text:
Ricardo Torres Gavela nace en (Quito, Ecuador, 16 de noviembre de 1953) médico especialista en Pediatría, título obtenido en Italia. Graduado en la Universidad Central del Ecuador, en la Facultad de Medicina; médico y poeta galardonado; funda y dirige en San Francisco del Cabo una institución "Fundación Cabo San Francisco" empeñada en el desarrollo sustentable de la población y atiende gratuitamente a pacientes de pocos recursos de manera periódica. Contrae matrimonio con Marie Madeleine Berrini Brun de nacionalidad suiza y procrean a Joseph Marie, Manuel Sebastián y Ricardo Francisco Torres Berrini. Habla español, italiano, francés e inglés.

Datos biográficos
Nació en Quito, Ecuador, el 16 de noviembre de 1953. Fue su padre el José Ricardo Torres Vargas, médico especialista en Ginecología y Obstetricia, fue uno de los fundadores de la Maternidad Isidro Ayora y Fanny María Beatriz Gavela Suárez. Entre sus ancestros están el médico José Guillermo Torres Ordóñez; el doctor Guillermo Ordóñez, destacado médico y profesor de la Facultad de Medicina quien ocupa el Decanato de dicha Facultad; su abuelo paterno fue el Dr. José Guillermo Torres Ordóñez, preceptor de la Cátedra de Anatomía en la Facultad de Medicina de Quito; cuenta también de la línea materna con el Dr. Luis Alberto Gavela Ordónez, médico de la Sala San Vicente en el Hospital Psiquiátrico San Lázaro y poeta contemporáneo.

Los estudios Primarios los realiza en la Escuela de los Hermanos de la Doctrina Cristiana de San Juan Bautista de la Salle; los estudios Secundarios en el Colegio San Gabriel, regentados por la Compañía de Jesús en la ciudad de Quito. Contrae matrimonio con Marie Madeleine Berrini Brun de nacionalidad suiza y procrean Joseph Marie (1975), Manuel Sebastián (1978) y Ricardo Francisco Torres Berrini (1980).

Estudios Académicos
Realiza estudios universitarios en la Facultad de Medicina de la Universidad Central del Ecuador en la ciudad de Quito y se gradúa en el año de 1981. Viaja a Europa y llega a Génova, Italia en donde realiza un Curso de Clínica Pediátrica; posteriormente, en Bélgica en la ciudad de Arlon, en la Fundación Universitaria Luxemburguesa obtiene una Certificación en Estudios Profundos en Gestión de Aguas y Salud Pública en el año de 1994; finalmente en Ginebra, Suiza obtiene una Maestría en Antropología Estudios del Desarrollo en el Institut Universitaire d´études du Développement, entre 2001 a 2002, en el IUED, Adscrito a la Universidad de Ginebra, Suiza.

Ejercicio Profesional
Para ejercer la Medicina en Ecuador se requiere realizar un año de práctica en la zona rural y el doctor Ricardo Torres, permanece un año de trabajo en la población de Pintag, como Director Médico Rural del Subcentro de Salud; luego es designado médico tratante de Psiquiatría en el Centro de Reposo "San Juan de Dios" ubicado en el Tingo, cercano a la ciudad de Quito en el año de 1983; en ese mismo año realiza su actividad profesional en calidad de médico practicante en el Hospital Gineco-Obstétrico "Isidro Ayora" de la ciudad de Quito.

En el año de 1985 viaja a Europa y realiza una Pasantía de Clínica Pediátrica en el Hospital de la Universidad de Génova, Italia, luego hace una pasantía en el Instituto "Giannina Gaslini", en la Sala de Terapia Intensiva y finalmente en el mismo Instituto asiste a la Sala de Dermatología y culmina los estudios en Pediatría.

En el año de 1999 a 2001 se desempeña como Asesor Médico de la Cruz Roja Suiza, dentro del Programa de Cooperación para el Desarrollo en América Latina, como parte de Ecuador. De la misma forma, entre 1986 y 1991 es Educador para la Salud y Asesor Científico-Cultural de la Asociación de Trabajadores de la Cultura de Cotopaxi.

Se ha desempeñado como Secretario General y Director Médico de la "Fundación para el Desarrollo Social Cabo San Francisco" ubicado en la Provincia de Esmeraldas desde 1996-2011; con regularidad se ha organizado Campañas de Atención Primaria de Salud con la entrega gratuita de medicinas, con la colaboración de médicos voluntarios.

Atiende a sus pacientes privados en la parroquia de Alangasí, ubicado en las cercanías de la ciudad de Quito y asiste y dirige la Corporación Ecuatoriana de Escritores Médicos, cuya sede se encuentra en el Museo de Historia de la Medicina "Eduardo Estrella Aguirre".

En el campo literario ha realizado un buen aporte a la cultura; la influencia de la familia ha sido un estímulo, con sus tíos dedicados a la medicina y al arte; incursiona muy tempranamente en la escritura y en el año de 1971 (18 años) participa en el XIII Concurso Nacional de Poesía Ismael Pérez Pazmiño y recibe la V Mención de Honor; en el año de 1999 es triunfador del Concurso de Poesía que organiza el Colegio de Médicos de Pichincha y el año de 2010 se hace acreedor al Premio Médico del Año 2010 "Ricardo Paredes Romero" por Actividades Literarias que le concede el Colegio de Médicos de Pichincha.

Su obra importante ha sido "Oda Yacu", "Quito Insepulta", "Mercado de Pulgas"; en ensayo "Compromiso de los Científicos, los académicos y los poetas con la vida". Ha sido el gestor y fundador de la Revista "Pedrada Zurda" en la que han participado gente de diversa actividad humana; concurre a la Reunión Anual de la Unión Mundial de Escritores Médicos, de donde surge la idea de formar un grupo de médicos dedicados al Arte Literario en Ecuador  y a partir de abril de 2007 se consolida la Unión Ecuatoriana de Escritores Médicos; esta organización cultural que por razones legales con el Ministerio de Cultura toma el nombre de Corporación Ecuatoriana de Escritores Médicos.

Médico y Humanista
Como médico se ha desempeñado en un área tan sensible para la Humanidad como es la Pediatría, se ha contagiado de lo hermoso del milagro de la vida, del proceso evolutivo del desarrollo humano, que lo considera un verdadero milagro. La afición a las letras le ha enriquecido con la lectura diaria, que se puede decir es un verdadero erudito; la apertura y conocimiento de la diversidad cultural le ha abierto el pensamiento para manejar las distintas opiniones del mundo; por tal razón, su poesía es un reclamo al mundo actual sobre la voracidad en el manejo del ambiente, de la flora y fauna. Es dura su poesía cuando clama por cambios políticos que permitan una vida sana para el hombre.

Su dedicación en las actividades culturales le llevó a fundar la Unión Ecuatoriana de Escritores Médicos, que más tarde, cambia por razones jurídicas del Estado ecuatoriano a Corporación Ecuatoriano de Escritores Médicos, en la sede del Museo Nacional de Historia de la Medicina se desarrollan eventos culturales como Recitales de Poesía, se realiza Exposiciones de Pintura, se escuchan conferencias sobre Arte o Historia de la medicina.

Su vocación médica le lleva a visitar San Francisco del Cabo, una parroquia olvidada a través de la historia y ubicada en la zona sur de la provincia de Esmeraldas; población sin obras sanitarias, sin medios de comunicación, poco menos que imposible llegar en época de invierno en sus primeros años de visita; esto le motiva para llegar a la gente y realiza caravanas médicas, ofrece atención en salud a todo aquel que necesita ayuda, luego realiza la Fundación Cabo San Francisco para ayudar al desarrollo artesanal y cultural en aquel lugar.

Membresía
Miembro de Federación de Médicos de Ecuador

Miembro del Colegio de Médicos de Pichincha

Miembro de la Sociedad Ecuatoriana de Escritores, SEDE.

Miembro Fundador y Presidente de la Fundación San Francisco del Cabo, Esmeraldas

Miembro de la Unión Mundial de Médicos Escritores. UMEM.

Miembro Fundador de la Corporación de Escritores Médicos Ecuatorianos, CEEM.

Miembro del Ateneo Ecuatoriano

Miembro Fundador de la Sociedad Ecuatoriana de Bioética. SEB

Miembro de la International Society of Ecosystem Health. ISEH.

Miembro Fundador de la Revista Pedrada Zurda

Miembro del Centro de la Cultura Médica Ecuatoriana

Miembro Fundador y Presidente de la Corporación Ecuatoriana de Escritores Médicos

Miembro de la Asociación de Trabajadores de la Cultura de Cotopaxi. ATCC.

Honores y premios
Mención de Honor en el Décimo Tercer Concurso Nacional de Poesía "Ismael Pérez Pazmiño". Guayaquil. Ecuador. 1971

Primer Premio del Concurso de Poesía "Colegio Médico de Pichincha". Quito. 1999.

Premio "Dr. Ricardo Paredes Romero, 2010" como Médico del Año, otorgado por el Colegio Médico de Pichincha al Médico destacado en actividades Literarias.

Bibliografía

Trabajos Literarios Publicados
 Torres Gavela, Ricardo. 1974. Mientras las Cadenas Danzan sobre el Cadáver. Cuzco. Perú.

 Torres Gavela, Ricardo. 1975. Biografías acalladas. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 1975. Agua-Cero. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 1975. Cuatro Poemas. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 1976. Sobre Papel Chamuscado. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 1978. Con Cuchillo de Palo. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 1978. Revista de Arte y Literatura "Pedrada Zurda". Quito. 1978.

 Torres Gavela, Ricardo. 1981. Campo Grande. Latacunga.

 Torres Gavela, Ricardo. 1987. Memorándum de Allanamiento. Quito.

 Torres Gavela, Ricardo. 2012. En caso de fallecer. Riobamba: Casa de la Cultura Ecuatoriana "Benjamín Carrión", Núcleo del Chimborazo. ISBN 978-9978-386-20-0

 Torres Gavela, Ricardo. 2015. Premonición política en la poesía de Nicanor Parra y un artefacto inédito. Cusco, Perú: Sieteculebras Revista Andina de Cultura. (38): 12-18.

Referencias
Calvachi Cruz, Edison. Dr. Ricardo Torres Gavela. En: Personajes Ilustres de la Medicina Ecuatoriana, siglos XIX, XX, XXI. Inédito.

www.bioetica.org.ec

Enlaces externos
 https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=117637244960226&id=137578032939312
 http://www.bioetica.org.ec/foro_tortura_torres.pdf
 https://es.wikipedia.org/wiki/Corporaci%C3%B3n_Ecuatoriana_de_Escritores_M%C3%A9dicos
 http://instituciones.msp.gob.ec/museo/index.php/escritores-medicos

 www.cabosanfrancisco.ch

Médicos de Ecuador
Escritores de Ecuador
Poetas de Ecuador del siglo XX
Ensayistas de Ecuador
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Humanistas
Personas de Quito


text:
Csehimindszent är en by i provinsen Vas i västra Ungern. Byn har 371 invånare (2019).

Källor

Orter i Vas (provins)

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Agnes (Agi) Mishol (* 20. Oktober 1946, einige Quellen nennen 1947 in Siebenbürgen, Rumänien) ist eine israelische Dichterin. Sie gilt als eine der populärsten und wichtigsten Lyrikerinnen ihrer Generation in Israel.

Leben
Agi Mishol wurde 1946/1947 als zweite Tochter von Holocaust-Überlebenden ungarischer Herkunft im rumänischen Siebenbürgen geboren. Ihre ältere Schwester wurde in Auschwitz ermordet. Nachdem die Familie 1950 (andere Quellen: 1951) nach Israel ausgewandert war, wuchs Agi in der Stadt Gedera auf, wo die Eltern eine Reparaturwerkstatt betrieben. Nach dem Schulabschluss leistete sie ihren Wehrdienst in einer Nuklearanlage in Dimona ab, begann noch während dieser Zeit ein Literaturstudium an der Ben-Gurion-Universität in Be'er Sheva und publizierte ihr erstes Buch im Selbstverlag.

Eine erste Ehe, die sie mit neunzehn Jahren einging, endete mit einer Scheidung nach weniger als einem Jahr, und sie ging nach Jerusalem, um an der Hebräischen Universität  ihr Bachelor- und Masterstudium in hebräischer Literatur zu absolvieren. Nach ihrem Abschluss heiratete sie Giora Mishol, einen Landwirt, mit dem sie in den Moschaw Kfar Mordechai südlich von Tel Aviv zog und das ihr gemeinsames Zuhause wurde. Ihr erstes Kind starb im Alter von wenigen Wochen; das Paar bekam zwei weitere Kinder, eine Tochter und einen Sohn.

Mishol lehrte langjährig an Schulen und an Universitäten. In den Jahren 1976 bis 2001 unterrichtete sie an einer Schule in Be'er Tuvia im Fach Literatur, außerdem gab sie Kurse in Kreativem Schreiben an mehreren Universitäten. Nachdem Agi Mishol 2007 mit dem Dolitsky-Preis ausgezeichnet wurde, war sie an der Hebräischen Universität als Poet in Residence tätig. Weitere Stationen als Dozentin und Mentorin waren das Alma-Zentrum für hebräische Kultur in Tel Aviv, das Weizmann-Institut sowie die Helicon School of Poetry in Tel Aviv, die sie auch leitete.

Seit 2014 wurde sie mit drei Ehrendoktorwürden israelischer Universitäten ausgezeichnet; ihr literarischer Vorlass wurde 2017 von der israelische Nationalbibliothek übernommen.

Werk
Insgesamt veröffentlichte Agi Mishol eine zweistellige Zahl von Gedichtbänden. Ihre erste Gedichtsammlung erschien 1968, in den 1970er Jahren folgten drei weitere, bevor für sie eine siebenjährige Unterbrechung folgte. Der literarische Durchbruch für Mishol kam relativ spät mit der 1986 publizierten Sammlung Yoman Mata (dt. etwa "Notizen von der Plantage", meist englisch Plantation Notes).

Das renommierte Bialik Institute veröffentlichte 2003 eine Sammlung ihres Gesamtwerks, eine weitere Retrospektive erschien 2015.

Übersetzungen ihrer Arbeiten erschienen in zahlreichen Anthologien weltweit, Bücher wurden in Frankreich, Großbritannien, Rumänien, China und Argentinien publiziert. Ein Gedichtband erschien 2006 in Übersetzung unter dem englischen Titel Look There.

Mishols Gedichte verbinden ihr persönliches, privates Umfeld – Liebe und Erotik, die "Wunder der Natur", Mensch und Umwelt – mit einer Reflexion auf die israelische Gesellschaft. Sie gilt nicht als politische Autorin, obwohl ihre Arbeiten sich auch auf soziale oder politische Themen beziehen. Ihr Blick, etwa auf die "zionistische Heiligung der landwirtschaftlichen Arbeit" sei oft ironisierend, allerdings entwickele sie ihre ganz eigene Beziehung zum Land, der von ihrem weiblichen Blick geprägt sei. Ihre Gedichte suchten "Immer wieder […] die Balance zwischen Gelassenheit und Hingerissensein, diesen »dichten Stoff der Alchemie«, in der »Annäherung« und »Entfernung« sich die Waage [hielten]"

Mishol war 2019 und 2020 an dem Literaturfestival Poetica in Köln beteiligt. Sie beschrieb ihre Arbeitsweise als ein Suchen nach einem "Zustand des 'Dösens und Starrens', in dem man 'entspannt und gespannt zugleich' ungewollt wollen [müsse]". Erst in diesem Zustand sei das Schreiben möglich. Einige ihrer Arbeiten erschienen ins Deutsche übersetzt in den Anthologien des Festivals.

Auszeichnungen (Auswahl)

 Lerici Pea Golfo dei Poeti, Premio alla Carriera (2014)
 Israeli-Prime-Minister-Preis (1995)
 Kugel Literary Award (2000)
 Yehuda-Amichai-Preis (2002)
 Dolitsky-Preis (2007)
 Prime Minister's Prize for Hebrew Literary Works (Levi Eshkol Literary Award, 1994 oder 1995)
 Internationaler Zbigniew-Herbert-Literaturpreis, Polen (Międzynarodowa Nagroda Literacka im. Zbigniewa Herberta, 2019)
 Ehrendoktorwürde der Bar-Ilan-Universität (2018)
 Ehrendoktorwürde des Weizmann-Institut für Wissenschaften (2016)
 Ehrendoktorwürde der Universität Tel Aviv (2014)

Veröffentlichungen
(in deutscher Übersetzung)

Weblinks

Einzelnachweise

Ehrendoktor der Universität Tel Aviv
Ehrendoktor der Bar-Ilan-Universität, Ramat Gan
Ehrendoktor des Weizmann-Instituts für Wissenschaften
Lyrik
Israeli
Geboren 1946
Frau


text:
One for the Road is een komedie van Willy Russell in twee bedrijven, in haar definitieve vorm voor het eerst opgevoerd in het Lyric Theatre in Londen op 21 oktober 1987, maar geschreven in 1976 en in dat jaar reeds in Manchester opgevoerd onder de naam Painted Veg and Parkinson. Het stuk is een satire op de consumptiemaatschappij en de middenklasse. One for the Road speelt zich af in het Thatcheriaanse Engeland van de jaren tachtig en parodieert het leven van parvenu's in een gegoede buitenwijk (het zogeheten Suburbia). Het is een stuk voor vier acteurs.

Ontstaansgeschiedenis
Russell voltooide het manuscript van zijn stuk tijdens de hittegolf van 1976 op het eiland Mull; de oorspronkelijke titel was Tupperware Man. Het stuk zou met deze titel in Manchester opgevoerd worden, maar terwijl de eerste repetities aan de gang waren, nam een juridisch verantwoordelijke van de firma Tupperware contact op met de auteur: die nam aanstoot aan het feit dat een van de personages insinueert dat Tupperware-dozen lastig te openen zouden zijn. Daarop werd de titel veranderd in Painted Veg and Parkinson, maar deze titel beviel vrijwel niemand. Een volgende titelwijziging was Dennis the Menace, maar dit leidde tot een misverstand in Norwich, waar een hele groep kinderen het theater wilde bezoeken: zij dachten dat het stuk over de gelijknamige figuur uit The Beano zou gaan. De uiteindelijke titel was een suggestie van Russells echtgenote.

Samenvatting
Er zijn geen scènewissels. Het decor is een mondaine villa in een buitenwijk van een Noord-Engelse stad, met een chique woonkamer annex keuken en alle moderne voorzieningen, waaronder een stereoketen. Bij aanvang van het eerste bedrijf luistert Dennis via zijn koptelefoon naar het album Blue van Joni Mitchell.

Eerste bedrijf
Dennis Cain is een succesvol manager bij een bedrijf dat centrale verwarming verkoopt en behoort tot een nieuwe generatie middenklassers, die geprofiteerd hebben van het economische beleid van de jaren tachtig. In tegenstelling tot zijn 'working-class' ouders heeft hij een comfortabele kantoorbaan en bezit hij zijn eigen huis: hij en zijn vrouw Pauline zijn yuppies bij uitstek. Desalniettemin is Dennis een buitenbeentje in de wijk: hij neemt nooit deel aan de vergaderingen van de burgerwacht, hij schrijft gedichten en houdt zich in het algemeen afzijdig. Hij jogt zelfs niet. Er is weer eens obscene graffiti gespoten: Pauline vindt dat hun kind beter niet meer met die Parnes-kinderen kan omgaan. Op de familie Parnes wordt neergekeken: de kinderen van dat gezin zitten ongetwijfeld achter de onthoofdingen van verschillende tuinkabouters in de wijk. Ze is er eveneens van overtuigd dat het die kinderen zijn die hun zoontje John woorden als 'cock' en 'fuck' hebben bijgebracht, en dat moeder Parnes constant CND-badges draagt, maakt haar zeer verdacht. Het is Dennis' veertigste verjaardag: zijn ouders zijn uitgenodigd op een etentje, evenals hun buren Jane en Roger, een prominent echtpaar dat zich in de wijk hevig engageert. Jane is hoofd van de plaatselijke karatevereniging. Pauline vindt de muziek van Dennis te mistroostig en wil liever John Denver spelen. Dennis verklaart dat hij John Denver verafschuwt. Dat is bizar: iedereen in de wijk is een hevige John Denver-fan. Dennis' ouders zijn de weg kwijtgeraakt omdat alle huizen in deze wijk er hetzelfde uitzien: ergens daarbuiten dolen ze rond.

Roger en Jane komen binnen. Roger discussieert met Dennis over rode wijn en geeft hem zijn verjaardagscadeau: het blijkt een plaat van John Denver te zijn. Roger en Jane zijn in shock omdat iemand hun moestuintje met wittekool vernield heeft en op de serre graffiti van borsten heeft gespoten. Roger en Dennis zijn even alleen, en Roger leert Dennis een spelletje dat hij normaliter met Jane speelt, namelijk het 'Wogan-spel'. Dit houdt in dat iemand Terry Wogan als radiopresentator speelt en de andere persoon de geïnterviewde. In de tussentijd legt Jane Pauline uit dat een goed seksleven streng gestructureerd moet zijn: op het gebied van seksuele bevrediging mag men niets aan het toeval overlaten. Ze is vrij zeker dat Dennis' aberrante gedrag aan te enge onderbroeken te wijten is. Wanneer ze Dennis' antieke Queen Anne-schrijftafel open wil breken omdat ze denkt dat er pornografie in zit, verwondt ze haar hand. Ondertussen verbrandt het eten in de oven. De tuinkabouters zijn onthoofd, tot groot verdriet van Pauline.

Tweede bedrijf
Het gezelschap heeft van een afhaalchinees gebruikgemaakt, maar Dennis' ouders hebben het huis nog steeds niet gevonden. Roger houdt een monoloog waarin hij de glorie van Tupperware beschrijft. Dennis vertelt over een droom die hij had, waarin de hele wereld en alles wat hij aanraakte in Tupperware veranderde. Dennis verheugt zich niet over de aanstaande vakantie in Spanje; hij wil veel liever naar India. Hij realiseert zich dat hij veertig is en zijn midlifecrisis komt tot uiting. Hij neemt zijn elpees uit hun hoes, brengt ze naar de tuin en gooit ze zo ver mogelijk weg. Roger doet mee: Neil Diamond zal het immers 'nog ver brengen'. Jane neemt Dennis terzijde: ze zegt hem dat hij haar gerust kan toevertrouwen dat al zijn problemen aan voortijdige zaadlozing liggen. Dennis wil haar zijn penis tonen om te bewijzen dat er niets aan schort. Hij herinnert Jane aan hoe ze vroeger was, voordat ze deel van het establishment werd en toen hij nog een oogje op haar had. Hij is vastberaden de wijk te verlaten en haalt zijn rugzak. Alle ruiten van Rogers serre zijn door grammofoonplaten kapot geslagen. Roger raadt Dennis aan, zo snel mogelijk een maîtresse te zoeken; hijzelf heeft er verschillende in de wijk, tot zijn uiterste tevredenheid. Wanneer Dennis hem zegt dat hij het liefst Jane als minnares zou hebben, is Roger verontwaardigd. Meteen daarop verklaart Dennis echter dat hij helemaal niet in Jane geïnteresseerd is, en Roger wordt kwaad: zijn vrouw, zo zegt hij, is namelijk hoogst aantrekkelijk.

Dennis heeft genoeg van het geestelijk dode bestaan in de wijk en wil op goed geluk vertrekken. Jane wil met hem mee, maar Dennis vindt dat onverantwoordelijk: Jane heeft een hypermoderne keuken; het zou werkelijk zonde zijn, die zomaar achter te laten. Dennis wil voorgoed weg uit dit minutieus geregelde en stomvervelende middenklasseleven: hij wil een zwerver zijn, 'one for the road'. Hij wil erop los trekken en zien waar het lot hem brengt. Roger ontdekt dat Jane volkomen op de hoogte is van alle minnaressen die hij erop nahoudt. Jane tracht Roger met haar karateslagen te raken, maar haar hand komt op de oude schrijftafel terecht, die openbreekt. Binnenin ligt een heleboel spuitbussen: Dennis was degene die al die tijd vandalisme in de wijk pleegde en obscene graffiti spoot. Dennis maakt van de gelegenheid gebruik om zijn naam op de blinden te spuiten. Hij verschuilt zich in de keuken terwijl de anderen willen verhinderen dat hij het op een lopen zet. Dennis is 'gewapend', want hij heeft een verfspuitbus; Roger bedreigt Dennis echter met een fles afwasmiddel. Er ontstaat een confrontatie: Roger zegt dat Dennis altijd anders dan de rest wilde zijn en dat hij verkeerdelijk dacht op die manier een 'held' te kunnen worden. Maar de echte helden van de jaren tachtig zijn de gewone mensen die gaan werken, boodschappen doen en iedereen met rust laten, aldus Roger. Pauline schuift eensklaps een slaapzak over Dennis' hoofd en Jane bindt hem vast met de slang van een stofzuiger. Dennis weet zich te bevrijden en wil de deur uit lopen. Hij kan het niet. Dennis zet de televisie aan, waarop John Denver aan het zingen is. Nu zijn naam op de blinden gespoten is, hebben zijn ouders echter eindelijk het juiste huis gevonden.

Opvoeringen
Na enkele opvoeringen in de jaren tachtig werd het stuk in 2013 in Northampton en in 2014 in Bolton opgevoerd. Het stuk wordt bijwijlen voor een klucht aangezien. Een recensent van The Guardian vergeleek One for the Road met het werk van Alan Ayckbourn en de cultklassieker Abigail's Party uit de jaren zeventig.

Brits toneelstuk
Satire


text:
Die deutsche Funkmessstelle für Weltraumfunk, auch "Funkkontrollmeßstelle für den Weltraumfunk" oder "Weltraumfunk-Überwachungsanlage", kurz Satelliten-Messstelle oder Funkmessstelle, befindet sich bei Leeheim am Rhein. Sie wird von der Bundesnetzagentur betrieben. Sie dient zum Erkennen und Verfolgen von Satelliten, wobei Frequenz, Polarisation und Sendeleistung gemessen und die Umlaufbahn aufgezeichnet werden können.

Geschichte
Die Europäische Konferenz der Verwaltungen für das Post- und Fernmeldewesen (CEPT) hatte zuvor entschieden, dass die Aufgaben der Weltraumfunküberwachung den nationalen Funkkontroll-Meßdiensten zu übertragen. Daraufhin begann bei der Deutschen Bundespost die Planung einer solchen Kontrollstelle. Die erste europäische "Funkkontroll-Meßstelle für Weltraumdienste" wurde etwa 20 Kilometer von Darmstadt, dem Sitz des Fernmeldetechnische Zentralamtes (FTZ), bei Leeheim errichtet und am 28. Oktober 1980 ihrer Bestimmung übergeben.

Nach der Postreform 1995 wurde die Anlage dem Bundesamt für Post und Telekommunikation (BAPT) übertragen. Die Anlage wird von der Außenstelle der Bundesnetzagentur (BNetzA)  Eschborn (organisatorisch) und dem Standort der Zentrale Mainz (Info) betreut.

Weitere Namen der Messstelle waren:
Antennen-Messgelände für Forschungs- und Versuchszwecke
Funkkontrollmeßstelle für den Weltraumfunk in Leeheim

Technik
Mit der Anlage lassen sich Satelliten im Frequenzbereich von 130 MHz bis 13 GHz überwachen. In ihrer ersten Ausbaustufe umfasste sie hauptsächlich die für Wetterbeobachtung, Erdvermessung, Forschung u. ä. vorgesehenen Frequenzbereiche.

Die Messstelle bestand Anfang der 1980er Jahre aus zwei Antennenanlagen und einem gemeinsamen Zentralgebäude. Das zu überwachende Frequenzband ist in zwei Frequenzbereiche aufgeteilt; beide Antennen sind für jeweils einen Frequenzbereich optimiert und lassen sich unabhängig voneinander betreiben. Für den oberen Frequenzbereich von 1,3 GHz bis 13 GHz wird eine Cassegrain-Antenne mit Subreflektor verwendet. Ihr Hauptreflektor mit einem Durchmesser von 12 m ist in Elevation bis 90°, in Azimut um ±270° schwenkbar.

Als Antenne für den unteren Frequenzbereich von 130 MHz bis 1,3 GHz dient eine Gruppe von vier logarithmisch-periodischen Antennen, die auf Grund der Eigennachführung nach dem Monopulsverfahren in einem Quadrat angeordnet sind. Jede dieser etwa 3 m langen Einzelantennen besteht ihrerseits aus zwei orthogonal zueinander angeordneten Einzelantennen, so dass man Signale beliebiger Polarisationsebene empfangen kann. Durch eine Drehkupplung für die Hochfrequenz und die Steuersignale ist der Azimut-Drehbereich unbegrenzt. In Elevation lässt sich die Antenne um ±90° schwenken.

Die Anlagentechnik stammt unter anderem von: Krupp, Siemens und Telefunken.

Die Funkmessstelle sucht nach Stör- und Piratensendern, welche illegal über Satelliten senden oder Satellitensignale stören. Die Störungsbearbeitung entdeckt Störquellen, die ansonsten den Betrieb der Satelliten- und terrestrischen Funkdienste behindern würden.

Literatur
 Unterrichtsblätter der Deutschen Bundespost
 Ulrich Scherner: Funkkontroll-Meßdienst für den Weltraum; 35. Jahrgang; Heft 4/1982; S. 213–214
 Edmund Stirner: Antennen; 36. Jahrgang; Heft 8/1983; S. 307–338 (S. 333)
 Nachrichten; 55. Jahrgang; Heft 2/2002; S. 99
 telcom report, Heft 1, Februar 1982, S. 21–26 Mü
 RegTP News; Nr. 4/2001; S. 6–7

Weblinks
 FAQ: Messstelle für Weltraumfunkdienste
 Space radio monitoring station Leeheim

Einzelnachweise

Fernmeldetechnisches Zentralamt
Bodengebundene Raumfahrttechnik
Satellitengeodäsie
Satellitenbeobachtung
Deutsche Raumfahrt
Großteleskop (Radiobereich)
Regulierung der elektromagnetischen Verträglichkeit
Bauwerk in Riedstadt
Erbaut in den 1980er Jahren


text:
Alloblennius är ett släkte av fiskar. Alloblennius ingår i familjen Blenniidae.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Externa länkar

Abborrartade fiskar
Alloblennius


text:
De l'autre côté () est un drame biographique réalisé par Roxann Dawson, sorti en 2019. Il s'agit de l'adaptation du roman autobiographique  de Joyce Smith, mère d'un jeune adolescent ayant glissé dans un lac glacé de Saint-Louis au Missouri, en , qui s'est noyé immergé pendant 15 minutes, mais est miraculeusement revenu à la vie après 45 minutes sans pouls à la suite d'une prière de sa mère qui disait « croire en un Dieu qui peut faire des miracles » et bien que tous les pronostics médicaux fussent parfaitement négatifs sa récupération fut totale.

La chanson phare I'm standing with you, interprétée par Chrissy Metz, obtient une nomination aux Oscars.

Synopsis
En , John Smith (Marcel Ruiz) glisse et tombe dans le lac glacé de Saint-Louis au Missouri dans lequel il passe un quart d'heure
. Après avoir été sorti de l'eau, John n'a plus de pouls. Tout espoir semble perdu, mais sa mère Joyce refuse d'abandonner. Sa croyance et sa foi inébranlables vont inciter tous ses proches à prier et croire au miracle, malgré toutes les prédictions scientifiques.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre de travail :
 Réalisation : Roxann Dawson
 Scénario : Grant Nieporte, d'après le roman chrétien américain  de Joyce Smith  avec Ginger Kolbaba (2017)
 Décors : James Steuart
 Costumes : Kimberly Adams-Galligan
 Photographie : Zoran Popovic
 Montage : Maysie Hoy
 Musique : Marcelo Zarvos
 Production : DeVon Franklin
 Sociétés de production : Franklin Entertainment ;  Twentieth Century Fox
Société de distribution : Walt Disney Studios Distribution
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : drame biographique
 Durée : 116 minutes
 Date de sortie :
 États-Unis :
 France :

Distribution
 Chrissy Metz  : Joyce Smith, la mère
 Josh Lucas  : Brian Smith, le père
 Marcel Ruiz  : John Smith, le fils
 Topher Grace  : le pasteur Jason Noble
 Lisa Durupt  : Laura Noble
 Mike Colter  : Tommy Shine
 Dennis Haysbert  :
Sam Trammell : Dr. Kent Sutterer
 Rebecca Staab  : Cindy Reiger
 Stephanie Czajkowski  : Melissa
 Chuck Shamata  : le chef des pompiers

Production
Le tournage a lieu entre mars et mai 2018 au Manitoba à l'Ouest du Canada, dont Winnipeg, Selkirk et Portage la Prairie.

Bande originale du film
La chanson phare I'm standing with you, interprétée par Chrissy Metz, obtient une nomination aux Oscars.

Réception

Sortie
 est sorti le  aux États-Unis. En France, il sort le .

Box-office
Le film a récolté  au box-office mondial pour un budget de .

Critiques

Récompenses

Notes et références

Note

Références

Liens externes

Film américain sorti en 2019
Film biographique américain
Film dramatique américain
Film tourné au Manitoba
Film se déroulant au Missouri
Film se déroulant dans les années 2010
Film sur la médecine
Film de la 20th Century Fox
Christianisme évangélique au cinéma


text:
Varma är en finländsk isbrytare som tjänstgjorde mellan 1968 och 1993. Fartyget har två finländska systerfartyg (Tarmo och Apu), samt två svenska (Tor och Njord).

Finländska isbrytare
Fartyg sjösatta 1966
Fartyg byggda i Helsingfors


text:
Zagajnik (niem. Hainwald, 481 m n.p.m.) – wzgórze na północno-wschodnim skraju Gór Bystrzyckich na granicy z Kotliną Kłodzką. Stanowi zakończenie bocznego ramienia odchodzącego na wschód od Kamiennej Góry. Na grzbiecie i północnym zboczu tego ramienia znajdują się zabudowania Pokrzywna, Sokołówki i Nowego Wielisławia, a od południa Starkówka.

Pod szczytem od zachodu przechodzi droga wojewódzka nr 388 z Bystrzycy Kłodzkiej do Polanicy-Zdroju, która w tym miejscu osiąga swoją kulminację, pokonując grzbiet serpentynami.

Zagajnik rozdziela dolinę Wielisławki od północy i Duny Górnej od południa, a z jego wschodnich zboczy wypływa Duna Dolna. Wzgórze zbudowane jest z piaskowców i porośnięte lasem. W użyciu używana jest też nazwa Jodłowa Góra.

Przypisy

Góry Bystrzyckie (Sudety)


text:
Karkaar oder Karkar ist eine Verwaltungsregion des de facto autonomen Puntland an der Küste des Indischen Ozean im Nordosten von Somalia.

Der Name ist vom Karkaar-Gebirge abgeleitet, einer Kette von schroffen Bergen im Nordosten Somalias, die sich von Westen nach Osten durch die Region Bari zieht und ungefähr die Grenze zur Region Bari im Norden bildet.

Die Region ist in drei Distrikte um die Städte Bandarbeyla, Hafun und Qardho unterteilt.

In der Verwaltungsgliederung Somalias gehört das Gebiet von Karkaar noch zur Region Bari.

Quellen

Siehe auch
 Somali-Hochland

Geographie (Somalia)
Region in Somalia


text:
Deze lijst van oorlogen van het Byzantijnse Rijk probeert een zo volledig mogelijk chronologisch beeld te geven van alle Byzantijnse oorlogen.

Oorlogen van het Byzantijnse Rijk
Veldslagen van Justinianus I
Iberische oorlog
530 - Slag bij Dara
530 - Slag bij Nisibis
531 - Slag bij Callinicum
Vandaalse oorlog
533 - Slag bij Ad decimum
533 - Slag bij Tricameron
Gotische Oorlog
537-538 Eerste Beleg van Rome
542 - Slag bij Faventia
546 - Tweede Beleg van Rome
549-550 - Derde Beleg van Rome
551 - Slag bij Sena Gallica
552 - Slag bij Taginae
552 - Slag van Mons Lactarius
554 - Slag bij Volturnus
Byzantijns-Arabische oorlogen
636 - Slag bij de Jarmuk
637 - Val van Jeruzalem
Byzantijns-Bulgaarse oorlogen
680 - Slag bij Ongal
708 - Eerste Slag bij Anchialus
759 - Slag van de Rishki Pas
763 - Tweede Slag bij Anchialus
774 - Slag bij Berzitia
792 - Slag bij Marcelae
809 - Beleg van Serdica
811 - Slag bij Pliska
813 - Eerste Slag bij Adrianopolis
813 - Slag bij Versinikia
896 - Slag bij Bulgarophygon
917 - Slag bij Anchialus
917 - Slag bij Katasyrtai
922 - Slag bij Pigae
986 - Slag bij de Poort van Trajanus
996 - Eerste Slag bij Salonica
996 - Slag bij Spercheios
1004 - Slag bij Skopje
1009 - Slag bij Kreta
1014 - Tweede Slag bij Salonica
1014 - Slag bij Kleidion
1014 - Slag bij Strumitsa
1015 - Slag bij Bitola
1040 - Derde Slag bij Salonica
1040 - Vierde Slag bij Salonica
1041 - Slag bij Ostrovo
1190 - Slag bij Tryavna
1194 - Slag bij Arcadiopolis
1196 - Slag bij Serres
1230 - Slag bij Klokotnitsa
1254 - Tweede Slag bij Adrianopolis
1279 - Slag bij Devnya
1304 - Slag bij Skafida
1332 - Slag bij Rusokastro
Byzantijns-Georgische oorlogen
Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen
1067 - Slag bij Caesarea
1071 - Slag bij Manzikert
1077 - Beleg van Nicea
1084 - Beleg van Antiochië
1099 - Beleg van Nicea
1116 - Slag bij Bolybotum
1176 - Slag bij Myriokephalon
Byzantijns-Ottomaanse oorlogen
1302 - Slag bij Bapheus
1303-1313 - Catalaanse Campagne
1326 - Beleg van Bursa
1329 - Slag bij Pelekanon
1331 - Beleg van Nicaea
1333-1337 - Beleg van Micomedia
1354 - Val van Gallipoli
1365 - Slag bij Adrianopel
1366 - Herovering van Gallipoli
1422 - Beleg van Constantinopel
1422-1430 - Beleg van Thessalonika
1453 - Beleg en val van Constantinopel

Zie ook
Lijst van Romeinse oorlogen
Lijst van oorlogen van het Ottomaanse Rijk
Lijst van oorlogen


text:
Nick Ross est un joueur de hockey sur gazon néo-zélandais évoluant au poste de milieu de terrain au Southern Alpiners et avec l'équipe nationale néo-zélandaise.

Biographie
Nick est né le 26 juillet 1990 à Dunedin.

Carrière
Il a été appelé en équipe nationale première en 2020 pour concourir aux Jeux olympiques d'été à Tokyo, au Japon.

Palmarès
  :  à la Coupe d'Océanie en 2015
  :  à la Coupe d'Océanie en 2017
  :  aux Jeux du Commonwealth en 2018
  :  à la Coupe d'Océanie en 2019

Références

Liens externes

Joueur néo-zélandais de hockey sur gazon
Naissance en juillet 1990
Naissance à Dunedin
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020


text:
Los pentastirinos (Pentastirini) son una tribu de insectos hemípteross del suborden Archaeorrhyncha. Tiene los siguientes géneros.

Géneros
Cordoliarus - Miclucha - Oliarus - Oteana - Ozoliarus - Pentastiridius - Prosops

Referencias

Enlaces externos

Cixiidae


text:
The Siemens-Schuckert D.IV was a late-World War I fighter aircraft from Siemens-Schuckert (SSW). It reached service too late and was produced in too few numbers to have any effect on the war effort.

Earlier designs
Siemens-Schuckert's first production fighter aircraft was the Siemens-Schuckert D.I, which was based closely on the French Nieuport 17. Apart from the use of the Siemens-Halske Sh.I, a geared rotary engine in which the crankshaft and the propeller rotated in opposite directions, the D.I was in fact a fairly close copy of the Nieuport. By the time production D.Is appeared in 1917 however, the design was no longer competitive and after 95 had been built, production was cancelled, with the type serving mainly as an advanced trainer.

Development work on the Siemens-Halske Sh.I culminated in the Siemens-Halske Sh.III, which developed . The new engine was fitted to a series of original prototype designs from the SSW works, the D.II, D.IIa and D.IIb. These featured a short, round section fuselage designed to fit a larger engine, leading to a rather stubby-looking aircraft which pilots later referred to as the flying beer barrel. Flight tests started in June 1917, and while the aircraft did not have a very high top speed, they showed outstanding rates of climb. The only serious concern was the extremely long landing gear needed to keep the huge 2-bladed prop clear of the ground.

D.III
Three more prototypes were ordered, one  D.IIe, with the original sized wings, and two D.IIc's, fitted with shorter and longer span wings. After completion in October 1917, the design proved promising and in December an order for twenty long-span D.IIc's was placed with a smaller 4-bladed propeller that allowed for shorter landing gear legs. Deliveries of these aircraft, now known as D.III, began in January and were followed by an additional order for thirty in February.

All fifty were delivered to front-line units in May, where they proved popular but after only 10 hours of service the engines started showing serious problems, overheating and seizing. Siemens blamed the problem on the Voltol-based oil that was used to replace scarce castor oil for lubricating the engine but the type was withdrawn from service and replaced by Fokker D.VIIs. When they were removed, Rudolf Berthold, commander of JG.II, noted that he wished "the Siemens fighter be made available again for front-line use as quickly as possible for, after elimination of the present faults, it is likely to become one of our most useful fighter aircraft".

A version of the Sh.III passed a 40-hour endurance test in June and the aircraft were cleared to return to service in July. In the meantime they had been upgraded with the addition of a new rudder, balanced ailerons and had the cowling cut-away for improved cooling. Some sources also claim that the original engines were replaced with the improved  Sh.IIIa engines. Another thirty new aircraft with these features were built and all eighty of the improved design entered service in home defense units where their climb rate made them excellent interceptors.

D.IV
The short-span D.IIc prototype had been further refined and with a narrower  chord upper and lower wing, using the Göttingen 180 airfoil. One wing was slightly longer than the other to counter the P-factor of its huge four-blade propeller. The port panels outboard of the struts were  in length, while those on the starboard side were  long. The performance improved noticeably in top speed and in climb rate over the D.III. An order for this model, now known as the D.IV, was placed in March 1918 and additional orders were placed as the qualities of the design became known. Aircraft started reaching operational units in August but of the 280 ordered only 123 were completed by the end of the war, about half of those reaching operational units.

Although the short landing gear and limited prop clearance led to tricky landing, the plane was otherwise easy to fly. It had a very short take-off run and at heights above  was faster and more manoeuvrable than the Mercedes-powered Fokker D.VII. Its most notable feature was its phenomenal rate of climb and extremely high service ceiling—it could reach  in under 14 minutes. In 36 minutes it could reach , about  higher than the ceiling of the Fokker. Production of the D.IV continued after the cease-fire, while one example escaped to Switzerland where it operated from 1918 to 1922, and another was acquired by the Lithuanians, however it never flew in their service. One examples was used by the Belgians, being marked with the race number 22. With the signing of the Treaty of Versailles aircraft production in Germany was outlawed and the aircraft division of SSW disappeared. Siemens-Halske later reorganized into Bramo.

D.V
In May/June 1918 a sesquiplane, two bay derivative, the D.V participated in the Adlershof trials. Three were built.

Operators

Belgian Air Force - operated 1 ex-Luftstreitkräfte D.IV from 1919 to 1921

Luftstreitkräfte
Kaiserliche Marine

Lithuanian Air Force - received 1 D.IV (No. 6177); however, it never flew in Lithuanian service.

Swiss Air Force - operated 1 ex-Luftstreitkräfte D.III from 1918 to 1922.

Specifications (D.IV)

References

Notes

Bibliography

 Gray, Peter, and Thetford, Owen. German Aircraft of the First World War. London:Putnam, 1962.
 Munson, Kenneth. Aircraft of World War I. London: Ian Allan, 1967. .

External links

 Contemporary technical description with photographs and drawings, translated from the German aviation journal Flugsport.

1910s German fighter aircraft
D.IV
Single-engined tractor aircraft
Biplanes
Aircraft first flown in 1918
Rotary-engined aircraft

ja:ジーメンス・シュッケルト D.III


text:
Marcel Courthiade (Montceau-les-Mines, 2 d'agost de 1953 - Tirana, 4 de març de 2021) va ser un lingüista i investigador occità.

Biografia
Courthiade va estudiar Medicina a la Universitat de Clermont-Ferrand, estudis que va abandonar per a dedicar-se a les llengües eslaves, especialment el serbocroat i el polonès. Després va estudiar a l'Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO) de París, on es va especialitzar en macedònic i albanès. Va titular la seva tesi doctoral «Phonologie des variétés dialectales de Rromani et diasystèmes graphiques de la langue Rromani», realitzada a l'École pratique des hautes études.

Durant els seus estudis, Courthiade va treballar per a diverses ONG relacionades amb l'educació dels gitanos d'Albània. Posteriorment, va treballar com a analista polític i intèrpret a l'ambaixada francesa a Albània durant quatre anys. L'any 1997 va ser professor de l'INALCO. El 2008, va ser participar en la pel·lícula Rromani Soul de Louis Mochet.

Obra publicada
 Romani fonetika thaj Lekhipa (1986)
 Xàca dùme, but godi (1980s)
 Gramatika e gjuhës Rrome (1989)
 Stuart Manns Wörterbuch des albanischen Romanes (1990)
 In the margin of Romani. Gypsy languages in contact (1991)
 Dialektologikano pućhipnasqo lil vaś-i klasifikàcia e rromane ćhibǎqe [dia]lektenqiri (1992)
 Śirpustik. amare ćhibǎqiri (1992)
 Lil e Efesianěnqe. Epistoli pros Efesioys (1993)
 Terre d'asile, terre d'exil. l'Europe tsigane (1993)
 De l'usage de l'abécédaire «Śirpustik amare ćhibǎqiri» (1994)
 Langues de Diaspora (1994)
 Phonologie des parlers rrom et diasysteme graphique de la langue rromani (1995)
 Structure dialectale de la langue rromani (1998)
 Les Rroms, Ashkalis et Gorans de Dardanie (Kosovo) (2000)
 Les Tziganes ou le destin sauvage des Roms de l'Est (2002)
 Appendix Two. Kannauʒ on the Ganges, cradle of the Rromani people (2004)
 Les Rroms dans les belles lettres européennes (2004)
 La Langue rromani, d'un millénaire à l'autre, Études Tsiganes (2005)
 Sagesse et humour du peuple rrom (2007)
 L'origine des Rroms. Cheminement d'une (re)découverte: Kannauj «berceau» du peuple rrom» (2007)
 La littérature des Rroms, Sintés et Kalés

Referències

Morts el 2021
Naixements del 1953
Persones de Saona i Loira
Lingüistes occitans
Morts a Tirana
Romaní


text:
Carriera

Club
Shahab Zahedi cresce calcisticamente nelle giovanili del . Nel 2017 lascia la Iran Pro League per trasferirsi all', con i quali vince la Coppa di Islanda 2017. Il 16 gennaio 2019 viene ingaggiato dal , ma a causa di una vicenda di doping il suo contratto viene rescisso il giorno seguente. Il 4 agosto 2019 esordisce con gli ucraini dell', realizzando il primo gol in occasione della partita di campionato vinta per 2-1 contro il .

Il 10 marzo, a seguito della Crisi russo-ucraina, utilizza la nuova regola FIFA che gli permette di accasarsi ad un'altra squadra sino al 30 giugno 2022, trasferendosi al ..

Nazionale
Nel gennaio del 2022 viene convocato per la prima volta dalla nazionale iraniana in vista delle partite di qualificazione al , senza tuttavia esordire.

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

ÍBV Vestmannæyja: 2017

Note

Collegamenti esterni


text:
Der Kanton Zenica-Doboj (, ) ist einer der zehn Kantone der Föderation Bosnien und Herzegowina und liegt im Zentrum Bosniens. Der Name leitet sich von den beiden Städten Zenica und Doboj ab, wobei die Stadt Doboj zur Republika Srpska gehört und nicht zum genannten Kanton. Der Kanton hat eine Fläche von 3.343,3 km². Der Verwaltungssitz ist Zenica.

Bevölkerung

Der Kanton Zenica-Doboj hat etwa 364.000 Einwohner (2013). Davon bezeichneten sich 82,2 % als Bosniaken, 12 % als Kroaten und 1,5 % als Serben. 4,3 % ordneten sich einer anderen oder keiner Volksgruppe zu. Er ist damit einer der fünf mehrheitlich bosniakischen Kantone der Föderation.

Gemeinden in Zenica-Doboj
Der Kanton Zenica-Doboj umfasst 12 Gemeinden (Einwohnerzahlen von 2013):
 Breza 14.168
 Doboj Jug 4.137
 Kakanj 37.441
 Maglaj 23.146
 Olovo 10.175
 Tešanj 43.063
 Usora 6.603
 Vareš 8.892
 Visoko 39.938
 Zavidovići 35.988
 Zenica 110.663
 Žepče 30.219

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz des Kantons

Einzelnachweise

ZenicaDoboj


text:
Karahüyük can refer to:

 Karahüyük, Acıpayam
 Karahüyük, Kalecik


text:
The Solar-Powered Aircraft Developments Solar One is a British mid-wing, experimental, manned solar-powered aircraft that was designed by David Williams and produced by Solar-Powered Aircraft Developments under the direction of Freddie To. On 13 June 1979 it became one of the first solar-powered aircraft to fly, after the unmanned AstroFlight Sunrise and the manned Mauro Solar Riser, and the first successful British solar-powered aircraft.

Design and development
Freddie To was a member of the Kremer prize committee who started his own project to produce a human-powered aircraft to compete for the prize. Its structure comprised a wooden frame covered with heat-shrunk Solarfilm model aircraft film. The wing was built in three sections, a centre section and two outer wing panels to simplify storage and transport. The wing spar is a laminated spruce girder box-spar design. The tail surfaces are quickly removable for storage. The resulting aircraft, at , proved too heavy for human-powered flight and so To converted it to solar power.

A nose-mounted pod powerplant was installed consisting of four  permanent magnet 36 V DC, 12 A Bosch electric motors, powered by a  Nickel-cadmium battery pack of 24 cells with a total capacity of 25 AH, connected in series to give a maximum (open-circuit) output voltage of approximately 29 V. The motors drive a  two-bladed propeller via a 3:1 bicycle-chain reduction gear. The propeller turns at a maximum of 1,100 rpm, decreasing with battery discharge. Power is controlled with a simple on/off switch.

To recharge the batteries, 750 solar cells of 3 inch diameter were installed at a cost of £6,000. At that time solar cells were very expensive. They were the most costly part of the aircraft and had to be limited in capacity to remain within the project budget of £16,000.

The output from the solar cells is not sufficient to sustain flight. Before flight they are used to charge the batteries. The batteries then provide power for takeoff and initial climb. The installed batteries provide for a climb of eight minutes plus a two-minute cruise allowance.

Operational history
The first flight attempt took place at Lasham Airfield, Hampshire, United Kingdom on 19 December 1978. The propeller pitch was incorrectly set and the attempt achieved only a short hop. At the hands of pilot Ken Stewart, a successful flight took place on 13 June 1979, covering just under . The aircraft lifted off at  and reached  and  in height. A second flight on the same day by Bill Maidment achieved a speed of . All flights were made on battery power that had been supplied on the ground from the installed solar cells.

A planned flight across the English Channel was abandoned when it was found that the aircraft did not meet its endurance targets.

Specifications (Solar One)

See also

References

1970s British experimental aircraft
Aircraft first flown in 1979
Solar-powered aircraft
Photovoltaics
Mid-wing aircraft
Single-engined tractor aircraft


text:
Un număr centrat hexagonal sau număr hex este un număr figurativ centrat care reprezintă un hexagon în plan cu un punct în centru și toate celelalte puncte care înconjoară centrul în straturi hexagonale succesive. Numărul centrat hexagonal pentru n este dat de formula

Primele 4 numere centrate triunghiulare se pot calcula și reprezenta astfel.
{|style="min-width: 325px;"|
! 1 !! !! 7 !! !! 19 !! !! 37
|-  style="text-align:center; color:red; vertical-align:middle;"
| +1 || || +6 || || +12 || || +18

|-  style="vertical-align:middle; text-align:center; line-height:1.1em;"
|
|
|
|
|
|
|
|}

Exprimând formula ca

rezultă că numărul centrat hexagonal pentru  este de 1 plus 6(n - 1) ori al -lea număr triunghiular.

Primele câteva numere centrate hexagonale sunt:
1, 7, 19, 37, 61, 91, 127, 169, 217, 271, 331, 397, 469, 547, 631, 721, 817, 919.

Numerele hexagonale nu trebuie confundate cu numerele centrate hexagonale. Pentru a se evita ambiguitatea, numerele hexagonale sunt uneori numite "numere hexagonale pe colț".

Note

Vezi și
 Număr centrat triunghiular
 Număr centrat pătratic
 Număr centrat pentagonal

 Număr centrat heptagonal
 Număr centrat octogonal
 Număr centrat nonagonal
 Număr centrat decagonal
 Număr centrat endecagonal
 Număr centrat dodecagonal
 Listă de numere

Numere figurative


text:
Jubial(llamada oficialmente Santiago de Xubial) es una parroquia del municipio de Mellid, en la provincia de La Coruña, Galicia, España.

Entidades de población
Entidades de población que forman parte de la parroquia:
 Alto (O Alto)
Alvite
A Madorra
 Atal
 Curtiñela (Cortiñela)
 Chancela (A Chancela)
 Eirexe
 Marín
 Parafita
 Quintal (O Quintal)
 Rata (A Rata)
 Rielo
 Tarrío (O Tarrío)

Despoblado
 As Covas

Demografía
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=600|nombre=Jubial|2000|108|2001|102|2002|100|2003|98|2004|97|2005|94|2006|90|2007|88|2008|87|2009|84|2010|79|2011|78|2012|74|2013|73|2014|73|2015|74|2016|71|2017|69|2018|67|notas=}}

Referencias

Enlaces externos

Parroquias de Mellid


text:
Thylacosmilidae — вимерла родина метатерійних хижаків, споріднених із сучасними сумчастими, що жили в Південній Америці між епохами міоцену та пліоцену. Як і інші південноамериканські ссавці-хижаки, що жили до Великого американського біотичного обміну, ці тварини належали до ряду Sparassodonta, який займав екологічну нішу багатьох евтерових ссавців ряду Carnivora з інших континентів. Найпомітнішою особливістю родини є подовжені, сплощені з боків ікла, що є чудовою еволюційною конвергенцією з іншими шаблезубими ссавцями, такими як Barbourofelis і Smilodon.

Опис
Це родина спарассодонтів є, мабуть, найвідомішим завдяки спеціалізації зубів і черепа, які зовні схожі на спеціалізацію шаблезубих котів, яких часто цитують як приклад конвергентної еволюції між плацентарними та метатеріальними ссавцями. Скам'янілості передніх кінцівок Thylacosmilus, єдині зареєстровані для цієї групи, вказують на те, що тварини не були швидкими бігунами, і, у свою чергу, були пристосовані до застосування сили, щоб підкорити свою здобич, допомагаючи своїм напівпротилежним великим пальцем. У нещодавньому дослідженні було запропоновано відсутність аналогії між тилакосмілідами та шаблезубими евтеріями, припускаючи, що замість того, щоб використовувати ікла для проколювання здобичі, їх використовували для відкриття трупів. Відсутність у них різців і корінних зубів, що руйнуються, свідчить про дієту, що базується на нутрощах, а зрошена кістка на верхніх щелепах свідчить про якусь велику структуру на основі м'яких тканин.

Примітки

Родини ссавців
Ссавці міоцену
Ссавці пліоцену


text:
Armadillo sennai är en kräftdjursart som beskrevs av Arcangeli 1927. Armadillo sennai ingår i släktet Armadillo och familjen Armadillidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gråsuggor och tånglöss
sennai


text:
Widescreen, letteralmente traducibile in italiano come schermo largo, è la locuzione che si usa, principalmente nel campo dell'home video, per indicare che un formato video occupa orizzontalmente tutto lo schermo. In particolare negli apparecchi televisivi in formato 16:9 il widescreen si ha quando l'immagine occupa tutto lo schermo e quindi possiede un rapporto d'aspetto 1,78:1.

Esempi di widescreen

Nei casi in cui le emittenti televisive per effettuare una trasmissione widescreen non inseriscano delle bande nere (matte) sopra e sotto l'immagine, si tratterà di trasmissione 16:9 nativa che può essere visualizzata correttamente in widescreen dagli schermi 16:9, mentre quelli 4:3 potranno riprodurre il formato inserendo le bande nere (formato letterbox) e diminuendo l'altezza della risoluzione visiva per mantenere la proporzione della lunghezza originale oppure tagliando l'immagine, senza effettuare zoom ma riducendo al formato in 4:3 e perdendo le informazioni visive delle zone periferiche laterali.

Nei casi in cui le emittenti televisive per effettuare una trasmissione widescreen inseriscano delle bande nere (matte) sopra e sotto l'immagine, il televisore 16:9 potrà ingrandire (zoom) l'immagine a schermo pieno, ma questa pur essendo visualizzata in widescreen, conterrà meno linee e punti di una trasmissione nativa, risultando di risoluzione visiva, per cui di qualità percettiva, inferiore; il televisore 4:3 potrà tagliare ed ingrandire (pan & scan) la parte centrale della schermata 16:9, permettendo di mantenere l'altezza di visualizzazione a schermo pieno eliminando le bande nere, a scapito delle zone laterali che verranno sacrificate, con un effetto finale che riduce sensibilmente l'area percettiva ed abbassa la risoluzione rispetto alla trasmissione nativa, peggiorando la qualità dell'immagine.

Voci correlate
 16:9
 Formato anamorfico
 Rapporto d'aspetto
 Formati cinematografici

Collegamenti esterni
  Aspect Ratios - Dal sito Widescreen.org

Tecnologia televisiva
Tecnica cinematografica


text:
Vallarsa (Cimbrian: Brandtal) is a comune (municipality) in Trentino in the northern Italian region Trentino-Alto Adige/Südtirol, located about  south of Trento. As of 31 December 2004, it had a population of 1,409 and an area of .

The municipality of Vallarsa contains many frazioni (subdivision), the townhall is the frazione of Raossi.

Vallarsa borders the following municipalities: Rovereto, Trambileno, Ala, Valli del Pasubio and Recoaro Terme.

Demographic evolution

References

External links
 Homepage of the city

Cities and towns in Trentino-Alto Adige/Südtirol


text:
Az egérfélék (Muridae) az emlősök (Mammalia) osztályába és a rágcsálók (Rodentia) rendjébe tartozó család.

A család fajai az egész világon elterjedtek. Még a Déli-sarkvidéken is megtalálhatók.

A rágcsálók legfajgazdagabb családja 817 fajjal.

Zambiában és Malawin az egérhús csemegének számít.

Jellemzőik
Az egérfélék kis termetűek, a legtöbb faj testhossza farok nélkül 10 cm körüli. A legkisebb faj az afrikai törpeegér (4,5–8 cm), a legnagyobb a Phloeomys cumingi (44–48 cm, 1,45-2,1 kg). Rendszerint karcsúak, a testüknél hosszabb farokkal, jól fejlett tapogatószőrökkel, de mindezek erősen változhatnak. Egyes fajok hosszú lábaikkal ugrálnak, míg mások széles talpukkal és fogófarkukkal inkább a mászáshoz idomultak. Megint más fajoknak nincs egyik adaptációja sem. Leggyakrabban barnák, de vannak köztük szürkék, feketék, és előfordulnak fehér foltok is.

Általában kiválóan hallanak és szagolnak. Sok faj, például az ugróegerek (Dipodidae) a sivatagi körülményekhez alkalmazkodtak, és csekély vízmennyiséggel hosszú ideig bírják. Állkapocsizmaik erősek. Fogképletük:

Gyakran szaporodnak, almaik általában nagyok. Vemhességi idejük többnyire 20-40 nap. A kölykök általában szőrtelenül és vakon születnek, habár vannak kivételek, például az Acomys.

Előfordulásuk

Az egérfélék majdnem minden helyen megtalálhatók a világon. Kivételt az óceáni szigetek és az Antarktisz jelentenek. Néhány fajt, mint a házi egeret és a házi patkányt az ember terjesztette el.

Az egérfélék sokféle biotópot elfoglalnak, a trópusi esőerdőktől a tundrákig. Bár a legtöbbjük szárazföldi, vannak félig vízi életmódú és fán élő fajok is.

Táplálkozásuk
Az egérfélék sokféle táplálkozási típust képviselnek a mindenevő generalistától, ami a csokit és a cipőtalpat is megeszi, a specialistákig, amik csak földigilisztával, gombával vagy vízi gerinctelenekkel táplálkozik. A legtöbb faj inkább növényeket és gerincteleneket eszik, gyakran tárolnak magvakat és más növényi anyagokat a szűkösebb időkre. A méhészetben több faj is problémás, mert amikor a méhek elülnek, akkor behatolnak a kaptárba, és fészket raknak ott. Szagukkal, rágcsálásukkal zavarják a méheket, rongálják a lépeket. Az enyhébb idő elérkeztével elhagyják a kaptárat, vagy a méhek agyonszurkálják. Hét mm-es ráccsal szoktak védekezni ellenük.

Állkapcsuk sciurognathous típusú, és diasztémájuk is van.  Nincs szemfoguk, és nincsenek előőrlőik sem. A legtöbb fajnak három őrlője van, és ezek természete fajonként változó.

Szaporodásuk
Egyes fajok társasak, mások magányosak. Megszokott, hogy a nőstények évente több almot szülnek. A melegebb területeken egész évben szaporodnak. Habár a legtöbb faj várható élettartama nem éri el a két évet, gyors szaporodási ciklusuk miatt képesek hamar elszaporodni, ha sok a táplálék, és ugyanilyen hamar visszaesni, ha az élelem elfogyott. Ez gyakran három-négyéves ciklusokban következik be.

Evolúciójuk
Az egérfélék evolúciója sok más kis termetű emlőshöz hasonlóan a leletek hiánya miatt kevéssé ismert. Valószínűleg hörcsögszerű emlősökből fejlődtek ki Ázsiában a miocén kezdetén. Csak ezután kezdtek el terjeszkedni a hűvösebb éghajlatú területek felé. A holocén alatt mindenütt gyakorivá váltak, ami az ember vándorlásaihoz köthető.

Rendszerezés
A családba az alábbi 5 alcsalád tartozik:

Deomyinae Thomas, 1888 - 44 faj
Versenyegérformák (Gerbillinae) Gray, 1825 - 103 faj
Leimacomyinae Musser & Carleton, 2005 - 1 faj
Egérformák (Murinae) Illiger, 1811 - 639 faj
Szélesfülűegér-formák (Otomyinae) Thomas, 1897 - 30 faj

Korábban a következő családok és alcsaládok fajait is az egérfélék családjába sorolták: pocokformák (Arvicolinae), hörcsögformák (Cricetinae), sörényespatkány-formák (Lophiomyinae), betűfogúformák (Sigmodontinae), hörcsögpatkányformák (Cricetomyinae), kúszóegérformák (Dendromurinae), madagaszkáriegér-formák (Nesomyinae), petromyscinae, mystromyinae, calomyscidae, tüskéspelefélék (Platacanthomyinae), földikutyaformák (Spalacinae), gyökérrágóformák (Tachyoryctinae) és zokorformák (Myospalacinae).

Az irodalomban

Az egérfélék szerepelnek az irodalomban, köztük népmesékben és tündérmesékben is. A Hamelni patkányfogó című mesében a patkányfogó magával csalja a patkányokat, de nem fizetik ki a bérét, így a gyerekeket is elviszi.  Bővebben lásd itt: A hamelni patkányfogó. Egerek szerepelnek  Beatrix Potter könyvecskéiben, többek között a ikövetkezőkben: The Tale of Two Bad Mice (1904), The Tale of Mrs Tittlemouse (1910), The Tale of Johnny Town-Mouse (1918), and The Tailor of Gloucester (1903).  Ezek közül a legutóbbit  J. R. R. Tolkien  írta, és talán a legközelebb áll a tündérmeséhez, a többi állatmese. Aesopus meséi között is van, amiben egerek szerepelnek, mint A macska és az egér, és A béka és az egér.  James Herbert regényében, a The Ratsben (1974), egy csapat óriáspatkány megeszik egy csavargót.

Jegyzetek

Források
Mammal Species of the World. Don E. Wilson & DeeAnn M. Reeder (szerkesztők). 2005. Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (3. kiadás)
Pocokformák
 ITIS szerinti rendszer besorolása
Örösi Pál Zoltán: Méhek között (1957).

Fordítás

Kapcsolódó szócikkek
Egérfogó

Emlőscsaládok


text:
Pseudagrion acaciae, the acacia sprite is a species of damselfly in the family Coenagrionidae. It is found in Angola, Botswana, the Democratic Republic of the Congo, Malawi, Mozambique, Namibia, South Africa, Tanzania, Zambia, and Zimbabwe. Its natural habitats are subtropical or tropical rivers and floodplains.

A medium-sized damselfly (length 32–38 mm; wingspan 37–48 mm).  The face is orange-red and it has greenish post-ocular spots. The front of the eyes are red-orange and the back of the eyes are green-blue. The synthorax is rusty red with black stripes above; the sides are light blue. The abdomen is lime green with black dorsal lines and black rings; segments eight and nine are bright pale blue with black markings at their ends.

References

External links

 Pseudagrion acaciae on African Dragonflies and Damselflies Online

Coenagrionidae
Insects of South Africa
Insects described in 1906
Taxonomy articles created by Polbot


text:
Les Brûlantes ou L'Amour dans les prisons de femmes (99 mujeres) est un film érotique hispano-italo-germano-britannique coécrit et réalisé par Jesús Franco, signé Jess Franco (à qui l'on doit notamment L'Horrible Docteur Orlof, avec Howard Vernon dans le rôle principal). Ce film date de 1969 et fut tourné en Espagne, dans des conditions très difficiles en raison de la censure franquiste de l'époque.

Synopsis
Plusieurs jeunes femmes sont incarcérées à El Castillo de la Muerte, une prison pour femmes au milieu de l'océan. Cette prison n'est pas tout à fait habituelle car elle est tenue par la directrice Thelma Diaz, une directrice sadique qui, avec le gouverneur de la région, le dénommé Santos, abusent sexuellement des prisonnières, particulièrement de l'une d'entre elles, le numéro 99, Marie. Mais un événement inattendu vient bouleverser la prison : l'État vient de nommer un nouveau ministre de la justice qui ouvre une enquête sur les décès suspects à la prison. Il décide d'envoyer sur place une jeune inspectrice, Leonie, chargée de lui faire un rapport ; celle-ci bouleverse la vie de la prison par sa gentillesse et son humanité envers les prisonnières dont Mary. Cette dernière a été jetée au cachot lorsqu'elle a voulu avertir les gardiens de la mort de l'une d'entre elles, Nathalie, décédée d'une péritonite à la suite de son mauvais traitement. Diaz et le gouverneur décident alors tendre un piège à Leonie... Pendant ce temps, Mary, libérée par Leonie, s'évade avec une autre captive, Rosalie, et l'amant de cette dernière. Mais ils sont aussitôt traqués dans la jungle hostile...

Fiche technique
 Titre original :
 Titre allemand :
 Titre anglais :
 Titre italien :
 Titre français : Les Brûlantes
 Titre français alternatif : L'Amour dans les prisons de femmes
 Réalisation : Jesús Franco
 Scénario : Jesús Franco, Peter Welbeck, Carlo Fadda et Milo G. Cuccia
 Production : Harry Alan Towers
 Musique : Bruno Nicolai
 Photographie : Manuel Merino et Javier Pérez Zofio
 Montage : Bruno Mattei et Stanley Frazen
 Décors : Santiago Ontañón
 Pays d'origine :  /  /  /  /
 Format : couleur - 1,66:1 - Mono - 35 mm
 Genre : érotique, film de prison pour femmes
 Durée :
 Dates de sortie :
  : , San Francisco
  :
  :
  :
  :
Film interdit aux moins de 16 ans

Distribution
 Herbert Lom : Gouverneur Santos
 Mercedes McCambridge : Thelma Diaz
 Maria Schell : Leonie Caroll
 Maria Rohm : Marie, #99
 Rosalba Neri : Zoe, #76
  : Helga, #97
 Luciana Paluzzi : Nathalie, #98
 Valentina Godoy : Rosalie, #81
 José Maria Blanco : le docteur
 Claudia Gravy : Carla

Autour du film

 Il existe de nombreuses versions de ce film, plus ou moins censurées selon le goût du jour. La version sans doute la plus récente sortie, dernièrement en DVD, s'intitule 99 Women, plaisirs interdits au pénitencier des femmes. Mais contrairement à ce que l'on pourrait croire, ce film n'est pas pornographique mais tout juste érotique. En revanche, une autre version s'intitulant Les Brûlantes (sortie en 1974) contient plusieurs scènes pornographiques totalement superflues, mais visiblement rajoutées au film pour le rendre plus commercial.

Différents titres
 Les Brûlantes (France, version X, 1974)
 Island of Despair (édition vidéo États-Unis)

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Film de prison pour femmes

Liens externes

 Bande-annonce

Film espagnol sorti en 1969
Film italien sorti en 1969
Film allemand sorti en 1969
Film britannique sorti en 1969
Film d'horreur espagnol
Film d'horreur italien
Film d'horreur allemand
Film d'horreur britannique
LGBT au cinéma en Espagne
LGBT au cinéma en Italie
LGBT au cinéma en Allemagne
LGBT au cinéma au Royaume-Uni
Lesbianisme au cinéma
Film réalisé par Jesús Franco
Film avec une musique composée par Bruno Nicolai
Film tourné en Espagne
Women in prison
Film produit par Harry Alan Towers


text:
René Redzepi est un chef cuisinier danois d'origine albanaise de Macédoine du Nord né le  à Copenhague.

Il est le chef du restaurant Noma considéré comme la meilleure table du monde d'après la revue britannique Restaurant. Ce titre de meilleure table du monde a été décerné à René Redzepi en 2010, 2011, 2012 et 2014 par le jury du "San Pellegrino World's 50 Best Restaurants", concours organisé par San Pellegrino, filiale du groupe Nestlé.

Redzepi, spécialiste des produits pour la cuisine moléculaire, est aussi renommé pour sa contribution dans le domaine de la cuisine dite « nouvelle cuisine nordique », une technique connue pour ses goûts distingués et ses méthodes inventives.

À quinze ans, il quitte ses études, et part suivre des cours dans une école de gastronomie avec un de ses amis.

Il a en outre été consacré en 2012 par le magazine Time comme étant l'une des personnes les plus influentes au monde. Le Guide Michelin a attribué deux étoiles au Noma.

Notes et références

Liens externes
https://www.youtube.com/watch?v=0AMx4zIJGqw

Naissance à Copenhague
Naissance en septembre 1977
Cuisinier danois


text:
La diocesi di Bridgeport (in latino: Dioecesis Bridgeportensis) è una sede della Chiesa cattolica negli Stati Uniti d'America suffraganea dell'arcidiocesi di Hartford appartenente alla regione ecclesiastica I (CT, MA, ME, NH, RI, VT). Nel 2020 contava 441.000 battezzati su 956.570 abitanti. È retta dal vescovo Frank Joseph Caggiano.

Territorio

La diocesi comprende la contea di Fairfield nel Connecticut, Stati Uniti d'America.

Sede vescovile è la città di Bridgeport, dove si trova la cattedrale di Sant'Agostino (Saint Augustine). A Stamford sorge la basilica minore di San Giovanni evangelista.

Il territorio si estende su 1.621 km² ed è suddiviso in 80 parrocchie.

Storia
La diocesi è stata eretta il 6 agosto 1953 con la bolla Qui urbis Hartfortiensis di papa Pio XII, ricavandone il territorio dalla diocesi di Hartford, che nel contempo è stata elevata ad arcidiocesi metropolitana.

Due vescovi di Bridgeport sono stati in seguito creati cardinali: Lawrence Joseph Shehan ed Edward Michael Egan.

Cronotassi dei vescovi
Si omettono i periodi di sede vacante non superiori ai 2 anni o non storicamente accertati.
 Lawrence Joseph Shehan † (25 agosto 1953 - 10 luglio 1961 nominato arcivescovo coadiutore di Baltimora)
 Walter William Curtis † (23 settembre 1961 - 28 giugno 1988 ritirato)
 Edward Michael Egan † (5 novembre 1988 - 11 maggio 2000 nominato arcivescovo di New York)
 William Edward Lori (23 gennaio 2001 - 20 marzo 2012 nominato arcivescovo di Baltimora)
 Frank Joseph Caggiano, dal 31 luglio 2013

Statistiche
La diocesi nel 2020 su una popolazione di 956.570 persone contava 441.000 battezzati, corrispondenti al 46,1% del totale.

|-
| 1959 || 275.581 || 617.800 || 44,6 || 309 || 177 || 132 || 891 ||  || 193 || 564 || 73
|-
| 1966 || 298.607 || 713.100 || 41,9 || 376 || 234 || 142 || 794 ||  || 233 || 949 || 87
|-
| 1970 || 322.188 || 797.700 || 40,4 || 511 || 356 || 155 || 630 ||  || 184 || 891 || 84
|-
| 1976 || 331.734 || 826.800 || 40,1 || 336 || 198 || 138 || 987 ||  || 162 || 754 || 84
|-
| 1980 || 340.441 || 837.000 || 40,7 || 334 || 224 || 110 || 1.019 || 19 || 110 || 694 || 86
|-
| 1990 || 354.020 || 826.000 || 42,9 || 333 || 238 || 95 || 1.063 || 50 || 100 || 710 || 90
|-
| 1999 || 360.918 || 833.315 || 43,3 || 329 || 259 || 70 || 1.097 || 83 ||  || 487 || 88
|-
| 2000 || 363.246 || 838.362 || 43,3 || 294 || 226 || 68 || 1.235 || 83 || 68 || 489 || 88
|-
| 2001 || 364.685 || 841.334 || 43,3 || 291 || 231 || 60 || 1.253 || 86 || 60 || 466 || 87
|-
| 2002 || 362.569 || 882.567 || 41,1 || 295 || 237 || 58 || 1.229 || 87 || 58 || 481 || 87
|-
| 2003 || 365.992 || 885.368 || 41,3 || 303 || 241 || 62 || 1.207 || 93 || 62 || 439 || 87
|-
| 2004 || 410.304 || 896.202 || 45,8 || 312 || 268 || 44 || 1.315 || 94 || 45 || 356 || 87
|-
| 2006 || 410.304 || 903.291 || 45,4 || 325 || 279 || 46 || 1.262 || 99 || 46 || 395 || 87
|-
| 2012 || 479.000 || 955.000 || 50,2 || 272 || 240 || 32 || 1.761 || 103 || 32 || 330 || 82
|-
| 2015 || 420.000 || 939.904 || 44,7 || 231 || 199 || 32 || 1.818 || 99 || 34 || 298 || 82
|-
| 2018 || 438.664 || 953.618 || 46,0 || 232 || 198 || 34 || 1.890 || 114 || 35 || 288 || 82
|-
| 2020 || 441.000 || 956.570 || 46,1 || 215 || 191 || 24 || 2.051 || 93 || 25 || 288 || 80
|}

Note

Bibliografia
 Bolla Qui urbis Hartfortiensis, AAS 45 (1953), p. 844

Altri progetti

Collegamenti esterni
Annuario pontificio del 2021 e precedenti, in
 Sito ufficiale della diocesi

Bridgeport
Bridgeport
Bridgeport


text:
Apleurotropis clariviridis är en stekelart som först beskrevs av Girault 1915.  Apleurotropis clariviridis ingår i släktet Apleurotropis och familjen finglanssteklar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Finglanssteklar
clariviridis


text:
The Revolutionary Communist Party () is a Marxist–Leninist–Maoist political party in Argentina.

The party is part of the Frente de Todos coalition that supported the presidential candidate Alberto Fernández during the 2019 Argentine general election.

History

Beginnings as PC(CNRR)
The party emerged from a split in the Communist Party of Argentina in 1967. On January 6, 1968 (the 50th anniversary of the founding of the Communist Party) the dissidents formed the Communist Party – National Revolutionary Recovery Committee (, abbreviated PC(CNRR)). The founders of PC(CNRR) came mainly from the Communist Youth Federation (FJC), although the group also included some Communist Party cadres. Leaders of PC(CNRR) included Jorge Rocha, Carlos Echagüe, Lucila Irene Edelman, Ricardo Helman, José Ratzer, Antonio Sofía and Otto C. Vargas (veteran leader of FJC and erstwhile secretary of La Plata Zone Committee of the Communist Party). PC(CNRR) published Nueva Hora. PC(CNRR) rejected the Communist Party line of building a broad democratic front, accusing the Communist Party of 'conciliation with imperialism' and 'class conciliation'. In contrast to the democratic front line of the old party, PC(CNRR) called for the building of a national liberation front. PC(CNRR) sought to work within the Communist Party, to gain followers amongst its ranks.

PC(CNRR) was active inside the Argentine University Federation (FUA). In late 1967 the Communist Party dissidents (that soon would form PC(CNRR)) set up the Textile Organizational and Struggle Command (COLT) as its front group amongst textile workers.

On January 10, 1969 the name PCR was adopted, marking a definite break with the old Communist Party.

Development towards Maoism
Initially PC(CNRR)/PCR had a 'guevarist' orientation. The party turned towards Maoism following a visit to China by a PCR delegation in 1972. The development of a Maoist identity of party led to a split, in which the adherents of immediate armed struggle were expelled from the party.

Involvement in automobile industry unions
PCR sought to organize workers in the automobile industry, by distribution of pamphlets at factory gates and sending some of its cadres to take up employment at factories. In the wake of the 1969 Cordobazo, the PCR identified the Perdiel plant as a priority for union organizing. Soon the PCR-dominated left opposition began gaining influence at the plant. On May 12, 1970 PCR activists took a group of French supervisors hostage at the Perdriel plant of IKA-Renault. This action was done in protest against the removal of leftist candidates in the local union election. The factory management caved in and reinstated the leftist candidates. The May 12, 1970 factory occupation marked the start of more militant industrial struggles in Argentina.

In late 1971, ahead of the 1972 Union of Automotor Transport Mechanics and Similar Trades (Smata) union election in Córdoba, PCR and other left groups (Communist Party, Communist Vanguard, Palabra Obrera, El Obrero, Peronismo de Base and non-affiliated leftists) launched the Trade Union Recovery Movement (MRS). On April 30, 1972 PCR won various leadership posts in the Union of Automotor Transport Mechanics and Similar Trades (Smata) union election in Córdoba. The MRS brown list defeated the Peronist green list. René Salamca, a Central Committee member of the party, was elected general secretary of SMATA-Córdoba, accompanied by Roque Romero as assistant secretary.

FRA and the 1975 crisis
Ahead of the March 1973 general election, the PCR formed the Fuerza Revolucionaria Antiacuerdista (FRA, "Revolutionary Anti-Accord Force") together with Communist Vanguard and independent left groups.

In 1975, the PCR called for support to Isabel Perón's government.

After the return of democracy (since 1983)
PCR set up the Party of Labour and of the People (PTP) as a separate entity to build a broader, legal base. PTP contested the 1987 legislative election.

In the 1989 general election PTP supported the candidature of Carlos Menem for president and his Frejupo alliance. Clelia Íscaro of PTP (i.e. PCR) stood as a parliamentary candidate for Frejupo.

PTP contested the 1993 legislative election.

Following the struggles after the events in Santiago del Estero in 1993, the PCR developed a line of electoral abstention (calling for blank vote) and call for insurrection.

The PCR today

Involvement in the Piquetero movement
Within the onset of the 1998–2002 Argentine great depression, the party assigned Juan Carlos Alderete to build a section for unemployed within the Corriente Clasista y Combativa (CCC, the PCR trade union front organization). Thus the CCC became the key element of the activity of PCR in the piquetero movement CCC formed a tactical alliance with the CTA-linked piquetero group FTV, and the FTV-CCC alliance emerged as the dominant bloc in the piquetero movement 2000–2003. The FTV-CCC bloc carried out several mass protests in the Buenos Aires urban area against the social and economic policies of the government. In 2003 the alliance between FTV and CCC broke apart over differences on how to relate to the Nestor Kirchner administration, as FTV favoured cooperation with the new government whilst CCC rejected it.

Rural movements
PCR maintains networks within agrarian movements such as Movimiento Mujeres en Lucha (MML), Juventud Agraria and Federación Agraria Argentina (FAA).

Outreach
PCR publishes Hoy as its main organ., and counts with a youth wing of the party called Revolutionary Communist Youth (Juventud Comunista Revolucionaria, JCR). JCR publishes the monthly La Chispa.

References

External links
 Revolutionary Communist Party of Argentina

Anti-revisionist organizations
Communist parties in Argentina
Far-left politics in Argentina
Maoist parties in Argentina
Political parties established in 1968
1968 establishments in Argentina
Maoism in South America


text:
Moghegno () è una frazione di 376 abitanti del comune svizzero di Maggia, nel Cantone Ticino (distretto di Vallemaggia).

Geografia fisica

Storia

Nel territorio di Moghegno è stata rinvenuta una necropoli romana risalente al I-III secolo d.C.. Nel Medioevo Moghegno formò una vicinanza con Aurigeno e Lodano, . Le attività principali erano la viticoltura, la campicoltura e l'allevamento. Come tutti i comuni circostanti Moghegno subì una forte emigrazione dapprima verso l'Italia e dal 1850 anche verso le Americhe. Tra il 1914 e il 1955 fu in funzione una centrale per la produzione di energia elettrica.

Già comune autonomo che si estendeva per 7,10 km², il 4 aprile 2004 è stato accorpato al comune di Maggia assieme agli altri comuni soppressi di Aurigeno, Coglio, Giumaglio, Lodano e Someo. La fusione è stata approvata da una votazione popolare il 22 settembre 2002 (127 favorevoli, 35 contrari) e ratificata dal Gran Consiglio l'8 ottobre 2003.

Simboli
Lo stemma dell'ex comune di Moghegno, in uso fino al 2004, è blasonato come segue: di rosso alla testa di becco d'argento. Il montone, il maschio della pecora, rappresentava forza, sfida e tenacia; il simbolo deriva, forse, dal soprannome degli abitanti del comune, detti baröi, datogli dagli aurigenesi, o dalla conformazione del villaggio dalle costruzioni delle case tutte ravvicinate.

Monumenti e luoghi d'interesse

Architetture religiose

 Chiesa parrocchiale della Beata Vergine Assunta, attestata dal 1579 e ricostruita nel XVII secolo;
 Oratorio di Santa Maria Annunziata, eretto nel 1850.

Architetture civili
 ;
 ;
 ;
 .

Siti archeologici
  tombe di epoca romana risalenti al I-III secolo d.C. .

Società

Evoluzione demografica
L'evoluzione demografica è riportata nella seguente tabella:

Infrastrutture e trasporti
Dal 1907 al 1965 il comune è stato servito dalla stazione di Aurigeno-Moghegno della ferrovia Locarno-Ponte Brolla-Bignasco.

Amministrazione
Ogni famiglia originaria del luogo fa parte del cosiddetto comune patriziale e ha la responsabilità della manutenzione di ogni bene ricadente all'interno dei confini della frazione.

Note

Bibliografia
 Gastone Cambin, Armoriale dei Comuni Ticinesi, 1953.
 Martino Signorelli, Storia della Val Maggia, 1972.
 Rivista informativa del Comune di Maggia: A Tu per Tu, No. 1-2.
 Virgilio Gilardoni, Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino, La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, 434.
 Guglielmo Buetti, Note Storiche Religiose delle Chiese e Parrocchie della Pieve di Locarno, (1902), e della Verzasca, Gambarogno, Valle Maggia e Ascona (1906), II edizione, Pedrazzini Edizioni, Locarno 1969.
 Bernhard Anderes, Guida d'Arte della Svizzera Italiana, Edizioni Trelingue, Porza-Lugano 1980, 177-178.
 AA.VV., La necropoli romana di Moghegno, 1995.
 Flavio Maggi, Patriziati e patrizi ticinesi, Pramo Edizioni, Viganello 1997.
 A. Tomasini, A. Poncini, Moghegno, 2004.
 Rivista Patriziale Ticinese, n. 264, marzo 2007, 18-20.
 AA.VV., Guida d'arte della Svizzera italiana, Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007, 243, 244, 246.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Frazioni di Maggia
Comuni del Canton Ticino soppressi
Località del Canton Ticino
Inventario degli insediamenti svizzeri da proteggere


text:
Solveig Anna Ericsson, gift Mattsson, född 24 januari 1932 i Stockholm, död 19 april 2016 i Stockholm, var en svensk friidrottare (höjdhopp och längdhopp) som tävlade för IFK Stockholm. Ericsson deltog i Olympiska spelen 1952 i Helsingfors där hon kom på 14:e plats. Innehavare av svenska rekordet i höjdhopp 1951 på 1.57 m. En av de första svenskar som hoppade med dykstil. Personliga rekordet i stående längd var 2.72.

Källor

Noter

Svenska höjdhoppare
Svenska mästare i höjdhopp
Svenska längdhoppare
Svenska mästare i längdhopp
Tävlande i friidrott vid olympiska sommarspelen 1952
Tävlande vid olympiska sommarspelen 1952 från Sverige
Födda 1932
Avlidna 2016
Kvinnor
Svenska idrottare under 1900-talet


text:
A kolozsvári tömegközlekedés több mint egy évszázados múltra tekint vissza. A mai villamos-, trolibusz- és autóbuszvonalak a különböző időszakok igényeinek függvényében alakultak ki. A város utcahálózata 662 km hosszú, ebből 443 km van korszerűen felszerelve. A tömegközlekedés 342 kilométernyi útvonalon zajlik, autóbuszok, trolibuszok és villamosok segítségével.

Története

A város lakosságának gyors növekedése, valamint a vasúti pályaudvar megnyitása miatt már a 19. század második felében megjelennek az első tömegközlekedési eszközök, melyek elsősorban a városszéli kerületekből szállították az utasokat a központ és pályaudvar felé. Ilyen közlekedési eszköz volt a keskeny nyomtávú lóvasút, melyet 1893-ban gőzmozdonnyal vontatott szerelvényre cseréltek. Ezt 1902 nyarán felszámolták, mivel sok balesetet okozott.

Kolozsvár tömegközlekedési problémái az első világháború után súlyosbodtak. Az első buszjárat 1922-ben indult a szamosfalvi határból, a Magyar utcán (ma 1989. december 21. sugárút) át, a Főteret érintve a vasútállomásig. 1926-ban már közel 50 autóbusz közlekedett a város ucáin. A második világháború előestéjén a városban kilenc autóbuszvonal üzemelt, melyek közül 3 időszakosan. A világháború utáni benzinhiány miatt az autóbuszokat metángázzal üzemeltették.

A városi tömegközlekedés új korszaka 1959-ben kezdődött, amikor bevezették a trolibuszvonalakat valamint lecserélték az autóbuszflottát. 1987-ben a város lakosságának robbanásszerű növekedése indokolttá tette az első villamosvonal megnyitását.

A városi tömegközlekedést az 1991. január 1-jén RATUC-ként alapított, 2014-től CTP részvénytársasággá alakult cég felügyeli, melynek 100%-os tulajdonosa a polgármesteri hivatal.

Vonalak

Autóbuszvonalak

Trolibuszvonalak

Villamosvonalak

Elővárosi buszjáratok

Bevásárlóközponti járatok

Fejlesztések

Villamos

Az Európai Unió finanszírozásával felújitják Kolozsvár villamosvonalait. Az első szakasz már elkészült, a második 2013 nyarára fog elkészülni. Ezzel párhuzamosan a polgármesteri hivatal 2012 márciusában aláírta a szerződést a lengyel PESA-val 12 villamos megrendelésére. Az első szerelvény 2012. júniusban állt forgalomba.

Egyéb fejlesztések
Szintén Európai Uniós pénzekből korszerűsítik a buszmegállókat a városban. A 122 korszerű megállóból 87 már meglévő megálló, ezeket felújítják.

2020-ban 41 Solaris elektromos busz, 50 Solaris Trollino 18 trolibusz és 24 Astra Imperio villamos állt forgalomba.

2020 novemberében régi-új trolibuszjáratok indultak:

2 :Monostori negyed (Ion Mester utca) - Nagyállomás  (nagyjából a régi 2-es, később 9-es trolibusz útvonala).

10: Munka Sugárút (ERS CUG)- Belváros- Györgyfalvi negyed - Mărăşti-negyed - Munka sugárút (ERS CUG) - körjárat

14: Monostori negyed (Islazului utca) - Mărăşti-negyed - Munka sugárút (ERS CUG)

Ezek mellett a 23-as vonalon újra trolibuszok közlekednek.

2022 végén elindult a metróvonal tervezése, amely Szászfenes és Kolozsvár keleti széle között közlekedne.

Galéria

Jegyzetek

Források
 A kolozsvári tömegközlekedési vállalat honlapja
 Térkép, menetrend

Tömegközlekedés
Románia városainak tömegközlekedése


text:
La 14ª edizione dei Dallas-Fort Worth Film Critics Association, annunciata il 17 dicembre 2008, ha premiato i migliori film usciti nel corso dell'anno.

Vincitori
A seguire vengono indicati i vincitori, in grassetto.

Miglior film

 The Millionaire (Slumdog Millionaire), regia di Danny Boyle
 Milk, regia di Gus Van Sant
 Il cavaliere oscuro (The Dark Knight), regia di Christopher Nolan
 Il curioso caso di Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button), regia di David Fincher
 The Wrestler, regia di Darren Aronofsky
 L'ospite inatteso (The Visitor), regia di Tom McCarthy
 Frost/Nixon - Il duello (Frost/Nixon), regia di Ron Howard
 Il dubbio (Doubt), regia di John Patrick Shanley
 WALL•E, regia di Andrew Stanton
 La felicità porta fortuna - Happy Go Lucky (Happy-Go-Lucky), regia di Mike Leigh

Miglior regista

 Danny Boyle - The Millionaire (Slumdog Millionaire)
 David Fincher - Il curioso caso di Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button)
 Christopher Nolan - Il cavaliere oscuro (The Dark Knight)
 Gus Van Sant - Milk
 Ron Howard - Frost/Nixon - Il duello (Frost/Nixon)

Miglior attore

 Sean Penn - Milk
 Mickey Rourke - The Wrestler
 Frank Langella - Frost/Nixon - Il duello (Frost/Nixon)
 Brad Pitt - Il curioso caso di Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button)
 Richard Jenkins - L'ospite inatteso (The Visitor)

Miglior attrice

 Anne Hathaway - Rachel sta per sposarsi (Rachel Getting Married)
 Meryl Streep - Il dubbio (Doubt)
 Sally Hawkins - La felicità porta fortuna - Happy Go Lucky (Happy-Go-Lucky)
 Kristin Scott Thomas - Ti amerò sempre (Il y a longtemps que je t'aime)
 Kate Winslet - Revolutionary Road

Miglior attore non protagonista

 Heath Ledger - Il cavaliere oscuro (The Dark Knight)
 Josh Brolin - Milk
 Eddie Marsan - La felicità porta fortuna - Happy Go Lucky (Happy-Go-Lucky)
 Philip Seymour Hoffman - Il dubbio (Doubt)
 Robert Downey Jr. - Tropic Thunder

Miglior attrice non protagonista

 Viola Davis - Il dubbio (Doubt)
 Penélope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
 Marisa Tomei - The Wrestler
 Taraji P. Henson - Il curioso caso di Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button)
 Rosemarie DeWitt - Rachel sta per sposarsi (Rachel Getting Married)

Miglior film straniero

 Non dirlo a nessuno (Ne le dis à personne), regia di Guillaume Canet
 Valzer con Bashir (ואלס עם באשיר), regia di Ari Folman
 Lasciami entrare (Låt den rätte komma in), regia di Tomas Alfredson
 Ti amerò sempre (Il y a longtemps que je t'aime), regia di Philippe Claudel
 Gomorra, regia di Matteo Garrone

Miglior documentario

 Man on Wire - Un uomo tra le Torri (Man on Wire), regia di James Marsh
 Valzer con Bashir (ואלס עם באשיר), regia di Ari Folman
 Young@Heart – Giovani dentro (Young@Heart), regia di Stephen Walker
 Standard Operating Procedure - La verità dell'orrore (Standard Operating Procedure), regia di Errol Morris
 Dear Zachary: A Letter to a Son About His Father, regia di Kurt Kuenne

Miglior film d'animazione

 WALL•E, regia di Andrew Stanton
 Kung Fu Panda, regia di Mark Osborne e John Stevenson

Miglior fotografia

 Wally Pfister - Il cavaliere oscuro (The Dark Knight)
 Claudio Miranda - Il curioso caso di Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button)

Miglior sceneggiatura

 Dustin Lance Black - Milk
 Simon Beaufoy - The Millionaire (Slumdog Millionaire)

Russell Smith Award

 Wendy and Lucy per il miglior film indipendente a basso budget

Note

Collegamenti esterni

Cinema nel 2008
Dallas-Fort Worth Film Critics Association Awards


text:
KRDH-LD, virtual and VHF digital channel 5, is a low-powered SonLife-affiliated television station licensed to Denver, Colorado, United States. The station is owned by HC2 Holdings.

History
The station's construction permit was issued on March 16, 2007 under the calls of K05MD-D. It is assigned the callsign of KRDH-LD.

Digital channels
The station's digital signal is multiplexed:

References

External links

Low-power television stations in the United States
Innovate Corp.
RDH-LD
Television channels and stations established in 2008
2008 establishments in Colorado


text:
Pectocarya platycarpa är en strävbladig växtart som först beskrevs av Philip Alexander Munz och Johnston, och fick sitt nu gällande namn av Philip Alexander Munz och I. M. Johnston. Pectocarya platycarpa ingår i släktet Pectocarya och familjen strävbladiga växter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Strävbladiga växter
platycarpa


text:
Bromance – singel szwedzkiego DJ-a i producenta muzycznego Tima Berga. Singel został wydany 24 października 2010 roku w Wielkiej Brytanii, osiągnął tam także 13. miejsce na UK Singles Chart.

Lista utworów
 Dutch Digital download
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:20
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Extended) – 8:08
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Radio Edit) – 3:13
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Extended Mix) – 5:26

 UK CD single
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:22
 "Seek Bromance" (Avicii's Arena Mix) – 8:18

 UK Digital download
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:23
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Extended) – 8:10
 "Bromance" (Bimbo Jones Remix) – 8:00
 "Bromance" (Chris Reece Pinkstar Remix) – 7:04
 "Bromance" (Avicii's Arena Mix) – 8:17
 "Bromance" (Avicii's Arena Radio Edit) – 3:54

 Danish Digital download
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:20
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Extended) – 8:08
 "Seek Bromance" (Bimbo Jones Remix) – 8:21
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Extended Mix) – 5:26
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Radio Edit) – 3:13
 "Seek Bromance" (Kato Remix) – 7:40

 German Digital download
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:21
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Extended) – 8:08
 "Seek Bromance" (Bimbo Jones Vocal Remix) – 8:21
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Radio Edit) – 3:13
 "Seek Bromance" (Samuele Sartini Extended Mix) – 5:26

 German CD single
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Edit) – 3:21
 "Seek Bromance" (Avicii's Vocal Extended) – 8:09

Słowa i produkcja
 Główny wokal - Amanda Wilson
 Producent - Tim Berg
 Słowa - Tim Berg
 Wytwórnia - Ministry of Sound

Notowania i certyfikaty

Certyfikaty

Historia wydania

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Okładka

Single wydane w roku 2010
Single Avicii


text:
Илья Анатольевич Язов (, Москва) — российский рок-музыкант, поэт, композитор, саунд-продюсер, основатель групп Оле Лукое Москва (OLM), «Токио».

В 1984 г., ещё в школе № 376 г. Москвы организовывает свою первую группу «Цветные сны» затем в 1987 г. группа меняет название на «Оле Лукойе» или «Оле Лукое», в дальнейшем Оле Лукое Москва или ОЛМ.

В 2001 году вместе с Ярославом Малым создал группу «Токио».

Продюсер проектов Подводные Диверсанты, Катапульта.

Биография
Родился 1 марта 1967 года в Москве.

Группа Оле Лукое Москва (ОLM)

1й и главный проект Ильи берущий своё начало в группе «Цветные сны» организованную Ильёй в 1984 г. но затем в 1987 г. название меняется на «Оле Лукойе» или «Оле Лукое», в дальнейшем Оле Лукое Москва или ОЛМ. Основали группу Арсен Крылов, Макс Богоявленский, Сергей Павленко и Илья Язов JazzOFF. Первое признание и приз «Оле Лукое» получили в 1984 г. на фестивале школьных ансамблей города и сразу были отмечены в прессе.

 В 1984 г. Ильёй Язовым основана группа «Цветные сны», с 1987 г. группа переименовывается в «Оле Лукойе» или «Оле Лукое».
 В 1991 г. композиция «Пепел» попадает сначала в хит-парад «М-радио», а затем на долгие годы попадает в постоянную ротацию.
 В 1992 г. оператор Влад Опельянц (Лето и другие фильмы) снимает клип на песню «Пепел».
 В 1992 г. группа успешно выступает на концерте в Цирке на Ленинских горах памяти Майка Науменко и принимает участие в будущем трибьюте.
 В 1993 г. издаётся на пластинке памяти Майка Науменко «Рок-н-ролл жив» с песней «Страх в твоих глазах».
 В 1993 г. в группу приходит бас гитарист Игорь Шумилов. В 1994 г. записывается альбом «КРЕДО». Теперь стиль группы, это драйвовый танцевальный пост-панк с плотным оригинальным саундом. Cвой стиль группа называет «Acid punk».
В 1995 г. Влад Опельянц (Art Pictures) снимает ролик на песню «Солнечный остров», клип попадает в ротацию на O2 ТВ и удостаивается множества наград.
 В 1994 г. спецприз фестиваля «Поколение 94».
 В 1995 г. группа меняет название на «OLM» или Оле Лукое Москва. Это вынужденное решение было вызвано неожиданным появлением группы с названием «Оле Лукойе» из Петербурга.
 В 1996 г. группа на время распалась. Илья Язов продолжает работу в группе «Токио» и пишет саундтрек к фильму «Одиссея 1989» (Умняк)" и другим.

 История с питерскими двойниками
Когда парни из ОЛМ узнали о существовании питерской команды с таким же названием это был шок. Были идеи даже переименовать группу несмотря на то, что ОЛМ занимали 8 позицию в хит параде радиостанции SNC(самой продвинутой станцией в то время). В итоге было принято решение убрать из названия «Й».

 Дискография Оле Лукое Москва

 1989 г. Пепел
 1990 г. EP «Унмадаянти»
 1992 г. альбом «Танцы железных дорог»
 1993 г. сингл «Страх в твоих глазах» памяти Майка Науменко.
 1993 г. Dance Meditation
 1995 г. Кредо
 1997 г. Сюр-Приз
 1998 г. Подводные Диверсанты
 2013 г. Сингл «Lascia ch'io pianga» I.R.M.A., OLM
 2018 г. Синглы «Королева Клерков», «Белка» («Союз»)
 2021 г. Другое солнце

 Видео группы Оле Лукое Москва (ОLM

 Оле Лукое Москва (ОLM) — Солнечный остров — 4k — официальное музыкальное видео — Режиссёр и оператор Опельянц, Владислав Юрьевич,  Александр Малков (продюсер).
 OLM (Оле Лукое Москва) — саундчек перед концертом в клубе «Не Бей Копытом». Состав: Илья Язов (Илья Язов (вокал, синтезаторы, грувбокс), Сергей Зимаков (гитара), Максим Богоявленский (гитара), Игорь Шумилов (басс-гитара), Ник Артамонов (звукорежиссёр), Александр Малков (продюсер). Съёмки в клубе «Не бей копытом». Нарезка из песен входящих в альбом «Кредо» 1995

Другие проекты участников Оле Лукое Москва (ОLM)
 «Подводные диверсанты»
Проект «Подводные диверсанты» 1996—98 г. стал логическим продолжением группы Оле Лукое и записывает несколько электронных альбомов, в том числе с Максом Фофаном и Станиславом Пшеничниковым (EDF, Мишень).

 Проект Катапульта 1998 г.
Люда Ракета — вокал; Илья Язов — электроника; Макс Богоявленский — гитара; Макс Хоруженко (Фофан) — барабаны.

Группа «Токио»
Группа Тokio организована в 2002 году Ильёй Язовым так же придумавшим название для коллектива, Ярославом Малым и Демьяном Курченко. Затем к коллективу присоединился гитарист группы "Оле Лукое Москва (OLM) Максим Богоявленский.

Илья является соавтором всех песен в альбоме «Токио»,Альбом группы «Токио» «Пульс 200» был написан Ильёй Язовым и Ярославом Малым в течение 2-х недель на море под Анапой когда Илья гостил с Ярославом у его родителей.

Несколько песен «Небесный океан», «Принцесса» и «Ангел» не вошли в альбом, так как Илья не смог договориться с Ярославом из за финансовых проблем.

 Дискография «Токио»

 Токио
 Пульс 200

 Видео группы Токио с Ильёй Язовым

 ТОКИО-«Сердце»

Работа в кино
С Ильёй Хотиненко Илья Язов познакомился когда работал над фильмом Александра Шейна «Смеситель», где их познакомил Сергей Члиянц (продюсер фильмов Смеситель и Одиссея 1989), в результате они создали целую серию фильмов и сериалов.

Фильмография

 2002 — Смеситель
 2002 — Одиссея 1989
 2005 — Зови меня Джинн
 2008 — Калейдоскоп
 2009 — Ясновидящая
 2011 — Важняк
 2014 — Поиски улик (сериал 2014)
 2015 — Капкан для звезды (мини-сериал)

Социальные сети и музыкальные платформы
 Канал Ilia Jazzoff
 Канал OLM Оле Лукое Москва

Ссылки
 Илья Язов композитор фильмография
 Саундтрек к фильму «Одиссея 1989(Умняк)»
 Слушать OLM (Илья Jazzof и Оле Лукое Москва)
 Илья Язов композитор
 Илья Язов композитор
 TOKIO
 статья в Комсомольской Правде "Вот такое Оле Лукойе
 Статья «Группа "Tokio" вызвала "Puls 200" у журналистов» на сайте Newsmusic.ru

Примечания

Рок-музыканты России
Рок-музыканты СССР


text:
Main Beach steht für:

 Main Beach (East Hampton), Strand im Bundesstaat New York, Vereinigte Staaten
 Main Beach (Kalifornien), Strand in Laguna Beach (Kalifornien), Vereinigte Staaten
 Main Beach (Queensland), Vorort von Gold Coast, Queensland, Australien


text:
Revolving Art Incubator (RAI) is a contemporary / alternative art space in Lagos, Nigeria. It is situated in Silverbird Galleria on Victoria Island, Lagos.

History
Revolving Art Incubator (RAI)  was founded in 2016 by contemporary Nigerian Photographer and Artist Jumoke Sanwo, as an alternative art space for multi-creative engagement and contemporary art discourse.

Artists
RAI has featured a number of Nigerian-based international artists including Aderemi Adegbite, Babatunde Ogunlade, Akinwande, Chris Ogunlowo, and other emerging contemporary artists.

Exhibitions and shows
RAI has staged exhibitions with artists working across diverse media. These include:

 Visual Representations: Past and Present
 Artist-At-Work
 Artist Talk
 Salvage Art Therapy Exhibition.
 Power Show II: The God-fathers Are Not to Blame by Ayo Akinwande
 Art + Virtual Reality
 RAI book-drive
 Animate Old Lagos project
 Black Wall Experiment

Revolving Art Incubator also holds outSPOKEN, a fortnightly oral diary of contemporary times through poetry, spoken word, and music.

References

External links
 Revolving Art Incubator

Victoria Island, Lagos
Cultural venues in Lagos
Arts in Lagos


text:
La France er en by med godt 26.500 indbyggere i et kommunefrit område i Anderson County, South Carolina i USA. La Frances postkontor blev grundlagt den 12. april 1872.

Geografi
La France ligger 232 moh. ved U.S. Route 76 og South Carolina Highway 28 16 km. nordvest for byen Anderson.

Byer i South Carolina


text:
L'Ajuntament de Gimenells i el Pla de la Font és una casa consistorial de Gimenells i el Pla de la Font (Segrià) inclosa a l'Inventari del Patrimoni Arquitectònic de Catalunya.

Descripció
Edifici fet d'obra arrebossada, de planta baixa i dos pisos, de composició senzilla, i estilísticament es pot definir com a expressió popular d'arquitectura. És un fet interessant que la porxada dona sobre la plaça pública del poble, ajudant a conformar-la.

Història
Realització de postguerra feta pel IRYDA.

Referències

Cases consistorials del Segrià
Edificis de Gimenells i el Pla de la Font
Patrimoni monumental de Gimenells i el Pla de la Font


text:
Pseudostigmatidae – wyróżniana dawniej rodzina dużych ważek równoskrzydłych (Zygoptera) występujących w krainie neotropikalnej oraz we wschodniej Afryce (jeden gatunek). Obejmowała największe ze wszystkich ważek równoskrzydłych – około 20 gatunków zgrupowanych w rodzajach:
 Anomisma
 Coryphagrion
 Mecistogaster
 Megaloprepus
 Microstigma
 Pseudostigma
W nowszych ujęciach systematycznych, w oparciu o badania Dijkstra et al. 2014, rodzaje te zostały włączone do rodziny Coenagrionidae.

Rodzajem typowym rodziny był Pseudostigma.

Charakteryzują się dużymi rozmiarami (do 13 cm długości ciała i 19 cm rozpiętości skrzydeł), długim odwłokiem, zredukowaną pterostygmą (pseudopterostygma) i węzełkiem położonym blisko podstawy skrzydła. Imagines żywią się pająkami budującymi sieci łowne (pajęczyny) lub ich ofiarami.

Afrykański gatunek Coryphagrion grandis z monotypowego rodzaju Coryphagrion był przez długi czas zaliczany do rodziny Megapodagrionidae. Ze względu na duże morfologiczne i ekologiczne podobieństwa do Pseudostigmatidae przypuszczano, że może być blisko spokrewniony z ważkami Nowego Świata. Przypuszczenie to zostało potwierdzone badaniami genetycznymi z 2006 roku. Bliskie pokrewieństwo ważki afrykańskiej z amerykańskimi sugeruje, że ich linie ewolucyjne rozdzieliły się przed rozpadem Gondwany, co najmniej 100 mln lat temu.

Przypisy

Ważki
Taksony nieścisłe i przestarzałe – stawonogi


text:
The members of the 22nd Manitoba Legislature of Manitoba were elected in the Manitoba general election held in October 1945. The legislature sat from February 19, 1946, to September 29, 1949.

A coalition government of the Liberal-Progressive Party, the Progressive Conservative Party and the Social Credit League held a majority of seats in the assembly. Stuart Garson served as Premier until 1948, when he entered federal politics. Douglas Lloyd Campbell succeeded Garson as Premier.

Seymour Farmer of the Co-operative Commonwealth Federation was Leader of the Opposition. Farmer resigned as party leader in 1947 and was replaced by Edwin Hansford.

In 1948, the Labour Relations Act was passed. It was intended to protect both employers and employees, and established the Manitoba Labour Board to deal with labour disputes.

Robert Hawkins served as speaker for the assembly.

There were four sessions of the 22nd Legislature:

Roland Fairbairn McWilliams was Lieutenant Governor of Manitoba.

Members of the Assembly
The following members were elected to the assembly in 1945:

Notes:

By-elections
By-elections were held to replace members for various reasons:

Notes:

References

Terms of the Manitoba Legislature
1946 establishments in Manitoba
1949 disestablishments in Manitoba