text:
Геджува́ння, Гедж (, ) — засіб обмеження ризику шляхом укладання протилежної угоди. Форма страхування вартості товару або прибутку, валютного ризику при здійсненні ф'ючерсних угод у банківській, страховій, біржовій та комерційній практиці. Учасники угоди мають можливість застерегтись, знизити ступінь фінансового ризику, пов'язаного з можливою зміною кон'юнктури ринку, попиту чи рівня цін впродовж виконання умов угоди.

Опис

Найефективнішим методом мінімізації ризиків  під час укладення фінансової угоди є уведення певних обмежень — «геджування». Геджування можна визначити як сукупність дій та засобів, спрямованих на уникнення ризиків або їх утримання на прийнятному рівні та отримання прибутку. Геджування являє собою систему економічних відносин учасників фінансового ринку, які пов'язані зі зниженням кредитних та цінових ризиків і досягаються за рахунок одночасності та протилежного спрямування торгових угод на строковому ринку і ринку реального товару. Інструментом геджування є інструменти строкового ринку (деривативи) — форвардні контракти, опціони та ф'ючерсні контракти. Дериватив — це стандартний документ, що засвідчує право придбати або продати базовий актив на визначених ним умовах у майбутньому. У міжнародній практиці строкового ринку деривативами є форвардні контракти, ф'ючерсні контракти та опціони, що і покладено в основу законодавчого регулювання випуску та обігу деривативів у нашій країні.

Особливості

Геджування — дуже багатопланове за своїм змістом. Це дозволяє максимально ефективно використовувати всі наявні інструменти та його види в залежності від цілей, умов та потреб. За технікою здійснення геджування може бути коротким і довгим. Коротке геджування — продаж строкових контрактів, а довге — купівля строкових контрактів. Техніка довгого геджування дає можливість негативних коливань ціни активу. Коротке геджування сприяє забезпеченню ціни продажу базового активу, який знаходиться у власності продавця.

Інструменти геджування

При визначенні механізму геджування значний інтерес викликає вибір оптимальних інструментів геджування. При вирішенні цього питання правильніше виходити з головної мети користування обраним інструментом та враховувати вплив двох факторів: майбутніх намірів геджера та виду ризику. Мотиви геджерів можуть істотно відрізнятися. Частина їх воліє цілком геджувати касову позицію від будь-якого ризику і тому підтримує строкову позицію протягом всього строку дії касової. Інші ж вдаються до допомоги строкових контрактів лише у разі очікування сильних коливань ринку, що спричиняються зовнішніми причинами. У подібних випадках період дії строкової позиції виявляється значно меншим, ніж у касової позиції, та після стабілізації ситуації на ринку строкові позиції ліквідовуються.

Щодо врахування виду ризику, то лише знаючи джерело походження і вид ризику, який виник від використання активу, можна вирішувати питання про відповідні цьому ризику методи та інструменти страхування. Крім цих факторів, існує низка інших факторів, що відіграють важливу роль при виборі інструментів геджування, такі як особливості геджованого активу, оцінка товарних позицій, ретельний аналіз діяльності, порядку розрахунків та ціноутворення, що дасть можливість виявити, на яких етапах виникають ризики, ступінь їх можливого негативного впливу на кінцеві результати діяльності.

Важливим елементом є врахування ліквідності вибраного інструменту, тобто слід вибирати інструмент не тільки зручний для геджування, а й достатньо ліквідний відповідно до поточних ринкових умов.

Геджування привело до появи компаній, які називаються гедж-фонди.

Див. також

 Гедж-фонд
 Короткий продаж
 Довга позиція
 Геджування за допомогою опціонів

Джерела
 Економічна енциклопедія: У трьох томах. / Редкол.: С. В. Мочерний (відп. ред.) та ін. — К. : Видавничий центр «Академія», 2000—2002. — ISBN 966-580-074-4.

Посилання

Примітки

Фондовий ринок
Ризик-менеджмент


text:
Daventry (district), een district in Northamptonshire, Groot-Brittannië
Daventry (Engeland), een stadje in zojuist genoemde district in Groot-Brittannië
Daventry (motorfiets), een Belgisch historisch motorfietsmerk

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Voraussichtliche Ereignisse
 Ende 2039: Eine Änderung des International Standard Recording Code (ISRC) wird nötig, da bis dahin die letzten beiden Ziffern des Jahres der Codevergabe enthalten sind. Es existiert eine Empfehlung, dass die Jahre vor 1940 nicht berücksichtigt werden sollten, so dass über die zwei Ziffern die Jahre 1940 bis 2039 bezeichnet werden.

Bereits feststehende Ereignisse
 21. Juni: Eine ringförmige Sonnenfinsternis wird am Himmel über Nordamerika, Russland, Europa und dem westlichen Nordafrika, sowie der Arktis und dem Nordatlantik zu sehen sein.
 1. September: 100. Jahrestag des Beginn des Zweiten Weltkriegs in Europa.
 7. November: Merkurtransit
 15. Dezember: Eine totale Sonnenfinsternis wird am Himmel über der Antarktis und Teilen von Südamerika zu sehen sein.

Gedenktage
 19. Januar: 200. Geburtstag des französischen Malers Paul Cézanne
 7. April: 100. Geburtstag des US-amerikanischen Regisseurs und Filmproduzenten Francis Ford Coppola
 25. Mai: 100. Geburtstag des britischen Film- und Theaterschauspielers Ian McKellen
 23. September: 100. Todestag des österreichischen Neurologen, Psychoanalytikers und Autors Sigmund Freud
 26. November: 100. Geburtstag der US-amerikanisch-schweizerischen Sängerin und Schauspielerin Tina Turner
 30. Dezember: 2000. Geburtstag des römischen Kaisers Titus

Jahrestage
 1. September: 100. Jahrestag des Beginns des Zweiten Weltkrieges mit dem Kampf um die Westerplatte

Kulturelle Referenzen
 Die Animeserie Guilty Crown spielt im Jahr 2039.

Weblinks


text:
Axymyia furcata är en tvåvingeart som beskrevs av Mcatee 1921. Axymyia furcata ingår i släktet Axymyia och familjen Axymyiidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Tvåvingar
furcata


text:
В одиночному розряді тенісного турніру San Diego Open 1979, який проходив в рамках Туру WTA 1979, Трейсі Остін здобула титул, у фіналі перемігши Мартіну Навратілову 6–4, 6–2.

Сіяні гравчині

  Мартіна Навратілова (фінал)
  Трейсі Остін (переможниця)
  Вірджинія Вейд (півфінал)
  Венді Тернбулл (1-ше коло)

 Керрі Рід (чвертьфінал)
 Кеті Джордан (півфінал)
 Енн Кійомура (чвертьфінал)
 Анна-Марія Фернандес (1-ше коло)

Основна сітка

Фінал

Верхня половина

Нижня половина

Посилання

Southern California Open


text:
Melanaspis är ett släkte av insekter. Melanaspis ingår i familjen pansarsköldlöss.

Dottertaxa till Melanaspis, i alfabetisk ordning

 Melanaspis araucariae
 Melanaspis aristotelesi
 Melanaspis arnaldoi
 Melanaspis artemisiae
 Melanaspis arundinariae
 Melanaspis bolivari
 Melanaspis bondari
 Melanaspis bromiliae
 Melanaspis calura
 Melanaspis casuarinae
 Melanaspis chrysobalani
 Melanaspis coccolobae
 Melanaspis corticosa
 Melanaspis cubensis
 Melanaspis deklei
 Melanaspis delicata
 Melanaspis deliquescens
 Melanaspis eglandulosa
 Melanaspis elaeagni
 Melanaspis enceliae
 Melanaspis figueiredoi
 Melanaspis frankiniae
 Melanaspis fucata
 Melanaspis glomerata
 Melanaspis indurata
 Melanaspis inopinata
 Melanaspis jaboticabae
 Melanaspis jamaicensis
 Melanaspis latipyga
 Melanaspis leivasi
 Melanaspis lilacina
 Melanaspis longula
 Melanaspis louristanus
 Melanaspis madagascariensis
 Melanaspis marlatti
 Melanaspis martinsi
 Melanaspis mimosae
 Melanaspis monotes
 Melanaspis nigropunctata
 Melanaspis obscura
 Melanaspis odontoglossi
 Melanaspis pedina
 Melanaspis phenax
 Melanaspis philippiae
 Melanaspis pinicola
 Melanaspis ponderosa
 Melanaspis pseudoponderosa
 Melanaspis reticulata
 Melanaspis rhizophorae
 Melanaspis rotunda
 Melanaspis saccharicola
 Melanaspis sacculata
 Melanaspis sansevii
 Melanaspis santensis
 Melanaspis sitreana
 Melanaspis smilacis
 Melanaspis squamea
 Melanaspis sulcata
 Melanaspis tenax
 Melanaspis tenebricosa
 Melanaspis tricuspis
 Melanaspis vilardeboi
 Melanaspis williamsi

Källor

Pansarsköldlöss
Melanaspis


text:
La Timalie à ventre roux (Dumetia hyperythra) est une espèce de passereaux de la famille des Timaliidae. C'est la seule espèce du genre Dumetia. Elle était classée auparavant dans les Sylviidae.

Description
Cette espèce mesure 13 cm de longueur y compris sa queue assez longue. Elle est brun-chamois au-dessus et orange au-dessous avec une couronne gris-roux. Trois des quatre sous-espèces ont la gorge blanche, mais D. h. hyperythra de l'est de l'Inde a la gorge concolore au ventre. Elle possède de courtes ailes arrondies et a un vol limité.

Alimentation
Elle se nourrit essentiellement d'insectes et de nectar.

Reproduction
Elle construit son nid dans un buisson, caché dans la masse dense du feuillage. La couvée est généralement de trois à quatre œufs.

Répartition
Cet oiseau vit en Inde, au Sri Lanka et au sud-ouest du Népal.

Habitat
Son habitat est les zones de broussailles et les prairies hautes. Cette espèce n'est pas migratrice.

Sous-espèces
Selon A. Peterson, cet oiseau est représenté par 4 sous-espèces :
 Dumetia hyperythra abuensis Harington 1915 ;
 Dumetia hyperythra albogularis (Blyth) 1847 ;
 Dumetia hyperythra hyperythra (Franklin) 1831 ;
 Dumetia hyperythra phillipsi Whistler 1941.

Références
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp,
 A Field Guide to the Birds of the Indian Subcontinent by Kazmierczak and van Perlo,
 Collar, N. J. & Robson, C. 2007. Family Timaliidae (Babblers)  Pp. 70 - 291 in; del Hoyo, J., Elliott, A. & Christie, D.A. eds. Handbook of the Birds of the World, Vol. 12. Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions, Barcelona.

Liens externes

Timaliidae
Oiseau d'Asie du Sud


text:
De Sint-Jan de Doperkerk is de kerk van het dorp Oerle in de Nederlandse gemeente Veldhoven.
De kerk is ontworpen door architect Wilhelmus Theodorus van Aalst. De bouw duurde van april 1911 tot mei 1912. Het kerkgebouw ligt prominent in het dorpscentrum, op de hoek van de Oude Kerkstraat en de Zittardsestraat. Het heeft de status van rijksmonument vanwege de neogotische bouwstijl. Deze stijl is kenmerkend voor een Brabantse dorpskerk uit het begin van de twintigste eeuw.
Op de locatie van het huidige kerkgebouw hebben ten minste drie vroegere kerken gestaan, te weten een kerk van vóór 1250, een zaalkerk van rond 1450 en een koepelkerk van 1877.

Geschiedenis

De middeleeuwse kerkgebouwen
Uit een akte blijkt dat er al in het jaar 1250 een kerk stond in Oerle. In dat jaar droeg Berta van Oerle de patronaatsrechten van de Oerlese kerk over aan de Abdij van Floreffe. Vervolgens werden in 1254 alle allodiale bezittingen van de familie van Oerle, inclusief het kerkgebouw, verkocht aan de abdij. Hierdoor werd Oerle een parochie van de Abdij van Postel, waarvan de Abdij van Floreffe de moederabdij was.
Een oorkonde uit 1281 maakt duidelijk dat de kerk op een omgracht terrein stond. Oudere documenten melden dat op dit terrein ook het adellijke huis van de familie van Oerle zou hebben gestaan. Van dit huis en van deze kerk zijn nooit sporen teruggevonden, maar mogelijk liggen deze nog verborgen onder de huidige kerk.
Wel werden tijdens archeologisch onderzoek tussen 1981 en 1986 sporen van de gracht en twee boomstamputten gevonden. De gracht moet daar van de elfde tot en met de dertiende eeuw hebben gelegen. Een brede en diepe gracht lag rond het terrein waar nu de kerk, de pastorie en het kerkhof zich bevinden. Daarop aangesloten was een smallere gracht die het huidige dorpsplein omringde.

Rond 1450 werd een nieuwe kerk gebouwd. Deze bakstenen zaalkerk werd rond 1480 aan de oostzijde uitgebreid met een koor en in 1519 uitgebreid met twee zijkapellen. Na de Vrede van Münster in 1648 werden alle katholieke goederen overgenomen door de staat. De middeleeuwse kerk van Oerle, die tot dan toe in het bezit was geweest van de Abdij van Postel, werd in gebruik genomen door protestanten. De katholieke gelovigen moesten uitwijken naar een schuurkerk op het plein van het nabijgelegen gehucht Zandoerle.
Op 9 mei 1754 brak er tijdens een zwaar onweer brand uit in de kerktoren. De klok viel naar beneden en kon niet meer hersteld worden. Het dorpsbestuur, dat eigenaar was van de toren, moest 2000 gulden lenen voor het herstellen van de toren en het gieten van een nieuwe klok.
In 1798 werd de kerk van Oerle weer overgedragen aan de katholieken.

De Koepelkerk
In 1877 werd besloten tot de bouw van een nieuwe kerk, ontworpen door architect Lambert Hezenmans uit 's-Hertogenbosch. De nieuwe kerk werd gebouwd in neogotische stijl en werd vast tegen de bestaande vijftiende-eeuwse kerktoren aan gebouwd. De kerk kreeg de bijnaam Koepelkerk, vanwege de grote, achtkantige koepel die op de kruising was geplaatst.
De Koepelkerk bleek echter van een slechte kwaliteit te zijn. Er trad verzakking op doordat het gebouw deels op de zware, vijftiende-eeuwse fundering was gebouwd en deels op een te lichte, nieuwe fundering. De muren liepen vochtschade op en er ontstonden scheuren in de hoeken van de koepel. Tijdens een bouwkundig onderzoek in 1909 bleek het instortingsgevaar te groot en werd besloten tot afbraak.

Het huidige kerkgebouw

Op 28 april 1911 werd een houten noodkerk ingezegend en in gebruik genomen. Daarna werd de Koepelkerk afgebroken, inclusief de kerktoren uit de vijftiende eeuw. Deze kerktoren was tot dan toe eigendom geweest van de gemeente Oerle. Het gemeentebestuur schonk de toren en de klokken aan de parochie, ondanks protest van de toenmalige burgemeester van Oerle, Augustinus van den Heuij. Het puin van de oude kerk werd gebruikt voor de wegverharding van de Zittardsestraat.
De eerstesteenlegging voor de nieuwe kerk vond plaats op 10 augustus 1911. Architect en bouwmeester van de kerk was Wilhelmus Theodorus van Aalst uit 's-Hertogenbosch. De bouw werd uitgevoerd door een aannemer uit Oirschot. Twee klokken uit 1755 die in de oude kerktoren hadden gehangen werden vergoten tot drie nieuwe klokken. Op 1 mei 1912 kon de nieuwe kerk worden ingezegend. De bouw had uiteindelijk 42.240 gulden gekost.

Het Heilig Hartbeeld aan de voorzijde van de kerk, een beeldhouwwerk van Jan Custers uit Eindhoven, werd op 30 maart 1921 ingewijd. In 1927 werd de kerk op het elektriciteitsnet aangesloten. Voorheen werd de kerk verlicht door middel van olielampen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk averij op. Op 31 december 1942 werden de twee grote klokken, die 700 en 350 kilo wogen, door de Duitsers uit de kerktoren verwijderd. Op 2 januari 1942 werd de kleine klok van 200 kilo weggehaald. Op 17 september 1944 brachten de Duitsers hun munitie op het nabij gelegen vliegveld tot ontploffing, waardoor vele ramen in de kerk zwaar werden beschadigd. De weggehaalde klokken werden in 1950 vervangen door drie nieuwe klokken, voor een bedrag van ongeveer 8000 gulden.
Op 14 juni 1954 werd een nieuw hoogaltaar ingewijd. Het nieuwe altaar was ontworpen door architect Bernardus Joannes Koldewey uit Voorburg. Het oude hoogaltaar, dat nog afkomstig was uit de Koepelkerk, werd in gebruik genomen als zijaltaar.
In 1986 werd de bestrating van het kerkplein vernieuwd, waarbij tussen de klinkers keien werden geplaatst om de fundamenten van de vroegere kerkgebouwen uit 1450 en 1877 te markeren.

Architectuur

De kerk is opgetrokken uit een bruinrode baksteen met ter verfraaiing enkele regels gele baksteen. Het gebouw is uitgevoerd als een kruiskerk met enkelvoudige zijbeuken. Het schip is voorzien van steunberen. Het priesterkoor en het transept bevatten hoge, slanke spitsboogramen. Op de kruising staat een kleine klokkentoren, een zogenaamde angelustoren.
De 47 meter hoge kerktoren telt vier geledingen. De achtkantige torenspits is bedekt met leisteen en omringd door een balustrade.
Links en rechts van de toren liggen twee veelhoekige zijkapellen.
Binnen in de kerk worden de gepleisterde, stervormige gewelven geaccentueerd door onbeschilderde bakstenen in de zuilen, ribben en profielen. Kenmerkend voor de architect zijn de grote, overstekende platen van de kapitelen, de blinde spitsbogen in het triforium onder de ramen van het schip.

Interieur
Het houten zijaltaar uit 1881 is afkomstig uit de oude Koepelkerk en deed tot 1954 dienst als hoogaltaar. Het zijaltaar is gewijd aan Johannes de Doper en bevat een altaarsteen met de relikwieën van de heilige martelaren Vitalis en Blandina.
In de zijbeuken hangt een serie van veertien schilderingen, waarop het lijden van Jezus is afgebeeld. Deze kruisweg is vervaardigd in de periode 1902-1904 door Johannes Franciscus Kops uit 's-Hertogenbosch.

Cultuur
De beschermheilige van de kerk is Johannes de Doper. Zijn sterfdag wordt herdacht op 29 augustus, St. Jan Onthoofding. Op die dag wordt de Johannes-schotel in de kerk getoond. Dit is een eikenhouten schotel met daarop het hoofd van Johannes de Doper afgebeeld. De Oerlese Johannes-schotel werd vervaardigd in het begin van de zestiende eeuw en is in bruikleen afgestaan aan het Museum voor Religieuze Kunst in Uden. In de kerk wordt een replica gebruikt.

In Oerle wordt ook jaarlijks de Sint-Janstros bij voordeuren opgehangen. De Sint-Janstros is een boeket, bestaande uit kruiden, bloemen en bladeren die op St. Jansdag geplukt zijn. De tros bestaat minimaal uit bladeren van de notenboom, korenbloem en het Sint-Janskruid. Het beschermt volgens het volksgeloof tegen blikseminslag, ziekte, brand en boze geesten.
De legende verhaald dat Johannes de Doper, op de vlucht voor zijn vijanden, 's nachts moest onderduiken bij vrienden. Een verrader had echter het betreffende huis gemarkeerd door een boeket aan de deurpost op te hangen. De volgende dag leek er een wonder geschied, want aan alle deurposten hing een tros bloemen, waardoor de verblijfplaats van Johannes de Doper verborgen bleef.

Jan
Rijksmonument in Veldhoven
Johannes de Doperkerk (Oerle)
Johannes de Doperkerk (Oerle)


text:
A Keleti lakótelep Mátészalka keleti szélén, a "Nagy végesi" (Nagyvég) kertek alatt épült.

Története
1970-ben készült el a lakótelep részletes rendezési terve a belterület keleti részének beépítésére és még ugyanez évben elkezdődött a terület beépítése is.

1980-ban fejezték be beépítését és ekkor adták át a telep általános iskoláját is.

A lakótelephez tartozik a Bajcsy-Zsilinszky utca keleti szakasza és a Balassi Bálint utca déli része, a Hajdú utca déli szakasza és a Bánki Donát utca, Szokolay Örs utca, Zrínyi utca és Zrínyi köz és a park (Zrínyi honvédelmi park) is.

A lakótelepen az általános iskolán kívül óvoda és bölcsőde és játszótér is épült.

Galéria

Források
 W. Vityi Zoltán: A mátészalkai utcanevek és településszerkezet   fejlődéstörténete (1986, kézirat)
 Kálnási Árpád: A mátészalkai járás földrajzi nevei.

Mátészalka
Magyarország lakótelepei


text:
MaryTempête est une mini-série française en 2 épisodes de 90 minutes réalisée par Denis Malleval en 1999, d'après le roman de Janine Boissard sur un scénario de Gilles Gérardin. Mini-série qui fut diffusée pour la première fois le  sur France 2 et qui fut disponible en double VHS en 2000.

Synopsis
Deux marins sous ses ordres, deux enfants à élever. Un mari trop tôt disparu… Si Marie livre en mer ses plus dures batailles, c'est sur terre que la tempête va la rejoindre.

Fiche technique
 Titre : Marie-Tempête
 Réalisation : Denis Malleval
 Scénario : Gilles Gérardin, d'après le roman de Janine Boissard
 Musique composée et dirigée par : Jean Musy
 Langues : Français
 Pays d'origine : France
 Format : Couleurs
 Genre : Drame
 Durée : 2x 90 minutes
 Date de diffusion :  sur France 2

Distribution
 Anne Jacquemin : Marie Delauney
 Jérôme Anger : Yann
 Emma Colberti : Madeleine
 Luc Thuillier : Loïc
 Stanislas Crevillén : Quentin Delauney
 Julia Maraval : Anaïs Delauney
 Nils Hugon : Maxime
 Bertrand Lacy : Jean-Yves
 Jean-Louis Foulquier : Abel
 Aymeric Demarigny : Noël
 Jérémie Covillault : Thibault
 Nadine Alari : Mamina
 Nicolas Marié : Le directeur de la banque
 Bertrand Désert : Le médecin

Série télévisée créée en 2000
Série télévisée française des années 2000
Mini-série française
Adaptation d'un roman français à la télévision


text:
Joan Mora Soler (Barcelona, 1944 - 17 d'octubre de 2017) va ser un escultor català, fill d'un tallista de marbre. Va estudiar a l'escola de la Llotja de Barcelona, ampliant estudis gràcies a una beca de l'Institut Francès de Barcelona a París a l'École des Beaux-Arts. Des d'aleshores va realitzar gran quantitat d'exposicions individuals i col·lectives tant a Espanya com a l'estranger.

Es caracteritza per usar gairebé exclusivament el marbre a les seves escultures amb un gran tecnicisme. El tema de la seva obra és la dels objectes comuns amb una representació exacta, aconseguint les textures i el color a base d'usar diferents tipus de pedra.

 L'any 1978 va realitzar una exposició a Fundació Miró de Barcelona, dedicada a tota mena de barrets.
 El 1981 va obtenir el Gran Premi a la V Biennal Internacional de Valparaíso.
 A partir de l'any 1982 participa en la fira ARCO de Madrid.
 Realitza el 1982 el monument a mossén Clapés a Barcelona.
 El 1988 realitza l'escultura Bandera Olímpica, situada a la seu del Comitè Olímpic Internacional a Lausana (Suïssa)
 El 1996 la seva escultura Barcelona Olímpica es col·loca al vestíbul de la Casa de la Ciutat de Barcelona.
 1997 A la XII Biennal Internacional de l'Esport en les Belles Arts de l'any 1997, se li va concedir el primer premi d'escultura amb Pols de força així com l'any 1999 amb Boxeo.
 Al vestíbul de la Biblioteca Municipal del districte de Sant Andreu de Palomar, té instal·lada una gran escultura.

Va rebre postumament la Medalla al Mèrit Cultural per part de l'Ajuntament de Barcelona.

Obres
 Maletín
 Cafetera
 La silla del torero
 Carpeta
 Cajas
 Sifón
 Teléfono
 Paquete con cuerda

Referències

Bibliografia

Escultors barcelonins contemporanis
Alumnes de l'Escola de la Llotja


text:
Francesc Paradell i Gil (Barcelona, 1902 - 1977) va ser un anarquista, cooperativista i esperantista català, fundador de la Societat Idista Espanyola.

Biografia
Fill de drapaires, va ser maçó i també membre de la CNT. Com a professió, va treballar de vigilant de cementiri. A la guerra civil va formar part de les columnes confederals. Després, va ser empresonat durant vint anys al penal de Burgos. La seva companya, Antònia Pinyol i Bou, era teixidora de l'Espanya Industrial.

Francesc Paradell va ser una persona influent en el cooperativisme de Sants del període d'entreguerres. Defensava que l'educació obrera no havia de consistir en l'estudi de teories abstractes, sinó en oferir coneixements pràctics sobre la cooperació, el sindicalisme i l'esperanto, com a mitjans per transformar la societat. Era també partidari d'una ètica cooperatista contrària al joc i a l'alcohol. Va ser un dels impulsors de la secció de cultura de la cooperativa L'Empar de l'Obrer, molt activa durant les dècades de 1920s i 1930s i amb una relació molt estreta amb l'Ateneu Enciclopèdic Popular, on hi tenia la seu precisament la Federació Catalana d'Esperantistes. Entre moltes altres activitats, a L'Empar de l'Obrer es van fer classes de la llengua auxiliar internacional ido, la variant simplificada de l'esperanto. El mateix Paradell, anunciava els cursos d'ido d'aquesta manera:

Amb una implantació més minoritària que la llengua iniciada per Zamenhof, l'ido servia també per vehicular l'internacionalisme proletari. En concret, a Catalunya estava molt vinculat als col·lectius llibertaris, naturistes i vegetarians, que defensaven, per exemple, la camaraderia amorosa- l'amor lliure o el poliamor- promoguda per autors de l'anarquisme individualista com Hans Ryner o Emile Armand. Aquestes idees havien arribat a Catalunya de la mà de Josep Elizalde, un altre soci de L'Empar de l'Obrer i defensor també de la llengua planificada ido. Per exemple, el 2 d'abril de 1927 Josep Elizalde va fer una conferència sobre la Necesidad de una lengua internacional, con demostración teórico-práctica de la lengua Ido. La seu de la Societat Idista Espanyola s'establí al número 35 del carrer Premià de Barcelona, que era també l'adreça del domicili de Francesc Paradell. Molt a prop hi tenia la seu L'Empar de l'Obrer, als números 13-15 del mateix carrer Premià. Al número 44 d'aquest carrer s'instal·laria també Iniciales, revista que promulgava l'anarconaturisme militant, fusionant elements del naturisme i de l'anarquisme individualista. Allà s'imprimirien els carnets de les seccions culturals de la cooperativa.

Bibliografia

 Dalmau, Marc i Ivan Miró: Les cooperatives obreres de Sants. Autogestió proletària en un barri de Barcelona (1870-1939). La Ciutat Invisible Edicions. Barcelona, 2010

Cooperativistes barcelonins
Esperantistes barcelonins
Militants barcelonins de la CNT
Empresaris barcelonins contemporanis
Activistes catalans del sud contemporanis


text:
Запань — деревня в составе Нижнеерогодского сельского поселения (Нижегородский сельсовет), Великоустюгского района Вологодской области.

География
Расстояние по автодороге до районного центра Великого Устюга — 38 км, до центра муниципального образования Лодейки — 3,5 км. Ближайшие населённые пункты — Соловьёво, Ровдино, Рупосово, Нижний Прилук.

Население
По данным переписи в 2002 году постоянного населения не было.

Известные уроженцы
 Фирсов, Василий Николаевич (1951—2010) — русский прозаик, сказочник, фольклорист.

Примечания

Ссылки
  в реестре населённых пунктов Вологодской области

Населённые пункты Великоустюгского района


text:
Phloeomys pallidus este o specie de rozătoare din familia Muridae. Este endemică pe Insula Luzon, Filipine. Uniunea Internațională pentru Conservarea Naturii a clasificat această specie ca fiind neamenințată cu dispariția.

Descriere
Phloeomys pallidus cântărește în jur de 1,9–2,6 kg și are o lungime totală de circa 74,7–77 cm. Coada are o lungime de aproximativ 32–34,9 cm, urechea măsoară cam 3–3,9 cm iar laba din spate măsoară circa 8,1–9 cm. Blana, care acoperă și coada, are o culoare variată, dar poate fi maro-gri foarte palid sau albă, cu fire maro închis sau negre în jurul ochilor, pe mebrele anterioare, pe coadă, pe urechi sau pe gât. Poate fi și aproape în întregime albă. Are o coadă subțire, în timp ce Phloeomys cumingi, cealaltă specie din genul Phloeomys, are o coadă stufoasă.

Răspândire și habitat
Phloeomys pallidus este endemică în partea centrală și de nord a Insulei Luzon, Filipine. Este găsită în cel puțin 12 provincii. Preferă pădurile și tufăriile, dar și alte habitate precum plantațiile. Trăiește de la nivelul mării până la o altitudine de circa 2.000–2.200 m. În unele zone conviețuiește cu specia mai rară Crateromys schadenbergi, dar în general viețuiește la altitudini mai mari.

Comportament
Phloeomys pallidus este o specie nocturnă. Aceste rozătoare trăiesc în general în perechi, cu unul sau doi pui.

Alimentație
P. pallidus se hrănește cu diferite tipuri de vegetație.

Stare de conservare
P. pallidus poate afecta considerabil în mod negativ culturile de orez și este considerat uneori dăunător. Aceste rozătoare sunt vânate în mod regulat în Sierra Madre pentru hrană. P. palliduscan a dispărut din unele zone din cauza vânătorii, dar cu toate acestea pare să reziste vânării sale și în general rămâne comună și răspândită. Uniunea Internațională pentru Conservarea Naturii a clasificat această specie ca fiind neamenințată cu dispariția.

Note

Legături externe

pallidus
Specii cu risc scăzut


text:
Sir Stirling Craufurd Moss (ur. 17 września 1929 w Londynie, zm. 12 kwietnia 2020 tamże) – brytyjski kierowca Formuły 1.

Życiorys
W latach 1948–1962 brał udział w 497 wyścigach, z których wygrał 194 (w tym 16 zwycięstw w Formule 1).

Zadebiutował 27 maja 1951 w Grand Prix Szwajcarii. Pomimo wielu sukcesów odniesionych w sportach motorowych, nigdy nie udało mu się zdobyć tytułu mistrza świata Formuły 1. Z tego powodu zwykło się uważać go za "najwybitniejszego kierowcę, który nigdy nie zdobył mistrzostwa świata". W wieku 72 lat Stirling Moss wygrał wyścig OSCA MT4. 9 czerwca 2011 podczas kwalifikacji do wyścigu Le Mans Legends, w którym brał udział, Moss oświadczył, że kończy przygodę z wyścigami.

Ku czci Stirlinga Mossa i jego sukcesów za kierownicą wyścigowych modeli Mercedesa, w 2009 roku niemiecka firma we współpracy z brytyjskim McLarenem wyprodukowała limitowaną serię 75 egzemplarzy specjalnego modelu SLR McLaren Stirling Moss.

Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE). Zmarł 12 kwietnia 2020 w Londynie, w wieku 90 lat.

Starty
 HWM – 1951
 HWM, ERA, Connaught Engineering – 1952
 ERA – 1953
 Maserati – 1954, 1956, 1957
 Equipe Moss – 1954
 Daimler Benz AG – 1955
 Vanwall – 1957, 1958
 Rob Walker Racing Team, Vanwall – 1958
 British Racing Partnership – 1959
 Rob Walker Racing Team – 1959, 1960, 1961

Przypisy

Brytyjscy kierowcy Formuły 1
Brytyjscy kierowcy British Touring Car Championship
Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego
Urodzeni w 1929
Zmarli w 2020
Brytyjscy kierowcy 24h Le Mans
Brytyjscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 3
Brytyjscy kierowcy World Sportscar Championship
Kierowcy Mercedesa w Formule 1
Kierowcy Lotusa w Formule 1
Kierowcy BRM w Formule 1
Kierowcy Maserati w Formule 1
Kierowcy Coopera w Formule 1
Kierowcy Connaughta w Formule 1
Kierowcy ERA w Formule 1
Kierowcy HWM w Formule 1
Kierowcy Vanwalla w Formule 1
Brytyjscy kierowcy Niemieckiej Formuły 3
Ludzie urodzeni w Londynie
Brytyjscy kierowcy Południowoafrykańskiej Formuły 1
Brytyjscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 2
Brytyjscy kierowcy Niemieckiej Formuły 2


text:
Anderson Alexander Tejeda (born May 1, 1998) is a Dominican professional baseball infielder who is a free agent. He has played in Major League Baseball (MLB) for the Texas Rangers. He made his MLB debut in 2020.

Career

Texas Rangers
Tejeda signed with the Texas Rangers as an international free agent on September 8, 2014, for a $100,000 signing bonus. Tejeda made his professional debut in 2015 with the DSL Rangers of the Rookie-level Dominican Summer League, hitting .312/.393/.522/.915 with 4 home runs and 40 RBI in 55 games. Tejeda split the 2016 season between the DSL Rangers, AZL Rangers of the Rookie-level Arizona League, and the Spokane Indians of the Class A Short Season Northwest League, hitting a combined .283/.326/.520/.846 with 10 home runs and 47 RBI. Tejeda spent the 2017 season with the Hickory Crawdads of the Class A South Atlantic League, hitting .247/.309/.411/.720 with 8 home runs and 53 RBI in 115 games. Tejeda spent the 2018 season with the Down East Wood Ducks of the Class A-Advanced Carolina League, hitting .259/.331/.439/.770 with 19 home runs and 74 RBI in 121 games. Tejeda was named a mid-season and post-season Carolina League all-star in 2018. Tejeda was ranked as the #83 overall prospect in baseball by Baseball Prospectus in their preseason 2019 Top 101 list.

Prior to the 2019 season, Tejeda a formerly left-handed only batter, became a full-time switch hitter.

Tejeda was assigned back to Down East for the 2019 season, and hit .234/.309/.386/.695 with 4 home runs and 24 RBI in 43 games. Tejeda suffered a subluxed shoulder on May 30, which required surgery in July to repair and missed the rest of the 2019 season.

Tejeda was added to the Rangers 40–man roster following the 2019 season. He made his major league debut on August 6, 2020 against the Oakland Athletics, recording three RBI. In 23 games for Texas in 2020, he hit .253/.273/.453/.726 with 3 home runs and 8 RBI. Between three minor league levels in 2021, he hit .194/.266/.368/.634 with 12 home runs and 33 RBI. In 16 plate appearances with Texas in 2021, Tejeda hit just .063/.118/.063/.180. On November 5, 2021, Tejeda was outrighted off the active roster, and became a minor league free agent.

St. Louis Cardinals
On November 18, 2021, Tejeda signed a minor league contract with the St. Louis Cardinals. Tejeda was released by the Cardinals organization on April 5, 2022.

References

External links

1998 births
Living people
Arizona Complex League Rangers players
Arizona League Rangers players
Dominican Republic expatriate baseball players in the United States
Dominican Summer League Rangers players
Down East Wood Ducks players
Frisco RoughRiders players
Hickory Crawdads players
Major League Baseball infielders
Major League Baseball players from the Dominican Republic
People from Baní
Round Rock Express players
Spokane Indians players
Texas Rangers players
Tigres del Licey players


text:
Jean Royère, poète français (1871-1956).
 Jean Royère, décorateur français (1902-1981).


text:
Кочкуровское сельское поселение — муниципальное образование в составе Кочкуровского района Республики Мордовия. Административный центр — село Кочкурово.

Глава администрации — Суркова Наталия Ивановна.

История
Законом от 17 мая 2018 года, Мураньское и Новопырменское сельские поселения и одноимённые им сельсоветы были упразднены, а входившие в их состав населённые пункты были включены в Кочкуровское сельское поселение (сельсовет).

Население

Населённые пункты
Сельское поселение включает 6 населённых пунктов.

Примечания

Ссылки
 Информация о районе  на сайте Кочкуровского района

Муниципальные образования Кочкуровского района
Сельские поселения Мордовии


text:
A Carpe Diem () a szlovén Joker Out együttes dala, mellyel Szlovéniát képviselik a 2023-as Eurovíziós Dalfesztiválon Liverpoolban. A dal belső kiválasztás során nyerte el a dalversenyen való indulás jogát.

Eurovíziós Dalfesztivál
2022. december 8-án a Radiotelevizija Slovenija (RTVSLO) bejelentette, hogy az együttes képviseli Szlovéniát az Eurovíziós Dalfesztiválon, ezzel harmadjára nem rendezve nemzeti válogatót az ország Eurovíziós történetében. Versenydalukat 2023. február 4-én az RTVSLO egy erre az alkalomra megrendezett dalbemutató műsorában mutatták be.

A dalt először a május 11-én rendezendő második elődöntő második felében adják elő.

Jegyzetek

További információk

Dalok a 2023-as Eurovíziós Dalfesztiválon
2023 kislemezei


text:
32. Plebiscyt Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski zorganizowano w 1966 roku.

Wyniki
 Irena Kirszenstein - lekkoatletyka (494 503 pkt.)
 Ewa Kłobukowska - lekkoatletyka (449 258)
 Jerzy Pawłowski - szermierka (321 374)
 Sobiesław Zasada - sport samochodowy (288 995)
 Stanisław Grędziński - lekkoatletyka (215 065)
 Wiesław Maniak - lekkoatletyka (200 543)
 Antoni Woryna - żużel (193 424)
 Eulalia Zakrzewska - strzelectwo (172 111)
 Jerzy Kulej - boks (113 368)
 Waldemar Baszanowski - podnoszenie ciężarów (105 090)

Bibliografia

Plebiscyt Przeglądu Sportowego
1966 w polskim sporcie


text:
Horace Denham Austerberry (1868–1946) was an English football manager who managed Stoke.

Career
Austerberry was born in Hanley and worked at St. John's school as assistant schoolmaster to former Stoke manager Thomas Slaney. It was Slaney who introduced Austerberry to football, inviting him to watch Stoke play and write reports on the game as a journalist. He took over from Bill Rowley as Stoke manager in 1897, allowing Rowley to become his secretary. His first season in charge was a poor and controversial one as Stoke finished bottom of the First Division and had to play in the end of season test matches. They had to play the top two sides from the Second Division, Burnley and Newcastle United. Stoke came through successfully, beating each side once and drawing with Burnley to stay up. In the final test match Stoke and Burnley needed a draw to be in the First Division next season. It finished 0–0 after a farcical 90 minutes during which neither side put in a challenge or had a shot at goal and at one point a few fans in the crowd held on to the ball and refused to return it to the players. After this obvious exploit of the rules the league scrapped the test match system in favour of automatic promotion and relegation. His secretary, Rowley then caused controversy as he arranged his own transfer to Leicester Fosse which included a signing on fee, he was consequently banned from football by the FA.

The 1898–99 season was much better as Stoke took 12th position and also reached the FA Cup semi final for the first time, losing out 3–1 to Derby County. Austerberry became known as a strict disciplinarian and once suspended three players for drinking champagne. He spent eleven seasons in charge of Stoke during which time the club were having serious financial problems. Stoke regularly battled against relegation and only stayed up on the final day of the season on three separate occasions, in 1900–01, 1901–02 and 1903–04, eventually the inevitable happened and Stoke finished bottom in 1906–07. In 1907–08 Stoke failed to mount a promotion challenge and their finances worsened which led to the club being liquidated at the end of the season leaving Austerberry without a job.

Managerial statistics

References

External links
 Stoke City managers at stokecityfc.com

1868 births
1946 deaths
Sportspeople from Hanley, Staffordshire
English football managers
Stoke City F.C. managers
English Football League managers


text:
SK Štětí je fotbalový klub ze Štětí, účastník Divize B. Byl založen v roce 1921.

Historie
Klub byl založen v roce 1921 jako ČSK Štětí, a po většinu své historie je spjat s místními papírnami, které byly povětšinu času také v názvu klubu. V prvních 50 letech své existence se klub se nejvýše dostal na úroveň přeboru, jinak klub účinkoval pouze v nižších soutěžích.

Zlom nastává v roce 1976, kdy klub zvítězil v I.A třídě a postoupil do krajského přeboru, který hned jako nováček vyhrává a postupuje až do divize. Ani jako nováček divize si nevedl špatně a skončil na krásném třetí místě. Návštěvy se v tomto období pohybovaly až na úrovni 2 000 diváků a fotbal je ve Štětí v této době sportem číslo jedna. Největším úspěchem v historii je však období 1982 - 1989 kdy klub hraje II: národní ligu (3. nejvyšší soutěž), kdy v roce 1988 skončil klub dokonce na 2. místě. Od této doby měl však klub klesající výkonnost jež vyvrcholila v roce 1993 sestupem do krajského přeboru. V roce 1998 se klub vrací do divize, kterou hraje 5 let a poté znovu sestupuje do přeboru, V roce 2013 se podaří postoupit do divize znova, ale pouze na rok. 2 roky hraje opět krajský přebor. Ročník 2015-2016 je velmi úspěšný. Vítězství v přeboru s 18 bodovým náskokem a postup do divize. V tomto roce se podařila i obhajoba O pohár hejtmana Ústeckého kraje.

Známí odchovanci

Mezi známá jména, které vychoval zdejší klub patří: Jiří Kroupa, Milan Kolouch, Vladimír Valenta, Jan Králík, Marián Řízek, Tomáš Hašler,

Historické názvy
 1921 – ČSK Štětí (Český sportovní klub Štětí)
 SK Štětí (Sportovní klub Štětí)
 DSO SEPAP Štětí
 TJ SEPAP Štětí (Tělovýchovná jednota Severočeské papírny Štětí)
 TJ Tatran Štětí
 TJ Sokol Papírny Štětí
 SK AssiDoman Štětí
 SK Frantschach Štětí
 SK Mondi Packaging Štětí
 SK Mondi Štětí
 SK Štětí
 SK Štětí, z.s

Odkazy

Externí odkazy
 Historie klubu
 TJ Sepap Štětí – ČSSR "A" 1:5 (úterý 25. dubna 1989)

Fotbalové kluby v Ústeckém kraji
Fotbalové kluby založené v roce 1921
Sportovní kluby v okrese Litoměřice
Organizace ve Štětí
Fotbal v okrese Litoměřice


text:
Aptopus is een geslacht van kevers uit de familie
kniptorren (Elateridae).
Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1829 door Eschscholtz.

Soorten
Het geslacht omvat de volgende soorten:
 Aptopus agrestis (Erichson, 1840)
 Aptopus allita Aranda, 2001
 Aptopus ameca Aranda, 2005
 Aptopus angusticollis Schwarz, 1906
 Aptopus brevis Candèze, 1889
 Aptopus campylinus (Erichson, 1840)
 Aptopus chiriquensis Champion, 1895
 Aptopus collaris Champion, 1895
 Aptopus constrictus Champion, 1895
 Aptopus erichsoni Champion, 1895
 Aptopus fuscipes Champion, 1895
 Aptopus golbachi Aranda, 1996
 Aptopus gracilis (Horn, 1884)
 Aptopus lateralis (Erichson, 1840)
 Aptopus lateralis Erichson, 1840
 Aptopus longicollis Champion, 1895
 Aptopus longipennis Champion, 1895
 Aptopus luridus Aranda, 1996
 Aptopus maculatus Aranda, 1996
 Aptopus muyuchina Aranda, 2001
 Aptopus omiltemanus Champion, 1895
 Aptopus peregrinus Horn, 1884
 Aptopus pichinchae Candèze, 1889
 Aptopus pruinosus (Erichson, 1840)
 Aptopus puca Aranda, 2003
 Aptopus pullatus (Horn, 1884)
 Aptopus ricchana Aranda, 2001
 Aptopus riojanus Aranda, 2005
 Aptopus rufomarginatus Champion, 1895
 Aptopus rugiceps Schaeffer, 1916
 Aptopus subcarinatus Schaeffer, 1916
 Aptopus suniyana Aranda, 2004
 Aptopus tibialis Eschscholtz, 1829
 Aptopus uniformis Champion, 1895
 Aptopus vicinus Champion, 1895
 Aptopus yana Aranda, 2003


text:
Рынок Бокерия (), также известен как Сан-Жузеп () — городской рынок в Барселоне (Испания), в подрайоне Эль Раваль, со входом с улицы Рамбла. Здание рынка занимает площадь 2583 м² и сооружено из стекла и стали, а также украшено мозаикой.

История
Первые упоминания о рынке датируются 1217 годом, когда неподалёку от бывших городских ворот Бокерия устанавливали столы для продажи мяса. С декабря 1470 года здесь продавали свиней. Тогда рынок находился за городскими воротами, так что и другие торговцы могли продавать свои товары. В то время рынок назывался Mercat Bornet или (до 1794 года) Mercat de la Palla («соломенный рынок»).

Открытая площадь рынка была сначала окружена колоннами и должна была быть застроена, однако рынок не имел официального статуса и считался всего лишь продолжением рынка на площади Нова, простирающимся до площади дель Пи. Позже было решено разделить рынки, и на Рамбле св. Иосифа был построен рыбный базар с киосками для мясников и владельцев домашней птицы.

В 1826 году рынок был официально признан властями. 19 марта 1840 года начались строительные работы под руководством архитектора Мас Вила. Рынок был открыт в том же году, однако некоторые доработки велись вплоть до 1846 года. Официальное открытие произошло в 1853 году. В 1911 был открыт новый рыбный базар, а в 1914 году рынок обзавёлся новой металлической крышей, которая и сейчас покрывает Бокерию.

Ссылки

 www.boqueria.info
 Рынок Бокерия

Здания и сооружения Барселоны
Рынки Испании
История Барселоны
Каталонский модерн


text:
is a Japanese shōjo manga (for girls) magazine published by Mag Garden.

History and profile
The first issue was released on September 15, 2007, which replaced Comic Blade Masamune a few months after ending publication. The magazine was formerly titled Monthly Comic Blade Avarus before it was renamed in September 2010. While new, female-oriented manga works are to be featured in the new magazine, some of the manga published in the shōnen manga (for boys) magazine Comic Blade Masamune would also continue serialization in Avarus.

Starting with the September 2014 issue it ceased print publication and became a digital-only online magazine.

Serialized manga
 12 Nin no Yasashii Koroshiya: Leo Murder Case (Founder Masaki; adapted by Ryo Takahashi)
 Akatsuki no Yami (Yumiko Kawai, art by Ayumi Kano)
 Amagoushi no Yakata (Nippon Ichi Software; adapted by Touka Okuno)
 Angetsu Yakou (Munku Mutsuki)
 Ayumu-kun no OO na Hibi (Yufuko Suzuki)
 Boukyaku no Cradle (Moyamu Fujino) (from Comic Blade Brownie)
 Utsurowazarumono -Breath of Fire IV- (Hitoshi Ichimura)
 Coda (Hitoshi Ichimura)
 Countdown 7 Days (Kemuri Karakara)
 Carat! (Yoshitomo Watanabe) (from Comic Blade Zebel)
 Crookclock (Chisato Nesumi)
 Dainashi (Shou Satogane)
 Docca (Yoshitomo Watanabe)  (from Comic Blade Brownie)
 Dolci (Soumei Hoshino)
 Donten ni Warau (Kemuri Karakara)
 Erementar Gerad -Aozora no Senki- (Mayumi Azuma)  (from Comic Blade Masamune)
 Fetish Berry (Arata Aki)
 Finlandia: Santa Yousei Gakkou (Mei Noguchi)
 Flat (Natsu Aogiri)
 Hanakisou (HaccaWorks; art by Maki Kouda)
 Hachigatsu no Hikari (K)
 Heart no Kuni no Alice ~Wonderful Wonder World~ (QuinRose; adapted by Soumei Hoshino)
 Heart Tsuranuite (Rurui Hoshino)
 Hinekure Shisho no Mikaiketsu Jikenroku (Runamu Kinashi)
 Hishosama Kounin! (Eriko Katou)
 Honekoe Monogatari (Matsuki Akisawa)
 Honoo no Histugi (Kou Tounomine; art by Yoshiyuki)
 Hoshi no Oujo (Mirai Soft; adapted by Haruhiko Momokawa)
 Hoshino no Oujisama (Amino Yuki)
 Houou Gakuen Misoragumi (Arata Aki)
 Ilegenes: Giyoku no Koukyoukyoku (Mizuna Kuwabara; art by Kachiru Ishizue)
 Ilegenes: Kokuyou no Kiseki (Mizuna Kuwabara; art by Kachiru Ishizue)
 Inuyomi (Runamu Kinashi)
 Izayoi no Hitomi (Naruse Takami)
 Kaguu no Perelman (Maki Kouda)
 Kapo-n (Haruka Kanda)
 Kekko na Otemae Desu. (Miyoshi Furumachi)
 Konton no Shiro (Baku Yumemakura; art by Hiro Matsuba)
 Kori Senman (Mi Tagawa)
 Koto Puzzle (Alice Arisugawa; art by Ayumi Natsumo)
 Mekurumeku (Sato Tamaru)
 Mikan-Jirou (You Futaba)
 Mitsuboshi no Elende (Rami Uchiyama)
 Monochrome Factor (Kaili Sorano) (from Comic Blade Masamune)
 Muteki no Zarathustra (Meg Noguchi)
 Nakayoshi Kouen (Warehito Nejimaki)  (from Comic Blade Masamune)
 Noble Savage (Shou Satogane)
 Number (Kawori Tsubaki)
 Pangaea/Ezel (Rin Asano) (from Comic Blade Masamune)
 Princess Nightmare (Karin Entertainment; adapted by Mei Noguchi)
 Replica (Kemuri Karakara)
 Rosetta Kara no Shoutaijou (Neko Asari; art by Hajime Sato) (from Comic Blade Brownie)
 Sable Prince (Chisato Nesumi)
 Saihate Keisatsu (Kou Matsuhisa)
 Sakaime no Sumika (Shigura Matsu)
 Sangoku Rensenki: Otome no Heihou! (Daisy2; art by Maya Azu)
 Sengaku (AKIRA, art by Hinoki Kino)
 Shiina-kun no Torikemo Hyakka (Shiya Totsuki)
 Shirokuro Tsukeru? (Clay Seagod, art by Amino Yuki)
 Shiroman (Shigura Matsu)
 Shuuten Unknown (Shiho Sugiura)
 Sousoukyoku Nightmare (Arata Aki) (from Comic Blade Masamune)
 Tactics (Kazuko Higashiyama, Sakura Kinoshita) (from Comic Blade Masamune)
 Tenshou Gakuen Gekkouroku (Nyun Miyao)
 Tokyo Last Chika (Miyoshi Furumachi)
 Toukai Retrospective (Mei Noguchi)
 Toxic (Ryo Takahashi)
 Tsukuyomi (Tadashi Ota; art by Haruki Seno)
 Usahiyo (Ai Shimizu)
 Vassalord (Nanae Chrono)
 VIVO! (Fujiko Segawa)
 Will O' Wisp (Otomate; adapted by Saiko Onodera)
 Working Holiday (Tsukasa Sakaki; art by Ayako Koyama)
 Yuuma-kun no Mainichi (Yufuko Suzuki)
 Your and My Secret (Ai Morinaga)  (from Monthly Comic Blade)
 Zenryoku Shōnen (You Futaba)

References

External links
Mag Garden's Monthly Comic Avarus website

2007 establishments in Japan
2014 disestablishments in Japan
Defunct magazines published in Japan
Magazines established in 2007
Magazines disestablished in 2014
Magazines published in Tokyo
Mag Garden magazines
Monthly manga magazines published in Japan
Online magazines with defunct print editions
Shōjo manga magazines


text:
Gatlinburg is a mountain resort city in Sevier County, Tennessee, United States. It is located  southeast of Knoxville and had a population of 3,944 at the 2010 Census and a U.S. Census population of 3,577 in 2020. It is a popular vacation resort, as it rests on the border of Great Smoky Mountains National Park along U.S. Route 441, which connects to Cherokee, North Carolina, on the southeast side of the national park. Prior to incorporation, the town was known as White Oak Flats, or just simply White Oak.

History

Early history

For centuries, Cherokee hunters, as well as other Native American hunters before them, used a footpath known as the Indian Gap Trail to access the abundant game in the forests and coves of the Smokies. This trail connected the Great Indian Warpath with Rutherford Indian Trace, following the West Fork of the Little Pigeon River from modern-day Sevierville through modern-day Pigeon Forge, Gatlinburg, and the Sugarlands, crossing the crest of the Smokies along the slopes of Mount Collins, and descending into North Carolina along the banks of the Oconaluftee River. US-441 largely follows this same route today, although it crests at Newfound Gap rather than Indian Gap.

Although various 18th-century European and early American hunters and fur trappers probably traversed or camped in the flats where Gatlinburg is now situated, it was Edgefield, South Carolina, native William Ogle (1751–1803) who first decided to permanently settle in the area. With the help of the Cherokee, Ogle cut, hewed, and notched logs in the flats, planning to erect a cabin the following year. He returned home to Edgefield to retrieve his family and grow one final crop for supplies. However, shortly after his arrival in Edgefield, a malaria epidemic swept the low country, and Ogle succumbed to the disease in 1803.

His widow, Martha Huskey Ogle (1756–1827), moved the family to Virginia, where she had relatives. Sometime around 1806, Martha Huskey Ogle made the journey over Indian Gap Trail to what is now Gatlinburg with her brother, Peter Huskey, her daughter, Rebecca, and her daughter's husband, James McCarter. William Ogle's notched logs awaited them, and they erected a cabin near the confluence of Baskins Creek and the West Fork of the Little Pigeon shortly after their arrival. The cabin still stands today near the heart of Gatlinburg. James and Rebecca McCarter settled in the Cartertown district of Gatlinburg.

In the decade following the arrival of the Ogles, McCarters, and Huskeys in what came to be known as White Oak Flats, a steady stream of settlers moved into the area. Most were veterans of the American Revolution or War of 1812 who had converted the  tracts they had received for service in war into deeds. Among these early settlers were Timothy Reagan (c. 1750–1830), John Ownby Jr. (1791–1857), and Henry Bohanon (1760–1842). Their descendants still live in the area today.

Radford Gatlin and the Civil War

In 1856, a post office was established in the general store of Radford Gatlin (c. 1798–1880), giving the town the name "Gatlinburg." even though the town bore his name, Gatlin, who didn't arrive in the flats until around 1854, constantly bickered with his neighbors. By 1857, a full-blown feud had erupted between the Gatlins and the Ogles, probably over Gatlin's attempts to divert the town's main road. The eve of the U.S. Civil War found Gatlin, who became a Confederate sympathizer, at odds with the residents of the flats, who were mostly pro-Union, and he was forced out in 1859.

Despite its anti-slavery sentiments, Gatlinburg, like most Smoky communities, tried to remain neutral during the war. This changed when a company of Confederate Colonel William Holland Thomas' Legion occupied the town to protect the salt peter mines at Alum Cave, near the Tennessee-North Carolina border. Federal forces marched south from Knoxville and Sevierville to drive out Thomas' men, who had built a small fort on Burg Hill. Lucinda Oakley Ogle, whose grandfather witnessed the ensuing skirmish, later recounted her grandfather's recollections:... he told me about when he was a sixteen-year-old boy during the Civil War and would hide under a big cliff on Turkey Nest Ridge and watch the Blue Coats ride their horses around the graveyard hill, shooting their cannon toward Burg Hill where the Grey Coats had a fort and would ride their horses around the Burg Hill ...

As the Union forces converged on the town, the outnumbered Confederates were forced to retreat across the Smokies to North Carolina. Confederate forces did not return, although sporadic small raids continued until the end of the war.

Early 20th century
In the 1880s, the invention of the band saw and the logging railroad led to a boom in the lumber industry. As forests throughout the Southeastern United States were harvested, lumber companies pushed deeper into the mountain areas of the Appalachian highlands. In 1901, Colonel W.B. Townsend established the Little River Lumber Company in Tuckaleechee Cove to the west, and lumber interests began buying up logging rights to vast tracts of forest in the Smokies.

Andrew Jackson Huff (1878–1949), originally of Greene County, was a pivotal figure in Gatlinburg at this time. Huff erected a sawmill in Gatlinburg in 1900, and local residents began supplementing their income by providing lodging to loggers and other lumber company officials. Tourists also began to trickle into the area, drawn to the Smokies by the writings of authors such as Mary Noailles Murfree and Horace Kephart, who wrote extensively about the region's natural wonders.

In 1912, the Pi Beta Phi women's fraternity established a settlement school (now Arrowmont School of Arts and Crafts) in Gatlinburg after a survey of the region found the town to be most in need of educational facilities in the area. Although skeptical locals were initially worried that the fraternity might be religious propagandists or opportunists, the school's enrollment grew from 33 to 134 in its first year of operation. Along with providing basic education to children in the area, the school's staff created a small market for local crafts.

The journals and letters of the Pi Beta Phi settlement school's staff are a valuable source of information about daily life in Gatlinburg in the early 1900s. Phyllis Higinbotham, a nurse from Toronto who worked at the school for six years, wrote of the mountain peoples' confusion over the role of a nurse, their penchant for calling on her for minute issues, and her difficulties with Appalachian customs:
I soon found that people weren't used to hurrying, and that it takes a long time of patient waiting and general conversation to find out what they have really come for, or to get a history of the cases when making a visit. I have had to get used to getting most of a woman's symptoms from her husband, and not having heart failure when a messenger comes with the news that so and so is "bad off", "about to die", or "got the fever."

Higinbotham complained that there was an unhealthy "lack of variety" in the mountain peoples' diet and that they weren't open to new suggestions. Food was often "too starchy", "not well cooked", and supplemented with certain excesses:One of the doctors was called to several cases of honey poisoning. The men had robbed some bee gums, eaten a pound or two of each and been knocked unconscious where they stood.

Evelyn Bishop, a Pi Beta Phi who arrived at the school in 1913, reported that the mountain peoples' relative isolation from American society allowed them to retain folklore that reflected their English and Scots-Irish ancestries, such as Elizabethan Era ballads: Many times it is the ballad that the child learns first, no Mother Goose melodies are as familiar, and it is strange indeed to listen to a little tot singing of the courtly days of old, the knights and 'ladyes' and probably the tragic death of the lover.

Such isolation attracted folklorists such as Cecil Sharp of London to the area in the years following World War I. Sharp's collection of Appalachian ballads was published in 1932.

National park

Extensive logging in the early 1900s led to increased calls by conservationists for federal action, and in 1911, Congress passed the Weeks Act to allow for the purchase of land for national forests. Authors such as Horace Kephart and Knoxville-area businesses began advocating for the creation of a national park in the Smokies that would be similar to Yellowstone or Yosemite in the Western United States. With the purchase of  in the Little River Lumber Company tract in 1926, the movement quickly became a reality.

Andrew Huff spearheaded the movement in the Gatlinburg area, and he opened the first hotel in Gatlinburg – the Mountain View Hotel – in 1916. His son, Jack, established LeConte Lodge atop Mount Le Conte in 1926. In spite of resistance from lumberers at Elkmont and difficulties with the Tennessee legislature, Great Smoky Mountains National Park opened in 1934.

The park radically changed Gatlinburg. When the Pi Beta Phis arrived in 1912, Gatlinburg was a small hamlet with six houses, a blacksmith shop, a general store, a Baptist church, and a greater community of 600 individuals, most of whom lived in log cabins. In 1934, the first year the park was open, an estimated 40,000 visitors passed through the city. Within a year, this number had increased over twelvefold to 500,000. From 1940 to 1950, the cost per acre of land in Gatlinburg increased from $50 () to $8,000 ().

While the park's arrival benefited Gatlinburg and made many of the town's residents wealthy, the tourism explosion led to problems with air quality and urban sprawl. Even in modern times, the town's infrastructure is often pushed to the limit on peak vacation days and must consistently adapt to accommodate the growing number of tourists.

Fire of 1992
On the night of July 14, 1992, Gatlinburg gained national attention when an entire city block burned to the ground due to faulty wiring in a light fixture. The Ripley's Believe It or Not! museum was consumed by the fire, along with an arcade, haunted house, and souvenir shop. The blaze was stopped before it could consume the adjacent 32-story Gatlinburg Space Needle. Known to locals as "Rebel Corner," the block was completely rebuilt and reopened to visitors in 1995. Few artifacts from the Ripley's Museum were salvaged, and those that survived are marked with that designation in the new museum. The fire prompted new downtown building codes and a new downtown fire station. Ripley's has caught fire twice since it reopened, once in 2000 and again in 2003. Both of those fires, coincidentally, were caused by faulty light fixtures. The 2000 fire caused no damage, and the 2003 fire was contained to the building's exterior, with the museum suffering minimal damage, primarily cosmetic.

Fire of 2016

Starting in the Great Smoky Mountains National Park at Chimney Tops, a moderately contained wildfire was compounded by very strong winds – with gusts recorded up to  – and extremely dry conditions due to drought, causing it to spread down into Gatlinburg, Pigeon Forge, Pittman Center, and other nearby areas. It forced mass evacuations, and Governor Bill Haslam ordered the National Guard to the area. The center of Gatlinburg's tourist district escaped heavy damage, but the surrounding wooded region was called "the apocalypse" by a fire department lieutenant. Approximately 14,000 people were evacuated that evening, more than 2,400 structures were damaged or destroyed, and damages totaled more than $500 million. Fourteen people died in the fires – some local citizens and some visiting tourists.

Following the fires, the town of Gatlinburg was shut down and considered a crime scene. The city reopened to residents only after a few days but maintained a strict curfew for more than a week, only reopening to the public after the curfew was lifted. In June 2017, the Sevier County district attorney dropped the charges against the two juveniles due to an inability to prove their actions led to the devastation that occurred in Gatlinburg five days later. According to D.A. James Dunn in an official statement, other factors played a key role, particularly the wind:But for the winds that reached speeds above , it is improbable that the Chimney Tops II fire would have left the Great Smoky Mountains National Park and reached Gatlinburg. In May 2018, two Gatlinburg residents filed a $14.8 million lawsuit against the federal government for personal losses suffered in the fire.

Registered historic sites
 First Methodist Church, Gatlinburg: Designed by Charles I. Barber in Late Gothic Revival style.
 Settlement School Community Outreach Historic District: Phi Beta Pi established a settlement school in the area in 1912. This part of the designated historic district includes the Jennie Nicol Health Clinic Building, the Arrowcraft Shop, the Ogle Cabin, Cottage at the Creek, and Craftsman's Fair Grounds and School Playground.  The Settlement School Dormitories and Dwellings Historic District consists of Helmick House (Teacher's Cottage), Stuart Dormitory, Ruth Barrett Smith Staff House, Old Wood Studio, a chicken coop, and a stock barn.

Geography
According to the United States Census Bureau, the city has a total area of , all of which is land. It is surrounded on all sides by high ridges, with the Le Conte and Sugarland Mountain massifs rising to the south, Cove Mountain to the west, Big Ridge to the northeast, and Grapeyard Ridge to the east. The main watershed is the West Fork of the Little Pigeon River, which flows from its source on the slopes of Mount Collins to its junction with the Little Pigeon at Sevierville.

U.S. Route 441 is the main traffic artery in Gatlinburg, running through the center of town from north to south. Farther along 441, Pigeon Forge is approximately  to the north, and Great Smoky Mountains National Park (viz. the Sugarlands) is approximately  to the south. TN-73 (Little River Road) forks off from 441 in the Sugarlands and heads west for roughly , connecting the Gatlinburg area with Townsend and Blount County. U.S. Route 321 enters Gatlinburg from Pigeon Forge and Wears Valley to the north before turning east and connecting the city to Newport and Cosby.

Climate
Gatlinburg has a humid subtropical climate (Koppen: Cfa) with hot, humid summers and cool, wet winters. Precipitation is heavy year round, peaking in the months of May–July, with October being the driest month, with only  of average precipitation. Snowfall is lower in the valley, averaging about  of annual snowfall.

Demographics

2020 census

As of the 2020 United States census, there were 3,577 people, 1,742 households, and 1,012 families residing in the city.

2010 census
As of the 2010 census, Gatlinburg had 3,944 people, 1,681 households, and 1,019 families residing in the city with 5,825 housing units available. The racial makeup of the city was 85.3% White, 0.6% African American, 0.4% American Indian/Alaska Native, 2.8% Asian, 0.0% Pacific Islander, 8.9% from other races, and 1.9% from two or more races. Hispanic or Latino of any race accounted for 15% of the population.

Of the 1,681 households, 22.8% had children under the age of 18 living in them, 44.1% were married couples living together, 10.1% had a female householder with no husband present, 6.5% had a male householder with no wife present, and 39.4% were non-families. Individuals living alone accounted for 29.4% of the non-family households, and 11.3% of those living alone were 65 years of age or older. The average household size was 2.33, and the average family size was 2.8.

The city's population consisted of 18.5% of individuals under the age of 20, 5.9% from 20 to 24, 25.9% from 25 to 44, 31.2% from 45 to 64, and 18.5% 65 years of age or older. The median age was 44.7 years. The ratio of males to females was almost equivalent at 1.02:1 (1,990 males to 1,954 females). For adult individuals 18 or older, the ratio of males to females was also very close at 1.03:1 (1,671 males to 1,628 females).

According to data in the 2012–2016 American Community Survey 5-Year Estimates conducted by the U.S. Census Bureau for Gatlinburg, the median income for a household in Gatlinburg was estimated at $36,445, with an estimated median family income of $42,903. For individuals who were employed full-time, males had a median income of $30,159 versus $24,528 for females. The per capita income for the city was $24,423, and 15% of the population and 5.8% of families had income levels below the poverty line. 13.8% of those under the age of 18 and 8.3% of those 65 years and older were living below the poverty line.

As of July 1, 2017, the 2017 estimated population of Gatlinburg had increased to 4,163.

Economy

Tourism

Bordering Great Smoky Mountains National Park, Gatlinburg is an important tourist destination in Tennessee, with many man-made attractions. Ober Gatlinburg is the only ski resort in the state. It has eight ski trails, three chair lifts, and a wildlife encounter area and is accessible via roads and a gondola from the city strip. The Gatlinburg Trolley, a privately funded public transit system, caters to area tourists.

The Gatlinburg SkyLift takes visitors up  to the top of Crockett Mountain, to the longest footbridge in the US which spans two mountains.

Gatlinburg Space Needle provides a 360-degree view of the Smoky Mountains from its  observation tower. The attraction includes glass elevators, educational exhibits on the history of Gatlinburg, a two-story arcade, and since 2016 a magic and mentalism performance at the Iris Theater.

The Gatlinburg Arts and Crafts Community is an 8-mile loop located on the north side of town, It is dedicated to preserving traditional mountain crafts. With over 100 artists and craftsmen, the Community is a living, breathing tribute to the history of Tennessee. The carvers, weavers, watercolor artists, casters, soap makers, potters, silversmiths and dozens of other artisans skillfully demonstrate their abilities, as well as several restaurants.

The Ripley's group of attractions includes Ripley's Aquarium of the Smokies, which opened in 1997 and features special exhibits covering subjects such as the Titanic, pirates, and the planet Mars, Ripley's Haunted Adventure, Odditorium, Mirror Maze, 5D Moving Theater, Guinness World Records, Old MacDonald's Farm Mini Golf, and Davy Crockett Mini Golf. Ripley's Super Fun Zone was added in 2020.

Anakeesta is a nearby theme park named after the Anakeesta Formation that makes up many of the mountains near Gatlinburg, including Chimney Tops, Charlie's Bunion, and Mount Kephart. In Cherokee, the name means "the place of the balsams" and refers to high ground. The park has zip lines, chair and gondola rides to the top of Anakeesta Mountain, and a mountain coaster. Inside the park, Firefly Village has shops and restaurants. Dollywood and Dollywood's Splash Country, which are both named for Dolly Parton, are amusement parks located in nearby Pigeon Forge.

Hollywood Star Cars Museum, which opened in 1996, features Mayberry's squad car, The Beverly Hillbillies jalopy, DRAG-U-LA from The Munsters, two Batmobiles, the Camaro from Charlie's Angels, and Herbie the Love Bug. Many of the featured vehicles were designed by George Barris. The Museum of Salt and Pepper Shakers houses more than 20,000 shakers from all over the world.

A few music- and family-oriented theaters are located in Gatlinburg, including Sweet Fanny Adams Theatre for musical comedy. Christ in the Smokies uses 3D dioramas with life-size figures, music, lighting, and special effects to tell the story of Christ.

Gatlinburg has numbered intersections in the core of the town. The numbers hang from traffic lights or signs and are written on official tourist maps. (A similar idea was tried in Niagara Falls, New York, after the mayor of Niagara Falls visited Gatlinburg and took the idea back to Niagara Falls. The idea was short-lived in New York and was scrapped due to budget issues.)

During the Christmas season, the entire downtown area is decorated with lights for the Winterfest Celebration that takes place from November through February. A Trolley Ride of Lights is available from early November to late January during the celebration, and a free shuttle bus traverses the city every half-hour.

Because of the ease of obtaining a marriage license in Tennessee, Gatlinburg is a popular destination for weddings and honeymoons, with more than 20 wedding chapels in the town and surrounding areas.

Gatlinburg is mentioned in the lyrics to the Johnny Cash song A Boy Named Sue, written by Shel Silverstein.

Former attractions

Cooter's Place was a free Dukes of Hazzard museum with the General Lee, indoor go-karts, and indoor mini golf. The museum portion moved to Pigeon Forge, the building and mini-golf were re-opened as Ripley's Super Fun Zone.

World of Illusions, which opened in Gatlinburg in 1977, closed on January 6, 2020. The building has yet to be re-developed.

Convention Center
The Gatlinburg Convention Center has over  of exhibit space.

The Convention Center hosts the annual week-long Gatlinburg Regional, the largest non-National bridge tournament in the U.S., which attracts over 3,000 players from all over the world.

Law enforcement agencies
The Gatlinburg Police Department, sometimes referred to as "GPD", is the primary law enforcement organization serving Gatlinburg, Tennessee in the United States. The department has a staff of 45 officers and 10 support personnel. The department maintains a large force size for a small town primarily due to the large volume of tourists that pass through the area annually.

Notable people
 Felice and Boudleaux Bryant: Songwriting duo, who lived in Gatlinburg from 1978 onward, where they wrote numerous songs such as Rocky Top. They lived in the Gatlinburg Inn, and afterwards in The Bryant House which still hosts a museum with their belongings.
 Travis Meadows (born 1965): A country music singer and songwriter who has written songs for stars like Eric Church, Wynonna Judd and Dierks Bentley, Meadows started his songwriting career while living in Gatlinburg.
 John Reagan (1818–1905): Born in Gatlinburg, Reagan moved to Texas as an adult and became a career politician who served in the Texas House of Representatives, the U.S. House of Representatives, the U.S. Senate, and as Postmaster General and Secretary of the Treasury for the Confederate States of America.

References

External links

 Gatlinburg Department of Tourism

Cities in Tennessee
Cities in Sevier County, Tennessee
Communities of the Great Smoky Mountains
1800s establishments in Tennessee


text:
Forbidden Places is the seventh studio album by the Meat Puppets, released in 1991. It is their first release on London Records.

Music
Opening with what Greg Prato described as "razor-sharp rock" on "Sam", Forbidden Places explored several styles including blues on "Nail it Down" and country on "Six Gallon Pie" and "That's How It Goes".

Reception

AllMusic's Greg Prato proclaimed Forbidden Places to be "one of [the band's] finest albums", complementing the album's more country-informed tracks as "splendidly" showing off the Meat Puppets' "cowboy roots".

In August 1991, Greg Kot of the Chicago Tribune praised Forbidden Places, awarding it three and a half-of-four stars and writing that the band's "casual brilliance becomes more dazzling with each play".

Track listing
All songs written by Curt Kirkwood.

   "Sam" – 3:05
   "Nail It Down" – 3:32
   "This Day" – 3:14
   "Open Wide" – 3:11
   "Another Moon" – 3:39
   "That's How It Goes" – 3:24
   "Whirlpool" – 3:31
   "Popskull" – 3:05
   "No Longer Gone" – 3:56
   "Forbidden Places" – 2:59
   "Six Gallon Pie" – 3:24

Personnel
Meat Puppets
Curt Kirkwood - guitar, vocals, cover
Cris Kirkwood - bass, backing vocals, illustration
Derrick Bostrom - drums, percussion
with:
Skip Edwards - organ on "Nail It Down" and "Another Moon", piano on "That's How It Goes"
Alex Acuña - percussion on "Another Moon", "Whirlpool" and "No Longer Gone"
Tommy Funderbunk - backing vocals on "Nail It Down"
Peter Doell - additional backing vocals on "No Longer Gone"

References

Meat Puppets albums
1991 albums
Albums produced by Pete Anderson
London Records albums


text:
Hadim Mesih Paixà (Khadim Mesih Mehmed Paixà, vers 1495-1589) fou un gran visir otomà que va ocupar el càrrec del 1585 al 1586.

Biografia
Va fer carrera com agha blanc a la casa privada del sultà (enderun) i com els seus antecessors tenia molta influència sobre el sultà. A la pujada al tron de Murat III el 1574 va rebre un càrrec i després fou beglerbegi d'Egipte que va governar durant cinc anys amb un èxit notable (1575-1580). El 1581 fou designat tercer visir i cridat a Istanbul. Özdemiroğlu Osman Pasha, el gran visir (1584-1585) va sortir en campanya el 28 de juliol de 1584 com a serdar o comandant en cap i Mesih fou elevat a segon visir i caimacan.

El gran visir va morir el 29 d'octubre de 1585 i el va succeir quan ja quasi tenia 90 anys, però al cap de cinc mesos i mig va dimitir (14 d'abril de 1586) per un desacord amb el sultà el qual refusava nomenar reis ul-kuttub a Küçuük Hasan Bey (candidat de Mesih) en el lloc de Hamza Efendi.

Es va retirar a la vida privada i va morir al cap de tres anys (1589), sent enterrat al barri de Karagümrük a Istanbul.

Referències
 Histoire de l'Empire ottoman, depuis son origine jusqu'à nos jours, par J. von Hammer; traduit de l'allemand par J. J. Hellert, Volum 1 a 18

Grans visirs otomans
Governadors otomans d'Egipte
Morts a Istanbul


text:
A Fase de Grupos da Liga dos Campeões da CAF de 2020–21 foi disputada entre 12 de fevereiro até 10 de abril de 2021. Um total de 16 equipes disputaram esta fase para definir os oito classificados para as oitavas de final.

Sorteio
O sorteio para a fase de grupos foi realizado em 8 de janeiro de 2021.

Calendário
O calendário para a fase de grupos é o seguinte:

Grupos

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Ligações externas
 Total CAF Champions League

2021 no futebol
Desporto na África em 2021


text:
Cuvieronius (Syn.: Cordillerion) war eine Rüsseltier-Gattung der Familie Gomphotheriidae und lebte im Pliozän und im Pleistozän in Amerika.

Aussehen
Cuvieronius unterscheidet sich von Notiomastodon, das zur selben Zeit in Südamerika lebte, durch seinen breiten, langen Schädel, die geringere Körpergröße und die einfacheren Molaren (Backenzähne). Die Tiere waren relativ klein (nur etwa 2,2 m lang), was wohl eine Anpassung an gebirgige Lebensräume war. Die kennzeichnenden Merkmale der Gattung waren die 2 m langen, leicht gekrümmten Stoßzähne, um die sich ein spiralförmiges Band aus Zahnschmelz wand, die kurze Symphyse des Unterkiefers und die Ausprägung der Molaren. Diese wiesen einen lophodonten Aufbau mit querstehenden Zahnschmelzbändern auf, wobei die vorderen beiden Molaren je drei dieser Schmelzbänder besaßen, was charakteristisch ist für trilophodonte Gomphotherien. Der letzte Molar dagegen umfasste vier oder fünf Schmelzleisten. Die Endpunkte der jeweiligen Leisten lagen dabei leicht gegeneinander versetzt. Es ist denkbar, dass die südamerikanische Art, die in recht unwirtlichen Lebensräumen vorkam, sogar ein Fell hatte.

Verbreitung
Cuvieronius lebte vom Pliozän bis ins Pleistozän im südlichen Nordamerika von Arizona bis Florida. Von dort aus gelangte es über die mittelamerikanische Landbrücke nach Südamerika, wo es ab dem Spätpliozän nachgewiesen ist. Es überlebte bis ins späte Pleistozän, möglicherweise sogar bis ins Frühholozän. Aus Südamerika ist nur eine Art, Cuvieronius hyodon, bekannt. Diese war auf die Andenregion beschränkt und lebte im heutigen Ecuador, Peru, Bolivien, Chile und Westargentinien. Die Gattung verschwand zusammen mit vielen anderen Großtierarten Südamerikas am Beginn des Holozän im Zuge einer weltweiten Quartären Aussterbewelle.

Lebensweise
Cuvieronius hyodon war ein Gebirgsbewohner, dessen Lebensraum vor allem die Hochplateaus der Anden bis in eine Höhe von etwa 4000 m (Peru) war. Im Gegensatz zu den anderen südamerikanischen Gomphotherien, die eher in warmen Zonen zu finden waren, dürfte Cuvieronius auch mit kühlen Witterungsverhältnissen fertiggeworden sein. Anhand von Isotopenuntersuchungen an den Zähnen wurde festgestellt, dass die Tiere sich anscheinend sowohl von Laub als auch von Grasnahrung ernährten.

Systematik
Cuvieronius gehört zu den trilophodonten Gomphotherien, die durch drei Schmelzbänder auf den ersten beiden Molaren charakterisiert sind. Innerhalb der Gomphotherien gehört die Gattung zur stammesgeschichtlich jüngeren Unterfamilie der Rhynchotheriinae, möglicherweise entstand es aus dem ebenfalls in Mittel- und Südamerika verbreiteten Rhynchotherium.

Mehrere Arten wurden von Cuvieronius beschrieben. Bis in jüngerer Zeit waren von diesen mit Cuvieronius hyodon und Cuvieronius tropicus zwei allgemein anerkannt. Neuere Untersuchungen, vor allem an den Backenzähnen, ergaben keine systematische Abgrenzungsmöglichkeit von C. tropicus zu C. hyodon, so dass erstere mit letzterer gleichgesetzt wurde und Cuvieronius mit C. hyodon momentan nur eine Art einschließt, was weitgehend heute anerkannt ist.

Weblinks

Literatur
 Paul S. Martin, Richard G. Klein (Hrsg.): Quaternary Extinctions. A Prehistoric Revolution. The University of Arizona Press, Tucson AZ 1984, ISBN 0-8165-1100-4.
 Arno Hermann Müller: Lehrbuch der Paläozoologie. Band 3: Vertebraten. Teil 3: Mammalia. 2., überarbeitete und erweiterte Auflage. Fischer, Jena 1989, ISBN 3-334-00223-3.
 J. L. Prado et al.: The Pleistocene Gomphotheres (Proboscidea) from South America: diversity, habitats and feeding ecology. In: G. Cavarretta (Hrsg.): La terra degli elefanti. = The world of elephants. Atti del 1. congresso internazionale, Roma, 16 – 20 ottobre 2001. Consiglio nazionale delle ricerche, Rom 2001, ISBN 88-8080-025-6, S. 337–340 (PDF; 42 kB).

Einzelnachweise

Rüsseltiere
Ausgestorbenes Rüsseltier
Proboscidea


text:
La Porsche partecipò con un proprio team al Campionato mondiale di Formula 1 dal 1957 al 1964.

Storia

Nella massima categoria vinse il Gran Premio di Francia 1962 con Dan Gurney e fece sua anche la pole-position del Gran Premio di Germania nello stesso anno sempre con Gurney alla guida.

La casa tedesca ritornerà nella massima serie motoristica nel 1983, fornendo motori turbo ribattezzati TAG Porsche alla McLaren vincendo due Campionati Costruttori (1984-1985) e tre allori Piloti (1984-1985-1986).

Una successiva esperienza con il team Footwork nel 1991 si rivelerà fallimentare. Da allora la Porsche non ha più partecipato al Mondiale di Formula 1.

Risultati in Formula 1

Voci correlate
 Porsche nei rally

Altri progetti

Fornitori di Formula 1


text:
Il RIPE (acronimo della locuzione francese "Réseaux IP Européens" ovvero Reti IP Europee) è un forum collaborativo aperto a tutti i soggetti interessati alle tematiche relative alle reti IP WAN. Obiettivo del RIPE è quello di assicurare il necessario coordinamento amministrativo e tecnico alle attività relative ad Internet nella regione di competenza. Le attività del RIPE si estrinsecano, principalmente, in discussioni sulle mailing list dei diversi working group che lo compongono ed in meeting periodici. Le decisioni sono prese con il metodo del consenso.

RIPE NCC
Nell'ambito del RIPE, e con strette interrelazioni con lo stesso, vi è il RIPE NCC (RIPE Network Coordination Centre) ovvero uno dei cinque Regional Internet Registry (RIR) esistenti in ambito IANA con delega per l'assegnazione degli indirizzamenti IPv4 ed IPv6: il RIPE NCC si occupa delle assegnazioni per l'Europa, il Medio Oriente e l'Asia centrale (fino ad aprile del 2005, si occupava - come RIR - anche dei paesi del Nordafrica che sono passati successivamente, insieme al resto dei paesi africani, sotto la gestione dell'AfriNIC).

Il RIPE NCC è un'organizzazione indipendente e non-profit, detenuta dai propri membri (si tratta principalmente di Internet Service Provider, organizzazioni nell'ambito delle telecomunicazioni e grandi aziende delle nazioni appartenenti alle regioni amministrate dal RIPE NCC) la cui sede si trova ad Amsterdam. Il RIPE NCC opera sotto la legge olandese e le attività dello stesso sono supervisionate da un Consiglio di amministrazione i cui membri sono eletti con mandato triennale.

Le normative del RIPE NCC vengono stabilite nell'ambito dei working groups del RIPE.

Uno dei servizi più noti, forniti anche dal RIPE NCC per la regione di sua competenza, è quello di IP lookup: il RIPE Whois Database.

Paesi appartenenti alla "regione" del RIPE
Di seguito l'elenco dei paesi facenti parte della regione (marzo 2006):

Gibilterra (Regno Unito)

Groenlandia (Danimarca)

Isole Åland (Finlandia)
Isole Fær Øer (Danimarca)

Montserrat (Regno Unito)

Palestina

Svalbard e Jan Mayen (Norvegia)

Collegamenti esterni

Gestione di Internet


text:
La trappola (La Cage) è un film del 1975 diretto da Pierre Granier-Deferre.

Trama

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film thriller


text:
Almah – pierwszy album zespołu Almah, początkowo będący albumem solowym Eda Falaschiego, który skomponował wszystkie piosenki oraz wyprodukował go.

Lista utworów
 King – 4:11
 Take Back Your Spell – 3:17
 Forgotten Land – 4:09
 Scary Zone – 4:24
 Children of Lies – 4:38
 Break All the Welds – 2:15
 Golden Empire – 3:54
 Primitive Chaos – 3:18
 Breathe – 3:09
 Box of Illusion – 3:33
 Almah – 5:34
 The Sign of Glory (bonus) – 4:10
 Supermind (bonus) – 3:22

Twórcy
 Edu Falaschi (Almah) - wokal, gitara, instrumenty klawiszowe
 Emppu Vuorinen (Nightwish) - gitara
 Lauri Porra (Stratovarius) - bas
 Casey Grillo (Kamelot) - perkusja

Przypisy

Albumy muzyczne wydane w roku 2006


text:
Chaudhary Muhammad Khalid () was a politician who served as a Member of the Provincial Assembly of the Punjab thrice between 1985 and 1996. Affiliated to the Pakistan Peoples Party, he was elected as a representative from the PP-7 (Rawalpindi-II) constituency to serve the Kallar Syedan and Kahuta tehsils.

References

External links
یونین کونسل سموٹ کی سیاسی صورتحال
شہید راجہ محمد ریاست
Detailed Results of the Elections to the Provincial Assembly of the Punjab
Kallar Syedan neglected for development since the death of MPA Late Ch Khalid

Pakistan People's Party politicians
People from Kallar Syedan Tehsil
Punjab MPAs 1985–1988
Punjab MPAs 1988–1990
Punjab MPAs 1993–1996


text:
Asarkina medjensis är en tvåvingeart som beskrevs av Charles Howard Curran 1927. Asarkina medjensis ingår i släktet Asarkina och familjen blomflugor.

Artens utbredningsområde är Kongo. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Blomflugor
medjensis


text:
Tylecodon is een geslacht van succulenten uit de Vetplantenfamilie. De soorten komen voor in Namibië en Zuid-Afrika.

Soorten
 Tylecodon albiflorus
 Tylecodon aridimontanus
 Tylecodon atropurpureus
 Tylecodon aurusbergensis
 Tylecodon bayeri
 Tylecodon buchholzianus
 Tylecodon cacaliodes
 Tylecodon cacaliodes
 Tylecodon decipiens
 Tylecodon ellaphieae
 Tylecodon faucium
 Tylecodon fragilis
 Tylecodon grandiflorus
 Tylecodon hallii
 Tylecodon hirtifolius
 Tylecodon kritzingeri
 Tylecodon leucothrix
 Tylecodon occultans
 Tylecodon paniculatus
 Tylecodon pearsonii
 Tylecodon pusillus
 Tylecodon pygmaeus
 Tylecodon racemosus
 Tylecodon reticulatus
 Tylecodon rubrovenosus
 Tylecodon schaeferianus
 Tylecodon similis
 Tylecodon singularis
 Tylecodon stenocaulis
 Tylecodon striatus
 Tylecodon suffultus
 Tylecodon sulphurous
 Tylecodon tenuis
 Tylecodon tomosus
 Tylecodon tuberosus
 Tylecodon ventricosus
 Tylecodon viridiflorus
 Tylecodon wallichii

Crassulaceae


text:
Der Pillow Knob (englisch für Kissenknubbel) ist ein  hoher Berg im westantarktischen Queen Elizabeth Land. In der Neptune Range der Pensacola Mountains ragt er aus den Schneemassen am nordöstlichen Ende der Williams Hills auf.

Der United States Geological Survey kartierte ihn anhand eigener Vermessungen und Luftaufnahmen der United States Navy aus den Jahren von 1956 bis 1966. Seinen deskriptiven Namen erhielt der Berg durch den US-amerikanischen Geologen Dwight L. Schmidt, der für den Survey in drei Sommerkampagnen zwischen 1962 und 1966 in den Pensacola Mountains tätig war.

Weblinks
  (englisch)
 Pillow Knob auf geographic.org (englisch)

Berg im Transantarktischen Gebirge
Pensacola Mountains


text:
Erechthias intertexta är en fjärilsart som beskrevs av Bradley 1957. Erechthias intertexta ingår i släktet Erechthias och familjen äkta malar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Äkta malar
intertexta


text:
Das In-Mind Magazin (auch: In-Mind, The Inquisitive Mind) ist eine populärwissenschaftliche Zeitschrift für Psychologie, die als Online-Magazin erscheint. Sie wurde 2010 als unabhängige, deutschsprachige Ausgabe des internationalen In-Mind-Projekts gegründet. Das In-Mind Magazin veröffentlicht Beiträge zu psychologischen Themen unter einer Creative-Commons-Lizenz. Neben der deutschsprachigen Ausgabe gibt es das In-Mind Magazin auch auf Englisch, Französisch, Niederländisch und Italienisch.

Ziele und Inhalte

Ziel des In-Mind Magazins ist die Förderung der Wissenschaftskommunikation in der Psychologie. Besonderheit des ehrenamtlichen und nicht-kommerziellen Projekts ist, dass alle Beiträge von aktiven Wissenschaftlern aus der Psychologie verfasst werden. Das unterscheidet das In-Mind Magazin von anderen populärwissenschaftlichen Zeitschriften, deren Artikel von Wissenschaftsjournalisten geschrieben werden.

Das hauptsächliche Format sind längere Magazin-Beiträge, die in Anlehnung an wissenschaftliche Journale zur Qualitätssicherung ein Peer-Review-Verfahren durchlaufen. Dabei werden die Beiträge von fachinternen und fachfremden Gutachtern auf fachliche und sprachliche Qualität geprüft.

Neben den vierteljährlich erscheinenden Magazin-Ausgaben veröffentlicht das In-Mind Magazin fortlaufend Kurzbeiträge im In-Mind Blog sowie Interviews und Buchrezensionen.

Die Themen stammen aus allen Bereichen der wissenschaftlichen Psychologie. Regelmäßig veröffentlicht das In-Mind Magazin von Gastherausgebern editierte Sonderausgaben, in denen mehrere Artikel zu einem übergreifenden Themenbereich zusammengefasst sind.

Auszeichnungen
 2016: Service to the Field Award der Society for Personality and Social Psychology

 2018: Förderpreis Psychologie der Deutschen Gesellschaft für Psychologie

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz
 Interview mit den Herausgebern Jan Crusius und Oliver Genschow: "Es gibt oft keine einfachen Antworten". Von Joachim Retzbach in wissenschaftskommunikation.de, 8. Mai 2019.
 Pressemitteilung zur Vergabe des Förderpreises Psychologie der Deutschen Gesellschaft für Psychologie "In-Mind erhält den Förderpreis der Deutschen Gesellschaft für Psychologie"
 Eintrag in der PSYNDEX-Datenbank "Psychologie verständlich aufbereitet"

Einzelnachweise

Populärwissenschaftliche Zeitschrift
Zeitschrift (Deutschland)
Open-Access-Zeitschrift
Ersterscheinung 2010
Wissenschaftskommunikation
Onlinemagazin


text:
The following list includes all arenas in use by a Suncorp Super Netball team as of the 2020 Suncorp Super Netball season. Information included in this list are arena locations, seating capacities, years opened and time in use.

Current arenas

* Alternate venue used by the team listed.

See also

List of A-League stadiums
List of Australian Football League grounds
List of Australian cricket grounds
List of ice rinks in Australia
List of indoor arenas in Australia
 List of National Basketball League (Australia) venues
List of National Rugby League stadiums
List of Australian rugby league stadiums
List of Australian rugby union stadiums
List of soccer stadiums in Australia
List of Oceanian stadiums by capacity
Netball in Australia
Netball Australia

References

venues
Netball
Suncorp Super Netball venues


text:
Rhymbomicrus es un género de coleópteros polífagos. Es originario de  América.

Géneros
Contiene las siguientes especies:
 Rhymbomicrus caseyi Pakuluk, 1987
 Rhymbomicrus hemisphaericus (Champion, 1913)
 Rhymbomicrus lobatus Leconte & Horn, 1883
 Rhymbomicrus nigripennis (Arrow, 1920)
 Rhymbomicrus stephani Pakuluk, 1987

Referencias

Rhymbomicrus


text:
Rhinodipterus is an extinct genus of prehistoric dipnoan sarcopterygians or lobe-finned fish, that lived in the Devonian Period, between 416 and 359 million years ago. It is believed to have inhabited shallow, salt-water reefs, and is one of the earliest known examples of marine lungfish. Research  based on an exceptionally well-preserved specimen from the Gogo Formation of Australia has shown that Rhinodipterus has cranial ribs attached to its braincase and was probably adapted for air-breathing to some degree as living lungfish are. This could be the only case known for a marine lungfish with air-breathing adaptations.

See also

 Sarcopterygii
 List of sarcopterygians
 List of prehistoric bony fish

References

 Clement, A. & Long, J.A. 2010. Air-breathing adaptation in a marine Devonian lungfish. Biology Letters 6: 509–512.
 Long, J.A. & Trinajstic, K. 2010. The Late Devonian Gogo Formation Lagerstatte –Exceptional preservation and Diversity in early Vertebrates. Annual Review of Earth and Planetary Sciences 38: 665-680

External links
 Rhinodipterus at rsbl.royalsocietypublishing.org

Prehistoric lungfish genera
Gogo fauna


text:
Juliusz Kleiner (* 24. April 1886 in Lemberg; † 23. März 1957 in Krakau) war ein polnischer Philosoph und Literaturhistoriker.

Kleiner studierte nach dem Abitur in Lemberg an der dortigen Universität Polonistik, Germanistik und Philosophie. 1916–1920 war er Professor an der Warschauer, anschließend ab 1920 an der Lemberger Universität. Er war Mitglied der PAU und PAN. Während der sowjetischen Besetzung Ostpolens blieb er weiterhin Professor an der Universität Lemberg. Nach dem deutschen Angriff auf die UdSSR geriet Ostpolen samt Lemberg unter die deutsche Okkupation und Kleiner tauchte als  Jan Zalutyński bei Fudakowskis, Teleżyńskis und Żółtowskis unter. Nach dem Krieg wurde er Professor an der Katholischen Universität Lublin und ab 1947 an der Jagiellonen-Universität in Krakau.

Werke (Auswahl)
 Studia o Słowackim (1910)
 Zygmunt Krasiński. Dzieje myśli (1912)
 Twórczość młodzieńcza (Monografie J. Słowackis. Band 1) (1919)
 Od Balladyny do Lilli Wenedy (Monografie J. Słowackis. Band 2) (1920)
 Okres Beniowskiego (Monografie J. Słowackis. Band 3) (1923)
 Poeta mistyk (Monografie J. Słowackis. Band 4) (1927)

Weblinks
 Stanisław Fita: Juliusz Kleiner (1886–1957). (polnische Biografie)

Philosoph (20. Jahrhundert)
Literaturhistoriker
Mitglied der Polska Akademia Literatury
Pole
Geboren 1886
Gestorben 1957
Mann


text:
Прое́зд Заво́да Серп и Мо́лот (до 20 октября 1983 года — проекти́руемый прое́зд № 434 либо Второ́й Проло́мный прое́зд) — проезд в Юго-Восточном административном округе города Москвы на территории района Лефортово.

История
Проезд получил современное название в честь 100-летия основания завода «Серп и Молот». До 20 октября 1983 года назывался проекти́руемый прое́зд № 434 либо Второ́й Проло́мный прое́зд по прилеганию к площади Проломная Застава, в свою очередь получившей название по проломным воротам Камер-Коллежского вала.

Расположение
Проезд Завода Серп и Молот проходит от улицы Золоторожский Вал и 1-го Краснокурсантского проезда на юго-восток, с северо-востока к проезду примыкают улица Лефортовский Вал и Красноказарменный проезд, проезд проходит далее до шоссе Энтузиастов. У северо-западного конца проезда организована транспортная развязка с Третьим транспортным кольцом (южный конец Лефортовского тоннеля). Нумерация домов начинается от улицы Золоторожский Вал и 1-го Краснокурсантского проезда.

Примечательные здания и сооружения
По нечётной стороне:
 д. 1 — автокомбинат № 3.
По чётной стороне:
 д. 10 — бизнес-центр «Интеграл», управа района Лефортово, муниципалитет Лефортово.

Транспорт

Наземный транспорт
 730: от Красноказарменного проезда до улицы Лефортовский Вал.
 805: от шоссе Энтузиастов до улицы Лефортовский Вал.
 859: от шоссе Энтузиастов до улицы Лефортовский Вал.
 987: от Красноказарменного проезда до площади Проломная Застава.

Метро
 Станция метро «Авиамоторная» Калининской линии и станция метро «Авиамоторная» Большой кольцевой линии — восточнее проезда, на пересечении шоссе Энтузиастов и Авиамоторной улицы.
 Станции метро «Площадь Ильича» Калининской линии и станция метро «Римская» Люблинско-Дмитровской линии — западнее проезда, на площади Рогожская Застава.

См. также
Заводское шоссе (Москва)
Заводской проезд (Москва)
Заводская улица (Зеленоград)
Заводской переулок (Зеленоград)
Заводской тупик (Зеленоград)

Примечания

Ссылки

Проезды Москвы


text:
Gorkovski avtomobilny zavod (Russisch: Горьковский автомобильный завод; [Gorkovski avtomobilny zavod]; "Automobielfabriek van Gorki") of GAZ (ГАЗ) is een Russische autofabriek in Nizjni Novgorod en onderdeel van de groep GAZ. De fabriek startte in 1929 als NNAZ, een samenwerkingsverband tussen Ford en de Sovjet-Unie. De naam veranderde toen de stadsnaam van Nizjni Novgorod werd vernoemd naar Maksim Gorki. Van 1935 tot 1956 werd daar de toevoeging imeni Molotova achter geplakt (letterlijk "vernoemd naar Molotov").

Tegenwoordig worden door GAZ minibussen, vrachtauto's, autobussen en bouwmachines gemaakt en sinds 2012 ook personenauto's in opdracht van Volkswagen AG.

Geschiedenis

Plannen en contracten
Valerian V. Osinskii (1887-1938) was de grote promotor achter dit project. Hij had een hoge positie bij Gosplan en was in 1925 en 1926 enige maanden op reis geweest in de Verenigde Staten. Hier had hij ook diverse automobielfabrieken in Detroit bezocht. Terug in de Sovjet-Unie begon hij te lobbyen voor een grote autofabriek met een capaciteit van meer dan 100.000 voertuigen op jaarbasis. Op 1 september 1927 kreeg hij van het Politbureau toestemming om met de Amerikanen te onderhandelen over technische samenwerking. In april 1928 reisde hij weer naar de VS om de samenwerking met de Ford vorm te geven. Ford was al sinds 1909 actief in Rusland en leverde Model T voertuigen en Fordson tractoren.

De gesprekken waren succesvol en op 31 mei 1929 sloot de Opperste Sovjet een overeenkomst met Ford. Afgesproken was dat Ford technische bijstand zou leveren voor de bouw van de fabriek, assisteren bij de opleiding van het personeel en een licentieovereenkomst voor de bouw van twee Ford automodellen. Tot slot leverde Ford 72.000 Model T voertuigen over een periode van vier jaar. Ford leverde alle onderdelen en de Sovjet-Unie was verantwoordelijk voor de assemblage om zo enige ervaring te krijgen.

Bouw en opstartproblemen
Bij Nizjni Novgorod werd een groot terrein vrijgemaakt voor de fabriek en woningen voor de aannemers en het fabriekspersoneel. Het architectenbureau Albert Kahn Inc was verantwoordelijk voor het ontwerp en het eveneens Amerikaanse Austin Company werd de hoofdaannemer. Op 1 mei 1930 ging de bouw van start. Er waren veel problemen, Russische arbeiders werkten anders dan de Amerikanen gewend waren, de bureaucratie, plannen werden bijgesteld waarmee de geplande capaciteit met 40% toenam en de huisvesting van de arbeiders was ruimschoots onvoldoende. Ondanks deze tegenslagen kwamen de hoofdgebouwen op 1 november 1931 gereed en kon de productie van start gaan.

Vanaf januari 1932 kwam de productie moeizaam op gang. In februari werden 10 voertuigen afgeleverd en in juli was dit gestegen naar 775. Dit lag ver beneden de doelstelling van ruim 10.000 voertuigen per maand. Het eerste model van de fabriek was de gemiddeld geprijsde Ford Model A, die eerst werd verkocht als GAZ-A en Ford Model AA onder de naam GAZ-AA. De "A" productie begon in 1932 en liep tot 1936, waarbij 100.000 exemplaren werden gebouwd. In 1937 werden in de Sovjet-Unie in totaal 130.000 voertuigen gemaakt, dit was gelijk aan de capaciteit van de fabriek in Nizjni Novgorod waarmee de fabriek nog steeds niet voldeed aan de verwachtingen.

De A werd opgevolgd door de modernere GAZ-M1, die grotendeels gebaseerd was op de Ford Model 40 en werd geproduceerd van 1936 tot 1942. De "M" stond voor Molotovets ("van Molotovs trots"), wat de bron vormde voor de bijnaam van de auto; Emka (Эмка). Technisch was de fabriek nog niet in staat een V8 motor te fabriceren. De bestaande viercilinder in lijn motor van de GAZ-AA werd aangepast en het vermogen nam met 10 pk toe tot 50 pk. Er zijn in totaal zo'n 68.000 exemplaren van gemaakt, waarvan er 10.500 naar het leger zijn gegaan. De Grote Zuivering had ook zijn effect op de fabriek. Diverse leidinggevenden werden opgepakt en op 1 september 1938 werd de grondlegger Osinskii geëxecuteerd. Hij was toen niet meer direct betrokken bij het project. In 1938 werkten er 40.000 mensen en er werden 140.000 voertuigen geproduceerd in vergelijking tot 211.000 stuks in de hele Sovjet-Unie.

Tweede Wereldoorlog
De oorlogsdreiging leidde tot een verschuiving van auto, naar voertuigen voor het leger. Tijdens de oorlog werden ruim 100.000 voertuigen gemaakt, waaronder de GAZ-MM en GAZ-AAA vrachtwagens, ziekenwagens, halftracks en ook 12.000 lichte tanks van het type T-60 en T-70. De mannen gingen naar het front en meer dan de helft van het personeel bestond uit vrouwen. De fabrieken lagen in het bereik van de bommenwerpers van de Luftwaffe en werden in de zomer van 1943 regelmatig gebombardeerd. Door de ervaring met de A en M-1 wisten ingenieurs bij GAZ hun eigen automodel te ontwikkelen onafhankelijk van Ford. In 1942 begon de productie van de GAZ-M2, een auto die bedoeld was voor de hogere klasse, die in beperkte oorlogsproductie bleef tot 1946. De carrosserie van de M-2 werd in beperkte productie vanaf 1941 op een vierwielaangedreven (4x4) onderstel geplaatst en in kleine hoeveelheden verkocht als de GAZ-61. Hiernaast werden tijdens de oorlogsjaren ook de Chevrolet G7107 (met hijsinstallatie) en G7117 geproduceerd uit onderdelen die uit de Verenigde Staten werden geïmporteerd als onderdeel van de Lend-Lease Act.

Naoorlogse successen
Tijdens de oorlogsjaren werkten ingenieurs bij GAZ aan de ontwikkeling van een nieuw automodel, dat in productie moest worden genomen, wanneer de vijandelijkheden waren beëindigd. Dit model, de GAZ M20 Pobeda ("overwinning"), kwam in 1946 in productie en door GAZ werd geproduceerd tot 1958 en onder licentieproductie door het Poolse FSO tot de jaren 70. De Pobeda was ruim 12 jaar in productie en er werden 236.000 exemplaren van gemaakt. De eerste naoorlogse vrachtwagen was de GAZ-51, deze bleef tientallen jaren in productie en waarvan er 3,5 miljoen exemplaren zijn gemaakt. Daarnaast werd de GAZ 72, een 4x4 versie van de GAZ M20 Pobeda, op kleine schaal geproduceerd. Deze werden opgevolgd door de Volga-modellen M21, 24 en 31. Daarnaast produceerde GAZ de limousines GAZ 12 ZIM, GAZ 13 en GAZ 14 Tsjaika. In 1965 telde de fabriek 85.350 werknemers.

Uiteenvallen Sovjet-Unie
Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1990 braken moeilijk tijden aan. De vraag vanuit de twee grootste klanten, het leger en de landbouwsector, stortte in en de consument gaf de voorkeur aan westerse automobielen. Met financiële steun van de overheid werd de aandacht verlegd naar lichte bedrijfsvoertuigen en pantserwagens zoals de BTR-80 voor het leger. De GAZel bestelwagen werd geïntroduceerd. Deze was zeer succesvol en in 1997 werden er bijna 90.000 van gemaakt. Een zware terugslag kwam in 1998 als een gevolg van de Roebelcrisis. In 1998 produceerde het 223.000 voertuigen, dit was twee auto's per werknemer en de fabriek was daarmee zeer inefficiënt.

In 2000 kocht de oligarch Oleg Deripaska via een van zijn bedrijven een aandelenbelang van 26% in GAZ, voldoende om het bestuur over te nemen. Deze schoonzoon van president Jeltsin en vriend van president Poetin halveerde het aantal medewerkers in zes jaar tijd en alle bedrijfsvreemde activiteiten, zoals ziekenhuizen, scholen en kinderopvang, werden afgestoten aan de regionale overheid. De productie van de Volga personenwagen werd in 2007 gestaakt.

Toen DaimlerChrysler zijn Sterling Heights-fabriek moderniseerde in 2006, werden een licentie en de productie-uitrusting van de Dodge Stratus/Chrysler Sebring verkocht aan GAZ, dat de auto als GAZ Volga Siber in productie nam. Met het stopzetten van de Siber-productie in 2010 beëindigde GAZ voorlopig de productie van personenauto's.

Op 14 juni 2011 sloten Volkswagen en Groep GAZ een samenwerkingsovereenkomst. GAZ gaat voertuigen van de merken Volkswagen en Škoda produceren. Eind 2012 liepen de eerste voertuigen van de band, maar er worden echter geen eigen personenautomodellen meer geproduceerd. In 2019 werden 217.000 voertuigen van alle merken van de Volkswagen groep in Rusland verkocht. Hiervan werden er 214.000 in Rusland geproduceerd, waarvan 150.000 stuks in de Volkswagenfabriek in Kaloega en 64.000 voertuigen in Nizjni Novgorod.

Zie ook
 Autonummeringssysteem van Rusland

Naslagwerk
  , Cars for Comrades: The Life of the Soviet Automobile. Cornell University Press (2008)

Externe links
  Website van GAZ
  Contract tussen Ford en Sovjet-Unie, datum 31 mei 1929