could "meet, get involved with other travelers and have great conversations on world peace". She established the Peaceful World Center at the Red Victorian and in the 1990s began hosting Sunday morning World Peace Conversations there, which became an international network.

Red Victorian cooperative
Sunchild died at the age of 87 in July 2013. The following year, Jessy Kate Schingler, founder of Open Door Development LLC and The Embassy Network, established the Red Victorian, LLC as a subsidiary of District Commons, a non-profit that provides housing for formerly incarcerated people and funds community arts events, and on July 1, 2014, District Commons took over management of the Red Victorian under lease from the Peaceful World Foundation non-profit established by Sunchild. The hotel was affiliated with The Embassy Network as a 20-room co-living house with community spaces on the ground floor, which hosted art shows, lectures, and parties. It later operated as an Airbnb.

The closure of hotels and ban on public events instituted in spring 2020 during the COVID-19 pandemic made it impossible for The Red Victorian to continue the hotel or other activities. District Commons announced on the Red Victorian Facebook page that the hotel's lease would be terminated early at the end of September. In August, Fishbowl Drag performances began in the hotel's front window, and the Fishbowl SF collective launched a fundraiser in order to lease the building as housing for queer, transgender, and gender-nonconforming people and people of color. District Commons said that the group did not have permission to live in the hotel and in October said that it had filed a forcible detainer to require them to leave.

Red Vic Movie House
The Red Vic independent movie theater, operated by a collective, opened in July 1980 in rented space in the Red Victorian and later moved to a separate building on Haight Street. In the 1980s, it began annual screenings of "The Hippie Temptation", Harry Reasoner's shocked coverage of the Summer of Love on the first broadcast of the CBS series Who, What, Where, When, Why in August 1967. It closed in 2011.

Banksy mural
The Red Victorian was one of the sites decorated with street art by Banksy during a visit to San Francisco in April 2010: from an adjacent roof, he spray-painted a rat clutching a marker pen on the side of the building, and the slogan "THIS IS WHERE I DRAW THE LINE" nearby. After a fundraising campaign, the pieces of siding were removed in December and stabilized so that the Haight Street Rat could be displayed, and it toured art galleries as part of an exhibition of Banksy's work. The same image reappeared in 2017.

References

External links

 Official website
 Red Victorian Bed, Breakfast & Art, archived on June 30, 2014
 The Red Victorian, Embassy Network, archived on June 14, 2018

Hotels in San Francisco
Haight-Ashbury, San Francisco
Hotel buildings completed in 1904
Hotels established in 1977
1977 establishments in California


text:
Alvar Aalto (Kuortane, 1898 - Hèlsinki, 1976), arquitecte finlandès
 Aalto Theater, sala d'òpera i ballet de la ciutat d'Essen (Alemanya)
 Universitat Aalto a Hèlsinki, Finlàndia


text:
La rue Chantault est une voie de Chartres, en France.

Situation et accès
La rue Chantault est une voie du centre historique de Chartres. Il s'agit d'une rue fortement pentue, qui descend depuis le niveau de la cathédrale Notre-Dame, dominant la ville haute, jusqu'à l'Eure, en « basse ville ».

D'une longueur d'environ , elle s'étend depuis son intersection avec la rue Muret tout d'abord en direction du nord-est, puis de l'est jusqu'aux rues Saint-André et de la Brèche.

Outre ces rues, elle est traversée ou rejointe par les voies suivantes :
 Rue Robert-Blin ;
 Rue Avedam, du nom d'une famille y résidant au  ;
 Rue Saint-Julien, site de l'ancien « hospice des six-vingts aveugles » fondé en 1291 sous Philippe le Bel ;
 Rue du Cloître-Saint-André

Origine du nom
Le nom de la rue est celui d'une ancienne famille chartraine, présente dans la ville du  au .

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
La rue Chantault comporte deux édifies protégés au titre des monuments historiques :
 Au 5, la maison HenriIV, du  où, selon la tradition, Henri IV aurait dormi lors de son sacre ;
 Au 29, une maison du , qui pourrait être la doyenne de la ville, dont les tympans sont sculptés de grotesques.

Par ailleurs, le bas de la rue débouche sur le pont enjambant l'Eure le plus étroit de Chartres, le pont Saint-Thomas, ainsi que sur la collégiale Saint-André.

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Chartres ;
 Auguste de Canchy, officier né rue Chantault le  ;
 Chartres.

Références

Chantault
Chartres


text:
Чуйка — село в Турочакском районе Республики Алтай. Относится к Бийкинскому сельскому поселению.

История
Село образовано во времена СССР при производстве в этой местности лесозаготовительных работ. Золото нашли здесь намного позже, при этом местные жители на производстве заняты не были.

Главными предприятиями села были деревообрабатывающий комплекс, пилорамы, лесозаготовка. Вплоть до 2000 года осуществлялась золотодобыча.

В селе были детский сад, клуб, школа.

География
Село расположено на реке Чуйка. С западной стороны от села находятся горы Кабакту и горы Чиргай, на которых лесная растительность представлена, в основном, березой и пихтой. С востока горная местность высотой до 1100 метров, лес состоит из кедра и пихты.

Центральная часть населённого пункта расположена на высоте 497 метров над уровнем моря.

Село отнесено к районам Крайнего Севера и приравненным к ним местностей с ограниченными сроками завоза грузов.

Инфраструктура
В селе 3 улицы: Береговая, Заречная и Центральная.

Население

Примечания

Населённые пункты Турочакского района


text:
Мария Аниканова: Аниканова, Мария Викторовна (род. 1973) — российская актриса драматического театра и кино. Заслуженная артистка Российской Федерации (2014).
 Аниканова, Мария Михайловна (1916—2005) — советская конькобежка, тренер. Призёр чемпионата мира 1952 года, многократный призёр чемпионатов СССР. Заслуженный мастер спорта СССР, Заслуженный тренер РСФСР.


text:
The Prince Who Turns into a Frog () is a 2005 Taiwanese drama starring Ming Dao, Joe Chen, Sam Wang and Joyce Chao. It was produced by Sanlih E-Television and directed by Chen Ming Zhang (陳銘章) and Liu Jun Jie (劉俊傑).

The series was first broadcast in Taiwan on free-to-air Taiwan Television (TTV) (台視) from 5 June 2005 to 16 October 2005, every Sunday at 21:30 and cable TV Sanlih E-Television (三立電視) from 11 June 2005 to 22 October 2005, every Saturday at 21:00. Episode seven was broadcast on 17 July 2005, which achieved an average rating of 7.05 and peaked at 8.05 and was the highest peak for a single episode for an idol drama until 2008.

The series was well-received, became one of the most popular Taiwanese idol dramas throughout Asia and brought Ming Dao and Joe Chen to prominence.

Summary
Shan Jun Hao (Ming Dao), the CEO of a large hotel chain, is the stereotypical heir: spoiled, cold-hearted, and ruthless. He meets Ye Tian Yu (Joe Chen), a schemer and somewhat of a gold-digger, who accidentally runs him over. This car accident causes Jun Hao to lose his memory; he becomes kindhearted and loving. Just as love is in the air, Jun Hao's family comes looking for him, desperate for his return to his original home. Jun Hao has a fiancée Fan Yun Xi (Joyce Chao) who loves him very much, waiting for him to come home. More accidents follow: Jun Hao loses his memories of Tian Yu and returns to his original spoiled self. Although Jun Hao returns to thinking of Tian Yu as a lying schemer, a surprising new love gradually blossoms.

Story
Shan Jun Hao (Ming Dao), hated by many people for his personality, gets hit by a car in a planned accident on the day of his wedding with Fan Yun Xi (Joyce Chao), a woman who loves Jun Hao. Ye Tian Yu (Joe Chen), who thought that it was her fault for crashing into the unconscious Jun Hao, brings him home, because she doesn't want to get arrested. He wakes up but doesn't remember anything of his past, so Ye Zheng Zhe, Tian Yu's brother, told her that his name is Dang Ou, their illegal cousin and allowed him to stay in their Money Coming store. Tian Yu and Dang Ou slowly develop feelings for each other. During this time, Xu Zi Qian (Sam Wang), a close friend of Shan Jun Hao, and Fa Yun Xi also begin to develop feelings for each other after they had given up looking for Jun Hao. Love and romance fills these two couples up. However, good times never last. Xu Zi Qian finds Dang Ou, and together with Yun Xi, forces Tian Yu to return Dang Ou. Tian Yu is granted one last day. After their last date, Tian Yu brings Dang Ou back to his real home. But Dang Ou doesn't give up and searches for Tian Yu. When he finally finds her, he gets hit on the head by gangsters and forgets the memories as Dang Ou and the sweet moments with Tian Yu. Then he becomes Shan Jun Hao again. Xu Zi Qian is in pain as well, because he loves Fan Yun Xi, but she has a blind loyalty to Shan Jun Hao, and almost immediately dumps Xu Zi Qian. Everything was back to "normal."

But love will not disappear easily. Ye Tian Yu meets Shan Jun Hao again. But Jun Hao does not clearly recall anything about Tian Yu, only loving memories of Fan Yun Xi. Being crushed, Xu Zi Qian and Ye Tian Yu start dating in order to forget about Jun Hao and Yun Xi. However, Jun Hao starts to develop feelings for Tian Yu as Jun Hao and not Dang-Ou. Zhang Min Han, the deputy-GM of Senwell, digs up information about the Shan's history between them and Yun Xi. When this is revealed to Xu Zi Qian and her ill-ridden mother, the mother dies of a heart-attack. Xu Zi Qian develops a mental and emotional breakdown and needs Tian Yu. But when he needed her the most, she was embracing Jun Hao during his wedding reception with Yun Xi. The constant/random encounters cause Jun Hao to slowly remember his life with Tian Yu and the side of Dang Ou awakens again.

At this point, Jun Hao then tells Tian Yu everything he feels for her at their wedding reception, in front of everybody, including Xu Zi Qian and Fan Yun Xi. Knowing it was a forbidden love, Tian Yu runs away in tears. Since she did, Xu Zi Qian's emotions become more violent, to the point where his naturally kind and gentle-hearted personality becomes harsh and unkind. He becomes the rightful owner of Senwell. Zhang Min Han, in hopes for a higher position, did this on purpose to Zi Qian, but it had gotten too far. At this point, Zi Qian believed all the problems of his life were Senwell's fault and begins to sell it. Fan Yun Xi later that day decided to divorce Jun Hao for his happiness, but because of her obsessive dreams of having a family, she too has a mental/emotional breakdown.

Jun Hao/Dang Ou returns to Tian Yu and they begin to pick up where they left off. Coincidentally, Xi Qian receives a call to pick up Fan Yun Xi because she fell into a river. Both are currently mentally and emotionally unstable, but Zi Qian, seeing Yun Xi in her state, gets angrier at Senwell and blames them for this. Zhang Min Han, in desperation, needs help for the person he brought down, Shan Jun Hao. Together, they stopped Xu Zi Qian from doing a huge mistake. Yun Xi, probably because of the moment, remembers that it was not Jun Hao that was there for her first, but Zi Qian, and she falls for him again. Zi Qian, after this incident, snaps out of it, and realizes that he loves Yun Xi too. They escape from a signing that will transfer all Senwell holdings to Queen Ann Mary Hotel, but the hotel sends people to stop them, causing Tian Yu to get knocked unconscious. Awakening after a month, she pretends to also lose her memory. But Junhao manages to win her back again. In the end, Tian Yu and Jun Hao get married, and Zi Qian and Yun Xi become a couple of travelers.

Characters

Location

 Money Coming store – Southwest Coast National Scenic Area, Tainan City, Beimen District in Taiwan
 Senwell Hotel Group – Tainan City

Cast

Main Cast
 Joe Chen as Ye Tian Yu (葉天瑜)
 Ming Dao as Shan Jun Hao (單均昊) and Dangou (茼蒿)
 Sam Wang as Xu Zi Qian (徐子騫)
 Joyce Chao as Fan Yun Xi (范芸熙)
 Gino Tsai as Zhang Ming Han (張明寒)
 Su Li Xin as Su Li Xin (蘇立欣)
 Wang Juan (王琄) as Chen Jin Zhi (陳金枝)

Extended Cast
 Li Dai Ling as Jiang Cai Yue (江采月)
 Ehlo Huang Yu Rong as Li Da Wei (李大偉)
 Zhao Shun as Tang Shun Ming (唐順明)
 Cheng Bo Ren as Li Tong Luo (李銅鑼)
 Anthony Xie as Ye Zheng Zhe (葉正哲)
 Yun Zhong Yue as Shan Yao Rong (單耀榮)
 Lu Man Yin (呂曼茵) as Wu Yue Jiao (吴月嬌) / Wu Feng Jiao (吴鳳嬌)
 Qiu Long Jie as Tong Hua Shun (童花順)
 Na Wei Xun as Chuan Yu Nan
 Hu Pei Wei as Wang Pin Sheng
 Yang Hao as Gary
 Yen Hsing-su as Xie Quan (謝全)
 Jacky Chu as Huang Mai Ke (黃麥克)
 Sun Xing
 Hu Kang Xing (胡康星) as Ah Sheng (阿勝)
 Renzo Liu as Ding Yuan Xun (丁元勳)
 Sonia Sui as Dai An Fen (黛安芬)

Soundtrack

The Prince Who Turns into a Frog Original Soundtrack (王子變青蛙 電視原聲帶) was released on 13 January 2006 by 183 Club, 7 Flowers and VJ under Sony Music Entertainment (Taiwan). It contains eleven songs, in which four songs are various instrumental versions of the original songs. The opening theme song is "迷魂計" or "Enhancing Trick", while the ending theme song is entitled "真愛" or "Pure Love", both sung by 183 Club.

Track listing

International broadcast
  – GMA Network from 10 October 2005 to 19 January 2006
  – TVB Jade from 12 February 2006 to 25 June 2006 on Sundays
  – DATV from 2 March 2010 on Tuesdays at 21:00 to 23:00
  - 8TV (Malaysia), Astro (television)
  - Yoshlar TV known as Ishq jodusi

Remakes
It was unofficially a remake of Save the Last Dance for Me, a South Korean TV series aired in 2004. It was then remade in Indonesia as Aku Bukan Untukmu (I'm not for you) in 2005, as Waking Love Up in 2015 and Forget You Remember Love in 2020, respectively, in Mainland China.

References

External links
  The Prince Who Turns into a Frog official homepage at TTV
  The Prince Who Turns into a Frog official homepage at SETTV
  The Prince Who Turns into a Frog official homepage at TVB Jade

Taiwanese drama television series
Taiwan Television original programming
Sanlih E-Television original programming
2005 Taiwanese television series debuts
2005 Taiwanese television series endings
Television shows written by Ding-yu Xie


text:
Guillermo José Pomi Barriola (* 1956 oder 1957) ist ein uruguayischer Diplomat und Ökonom.

Guillermo Pomi studierte erfolgreich Wirtschaftswissenschaften mit Schwerpunkt Finanzwirtschaft ("Economía Financiera"). Er erwarb zudem den Maitre en Sciences Economiques und den Master of Arts in Ökonomie an der Université catholique de Louvain. Pomi war von 2005 bis 2010 Botschafter Uruguays in Südafrika. Nachdem der Senat am 13. April 2010 einstimmig zugestimmt hatte, wurde Pomi schließlich am 26. April 2010 als Nachfolger von Francisco Bustillo zum uruguayischen Botschafter in Argentinien ernannt.

Einzelnachweise

Uruguayischer Botschafter in Argentinien
Uruguayischer Botschafter in Südafrika
Uruguayer
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann


text:
Orgaza puede referirse a:

El nombre común de la planta Atriplex halimus.
El nombre común de la planta Salix atrocinerea.


text:
Вилли Ваннитсен (; 8 февраля 1935,  Синт-Трёйден, провинция Лимбург,  Бельгия — 19 августа 2001, коммуна  Тинен, провинция Фламандский Брабант, Бельгия)  — бельгийский профессиональный шоссейный и трековый велогонщик в 1955—1966 годах. Победитель этапов Гранд-туров Тур де Франс и Джиро д'Италия. Победитель однодневных велогонок: Хейстсе Пейл (1954), Тур Лимбурга (1957, 1960), Джиро ди Тоскана (1958), Флеш Валонь (1961), Тре Валли Варезине (1961), Схелдепрейс (1965).

Достижения

Шоссе

 1953
 1-й — Этапы 1 и 5 Тур Бельгии (любители)
 1954
 1-й — Этапы 1, 2, 6a и 8 Тур Бельгии (любители)
 1-й Хейстсе Пейл
 3-й De Drie Zustersteden
 1955
 1-й De Drie Zustersteden
 1-й Антверпсе Хавенпейл (любители)
 3-й Flèche hesbignonne-Cras Avernas
 4-й Тур Бельгии — Генеральная классификация
 1-й — Этап 1
 1956
 1-й — Этап 2 Тур Нидерландов
 1-й — Этапы 1 и 2b Trois Jours d'Anvers
 4-й Милан — Сан-Ремо
 1957
 1-й Тур Лимбурга
 1958
 Джиро д'Италия
 1-й — Этап 1
  Лидер в генеральной классификации после Этапа 1
 1-й — Этапы 2 и 3 Париж — Ницца
 1-й Джиро ди Тоскана — Генеральная классификация
 5-й Флеш Валонь
 1959
 1-й — Этап 1 Париж — Ницца
 1-й — Этап 1a Тур Бельгии
 2-й Джиро ди Ломбардия
 2-й Париж — Брюссель
 2-й Милан — Мантуя
 6-й Гент — Вевельгем
 7-й Милан — Сан-Ремо
 10-й Льеж — Бастонь — Льеж
 1960
 1-й Тур Лимбурга
 2-й Чемпионат Бельгии — Групповая гонка
 1961
 1-й Флеш Валонь
 1-й Милан — Виньола
 1-й Тре Валли Варезине
 9-й Супер Престиж Перно
 1962
 1-й — Этапы 10 и 15 Тур де Франс
 1-й — Этап 2 Тур Люксембурга
 7-й Тур Фландрии
 7-й Гент — Вевельгем
 1963
 4-й Тур Фландрии
 7-й Гент — Вевельгем
 1964
 1-й — Этап 2 Париж — Ницца
 1965
 1-й — Этап 6 Париж — Ницца
 1-й — Этап 4b Тур Нидерландов
 1-й Схелдепрейс
 3-й Париж — Рубе
 4-й Тур Фландрии
 5-й Милан — Сан-Ремо
 6-й Гент — Вевельгем

Трек

 1957
 1-й Шесть дней Брюсселя  (вместе с Риком Ван Лоем)
 3-й Шесть дней Парижа
 3-й Шесть дней Антверпена
 1960
 3-й Шесть дней Брюсселя
 1961
 1-й Шесть дней Антверпена (вместе с Риком Ван Лоем и Питером Постом)
 1962
 2-й  Чемпионат Европы по мэдисону
 2-й Шесть дней Брюсселя
 1963
 2-й Шесть дней Антверпена

Статистика выступлений

Гранд-туры

Примечания

Ссылки
 Ваннитсен, Вилли   на FirstCycling

Велогонщики Бельгии


text:
Рудольф Шрёдингер ( или , 27 января 1857 — 1919) — австрийский ботаник и предприниматель, отец Эрвина Шрёдингера (1887—1961).

Биография
Рудольф Шрёдингер родился в Вене 27 января 1857 года.

Рудольф был преуспевающим владельцем фабрики по производству клеёнки и линолеума. Он отличался интересом к науке и длительное время занимал должность вице-президента Венского ботанико-зоологического общества. Его жена, Георгина Эмилия Бренда, была дочерью химика Александра Бауэра, лекции которого Рудольф Шрёдингер посещал во время учёбы в Императорско-королевской Венской высшей технической школе (). У Рудольфа и Георгины был единственный ребёнок Эрвин Шрёдингер, который впоследствии получил Нобелевскую премию по физике в 1933 году. Обстановка в семье и общение с высокообразованными родителями способствовали формированию разнообразных интересов юного Эрвина. До одиннадцати лет он получал домашнее образование, а в 1898 году поступил в престижную Академическую гимназию ().

Рудольф Шрёдингер умер в 1919 году.

Научная деятельность
Рудольф Шрёдингер специализировался на семенных растениях.

Примечания

Ботаники по алфавиту
Ботаники Австрии
Предприниматели Австрии


text:
The Baha'i Faith: The Emerging Global Religion is a 1984 book written by William Hatcher and Douglas Martin on the Baha'i religion. The book has been designated by the Encyclopaedia Britannica as one of the ten books of the year "that have made significant contributions to knowledge and understanding" in the domain of religion. They described the book as "a comprehensive introduction to the history, philosophy and practices of one of the youngest religions of the world".

The book was published four times: Harper & Row, San Francisco, l985, xvii+228 pages; 1st softcover edition, 1989; 2nd revised edition, Bahá'í Publishing Trust, Wilmette, 1998, xviii+253 pages; revised and republished 2002, Bahá'í Publishing, Wilmette, xvi+253 pages. Harper and Row, the first publisher of the book is a highly credible academic publisher with ranking A.

William Hatcher, one of the authors of the book, is listed in Encyclopédie Philosophique Universelle as one of the eight Platonist philosophers of the second half of the twentieth century.

References

External links

 The Baha'i Faith: The Emerging Global Religion

Bahá'í Faith


text:
Mimosa adenophylla är en ärtväxtart som beskrevs av Paul Hermann Wilhelm Taubert. Mimosa adenophylla ingår i släktet mimosor, och familjen ärtväxter.

Underarter

Arten delas in i följande underarter:

 M. a. adenophylla
 M. a. armandiana
 M. a. mitis

Källor

Mimosor
adenophylla


text:
Sean David Longstaff (* 30. října 1997 Newcastle) je anglický profesionální fotbalista, který hraje na pozici středního záložníka za anglický klub Newcastle United FC.

Klubová kariéra
Longstaff začal svou kariéru v akademii Newcastlu United. V lednu 2017 odešel na roční hostování do skotského klubu Kilmarnock FC. V červenci 2017 pak posílil třetiligový Blackpool v rámci ročního hostování.

Longstaff udělal před v létě 2018 dojem na manažera Newcastlu Rafu Beníteze a v listopadu 2018 byl odměněn novou čtyřletou smlouvou. Longstaff debutoval v A-týmu v srpnu 2018, a to v zápase Carabao Cupu proti Nottinghamu Forest. V Premier League si pak odbyl debut v prosinci následujícího roku na Anfieldu proti Liverpoolu. Svůj první gól v dresu Newcastlu vstřelil 15. ledna 2019 v zápase FA Cupu proti Blackburnu Rovers. Dne 26. února 2019 vstřelil Longstaff svůj první gól v Premier League, a to při výhře 2:0 nad Burnley.

V březnu 2019 utrpěl Longstaff zranění kolenních vazů, a tak pro něj předčasně skončila sezóna 2018/19.

Osobní život
Longstaffův mladší bratr Matty je také profesionální fotbalista, který hraje na pozici středního záložníka za Newcastle United.

Statistiky

Odkazy

Reference

Narození 30. října
Narození v roce 1997
Narození v Newcastle upon Tyne
Muži
Žijící lidé
Fotbaloví záložníci
Angličtí fotbalisté
Fotbalisté Newcastle United
Fotbalisté Kilmarnocku
Fotbalisté Blackpoolu


text:
Astronomy and Astrophysics Abstracts (AAA) war eine englischsprachige astronomische Fachzeitschrift, die in den Jahren 1969 bis 2000 zweimal jährlich erschienen ist.

AAA hatte es sich zur Aufgabe gesetzt, durch Zusammenfassungen über die wissenschaftliche Literatur in den Bereichen Astronomie, Astrophysik und benachbarter Forschungsfelder weltweit zu berichten. Ziel war die Auflistung aller Originalveröffentlichungen dieser Gebiete und ihre Erschließung über Stichworte und kurze Zusammenfassungen.

Sie hat die Zeitschrift Astronomischer Jahresbericht der Jahre 1899 bis 1968 abgelöst. AAA wurde durch das Astronomische Rechen-Institut Heidelberg veröffentlicht und produziert, seit 1988 in Zusammenarbeit mit dem Fachinformationszentrum Karlsruhe und seit 1995 mit der Institution of Electrical Engineers (IEE). AAA wurden unter Federführung der Internationalen Astronomischen Union aufbereitet.

Heute ist die Aufgabe von AAA für die Erschließung der Fachliteratur auf Datenbasen wie das Astrophysics Data System übergegangen.

Weblinks
 Astronomical bibliography

Astronomische Zeitschrift
Englischsprachige Halbjahreszeitschrift
Ersterscheinung 1969
Erscheinen eingestellt 2000
Antiquarische Zeitschrift (Deutschland)


text:
La fontana di piazza Pola (piazza dei Ciechi fino al 1883) è una fontana di Treviso che si trova nell'omonima piazza, rivolta verso via Paris Bordone.

Storia
La sistemazione della fontana fu voluta quasi a furor di popolo all'inizio del '900: dopo i primi solleciti apparsi nella Gazzetta di Treviso nel numero 16-17 gennaio 1903 e la notizia dell'applicazione del fanale sulla fontana a getto continuo ad imitazione di quelli già esistenti in diversi punti della città, lo stesso foglio annuncia nel numero 8-9 marzo: La nuova fontana. Nuova per modo di dire, poiché l'acqua zampilla chiara e limpida già da parecchio tempo nel  centro del rinnovato ma non ancora completo piazzale Pola. Ieri fu scoperta la modesta colonnina in marmo, troppo modesta forse ma non impropria alla località, sostenente un fanale che speriamo non servirà alla sola apparenza. In primavera il piazzale verrà ultimato e si spera che verranno collocate all'intorno alcune panchine, veramente indispensabili .

Descrizione
La fontana è costituita da un basamento ottagonale in pietra d'Istria ornato su quattro lati da eleganti volute.

Su un lato un mascherone in ghisa con orecchie appuntite,  chioma e barba scarmigliate, bocca aperta e guance gonfie (simbolo allegorico del bene e del male) eroga dalla bocca acqua a getto continuo.
Sopra di esso è riportata la data 1903.

Sul retro della fontana si trova una targa dedicata ai Trevigiani e ai loro parenti che durante la fine della II Guerra Mondiale sono stati vittime delle foibe.

Note

Bibliografia
AA. VV. Testi di Michela De Poli, Fontane nel centro storico, Rotary Club Treviso, 1997.

Pola


text:
Koleje Mazowieckie (identyfikator literowy – KMKOL) – spółka pasażerskich przewozów kolejowych utworzona wspólnie przez samorząd województwa mazowieckiego oraz Przewozy Regionalne Sp. z o.o. (obecnie bez udziałów), w drodze wydzielenia z tejże spółki jej dotychczasowego mazowieckiego zakładu. Spółka jest członkiem Związku Pracodawców Kolejowych.

Historia
29 lipca 2004 Koleje Mazowieckie powstały jako spółka samorządu województwa (51% udziałów) i PKP Przewozów Regionalnych (49% udziałów). 1 stycznia 2005 przewoźnik rozpoczął działalność przewozową.

Samorząd województwa dzierżawił tabor od PKP. Później PKP Przewozy Regionalne sprzedały samorządowi swoje udziały pozostawiając sobie 5%. W listopadzie 2007 samorząd województwa zdecydował się wykupić od PKP PR resztę udziałów oraz tabor – 184 sztuki elektrycznych zespołów trakcyjnych. Od 2008 Koleje Mazowieckie są w 100% własnością samorządu województwa mazowieckiego.

Zarząd spółki mieści się w budynku przylegającym do hali podmiejskiej dworca PKP Warszawa Wschodnia, przy ul. Lubelskiej 26. W 2015 roku zakupiono pięciopiętrową siedzibę na Powiślu, przy ulicy Solec 57. W połowie 2015 roku rozpoczęto jej remont – koszt inwestycji wyniósł 12,1 mln złotych. Pierwotnie remont miał zakończyć się w listopadzie 2016, jednakże z powodu zerwania umowy z wykonawcą i problemami ze znalezieniem nowego inwestycja nie została ukończona. Nie zapadła jeszcze decyzja, czy pomieszczenia w biurowcu na Lubelskiej 26 nadal będą użytkowane – w 2021 roku KM próbowało sprzedać budynek, jednakże nikt nie zgłosił się do przetargu.

Działalność

Przewozy
W 2019 Koleje Mazowieckie przewiozły łącznie 62,1 mln pasażerów, wykonując pracę eksploatacyjną liczącą 17,8 miliona pociągokilometrów – będąc w pierwszej trójce przewoźników w obu tych kategoriach.

Bilety

Koleje Mazowieckie prowadzą sprzedaż biletów jednorazowych i okresowych odcinkowych (tygodniowych, dwutygodniowych, miesięcznych, kwartalnych – imiennych i na okaziciela):
 normalnych
 ulgowych
 z ulgą ustawową – 37%, 49%, 51%, 78%, 95%, 100%
 z ulgą handlową – 15%, 33%, 35%, 50%
Ulgi handlowe dotyczą ofert:
 Tam i z powrotem
 Wycieczkowe
 Rodzinne
 KM-35 (dawne KM-26)
 Przejazdy na podstawie legitymacji seniora

Inne bilety:
 Bilety strefowe (w aglomeracji warszawskiej) – czasowe i okresowe
 Bilety abonamentowe
 Bilety dobowe i trzydniowe sieciowe

Oferty specjalne (specjalna taryfa biletowa) obowiązują na odcinkach:
 Warszawa Zachodnia – Otwock
 Radom – Pionki
 Radom – Drzewica

Łatwo przenośny bagaż nieutrudniający przejścia, rower lub psa można przewieźć bezpłatnie.

Bilet należy nabyć w kasie biletowej na stacji lub u kierownika pociągu (gdy na stacji nie ma czynnej kasy biletowej – bez dodatkowych opłat, gdy na stacji jest czynna kasa biletowa – z dodatkową opłatą).

Cena biletu zależy od liczby kilometrów trasy przejazdu.

W KM obowiązuje 27 stref kilometrowych.

Bilety strefowe
 Bilet I strefy pozwala na poruszanie się pociągami KM po Warszawie.
 Bilet II strefy pozwala na poruszanie się na obszarze sieci pomiędzy przystankami/stacjami: Legionowo Przystanek, Nieporęt, Wołomin Słoneczna, Zielonka Bankowa, Halinów, Śródborów, Piaseczno, Pruszków i Ożarów Mazowiecki. W miejscowościach: Pruszków, Piastów, Sulejówek, Ożarów Mazowiecki, Płochocin, Legionowo, Chotomów, Michałów-Reginów, Wieliszew, Nieporęt, Zielonka, Kobyłka, Wołomin, Zagościniec, Józefów, Otwock, Nowa Iwiczna, Piaseczno są honorowane bilety ZTM na II strefę.
 Bilet III strefy pozwala na poruszanie się na obszarze sieci pomiędzy przystankami/stacjami: Nowy Dwór Mazowiecki, Nieporęt, Tłuszcz, Mińsk Mazowiecki Anielina, Celestynów, Czachówek Południowy, Boża Wola, Góra Kalwaria, Grodzisk Mazowiecki.

Na bilety strefowe KM ważne są wszystkie zniżki ustawowe i promocje. Na bilety ZTM ważna jest zniżka 50%.

Obsługiwane połączenia

Trasy pociągów na ogół nie odpowiadają dokładnie poniższym odcinkom, lecz:
 łączą w sobie różne odcinki lub ich fragmenty
 stanowią tylko fragment odcinka

W Warszawie i okolicach

Pociągi Kolei Mazowieckich korzystają głównie z podmiejskiej linii średnicowej: Warszawa Zachodnia – Warszawa Ochota – Warszawa Śródmieście – Warszawa Powiśle – Warszawa Stadion – Warszawa Wschodnia.

Istnieją jednak 3 inne warianty:
 przez Dworzec Centralny
 przez Dworzec Gdański – pociągi jadące ze stacji Legionowo
 do położonej na Pradze stacji Warszawa Wileńska – pociągi ze stacji Zielonka (z kierunku Wołomina)

Nieliczne pociągi kończą bieg na Dworcu Wschodnim, jadąc z kierunku wschodniego.

Jako komunikacja miejska
Posiadacze biletów okresowych ZTM (dobowych, 30-, 90-dniowych oraz weekendowych) mogą korzystać z pociągów KM na obszarze miasta ograniczonym stacjami:

 Warszawa Wola Grzybowska (1 strefa) / Sulejówek Miłosna (2 strefa)
 Warszawa Falenica (1 strefa) / Otwock Śródborów (2 strefa)
 Warszawa Jeziorki (1 strefa) / Zalesie Górne (2 strefa)
 Warszawa Ursus-Niedźwiadek (1 strefa) / Pruszków (2 strefa)
 Warszawa Gołąbki (1 strefa) / Płochocin (2 strefa)
 Warszawa Choszczówka (1 strefa) / Legionowo Przystanek i Legionowo Piaski (2 strefa)
 Warszawa Zacisze Wilno (1 strefa) / Zagościniec (2 strefa)

Wizualizację zasięgu wspólnego biletu można znaleźć na stronach WTP.

Wspólny bilet obowiązywał na terenie Warszawy i na odcinku Warszawa Wileńska – Ząbki od 1 stycznia 2007. Od 15 listopada 2008 oferta ta została rozszerzona do stacji Pruszków i Sulejówek-Miłosna (konieczne jest posiadanie warszawskiego biletu obowiązującego w 2 strefie), a 1 stycznia 2009 oferta została rozszerzona o kolejne gminy podwarszawskie zyskując miano biletu aglomeracyjnego.

Do 1 stycznia 2012 r. spółka obsługiwała połączenia kolejowe linii S9 zlecone przez ZTM na trasie Legionowo – Warszawa Gdańska. W tym celu spółka wypożyczyła od Przewozów Regionalnych składy EZT. Składy te w odróżnieniu od standardowych barw identyfikacyjnych KM były pomalowane w bordowo-srebrne barwy PR z doklejonymi oznaczeniami linii S9. Następnie KM zapewniała dla tej linii własny tabor oklejony w warszawskie barwy systemu SKM (kremowy-żółty-czerwony).
Obecnie połączenia kolejowe S9 obsługuje spółka Szybka Kolej Miejska Sp. z o.o.

Na odcinku Warszawa Zachodnia – Warszawa Ochota – Warszawa Śródmieście – Warszawa Powiśle – Warszawa Stadion – Warszawa Wschodnia Koleje Mazowieckie wraz z Warszawską Szybką Koleją Miejską stanowią realną alternatywę dla planowanej linii metra (podobna częstotliwość kursowania pociągów).

R-L

Warszawa – Modlin (RL)

R-1

Warszawa – Skierniewice (R1)

R-2

Warszawa – Łuków (R2)

Siedlce – Czeremcha (R21)

R-3

Warszawa – Sochaczew (RE3)

Warszawa – Płock (R3)

Kutno – Sierpc (R31)

R-6

Warszawa – Czyżew (R6)

Warszawa – Czyżew (R60)

Warszawa Wileńska – Tłuszcz (RE60)

Tłuszcz – Ostrołęka (R61)

R-7

Warszawa – Dęblin (R7)

R-8

Warszawa – Skarżysko-Kamienna (R8)

Warszawa – Góra Kalwaria (R8)

Radom – Dęblin (R81)

Radom – Drzewica (R82)

R-9

Warszawa – Działdowo (R90)

Warszawa – Działdowo (R90)

Nasielsk – Sierpc (R91)

Tłuszcz – Sierpc (RE91)

Legionowo – Tłuszcz (R92)

Sierpc – Tłuszcz (RE92)

Ekspresy regionalne
Koleje Mazowieckie uruchamiają ekspresy regionalne na następujących trasach:

Ekspresy krajowe
Koleje Mazowieckie uruchamiają ekspresy krajowe na następujących trasach:

Tabor
Tabor Kolei Mazowieckich składa się głównie z elektrycznych zespołów trakcyjnych – używanych pozyskanych od innych przewoźników krajowych i państw bałkańskich oraz zmodernizowanych przez ZNTK "Mińsk Mazowiecki" i Newag, a także nowych dostarczonych przez Stadlera, Pesę i Newag. Ponadto przewoźnik eksploatuje pojazdy spalinowe – używane pozyskane z Niemiec oraz nowe wyprodukowane przez Pesę i Newag. Na stanie spółki są także lokomotywy elektryczne i wagony piętrowe Bombardiera i Pesy.

W 2016 Koleje Mazowieckie zrezygnowały z rozważanego od kilku lat przedłużenia o jeden człon jednostek Stadlera i Pesy oraz zdecydowały o zakupie nowych pojazdów. W 2017 spółka ogłosiła przetarg na dostawę w latach 2018–2022 nowych 71 EZT – 61 pięcio- i 10 dwuczłonowych. Koleje Mazowieckie wybrały ofertę Stadlera który zaoferował najnowszą wersję pojazdu typu Flirt. 17 stycznia 2018 podpisano umowę ramową

31 maja 2017 zakłady ZNTK "Mińsk Mazowiecki" ukończyły kontrakt na modernizację 39 sztuk EZT serii EN57, czym samym przewoźnik zakończył przebudowy tych pojazdów. Na lata 2017–2019 zaplanowano wycofanie z użytku i sprzedaż niezmodernizowanych jednostek tej serii. 20 października 2017 Koleje Mazowieckie ogłosiły postępowanie które ma na celu sprzedaż 15 sztuk EZT serii EN57.

Przewoźnik ma w swojej strukturze cztery Sekcje Napraw i Eksploatacji Taboru: Warszawa Grochów, Warszawa Ochota, Tłuszcz i Sochaczew. Wykonywane są w nich przeglądy taboru poziomów od P1 do P3. W 2017 Koleje Mazowieckie rozpoczęły projekt rozbudowy zaplecza w Sochaczewie i dostosowania go do przeprowadzania napraw P4. Ponadto istnieją plany budowy zaplecza w Radomiu do wykonywania przeglądów P1 i P2.

W maju 2021 spółka rozpoczęła złomowanie pierwszych pojazdów serii EN57, ponieważ nie było chętnych na ich kupno. Pierwszymi jednostkami które skasowano były jednostki o numerach: 1901, 1904, 1907, 1913 i 1914.

Elektryczne zespoły trakcyjne

Spalinowe zespoły trakcyjne i wagony silnikowe

Lokomotywy elektryczne

Wagony piętrowe

Tabor eksploatowany w przeszłości

Prezesi

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Kolejowe Mazowsze: Serwis o kolei na Mazowszu
 Z Biegiem Szyn – niezależny dwumiesięcznik poświęcony kolei na Mazowszu

Polscy przewoźnicy drogowi
Przewoźnicy kolejowi w Polsce
Transport kolejowy w województwie mazowieckim
Przedsiębiorstwa w Warszawie


text:
Pegomya argacra är en tvåvingeart som beskrevs av Fan 1982. Pegomya argacra ingår i släktet Pegomya och familjen blomsterflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Blomsterflugor
argacra


text:
Парусник тоас (лат. Papilio thoas) — дневная бабочка из семейства Парусники.

Описание
Размах крыльев 100—130 мм. Основной фон крыльев буро-чёрный, тёмный. По нему проходят ярко-жёлтые широкие полосы, а на нижних крыльях — также ряд жёлтых округлых пятен.

Ареал и время лёта
Северная Америка — США, Мексика, северные районы Южной Америки — Перу.

Время лёта в Северной Америке, в зависимости от участка ареала — с апреля по июль, в Южной Америке — на протяжении весенних и летних месяцев. Бабочки часто посещают цветы растений из родов Lantana, Caesalpinia and Bougainvillea, где питаются нектаром.

Кормовое растение гусеницы
Гусеницы питаются растения из рода Рутовые.

Подвиды
 Papilio thoas thoas Linnaeus, 1771.
 Papilio thoas autocles Rothschild & Jordan, 1906.
 Papilio thoas nealces Rothschild & Jordan, 1906.
 Papilio thoas melonius Rothschild & Jordan.
 Papilio thoas cyniras Ménétriés, 1857.
 Papilio thoas oviedo Gundlach, 1866.
 Papilio thoas thoantiades Burmeister.
 Papilio thoas brasiliensis Rothschild & Jordan, 1906.

Примечания

Хвостоносцы
Насекомые Южной Америки
Насекомые Центральной Америки
Животные, описанные в 1771 году


text:
Sezóna 1947/1948 byla 2. sezonou Sovětské ligy ledního hokeje. Mistrem se stal tým CDKA Moskva.

Spartak Kaunas sestoupil. Ze 2. ligy postoupil tým Dzeržinec Čeljabinsk.

Konečné pořadí

Sovětská liga ledního hokeje
Lední hokej v roce 1947
Lední hokej v roce 1948


text:
Questo è un elenco delle 21 ex strade statali presenti sul territorio del Piemonte, divenute nel 2001 strade regionali in seguito al decreto legislativo n. 112 del 1998, e divenute infine nel 2008 strade provinciali con la legge regionale Piemonte 6 agosto 2007 n. 18 (BUR 9/8/2007 n. 32) e la conseguente soppressione dell'ARES (Agenzia regionale strade) di cui facevano parte. Seguendo i DPCM del 21 novembre 2019, la parte più grande delle queste strade almeno parzialmente sono riclassificate come strade statali e tornate in gestione di ANAS.

SR 1 - SR 99
 Padana Inferiore — Dal 2021 è classificata come strada statale
 Padana Superiore — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale (senza il tratto nella provincia di Vercelli)
 del Colle di Tenda e di Valle Roja — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale (senza il tratto nel centro abitato di Torino)
 del Colle di Sestriere
 del Colle di Cadibona
 del Colle di Cadibona
 di Val Bormida — Dal 2021 è classificata come strada statale
 del Monferrato — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale
 dei Giovi — Dal 2021 è classificata come strada statale

SR 100 - SR 199
 Biellese — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale
 Vercellese

SR 200 - SR 299
 della Lomellina — Dal 2021 è classificata come strada statale
 del Lago d'Orta — Dal 2021 è classificata come strada statale
 di Massazza — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale
 Panoramica Zegna — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale

SR 400 - SR 499
 di Pontestura
 di Moncalvo — Dal 2021 è classificata come strada statale
 Vigevanese — Dal 2021 è classificata come strada statale

SR 500 - SR 599
 di Macugnaga — Dal 2021 è classificata come strada statale
 dei Laghi di Avigliana — Dal 2021 parzialmente è classificata come strada statale

Classificazione da parte delle province
Le classificazioni di seguito riportate sono reperite o dalla segnaletica effettivamente installata o da elenchi presenti nei siti web delle province. In quest'ultimo caso la segnaletica potrebbe essere non aggiornata o diversa da quanto riportato nei siti web delle province.

Nella Città metropolitana di Torino le ex strade statali trasferite dal demanio regionale a quello provinciale sono state classificate come strade di I categoria e quindi come SSP (ad es. SSP 24) e non come SR. La provincia di Cuneo ha mantenuto la numerazione delle strade statali cambiando la sigla in SP, tuttavia per alcune strade ha aggiunto una cifra poiché la numerazione era già usata per altre strade provinciali mentre solo 3 strade, pur gestite dalla omonima provincia, sono indicate dalla sigla SR, infine due strade ex statali indicate in origine come dir e bis sono state indicate da un nuovo numero progressivo e dalla sigla SP. La provincia di Alessandria ha mantenuto la numerazione delle ex strade statali cambiando la sigla in SP, tuttavia alcune di esse hanno perso il suffisso dir o var. La provincia di Novara e la provincia del Verbano Cusio Ossola hanno mantenuto la numerazione cambiandone solo la sigla in SP e, solo in alcuni casi, è stata cambiata totalmente la denominazione originaria. In provincia di Vercelli le ex statali hanno mantenuto la numerazione e hanno preso la sigla SP. Nei due casi di conflitto con numerazioni esistenti (SP 11 e SP 31) le vecchie provinciali 11 e 31 hanno assunto una nuova numerazione.
Non è nota la classificazione delle ex statali nella provincia di Asti e nella provincia di Biella.

Note

Voci correlate
 Strada
 Strada provinciale
 Strada regionale
 Strade statali in Italia
 Regione Piemonte

Elenchi di strade regionali
Piemonte
Strade del Piemonte


text:
Osinskij rajon
 Osinskij rajon, rajon dell'Oblast' di Irkutsk
 Osinskij rajon, rajon del Territorio di Perm'


text:
Setrawa tahsil is located in Jodhpur. It dates back to 14th century.  Jodha, the founder of Jodhpur has roots from Setrawa. panchayat village in Setrawa Tehsil, Jodhpur District, Rajasthan, western India. It is known for its Warriors and it is a nursery for the Indian Army and the BSF.

There are three villages in the Setrawa gram panchayat: Setrawa, Khanori and jaitsar .

Geography
National Highway 114 and mega highway passes through Setrawa. The village is at an elevation of 273 m above mean sea level.

Demographics
In the 2001 India census, the village of Setrawa reported 3,219 inhabitants with 1,788 (55.5%) being male and 1,431 (44.5%) being female, for a gender ratio of 800 females per thousand males.

References

External links

Villages in Jodhpur district


text:
The 1935 Memorial Cup final was the 17th junior ice hockey championship of the Canadian Amateur Hockey Association (CAHA). The George Richardson Memorial Trophy champions Sudbury Cub Wolves of the Northern Ontario Hockey Association in Eastern Canada competed against the Abbott Cup champions Winnipeg Monarchs of the Manitoba Junior Hockey League in Western Canada. In a best-of-three series, held at Shea's Amphitheatre in Winnipeg, Manitoba, Winnipeg won their 1st Memorial Cup, defeating  Sudbury 2 games to 1.

The Ontario Hockey Association was late in deciding its champion due to the use of an ineligible player by the Oshawa Generals. CAHA president E. A. Gilroy stated the matter would be dealt with at the next general meeting to avoid a repeat, as it was unfair to teams in Western Canada to sit idle waiting to play an Eastern Canada team.

In Game 2, three of the seven Sudbury goals came on power plays in the final two minutes. By the last 15 seconds, the Monarchs had only their goalie and a defenceman left, unpenalized, on the ice, and very nearly just their goalie. An unlimited number of players could be penalized at once according to the rules of the day. The displeased Winnipeg crowd bombarded the rink with programs and peanut shells.

The Monarchs were invited by Cecil Duncan to play a tour in the United Kingdom to coincide with the Canada men's national ice hockey team tour of Europe in advance of ice hockey at the 1936 Winter Olympics.

Scores
Game 1: Winnipeg 7-6 Sudbury
Game 2: Sudbury 7-2 Winnipeg
Game 3: Winnipeg 4-1 Sudbury

Winning roster
Ken Barker, Pete Belanger, Jack Boyd, Wilf Field, Paul Gauthier, Burr Keenan, Joe Krol, Romeo Martel, Ike Prokaski, Paul Rheault, Fred White.  Coach: Harry Neil

References

External links
 Memorial Cup
 Canadian Hockey League

1934–35 in Canadian ice hockey
Memorial Cup tournaments
Ice hockey in Winnipeg


text:
Na eletrodinâmica quântica, a função de vértice descreve o acoplamento entre um fóton e um elétron além da ordem principal da teoria das perturbações. Em particular, é a função de correlação irredutível de uma partícula envolvendo o férmion , o antifermion  e o potencial vetorial A.

Definição

A função de vértice  pode ser definida em termos de uma derivada funcional da ação efetiva Seff as

A contribuição dominante (e clássica) para  é a matriz gama ,  o que explica a escolha da letra. A função de vértice é restringida pelas simetrias da eletrodinâmica quântica — Invariância de Lorentz; invariância de calibre ou transversalidade do fóton, conforme expresso pela identidade de Ward; e invariância sob paridade - para assumir a seguinte forma:

onde ,  é o quadrimomento de entrada do fóton externo (no lado direito da figura), e F1(q2) e F2(q2) são fatores de forma que dependem apenas da transferência de momento q2.  No nível da árvore (ou ordem inicial), F1(q2) = 1 e F2(q2) = 0.  Além da ordem inicial, as correções para F1(0) são exatamente cancelados pela renormalização da intensidade do campo. O fator de forma F2(0) corresponde ao momento magnético anômalo a do férmion, definido em termos do fator g de Landé como:

Teoria quântica de campos
Freeman Dyson


text:
Kidd ist ein englischer Familienname.

Namensträger

Künstlername
 Kidd (* 1996), deutscher Rapper, siehe Sierra Kidd
 KiddBlizz (* 1977), deutscher Graffitikünstler, siehe KiddBlizz

Familienname
 Alexander Kidd, britischer Tauzieher
 Benjamin Kidd (1858–1916), britischer Soziologe
 Bill Kidd (* 1956), schottischer Politiker
 Billy Kidd (* 1943), US-amerikanischer Skirennläufer
 Brian Kidd (* 1949), englischer Fußballspieler und -trainer
 Bruce Kidd (* 1943), kanadischer Leichtathlet und Sporthistoriker
 Carol Kidd (* 1945), britische Jazzsängerin
 Chip Kidd (* 1964), US-amerikanischer Illustrator und Autor
 Delena Kidd (* 1935), britische Schauspielerin
 Dudley Arthur Kidd (1863–1921), britischer Physiker
 Facundo Kidd (* 1997), uruguayischer Fußballspieler
 Ian G. Kidd (1922–2011), britischer Altphilologe und Philosophiehistoriker
 Isaac C. Kidd (1884–1941), US-amerikanischer Admiral

 James Hutton Kidd (1877–1945), neuseeländischer Obstbauer und -züchter
 Jason Kidd (* 1973), US-amerikanischer Basketballspieler
 Jodie Kidd (* 1978), britische Schauspielerin
 John Kidd (1775–1851), englischer Mediziner, Chemiker und Geologe
 John Thomas Kidd (1868–1950), kanadischer Geistlicher, Bischof von London (Ontario)
 Johnny Kidd (1935–1966), britischer Rocksänger, siehe Johnny Kidd & the Pirates
 Juanita Kidd Stout (1919–1998), US-amerikanische Richterin
 Lena Kidd (1924–2003), britische Jazzmusikerin
 Max Kidd (* 1982), deutscher Schauspieler, siehe Max Kupfer (Schauspieler)
 Michael Kidd (1915–2007), US-amerikanischer Choreograf
 Michael Kidd-Gilchrist (* 1993), US-amerikanischer Basketballspieler
 Nicholas Kidd (* 1981), australischer Badmintonspieler
 Ronald Kidd (1889–1942), britischer Bürgerrechtler
 Sue Monk Kidd (* 1948), US-amerikanische Schriftstellerin

 Trevor Kidd (* 1972), kanadischer Eishockeyspieler
 Tyson Kidd (* 1980), US-amerikanischer Wrestler

Fiktive Figuren
 Alex Kidd, die Hauptfigur einer Computerspielreihe
 Joe Kidd, Originaltitel des US-amerikanischen Spielfilms Sinola (1972)

Weblinks
 Kidd bei forebears.io

Familienname
Englischer Personenname


text:
Nikko Cordial Corporation    was the holding company for Nikko Cordial Securities, Japan's third largest brokerage until 2008, when Nikko Cordial Corporation became a wholly owned subsidiary of Citigroup; upon completion of share exchange, it merged with Citigroup Japan Holdings Ltd. to form Nikko Citi Holdings Inc., before changing its name to Citigroup Japan Holdings Corp. in 2009.

Nikko Cordial sued three of its former executives for fraud, including former Chief executive officer Junichi Arimura, for ¥3.4 billion. Nikko Cordial's profits decreased by 32.9% following the scandal. The lawsuit was settled by Citigroup in June 2009.

In 2007 Citigroup acquired a majority of shareholders in Nikko Cordial for $7.7 billion. In October 2009, all of the operations of Nikko Cordial Securities and certain businesses of Nikko Citigroup, such as the domestic stock and bond underwriting business among others, were sold to Sumitomo Mitsui Banking Corporation. Nikko Cordial was being reorganized into a new subsidiary company, SMBC Nikko Securities Inc., in April 2011.

Nikko Cordial subsidiaries

 Monex - Retail securities firm
 Nikko Citigroup - Joint venture with Citigroup involved in investment banking, trading and research.
 Nikko Cordial Securities - Retail and corporate securities firm

References

External links
 Nikko Cordial Corporation

Financial services companies of Japan


text:
Agnieszka Łopacka (ur. 8 października 1973) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi. Od 1996 r. aktorka Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie.

Role teatralne
 Pannonica Rothschild – Pannonica, reż. Paweł Szumiec, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Troll Wrzeszczek, Lilia – Królowa śniegu, reż. Magdalena Piekorz, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Pani Foxhill – Nagle, zeszłego lata, reż. Krzysztof Knurek, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Tancerka – Czyż nie dobija się koni?, reż. Magdalena Piekorz, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Barbara Smith – Mayday, reż. Wojciech Pokora, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Rachela – Wesele, Stanisław Wyspiański, reż. Adam Hanuszkiewicz, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Madame Volange – Niebezpieczne związki, reż. Ingmar Villqist, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie
 Góralka – Na szkle malowane, reż. Krystyna Janda, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie

Filmografia

Filmy
 1997: Kochaj i rób co chcesz jako kelnerka
 1997: Darmozjad polski jako Rosjanka, siostra Eryka
 1997: 100 kilometrów Peryferii (etiuda szkolna) jako Aga

Seriale telewizyjne
 2016–2021: Na dobre i na złe jako Sędzia Marchwicka
 2020: Ojciec Mateusz jako Laura Gęsicka
 2015: Mąż czy nie mąż jako klientka
 2015: Na Wspólnej jako wychowawczyni
 2014: Klan jako Boczarska
 2008–2010: Barwy szczęścia jako Beata

Przypisy

Linki zewnętrzne

Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi
Aktorki związane z Częstochową
Polskie aktorki filmowe
Polskie aktorki teatralne
Polskie aktorki telewizyjne
Urodzeni w 1973


text:
__БЕЗКН__

906 Repsolda је астероид главног астероидног појаса са средњом удаљеношћу од Сунца која износи 2,894 астрономских јединица (АЈ).
Апсолутна магнитуда астероида је 9,5 а геометријски албедо 0,084.

Види још
Астероид
Астероидни појас

Спољашње везе

-{JPL}- страница за динамику соларног система
Орбитални елементи астероида са орбитом блиском Земљи
Астероиди и мале планете, универзитет Харвард
-{JPL}- подаци о астероиду

Астероиди главног астероидног појаса


text:
The Sibley-Monroe checklist is a list of bird species based on a study conducted by Charles Sibley and Burt Monroe. It drew on extensive DNA-DNA hybridisation studies to reassess the relationships between modern birds. It was considered a landmark in ornithology on its release. The Sibley-Monroe assignment of individual species to families, and of families to orders remains controversial. Critics maintain that while it marks a great leap forward so far as the evidence from DNA-DNA hybridisation goes, it pays insufficient attention to other forms of evidence, both molecular and on a larger scale. There is no true consensus, but the broad middle-ground position is that the Sibley-Monroe classification, overall, is "about 80% correct". Research and debate concerning bird classification continue. There are 9994 species on the checklist.

See also

Sibley–Ahlquist taxonomy of birds

References

Ornithological checklists


text:
Carriera

Club

Nazionale
È stato convocato per la Coppa d'Africa 2015, competizione in cui sbagliò il rigore decisivo nella finale della manifestazione, consegnando così la vittoria alla .

Statistiche

Cronologia presenze e reti in nazionale

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Calciatori della Nazionale ghanese


text:
Emil Kamberov (; born 7 April 1996) is a Bulgarian footballer, who plays as midfielder.

Career

Emil Kamberov spent a couple of short spells on loan at POFC Rakovski and FC Lokomotiv Gorna Oryahovitsa.

On 30 June 2015, Kamberov won the Bulgarian U19 cup with Botev Plovdiv and scored a goal in the final game against Lokomotiv Sofia.

On 7 January 2016, Kamberov returned to Botev Plovdiv. On 23 January he scored a goal during the 4-1 win in a friendly game over ACS Poli Timișoara.

On 16 April 2016, Kamberov made his A Group debut. He came on as a substitute during the 2-2 home draw against Montana. On 23 April he came on as a substitute again during the 2-2 draw with PFC Pirin Blagoevgrad.

References

External links

1996 births
Living people
Bulgarian footballers
Botev Plovdiv players
FC Lokomotiv Gorna Oryahovitsa players
FC Oborishte players
First Professional Football League (Bulgaria) players
Footballers from Plovdiv
Association football midfielders


text:
Libri
Harry Potter e i Doni della Morte

Film
 Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 1
 Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 2

Colonne sonore
 Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 1
 Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 2

Videogiochi
Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 1
Harry Potter e i Doni della Morte - Parte 2


text:
Ringicula propinquans is een slakkensoort uit de familie van de Ringiculidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1844 door Hinds.

Ringiculidae


text:
Toto je seznam řek v Chorvatsku (chorvatsky řeka ).

Tabulka řek
Zde jsou uvedeny všechny chorvatské řeky delší než 40 km.

Zde je abecední seznam větších chorvatských řek:

Poznámky

Reference

Externí odkazy

Chorvatsko
Chorvatsko
Chorvatsko
Chorvatské seznamy
Zeměpisné rekordy


text:
De Militia Immaculatæ (MI) of Missie van de Onbevlekte, ook wel "ridders van de Onbevlekte" genoemd, is een rooms-katholiek genootschap en evangelisatiebeweging gesticht in 1917 door de Duits-Poolse franciscaner pater Maximiliaan Kolbe in Rome. De MI werd in januari 1922 door paus Pius XI officieel goedgekeurd en is sindsdien wereldwijd actief.

De ridders ofwel leden van de Militia Immaculatæ zetten zich bijzonder in voor de bekering van de zowel individuele personen als de maatschappij tot het rooms-katholicisme. Daarbij worden de MI-leden bij hun intrede bijzonder toegewijd aan Maria Onbevlekte Ontvangenis. En zetten zich daarmee in voor de doelen en activiteiten van de MI zoals het verspreiden van de Wonderdadige medaille, lectuur, apostolaat en in sommige gevallen het creëren van alternatieve media.

De Militia Immaculatæ verzet zich in navolging van pater Kolbe tegen de invloeden van de vrijmetselarij, het communisme, het zionisme en het kapitalisme. Het genootschap ziet zichzelf als een ridderorde die de strijd aan gaat met het ongeloof en het kwaad overeenkomstig met de boodschap van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima. Daarmee wordt getracht satan, alle ketterijen en dwaalleren te verslaan met als doel de bekering van de gehele mensheid en alle zondaars.

Na de vernieuwingen van het Tweede Vaticaans Concilie werd de Militia Immaculatæ drastisch hervormd. Zo werd de naam van de Militia Immaculatæ vervangen door "Missie van de Onbevlekte". Daarnaast werden de statuten van de MI gewijzigd, zodat de waardigheid van de mens meer centraal staat dan de bekering. Ook werd het specifieke gebed voor de bekering van de vrijmetselaars weggelaten.

Graden
De leden van Militia Immaculatæ worden toegewijd in drie graden, van hoog naar laag:

 3e-graadsridder - Geestelijken die geheel tot de doelen van de MI zijn toewijd
 2e-graadsridder - Leden van georganiseerde groepen die tot de doelen van de MI zijn toegewijd, zoals organisaties, verenigingen, stichtingen, jeugdbewegingen, parochies, kloosterorden of congregaties.
 1e-graadsridder - Leden (veelal leken) die individueel tot de doelen van de MI zijn toegewijd.
De Militia Immaculatæ heeft wel een centrale internationale directie maar de aan haar toegewijde leden en organisaties zijn vrij om een eigen invulling te geven, binnen de richtlijnen en de statuten, om de beoogde doelen van de MI te bereiken.

Schietgebed
Iedere ridder van de Immaculatæ is verplicht de wonderdadige medaille te dragen en eenmaal per dag het schietgebed van de MI te bidden:

"O Maria, zonder zonde ontvangen, bidt voor ons, die onze toevlucht tot U nemen, en voor allen die hun toevlucht niet tot U nemen, in het bijzonder de vrijmetselaars en allen die U zijn toevertrouwd."

Militia Immaculatæ van de traditionele observantie
In 2000 werd de Militia Immaculatæ van de traditionele observantie opgericht binnen de Priesterbroederschap Sint Pius X (FSSPX) met toestemming van toenmalig generaal-overste bisschop Bernard Fellay. De Militia Immaculatæ van de traditionele observantie is volledig met de oorspronkelijke statuten en doelen van de Militia Immaculatæ opgericht zoals die door de stichter, pater Maximiliaan Kolbe, zijn vastgelegd. Daarbij verzet de MI volgens de traditionele observantie zich ook, naast de vrijmetselarij, het communisme, het zionisme en het liberalisme, tegen het modernisme binnen de katholieke kerk. Ook wordt de islam, het feminisme, lgbt-rechten en de seksuele revolutie door de MI bekritiseerd en bestreden.

In 2017 telde de Militia Immaculatæ van de traditionele observantie wereldwijd 100.000 ridders.

De "Militia Immaculatæ van de traditionele observantie" van de FSSPX staat volledig los van de na-conciliaire "Missie van de Onbevlekte", de hervormde Militia Immaculatæ in de reguliere katholieke kerk. Het gaat hierbij om twee verschillende organisaties.

Externe link
 Website van de Militia Immaculatæ van de traditionele observantie

Franciscanen
Gemeenschap van leken in de Rooms-Katholieke Kerk


text:
The 2010–11 Liga Bet season saw Maccabi Sektzia Ma'alot-Tarshiha (champions of the North A division), Maccabi Daliyat al-Karmel (champions of the North B division), Beitar Kfar Saba (champions of the South A division) and Hapoel Katamon Jerusalem (champions of the South B division) winning the title and promotion to Liga Alef.

The clubs ranked 2nd to 5th in each division entered a promotion play-off, at the end of which, in the North section F.C. Givat Olga won against Ironi Sayid Umm al-Fahm from Liga Alef North and, while in the South section, Ortodoxim Lod won against Hapoel Nahlat Yehuda from Liga Alef South. Both club were promoted to Liga Alef.

At the bottom, Hapoel Oranit (from South A division) finished bottom of its division and was automatically relegated to Liga Gimel. Maccabi Kafr Sumei (from North A division), Bnei Jisr az-Zarqa (from North B division) and Ironi Ramla (from South B division) were expelled from the league during the season and had their results nullified.

The clubs ranked 12th to 15th in each division entered a relegation play-off, at the end of which Hapoel Nahariya (from North A division), Hapoel Ar'ara (from North B division), Beitar Petah Tikva (from South A division) and Beitar Giv'at Ze'ev (from South B division) dropped to Liga Gimel as well.

North A Division

Maccabi Kafr Sumei was dismissed from the league and its results were nullified.

North B Division

Bnei Jisr az-Zarqa was dismissed from the league and its results were nullified.

South A Division

South B Division

Ironi Ramla was dismissed from the league and its results were nullified.

Promotion play-offs

North divisions

North A division

Semi-finals

Bnei Kabul and F.C. Ahva Kafr Manda advanced to the North A division promotion play-offs final.

Final

Bnei Kabul advanced to the North regional final.

North B division

Semi-finals

F.C. Givat Olga and Hapoel Migdal HaEmek advanced to the North B division promotion play-offs final.

Final

F.C. Givat Olga advanced to the North regional final.

North Regional final

F.C. Givat Olga advanced to the promotion play-off match against Ironi Sayid Umm al-Fahm from Liga Alef.

Promotion play-off Match

F.C. Givat Olga promoted to Liga Alef; Ironi Sayid Umm al-Fahm relegated to Liga Bet.

South divisions

South A division

Semi-finals

Hapoel Mahane Yehuda and F.C. Kafr Kasim advanced to the South A division promotion play-offs final.

Final

Hapoel Mahane Yehuda advanced to the South regional final.

South B division

Semi-finals

Maccabi Sha'arayim and Ortodoxim Lod advanced to the South B division promotion play-offs final.

Final

Ortodoxim Lod advanced to the South Regional final.

South Regional final

Ortodoxim Lod advanced to the promotion play-off match against Hapoel Nahlat Yehuda from Liga Alef.

Promotion play-off Match

Ortodoxim Lod promoted to Liga Alef; Hapoel Nahlat Yehuda relegated to Liga Bet.

Relegation play-offs

North A division

Semi-finals

Hapoel Bnei Jadeidi and Beitar Nahariya remained in Liga Bet. Ihud Bnei Majd al-Krum and Hapoel Nahariya qualified for the North A division relegation play-off final.

Final

Ihud Bnei Majd al-Krum remained in Liga Bet. Hapoel Nahariya relegated to Liga Gimel.

North B division

Semi-finals

Hapoel Iksal and Maccabi Or Akiva remained in Liga Bet. Maccabi Tirat HaCarmel and Hapoel Ar'ara qualified for the North B division relegation play-off final.

Final

Maccabi Tirat HaCarmel remained in Liga Bet. Hapoel Ar'ara relegated to Liga Gimel.

South A division

Semi-finals

Shikun Vatikim Ramat Gan and Hapoel Pardesiya remained in Liga Bet. Beitar Petah Tikva and Beitar Ramat Gan qualified for the South A division relegation play-off final.

Final

Beitar Ramat Gan remained in Liga Bet. Beitar Petah Tikva relegated to Liga Gimel.

South B division

Semi-finals

Hapoel Mevaseret Zion and F.C. Kiryat Gat remained in Liga Bet. F.C. Dimona and Beitar Giv'at Zeev qualified for the South B division relegation play-off final.

Final

F.C. Dimona remained in Liga Bet. Beitar Giv'at Zeev relegated to Liga Gimel.

References
 The Israel Football Association
 The Israel Football Association
 The Israel Football Association
 The Israel Football Association

Liga Bet seasons
4
Israel


text:
Röj-en-mina är en kampanj som drivs av FN-förbunden i USA, Kanada och Storbritannien. I Sverige lanserades kampanjen år 2002 av Svenska FN-förbundet. Kampanjen har tre övergripande målsättningar. Dessa är enligt kampanjesidan att:

Minröjning är dock både farligt, tidskrävande och dyrt och ett minfält kostar mellan 250 000 och 400 000 kr att röja beroende på vilken typ av minfält det är, storleken på området såväl som svårigheter med att röja i området. Då röjning frigör odlingsbar mark, vägar såväl som andra viktiga samhällsfunktioner samt räddar många liv och möjliggör för flyktingar att återvända är det dock i slutändan ett mycket lönsamt projekt.

Tack vare att Fonden för en bättre värld (BWF) stödjer projektet och täcker dess administrativa kostnader går 100 % av de insamlade pengarna verkligen till minröjning.

Minröjningsarbet med stöd från kampanjen genomförs för närvarande i sju länder: Afghanistan, Bosnien-Hercegovina, Kambodja, Kroatien, Moçambique och Vietnam.

Källor
Officiell webbplats

Fotnoter

Kampanjer