text:
Slap Shot 2: Breaking the Ice is a 2002 sports comedy film directed by Steve Boyum and starring Stephen Baldwin and Gary Busey. The direct-to-video film is the sequel to the 1977 film Slap Shot.

Plot

25 years after the events of the first film, the Charlestown Chiefs are still languishing in Pennsylvania. Sean Linden, a former NHL player whose name has been disgraced for betting on games, has replaced Reggie Dunlop as the main protagonist — initially a player-coach, just like Dunlop, Linden also serves as the team's captain. The Chiefs struggle both on and off the ice, and violence remains their hallmark as Sean does not try to control the fighting trio of the Hanson Brothers.

Following another disappointing season, the team is sold to a family entertainment corporation called Better America, run by an executive named Richmond Claremont. The Chiefs are then moved to Nebraska and renamed the "Super Chiefs," and are also given a new female coach. Sean and the rest of the players soon discover that Claremont intends to use the Super Chiefs as a team which loses in scripted games against a Harlem Globetrotters-type team called the Omaha IceBreakers, in an attempt by Claremont to make the game suitable for a family audience.

During their first rehearsal, a fight breaks out between the Super Chiefs and the IceBreakers, which results in the Hanson Brothers getting fired. After the fight, Claremont bribes a financially struggling Sean to change the team's attitude about losing games on purpose, and then he can leave on his own terms. Sean manages to convince everyone into supporting "fake games" for higher pay and better exposure, and he prepares to leave Nebraska after faking a shoulder injury. While at the airport, he watches a panel discussion on TV about how he and Claremont are an embarrassment to the game of hockey. Realizing his love for the game, Sean returns to the team, along with the Hanson Brothers, to play a real game against the IceBreakers as the Chiefs.

Finally back to their old ways, the Chiefs use their physical brutality and beat the IceBreakers on a last-second goal by Sean. A furious Claremont threatens to sue, but he learns the team was sold under his nose to the Hanson Brothers, who recently won the lottery. The movie ends with the Hanson Brothers announcing the team is returning to Charlestown and going back to their roots of playing "old-time hockey."

Reception
Rotten Tomatoes gives Slap Shot 2: Breaking the Ice a score of 0% based on 5 reviews.

References

External links
 The Official Slap Shot 2 Website

 The Official Home of the Hanson Bros.

2002 direct-to-video films
2002 films
American ice hockey films
2000s sports comedy films
Direct-to-video sequel films
Universal Pictures direct-to-video films
Films set in Nebraska
Films shot in Vancouver
Films directed by Steve Boyum
Films scored by John Frizzell (composer)
American sports comedy films
American direct-to-video films
2000s English-language films
2000s American films


text:
Pelecotheca is a genus of parasitic flies in the family Tachinidae. There are about eight described species in Pelecotheca.

Species
These eight species belong to the genus Pelecotheca:
 Pelecotheca biseta (Arnaud, 1963)
 Pelecotheca flavipes Thompson, 1968
 Pelecotheca macilenta (Wulp, 1890)
 Pelecotheca macra (Wulp, 1890)
 Pelecotheca panamensis Townsend, 1919
 Pelecotheca paulensis Townsend, 1929
 Pelecotheca sabroskyi (Arnaud, 1963)
 Pelecotheca trinidadensis Thompson, 1968

References

Further reading

Tachinidae
Articles created by Qbugbot

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
In den folgenden Tabellen werden die Tennisturniere des zweiten Quartals des ITF Women's Circuit 2018 dargestellt.

Turnierplan

April

Mai

Juni

Weblinks
 Offizielle Website

201804


text:
Ereignisse

Politik und Weltgeschehen

Heiliges Römisches Reich
 27. Januar: Walram von Jülich wird Erzbischof und Kurfürst von Köln als Nachfolger des am 5. Januar verstorbenen Heinrich II. von Virneburg.
 20. Mai: Im Zuge der gewaltsamen Auseinandersetzungen zwischen den Familien Müllenheim und Zorn in der Freien und Reichsstadt Straßburg wird der Stadtadel entmachtet und die Zünfte erlangen einen Sitz im Rat der Stadt.
 1. August: Erste Schlacht am Kremmer Damm
 23. August: Ludwig der Bayer schließt ein Bündnis mit Johann von Böhmen.
 Weihnachten: Im Kampf zwischen dem vom Domkapitel unterstützten Heinrich III. von Braunschweig-Lüneburg und Erich von Holstein-Schaumburg, dem Kandidaten von Papst Johannes XXII. um das Bistum und Hochstift Hildesheim, wird die in der Nähe der Stadt Hildesheim gelegene Dammstadt, eine Siedlung flandrischer Kaufleute, die sich auf die Seite Heinrichs gestellt hat, von Erichs Truppen erobert und völlig niedergebrannt. Der Großteil der Bevölkerung wird getötet, nur wenige können entkommen und finden auf dem Moritzberg Schutz.
 Entstehung und Wachstum der Alten Eidgenossenschaft: Der habsburgische Ort Luzern tritt der Schweizerischen Eidgenossenschaft bei, behält sich seine Verpflichtungen gegenüber dem Haus Habsburg jedoch ausdrücklich vor.

Skandinavien
 2. August: Nach dem Tod von Christoph II. kommt es zu einem Interregnum in Dänemark bis 1340. Christophs Gegenspieler Gerhard III., Herzog von Schleswig und Holstein, übernimmt die Macht in Jütland und Fünen, während das restliche Gebiet Christophs Halbbruder Johann dem Milden zufällt.
 18. Dezember: Mit Hilfe der Großbauern gelingt es König Magnus II. von Schweden, erste Maßnahmen gegen die Vorherrschaft der Aristokratie in seinem Land zu setzen: Er erlässt ein Gesetz, nach dem es verboten wird, Setesvein, zum Treueschwur verpflichtete Bedienstete, ohne Erlaubnis des Königs zu halten, bis jetzt ein Privileg des Adels.

Osteuropa und Kleinasien
 18. Juli: Die Schlacht von Rusokastro in der Nähe von Burgas zwischen dem Byzantinischen Reich unter Kaiser Andronikos III. und dem Bulgarischen Reich unter Zar Iwan Alexander endet mit einem klaren bulgarischen Sieg. Es ist die letzte größere Schlacht der Byzantinisch-bulgarischen Kriege vor dem Untergang des Byzantinischen und dem Niedergang des Zweiten Bulgarischen Reichs.
 Nach dem Tod von Andronikos III. folgt ihm sein achtjähriger Sohn Manuel II. als Kaiser und Großkomnene von Trapezunt. Seine Herrschaft findet unter der Bevölkerung jedoch nur wenig Rückhalt, da diese die Verbrechen seines Vaters, der zwei seiner drei Brüder hat töten lassen, noch in guter Erinnerung hat. Die mit Manuels Herrschaft unzufriedenen Kreise rufen Basileios, den einzigen noch lebenden Bruder des Andronikos, welcher sich 1330 seiner Ermordung durch die Flucht ins Exil nach Konstantinopel entzogen hat, nach Trapezunt zurück. Als er nur acht Monate nach dem Regierungsantritt Manuels in Trapezunt eintrifft, wird dieser abgesetzt und Basileios zu seinem Nachfolger ausgerufen. Manuel wird ins Kloster eingewiesen, wo er bereits im folgenden Jahr stirbt.

Schottland/England
 10./11. August: Die Schlacht von Dupplin Moor in Schottland zwischen den so genannten "Enterbten", einer von Edward Balliol geführten Gruppe von exilierten Engländern und Schotten, und Anhängern des schottischen Königs David II., Sohn von Robert the Bruce ist die erste Schlacht des Zweiten Schottischen Unabhängigkeitskrieges. Sie endet mit einem Sieg der "Enterbten".

Asien
 In Japan geht der Genkō-Krieg in seine entscheidende Phase.

Stadtrechte und urkundliche Ersterwähnungen
 Die Siedlung Łodzia, heute als Łódź die drittgrößte Stadt Polens, wird das erste Mal erwähnt.
 Ludwig der Bayer verleiht Birkenfeld die Stadtrechte.
 Erste urkundliche Erwähnung von Villarepos.

Wissenschaft und Technik
 Gründung der Universität Cahors durch Papst Johannes XXII. (siehe Liste der ältesten Universitäten)

Geboren

Geburtsdatum gesichert
 27. Mai: Ibn Chaldūn, islamischer Historiker und Politiker († 1406)
 8. Juni: Cangrande II. della Scala, Herr von Verona († 1359)
 16. Juni: Isabella de Coucy, englische Prinzessin († 1379)
 18. Juni: Johannes V., byzantinischer Kaiser († 1391)
 22. Juni: Bonaventura Badoardo de Peraga, Kardinal der Römischen Kirche († 1389)
 6. Juli: Elizabeth de Burgh, anglo-irische Adelige († 1363)
 14. Dezember: Friedrich der Strenge, Markgraf von Meißen und Landgraf von Thüringen († 1381)
 26. Dezember: Stephan, Prinz von Ungarn-Kroatien und Statthalter von Transsylvanien, Slawonien, Dalmatien und Kroatien († 1354)

Genaues Geburtsdatum unbekannt
 Oktober: Karl II., König von Navarra († 1387)
 Lachen Sönam Lodrö, Person des tibetischen Buddhismus († 1362)
 Muhammad VI., Emir von Granada († 1362)
 Al-Muzaffar Haddschi I., Sultan der Mamluken († 1347)
 Xu Da, chinesischer General († 1385)

Geboren um 1332
 Thomas Percy, Bischof von Norwich († 1369)

Gestorben

Todesdatum gesichert

 5. Januar: Heinrich II. von Virneburg, Erzbischof von Köln (* 1244 oder 1246)
 13. Februar: Andronikos II. Palaiologos, Kaiser des Byzantinischen Reichs (* 1259/1260)

 13. März: Theodoros Metochites, byzantinischer Diplomat, hoher Regierungsbeamter, Theologe, Philosoph, Historiker, Astronom, Dichter und Kunstmäzen (* 1270)
 16. April: Kyōgoku Tamekane, japanischer Dichter und Politiker (* 1254)

 13. Mai: Jesaias von Konstantinopel, Patriarch von Konstantinopel
 19. Mai: Friedrich IV., Burggraf von Nürnberg (* 1287)

 20. Juli: Thomas Randolph, schottischer Adeliger und Guardian of Scotland
 2. August: Christoph II., König von Dänemark (* 1276)
 6. August: Wilhelm XII., Graf von Auvergne
 11. August: Domhnall II., schottische Adeliger und Guardian of Scotland (* 1293)
 11. August: Thomas Randolph, schottischer Adeliger

 2. September: Toqa Timur, Kaiser der mongolischen Yuan-Dynastie in China (* 1304)
 25. Oktober: Hartung Münch, Bischof von Basel (* um 1265)

 14. Dezember: Irinchibal, Kaiser der mongolischen Yuan-Dynastie in China (* 1326)
 18. Dezember: Gerlach von Erbach, Bischof von Worms
 21. Dezember: Dietrich Wolfhauer, Bischof von Lavant

Genaues Todesdatum unbekannt

 vor dem 4. Mai: John Ross, englischer Geistlicher
 nach September: Agnes von Meißen, deutsche Adelige
 vor November: Dietrich Luf III., Graf von Hülchrath
 Andronikos III. Komnenos, Kaiser und Großkomnene von Trapezunt (* um 1310)
 Thomas de Furnivall, englischer Adeliger
 Gaddo Gaddi, florentinischer Maler (* 1260)
 Burkhard Werner von Ramstein, Bürgermeister von Basel

Gestorben um 1332

 1332 oder 1337: Mansa Musa, Herrscher des Mali-Reichs

Weblinks


text:
Leopold Ernst Kaufmann (auch Kauffmann; * 13. März 1821 in Bonn; † 27. Februar 1898 ebenda) war vom Mai 1850 bis März 1851 vertretungsweise Landrat im Landkreis Zell (Mosel) und von 1851 bis 1875 Oberbürgermeister von Bonn.

Leben
Er war Sohn des Beamten Franz Wilhelm August Nepomuk Kaufmann und seiner Frau Maria Josefine Maximiliane von Pelzer. Einer seiner Brüder war Alexander Kaufmann.

Er kam aus einer angesehenen Bonner Familie, deren Vorfahren in der Stadt und im Kölner Kurstaat wichtige Ämter bekleidet hatten. Als Kind bekam er Musikunterricht von Johanna Kinkel und wirkte in ihren Musikkränzchen mit. Während seines Studiums wurde er 1843 Mitglied der Burschenschaft Fridericia Bonn. Nach Abschluss eines Jurastudiums an der Bonner Universität war er zuerst als Regierungsbeschäftigter in Konstanz tätig. Darauf folgte eine Zeit als Landrat und kommissarischer Bürgermeister in Koblenz. Später war er Landrat des Kreises Zell an der Mosel und wurde schließlich im Oktober 1850 zum Bürgermeister von Bonn gewählt. Er trat das Amt im Mai 1851 an. 1859 erhielt er den Titel des Oberbürgermeisters. Das Amt hatte er bis 1875 inne. Er zeigte besonders viel Initiative zur Verschönerung der Stadt. Auf ihn geht die Sanierung der Rheinfront mit Bau der Rheinpromenade zurück. Er erwarb 1859 für die Stadt ein Theatergebäude und schaffte die Stelle eines besoldeten Musikdirektors. Er sorgte für den Bau der Kanalisation und die Pflasterung der Straßen.
Besondere Verdienste hat er sich um die Restaurierung des Bonner Münsters erworben.

Er war Mitglied des Preußischen Herrenhauses und Verfasser einiger kunsthistorischer Schriften. Seine Begegnungen mit dem jungen Martin Spahn hinterließen bei diesem einen nachhaltigen Eindruck.

Sein Grab befindet sich auf dem Bonner Alten Friedhof. Seit 1902 ist nach ihm im Ortsteil Endenich die Kaufmannstraße benannt.

Werke
 Bilder aus dem Rheinland: culturgeschichtliche Skizzen. Bachem, Köln 1884 ()

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 3: I–L. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0865-0, S. 71.
 Alfons Friderichs: Kaufmann, Leopold/1821–1898 in Persönlichkeiten des Kreises Cochem-Zell. Kliomedia, Trier 2004, ISBN 3-89890-084-3, S. 177.
 Josef Niesen: Bonner Personenlexikon. Bouvier, Bonn 2007, ISBN 978-3-416-03159-2.

Weblinks

Einzelnachweise

Oberbürgermeister (Bonn)
Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Autor
Kunsthistoriker
Preußischer Landrat (Kreis Zell (Mosel))
Jurist in der Kommunalverwaltung
Deutscher
Geboren 1821
Gestorben 1898
Mann


text:
Mychajło Ołeksijenko, ukr. Михайло Олексієнко (ur. 30 września 1986 we Lwowie) – ukraiński szachista, arcymistrz od 2005 roku.

Kariera szachowa
Wielokrotnie startował w finałach Ukrainy juniorów w różnych kategoriach wiekowych, medale zdobywając m.in. w latach 2004 i 2005 (oba brązowe, oba w kategorii do 20 lat) oraz 2002, w którym w grupie do 16 lat podzielił I-III miejsce (wspólnie z Igorem Smirnowem i Walerijem Awieskułowem). W 2002 r. wystąpił na mistrzostwach Europy juniorów do 16 lat, zajmując w Peñiscoli V miejsce.

Normy na tytuł arcymistrza wypełnił we Lwowie (2004, II m. za Timurem Gariejewem), Cappelle-la-Grande (2005, dz. III m. za Davitem Szengelią i Michaiłem Brodskim, wspólnie z Danielem Gormallym, Markiem Hebdenem i Amirem Bagherim) oraz Mińsku (2005, dz. IV m. za Aleksiejem Aleksandrowem, Siergiejem Azarowem i Aleksandrem Riazancewem). Do innych jego sukcesów w turniejach międzynarodowych należą m.in.:

 wielokrotnie dz. I m. we Lwowie
 2002, wspólnie z Walerijem Awieskułowem,
 2004, wspólnie z Vasile Sănduleacem,
 2007, wspólnie z Jurijem Wowkiem,
 2009, wspólnie z Jurijem Wowkiem i Romanem Widoniakiem,
 dz. I m. w Ołomuńcu (2005, wspólnie z Jurijem Kryworuczko),
 dz. I m. w Rodatyczach (2006, wspólnie z Jurijem Sołodowniczenko),
 dz. II m. w Pardubicach (2006, za Stanisławem Nowikowem, wspólnie z m.in. Jewgienijem Tomaszewskim, Grzegorzem Gajewskim, Vlastimilem Babulą, Pawłem Czarnotą i Władimirem Potkinem),
 I m. w Guingamp – dwukrotnie (2006, 2007),
 dz. II m. w Budapeszcie (2009, za Jarosławem Żerebuchem, wspólnie z Richardem Rapportem),
 I m. w Sautron (2012),
 dz. I m. w Mińsku (2014, memoriał Dawida Bronsteina, wspólnie z Baadurem Dżobawą i Serhijem Fedorczukiem).

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 stycznia 2015 r., z wynikiem 2643 punktów zajmował.

Przypisy

Bibliografia

 Application Details (GM): Oleksienko, Mikhailo
 Mikhailo Oleksienko

Linki zewnętrzne

Arcymistrzowie szachowi
Ukraińscy szachiści
Ludzie urodzeni we Lwowie
Urodzeni w 1986


text:
Viola d'amore (,  "miłość") – dawny instrument, chordofon smyczkowy z rodziny viol, posiadająca 5–7 strun melodycznych, i ok. 7–14 burdonowych (rezonansowych), biegnących pod gryfem i podstawkiem. Pojawiła się w 2 poł. XVII w., pod koniec XVIII wieku wyszła z użycia. W Polsce nazywana jest altówką miłosną lub amorką.

Informacje na temat violi d'amore są na ogół skąpe, a ponadto niejednoznaczne. Dotyczy to zarówno miejsca i czasu jej powstania, a więc jej początków, a także dalszych jej losów. Już sam sposób wyjaśnienia, czym jest viola d'amore, może wprowadzić w zakłopotanie:
 jest instrumentem smyczkowym w kształcie violi dyskantowej (C. Sachs, s. 441)
 jest odmianą dyskantowej violi da gamba (Malinowski, s. 23)
 jest szczególną odmianą gamby altowej ()
 do rodziny gamb należy viola wielkości altówki ()
 viola wielkości violi sopranowej ()
Te sprzeczności wynikają z nomenklatury stosowanej w odniesieniu do viol w XVI i XVII wieku w Anglii i Niemczech. I tak w niemieckiej nomenklaturze nazwa violi dyskantowej odnosiła się do viol, których długość korpusu mieściła się w granicach 35–45 cm, natomiast angielska terminologia w tych granicach rozróżniała aż trzy instrumenty:
 treble (35–37 cm)
 viola alta (38–40 cm)
 mała viola tenorowa (42–46 cm) (N. Bessaraboff, s. 255, 363).
Z uwagi na to, że wymiary korpusu violi d'amore wahają się w granicach 36,5–44,5 cm, można ją przyrównać do każdego z wyżej wymienionych instrumentów.

Historia nazwy viola d'amore
Viola d'amore jest określeniem włoskim, jego odpowiednikiem francuskim jest viol d'amour, niemieckim Liebegeige, a polskim – altówka miłosna lub amorka. W XVIII wieku znana również była spolszczona nazwa wioldamor ().

Dla wyjaśnienia wyrazu viola podaje się łaciński wyraz vituali znaczący skakać jak cielę (na znak radości). Istnieje także inny wyraz vitulari, który wyraża radość (bez wspomnienia cielęcia), stąd vitula oznaczająca instrument muzyczny związany z pojęciem radości. Wyraz ten ulegał kolejnym zmianom (wyrywkowo podając): vidula, viquelle, fidula, viella (fr. viella), które aż do XV w. stanowiła ogólną nazwę instrumentów smyczkowych, znanych potem aż do XVIII w. jako viola.

Termin viola d'amore występuje po raz 1 w "Diary" Evelyna z 1679 r. ()
Niektórzy wywodzą nazwę violi d'amore z wieńczącej skrzynkę kołków rzeźbionej główki amorka, bożka miłości. Trudno się jednak zgodzić z taką interpretacją. Viola d'amore miewa bowiem zamiast amorka główkę kobiety w kapeluszu lub główkę mężczyzny w czapeczce itd. (niekiedy główką jest zwykły ślimak). Można się raczej przychylić do tezy, iż nazwa związana z miłością ma wiele wspólnego z brzmieniem instrumentu, które jest pełne czułości i srebrzystości – w związku z tym można uznać, że instrument ten "należał" do bożka miłości.

Istnieje też teoria A. Dolmetscha, który uważa, że jakkolwiek ta piękna nazwa oznacza wiele miłości, to prawdopodobnie jest wypaczeniem określenia viol de more (Moro – ), w angielskim viol of the Moor, czyli viola Maura albo mauretańska. Dodaje on, że jest to prawdopodobne dlatego, iż w wielu instrumentach Wschodu istnieją struny rezonansowe (charakterystyczna cecha violi d'amore).

Podstawowe informacje o instrumencie
Viola d'amore jest instrumentem 7 lub 6 strunowym posiadającym dodatkowo zestaw strun burdonowych (zwanych także strunami rezonującymi, sympatycznymi lub współbrzmiącymi).
Należy do grupy viol da braccia – ramieniowych (trzyma się ją tak, jak np. skrzypce).
Jej złoty wiek przypada na okres baroku.

Budowa i dźwięk
Viola d'amore ma wiele wspólnego z rodziną viol. Tak jak one posiada płaską spodnią płytę oraz rzeźbioną główkę, ale w przeciwieństwie do nich nie posiada progów.
Wielkość jej pudła waha się między 35,5–44,5cm, czyli porównywalna jest do wielkości współczesnej altówki.

Viola d'amore ma z reguły 6–7 strun melodycznych i od 6–14 strun rezonujących (przy czym zwykle liczba strun rezonujących jest taka sama jak strun melodycznych); struny rezonujące umieszczone są pod strunociągiem, przechodzą przez podstawek i pod gryfem.
Są one zawsze metalowe, w przeciwieństwie do strun melodycznych, które były jelitowe. Dzięki strunom rezonującym instrument posiada specyficzne brzmienie. Leopold Mozart w swoim dziele "Versuch einer grundlichen Violinschule" napisał, że viola d'amore brzmi "nadzwyczaj czarująco podczas spokojnego wieczoru".

Instrument był strojony odpowiednio do danego utworu – często stosowano skordaturę.

Od XVIII wieku stosowany był standardowy strój kwartowo-kwintowo-tercjowy: A d a d1 fis1 a1 d².

Viola d'amore była szczególnie popularna w późnym XVII wieku, ale i wtedy muzyk, który specjalizował się w grze na niej, był rzadkością.

W zawiązku z nieużytecznością violi d'amore w orkiestrze oraz z faktem, iż rodzina skrzypiec posiadała większe walory dynamiczne, w następnych stuleciach viole zostały wyparte z sal koncertowych przez współcześnie znane nam instrumenty smyczkowe.

Powrót zainteresowania amorką nastąpił pod koniec XIX wieku i na początku XX. Najbardziej zasłużonymi wirtuozami oraz kompozytorami w tej dziedzinie stali się Henri Casadesus oraz Paul Hindemith.

Wybrane utwory z okresu baroku i klasycyzmu
 Heinrich Ignaz Franz Biber – Harmonia artificiosa – ariosa (1696, wydana pośmiertnie w 1712 w Norymberdze). Zawiera siedem partit triowych, z których ostatnia napisana jest na 2 viole d'amore i basso continuo. Została napisana na violę 6-strunową i kompozytor był albo świadkiem, albo współwykonawcą koncertu premierowego.
 Attilio Ariosti – 6 lessons, 15 sonat i 2 kantaty
 Antonio Vivaldi – 6 koncertów na violę d'amore solo (RV 392–397), 1 z lutnią (RV 540) i 1 concerto da camera (RV 97). Napisał też kadencje z użyciem violi d'amore w obydwu wersjach psalmu Nisi Dominus (RV 608 i RV 803) oraz części Gloria Patri. Inne kadencje można znaleźć w arii Tu dormi in tante pene z opery Tito Manlio i w arii Quanto magis generosa z oratorium Tryumf Judyty.
 Johann Sebastian Bach – wykorzystał violę w arii nr. 19 i 20 w Pasji według św. Jana i w niektórych kantatach.
 Johann Joachim Quantz – sonata triowa na flet, violę d'amore i basso continuo
 Georg Philipp Telemann – Koncert E-dur na flet, oboe d'amore, violę d'amore, smyczki i continuo.
 Carl Stamitz – 3 koncerty solowe na violę, sonata D-dur na violę d'amore i skrzypce lub altówkę, inne sonaty i kwartety.
 Joseph Haydn – Divertimento na violę d'amore, skrzypce i wiolonczelę. Jest to XVIII-wieczna aranżacja dzieła Haydna.
 Joseph Leopold Eybler – Kwintety I i II D-dur na violę d'amore, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i violone.
 Franz Anton Hoffmeister – Kwartet Es-dur (D-dur) na violę d'amore, 2 skrzypiec i wiolonczelę.
 Carlo Martinides – Divertimento D-dur na violę d'amore, skrzypce, altówkę i wiolonczelę.

Kilka współczesnych dzieł
 Henri Casadesus (1879–1947) – Koncert na violę d'amore i instrumenty smyczkowe
 Paul Hindemith (1895–1963) – Small sonata na violę d'amore oraz Kammermusik Nr. 6 na violę d'amore i orkiestrę kameralną
 Frank Martin (1890–1974) – Sonata da chiesa na violę d'amore i organy

Viola d'amore jest użyta również w:
 Les Huguenots Giacomo Meyerbeera (1836)
 Bánk Bán Ferenca Erkela (1861)
 Le jongleur' de Notre-Dame Jules'a Masseneta (1901)
 Madame Butterfly Giacomo Pucciniego (1904)
 Palestrina Hansa Pfitznera (1912)
 Katya Kabanova Leoša Janáčka (1919)
 ...?risonanze!... Olgi Neuwirth (1996–1997)
 The Misprision of Transparency Aarona Cassidy'ego (2001)

Zobacz też
 viole

Bibliografia

Linki zewnętrzne

 http://www.violadamore.com violadamore.com]

Chordofony smyczkowe
Instrumenty barokowe


text:
El Brooks Hotel, ubicado en la East Side Highway en Corvallis, Montana, es un hotel histórico construido en 1894. Fue incluido en el Registro Nacional de Lugares Históricos en 1980.

Fue construido en estilo Reina Ana como residencia de George Dougherty, un comerciante de Corvallis. Está "compuesto de numerosas secciones ordenadas por catálogo" y se describe en su nominación NRHP "como un hito arquitectónico intrigante en el valle de Bitterroot ".

Referencias

Wikipedia:Artículos con coordenadas en Wikidata
Registro Nacional de Lugares Históricos de Montana


text:
Vallejuelo is a town in the San Juan province of the Dominican Republic.

History
The first settlers resided in Rio Arriba of the South in 1880. These people had come from the Cibao region. Then, in 1912, several families of Hondo Valle and El Cercado settled in Vallejuelo and adjacent areas.

References

Sources
 – World-Gazetteer.com

Municipalities of the Dominican Republic
Populated places in San Juan Province (Dominican Republic)


text:
Il Metaplan è una tecnica di facilitazione basata sulla visualizzazione.

Nasce nel 1972 in Germania, grazie al lavoro dei fratelli Wolfgang ed Eberhard Schnelle.

Si tratta di una tecnica molto utilizzata nella gestione dei processi di comunicazione nei gruppi di lavoro, ed è basata sulla raccolta di opinioni dei partecipanti e la loro successiva organizzazione in blocchi logici fino alla formulazione di piani di azione in cui sono evidenziate le problematiche emerse e delle possibili soluzioni.

Il Metaplan è molto usato nella progettazione partecipata e permette ad esempio di gestire con efficacia una discussione di gruppo per l'elaborazione di un'Analisi SWOT (Strenghts, Weaknesses, Opportunities, Threats).

Metaplan è un marchio registrato dall'omonima società tedesca, ideatrice della tecnica.

I materiali
Durante un incontro gestito con il Metaplan vengono utilizzati diversi materiali, necessari per visualizzare quanto emerge del workshop:
 foglietti di carta colorata di diverse dimensioni
 pennarelli colorati
 bollini adesivi
 lavagne o pannelli mobili o pareti
 rotoli di carta-pacco
 puntine (pins)

Le regole
Il Metaplan è basato su alcune semplici regole. Durante gli incontri, le regole devono essere sempre visibili a tutti i partecipanti.

 Se vengono usati foglietti diversi per forma o colore, la diversa funzione deve essere riconoscibile per tutti in qualunque momento
 Ogni partecipante deve ricevere lo stesso numero limitato di foglietti
 Deve essere scritta una sola frase in ogni foglietto
 Le frasi devono essere per quanto possibile auto-esplicative
 Bisogna scrivere in modo leggibile, possibilmente in stampatello minuscolo
 Quando si è d'accordo sul fatto che gli autori dei foglietti devono restare anonimi, la loro identità può essere svelata volontariamente solo dai medesimi

Bibliografia
 Valente Adriana, Dal Metaplan all'Open Space Technology: integrare un percorso partecipato nella scuola, Roma, Biblink
 Wolfgang Schnelle, A Discursive Approach to Organizational and Strategy Consulting, Germania, Bod

Voci correlate
 BarCamp
 Brainstorming
 European Awareness Scenario Workshop (EASW)
 Focus group
 Open Space Technology (OST)
 Progettazione partecipativa

Collegamenti esterni
   Sito Metaplan (società tedesca proprietaria del marchio)
   Sito Poliste (società partner per l'Italia del gruppo Metaplan)

Comunicazione
Sociologia


text:
This is a list of episodes of the 2012–2013 Kamen Rider Series Kamen Rider Wizard.

Episodes

{| class="wikitable" width="98%"
|-style="border-bottom:8px solid #FF5F5F"
! width="4%" | # !! Title !! Writer !! Original airdate
|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Ringed Wizard

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

I Want to Be a Wizard

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Transform! Live Broadcast

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Doll and the Pianist

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Deciding Match of the Contest

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

To a Beautiful Flower

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Buying Memories

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

A New Magic Stone

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Dragon's Cry

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

National Security Bureau Section 0

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Promise to Defend

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Wagashi of Hope

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Heir to the Dream

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Return of the Film Director

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

After the Last Scene Is...

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Christmas Miracle

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Another Wizard

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Magical Power Eating

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Today's Life, Tomorrow's Life

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Learning the Truth

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Crazed Dance of the Dragons

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Phoenix's Rampage

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Deathmatch

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Wizard's Grandmother

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Life Choices

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Campus Infiltration

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Big and Little Sisters

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Stolen Belt

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Evolving Wild Beast

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Day Magic Disappeared

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Tears

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Part-Time Danger

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

What Money Can't Buy

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Other Side of a Popular Model

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Other Side of Sora

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Myna Bird Speaks

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Wanted: Despair

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

Stolen Hope

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

What Was Forgotten On the Pitch

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

I Want to Ride a Bike

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Wizard Fate

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Ringed Novelist

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The White Wizard's Secret

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Son's Keepsake

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Smile in My Heart

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Cracked Feelings

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Truth About Wiseman

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Philosopher's Stone

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Beginning of the Sabbath

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

What Is Important?

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Last Hope

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Kamen Rider Rings

|-|colspan="5" bgcolor="#e6e9ff"|

The Endless Story

|}

References

See also

Wizard
Episodes


text:
The 17th NKP Salve Challenger Trophy was an Indian domestic cricket tournament that was held in Nagpur from 10 October to 13 October 2011. The series involved the domestic teams from India which were India Blue, India Red, and India Green. India Red and India Green were declared as joint winners, after the final ended in a tie.

Squads

Points Table

Matches

Group stage

Final

References

Indian domestic cricket competitions


text:
Marcoux (Loira), un municipi en el departament de Loira.
 Marcoux (Alps de l'Alta Provença), un municipi en el departament d'Alps de l'Alta Provença.


text:
La littérature des Philippines désigne l'ensemble des littératures, orales et écrites, produites aux Philippines ( habitants en 2017) , par des écrivains d'origine philippine ou écrivant dans une des langues des Philippines, diasporas comprises.

Préhistoire
 Austronésiens , Négritos
 Littérature orale, chants, contes

Histoire
 Hindouisme, Bouddhisme

 Hudhud

Époque classique : 900-1521
 Royaumes et sultanats
 Laguna Copperplate Inscription (900)

  (La vie de Lam-ang), épopée, transcrite en 1640
 l'épopée Darangen  des Maranao du lac Lanao

Colonisation espagnole : 1521-1898

Contexte
 Indes orientales espagnoles, Compagnie royale des Philippines
 Évangélisation
 Hispanisation

Littérature
 Tomás Pinpin (1585c-?) ;
 Gaspar Aquino de Belen (1650?-1720?) ;
  (1746-1829), ou Huseng Sisiw, roi des poètes ;
 José Luis Munárriz (1752-1830) ;
  (?-?), poète ;
  (1780?-1840?) ;
 Francisco Balagtas (1788-1862), Florante at Laura (Florante et Laura, en tagalog) ;
 Luisa Gonzaga de León (1805-1843), première femme écrivain du pays ;
 Remigia Salazar (ca. 1805-1860), première femme éditrice, deuxième femme écrivain, fondatrice du première quotidien du pays ;
 Leona Florentino, poète (1848-1884) ;
 José Rizal (1861-1896), Noli me tángere (N'y touchez pas, 1887),  (1891).

Contexte final
 Révolution philippine (1896-1898)

Contexte politique
 Première République (Philippines) (1899-1901)
 Guerre américano-philippine (1899-1902)
 Commonwealth des Philippines (1935-1941)
 Occupation japonaise des Philippines (1942-1945) et Résistance philippine à l'occupation japonaise
 Campagne des Philippines (1944-1945)
 Seconde République des Philippines (1943-1945)
 Troisième république (1946-1965)
 Dictature Marcos (1966-1986)

Littérature
  (1873-1929)
  (1887-1956), Donya Marcosa (1947), Ang Silot ni Bathala (1948)
  (1891-1978)
 Nicanor Abelardo (1893-1934)
  (1895-1959), romancier, A Child of Sorrow (1921), The Box of Ashes and Other Stories (1925)
  (1908-1997)
  (1913-1956)
  (1915-1997)
  (1915-2009)
  (1916-2002)
 Estrella Alfon (1917-1983)
  (1918-1977)
  (1920-1999)

Littérature contemporaine
 Francisco Sionil José (1924-)
  (1932-)
  (1945-)
  (1947-)
  (1961-)
  (1969-), en anglais principalement
  -1972-), en tagalog

Autres littératures
  (orale)

Œuvres
 Aguinaldo's Breakfast
 Doctrina Christiana
 Encyclopedia Rizaliana
 Good Building Design and Construction in the Philippines
 I Walked with Heroes
 Magandang Balita Biblia
 Rizal Without the Overcoat
 Sampaguitas y otras poesías varias

Auteurs
 Écrivains philippins

 Poètes philippins

Romanciers philippins

Dramaturges et scénaristes

Institutions
 Commission nationale pour la Culture et les Arts (NCCA)
 Centre culturel des Philippines (CCP)
 Ordre des Artistes nationaux des Philippines, dont en littérature
 1976 –  (1917-2004)
 1982 – Carlos Peña Rómulo (1899-1985)
 1990 –  (1916-2002)
 1997 –  (?-?)
 1997 –  (1937-1997)
 1997 –  (1910-2002)
 1999 – Edith Tiempo (1919-2011)
 2001 - Francisco Sionil José (1924-)
 2003 –  (1944-)
 2003 –  (1924-2011)
 2006 –  (1932-)
 2009 –  (?-?)
 2014 –  (1941-)

Prix littéraires
 Catholic Authors Award
 Palanca Awards
 Peter's Prize
 Philippine National Book Awards
 Talaang Ginto
 Prix des écrivains de l'Asie du Sud-Est (SEA, lauréats sur la version anglophone)

Revues littéraires
 Bannawag
 Bisaya Magasin
 Hiligaynon (magazine)
 Liwayway
 Our Own Voice Literary Journal: Beyond Homeland

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 ,
 , 1913 - 1956
 Culture des Philippines
 Littérature asiatique

Histoire de la littérature
Littérature en Asie


text:
Ankaranana est un village et une commune rurale située dans la Région Itasy, Province de Tananarive, au centre de Madagascar.

Géographie
Le village d'Ankaranana, chef lieu de la Commune du même nom, se trouve dans une région fertile, entourée d'anciens volcans. Le village et la Commune sont enclavés. Ils ne sont atteignables depuis la RN que par une piste assez difficile d'environ 12 km.

Histoire

Économie
Cultures extensives sur terrain volcanique et avec de bonnes possibilités d'irrigation. Production importante de haricots (plusieurs récoltes par an), de manioc (celui de la région est renommé pour sa cuisson très rapide qui économise le bois de feu), production de cresson, de maïs, de riz, de bananes et même d'un excellent café. Sériciculture chez certain paysans, comme activité secondaire. Élevage de zébus et animaux de ferme.

Depuis le mois de , le village d'Ankaranana est doté d'un réseau électrique alimenté par un générateur photovoltaïque, géré par l'association Fahazavana. L'ADER (Agence pour le Développement de l'Électrification Rurale) a financé le réseau électrique souterrain. La génératrice de 3kW conçue par l'ingénieur Philippe Meister, a été financée par le REPIC (coopération suisse), l'ONG Nouvelle Planète, la Société AGENA Énergies.
Dans le cadre de l'électrification, les 25 000 piles jetables utilisées annuellement dans la commune sont remplacées par des piles Ni-MH rechargeables dont les recharges payantes créent une importante source de revenus.

Ville à Madagascar
Commune dans la région d'Itasy


text:
Steve Moses (born 1989) is an American ice hockey player.

Steve or Stephen Moses may also refer to:

 Stephen Moses (born 1954), American musician


text:
Faleolo International Airport  is an airport located  west of Apia, the capital of Samoa.
Until 1984, Faleolo could not accommodate jets larger than a Boeing 737.  Services to the United States, Australia, or New Zealand, could only land at Pago Pago International Airport in American Samoa.  Since the airport's expansion most international traffic now uses Faleolo.

Until 31 December 2019 small turboprop aircraft used to connect American Samoa and Samoa from Fagali'i Airport in the eastern suburbs of Apia. With the closure of Fagali'i Airport, all aircraft now use Faleolo.

History

Faleolo Airfield
In 1942 the New Zealand colonial administration took land from the village of Satuimalufilufi for defence purposes, forcing it to relocate. United States Navy SeaBees of 1st Construction Battalion subsequently constructed an airfield and Naval Base Upolu. It became an auxiliary field of U.S. Naval Station Tutuila in the Samoa Defense Group Area during the Pacific War. Faleolo Airfield was completed by the Seabees in July 1942 and U.S. Marine Fighting Squadron VMF-111 was moved from Tafuna Airfield to Faleolo Airfield after the aircraft runway was completed to protect the islands of Upolu and Savai'i from an anticipated Japanese invasion.  The original runway was  x   and was extended to  x  in March 1943 to accommodate a taxiway and space for basing of up to 57 fighter aircraft.  Airfield support buildings and two hangars were also constructed and completed in March 1943.

Civilian airport
After the war the airport was used for flying boats as part of the coral route, but the airstrip itself was little-used. It was upgraded in 1957 to allow the change-over from seaplanes to land-based aircraft. Heavy rain and flooding in 1967 eroded the airstrip and forced it to be closed for three days. The Samoan government subsequently sought a loan from New Zealand and the Asian Development Bank to upgrade it to take heavier aircraft. The upgrade was completed in April 1972, giving a  sealed runway. The extended airport was capable of handling jets up to the size of a Boeing 737, enabling direct flights to New Zealand. Desire for increased tourism saw it upgraded again over 1984-1985 to enable large jets. It was further upgraded in 2000.

Land claim
While the land was taken for defence purposes during wartime, it was not returned when the war ended, and was later transferred to the Western Samoa Trust Estates Corporation. This has been contested since Samoan independence in 1962, resulting in ongoing protests and legal action. In 1985, villagers occupied some of the land, resulting in prosecution for trespass. In 1998 villagers slaughtered government cattle and fired on police as part of a dispute over ownership. In 2012, the 50th anniversary of independence, they petitioned for its return, stopped survey work, and blocked the road to the airport. In 2018 the Samoan government forcibly relocated families to allow for a further extension to the airport to be constructed.

Facilities
The airport is at an elevation of  above mean sea level. It has one runway designated 08/26 with an asphalt surface measuring . The Pavement Classification Number for the runway is 058FBXT.

Faleolo Tower has some jurisdiction over the airspace of American Samoa and Tonga as well as its own airspace.  It is assisted by the tower at Nadi, Fiji and the whole area is under Oceanic Control from Auckland, New Zealand.

Airlines and destinations

Accidents and incidents
 On 11 December 1950 a Royal New Zealand Air Force Consolidated PBY Catalina crashed shortly after takeoff from the lagoon, killing seven people. One crew member and five passengers survived the crash.
On 13 January 1970, Polynesian Airlines Flight 208B, operated by Douglas C-47B 5W-FAC crashed into the sea shortly after take-off on an international non-scheduled passenger flight to Pago Pago International Airport, American Samoa. All 32 people on board were killed.
On 14 September 1994, a Polynesian Airlines Boeing 737-300, from Fuaʻamotu International Airport in Tonga could not extend its undercarriage because of the body of a male stowaway which was jammed in the wheel well. The flight made an emergency landing at Faleolo using only the nosewheel and port undercarriage with minimal damage to the aircraft. Eye witness and author Ruperake Petaia wrote The Miracle (1996, 2013) based on a number of passenger accounts of the event.
In 2000, Air New Zealand flight NZ60 nearly overshot the runway due to a faulty instrument landing system, which had been accidentally damaged by a digger. The pilots took a number of measures to successfully prevent an accident, which were incorporated into a training video. Key points from the video that averted disaster included the pilots' unease about the ILS glideslope capture, the conflict between the aircraft's altitude and the functioning Distance Measuring Equipment, and their familiarity with the approach into Faleolo which caused them to realise they were not where they were supposed to be, had the ILS been functioning correctly.  For these reasons they initiated a go around, and used the VOR/DME equipment for the second and successful approach.

References

External links

Airports in Samoa
Apia
A'ana
Tutuila


text:
Пітон південноафриканський (Python natalensis) — неотруйна змія з роду пітон родини пітони.

Опис
Загальна довжина коливається від 2,8 до 5,8 м. Вага до 61 кг. Спостерігається статевий диморфізм — самиці більші за самців. Голова має трикутна форму, сплощену. Обидва передніх лобних щитка довше наступної за ними середньої пари лобових щитків, ці у свою чергу майже дорівнюють задній парі щитків. Решта щитків на голові, за винятком непарного тім'яного щитка, невеликі та неправильної форми. Передній щиток морди з 2 заглибленнями, передні верхньогубні щитки з кожної сторони мають по одному поглибленню. Всі три пари лобових щитків майже однакової ширини. Тулуб кремезний, стрункий, який вкрито 65—70 рядками луски.

Забарвлення різне: жовто—буре, сіре, оливкове, помаранчеве, світло—коричневе. Черево червонувато—білого кольору. Більшу частину верху голови займає чорно—бура пляма, звернена вістрям уперед. По всій спині тягнеться рядок переплетених у вигляді ланцюга плям чорно—бурого кольору, довгасто—чотирикутних, більш—менш прямокутних або косих, з боків вони часто зливаються. Ці плями тягнуться до кінця хвоста.

Спосіб життя
Полюбляє відкриті савани, місцини біля берегів водойм, луки, рідколісся, скелясті пагорби, напівпустелі. Зустрічається на висоті до 2000 м над рівнем моря. Практично усе життя проводить на землі, іноді заповзаючи на дерева або чагарники. Чудово плаває. Активний вночі. Вдень ховається у норах трубкозубів, дикобразів або бородавчастих свиней.

Харчується африканськими даманами, кроликями, зайцями, очеретяними щурами, молодини свинями, кішками, шакалами, мавпами-верветками, птахами, дрібними антилопами, дикобразами, рибою, варанами, невеликими крокодилами, качками, падлом. Молоді пітони живляться дрібними птахами, мишами, ящірками, жабами.

Це яйцекладна змія. Самиця відкладає від 17 до 74 яєць.

Розповсюдження
Мешкають у Ботсвані, Анголі, Демократичній республіці Конго, Замбії, Бурунді, Танзанії, Кенії, Намібії, ПАР, Мозамбіку, Зімбабве.

Джерела
 Broadley, Donald G. 1999. The southern African python, Python natalensis A. Smith 1840, is a valid species. African Herp News. 29: 31-32
 Словник-довідник із зоології. — К., 2002.
 Spawls, S.; Howell, K.; Drewes, R.C. & Ashe, J. 2001. A field guide to the reptiles of East Africa. Academic Press, 543 pp.

Тварини, описані 1840
Пітони


text:
Iréné Merentier, est un joueur de pétanque français.

Biographie

Clubs

 ?-? : La Petite Vitesse Aix-en-Provence (Bouches-du-Rhône)

Palmarès

Séniors

Championnats du Monde
 Troisième
 Triplette 1972 (avec Etienne Musso et Robert Méléro) :  Équipe de France 2

Championnats de France
 Finaliste
 Triplette 1971 (avec Etienne Musso et Robert Méléro) : La Petite Vitesse Aix-en-Provence

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque


text:
José María Cristiá (October 6, 1907 in Barcelona – March 8, 1984 in Rosario) was an Argentine chess player, lawyer, champion of Rosario in 1928 and 1940.

He was seventh in the Argentine Torneo Mayor of 1931, and fifth in Buenos Aires 1931 (2nd, Tartakower).

He was antepenultimate in Buenos Aires 1935.

He was penultimate in Rosario 1939 (1st, Petrov; 2nd, Eliskases; 3rd, Mikėnas).

He won "La Regence" tournament in Buenos Aires 1944 (2nd, Michel; 3rd, Becker).

He was fourth in Viña del Mar 1945 (1st, Guimard; 2nd, Najdorf), his last tournament.

Cristiá built one of the largest chess libraries in the world.

References
José María Cristiá: Septuagésimo cumpleaños de un gran maestro ajedrecista by Carlos Canoba
José María Cristiá in memóriam by Carlos Canoba
Immigration Card
Chessbase database
Caissa, Nº 5, 1940
La Capital of Rosario, 7 October 1977

Argentine chess players
1907 births
1984 deaths
20th-century Argentine lawyers
20th-century chess players
Spanish emigrants to Argentina


text:
Dragon Ball is a Japanese media franchise created by Akira Toriyama in 1984. Since 1986, there have been 24 theatrical films based on the franchise, including twenty-one anime films produced by Toei Animation, two unofficial films and one official live-action film.

Background

Original run (1986–1996)

During the franchise's original broadcast run (1986-1997), Toei produced Dragon Ball films rapidly, often two a year to match the Japanese spring and summer vacations. Seventeen films were produced in this period—three Dragon Ball films from 1986 to 1988, thirteen Dragon Ball Z films from 1989 to 1995, and finally a tenth anniversary film that was released in 1996 and adapted the Red Ribbon arc of the original series. These films have a running time below feature length (around 45–60 minutes each) except for the 1996 film, at 80 minutes. These films were mostly alternate retellings of certain story arcs involving new characters or extra side-stories that do not correlate with the same continuity as the manga or TV series.

These were generally screened back to back with other Toei films for that season as special theatrical events in Japan. The first through fifth films were shown at the , while the sixth through seventeenth films were shown at the . By 1996, the first sixteen anime films up until Dragon Ball Z: Wrath of the Dragon (1995) had sold 50million tickets and grossed over  () at the Japanese box office, making it the highest-grossing anime film series up until then, in addition to selling over 500,000 home video units in Japan.

While the majority of these films were only screened in Japan, Dragon Ball Z: The Return of Cooler (1992) and Dragon Ball Z: Fusion Reborn (1995) were both screened in the United States in 2006 to promote Fusion Reborns dubbed DVD release that year.

Live-action film (2009)
A single live-action adaptation of the series was released in 2009, Dragonball Evolution. The film only vaguely adapted elements from the franchise and made  worldwide, against a production cost of . It received a 15% approval rating on Rotten Tomatoes, with an average rating of 3.5/10, amid whitewashing. A number of sequels to Evolution were planned—with lead Justin Chatwin signed on for three films. He expressed interest in seven films in interview. However due to the film's failure, none of these sequels were ever produced. The rights to any further live action films are currently owned by the Walt Disney Company, after their acquisition of 20th Century Fox.

Evolution remains the only licensed live-action film, though two unlicensed films were released in the early 1990s.

Animated revival (2013–present)

The franchise returned with Dragon Ball Z: Battle of Gods (2013), the first animated film since 1996, and the first produced with Toriyama's involvement. The film—a sequel to the original series—became the franchise's most successful at the time. Unlike the classic event circuit films, those from 2013 onwards were developed with an international theatrical release planned from the beginning, under 20th Century Fox, now owned by The Walt Disney Company. Battle of Gods was followed by Dragon Ball Z: Resurrection 'F' in 2015. The second film introduced Jaco to Dragon Ball, a character which had debuted in Toriyama's spin-off manga Jaco the Galactic Patrolman in 2013. These two movies were adapted by the Dragon Ball Super TV series, with the plotlines from the two films forming multi-episode arcs early in the show's broadcast.

Later movies would adopt the Super moniker, beginning with Dragon Ball Super: Broly (2018) which grossed more than  worldwide, and is—as of June 2020—the 12th highest-grossing anime film of all time. The most recently released two films, Resurrection 'F''' and Broly, both hold an 82% approval rating on Rotten Tomatoes. A second Super film, Dragon Ball Super: Super Hero, was released in 2022.

Films

Animated

Live-action

 Reception

In commemoration of the release of the 20th film, an official online poll asked 6,000 Japanese fans to pick their favorite film in the franchise. The top five films were (from first to fifth): Dragon Ball Z: Fusion Reborn, Dragon Ball Z: Battle of Gods, Dragon Ball Z: Broly – The Legendary Super Saiyan, Dragon Ball Z: Resurrection 'F', Dragon Ball Z: The Return of Cooler.

 Box office performance

{| class="wikitable sortable plainrowheaders" style="text-align:center;"
! scope="col" rowspan="2" | Film
! scope="col" | Ticket sales
! scope="col" colspan="3" | Box office gross revenue ()
! scope="col" rowspan="2" | Budget
|-
! scope="col" | Japan ()
! scope="col" | Japan
! scope="col" | United States and Canada
! scope="col" | Other territories
|-
! scope="row" |Dragon Ball: Curse of the Blood Rubies| rowspan="16" | 50,000,000
| rowspan="16" |
| rowspan="2"
| rowspan="2"
| rowspan="18"
|-
! scope="row" |Dragon Ball: Sleeping Princess in Devil's Castle|-
! scope="row" |Dragon Ball: Mystical Adventure|
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Dead Zone|
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The World's Strongest|
| $1,009,767
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The Tree of Might| rowspan="5"
| rowspan="12"
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Lord Slug|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Cooler's Revenge|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The Return of Cooler|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Super Android 13!|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Broly – The Legendary Super Saiyan| $658,982
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Bojack Unbound| rowspan="3"
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Broly – Second Coming|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Bio-Broly|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Fusion Reborn| $540,707
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Wrath of the Dragon| rowspan="2"
|-
! scope="row" |Dragon Ball: The Path to Power|
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Battle of Gods|2,340,000
|
| $2,800,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Resurrection 'F
|2,810,000
|
| $8,408,363
|
| $5,000,000
|-
! scope="row" |Dragon Ball Super: Broly|3,070,000
|
| $30,712,119
|
| $8,500,000
|-
! scope="row" |Dragon Ball Super: Super Hero|1,770,000
|
| $35,257,492
| $25,737,000
|
|-
! Anime regional total
! 58,930,000
!  ()
!
! +
! rowspan="2" | +
|-
! Anime worldwide total
!
! colspan="3" |
|-
|}

 Home video sales
{| class="wikitable sortable plainrowheaders" style="text-align:center;"
! scope="col" | Film
! scope="col" | Japan
! scope="col" | Japan
! scope="col" | United States
|-
! scope="row" |Dragon Ball: Curse of the Blood Rubies| 25,000
|
| rowspan="15" |
|-
! scope="row" |Dragon Ball: Sleeping Princess in Devil's Castle| 21,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball: Mystical Adventure| 24,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Dead Zone| 28,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The World's Strongest| 33,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The Tree of Might| 38,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Lord Slug| 42,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Cooler's Revenge| 38,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: The Return of Cooler| 42,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Super Android 13!| 43,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Broly – The Legendary Super Saiyan| 40,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Bojack Unbound| 37,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Broly – Second Coming| 36,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Bio-Broly| 29,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Fusion Reborn| 25,000
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Wrath of the Dragon| 9,610
|
| $4,770,466
|-
! scope="row" |Dragon Box: The Movies| 59,800
|
|
|-
! scope="row" |Dragonball Evolution| 25,012
|
| $8,316,099
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Battle of Gods|
|
| $491,534
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Resurrection 'F'|
|
| $8,083,129
|-
! scope="row" |Dragon Ball Super: Broly|
|
| $12,395,369
|-
! Regional total
! 812,775
!  ()
! $34,056,597+
|-
! Worldwide total
!
! colspan="2" | + ()
|}

 Critical response
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
! scope="col" | Film
! scope="col" | Rotten Tomatoes
! scope="col" | Metacritic
|-
! scope="row" |Dragonball Evolution| 15%
| 45/100
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Battle of Gods| 88%
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Z: Resurrection 'F'| 83%
|
|-
! scope="row" |Dragon Ball Super: Broly| 83%
| 59/100
|}

 Notes

 References

 External links
 Dragon Ball'' on IMDb

Films
Dragon Ball
Dragon Ball
20th Century Studios franchises
Dragon Ball


text: JAI – codice aeroportuale IATA dell'Aeroporto Internazionale di Jaipur, India


text:
Charles-Philippe de Patin, of Karel-Filip Pattijn (Ieper, 19 april 1687 - Gent, 17 juli 1773), behorende tot de familie de Patin, was tussen 1742 en 1772 voorzitter van de Raad van Vlaanderen. Hij werd vooral bekend vanwege zijn inzet voor het voortbestaan van de Oostendse Compagnie.
Charles Philippe burggraaf de Patin

Loopbaan
Charles-Philippe de Patin werd geboren in Ieper als oudste zoon van Pierre de Patin, heer van Terbeke en schepen van de Zaal van Ieper, en Catherine-Thérèse de Smet.
Hij was licentiaat in de rechten en werd beroepshalve jurist. In 1721 klom hij op tot adviseur van de Grote Raad van Mechelen. Als jurist en raadgever pleitte hij voor het voortbestaan van de Oostendse Compagnie en het recht op vrije handel op zee.
Zijn stellingen publiceerde hij in het boek Mare liberum. Ondanks zijn inzet kon hij echter niet verhelpen dat de Oostendse Compagnie werd opgedoekt.
In 1728 werd hij door landvoogdes Marie Elisabeth van Oostenrijk naar Frankrijk gestuurd om het Congres van Soissons bij te wonen. In 1729 werd hij lid van de Geheime Raad.

Uit tevredenheid voor zijn inzet werd Charles-Philippe in 1733 door de landvoogdes gepromoveerd tot regent-raadsheer bij de Opperste Raad der Nederlanden in Wenen. Wegens deze functie en wegens de achtergrond van zijn familie diende hij in 1735 een aanvraag in om tot de adelstand verheven te worden, wat hem ook werd toegestaan met de titel van burggraaf, overdraagbaar bij eerstgeboorte. Al zijn nazaten kregen daarbij de erfelijke titel van ridder. In 1741 werd hij aangesteld tot voorzitter van de Raad van Vlaanderen. Hij vervulde dit ambt tot zijn ontslag in 1772.

Na de dood van zijn vader in 1735 erfde hij de heerlijkheden Terbeke, Schaepwijde, Burgcautere, Geluwe en Langemark.

In 1715 huwde hij met Thérèse Waltrude du Bois, met wie hij verschillende kinderen kreeg. Een dochter Jeanne huwde met markies Charles Von Belcredi.
Een zoon François werd penningmeester van de Orde van het Gulden Vlies.

Publicatie
 Mare Liberum. De vrij zeebevaeringhe uyt de wet der natuer der volckeren en der borgers, Mechelen, 1726.

Literatuur
 Felix-Victor GOETHALS, Dictionnaire généalogique et héraldique des familles nobles, 1852.
 Annales de l'Academie d'archeologie de Belgique, Volumes 9-10", 1852.
 Baron BONAERT, La famille Pattyn ou de Patin à Ypres, in: Le Parchemin, 1970.
 Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge'', Annuaire 1996, Brussel 1996.

Zuid-Nederlandse adel (voor 1830)
Adel in de Nederlanden in de 18e eeuw


text:
Мебибайт (русское обозначение: МиБ; международное: MiB) — единица измерения количества информации равная 220 (10242) байт.

Единица была создана Международной электротехнической комиссией (МЭК) (МЭК) в 1998 году, была принята для использования всеми основными организациями по стандартизации и является частью Международной системы единиц.

Мебибайт был разработан, чтобы заменить термин мегабайт в тех областях информатики, в которых он означал 1 048 576 байта, что противоречит определению СИ для префикса мега- (106 = 1 000 000, миллион).

Мебибайт (10242 байт) больше мегабайта (10002 байт) на 48 576 байт (более чем на 48 килобайт или 47 кибибайт), и, соответственно, на 4,85%.

Определение
1 мебибайт (МиБ) = 220 байт = 1 048 576 байт

По этому определению, а также определению гибибайта (ГиБ) как 230 байт, получается

1024 мебибайт = 1 гибибайт

Префикс меби- получен из словослияния слов мега и бинарный, указывая на его происхождение в близости к значению префикса СИ мега- (1 000 000). Все двоичные префиксы МЭК начинаются с заглавной буквы (КиБ, МиБ, ГиБ, ТиБ и т.д.).

IEC/80000-13 определяет 1 байт как 8 бит (1 Б = 8 бит).  Следовательно:

1 мебибайт = 8 388 608 бит

История внедрения
Проводник Windows отображает размеры файлов в мебибайтах, но при этом неверно указывает десятичный префикс (т.е. использует обозначение МБ вместо МиБ).

Примечания

Единицы измерения информации


text:
Школа № 1514 (ранее гимназия № 1514) — государственное бюджетное образовательное учреждение города Москвы. Школа расположена в Ломоносовском районе Юго-Западного административного округа.

Корпуса

 Основного и среднего образования: ул. Крупской 12; Ул. Академика Челомея, д.6а;  Ул. Новаторов, д.28; д.34, корп.1;  Ул. Новаторов, 22А.
 Начального образования:  Ул. Крупской, д.10.
 Дошкольные отделения:"Созвездие" город Москва, улица Академика Челомея, дом 8Б;  "Лукоморье" город Москва, улица Новаторов, дом 20А.;  "Семицветик" город Москва, улица Новаторов, дом 20, корпус 2

История
Основана в 1958 году как математическая школа № 52. В 1960 году получила статус математической спецшколы. Из учеников разных школ Москвы были сформированы пять 9-х классов. Математические «А» и «В» — на базе ВЦ МГУ, «Б» — на базе АН СССР; класс «Г» был физическим, класс «Д» — музыкальным. При поддержке Академии наук СССР на базе ВЦ МГУ и ВЦ АН СССР в школе было налажено углубленное изучение математики и производственное обучение по профессии «Программирование». В 1960-е годы преподавание в школе (не только программирование, но и математику) вели сотрудники этих организаций. Руководил преподавателями программирования зав. лабораторией ВЦ АН СССР, доктор физико-математических наук Александр Александрович Абрамов. В школе вели уроки Алла Львовна Дышко, Инна Ивановна Чечель, Игорь Николаевич Антипов, сотрудники ВЦ МГУ Нина Васильевна Склар (Дроздова), Ирина Давыдовна Сандомирская, Евгений Михайлович Беркович  и многие другие.

В 1993 году школа преобразована в гимназию № 1514. В 1997 году гимназия совместно с РГГУ открыла Отделение теории и истории мировой культуры.

8 ноября 2011 года гимназия № 1514 вошла в пятёрку лучших школ Москвы по результатам образовательной деятельности и получила от столичных властей грант 15 миллионов рублей.

В 2017 году школа заняла четвертое место в рейтинге лучших школ Москвы.

Школа сегодня
В 8 классе гимназисты могут выбрать обучение по математическому (алгебра, геометрия, информатика, физика), гуманитарному (английский язык, русский язык, словесность, иностранные языки (2 языка на выбор), история), естественно-научному (биология, физика, химия), инженерно-технологическому (физика, робототехника, 3D принтер, алгебра, геометрия, информатика) или культурологическому профилю «ОТИМК» (литература, история, иностранные языки (3 языка на выбор), английский язык, латинский язык, философия, МХК).

Приём в гимназию осуществляется с любого класса по результатам экзамена по следующим предметам: математика, русский язык, английский язык (собеседование).

Сдавать экзамены можно в конце учебного года, но в 8 класс сдающему экзамены ученику придется сдать помимо основных предметов ещё сдать профильные.

Примечания

Литература

Ссылки
 gym1514uz.mskobr.ru — официальный сайт
 www.1514.ru — сайт-спутник

Школы Москвы
Ломоносовский район Москвы
Школы, основанные в 1958 году


text:
Mitzi Kapture (Mitzi Gaynor Donahue, 2 de mayo de 1962) es una actriz estadounidense, popular por su papel de la sargento Rita Lee Lance en la serie policíaca Medias de seda, papel que interpretó entre 1991 y 1995.

Biografía
Kapture nació en Yorba Linda, California y creció en Atlanta, Georgia. Comenzó su carrera protagonizando películas como Lethal Pursuit (1988), Angel III: The Final Chapter (1988), Liberty & Bash (1989) y The Vagrant (1992), antes de convertirse en una estrella de televisión internacional. Ganó exposición internacional con su primer papel principal interpretando a la sargento Rita Lee Lance en la serie de televisión Medias de seda. La serie se emitió durante 8 temporadas con gran éxito. Junto a Rob Estes, quien interpretó al sargento Chris Lorenzo, Kapture ganó reconocimiento mundial junto con su coprotagonista, ya que el programa fue transmitido en muchos países. Kapture abandonó la serie en 1995 para tener su primera hija. Retornó a la televisión en 1997 interpretando a Alexis Ryker en la serie Baywatch. Entre 2002 y 2005 interpretó a Anita Hodges en la serie The Young and the Restless.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos


text:
Кубок Англии 1923/1924 () — 49-й розыгрыш старейшего футбольного турнира, Кубка Футбольной ассоциации, более известного как Кубок Англии. Победителем стал «Ньюкасл Юнайтед», в финале победивший команду «Астон Вилла» со счётом 2:0.

Календарь турнира
Формат турнира включал в себя два предварительных раунда, шесть квалификационных раундов, четыре основных раунда, полуфиналы и финал.

Первый раунд
В первом раунде сыграли 40 из 44 клубов из Первого и Второго дивизионов Футбольной лиги, а также 12 клубов нижних дивизионов, прошедших квалификационные раунды. Четыре клуба Второго дивизиона («Порт Вейл», «Стокпорт Каунти», «Нельсон» и «Ковентри Сити») начали выступления в турнире с пятого квалификационного раунда, равно как и клубы из Третьего северного и южных дивизионов. Любительский клуб «Коринтиан» получил путёвку в первый раунд по приглашению. Для того, чтобы довести число участников первого раунда до 64 команд, в первый раунд были приглашены девять клубов из Третьего южного дивизиона и два клуба из Третьего северного дивизиона. Они перечислены ниже:

Уотфорд
Брайтон энд Хоув Альбион
Лутон Таун
Суиндон Таун
Куинз Парк Рейнджерс
Чарльтон Атлетик
Миллуолл
Суонси Таун
Плимут Аргайл
Вулверхэмптон Уондерерс
Брэдфорд Парк Авеню

32 матча первого раунда прошли в субботу, 12 января 1924 года. Семь из них завершились вничью, переигровки состоялись на следующей неделе. Две из них потребовали второй переигровки.

Второй раунд
16 матчей второго раунда прошли в субботу, 2 февраля 1924 года. Восемь из них завершились вничью, переигровки состоялись 6 февраля. Три переигровки также завершились вничью и потребовали второй переигровки, а две пары участников смогли выявить победителя только после третьих переигровок.

Третий раунд
Восемь матчей третьего раунда прошли в субботу, 23 февраля 1924 года. Два из них закончились ничьей, переигровки этих матчей прошли 27 февраля.

Четвёртый раунд
Четыре матча четвёртого раунда прошли в субботу, 8 марта 1924 года. Два из них завершились ничейным исходом, переигровки состоялись 12 марта.

Полуфиналы
Полуфиналы турнира состоялись в субботу, 29 марта 1924 года.

Финал

Финал турнира прошёл 26 апреля 1924 года на стадионе «Уэмбли». В нём встретились «Ньюкасл Юнайтед» и «Астон Вилла». «Ньюкасл» одержал победу благодаря двум голам, забым в концовке игры.

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт турнира
 Результаты на сайте RSSSF.com

1923
Футбол в Англии в сезоне 1923/1924
Футбол в Европе в 1923 году
Футбол в Европе в 1924 году


text:
Coelotes icohamatus är en spindelart som beskrevs av Zhu och Wang 1991. Coelotes icohamatus ingår i släktet Coelotes och familjen mörkerspindlar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mörkerspindlar
icohamatus


text:
Wall Street è un film del 1987 diretto da Oliver Stone e prodotto negli Stati Uniti dalla 20th Century Fox.

Trama
New York, 1985. Il giovane Bud Fox lavora come intermediario (broker) alla Jackson Steinem & Co. Il suo sogno sarebbe di lavorare per Gordon Gekko, un famoso e potente squalo della finanza. Bud si reca nell'ufficio del grande Gekko nel giorno del suo compleanno e riesce a regalargli una scatola di sigari cubani. Bud gli accenna di alcune azioni promettenti, ma Gekko le conosce già e le liquida come "polmoni con bacilli diversi". Il giovane allora gli fornisce informazioni riservate riguardo la Bluestar Airlines ottenute da una conversazione con il padre Carl, capo sindacale della compagnia. Gekko apprezza il consiglio e acquista azioni della Bluestar, diventando così un cliente di Bud. Gekko inoltre dà in affidamento del capitale a Bud, per metterlo alla prova, ma egli lo perde nelle successive sedute del mercato azionario.

Gekko allora concede un'altra possibilità a Bud: gli chiede di spiare illegalmente l'amministratore delegato Sir Lawrence Wildman e di capire la sua prossima mossa, considerando che il personaggio è un importante rivale in affari. Bud inizialmente rifiuta l'offerta, ma poco dopo accetta e si mette a investigare. Scopre che Wildman mira a diventare azionista di maggioranza di una acciaieria, la Anacott Acciaio. Grazie a queste informazioni di Bud, Gekko guadagna molto e Wildman è costretto a comprare le sue azioni. Bud comincia ad arricchirsi, compra un attico e si fidanza con l'arredatrice Darien, l'amante di Gekko; ottiene una promozione e continua a fornire informazioni a Gekko. Sottovalutando i rischi però, Bud inizia ad attirare l'attenzione della Securities and Exchange Commission.

Bud propone a Gekko di comprare la Bluestar Airlines, con Bud come presidente, e di ridurre gli stipendi dei dipendenti del 10-20%. Bud scopre in seguito che Gekko progetta di dissolvere la compagnia aerea vendendo le azioni e provocando quindi il licenziamento di Carl e di tutto il personale. Nonostante Gekko abbia reso Bud ricco, questi intende mandarne all'aria i piani; inoltre, rompe il fidanzamento con Darien. Bud e gli altri presidenti della compagnia si riuniscono in segreto con Wildman e organizzano l'acquisto delle quote di controllo, con un notevole sconto; perciò le azioni della Bluestar Airlines precipitano, e quindi Gekko compra le rimanenti. Quando sente la notizia dell'acquisto della Bluestar da parte di Wildman, scopre che è stato tutto un piano di Bud. Questi torna a lavorare alla Jackson Steinem, ma viene arrestato per speculazione con informazioni riservate (insider trading).

Bud si incontra con Gekko al Central Park, dove Gekko litiga con il vecchio sodale per la sua ingratitudine. Quel giorno però, Bud registra con un'audiocassetta tutta la discussione con Gekko, come prova; Bud consegna la cassetta alle autorità competenti, che gli propongono una sentenza più leggera in cambio dell'aiuto a fermare Gekko. Nella scena finale del film, il giovane viene accompagnato dai genitori alla Corte Suprema di New York, dove deve rispondere delle accuse riguardanti i crimini commessi con Gekko; Bud sale le scale della Corte, sapendo che molto probabilmente andrà in prigione, anche se ha la coscienza pulita, visto che ha salvato la compagnia aerea e quindi il posto di lavoro di svariati dipendenti.

Finalità
La morale del film è l'elemento più trascurato dagli spettatori. Il regista voleva creare un capolavoro che contenesse un messaggio positivo soprattutto per i giovani. Lo si evince dallo stratagemma dei "due padri", uno buono e uno cattivo, nel film. Ed è un tema molto sentito, perché il padre del regista aveva lavorato nella giungla di Wall Street come Agente di cambio.

Produzione
Il personaggio di Kate, la moglie di Gekko, fu drasticamente ridotto rispetto a quanto previsto dalla sceneggiatura originale in seguito al licenziamento di Sean Young, deciso da Stone dopo soli pochi giorni di lavorazione; in particolare, all'attrice fu imputato il suo comportamento poco professionale durante le riprese; e per l'insistenza di avere il ruolo toccato a Daryl Hannah, ritenuta dalla Young non adatta a ricoprire; ed infine la sua incompatibilità caratteriale con Charlie Sheen.

Gli abiti di Michael Douglas furono curati dallo stilista italiano Nino Cerruti del Lanificio fratelli Cerruti e dalla sartoria cagliaritana Castangia. Gli abiti di Daryl Hannah sono di Krizia, come si legge nei titoli di coda.

La durata originale della pellicola è di centosessanta minuti, drasticamente ridotti di circa quaranta: tra le scene eliminate soprattutto quelle in cui si mostra la relazione sessuale tra Bud e Kate.

Il regista Oliver Stone compare in un cameo nei panni di un investitore che parla al telefono.
Le riprese, interamente girate a Manhattan, si sono svolte tra il 24 aprile e il 4 luglio 1987. Il film è uscito negli Usa l'11 dicembre 1987, in Italia il 5 febbraio 1988.

Gli incassi totali sono stati di circa 50 milioni di dollari, a fronte di una spesa di 15 milioni di dollari.

Accoglienza

Critica
Il film è uno spaccato del mondo della finanza negli anni ottanta, intriso di arrivismo, avidità e immoralità. Il personaggio incarnato abilmente da Michael Douglas, basato sulla figura del multimiliardario Ivan Boesky, rappresenta l'archetipo del rampantismo degli anni ottanta, che idolatra il libero mercato e ne sfrutta le più evidenti incongruenze. Si tratta del tipico uomo fatto da sé che si è fatto largo in modo duro e spietato, il tipico squalo dell'alta finanza che vuol essere il migliore e decanta Sun-Tzu, autore del famoso trattato L'arte della guerra, come vademecum nella vita e negli affari. Il monologo sull'avidità pronunciato dallo stesso Gekko nel corso della pellicola, esprime al meglio i connotati del personaggio e di una certa America, quella reganiana, che Stone mette impietosamente in mostra.

La caratterizzazione data da Michael Douglas (vincitore di premio Oscar, Golden Globe e David di Donatello per questa pellicola) al personaggio di Gekko è un'icona della cinematografia contemporanea e, per gli amanti del mondo della finanza, è un guru della speculazione mobiliare-immobiliare, al punto che la prestigiosa rivista statunitense Forbes ha dedicato una pagina a questo illustre, seppur fittizio, personaggio (ispirato probabilmente a Carl Icahn).

Sequel
Nel settembre 2010 è uscito il seguito, Wall Street - Il denaro non dorme mai, nel quale Michael Douglas veste nuovamente i panni di Gekko.

Riconoscimenti
 1988 – Premio Oscar
 Miglior attore protagonista a Michael Douglas

 1988 – Golden Globe
 Miglior attore in un film drammatico a Michael Douglas

 1988 – David di Donatello
 Miglior attore straniero a Michael Douglas

 1988 – Kansas City Film Critics Circle Award
 Miglior attore protagonista a Michael Douglas

 1988 – Nastro d'argento
 Miglior attore straniero a Michael Douglas

 1987 – National Board of Review Award
 Miglior attore protagonista a Michael Douglas
 Migliori dieci film

Altri riconoscimenti
 Una battuta del film ("L'avidità, non trovo una parola migliore, è giusta", "Greed, for lack of a better word, is good" in lingua originale) è stata inserita nel 2005 nella lista delle cento migliori citazioni cinematografiche di tutti i tempi stilata dall'American Film Institute, nella quale figura al 57º posto.

Citazioni e riferimenti
 Nel film 1 km da Wall Street, i brokers della società JT Marlin guardano in TV Wall Street, ripetendo come un mantra le battute di Gordon Gekko, con evidente ammirazione.
 Nel film La 25ª ora di Spike Lee il protagonista, interpretato da Edward Norton, nel monologo in cui insulta i cittadini di New York appella dispregiativamente i lavoratori di Wall Street perché vogliono tutti essere come Gordon Gekko.
 In una scena del film parodistico Hot Shots! 2, Charlie Sheen e Martin Sheen si incrociano su due diversi battelli che navigano sullo stesso fiume (chiara citazione di Apocalypse Now, il cui protagonista era Martin Sheen, e Platoon, interpretato da Charlie Sheen) e si dicono reciprocamente, indicandosi: "Sei stato grande in Wall Street!"
 Nel film The Wolf of Wall Street, in una telefonata, Bo Dietl (Bo Dietl) riferisce a Jordan (Leonardo di Caprio) che l'agente Patrick Denham (Kyle Chandler) considera Jordan come un  Gordon Gekko.
 Michael Douglas ripropone in parte alcune caratteristiche di Gordon Gekko nell'interpretazione del magnate della finanza Steven Taylor in Delitto perfetto e di Nicholas Van Orton in The Game - Nessuna regola.
 Il discorso sull'avidità di Gordon Gekko non è un'invenzione degli sceneggiatori, ma trae ispirazione da un reale discorso fatto dal finanziere Ivan Boesky - poi condannato per insider Trading - all'UCLA in occasione dell'apertura dell'anno accademico 1986.

Note

Voci correlate
 Insider trading
 Raider
 Wall Street - Il denaro non dorme mai

Altri progetti

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film politici
Film ambientati a New York
Film diretti da Oliver Stone
Film ambientati negli anni 1980
Film sull'economia


text:
María Justa de Jesús (January 6, 1667 - 1723) was a Spanish Franciscan nun and mystic who was tried as a witch during the Inquisition.

Early life
She was born in La Victoria de Acentejo on the north of the island of Tenerife in the Spanish Canary Islands. She trained as a Franciscan in the Saint Joseph Convent in La Orotava. Her life was involved in mysticism and controversy.

Career
The Holy Inquisition tried her as a witch. She was accused of practicing Molinist doctrines. It was hinted that the relationship with her confessor was not appropriate for a religious person. Her biographer and confessor, Andrés de Abreu, burned the biography he had written about her.

However, Dominican friar Jose Herrera said that among her virtues was to give sight to the blind, to make the deaf hear, the mute to speak, heal the lame, heal diseases and expel demons.

Sr. Maria Justa healed the sick by transferring to her person the evils and diseases that afflicted them. Shamanic priests in other cultures used analogous techniques to cure convalescents. That similarity fed the suspicions of those who called her an  "alumbrada". During these healings, the nun suffered multiple ailments, covering her body in sores and elevating her body temperature, which brought her to the brink of death.

Death
Sister Maria Justa died in 1723. According to the chronicles of the time, her body showed signs of sanctity, such as flexibility, pleasant fragrances and fluidity of her blood. After her death, the Franciscan Order in the Canary Islands conducted a process of canonization that was later halted.

Alumbrados
Her case was ascribed to the phenomenon of the "Alumbrados" that arose in small Castilian towns two centuries earlier. These were people who professed doctrines considered heretical by the Catholic Church, believing that union with God came only through mystical experiences and private prayer, without the need for Church sacraments..

See also
 List of saints of the Canary Islands

References

1667 births
1723 deaths
17th-century Christian mystics
18th-century Christian mystics
People from Tenerife
Franciscan nuns
Franciscan mystics
Franciscan spirituality
17th-century Spanish nuns
Spanish Inquisition
Stigmatics
Burials in the Province of Santa Cruz de Tenerife
18th-century Spanish nuns
Witch trials in Spain


text:
Vlastní vály 2006 - 2013 je album kapely Morčata na útěku, které bylo vydáno v digitální verzi, což je i poznamenáno na obalu tohoto alba (speciální digi-edice).

Na tomto albu jsou všechny písně vlastní tvorby od roku 2006 do roku 2013 (kromě dvou nezařazených skladeb). Nejedná se tedy o coververze.

Po vydání alba Di do prdele! přibylo několik dalších vlastních válů, viz níže.

Seznam skladeb
 Bukkake (Tradice z krabice)
 Jsme trochu jiný (Jsme trochu jiný)
 Bodač z Dukovan: Tajemství Krutorova mutagenu (Jsme trochu jiný)
 Planeta prasat aneb Jak svět přichází o řezníky (Konec řezníků v Čechách)
 Tenkrát na záchodě (Tenkrát na záchodě)
 Industrial Porno Show (Tradice z krabice)
 Carmageddon (Konec řezníků v Čechách)
 Tradice z krabice (Tradice z krabice)
 Já mám starou z bordelu (Jsme trochu jiný)
 Noční můra z Kounicova Street (Tenkrát na záchodě)
 Hownotsuts (Konec řezníků v Čechách)
 Ecivalpú (Tenkrát na záchodě)
 CzechDech (Konec řezníků v Čechách)

Vlastní vály které nejsou na tomto albu
 První rapová balada o tom, jak vybrali Black Diamond (Hlavně se s tím nesrat)
 Laco zářivka (Kouření může zabíjet)
 Di do prdele! (Di do prdele!)
 Zájezdní hostinec U zdechlé ludry (Di do prdele!)
 Prdy aneb píseň gasbombardikova (Di do prdele!)
 Hovnocuc se vrací (Di do prdele!)
 Carmageddon - remake (Di do prdele!)
 Planeta prasat - remake (Di do prdele!)

Alba skupiny Morčata na útěku
Alba z roku 2013
Alba v češtině


text:
Saint-Cergues is een gemeente in het Franse departement Haute-Savoie (regio Auvergne-Rhône-Alpes) en telt 2513 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Julien-en-Genevois.

Geografie
De oppervlakte van Saint-Cergues bedraagt 12,6 km², de bevolkingsdichtheid is 199,4 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links

Gemeente in Haute-Savoie


text:
George Briggs may refer to:
 George Briggs (sealer) (), English convict and sealer in Van Diemen's Land
 George N. Briggs (1796–1861), seven-term Governor of Massachusetts
 George Briggs (New York politician) (1805–1869), United States Representative from New York
 George Briggs (army) (1808—1875), Major-General in the Madras Artillery
 George Briggs (Oregon politician), member of the Oregon Territorial Legislature, 1855
 G. W. Briggs (George Wallace Briggs, 1875–1959), English hymn writer and Anglican clergyman
 George Edward Briggs (1893–1985), British botanist
 George Briggs (footballer) (1903–?), English footballer
 George Briggs (bishop) (1910–2004), Anglican bishop
 Harry Briggs (George H. Briggs, 1923–2005), English footballer


text:
Littenheim est une commune française située dans la circonscription administrative du Bas-Rhin et, depuis le , dans le territoire de la Collectivité européenne d'Alsace, en région Grand Est.

Cette commune se trouve dans la région historique et culturelle d'Alsace.

Géographie

Urbanisme

Typologie
Littenheim est une commune rurale, car elle fait partie des communes peu ou très peu denses, au sens de la grille communale de densité de l'Insee.

Par ailleurs la commune fait partie de l'aire d'attraction de Strasbourg (partie française), dont elle est une commune de la couronne. Cette aire, qui regroupe , est catégorisée dans les aires de  ou plus (hors Paris).

Occupation des sols

L'occupation des sols de la commune, telle qu'elle ressort de la base de données européenne d'occupation biophysique des sols Corine Land Cover (CLC), est marquée par l'importance des territoires agricoles (92,2 % en 2018), néanmoins en diminution par rapport à 1990 (93,8 %). La répartition détaillée en 2018 est la suivante : terres arables (86,3 %), zones urbanisées (7,5 %), cultures permanentes (5,9 %), forêts (0,3 %).

L'IGN met par ailleurs à disposition un outil en ligne permettant de comparer l'évolution dans le temps de l'occupation des sols de la commune (ou de territoires à des échelles différentes). Plusieurs époques sont accessibles sous forme de cartes ou photos aériennes : la carte de Cassini (), la carte d'état-major (1820-1866) et la période actuelle (1950 à aujourd'hui).

Toponymie
Le nom de la localité est attesté sous les formes Luotenheim au , Luttenheim en 1178, Leutenheim en 1474.

Littne en alémanique.

Histoire
L'origine du village de Littenheim remonterait au , mais il n'est cité qu'à partir du  (dans l'inventaire des domaines de l'abbaye de Marmoutier) sous le nom de Luotenheim.

Au , il fait partie des vingt-huit villages du landgraviat de Basse-Alsace (Grafschaftsdörfer), dont la suzeraineté est partagée entre l'Empereur et l'évêque de Strasbourg. Ce dernier est seul seigneur de Littenheim de 1474 à la Révolution. Les décimateurs sont, pour un quart, l'abbaye de Neuwiller qui détient également le droit de patronage, et pour trois quarts l'abbaye de Seltz, puis les comtes palatins, les comtes de Hanau et enfin les Wangen (en 1666).

La commune pratique dès le  une culture exceptionnellement intensive des céréales, et les paysans plantent du tabac dès 1600. L'étude des budgets et du relevé des dîmes indique que les habitants ont de grosses récoltes de céréales.

Héraldique

Politique et administration

Démographie

Lieux et monuments

Église Saint-Pierre

Historique
La première mention relative à un édifice religieux remonte au  et se trouve sur un document signé du pape Alexandre III confirmant à l'abbaye de Neuwiller le droit de patronage de l'église paroissiale de Luttenheim.

De l'édifice du Moyen Âge subsiste la tour qui pourrait remonter au . La nef, détruite au , avait été endommagée en 1676, par les troupes du baron Montclar. D'après un plan et deux élévations conservées aux archives départementales du Bas-Rhin, cette nef avait la même largeur et la même hauteur que le rez-de-chaussée de la tour. Celui-ci était voûté d'ogives.

La nef actuelle est construite en 1776 par Le Roy, inspecteur des Ponts et Chaussées de Basse-Alsace, après plusieurs projets de Pétin (1770), prédécesseur de Le Roy, du maître charpentier Jean Roll (1776) et de Le Roy (1772 et 1774). Le projet d'exécution de 1774 diffère cependant, par la façade occidentale, de la construction définitive. La voûte de la tour est remplacée par un plafond surélevé et les baies en arc brisé sont remplacées par des baies en plein-cintre.

Mobilier de l'église
Maître-autel et retable

Le maître-autel en bois peint façon marbre, avec des sculptures en bas reliefs et des dorures, date de 1847. Il comporte divers décors : arma Christi et voile de sainte Véronique (tombeau), Christ debout tenant le calice et l'hostie (porte du tabernacle), trophées d'objets liturgiques et ecclésiastiques (parcloses), rinceaux et volutes. Deux statues d'anges complètent l'ensemble. Le grand tableau représente Jésus remettant les clés du Royaume à saint Pierre agenouillé. Cette huile sur toile mesure  de haut sur  de large.

Autels latéraux

Deux autels en pendant, côtés sud et nord de la nef. Ils sont, eux aussi, peints façon marbre, avec des sculptures en bas reliefs et des dorures (1847). Chaque autel comporte un tableau (huile sur toile ) : Vierge Marie debout sur le globe, croissant et serpent, encadrée par deux anges (côté nord) ; saint Jean (patron secondaire de la paroisse) debout tient un parchemin, calice sur un rocher et l'aigle (côté sud).

Personnalités liées à la commune

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des communes du Bas-Rhin
 Ittenheim, commune du canton de Mundolsheim

Liens externes
 Littenheim sur le site de l'Institut géographique national

Notes et références

Notes

Références

Commune de la communauté de communes de Saverne-Marmoutier-Sommerau
Commune dans le canton de Saverne
Commune dans le Bas-Rhin
Aire urbaine de Strasbourg


text:
Tînna (în ) este o comună în raionul Dunaiivți, regiunea Hmelnîțkîi, Ucraina, formată numai din satul de reședință.

Demografie

Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Tînna era vorbitoare de ucraineană (%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi.

Note

Tiînna
Tiînna, Dunaiivtți
Tiînna, Dunaiivtți, Hmelniîtțkiîi


text:
En el Gènesi capítol quart, Irad (en hebreu
תנ"ך בן-חֲנוֹךְ Erad ben Hănōk i en àrab عبارت بن إدريس Erad ibn Akhanukh) és el fill d'Hanoc i net de Caín que fou pare de Mehuiael. En el Llibre de Moisès, de l'Església de Jesucrist dels Sants dels Darrers Dies, Irad és assassinat pel seu besnet Lèmec per haver divulgat un pacte que Lèmec havia conclòs amb Satanàs.

Segons una tradició apòcrifa jueva, el seu rebesnet Tubal va assassinar per error Caín, l'avi d'Irad i fill malvat d'Adam, el primer home. Quan Tubal va dir-li-ho al seu pare Lèmec, aquest el va matar a ell. Aleshores, la terra va esberlar-se i va engolir Irad, el seu fill Mehuiael i el seu net Metuixael.

Referències

Personatges del Gènesi


text:
Василий Васильевич Мясников (1923—1964) — сержант Советской Армии, участник Великой Отечественной войны, полный кавалер ордена Славы.

Биография
Василий Мясников родился в 1923 году в деревне Федяево (ныне —  Смоленской области). После окончания семи классов школы работал сначала в колхозе, затем на молокозаводе в Гжатском районе. В 1943 году Мясников был призван на службу в Рабоче-крестьянскую Красную Армию. С марта того же года — на фронтах Великой Отечественной войны.

К октябрю 1944 года Василий Мясников был наводчиком орудия 194-го гвардейского артиллерийского полка 8-й гвардейской армии. В бою около польского населённого пункта Ряски он лично уничтожил 8 пулемётов и более 20 солдат и офицеров противника, сам получил ранение, но продолжал вести огонь. 2 ноября 1944 года Мясников был награждён орденом Славы 3-й степени.

В апреле 1945 года около германского населённого пункта Гёритц Мясников, уже к тому времени бывший командиром отделения разведки, корректировал огонь дивизиона по позициям противника, уничтожив 1 танк, 1 артиллерийское орудие, 7 пулемётов, 6 блиндажей, 2 батареи миномётов. В том бою он также уничтожил более 10 солдат и офицеров противника, ещё 2 захватил в плен. 31 мая 1945 года Мясников был награждён орденом Славы 2-й степени.

27 апреля 1945 года во время штурма Берлина Мясников лично подбил вражеский БТР и взял в плен его водителя. 29 апреля он в рукопашной схватке уничтожил 2 солдата противника и ещё 2 захватил в плен. Указом Президиума Верховного Совета СССР от 15 мая 1946 года гвардии сержант Василий Мясников был награждён орденом Славы 1-й степени.

В 1947 году Мясников был демобилизован. Проживал в селе Семлёво Вяземского района Смоленской области, работал в совхозе. Скоропостижно скончался 22 октября 1964 года, похоронен в Семлёво.

Был также награждён рядом медалей.30.03.2022 г. Мясникову В.В. присвоено звание "Почётный гражданин Вяземского района".

Примечания

Литература
 Кавалеры ордена Славы трёх степеней: Биограф.словарь. — М.: Воениздат, 2000.

Артиллеристы Великой Отечественной войны
Похороненные в Вяземском районе


text:
Fu il settimo Primo ministro del Canada dall'11 luglio 1896 al 5 ottobre 1911.

Biografia
Wilfrid Laurier nacque a Saint-Lin, in Québec da Carolus Laurier e Marcelle Martineau. Nel 1868, sposò Zoé Lafontaine.

Finanziò, insieme alla moglie Zoé Lafontaine, gli studi artistici della nipote Éva Gauthier.

Onorificenze

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Primi ministri del Canada
Politici del Partito Liberale del Canada


text:
Джон ван Рейсвейк (; 16 января 1962, Люксембург) — люксембургский футболист, игравший на позиции вратаря.

Клубная карьера
Всю свою свою карьеру провёл в Люксембурге, выступая за «Женесс», «Унион», «Хобшейд» и «Свифт». 12 матчей провёл в Кубке европейских чемпионов/Лиги Чемпионов и 4 — в Кубке УЕФА.

Карьера за сборную
Дебют за национальную сборную Люксембурга состоялся 1 мая 1984 года в товарищеском матче против сборной Норвегии. Рейсвейк принял участие в 43 матчах: 19 матчей квалификации на Чемпионат мира, 13 матчей квалификации на Чемпионат Европы и 11 товарищеских матчей.

Достижения
 Чемпион Люксембурга: 1984/85, 1986/87, 1987/88, 1989/90, 1990/91, 1991/92
 Обладатель Кубка Люксембурга: 1988, 1991

Примечания

Футболисты Люксембурга
Игроки сборной Люксембурга по футболу
Игроки ФК «Женесс»
Игроки ФК «Унион» Люксембург
Игроки ФК «Хобшейд»


text:
Naxi (chiń. 纳西族, Nàxī zú; nazwa własna w języku naxi: ¹na²khi) – grupa etniczna zamieszkująca przedgórze Himalajów na terenie chińskiej prowincji Junnan (głównie powiat autonomiczny Yulong na obszarze prefektury Lijiang) i w południowo-zachodniej części Syczuanu. Uważa się, że Naxi pochodzą z Tybetu i jeszcze do niedawna utrzymywali się ze szlaków wiodących stamtąd do Indii i Chin.

Naxi są zaliczani do 55 oficjalnych mniejszości etnicznych zamieszkujących Chińską Republikę Ludową. Jako ich podgrupę zalicza się mniejszość Mosuo, chociaż zdaniem antropologów ze względu na obyczaje jest ona wyraźnie odrębna od Naxi. Obecnie ich populacja wynosi ok. 278 tys.

Pierwszymi, którzy opisali obyczaje Naxi, byli w XX wieku amerykański botanik Joseph Rock oraz rosyjski taoista Peter Goullart.

Kultura
Naxi posługują się językiem naxi z grupy tybeto-birmańskiej. Posiadają bogatą literaturę (we własnych pismach – obrazkowym dongba i sylabicznym geba), oraz sztukę. Obecnie posługują się alfabetem łacińskim. Tradycja społeczno-polityczna charakteryzująca się silną władzą naczelników i powszechnym systemem niewolniczym jest bardzo stara i sięga I tysiąclecia n.e. W XIII–XVII w. Naxi popadli w zależność od Chin. Dawniej mieli matrylinearny system pokrewieństwa, czego pozostałości są dzisiaj widoczne wśród Mosuo, jednej z podgrup Naxi – głową rodziny jest kobieta, dziedziczy się po matce.

Religia
W przeszłości byli szamanistami, wykorzystywali podczas swych obrzędów święte pisma obrazkowe. Obecnie wielu wyznaje buddyzm tybetański.

Przypisy

Bibliografia

Junnan
Syczuan
Mniejszości etniczne w Chińskiej Republice Ludowej


text:
Bebe Zeva (born May 7, 1993) is the pseudonym of Rebeccah Hershkovitz, an American
fashion blogger, model, and writer.

As a child, her family moved around and lived in Miami Beach, Springfield and St. Louis before settling in Las Vegas.

Her rise to prominence came about when she modeled for the brand I Am Carles associated with the now defunct Hipster Runoff blog. She would later go on to be featured in The New York Times, Seventeen Magazine, and Teen Vogue respectively. Zeva previously contributed to the online journal Thought Catalog as well as StyleCaster and Technorazzi.

A feature-length mumblecore documentary about Zeva was released by MDMAfilms and premiered at Soho House on March 20, 2011. In the documentary, she was portrayed as a "17-year-old home-schooled fashion blogger" who "binge eats, shoplifts, and provides insight about life, death, God, and the internet."

She runs a style blog called Fated To Be Hated and currently works as a DJ.

References

External links
 Zeva's website and Fated to be Hated blog
 Documentary by MDMAfilms

Living people
American bloggers
1993 births
American fashion journalists
Female models from Nevada
American women journalists
American women bloggers
21st-century American non-fiction writers
21st-century American women writers