text:
Die Güterwagen-Bauarten-Übersicht bis 1945 ist eine Ergänzung zu den Artikeln: "Güterwagen der Länderbahnen", Güterwagen der Verbandsbauart, "Güterwagen der Austauschbauart", "Güterwagen der geschweißten Bauart" und "Güterwagen der Kriegsbauart" und gibt die verschiedenen Bauarten und die daraus resultierende Entwicklung der Güterwagen in Deutschland in Kurzform wieder.

Standardgüterwagen
Die nachfolgende Tabelle beinhaltet nur einige Standardgüterwagen der Länderbahnen, der Deutschen Reichsbahn-Gesellschaft (DRG) bzw. der Deutschen Reichsbahn, aufgegliedert nach Wagenarten und Bauarten. Angegeben sind die Gattungsbezirke und die Gattungszeichen mit denen die Wagen bei der Deutschen Reichsbahn eingestellt waren. Nebengattungszeichen sind nur insoweit aufgeführt, als das sie für alle oder zumindest die Mehrzahl der Wagen einer Wagenart zutrafen. Die Musterblatt-Nummern der Länderbahnbauart (hier) und Verbandsbauart (hier) sind in Klammer stehend angegeben. Die Nummerierung der Güterwagen jedes Gatungsbezirkes begann von 1921 bis 1949 mit 101.

Bauartenübersicht nach Wagenart gegliedert

Literatur- und Quellenangaben

 Eugen Kreidler: Die Eisenbahnen im Zweiten Weltkrieg - Studien und Dokumente zur Geschichte des Zweiten Weltkriegs. Nikol Verlagsgesellschaft mbh & Co KG, Hamburg 2001
 Helmut Behrends, Wolfgang Hensel, Gerhard Wiedau: Güterwagen-Archiv Band 1. Transpress VEB Verlag für Verkehrswesen, Berlin 1989
 Helmut Behrends, Wolfgang Hensel, Gerhard Wiedau: Güterwagen-Archiv Band 2. Transpress VEB Verlag für Verkehrswesen, Berlin 1989.
 Janusz Piekalkiewicz: Die Deutsche Reichsbahn im Zweiten Weltkrieg. Transpress Verlagsgesellschaft mbH, Berlin 1993
 Roger Gittermann: Kriegsbauarten. Eisenbahn-Magazin Heft Nr. 8. Alba-Fachverlag, Düsseldorf 1992
 Walter Hollnagel: Eisenbahnraritäten – Von den zwanziger Jahren bis 1945. EK-Verlag, Freiburg 2008
 Wolfgang Diener: Anstrich und Bezeichnung von Güterwagen. Verlag Dr. Bernhard Abend, Stuttgart 1992.
 WER: Die Reichsbahn-Güterwagen. Reichsbahn-Werbeamt für den Personen- und Güterverkehr, Berlin 1939
 Deutsche Reichsbahn, Reichsbahn-Zentralamt Berlin, Dezernat 28: Die Güterwagen der Regelbauart. Berlin 1945
 Stefan Carstens, Rudolf Ossig: Güterwagen Band 1, Gedeckte Wagen. MIBA-Verlag, Nürnberg 2000.
 Stefan Carstens, Hans Ulrich Diener: Güterwagen Band 2, Gedeckte Wagen - Sonderbauart. MIBA-Verlag, Nürnberg 2000.
 Stefan Carstens, Hans Ulrich Diener: Güterwagen Band 3, Offene Wagen. MIBA-Verlag, Nürnberg 2003.
 Stefan Carstens: Güterwagen Band 4, Offene Wagen in Sonderbauart. MIBA-Verlag, Nürnberg 2003.
 Stefan Carstens: Güterwagen Band 5, Rungen-, Schienen- und Flachwagen. MIBA-Verlag, Nürnberg 2008

Schienenfahrzeugtechnik
Güterwagen (Deutschland)
Liste (Güterwagen)


text:
Mulgravea detriculata är en tvåvingeart som beskrevs av De och Gupta 1995. Mulgravea detriculata ingår i släktet Mulgravea och familjen daggflugor.

Artens utbredningsområde är Bhutan. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Daggflugor
detriculata

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Калайджии () — село в Болгарии. Находится в Великотырновской области, входит в общину Златарица. Население составляет 155 человек.

Политическая ситуация
В местном кметстве Калайджии, в состав которого входит Калайджии, должность кмета (старосты) исполняет Бисер Алдинов Чинов (Движение за права и свободы (ДПС)) по результатам выборов.

Кмет (мэр) общины Златарица — Пенчо Василев Чанев (коалиция в составе 3 партий: Национальное движение «Симеон Второй» (НДСВ), ВМРО — Болгарское национальное движение, Союз демократических сил (СДС)) по результатам выборов.

Ссылки
 Статистика населения

Сёла Великотырновской области


text:
The Place Saint-Lambert is a major square in the centre of Liège, Belgium. Until 1794, it was the site of St. Lambert's Cathedral. Remains of the foundations of the cathedral have been conserved, and are on display at the Archéoforum, under the square.

The largest public building on the square is the former Prince-Bishops' Palace, which now houses the Palace of Justice of Liège and the Provincial Palace, i.e. the government building of Liège Province. There is a large bus station in the lower part of the square, which serves as the local transport hub for the city.

On 13 December 2011, a murder–suicide attack took place in the square, in which 6 people were killed and 125 were injured.

See also

 Belgium in "the long nineteenth century"

References

Notes

Squares in Liège


text:
Un logiciel de généalogie est un logiciel destiné à la généalogie. Généralement il permet à un généalogiste d'enregistrer les informations relatives à chaque individu d'une généalogie (noms et prénoms, sexe, métier, dates et lieux de naissance, baptême, mariage, décès, photographies, documents), d'afficher et d'imprimer les informations sous différentes formes, d'importer et d'exporter des données (support du format GEDCOM). Plusieurs types de logiciels sont disponibles, qu'ils soient payants ou gratuits et sur différents systèmes d'exploitation.

Fonctionnalités d'un logiciel de généalogie

Ce type de logiciel permet au généalogiste d'effectuer les tâches suivantes :
 identifier par un numéro unique les individus ;
 enregistrer les principales caractéristiques de la vie civile d'une personne : nom, prénoms, sexe, métier, date et lieu de naissance, date(s) et lieu(x) de mariage, date et lieu de décès ;
 enregistrer les principales caractéristiques de la vie religieuse d'une personne : baptême, mariage, sépulture (dans la tradition catholique) ;
 enregistrer les relations entre les personnes apparentées ou en relation : conjoint, parents, enfants, frère ou sœur, témoins d'actes officiels, parrains et marraines ;
 enregistrer les caractéristiques des sources correspondant à ces informations (actes officiels, témoignages, documents, archives) ainsi que le rôle des personnes concernées : acte de naissance, mariage, décès, actes notariés ;
 effectuer une recherche dans la base des personnes ainsi constituée par nom, prénom, commune, numéro ;
 restituer sur un support (papier ou informatique) l'arbre généalogique sous forme graphique ou de liste ascendante ou descendante ;
 exporter ou importer une partie ou la totalité des données généalogiques permettant la communication et la conservation des données, souvent au format GEDCOM.

De manière moins courante, ce type de logiciel peut également :
 conserver des données multimédia et des données de géolocalisation associées aux personnes ou aux événements ;
 donner des visualisations en 3D des arbres généalogiques ;
 intégrer des convertisseurs de date (calendrier grégorien / républicain) ;
 contrôler la cohérence des informations saisies (par exemple : alerte sur la cohérence d'une personne décédée à plus de cent ans ou mère d'un enfant à l'âge de cinquante ans) ;
 intégrer des repères historiques permettant de situer les individus dans les faits marquants d'une époque ;
 être couplé avec une version mobile (smartphone, tablette tactile) ou un site web de généalogie.

Liste de logiciels

Cette liste reprend les principaux logiciels de généalogie existant ou ayant existé, disposant d'une version en langue française. Son exhaustivité n'est pas garantie. Le classement se fait par ordre alphabétique du nom des logiciels.

Logiciels propriétaires payants

Logiciels gratuits non libres

Logiciels libres et gratuits

Logiciels spécifiques

Conversion de GEDCOM en page web

Conversion de GEDCOM en arbres généalogiques, pdf imprimables

Visualisation d'arbres généalogiques en 3D

Logiciel de relevés systématiques
Ces logiciels peuvent être utilisés pour faciliter le travail de relevé systématique.

Présentation de relevés systématiques sur Internet

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
 Choisir un logiciel de généalogie pour l'entrée de données


text:
История слонов в армии государства Селевкидов началась с правления самого первого правителя-диадоха Селевка I Никатора, который обменял индийские территории своего государства (Пароламис, Арахосия, Гедросия) на 500 слонов, по другим версиям, на 480 (Диодор Сицилийский), 400 (Плутарх), около 300 (Бар-Кохва) или 150 (Уильям Тарн) особей, у индийского правителя Чандрагупты (греческая транскрипция: Сандрокотт) из династии Маурьев. Тогда Селевк I использовал этот слоновый корпус в Четвёртой войне диадохов, где в битве при Ипсе (301 г. до н. э.) эти слоны «сыграли ключевую роль в сражении», как пишет Бар-Кохва. Скорее всего, тогда на слонов не ставили башен. О дальнейшей судьбе слонов Селевка практически ничего неизвестно. Уильям Тарн выдвинул версию о том, что бо́льшая часть слонов Селевка погибла во время смуты в Сирии. Также Полиэн упоминал об участии слонов в кампании против Деметрия I в Киррестике в 286 году до н. э. Однако, Плутарх не сообщал о слонах, описывая те же самые события.

Далее слонов использовал сын Селевка Антиох I Сотер около 275 года до нашей эры в период нашествия галатов. Тогда галаты, вторгнувшиеся в глубь Малой Азии, встретились с войском Антиоха, которое состояло из легковооруженных пехотинцев и лучников. Войско галатов было значительно больше: неизвестное число пехоты, 20 000 конницы, 240 колесниц (из них 80 — колесницы с косами). По совету родосца Феодота Антиох спрятал за войсками 16 слонов и вывел их в разгар битвы. Тогда галаты, никогда не видевшие слонов, бросились бежать, а колесницы взбесились и перебили некоторую часть войска. О дальнейшей судьбе слонов неизвестно. В период войны с правителем Египта Птолемеем II Филадельфом царь Бактрии отправил Антиоху I 20 слонов, а последний, вероятно, использовал этих слонов в войне с египтянами.

Слоны Антиоха III
Антиох III Великий использовал слонов в войне с египетским царем Птолемеем IV Филопатором в битве при Рафии. Согласно Полибию, Антиох располагал 73 слонами:

«Дав боевой сигнал, они прежде всего ввели в сражение слонов. И вот немногие из слонов Птолемея столкнулись с противниками: на них превосходно сражались башенные бойцы, врукопашную кололи и поражали друг друга сариссами, но еще лучше бились слоны, сражаясь со всей силой и сталкиваясь во встречном бою, ибо дерутся эти животные так, переплетаясь и упершись клыками друг в друга, они толкают изо всей силы и топчутся на месте, пока один, одолев другого, не оттеснит морду в сторону, а как только один, оттеснив, поставит другого боком к себе, он ранит его клыками совершенно так, как бык рогами. Большинство же слонов Птолемея трусливо уклонилось от боя, как поступают обычно африканские слоны. Они не выносят запаха и голоса индийских слонов, но, как мне кажется, пораженные их величиной и силой, они сейчас же, как только завидят их, обращаются в бегство. Так это случилось и теперь, когда слоны [египтян] в беспорядке оттеснены были к своим».

Антиох V
Известно то, что Антиох V Евпатор имел какое-либо количество слонов, но после битвы при Магнесии и заключения мирного договора с Римом сирийцам запрещалось держать слонов и военные суда в Средиземноморье, тогда римляне продвигаясь по сирийской территории убивали или калечили слонов.

О дальнейшей истории слонов в государстве Селевкидов ничего неизвестно.

Примечания

Государство Селевкидов
Слоны


text:
Євгеній Іванович Чернишевський – організатор Городницької чоловічої капели бандуристів, котра проіснувала понад 50 років і була досить відомою в Україні в 60 – 80-х роках минулого століття.

Життєпис
Народився Євгеній Іванович на Вінничині 26 квітня 1907 року. Бандуру до рук узяв під час служби в армії, будучі учасником художньої самодіяльності. В майстра Миколи Опришка навчився виготовляти бандури. По закінченні служби був направлений в Городницю (Новоград-Волинський район Житомирської області) вчителем фізики. В 1939 році згуртував однодумців у невеличкий колектив (Є. Ясінський, А. Аврамчук, Б. Ларцев). Самотужки виготовляли бандури, виступали перед жителями селища.

Під час війни Євгеній Іванович з товаришами-бандуристами воював у партизанському загоні Шитова. В повоєнні роки колектив зростав, шліфував свою майстерність. Стали виступати в інших областях, по всій Україні. В 1971 році Городницька капела бандуристів зайняла друге місце на республіканському огляді художньої самодіяльності й виступила на заключному концерті в Палаці культури «Україна». Колективу присудили звання народної капели.

В 1987 році Євгеній Іванович Чернишевський помер. Після того діяльність капели почала згасати. Повністю колектив припинив своє існування на початку 90-х.

Джерела
Кирдан Б., Омельченко А. Народні співці-музиканти на Україні.— К.:Музична Україна, 1980.— 183 c.
Збірник краєзнавчих матеріалів №3 / Упорядкування Колесник Г.М. — Новоград-Волинський : Вид-во "НОВОград", 2019. — 52 с.
Омельченко А. Городницькі бандуристи // Культура і життя. — 1967 — 3 серпня.
Чернишевський Є. Розкажи бандуро // Радянська Житомирщина. — 1973 — 18 травня.— с.3.
Фомін В. Дума про бандуру// Радянський прапор. — 1970 — 11 вересня.— с.3.


text:
Korfbalseizoen 1979-1980 is het tiende seizoen van de gezamenlijke korfbalbond KNKV. In dit seizoen telt de veldcompetitie een Hoofdklasse waarbij elk team 18 wedstrijden speelt en in de zaalcompetitie zijn twee Hoofdklassen waarbij elk team 14 wedstrijden speelt.

Veldcompetitie KNKV
In seizoen 1979-1980 was de hoogste Nederlandse veldkorfbalcompetitie in de KNKV de Hoofdklasse; een poule met tien teams. Het kampioenschap is voor het team dat na 18 competitiewedstrijden de meeste wedstrijdpunten heeft verzameld. Een play-off systeem was niet van toepassing. Enkel bij een gedeelde eerste plaats zou er een beslissingswedstrijd gespeeld moeten worden. De onderste twee ploegen degraderen.

Hoofdklasse Veld

 = na 18 wedstrijden stonden PKC en DOS'46 allebei op 27 punten. Om te beslissen welke ploeg kampioen zou worden moest er een beslissingswedstrijd gespeeld worden. Deze wedstrijd werd gespeeld op zaterdag 24 mei 1980 en PKC won met 9-8.

Zaalcompetitie KNKV
In seizoen 1979-1980 was de hoogste Nederlandse zaalkorfbalcompetitie in de KNKV de Hoofdklasse; twee poules met elk acht teams. Het kampioenschap is voor de winnaar van de kampioenswedstrijd, waarin de kampioen van de Hoofdklasse A tegen de kampioen van de Hoofdklasse B speelt.

 Hoofdklasse A

Hoofdklasse B

De finale werd gespeeld op zaterdag 8 maart 1980 in de Groenoordhallen in Leiden.

Na de reguliere speeltijd stond de stand op 15-15. De wedstrijd werd via strafworpen beslist. In deze serie won Deetos de landstitel.

Externe link

Korfbal in 1979
Korfbal in 1980
Nederlandse korfbalcompetitie


text:
Les élections législatives  dans le Finistère ont lieu les dimanche  et . Elles ont pour but d'élire les députés représentant le département à la Chambre des députés pour un mandat de quatre années.

Députés sortants

Mode de scrutin
Le mode de scrutin change pour ces élections, avec un retour au système utilisé de 1876 à 1881. En 1885 les députés ont été élus selon un scrutin de liste.

L'élection se fait donc au scrutin d'arrondissement, soit un mode uninominal majoritaire à deux tours.

La circonscription pour l'élection est l'arrondissement.
Le scrutin est individuel, chaque arrondissement élisant un député.
Les arrondissements qui ont plus de cent mille habitants sont divisés. Dans ce cas on élit un député par circonscription électorale crée.

Le découpage existant de 1876 à 1881 est repris sauf pour l'arrondissement de Morlaix où le canton de Taulé et celui de Sizun changent de circonscription.

Seul l'arrondissement de Quimperlé n'est pas divisé. Celui de Brest est séparé en trois circonscriptions, ceux de Quimper, Châteaulin et Morlaix en deux.

L'article 18 précise qu'il faut réunir pour être élu au premier tour :
 la majorité absolue des suffrages exprimés ;
 un nombre de suffrages égal au quart des électeurs inscrits.
Au deuxième tour la majorité relative suffit. En cas d'égalité c'est le plus âgé qui est élu.

Résultats

Quimper-1

Regroupe les cantons de Quimper, Fouesnant, Briec et Concarneau.

*sortant

Quimper-2

Regroupe les cantons de Douarnenez, Pont-Croix, Plogastel-Saint-Germain et Pont-l'Abbé.

*sortant

Brest-1

Regroupe les cantons de Brest-1, Brest-2 et Brest-3.

*sortant

Brest-2

Regroupe les cantons de Daoulas, Ploudiry, Landerneau, Plabennec.

*sortant

Brest-3

Regroupe les cantons de Saint-Renan, Ouessant, Ploudalmézeau, Lannilis et Lesneven.

Jules Glaizot renonce à se présenter.

*sortant

Chateaulin-1

Regroupe les cantons de Crozon, Châteaulin, Faou et Pleyben.

*sortant

Chateaulin-2

Regroupe les cantons de Carhaix, Châteauneuf-du-Faou et Huelgoat.

*sortant

Morlaix-1

Regroupe les cantons de Morlaix, Lanmeur, Plouigneau, Saint-Thégonnec et Sizun.

*sortant

Morlaix-2

Regroupe les cantons de Taulé, Landivisiau, Plouescat, Plouzévédé et Saint-Pol-de-Léon.

*sortant

Quimperlé

Regroupe l'ensemble des cantons de l'arrondissement de Quimperlé.

Léon Lorois s'est retiré avant le scrutin.

*sortant

Députés élus

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Élections législatives françaises de 1889
 Liste des députés du Finistère
 Chambre des députés

Lien externe

1889
Finistère


text:
Kegljanje je tako moštveni kot individualni šport, pri katerem se podira keglje. Spada med dvoranske športe. V Evropi, kjer je najbolj razvit, je okoli 130 000 registriranih igralcev.

Zgodovina kegljanja v Sloveniji
Kegljanje je najtrofejnejši slovenski šport. Slovenski kegljači so bili prvi slovenski športniki, ki so osvojili naslov svetovnih prvakov po osamosvojitvi Slovenije.

Znani slovenski kegljači
 Marika Kardinar-Nagy

Glej tudi
Seznam slovenskih kegljačev
WNBA - NBC evropska liga prvakinj

Zunanje povezave
 Kegljaška zveza Slovenije
 SIOL Sportal - Kegljanje
 WNBA-NBC Mednarodna kegljaška zveza

Športi


text:
Con tauromaquia y literatura se hace referencia a obras o piezas de cualquiera de los géneros que reconoce como propios la literatura cuyo argumento, ambiente o personajes guardan relación directa o indirecta con la fiesta de los toros, ya sea con el espectáculo en sí mismo o con el denominado planeta taurino.

El historiador y crítico de la estética y de la literatura española, Menéndez Pelayo, enseñó en su Historia de las ideas estéticas en España que la tauromaquia pertenece a las artes secundarias:

El filósofo José Ortega y Gasset explicaba que era impensable estudiar la historia de España sin considerar las corridas de los toros.
Si muchos de los escritores y filósofos de la Generación del 98, no gustaban de las corridas de toros, era porque la culpaban del atraso de la sociedad española. Así, Unamuno explicaba que no le gustaban las corridas, no porque fuese un espectáculo cruento, sino porque se perdía mucho tiempo hablando de ella y esto explicaba la formación cultural de sus espectadores. Ortega y Gasset, en su obra La caza y los toros, se extrañaba de que el toreo, siendo un ejercicio callado diese tanto que hablar. Posteriormente, la Generación del 27 en su mayoría fue amante de la fiesta, sobre la cual escribieron, pintaron y esculpieron. Vale citar las palabras con las que Federico García Lorca manifestaba su abierto apoyo y gusto por la tauromaquia: «El toreo es probablemente la riqueza poética y vital de España, increíblemente desaprovechada por los escritores y artistas, debido principalmente a una falsa educación pedagógica que nos han dado y que hemos sido los hombres de mi generación los primeros en rechazar. Creo que los toros es la fiesta más culta que hay en el mundo».

Antonio Machado deja clara su postura en su obra Juan de Mairena: «Con el toro no se juega, puesto que se le mata, sin utilidad aparte, como si dijéramos de un modo religioso, en holocausto a un dios desconocido.»

Ortega y Gasset, al igual que otros autores como el académico José María de Cossío, realizaba un paralelismo entre las corridas de toros y la historia de España:

Otros intelectuales contemporáneos, como Enrique Tierno Galván, subrayaron, en abierta contradicción con los del 98, el carácter socialmente pedagógico de la tauromaquia: «Los toros son el acontecimiento que más ha educado social, e incluso políticamente, al pueblo español». Y abundaba en el refinamiento del gusto artístico que supone para sus aficionados:

Una larga lista de escritores de varios países ha escrito exaltando el toreo como una parte importante del alma de sus pueblos. Entre los artistas vivos que defienden el toreo se encuentra el peruano Mario Vargas Llosa.
Entre los partidarios de la tauromaquia se encuentran Nicolás Fernández de Moratín y Valle-Inclán. Nicolás Fernández de Moratín escribió el poema «Fiesta de toros en Madrid», escrito en quintillas. Dedicó una oda pindárica al torero Pedro Romero titulada Canción a Pedro Romero, donde muestra un estilo popular, fluido y sencillo. Sobre el tema taurino escribió también, en prosa, el folleto Carta histórica sobre el origen y progresos de las fiestas de toros en España (1777).

Filósofos contemporáneos como Fernando Savater o Enrique Tierno Galván aducen que estas críticas de los antitaurinos obedecen a la ignorancia, ya que el toro de lidia vive en libertad en su hábitat natural y, sin las corridas, no solo se extinguiría el toro bravo, sino el propio ecosistema en que se desenvuelve (las dehesas), sin embargo hay alegatos que refieren a que estas pueden ser protegidas por ley sin la necesidad de criar toros. Otros defensores del toreo, como el catedrático Andrés Amorós, argumenta que nadie ama más al toro que un buen aficionado a las corridas: «nadie admira más su belleza, nadie exige con más vehemencia su integridad y se indigna con mayor furia ante cualquier maltrato, desprecio o manipulación fraudulenta.»

Además de estas obras en 1943 se publicó el primer volumen de la enciclopedia taurina que se conoce popularmente como El Cossío y que ha continuado reeditandose al menos hasta 2007.

Referencias

Tauromaquia
Literatura por tema


text:
Santa Lucía è una città del Venezuela situata nello Stato di Miranda e in particolare nel comune di Paz Castillo.

Collegamenti esterni

Centri abitati del Miranda


text:
Colony in Space (La colonia del espacio) es el cuarto serial de la octava temporada de la serie británica de ciencia ficción Doctor Who, emitido originalmente en seis episodios semanales del 10 de abril al 15 de mayo de 1971.

Argumento

Tres Señores del Tiempo se encuentran en un observatorio y discuten el robo de documentos confidenciales relacionados con "El arma del juicio final". A regañadientes se dan cuenta de que sólo un hombre puede ayudarles, y el Doctor, acompañado por Jo Grant es temporalmente liberado de su exilio y enviado en la TARDIS al planeta desierto de Uxarieus en el año 2472. Allí encuentra una avanzada de colonos humanos que viven como granjeros. La colonia no está teniendo éxito, ya que la tierra parece inexplicablemente poco fértil y recientemente están siendo asediados por representantes de carroñeras corporaciones mineras y, más recientemente, feroces reptiles. El gobernador de la colonia, Robert Ashe, les da la bienvenida, y les explica que los colonos llegaron hace un año al planeta para escapar de la superpoblación y polución de la Tierra.

Dos colonos mueren en un ataque de reptiles esa noche, y a la mañana siguiente llega al asentamiento un hombre llamado Norton, afirmando que viene de otra colonia que fue eliminada por los reptiles. Mientras el Doctor investiga a los colonos muertos, le sorprende un robot minero controlado por Caldwell, un mineralogista de IMC. Caldwell le invita a hablar con sus jefes para oír su versión de la historia. Su superior, Dent, es un ingeniero de minas sin escrúpulos, que ha estado usando el robot minero para asustar y ahora matar a los colonos, algo que Caldwell encuentra repugnante. Dent sabe que el planeta es rico en minerales raros y los quiere para IMC, y sus codiciosas tropas están de acuerdo en que hay que conseguirlos a cualquier precio.

Los habitantes originales del planeta, que los colonos conocen como los primitivos, tienen una tregua con ellos, pero esta tregua se pone a prueba cuando Norton mata al científico de la colonia y echa la culpa a un primitivo, de quienes insiste que son hostiles. Después, Norton es visto comunicándose con el capitán Dent, entendiéndose que es en realidad un espía enviado por IMC para pertubar a los colonos, y no un superviviente de una colonia similar como decía. El Doctor mientras tanto regresa a la colonia tras esquivar un intento de asesinato de IMC, y explica a Ashe que los mineros están detrás de las muertes. Desde la Tierra envían a un juez para que se encargue de las complejas reclamaciones en el planeta. Cuando llega, resulta que es El Amo. En su alias determina que la reclamación de la compañía minera es la que tiene más fuerza.

Mientras tanto, el Doctor y Jo se han aventurado en la ciudad primitiva. De imágenes en las cuevas interpretan que una vez fue hogar de una avanzada civilización que se degradó con el tiempo. En el corazón de la ciudad, en una habitación llena de enormes máquinas y una escotilla brillante, encuentran a un diminuto alienígena conocido como el Guardian. Les avisa que entrar en la ciudad se castiga con la muerte, y les deja ir, pero avisándoles de que no vuelvan.

Al volver oyen la sentencia del Amo, aún disfrazado de juez, que dice a Ashe que cualquier apelación fallará a menos que concurran circunstancias especiales, como un interés histórico, y se intriga cuando Ashe le habla de la ciudad primitiva. De esta forma descubre más sobre el planeta y la ciudad primitiva mientras Ashe es alejado del Doctor, que empieza a perder la credibilidad entre los colonos. Después, el Amo engaña al Doctor para que le acompañe a la ciudad primitiva.

Mientras tanto la situación entre colonos y mineros ha llegado al punto de no retorno, iniciándose una batalla entre ellos. Dent y sus fuerzas triunfan, e inicia un juicio falso contra Ashe y Winton, los más rebeldes de los colonos, sentenciándoles a muerte, pero conmutando la pena si todos los colonos acceden a abandonar el planeta en la vieja y dañada nave en la que llegaron.

Dentro de la ciudad, el Amo le dice al Doctor que los primitivos fueron una vez una avanzada civilización. Antes de que cayeran, construyeron un super-arma que nunca se utilizó, y quiere quedársela. La habitación con la maquinaria de la ciudad es el corazón del arma, tan potente que en un disparo de prueba se creó la Nebulosa del Cangrejo. El Doctor rechaza la oferta del Amo de que le ayude a gobernar la galaxia usando esa arma, diciendo que el poder absoluto es maligno y corruptor. El Guardian aparece, demandando una explicación por la intrusión. El Amo le explica que ha venido para devolver a la civilización su antigua gloria. El Doctor le contradice, y el Guardian señala que fue el arma el que provocó la caída de su raza, y que su radiación está arruinando el planeta. Le enseña al Doctor a activar su autodestrucción, algo que hace. La ciudad comienza a temblar, y el Guardian les dice que deben marcharse antes de que sea demasiado tarde. Mientras el Doctor y el Amo huyen de la decadente ciudad, encuentran a Caldwell y Jo, y los cuatro salen antes de que la ciudad explote.

Mientras tanto, la nave de los colonos explotó al despegar como Ashe predujo que haría. Sin embargo, el único que murió fue el líder de la colonia. Pilotó la nave solo para salvar a su gente. Winston y los colonos salen de sus escondites y matan o derrotan a los hombres de IMC, y Caldwell cambia de bando para apoyar a los colonos. En la confusión, el Amo logra escapar.

Una vez terminada la batalla, el Doctor explica que la radiación del arma era lo que estaba matando sus cultivos, pero esta inconvencia ya ha desaparecido. La Tierra accede a enviar un verdadero juez a Uxarieus, y Caldwell decide unirse a los colonos. Les dice que puede ayudarles con su fuente de energía. El Doctor y Jo regresan a la TARDIS, que en pocos segundos regresa al cuartel general de UNIT apenas unos segundos después de la partida. Una vez cumplida la misión de los Señores del Tiempo, el Doctor está una vez más atrapado en la Tierra.

Continuidad

Es la primera vez desde la sexta temporada que el Doctor viaja a otro planeta en la TARDIS, aunque no es la primera vez que abandona la Tierra; había viajado en una nave convencional en The Ambassadors of Death, a una Tierra paralela con la consola de la TARDIS en Inferno, y brevemente llevó la TARDIS a Axos en The Claws of Axos.
Mientras está capturada, Jo le comenta a Winton que tomó un curso de escapismo, algo que ya le había dicho al Doctor en Terror of the Autons.

Producción

Entre los títulos temporales de esta historia se incluye Colony (Colonia).

El editor de guiones Terrance Dicks ha dicho frecuentemente que no le gustaba la premisa original de tener al Doctor atrapado en la Tierra, y había planeado cambiar esto tan pronto como pudiera hacerlo. En una entrevista en el documental del DVD de Inferno le había apuntado Malcolm Hulke que el formato limitaba a las historias a tan solo dos tipos: invasión alienígena o científico loco, y dice que inmediatamente le respondió "¡Que me jodan! ¡Tienes razón!". La historia es una de las primeras que usa el programa para hacer crítica social, en esta ocasión los peligros del colonialismo.

El papel de Bernard Kay como Caldwell fue su cuarta y última aparición en la serie. El director Michael Briant interpretó los comentarios que acompañaban una película de propaganda que ve el Doctor en la nave de IMC en el episodio dos. Esto fue un cambio de última hora, ya que originalmente el papel era para Pat Gorman, que aún fue acreditado en los episodios uno y dos como "Primitivo y voz".

Emisión y recepción
La película en color de 16mm original en la que se rodaron los exteriores aún se conservan, y breves fragmentos de este material se usaron en el especial de la BBC Doctor Who: Thirty Years in the TARDIS (1993).

Lanzamientos en VHS y DVD

Aunque las cintas de video originales en PAL se borraron, desde TV Ontario en Canadá se devolvieron copias en NTSC en 1983. En noviembre de 2001, la historia se publicó en VHS junto con The Time Monster en una minicolección titulada The Master. Se hizo una conversión de las cintas de NTSC a PAL, pero no se hizo ningún trabajo de restauración para esta publicación.

La historia se publicó en DVD en el Reino Unido el 3 de octubre de 2011, con la imagen restaurada (y un documental adjunto en el que se ve cómo se hizo la restauración), y contiene cuatro segundos perdidos del VHS y de las copias de América, restaurando dos líneas de diálogo.

Referencias

Episodios de Doctor Who del Tercer Doctor
Episodios de televisión de 1971


text:
Macfie kan som auktorsförkortning betyda:

 John William Scott Macfie
 J.W.S. Macfie

Robotskapade auktorsförkortningar


text:
My Boy () is a Canadian short teen drama film, directed by Sarah Pellerin and released in 2018. The film stars Henri Richer-Picard as Louis, a shy, quiet teenager struggling with the rituals and codes of masculinity at his older brother's bachelor party.

The film premiered at the 2018 Toronto International Film Festival.

The film received a Prix Iris nomination for Best Short Film at the 21st Quebec Cinema Awards in 2019, and a Canadian Screen Award nomination for Best Live Action Short Drama at the 8th Canadian Screen Awards in 2020.

References

External links

2018 films
2018 drama films
2018 short films
2010s teen drama films
Canadian teen drama films
Films shot in Quebec
French-language Canadian films
Canadian drama short films
2010s Canadian films


text:
(2861) Lambrecht (1981 VL2; 1938 SQ; 1952 DA3; 1958 XH; 1971 DW1; 1977 RV5; A921 GD) ist ein ungefähr 17 Kilometer großer Asteroid des inneren Hauptgürtels, der am 3. November 1981 von den deutschen (damals: Bundesrepublik Deutschland) Astronomen Freimut Börngen und Karsten Kirsch an der Thüringer Landessternwarte Tautenburg im Tautenburger Wald in Thüringen (IAU-Code 033) entdeckt wurde.

Benennung

(2861) Lambrecht wurde nach Hermann Lambrecht (1908–1983) benannt, der Professor an der Friedrich-Schiller-Universität Jena sowie Direktor des Astrophysikalischen Instituts und der Universitäts-Sternwarte Jena (IAU-Code 032) von 1948 bis 1968 war.

Siehe auch

 Liste der Asteroiden, Nummer 2501 bis 3000

Weblinks

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser


text:
Удаядітьяварман I () — правитель Кхмерської імперії.

Правління
Успадкував владу від свого дядька Джаявармана V, оскільки той не залишив спадкоємців.

Про Удаядітьявармана I майже нічого не відомо. Правив він лише впродовж кількох місяців, а його зникнення 1002 року спричинило громадянську війну в державі.

Примітки

Джерела
 George Cœdès, Les États hindouisés d'Indochine et d'Indonésie, Paris, 1964

Королі Камбоджі
Кхмерська імперія


text:
Celostátní dráha je železniční dráha, kterou v České republice definuje zákon č. 266/1994 Sb., o dráhách, jako dráhu, "která slouží mezinárodní a celostátní veřejné železniční dopravě a je jako taková označena." Zatímco o regionálních dráhách se mluví a píše v množném čísle, celostátní dráha je v republice jedna, tvořená všemi úseky, které k ní patří.

O zařazení dráhy do této kategorie (stejně jako do některých dalších kategorií definovaných zákonem o dráhách) rozhoduje ministerstvo dopravy.

Celostátní dráhu vlastní český stát a spravuje státní organizace Správa železnic. Provozovatelem dráhy byly od roku 1993 České dráhy, od 1. července 2008 převzala tuto funkci Správa železniční dopravní cesty (SŽDC), později přejmenovaná na Správu železnic.

Všichni dopravci, kteří mají licenci k provozování drážní dopravy na celostátní nebo regionální dráze, mají mít podle zákona rovný přístup na tyto dráhy na základě kapacity, kterou jednotlivým dopravcům přidělí SŽDC.

Vznik celostátní dráhy
Kategorie celostátní dráhy a regionální dráhy byly zavedeny s účinností od 1. ledna 1995 zákonem č. 266/1994 Sb., o dráhách. Podle přechodného ustanovení zákona (§ 60) měla vláda České republiky rozhodnout ve lhůtě jednoho roku od účinnosti zákona, která část z dráhy celostátní, kterou provozovaly České dráhy na základě zvláštního zákona, je dráha regionální, a ministerstvo dopravy bylo povinno regionální dráhy zveřejnit v Obchodním věstníku. Z celostátní dráhy nesměly být vyčleněny úseky zahrnuté do Evropské dohody o mezinárodních železničních magistrálách (Dohoda AGC), schválené usnesením vlády ČSSR č. 78 z 8. 2. 1990.

Provedené změny kategorizace drah
S účinností od 1. července 1996 vláda dne 20. prosince 1995 usnesením vyčlenila 128 regionálních drah z jednotné celostátní dráhy (tehdy provozované Českými drahami). Počet a výběr regionálních drah souvisí s tím, že 4. dubna 1995 ekonomičtí ministři schválili privatizaci 127 tratí regionálního významu, ta však nebyla nikdy realizována.

Po přenesení funkce provozovatele dráhy na SŽDC tato organizace iniciovala u ministerstva dopravy správní řízení o změně kategorizace řady úseků celostátní dráhy na dráhu regionální.

Do dne vydání Prohlášení o dráze celostátní a regionální pro jízdní řád 2013 bylo jako regionální dráhy vyčleněno dalších 25 tratí celostátní dráhy. Další nejméně tři tratě byly vyčleněny v roce 2014. Návrh na změnu kategorizace trati České Velenice – Veselí nad Lužnicí ministerstvo v roce 2012 zamítlo.

Související články
 Regionální dráha
 Seznam regionálních drah v Česku

Reference

Železniční tratě
Železniční tratě v Česku


text:
Fort Tyler was a coastal fortification on Gardiners Point Island, a small island off Gardiners Island, in Gardiners Bay, at the eastern tip of Long Island, New York.

The fort was constructed in 1898, during the Spanish American War, to protect Long Island from the danger of bombardment from Spanish Naval vessels. The fort was equipped with two 8-inch (203mm) rifles and two 5-inch (127mm) rifles. The fort was abandoned in 1920 and President Franklin Roosevelt made it a bird reserve in 1938. During World War II, United States Naval forces used the fort as a target.

The fort may contain unexploded ordnance, so landing is prohibited.

References

Tyler


text:
Все́волод Іва́нович Толуби́нський (, Тартак — 17 квітня 1988) — український радянський вчений у галузі теплоенергетики, доктор технічних наук (з 1950 року), професор (з 1951 року), дійсний член АН УРСР (з 10 червня 1964 року).

Біографія
Народився 14 (27 березня) 1904 року в селі Тартаку (тепер Чечельницького району Вінницької області). У 1927 році закінчив Київський політехнічний інститут. У 1929–1964 роках викладав у ньому (у 1938–1941 і 1944–1964 роках завідував кафедрою котельних установок). Одночасно у 1939–1960 роках — завідувач відділу Інституту теплоенергетики АН Української РСР. З 1941 по 1944 рік — завідувач кафедри котельних установок і промислового використання тепла Середньоазіатського індустріального інституту. З 1963 по 1972 рік — директор Інституту технічної теплофізики АН УРСР.

Помер 17 квітня 1988 року. Похований в Києві на Байковомку кладовищі (ділянка № 52).

Відзнаки
Нагороджений орденом Жовтневої Революції, двома орденами Трудового Червоного Прапора (1951, 1971), орденом «Знак Пошани», медалями. Заслужений діяч науки УРСР (з 1974 року), лауреат премії імені Г. Ф. Проскури АН УРСР (за 1981 рік).

Наукова діяльність
Основні праці з питань теплообміну та гідродинаміки, теорії та конструкції топок, випарників і парогенераторів, спалювання і комплексного використання палива тощо. Створив методи розрахунку інтенсивності теплообміну і критичних теплових потоків, провів комплекс досліджень з теплофізики ядерних реакторів.

Автор понад 200 наукових праць, з-поміж яких 8 монографій та підручників, 70 праць видані за кордоном. Праці:
 Работа и расчет камерных топок. К., 1939;
 Комплексне енерготехнологічне використання палива. К., 1957;
 Теплотехника. К., 1976 [у співавторстві];
 Теплообмен при кипении. К., 1980.

Примітки

Література

Уродженці Чечельницького району
Випускники КПІ
Дійсні члени НАН України
Заслужені діячі науки УРСР
Лауреати премії НАН України імені Г. Ф. Проскури
Теплофізики
Доктори технічних наук СРСР
Науковці Інституту технічної теплофізики НАН України
Науковці, іменем яких названі премії НАН України


text:
Idaea labeculata är en fjärilsart som beskrevs av George Duryea Hulst 1887. Idaea labeculata ingår i släktet Idaea och familjen mätare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mätare
labeculata


text:
Grantville es un barrio en la ciudad de San Diego, en California. Grantville limita con las comunidades de Allied Gardens, San Carlos, Serra Mesa y Mission Valley East.

Sus calles principales son Friars Road (que también abastece la zona de Mission Valley) y Mission Gorge Road que llega hasta el norte del Mission Trails Regional Park y continua hacia el sur de Fairmount Road

Periódico local
 Mission Times Courier, es el periódico de la comunidad que cubre las noticias locales de Grantville http://www.MissionTimesCourier.com

Escuelas
Varias escuelas públicas sirven a la comunidad, y partes del Distrito Escolar Unificado de San Diego, existen en los alrededores de Grantville:

Dailard Elementary School
Lewis Middle School
Patrick Henry High School

Negocios
Grantville es primariamente una zona industrial y consumista que tiene varios negocios desde estudios de grabaciones a una Home Depot, al igual que otros pequeños negocios minoristas, servicios de firmas y fábricas. Los restaurantes más famosos de la zona son Souplantation y Szechuan Mandarin Chinese Food.

Barrios de San Diego


text:
Charles John Biddle (* 30. April 1819 in Philadelphia, Pennsylvania; † 28. September 1873 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1861 und 1863 vertrat er den Bundesstaat Pennsylvania im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Charles Biddle war der Neffe des Kongressabgeordneten Richard Biddle (1796–1847). Er besuchte bis 1837 das Princeton College. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1840 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Philadelphia in diesem Beruf zu arbeiten. Biddle nahm dann als Brevet-Major am Mexikanisch-Amerikanischen Krieg teil. Danach setzte er seine Anwaltstätigkeit in Philadelphia fort. In den Jahren 1861 und 1862 war er in der Anfangsphase des Bürgerkrieges Oberst einer Reserveeinheit aus Pennsylvania. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei.

Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Edward Joy Morris wurde Biddle bei der fälligen Nachwahl für den zweiten Sitz von Pennsylvania als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 2. Juli 1861 sein neues Mandat antrat. Da er im Jahr 1862 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. März 1863 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren, die von den Ereignissen des Bürgerkrieges geprägt war. Im Jahr 1863 wurde Charles Biddle in Pennsylvania Staatsvorsitzender der Demokraten. Außerdem wurde er Miteigentümer und Herausgeber der Zeitung Philadelphia Age. Er starb am 28. September 1873 in Philadelphia, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Pennsylvania
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1819
Gestorben 1873
Mann
Person im Mexikanisch-Amerikanischen Krieg


text:
The Duchy of Styria (; ; ) was a duchy located in modern-day southern Austria and northern Slovenia. It was a part of the Holy Roman Empire until its dissolution in 1806 and a Cisleithanian crown land of Austria-Hungary until its dissolution in 1918.

History
It was created by Emperor Frederick Barbarossa in 1180 when he raised the March of Styria to a duchy of equal rank with neighbouring Carinthia and Bavaria, after the fall of the Bavarian duke Henry the Lion earlier that year. Margrave Ottokar IV thereby became the first Duke of Styria and also the last of the ancient Otakar dynasty. As Ottokar had no issue, he in 1186 signed the Georgenberg Pact with the mighty House of Babenberg, rulers of Austria since 976, after which both duchies should in perpetuity be ruled in personal union. Upon his death in 1192, Styria as stipulated fell to the Babenberg duke Leopold V of Austria.

The Austrian Babenbergs became extinct in 1246, when Duke Frederick II was killed in battle against King Béla IV of Hungary. Styria, a vacant Imperial fief, became a matter of dispute among the neighbouring estates. It passed quickly through the hands of Hungarian kings in 1254, until King Ottokar II of Bohemia conquered it, being victorious at the 1260 Battle of Kressenbrunn. As King Ottokar II had married the last duke's sister Margaret, he laid claim to both Austria and Styria. This met with strong opposition by the newly-elected King Rudolph I of Germany, who claimed the duchies as escheated fiefs. Rudolph finally defeated Ottokar at the 1278 Battle on the Marchfeld, seized Austria and Styria and granted them to his sons Albert I and Rudolf II.

The House of Habsburg provided Styria with dukes of their lineage from that point on. The duchy was, however, separated from Austria by the 1379 Treaty of Neuberg, after which Styria, Carinthia, and Carniola formed the Inner Austrian territory ruled by the descendants of Leopold III of the Leopoldian line, who took their residence at Graz. In 1456 they could significantly enlarge the Styrian territory by acquisition and re-acquisition of the comital Celje estates in Lower Styria. Both duchies were again ruled in personal union, when Leopold's grandson Frederick V inherited Austria in 1457. In 1496 Frederick's son Maximilian I signed an order expelling all Jews from Styria, who were not allowed to return to Graz until 1856. In 1512 the duchy joined the Empire's Austrian Circle.

A second Inner Austrian cadet branch of the Habsburgs ruled over Styria from 1564. Under Archduke Charles II of Inner Austria, Graz became a centre of the Counter-Reformation, expedited by the Jesuits at the University of Graz established in 1585 and continued under Charles' son Archduke Ferdinand II, who became sole rule of all Habsburg hereditary lands and Holy Roman Emperor in 1619. The Protestant population was expelled, including the astronomer Johannes Kepler in 1600. Meanwhile, at the time of the Ottoman invasions in the 16th and 17th centuries after the 1526 Battle of Mohács, the land suffered severely and was depopulated. The Turks made incursions into Styria nearly twenty times; churches, monasteries, cities, and villages were destroyed and plundered, while the population was either killed or carried away into slavery.

Styria remained a part of the Habsburg monarchy and from 1804 belonged to the Austrian Empire. The development of the duchy was decisively promoted by Archduke John of Austria, younger brother of Emperor Francis I, who in 1811 founded the Joanneum, predecessor of the Graz University of Technology, and the University of Leoben in 1840. He also forwarded the construction of the Semmering railway to Mürzzuschlag and the Austrian Southern Railway line from Vienna to Trieste completed in 1857, which boosted the Styrian economy. In the course of the Austro-Hungarian Compromise of 1867 (Ausgleich), the duchy was assigned as a crown land for the Cisleithanian part of the Austro-Hungarian Monarchy, while along with the rise of nationalism the conflict between the German and Slovene population intensified.

On the collapse of Austria-Hungary in the aftermath of World War I, the rump state of German Austria claimed all Cisleithanian Austria with a significant German-speaking population including large parts of the Styrian duchy, while the Slovene Lower Styrian part joined the State of Slovenes, Croats and Serbs. Armed conflicts arose especially around the multilingual town of Maribor (Marburg), until by the 1919 Treaty of St Germain the former duchy was partitioned broadly along ethnic lines, with two thirds of its territory (then called Upper Styria) including the ducal capital of Graz remaining with Austria, and the southern third of Lower Styria with Maribor passing to the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, eventually becoming part of modern Slovenia.

Name

Styria was attested in historical documents in AD 907 as Styria, in 1191 as Marchia Stirensis, and in 1215 as Marchia Styrie. The name is of pre-Romance substrate origin. The German name Steiermark is a compound; the first element is borrowed from the ancient name Stiria and the second element, Mark, means 'march, border region'. The Slovene name Štajerska and the Czech name Štýrsko are borrowed and adapted from the German name for the region.

Demographics
In 1910 the population of Styria included:
983,000 speakers of German
409,000 speakers of Slovene

Dukes

Various dynasties
Otakars
Ottokar IV (1180–1192), had been the Margrave of Styria since 1164.

House of Babenberg
Leopold V of Austria (1192–1194)
Leopold VI of Austria (1194–1230), son
Frederick II of Austria (1230–1246), son, killed in battle

Přemyslids
Ottokar II of Bohemia (1251/1260–1278), against

Árpád dynasty
Béla IV of Hungary (1254–1258) and his son
Stephen V of Hungary (1258–1260), claimants

House of Habsburg
Rudolph I (1278–1282), also King of the Romans 1273–1291
Albert I (1282–1308), son, also King of the Romans from 1298, jointly with his brother
Rudolph II (1282–1283) and his son
Rudolph III (1298–1307)
Frederick the Fair (1308–1330), son of Albert I, jointly with his brother
Leopold I (1308–1326)
Albert II (1330–1358), son of Albert I, jointly with his brother
Otto the Merry (1330–1339)
Rudolph IV (1358–1365), son of Albert II
Albert III (1365–1379), son of Albert II, jointly with his brother
Leopold III (1365–1386), Duke of Inner Austria from 1379
Leopoldian line
William (1386–1406), son of Leopold III
Ernest the Iron (1406–1424), son of Leopold III
Frederick V (1424–1493), son of Ernest the Iron, also King of the Romans from 1440, Holy Roman Emperor from 1452 and Archduke of Austria from 1457, jointly with his brother
Albert VI (1424–1463)
Maximilian I (1493–1519), also Archduke of Austria, Holy Roman Emperor (Emperor-elect) from 1508
Charles I (1519–1521), also Archduke of Austria, Holy Roman Emperor 1530-1556
Ferdinand I (1521–1564), also Archduke of Austria, Holy Roman Emperor from 1558
Charles II (1564–1590), Archduke of Inner Austria
Ferdinand II (1590–1637), Archduke of Inner Austria, also Archduke of Austria and Holy Roman Emperor from 1619
See List of rulers of Austria.

See also
History of Styria

References

External links
 Map of the Balkans, 1815–59, showing the Duchy of Styria

1180 establishments in Europe
1180s establishments in the Holy Roman Empire
Austrian Circle
Styria
Styria
Historical regions in Austria
Subdivisions of Austria-Hungary
Republic of German-Austria
States and territories disestablished in 1918
States and territories established in 1180
States of the German Confederation
History of Styria
1918 disestablishments in Europe
Lands of the Empire of Austria (1867–1918)

de:Geschichte der Steiermark


text:
John Robert Stefero (born September 22, 1959 in Sumter, South Carolina) is a former Major League Baseball catcher. He played parts of three seasons in the majors between  and  for the Baltimore Orioles and the Montreal Expos. His listed height is 5'8" tall, and attended Motlow State Community College in Tullahoma, Tennessee.

John Stefero's major league career included just 79 games in three seasons. The catcher hit three home runs in his career and drove in a total of 20 runs.

Stefero helped to cap an Oriole comeback on September 18, 1983. Eddie Murray hit a grand slam off Pete Ladd in a six-run eighth inning. The Orioles had been trailing 7-0. The Orioles won the game when Stefero connected on a single in the ninth inning.

Stefero has worked at Brown's Automotive Group in Glen Burnie, Maryland since his retirement as an active player in 1990. He is currently its President/General Manager.

References

Sources

1959 births
Living people
American expatriate baseball players in Canada
Baltimore Orioles players
Baseball players from South Carolina
Bluefield Orioles players
Charlotte Knights players
Charlotte O's players
Colorado Springs Sky Sox players
Hagerstown Suns players
Indianapolis Indians players
Major League Baseball catchers
Montreal Expos players
Miami Orioles players
People from Glen Burnie, Maryland
Rochester Red Wings players
Sportspeople from Sumter, South Carolina
Motlow State Bucks baseball players


text:
Maigret dal giudice (titolo originale francese Maigret chez le coroner, pubblicato in traduzione italiana anche col titolo Maigret va dal coroner) è un romanzo di Georges Simenon con protagonista il Commissario Maigret.

Il romanzo è stato scritto a Tucson, Arizona (USA) dal 21 luglio al 30 luglio 1949, pubblicato per la prima volta in Francia il 31 ottobre dello stesso anno, presso l'editore Presses de la Cité.

È il trentaduesimo romanzo dedicato al celebre commissario ed è il romanzo di Simenon più pubblicato e venduto in lingua francese: la tiratura totale raggiunge le seicentomila copie, seguono Tre camere a Manhattan con oltre cinquecentomila copie, e Lettera al mio giudice e La neve era sporca, entrambi con oltre quattrocentomila copie.

Trama

Il corpo di Bessy Mitchell è stato ritrovato il 28 luglio, mutilato sulla strada ferrata tra Tucson e Nogales, in Arizona. Era stata vista il giorno prima con cinque militari della base aerea di Davis Mountain: i sergenti Ward, O'Neil, Dan Mullins e Jimmy Van Fleet e il caporale Lee Wo. Maigret assiste alle sedute pubbliche dell'indagine condotta dal coroner (ovvero il giudice statunitense) per determinare l'atto d'accusa, se ce n'è una, se si tratta d'incidente, suicidio o altro atto criminale. Attraverso questo caso, Maigret entra in contatto con la mentalità della provincia americana, tra pubblico chiassoso e accaldato di rancheros da film western, omertà e contraddizioni dei giovani soldati e incertezza degli sceriffi locali. Alcune certezze sono tuttavie emerse. La sera del 27 luglio dopo una sbornia a casa del musicista Tony Lacour, Bessy, considerata una ragazza facile, e i cinque ragazzi hanno deciso di passare il resto della notte a Nogales. Lungo la strada la ragazza, che durante la serata stava con Mullins, litiga con Ward e vuole tornare indietro. Scende dall'automobile e allora gli altri decidono di tornare a Tucson. Tre di loro, Van Fleet, O'Neil e Lee tornano in taxi, dicono per cercarla, e di non averla trovata. Poi Van Fleet ammette che lui e O'Neil, nel tentativo di dividersela l'hanno fatta arrabbiare (non è una prostituta) e fuggire. Mentre Ward e Mullins, ubriachi, dicono di essersi addormentati in macchina. Non sapremo molto di più, né sapremo la decisione della giuria perché Maigret, colpito dall'ingenuità del processo, deve comunque volare a Los Angeles per continuare il suo viaggio di studio.

Edizioni
Il romanzo è stato pubblicato per la prima volta presso l'editore Presses de la Cité nel 1949.

In Italia è apparso per la prima volta nel 1956, tradotto da Sarah Cantoni, e pubblicato da Mondadori nella collana "Il girasole. Biblioteca economica Mondadori" (n° 51). Sempre per lo stesso editore è stato ripubblicato in altre collane o raccolte tra gli anni sessanta e novanta (dal 1990 nella traduzione di Marianna Basile). Nel 2001 il romanzo è stato pubblicato presso Adelphi con il titolo Maigret va dal coroner, tradotto da Giulio Minghini, nella collana dedicata al commissario (parte de "gli Adelphi", al nº 186).

Film e televisione
Un solo adattamento del romanzo per la televisione:
 Episodio dal titolo Maigret en Arizona, facente parte della serie televisiva Les enquêtes du commissaire Maigret per la regia di Stéphane Bertin, trasmesso per la prima volta su Antenne 2 il 25 aprile 1981, con Jean Richard nel ruolo del commissario Maigret.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Luoghi di Maigret
 Personaggi di Maigret

Collegamenti esterni

Romanzi di Maigret
Romanzi di autori belgi


text:
Kürdəxanı (ook Kurdakhani) is een 'nederzetting met stedelijk karakter' en administratief deeldistrict in het rajon Sabunçu van de Azerbeidzjaanse hoofdstad Bakoe. De plaats ligt aan de noordkant van het schiereiland Apsjeron, ongeveer 18 kilometer ten noorden van Bakoe, en twee kilometer van de Kaspische Zee. Het heeft ongeveer 6.800 geregistreerde inwoners (2022), maar telt in de praktijk ruim 10.000 inwoners.

Geschiedenis
De vroegste bewoning van het gebied in Kürdəxanı zou tot minstens twee millennia teruggaan, wat wordt ondersteund door archeologische artefacten. Er zijn een aantal historische monumenten:
 Sheykh Ali Shirvani khanqah en moskee - gebouwd in 1448
 Haji Zeynal hamam - gebouwd in de 17e eeuw
 Haji Jafargulu hamam - gebouwd in de 16e eeuw
 Juma-moskee - 14e eeuw (herbouwd in 2007)

Kürdəxanı was een van de plaatsen die niet werden getroffen door de Maart Massaslachting (1918), toen bij gewapend conflict tussen de Müsavat en bolsjewieken, duizenden Azerbeidzjanen in Bakoe en omgeving omkwamen door toedoen van aanhangers van de Armeense Dashnak.

Delen
Kürdəxanı ligt aan de noordkant van het schiereiland Apsjeron, en is kent ten oosten van de plaats zoutmeren en moddervulkanen. De Kürdəxanı is verdeeld in drie delen: oude wijk, nieuwe wijk en tuinen.

Oude wijk
De oude wijk is het oudste deel van Kürdəxanı. Een lokale school, kleuterschool en een Juma-moskee bevindt zich in dit deel.

Nieuwe wijk
De nieuwe wijk ligt aan de westkant en bestaat voornamelijk uit post-Sovjet-huizen op voormalige sovchoz-gronden. Inwoners zijn voornamelijk vluchtelingen uit Karabach, maar ook niet-lokale bevolking afkomstig uit nabijgelegen gemeenten.

Tuinen
Plaatselijke bewoners hebben extra land aan zee, dat "Ləhiş bağları" (Lahij-tuinen) wordt genoemd. Er staat een moskee in de tuinwijk die in de 19e eeuw door de lokale bevolking is gebouwd, naast een khanqah van een Ahi-broederschap die in 1448 werd gebouwd.

Geboren
Er zijn verschillende prominente Azerbeidzjanen in Kürdəxanı geboren, waaronder:
 Vasim Məmmədəliyev (1942-2019) - Azerbeidzjaanse wetenschapper van oosterse studies
 Hüseynbala Ağaverdiyev (1888-1937) - Azerbeidzjaanse revolutionair en staatsman. Minister van Staatseigendom en Cultuur van Azerbeidzjaanse SSR. In 1937 geëxecuteerd tijdens de Grote Zuivering. Een straat werd naar hem vernoemd.
 Abbasqulu Kazımzadə (1882-1947) - medeoprichter van de Müsavat-partij, lid van het parlement van de Democratische Republiek Azerbeidzjan
 Baba Pünhan (1948-2004) - Azerbeidzjaanse dichter

Diversen
Kürdəxanı heeft een relatief modern "Yamin kasteel" (Azerbeidzjaans: Yamin qalasi), genoemd naar zijn bouwer Yamin die dit "kasteel" met zijn eigen handen bouwde.

Plaats in Azerbeidzjan


text:
1095 Avenue of the Americas ist Name wie Adresse eines Wolkenkratzers in New York City im Stadtteil Manhattan. Das Gebäude ist auch unter den Namen Verizon Building bekannt. Die Bauarbeiten am Bryant Park wurden 1972 begonnen und fanden 1974 einen Abschluss. Das Hochhaus hat eine Höhe von 192 Metern bei einer Anzahl von 40 oberirdischen Stockwerken und wurde vom Architekturbüro Kahn & Jacobs entworfen. Der Turm wurde als Hauptquartier für New York Telephone konzipiert.

2006 wurde die komplette Fassade, die wegen der vertikalen schwarz-weiß Struktur dem Two New York Plaza in Lower Manhattan ähnelt, durch eine dunkelgrüne Glasfassade ersetzt. Die Renovierungsarbeiten nahmen über ein Jahr in Anspruch und 2007 konnte das Hochhaus wieder eröffnet werden. Zeitgleich wurde der Name in 1095 Avenue of the Americas geändert. Seitdem gehört ein Großteil der 120.000 m² Bürofläche dem Versicherungsunternehmen MetLife. Außerdem sitzt dort noch das Hauptquartier von Verizon.

Mit der grünen Glasfassade und einer Höhe von 192 m, die der des benachbarten W. R. Grace Building gleicht, fügt sich das Verizon Building gut in den Gesamtkontext ein. Durch die Nähe zum beliebten Bryant Park und der New York Public Library gelangt das Gebäude häufig unbeabsichtigt in das Blickfeld.
2009 eröffnete ein Block nördlich der Bank of America Tower.

Siehe auch
 Liste der höchsten Gebäude in New York City

Weblinks

Hochhaus in Manhattan
Erbaut in den 1970er Jahren
Hochhaus in Nordamerika
Bauwerk der Moderne in den Vereinigten Staaten


text:
Romeo Void est un groupe de musique fondé à San Francisco en 1979. D'influence new wave, il est célèbre pour deux titres : Never Say Never composé en 1982 et A Girl In Trouble Is A Temporary Thing, datant de 1984. Peu reconnus au moment de leur sortie, ces titres ont plus tard intégré le Top 40 des singles de musique pop. Le groupe a d'abord occupé les scènes du rock alternatif, captant un public pointu et appréciateur des membres : la plupart étaient en effet artistes visuels, étudiant ou travaillant au San Francisco Art Institute, et créaient leurs propres albums, souvent de musique expérimentale ou alternative.

Un certain regain d'intérêt affecte les deux titres phares depuis que Never Say Never a été utilisé dans la bande son du jeu vidéo Grand Theft Auto en tant que représentant de la tendance new wave.

Groupe musical de San Francisco


text:
Das Blackrock Head (frei aus dem Englischen übersetzt Schwarzfelsenkopf) ist ein markantes Felsenkliff an der Küste des ostantarktischen Kemplands. Es liegt 5 km nordwestlich der Landspitze Trynet auf der Ostseite der Law Promontory.

Wissenschaftler der britischen Discovery Investigations kartierten es 1963 von Bord der RRS William Scoresby und gaben ihm seinen deskriptiven Namen.

Weblinks
  (englisch)
 Blackrock Head auf geographic.org (englisch)

Geographie (Antarktika)
Kliff
Kempland


text:
The 1984–85 Combined Counties Football League season was the seventh in the history of the Combined Counties Football League, a football competition in England.

The league was won by newcomers Malden Vale for the first time. Another new club, Southwick, finished as runners-up and were promoted to the Isthmian League.

League table

The league was increased from 17 to 19 clubs after Alton Town, Chessington United, Guildford & Worplesdon and Yateley Town left and six new clubs joined:
Farleigh Rovers, joining from the Surrey Premier League.
Fleet Town, joining from the Athenian League.
Horley Town, joining from the Athenian League.
Malden Vale, joining from the London Spartan League.
Merstham, joining from the London Spartan League.
Southwick, transferred from the Sussex County League.

References

External links
 Combined Counties League Official Site

1984-85
1984–85 in English football leagues


text:
Со́кур — село в Мошковском районе Новосибирской области. Административный центр Сокурского сельсовета.

География
Площадь села — 311 гектаров.

Население

Инфраструктура
В селе по данным на 2007 год функционируют 1 учреждение здравоохранения и 4 учреждения образования.

Предприятия
 ЛДПС «Сокур» — линейная производственно-диспетчерская станция АО «Транснефть – Западная Сибирь», часть системы российских магистральных нефтепродуктопроводов. Обеспечивает хранение и транспортировку светлых нефтепродуктов на территорию Западной и Восточной Сибири. В 2020 году на станции была введена автоматизированная установка тактового налива нефтепродуктов в вагоны-цистерны.

Примечания

Населённые пункты Мошковского района


text:
Prigoria è un comune della Romania di 3.467 abitanti, ubicato nel distretto di Gorj, nella regione storica dell'Oltenia.

Il comune è formato dall'unione di 7 villaggi: Bucșana, Burlani, Călugăreasa, Dobrana, Negoiești, Prigoria, Zorlești.

Comuni del distretto di Gorj


text:
"Break the Ice" je pjesma američke pop pjevačice Britney Spears objavljena 28. ožujka 2008. kao treći i posljednji singl s njenog petog studijskog albuma Blackout izdavača Jive Records. Pjesmu su napisali Nate "Danja" Hills, Marcella "Ms. Lago" Araica, Keri Hilson, James Washington. "Break the Ice" je uptempo-dance pjesma.

Glazbeni kritičari su cijenili pjesmu, nazivajući je jednom od prepoznatljivih pjesma s albuma. "Break the Ice" je dosegla broj jedan na Billboard Hot Dance Club Play ljestvici i u jedanaest zemalja je bila u top 20.

Uspjeh na glazbenim ljestvicama
Pjesma se po prvi puta plasirala na ljestvicu Billboard Hot 100 15. ožujka 2008. godine na 100. poziciji. Najviša pozicija na toj ljestvici bila je 43. Dva tjedna kasnije pjesma se plasirala na prvoj poziciji ljestvice Hot Dance Club Songs, time joj je i treći singl s albuma dospio na prvom mjestu ljestvice. Do lipnja 2010. godine singl je prodan u 688 000 primjeraka u SAD-u. Na kanadskoj ljestvici singlova Canadian Hot 100 pjesma je debitirala na 97. poziciji, a najviša je bila deveta.

Dana, 5. svibnja 2008. pjesma je debitirala na 41. poziciji australske ljestvice singlova ARIA Singles Top 50. 19. svibnja 2008. plasirala se na 24. poziciji to je i ujedno najviša pozicija tog singla na ljestvici. Na britanskoj ljestvici UK Singles Chart pjesma se plasirala na 15. poziciji dok u ostatku Europe nije imala zabilježen veći uspjeh na ljestvicama. U Danskoj je singl prodan u 15 000 primjeraka i time je dobio zlatnu certifikaciju od International Federation of the Phonographic Industry (IFPI-a).

Popis pjesama

Europski/australski maksi singl (88697 296522)
 "Break the Ice" (glavna verzija) — 3:16
 "Break the Ice" (Kaskade Remix) — 5:28
 "Break the Ice" (Tracy Young Mixshow) — 6:32
 "Break the Ice" (Tonal Remix) — 4:52
 "Break the Ice" (glazbeni video)

Američki digitalni EP
 "Break the Ice" (glavna verzija) — 3:16
 "Break the Ice" (Jason Nevins Rock Remix) — 3:16
 "Break the Ice" (Kaskade Remix) — 5:28

Europski CD singl (88697 290262)
 "Break the Ice" ) — 3:16
 "Everybody"  — 3:18

Digitalni EP s remiksevima
 "Break the Ice" (Jason Nevins produženi mix) — 6:18
 "Break the Ice" (Jason Nevins Dub) — 6:57
 "Break the Ice" (Mike Rizzo Generation Club Mix) — 6:41
 "Break the Ice" (Mike Rizzo Generation Dub) — 7:14
 "Break the Ice" (Tracy Young Club Mix) — 8:50
 "Break the Ice" (Tracy Young Dub) — 8:28

Službene verzije i remiksevi

Glavna verzija — 3:16
Instrumentalna verzija — 3:07
West Furtado's (Fire Edit) — 3:24
West Furtado's (Ice Remix) — 4:19
Demo verzija (It's Been a While) — 3:01
Doug Grayson Radio Edit — 4:10
Doug Grayson Remix — 4:42
Jason Nevins Radio Remix — 3:11
Jason Nevins Extended — 6:18
Jason Nevins Dub — 6:57
Jason Nevins Rock Remix — 3:16
Soul Seekerz Club Mix — 6:10
Lenny Bertoldo Remix — 5:30
Soul Seekerz Edit — 2:55
Soul Seekerz Dub — 8:24
Soul Seekerz Dirty Club — 8:23
Tonal Radio Edit — 3:53
Tonal Remix — 4:52

Wideboys Club Mix — 5:47
Wideboys Edit — 3:05
Wideboys Dub — 5:17
Mike Rizzo Funk Generation Radio Edit — 3:34
Mike Rizzo Funk Generation Radio Mix (demo) — 3:47
Mike Rizzo Funk Generation Club — 6:41
Mike Rizzo Funk Generation Dub — 7:14
Kaskade Radio Mix  — 3:21
Kaskade Remix — 5:28
Tracy Young Club — 8:50
Tracy Young Dub — 8:28
Tracy Young Radio Mix — 3:42
Tracy Young Mixshow — 6:32
Twisted Dee Club Mix — 8:11
Urban Cyborg Remix featuring Fabolous — 3:40
 The Circus Starring: Britney Spears Simon Ellis Remix

Ljestvice

{|class="wikitable sortable"
!align="left"|Ljestvica (2008)
!align="center"|Najvišapozicija
|-
|align="left"|Australija
|align="center"|23
|-
|align="left"|Austrija
|align="center"|16
|-
|align="left"|Kanada
|align="center"|9
|-
|align="left"|Danska
|align="center"|13
|-
|align="left"|Nizozemska
|align="center"|61
|-
|align="left"|Europa
|align="center"|31
|-
|align="left"|Finska
|align="center"|8
|-
|align="left"|Njemačka
|align="center"|25
|-
|align="left"|Irska
|align="center"|7
|-
|align="left"|Italija
|align="center"|9
|-
|align="left"|Turska
|align="center"|11
|-
|align="left"|Rumunjska
|align="center"|17
|-
|align="left"|Novi Zeland
|align="center"|24
|-
|align="left"|Švedska
|align="center"|11
|-
|align="left"|Švicarska
|align="center"|63
|-
|align="left"|UK
|align="center"|15
|-
|align="left"|SAD (Billboard Hot 100)
|align="center"|43
|-
|align="left"|SAD (Billboard Hot Dance Club Play)
|align="center"|1
|-
|align="left"|SAD (Billboard Pop 100)
|align="center"|20
|-

Povijest izdanja

Izvori

Singlovi iz 2008.
Skladbe Britney Spears


text:
Le souk El Blaghgia () est l'un des souks de la médina de Tunis. Le terme blaghgia vient de l'arabe balgha qui désigne une sorte de babouche fabriquée à partir de cuir et faisant partie des costumes traditionnels de la Tunisie et du Maghreb en général.

Histoire

. C'est pourquoi, certains attribuent la construction de ce souk au souverain Mohamed Rachid Bey, d'autres l'attribuant à Ali II Bey. Il figure parmi les plus importants souks de Tunis à l'époque husseinite.

Localisation
Ce souk est situé au centre de la médina de Tunis, près de la mosquée Zitouna, entre le souk El Attarine et la rue de la Kasbah. Il est lié au fondouk des Blaghgia.

On y trouve par ailleurs la médersa Ech Chamaiya.

Architecture

Ce souk est couvert par des voûtes en berceau, couverture qui repose quelquefois sur des colonnes. On note l'existence d'une impasse couverte qui donne sur le souk et autour de laquelle sont distribuées plusieurs boutiques. .

Évolution
Dès sa création, ce souk se spécialise dans la production et la vente des balghas, des chaussures en cuir pour hommes, et des chebrella, leur pendant féminin. Son déclin commence à partir de l'adoption de la chaussure européenne. Malgré l'annexion de quelques boutiques par la production du souk El Attarine, le souk El Blaghgia résiste.

De nos jours, il continue à pratiquer le commerce des chaussures, mais surtout celui des chaussures modernes et adapte sa production au goût du jour : à côté de la balgha traditionnelle, devenue chaussure de délassement, il offre différents modèles de mules. Sur des lattes de bois parallèles s'accrochent les paires, serrées les unes contre les autres, tapissant les murs de leurs couleurs chatoyantes.

Notes et références

Liens externes

 Visite virtuelle du souk El Blaghgia

Blaghgia
Article du projet MedinaPedia


text:
Der Weggraben ist ein rechter Zufluss des Holzgrabens in den mittelfränkischen Landkreisen Ansbach und Weißenburg-Gunzenhausen.

Verlauf
Der Weggraben entspringt im Windpark Gunzenhausen-Wassertrüdingen zwischen Obermögersheim im Südwesten und Stetten im Nordosten auf einer Höhe von . Der Bach durchquert eine weite Offenlandschaft und mündet nach einem Lauf von rund einem Kilometern auf einer Höhe von  westlich von Nordstetten und Weilerau von links in den Holzgraben.

Weblinks
 Verlauf des Weggrabens im

Einzelnachweise

Geographie (Gunzenhausen)
Geographie (Wassertrüdingen)
Gewässer im Landkreis Ansbach
Fließgewässer im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen


text:
Shorkaror (also transliterated Sherkarer, Sherakerer) was a king of Kush (ca. 20–30 AD).

Shorkahor was the third son of Natakamani and Amanitore. His older brothers Arikhankharer and Arikakahtani had been crown-prince before Shorkahor.

While he was crown-prince the temple at Amada was constructed. His name was also found in the Napata Temple (room B 501). Queen Amanitore seems to have died before her husband Natakamani. After Natakamani's death Shorkahor took the throne.

Shorkahor commanded the inscription of a Meroitic relief found at Jabal Qayli, near the trade route to Kassala. This is the easternmost inscription of the Meroitic kings found so far.

According to Reisner, Shorkahor was likely buried in Pyramid 10 at Meroe (Bagrawiyah).

References

1st-century monarchs of Kush
1st-century monarchs in Africa


text:
Jami (pronounced Jaami) is a village and a Mandal in Vizianagaram district in the state of Andhra Pradesh in India.

History
According to legend, the Pandavas of Mahabharata fame concealed their weapons on a "Jammi" tree (Shami Vruksha ) before embarking on the final year of their fourteen years of banishment into the forests during which period they have to remain incognito (Agnathavasam). During their stay, King Dharmaraja and his mother Kunthi Devi sanctified the idols of Sri Tripurantaka Swamy and Sri Janardhana Swamy, at this place. About five hundred years ago the local people unearthed an idol of Sri Madhava Swamy while quarrying for sandstone on the nearby rocky knoll. They installed it in between the earlier two temples and built a third temple named after Sri Venugopalaswamy (another name of Lord Krishna). The twin Jammi trees at the Tripurtantaka Swamy temple are considered to be holy and have miraculous healing  properties. The temple is in existence at least for a thousand years as per the stone inscription on site. Modern day geologists have estimated that the Shivalinga extends more than 179 feet deep into the earth. No wonder it is called a "Swayambhu Linga". Pilgrims from the north coastal districts of Andhra Pradesh come here during the holy month of Karthik for the ritual Pujas.

Geography
Jami is located at  on the bank of the river Gosthani which has its origin in the limestone caves of Borra in the Eastern Ghats. It has an average elevation of 46 meters (154 feet).

Demography
Jami Mandal has a population of 58,112 in 2001. Males constitute 29,170 and females 28,942 of the population. The average literacy rate is 51%, much below the national average of 59.5%. Male literacy rate is 63% and that of females 39%. Two public sector banks SBI and APGVB are having branches to serve public at Jami.

Assembly constituency
Jami was an assembly constituency in 1967 and 1972 elections. The elected members were:
Gorrepati Buchi Appa Rao, 1967.
Uppalapati Appala Suryanarayana Raju, 1972.

References

Villages in Vizianagaram district


text:
Kristjan Čeh (ur. 17 lutego 1999 w Ptuju) – słoweński lekkoatleta specjalizujący się w rzucie dyskiem.

Bez awansu do finału startował na mistrzostwach Europy juniorów młodszych (2016) i  juniorów (2017). W 2018 zdobył srebrny medal igrzysk śródziemnomorskich w Tarragonie. Rok później został młodzieżowym mistrzem Europy oraz bez awansu do finału startował na mistrzostwach świata w Dosze. W 2021 ponownie zdobył złoto mistrzostw Europy do lat 23 oraz zajął 5. miejsce w finale igrzysk olimpijskich w Tokio. W 2022 zdobył złoty medal mistrzostw świata w Eugene oraz srebro mistrzostw Europy w Monachium.

Złoty medalista mistrzostw Słowenii oraz reprezentant kraju na drużynowych mistrzostwach Europy i  w pucharze Europy w rzutach.

Rekord życiowy: 71,27 (21 maja 2022, Birmingham) rekord Słowenii, 10. wynik w historii światowej lekkoatletyki.

Osiągnięcia

Uwagi

Bibliografia
 Profil zawodnika na stronie World Athletics  [dostęp 16 sierpnia 2021].

Słoweńscy dyskobole
Słoweńscy olimpijczycy
Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020
Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2022
Urodzeni w 1999


text:
Trioza melanoparia är en insektsart som beskrevs av Loginova 1964. Trioza melanoparia ingår i släktet Trioza och familjen spetsbladloppor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spetsbladloppor
melanoparia


text:
"Build God, Then We'll Talk" is the fifth and final official single from Panic! at the Disco's 2005 album A Fever You Can't Sweat Out, including the radio-only single "The Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage".

Track listing
"Build God, Then We'll Talk" – 3:40
"Build God, Then We'll Talk" (Live in Denver) – 4:27

Song information
The song is the final song on Panic! at the Disco's debut album A Fever You Can't Sweat Out.

The bridge melody of "Build God, Then We'll Talk" is a derivative of the melody of the chorus of "My Favorite Things" from The Sound of Music. The lyrics in the bridge also directly satirize the lyrics of "My Favorite Things".

The song served as a closer in many of the band's shows during the touring cycle of A Fever You Can't Sweat Out. Following the release of their second album, Pretty. Odd., the song started to drop off from the band's set list, only appearing live occasionally. The song was not performed on the Honda Civic Tour in 2008, nor on the Rock Band Live Tour.

The song was later covered by the Vitamin String Quartet on the album Strung Out! The String Quartet Tribute to Panic! at the Disco.

Music video
The video director is unknown, but rumoured to be Andy Soup. The music video depicts the story of a "pornomime" and a girl who falls in love after she watches one of his performances. Their relationship is a mimed one. Both "relationships" encompass a false feeling of intimacy and are essentially devoid of meaning.

The mime and his girlfriend both walk in on each other having affairs (mimed, of course), again symbolizing the emptiness of their mimed relationships. They are not having sex with real people—it is an illusion. The video is the first from the band to be web-exclusive, mostly because they felt it was too vulgar for television, but it aired on MTV2 in the UK and on A1 in Russia. It was also available on Music Choice On-Demand.

The band does not appear in this video. Ryan Ross has also stated that he was annoyed that the video did not get any MTV airplay.

There have been several interpretations of this video, including references to a bad relationship by band member Brendon Urie.

References

External links

Musical parodies
2007 singles
Panic! at the Disco songs
Songs written by Ryan Ross
2005 songs
Songs written by Spencer Smith (musician)
Songs written by Brendon Urie
Fueled by Ramen singles


text:
Caratteristiche tecniche
È un calciatore ambidestro, che può ricoprire tutte le posizioni difensive e che all'occorrenza può essere schierato anche a centrocampo.

Carriera

Club

Follo
Dahl Hagen iniziò la carriera con la maglia del Follo, per cui debuttò in 1. divisjon il 25 maggio 2006, sostituendo Jørgen Røssevold nella sconfitta per 5-0 contro lo Aalesund. Fece parte della formazione che arrivò alla finale della Coppa di Norvegia 2010, quando fu titolare nella sconfitta per 2-0 contro lo Strømsgodset. Contemporaneamente, però, il Follo fu retrocesso d'ufficio al termine del campionato 2010. Il 21 febbraio 2011 rinnovò il suo contratto con la squadra fino alla fine dell'anno.

Vålerenga e Fredrikstad
Il 10 agosto 2011 fu reso noto il suo acquisto da parte del Vålerenga. Esordì nell'Eliteserien il 12 agosto, schierato titolare nel pareggio per 1-1 contro l'Odd Grenland. Il 18 marzo 2012 fu resa nota la sua cessione in prestito al Fredrikstad, fino al 1º agosto successivo. Debuttò con questa casacca il 25 marzo, quando fu titolare nella sconfitta per 1-0 contro il Tromsø. Il 1º aprile, arrivò la prima rete nella massima divisione norvegese: contribuì infatti al successo per 5-1 sullo Stabæk. Il 2 agosto, rientrò dal prestito.

Follo e Ski
Il 5 aprile 2013 fece ufficialmente ritorno al Follo. Al termine della stagione, la squadra retrocesse nella 2. divisjon. Nel 2014, Dahl Hagen si accordò così con lo Ski.

Statistiche

Presenze e reti nei club
Statistiche aggiornate al 22 marzo 2018.

Note

Collegamenti esterni


text:
Mathias Énard, geboren op 11 januari 1972 in Niort is een Franse schrijver en vertaler. In 2015 won hij de Prix Goncourt voor zijn roman Boussole (in het Nederlands op de markt gebracht als Kompas).

Levensloop
Na zijn opleiding aan het École du Louvre studeerde Matthias Énard Arabisch en Perzisch aan het INALCO. Na een lang verblijf in het Midden-Oosten (Beiroet, Damascus, Teheran) verhuisde hij in 2000 naar Barcelona. Tijdens zijn verblijf in Barcelona doceerde Énard Arabisch aan de Universiteit van Barcelona.
Énard geeft leiding aan verschillende culturele tijdschriften. Hij vertaalde twee boeken, een uit het Perzisch en een uit het Arabisch. Vanaf de oprichting in 2004 is hij lid van het collectief Inculte in Parijs, uitgever van literaire en filosofische boeken en het tijdschrift Inculte.

Publicaties (in Nederlandse vertaling)
 Mathias Enard: Kompas. Vert. door Katrien Vandenberghe. Amsterdam, De Arbeiderspers, 2016. ISBN 978-90-295-0656-4
 Mathias Énard: Boevenstraat. Vert.door Katrien Vandenberghe. Amsterdam, De Arbeiderspers, 2013. ISBN 978-90-295-8785-3
 Mathias Énard: Vertel hun over veldslagen, koningen en olifanten. Vert. door Katrien Vandenberghe. Amsterdam, De Arbeiderspers, 2011. ISBN 978-90-295-7839-4

Frans schrijver


text:
Are You Ready is the tenth studio album by Blue Rodeo, released on April 5, 2005.

Track listing
All songs by Greg Keelor and Jim Cuddy.

 "Can't Help Wondering Why" - 2:55
 "Are You Ready" - 3:59
 "Rena" - 4:34
 "Up On That Cloud" - 3:33
 "I Will" - 3:35
 "Phaedra's Meadow" - 5:26
 "Runaway Train" - 4:14
 "Stuck on You" - 3:54
 "Beverley Street" - 3:25
 "Finger Lakes" - 5:07
 "Tired Of Pretending" - 6:22
 "Don't Get Angry" - 4:02

The Canadian iTunes Music Store version also features a bonus track called "Green Room".

Track trivia

 The title track is a more upbeat version of a song that appears on Greg Keelor's second solo album, Seven Songs for Jim.
 "Rena", the first single from the album, is named for Jim Cuddy's wife, Rena Polley. The first single off the album, it has been described as "a sonic return to [the band's] Casino-era roots".
 Paddy Moloney of The Chieftains plays tin whistle and Uilleann pipes on "Phaedra's Meadow".
 "Runaway Train" mentions The Sleeping Giant, a geological formation near Thunder Bay, Ontario.
 "Beverley Street" was originally intended for Diamond Mine, but the band had forgotten about it long ago. They relearned of its existence only in 2004, thanks to some friends who had bootlegged a concert featuring this song and performed their own version for bassist Bazil Donovan. The song itself references Beverley Street in Toronto, a north-south street that starts at Queen Street West and extends north to College Street, where it turns into St. George Street.
 The "Finger Lakes" referred to in the song are a group of 11 long, narrow lakes in upstate New York. Jim Cuddy has often said at concerts that the song is at least partially based on his relationship with his father.
 This is the last studio album to have James Gray on keyboards

Personnel
 Jim Cuddy: Vocals, Guitar, Piano, Pump Organ
 Bazil Donovan: Bass
 Bob Egan: Pedal Steel Guitar, National Steel Guitar
 James Gray: Piano, Organ
 Greg Keelor: Vocals, Guitar, Piano
 Glenn Milchem: Drums, 12 String Guidulcimer, Shaker

Additional musicians/personnel
 Bryden Baird: Trumpet
 Joao Carvalho: Mastering
 Patrick Duffy: Design, Illustrations
 Chris Shreenan-Dyck: Producer, Engineer, Mixing
 Travis Good: Guitar (Acoustic), Mandolin, Guitar (Electric)
 Paddy Moloney: Uilleann pipes, Tin Whistle
 Bronwin Parks: Design, Illustrations

Chart performance

Certifications

External links
 Lyrics at bluerodeo.com
 Guitar Tabs at Stratomaster.ca
 Note: neither this site nor the lyrics page on Bluerodeo.com have "Green Room".
 Blue Rodeo, Are You Ready?''. Essay at ZapTown

References

2005 albums
Blue Rodeo albums


text:
Indrani Dasgupta  is an Indian model and television presenter. She has worked on advertising campaigns for brands like Reebok, Lakmé and Allen Solly.

Early life and education
Raised in Muscat in a Bengali family of engineers, Dasgupta studied at Delhi Public School, R. K. Puram. After her schooling she did her B.A. Economics Honours from Miranda House, University of Delhi, followed by M.A in Economics from Jawaharlal Nehru University in 2004.

Career
An aspiring lawyer, she ventured into the modelling industry at the age of 18, when while studying at Miranda House, she was spotted by designer Ashish Soni, who asked her walk ramp for his clothing line. This started her modelling career, however she continued her studies on the side.

Indrani has had stints as the brand ambassador of Lakmé and Allen Solly women's garments and has worked in five Lakme Fashion Weeks, besides appearing TV ad campaigns and print commercials for Airtel, LG, Parachute Oil, Panasonic, and Santro. She has also appeared in music videos, like rock band Euphoria's  number "Kaise Bhoolegi Mera Naam" from the album Phir Dhoom (2000).

Indrani appears on runways of fashion like for Lakme Fashion Week, Wills lifestyle Fashion Week, Blender's Pride Fashion Week, etc.

She was awarded the Society Achiever's Award for glamour in 2002. In 2011, she co-hosted TV travel show, What's With Indian Men? along with actress  Sugandha Garg, on Fox Traveller.

Social Work
Indrani Dasgupta conducts women empowerment workshops and presentation sessions with NGOs.

Personal life
Indrani Dasgupta was first married to Yzudhamanyu Sarkar. She is currently married to Karan Paul and lives in New Delhi. They have two kids Uma Kismat Paul And Kabir Anand Paul

References

Living people
People from Muscat, Oman
Bengali female models
Indian women television presenters
Indian television presenters
Female models from Delhi
Delhi Public School alumni
Delhi University alumni
Jawaharlal Nehru University alumni
1983 births


text:
Рог на изобилието (също обозначаван с латинското Корнукопия) произлиза от старогръцки: κέρας Ἀμαλθείας [керас Амалтеас] – на български: "рог на Амалтея" или от латински: cornu copiae [корну копие] – на български: "рог на изобилието"; той е символ на плодородие, богатство и благодат, който датира от 5 в. пр.н.е. и произлиза от древногръцката митология и по-специално от мита за козата Амалтея, която откърмила с млякото си бог Зевс в една пещера на остров Крит. След като Амалтея си счупва единия рог, в знак на благодарност Зевс ѝ прави нов, златен рог. В книгата на Рик Риърдан Люк твърди, че е видял надписчета на вимето на Амалтея, гласящи "лед", "сода" и "мляко", но това е само шега на автора.

Според легендата, веднъж докато си играел с Амалтея, Зевс неволно отчупил рога ѝ. В отплата Зевс я възнесъл на небето (звездата Капела в съзвездието Колар), а от рога започнали да се изливат плодове, цветя и зърно.

В различни случаи и изображения, Рогът на изобилието е приписван като атрибут на различни божества, носещи благословия като богинята на мира Ирена, на земята – Гея и на плодородието – Деметра, а в други култове е асоцииран с Фортуна и Кибела.

Митът за Рога на изобилието се смята за предшестващ митовете за Еднорога и Свещения граал.

Древногръцка митология
Символи


text:
Корпан Микола (1897—1918) — вояк Студентського куреня армії УНР, крутянець.
 Корпан Микола Миколайович (* 1956) — український кріохірург, доктор медичних наук, професор, очільник клініки «Rudolfinerhaus», лауреат Державної премії України в галузі науки і техніки (2017).
 Корпан Олександр Богданович (1994—2022) — український військовий льотчик (капітан), командир авіаційної ланки авіаційної ескадрильї, учасник російсько-української війни, найкращий льотчик ударної авіації за підсумками 2021 року. Герой України (посмертно).


text:
Damasak ist eine Grenzstadt im Bundesstaat Borno in Nigeria. Sie ist Hauptstadt der Local Government Area Mobbar an der Staatsgrenze zu Niger.

Geografie
Die Landschaft liegt als Trockensavanne im mittleren Tschadbecken. Acht Kilometer südwestlich des Stadtkerns von Damasak fließen die Flüsse Komadugu Yobe und Komaduga Gana zusammen. Auf der anderen Seite der Staatsgrenze liegt in etwa fünf Kilometer Entfernung von Damasak das Dorf Zarwaram.

Verkehr
In südliche Richtung verläuft eine Straße nach Maiduguri, in östliche Richtung nach Baga.

Geschichte
Damasak wurde am 24. November 2014 von Boko-Haram-Kämpfern erobert. Im März 2015 wurde die Stadt von Soldaten aus dem Tschad und Niger wieder zurückerobert. Womöglich als Racheakt sollen um den 25. März 2015 bis zu 350 Frauen und Kinder verschleppt und mehrere Personen getötet worden sein.

Einzelnachweise

Borno
Ort in Nigeria
Ort in Afrika
Grenze zwischen Niger und Nigeria


text:
Here's to Shutting Up è l'ottavo album in studio del gruppo musicale statunitense Superchunk, pubblicato nel 2001.

Tracce
Late-Century Dream – 4:37
Rainy Streets – 2:07
Phone Sex – 4:54
Florida's on Fire – 3:11
Out on the Wing – 5:51
The Animal Has Left Its Shell – 3:32
Act Surprised – 3:59
Art Class (Song for Yayoi Kusama) – 4:15
What Do You Look Forward To? – 7:41
Drool Collection – 3:32

Collegamenti esterni


text:
Kuryłowicz ist der Familienname folgender Personen:
 Jerzy Kuryłowicz (1895–1978), polnischer Sprachwissenschaftler und Indogermanist
 Stefan Kuryłowicz (1949–2011), polnischer Architekt


text:
Stadt und Land Wohnbauten GmbH is a German state-owned public housing company which manages properties in Berlin and Brandenburg.

Operations
The company, which was founded in 1924, manages more than 42,000 residential apartments and 700 commercial properties. It also owns a further 9,000 residential apartments which are managed by third parties.

The company aims to ensure Berliners of all income levels are able to afford to live in the city.

References

External links

1924 establishments in Germany
German companies established in 1924
Government agencies established in 1924
Government of Berlin
Housing in Germany


text:
The 1877 South Australian Football Association season was the inaugural season of the top-level league of Australian rules football in South Australia. The clubs participating were South Adelaide, Victorian, Adelaide, Port Adelaide, Woodville, South Park,  and Bankers.

South Adelaide and Victorian would share the premiership honours, while the Bankers Football Club, who finished last without a win, folded at the end of the season.

South Australian Football Association
The newly formed South Australian Football Association decided that the playing fields for the season must be between 180 and 200 yards (165-183m) long and 120-150 yards (110-137m) wide, with pushing from behind being prohibited. For clubs to gain membership of the association, they would need to pay two guineas for the year.

Premiership Season

Round 1

Round 2

Round 3

Round 4

Round 5

Round 6

Round 7

Round 8

Round 9

Round 10

Round 11

Round 12

Round 13

Round 14

Round 15

Round 16

Round 17

Round 18

Round 19

Summary of other matches
Adelaide, 4 goals, beat Kapunda, 2.
Woodville, 1 goal, beat Gawler, 0.
Adelaide, 1 goal, tied Gawler, 1.
Adelaide, 3 goals, beat Kapunda, 2.
Melbourne, 1 goal, beat Victorian, 0.
Melbourne, 5 goals, beat Combined Team, 0.
South Australians, 3 goals, beat Victorians, 1.
St. Kilda, 5 goals, beat Adelaide, 2.
St. Kilda. 7 goals, beat South Australians, 2.

Ladder
 finished the season with eight more goals but a slightly inferior record than , but one should consider that  played the Bankers twice whereas  did not (their only scheduled match, in Round 6, was a forfeit when the Bankers could only muster 13 players). Further, while Adelaide finished with one more win than the other two clubs, they played 17 games to 13 and 14 respectively.

It was declared  and  would be deemed joint Champion Club (premiers).

Note: Woodville were ranked above South Park on head-to-head record (2-1).

Membership

See also

References

External links

SAFA season
South Australian National Football League


text:
Будило́вський Миха́йло Пейса́хович (Петро́вич) ( , Радомишль) — український радянський і американський архітектор. Автор проєктів будівель у Києві, витриманих у формах неомодерної архітектури.

Життєпис
Народився в єврейській родині в Радомишлі Житомирської області. Упродовж 1944—1947 років навчався в Київському училищі прикладних мистецтв. 1953 року закінчив Київський інженерно-будівельний інститут. Навчався у Йосипа Каракіса. Був ініціатором  на захист свого вчителя.

Упродовж 1953—1978 років працював у Києві у державній проєктній організації «Київпроєкт».

1957 року Михайла Будиловського прийняли до Спілки архітекторів УРСР.

У 1978 року після трагічної загибелі єдиного сина Будиловський із дружиною емігрував до Чикаго. За поширеною радянською практикою його ім'я, як й імена інших втікачів із СРСР, викреслили з книжок, довідників і списків авторів архітектурних об'єктів.

У США він отримав посаду архітектора у фірмі «Murphy/Jahn architects» архітектора-зірки постмодернізму Гельмута Яна. З 1999 року вийшов на пенсію. Його американські роботи представлені в експозиції Чиказького інституту мистецтв.

Архітектурні проєкти

 Будівля музично-хореографічного училища в Києві на Парково-Сирецькій вулиці, 4 (спільно з архітектором З. Хлєбніковою), 1966.
 Брест-Литовський торговий центр на проспекті Перемоги (спільно з архітекторами Вадимом Ладним, З. Хлєбніковою), 1966—1968 роки.
 Конкурсний проєкт монумента пам'яті жертвам нацизму в Бабиному Яру (не реалізовано; спільно з архітектором Авраамом Мілецьким і скульпторами Володимиром Мельниченком, Адою Рибачук), 1968.
 Перший в Києві універсам на житловому масиві Микільська Борщагівка (спільно з архітектором І. Веримовською), 1973.
 Будівля фізичного факультету та комплекс університетського містечка Державного університету імені Тараса Шевченка на Васильківській вулиці, 100 (у співавторстві з Вадимом Ладним, Л. Коломійцем, Ю. Москальцем), 1970-і роки
 Житловий будинок із торговими приміщеннями на площі Перемоги, на початку Дмитрівської вулиці (спільно з архітекторами Вадимом Ладним, І. Веримовською), 1973—1977 роки.
 Будівля Національної бібліотеки для дітей (спільно з художницею Ольгою Рапай та ін .) на вулиці Януша Корчака, 62 (1975—1978).
 Експериментальний 16-поверховий житловий будинок на Оболонському проспекті, 2 та універсам № 3 (в співавторстві з Володимиром Дрізом), 1981.
 Архітектурні проєкти в Чикаго, США, 1982.

Примітки

Джерела
 Berkovich, Gary. Reclaiming a History. Jewish Architects in Imperial Russia and the USSR. Volume 4. Modernized Socialist Realism: 1955–1991. Weimar und Rostock: Grunberg Verlag. 2022. С. 103. .
 Будиловский М. Проект застройки микрорайона № 2 Оболони // Строительство и архитектура. — 1974. — № 11. — С. 20-21.
 Ладный В. Новый комплекс Киевского государственного университета // Строительство и архитектура. — 1974. — № 11. — С. 17-18.
 Маркман П. Будиловкость рук — и никакого мошенничества// A+C. — 2004. — № 3. — С. 90-91.
 Махрин В. Д. Киевский универсам // Строительство и архитектура. — 1973. — № 9. — С. 26-31.
 Совершенствовать застройку Киева // Строительство и архитектура. — 1973. — № 8. — С. 1-4.
 Мовчазні кияни: будинки-ромашки

Київський неомодернізм
Випускники Київського національного університету будівництва і архітектури
Радянські емігранти до США
Учні Йосипа Каракіса
Архітектори США
Українські архітектори
Радянські архітектори
Архітектори Києва
Містобудівники СРСР
Вікіпедія:Статті з іншим значенням на Вікіданих
Уродженці Радомишля


text:
Biografia
Era considerato un grande baritono, popolare e infuocato, fino al 1883 quando, secondo alcune fonti, perse la voce durante l'esecuzione dei Puritani. Anche se in seguito si esibì ancora occasionalmente (soprattutto durante i concerti), anche nel 1890, la sua voce non era più eccezionale come prima.

Note

Collegamenti esterni

 Antoine F. Galassi
 Opera storica
 Cantanti su OperaPronto


text:
Morris Mandel (1911–2009)  was an American educator and journalist.

Biography
Morris Mandel was born in 1911 in Lublin, Poland. His family moved to the United States when he was three. His son Allen Mandel, is a rabbi. Mandel wrote advice columns for The Jewish Press, "Human Emotions" and "Youth Speaks Up,"  for close to five decades. He was English principal of Yeshiva Toras Emes; a guidance counselor in the New York City public school system; taught law and accounting; ran a singles group that produced many marriages, headed summer camps  in the 1940s and 50s; lectured in the United States,  Canada, and Israel; and wrote close to 50 books and raised funds for several Jewish causes.

Journalistic career
Mandel addressed different audiences with different messages. His "Problems in Human Emotions" column sometimes said the seemingly obvious ("Even the darkest hour only has 60 minutes" ), but in a way that found him being authoritatively cited

References

American advice columnists
American people of Polish-Jewish descent
Jewish advice columnists
Congress Poland emigrants to the United States
1911 births
2009 deaths


text:
Roger Queugnet (Rouen, 28 de maig de 1923) va ser un ciclista francès que va ser professional entre 1946 i 1956. Va combinar la carretera amb el ciclisme en pista, on va obtenir una medalla de plata al Campionat del món de mig fons de 1953 per darrere del belga Adolph Verschueren.

Palmarès en ruta
 1946
 1r a la París-Troyes
 1947
 1r a la París-Évreux
 1948
 1r al Gran Premi de l'Écho d'Alger

Resultats al Tour de França
 1950. eliminat (18a etapa)
 1951. fora de control (7a etapa)

Palmarès en pista
 1953
 Campió d'Europa de mig fons
 1954
  Campió de França de mig fons

Enllaços externs
 Fitxa a sitiodeciclismo.net
 Fitxa a cyclebase.nl
 Fitxa a museociclismo.it
 Fitxa a procyclingstats.com

Ciclistes de Rouen
Morts a l'Illa de França


text:
La Commissione permanente XIII Agricoltura è un organo della Camera dei deputati della Repubblica italiana.

Funzione
La XIII Commissione ha competenza per i disegni di legge riguardanti le specifiche materie dell'ordinamento sui servizi del Ministero delle politiche agricole alimentari e forestali, nonché per i disegni di legge riguardanti la materia sull'agricoltura, sulle risorse forestali, sulla caccia, sulla zootecnia e sulla pesca.

Composizione
La Commissione è composta da 27 deputati (di cui due segretari, due vicepresidenti e un presidente) scelti in modo omogeneo tra i componenti della Camera dei deputati, in modo da rispecchiarne le forze politiche presenti. Essi sono scelti dai gruppi parlamentari (e non dal Presidente, come invece accade per l'organismo della Giunta parlamentare): per la nomina dei membri ciascun Gruppo, entro cinque giorni dalla propria costituzione, procede, dandone comunicazione alla Presidenza della Camera, alla designazione dei propri rappresentanti nelle singole Commissioni permanenti.

Ogni deputato chiamato a far parte del governo o eletto presidente della Commissione è, per la durata della carica, sostituito dal suo gruppo nella Commissione con un altro deputato, che continuerà ad appartenere anche alla Commissione di provenienza. Tranne in rari casi nessun Deputato può essere assegnato a più di una Commissione permanente. Le Commissioni permanenti sono rinnovate dopo il primo biennio della legislatura ed i loro componenti possono essere confermati, ma i gruppi parlamentari possono cambiare i propri membri autonomamente in qualsiasi momento, sostituendoli, aggiungendoli o rimuovendoli, modificando di conseguenza anche il numero totale dei componenti della Commissione.

Presidenti

Linea temporale

Procedure

Composizione nella XIX legislatura (2022 - in corso)
Elenco dei membri a novembre 2022

Note

Commissioni permanenti della Camera dei deputati


text:
Engineers Without Borders (EWB) Palestine (or EWB-Palestine) is a Palestine-based registered charity and NGO. Its mission is to "partner with Palestinian disadvantaged communities to improve their quality of life through the implementation of environmentally and economically sustainable engineering projects, while developing internationally responsible engineers and engineering students."

EWB-Palestine is the Palestinian national representative within the Engineers Without Borders International Group.

EWB-Palestine History
In  August 2005, EWB-Palestine was created as a provisional member of EWB-International. In July 2006, it was registered as a nonprofit organization with the Ministry of the Interior in Palestine. In September 2008, EWB-Palestine was represented on the EWB-International board of directors.

See also
 Engineers Without Borders

References

External links
Engineers Without Borders – Palestine
Engineers Without Borders – Palestine

Palestine
Charities based in the State of Palestine
Organizations established in 2005
2005 establishments in the Palestinian territories