text:
La Dallas-Fort Worth Film Critics Association è un'associazione composta da vari critici cinematografici di radio, TV e web con sede nella Dallas-Fort Worth Metroplex, Stati Uniti, che annualmente, in dicembre, premia il mondo del cinema con i Dallas–Fort Worth Film Critics Association Awards.

L'organizzazione ha iniziato a presentare i suoi premi annuali nel 1993.

Categorie del premio attuali
 Miglior film
 Migliori 10 film dell'anno
 Miglior regista
 Miglior attore
 Miglior attrice
 Miglior attore non protagonista
 Miglior attrice non protagonista
 Miglior fotografia
 Miglior documentario
 Miglior film straniero
 Miglior film d'animazione
 Miglior sceneggiatura
 Miglior colonna sonora
 Miglior film del decennio (ogni 10 anni)

Premi onorari
 Premio Russel Smith per il miglior film indipendente a basso budget

Note

Collegamenti esterni

Associazioni di critici cinematografici
Dallas-Fort Worth Film Critics Association Awards


text:
Die evangelisch-lutherische denkmalgeschützte Kapelle St. Marien steht in Kolborn, einem Ortsteil der Stadt Lüchow (Wendland) im Landkreis Lüchow-Dannenberg von Niedersachsen. Die Kapellengemeinde gehört zum Kirchenkreis Lüchow-Dannenberg im Sprengel Lüneburg der Evangelisch-lutherischen Landeskirche Hannovers.

Beschreibung
Die kleine rechteckige Saalkirche aus Holzfachwerk, das mit weiß gestrichenen Backsteinen ausgefacht ist, wurde laut Inschrift im Wappen über der Eingangstür 1616 erbaut. Im Westen ragt das Satteldach über das Kirchenschiff hinaus. Nördlich der Kapelle steht ein freistehender Glockenstuhl, in dem eine Kirchenglocke hängt.

Im Schrein des geschnitzten Altars aus der Mitte des 15. Jahrhunderts sind ein Marienbildnis und vier Heilige dargestellt, je vier auch auf den Flügeln. Eine Anna selbdritt stammt aus dem 15., die Kanzel aus dem 16. und das schlichte Taufbecken aus dem 17. Jahrhundert. Ein Grabstein mit der lebensgroßen Darstellung der Bauherrin Sophie Grote befindet sich in einer Wandnische. Der Grabstein der Familie von Knesebeck mit der Darstellung der Verstorbenen in Blendarkade stammt vom Ende des 16. Jahrhunderts. Die Patronatsloge der Familie Grote, verziert mit ihrem Wappen, wurde in der 2. Hälfte des 17. Jahrhunderts eingebaut.

Literatur
 Dehio Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Band Bremen/Niedersachsen. 1992, ISBN 3-422-03022-0, S. 813.

Weblinks
 Informationen zur Kapelle auf der Website der St.-Johannis-Gemeinde Lüchow (Wendland)
Kapelle Kolborn im Denkmalatlas Niedersachsen

Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Kolborn (Lüchow)
Bauwerk in Lüchow (Wendland)
Erbaut in den 1610er Jahren

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Bangladesh deltog i de olympiska sommarspelen 1984 men ingen av landets deltagare erövrade någon medalj.

Friidrott

Referenser

1984 i Bangladesh
Nationer i olympiska sommarspelen 1984
1984


text:
Leon Weissberg (ur. 18 stycznia 1895 w Przeworsku, zm. 11 marca 1943 w Sobiborze) – polski malarz aktywny we Francji w pierwszej szkole paryskiej.

Życiorys
Ojciec Leona Weissberga, Süssman Weissberg, był osobistością miasta Przeworska w Galicji, jako żydowski prawnik darzony szacunkiem i zastępca burmistrza. Był moralistą bardzo religijnym, sprzeciwiał się malarskiemu powołaniu jedynego syna i chciał, żeby został prawnikiem.

Leon Weissberg rozpoczął studia w wieku 8 lat jako pensjonariusz w liceum klasycznym w Wiedniu, gdzie zauważono jego talent do rysunku, muzyki i literatury; uczęszczał na lekcje gry na skrzypcach w Konserwatorium Wiedeńskim. Bardzo wcześnie okazywał zapał do malowania. W Przeworsku okres wakacji spędzał w rytmie zajęć ojca (w urzędzie miejskim, w gabinecie radcy prawnego i w jego drobnych przedsiębiorstwach – fabryce wody gazowanej i drukarni), wycieczkach do okolicznej fermy należącej do rodziny i wieczorach spędzonych z babcią Liebe Weissberg, kobietą wykształconą, która wspierała jego talent i darowała mu książki.

W wieku 17 lat, mimo ojcowskiego sprzeciwu, Leon Weissberg zdecydował, aby zostać malarzem. W dniu matury opuścił liceum i zdawał na Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu. Został przyjęty i w oczekiwaniu na początek roku uczęszczał na lekcje Kokoschki w Szkole Sztuk Stosowanych. Jego ojciec przestał wówczas łożyć na jego utrzymanie, ale bezskutecznie.

W 1911 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych, gdzie spędził trzy lata. Nie mając środków do życia w Wiedniu, doznał nędzy i samotności. Mimo tego nigdy nie zmienił decyzji ani nie zwątpił w swe powołanie, grając w kabarecie wiedeńskie melodie na skrzypcach, dając lekcje niemieckiego, wykonując drobne papierkowe roboty, a nawet nosząc nocą worki z kamieniami na placu odbudowy Opery Wiedeńskiej zniszczonej przez pożar.

Podczas pierwszej wojny światowej Weissberg służył w wojsku austriackim jako posłaniec generała. W listopadzie 1918, gdy nastał pokój, ojciec gorąco przyjął syna, wybaczając mu jego nieposłuszeństwo, jednak wciąż mając w planach wysłanie go na studia prawnicze do Berlina. Chciał także go ożenić z córką jednego ze swoich przyjaciół. Leon Weissberg najpierw to zaakceptował, ale gdy tylko dotarł do Berlina, mając dwa czeki od obu ojców na małżeńskie mieszkanie, zdał sobie sprawę ze swojego błędu, odesłał czek domniemanemu teściowi, zaś dzięki temu od ojca kupił płótna i farby. Tym razem ojciec mu nie wybaczył.

Na wielkim rozdrożu artystycznym i intelektualnym, jakim był wtedy Berlin, Weissberg spotkał młodych artystów, odkrywając ekspresjonistów niemieckich, Blaue Reiter, suprematystów i postkubistów, a także zawiązał wiele przyjaźni. Poznał pisarzy, filmowców (Lubitsch), aktorów (Marlene Dietrich), żeby zarobić trochę pieniędzy pracował jako figurant. Napisał też sztukę teatralną, "Pokój i wojna", która cieszyła się pewnym sukcesem i chciał nawet nakręcić film. Sztuka została przetłumaczona na francuski w Paryżu w 1936 roku, ale rękopisy zginęły podczas drugiej wojny światowej.

Przez dwa lata doskonalił swoją edukację artystyczną na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Malował i sprzedał kilka obrazów: portrety na zamówienie, kwiaty, martwe natury. Tylko cztery z nich są nam znane. Zwiedził Pinakotekę z jej kolekcją malarzy francuskich, galerię Drezdeńską z niemieckim malarstwem. W 1922 roku, po zakończeniu studiów, wybrał się w rytualną podróż inicjacyjną: udał się piechotą do Włoch przez Tyrol aby odkrywać arcydzieła sztuki. W Wenecji został zaproszony na jacht, zwiedził Florencję i Rzym i wrócił przez Holandię, gdzie zakochał się w dziełach Rembrandta.

Jesienią 1923 Weissberg przyjechał do Paryża, gdzie spotkał się z Zygmuntem Menkesem, z którym przyjaźnił się do końca życia. Od razu się zakochał w Paryżu, z jego szalonych lat powojennych, w jego gościnnych mieszkańcach i przede wszystkim w Montparnassie. Weissberg jednak był przede wszystkim skupiony na swoim malarstwie.

W swoim pokoju służącym jako pracownia malował w samotności martwe natury, ulice Paryża, piękną Marię i portrety swoich przyjaciół. W wolnych chwilach grał na skrzypcach, lub zwiedzał muzea takie jak muzeum Luksemburskie, gdzie były wystawiane wówczas obrazy Van Gogha, Renoira i Impresjonistów. Spędzał czas przy fontannie Medicis, gdzie później spacerował z córką Lydie. Był szczupłym i smukłym blondynem o wysokim czole i delikatnych rysach twarzy. Szybko stał się osobistością Montparnasse'u wraz z takimi malarzami jak Dobrinsky, Epstein, Foujita, Kikoin, Kisling, Kramsztyk, Mane-Katz, Mendrzycki, Menkes o którym była mowa, Pascin, Soutine, Sterling, rzeźbiarzami Indenbaum, Kogan i Chana Orlow, pisarzem Ojzerem Warszawskim i nowymi celebrytami jak Picasso, Matisse, Chagall i Eugeniusz Żak.

W 1925 Weissberg wystawił swoje martwe natury na Salon d'Automne, a potem w grudniu ważny zbiór dzieł w galerii Śliwinskiego Le Sacre du Printemps na Montparnassie w łonie Grupy Czterech, którą tworzył wraz z Menkesem, Aberdamem i Weingartem. Tego samego roku spotkał Marie Ber, z którą zawarł ślub w 1927 w Paryżu i z którą miał córkę Lydię, urodzoną w Przeworsku.

Na Montparnassie profesor Kiwelowicz, założyciel i dyrektor wydawnictwa sztuki Triangle nabył od Weissberga kilka obrazów i rysunków. Amerykański kolekcjoner kupił od niego całoroczną produkcję. Brat Marii, Charles Ber, który był lekarzem zamówił u niego w 1925 portrety swojej matki i dzieci zaś pod koniec 1928, podpisał z nim jednoroczny kontrakt i kupił bogatą kolekcję od malarza.

Weissberg wystawił "Żydowską młodą pannę" (1926), która odniosła duży sukces na Salon d'Automne, a potem w 1929 roku w galerii Bonaparte Chila Aronsona, a także kilka obrazów w galeriach lewego brzegu Paryża. Tego samego roku namalował portret Leopolda Zborowskiego, polskiego poety, który stał się przyjacielem Modiglianiego i wielkim marszandem sztuki szkoły paryskiej, który kupił dziesięć obrazów Weissberga.

Leon Weissberg był wspierany przez Leopolda Zborowskiego i galerię Żak stworzoną w 1928 przez Jadwigę Żak, żonę malarza Eugeniusza Żaka zmarłego w 1926. Reprezentantem galerii był Wladimir Raykis, który został jej dyrektorem po śmierci deportowanej Jadwigi Żak.

Weissberg cieszył się coraz większą popularnością aż do początku lat 30., gdy zapanował kryzys i bezrobocie. Żeby utrzymać rodzinę, Weissberg musiał wyładowywać ciężarówki. Wtedy właśnie żona Weissberga zakochała się w pisarzu Ojzerze Warszawskim. Małżonkowie się rozstali, a Marie poślubiła Warszawskiego w Rodez w 1942.

W 1933 Weissberg wyjechał do miasteczka Saint-Paul-de-Vence, miejsca uczęszczanego przez znane postacie i wielu artystów, gdzie dzięki Maurycemu Mędrzyckiemu został zaproszony przez Paula Roux, karczmarza la Colombe d'Or, któremu płacił obrazami.

W La Colombe d'Or zaprzyjaźnił się z Michelem Fontaine, późniejszym dyplomatą, któremu podarował takie obrazy jak "Niebieska Oliwka" i "Koronowana Głowa", ten ostatni kupił od niego także "Widok z Saint-Paul-de-Vence".

W 1935 roku, po powrocie do Paryża, Weissberg zamieszkał z córką Lydie w byłej pracowni Henriego Rousseau w XIV dzielnicy, który mu pozostawił Menkes, a która po wojnie została zajęta przez malarza Wiktora Braunera. Była to mroczna epoka, naznaczona antysemickimi prześladowaniami w nazistowskich Niemczech. Chil Aronson opowiedział w swojej książce Bilder und Geshtaltn fun Montparnasse (Obrazy i postacie Montparnasse'u, 1963) jak Leon Weissberg podjął inicjatywę stworzenia pierwszego Stowarzyszenia Żydowskich Artystów w Paryżu na marginesie Międzynarodowej Wystawy w 1937 i Międzynarodowego Kongresu Kultury Żydowskiej z poparciem amerykańskich delegatów.

Gdy 1 września 1939 wybuchła II wojna światowa, Weissberg zgłosił się jako ochotnik do polskiego wojska, ale nie został przyjęty z powodu limitu wiekowego. W czerwcu 1940 miał miejsce exodus, niemieckie wojska były tuż koło Paryża. Weissberg opuścił swoją pracownię i pojechał pociągiem na południe Francji. Zajęło mu 10 dni, żeby przemierzyć 700 km do Rodezu, gdzie została ewakuowana jego córka, po tym jak niemieckie lotnictwo wojskowe zaatakowało jego pociąg. W lipcu 1940 prefektura Aveyron w Rodez zmusiła artystę do zamieszkania w wiosce Saint-Martin. Podczas trudnej zimy 1940–1941 nabawił się zapalenia opłucnej i musiał przebywać kilka miesięcy w szpitalu. Cudem wyzdrowiał i otrzymał przepustkę na osiem dni do Marsylii, gdzie odwiedził swojego przyjaciela Wladimira Raykisa z galerii Żak, przebywającego tam jako uciekinier. Obrazy Weissberga zostały sprzedane w Benjamin Gallery w Chicago, ponieważ ich wystawianie i sprzedaż były zabronione we Francji przez reżym Vichy.

Latem 1941 roku, na wciąż dziewiczych terenach Entraygues, gdzie podczas wojny nie było wojska niemieckiego, Weissberg zamieszkał w hotelu Andrieu nad rzeką Truyère, gdzie mógł malować bezpiecznie. Jednak, 18 lutego 1943 w wieku 48 lat został aresztowany na rozkaz prefektury w Rodez. Weissberg uzyskał pozwolenie, żeby pożegnać córkę przed wyjazdem na dworcu w Rodez.

Został deportowany z Drancy przez konwój 51 i zamordowany 11 marca 1943 w obozie koncentracyjnym Lublin-Majdanek. Według osoby, która przeżyła, pewna ilość spośród deportowanych została przetransferowana tamtego dnia do sąsiedniego obozu koncentracyjnego w Sobiborze. Nazwisko Leona Weissberga znajduje się w Muzeum Pamięci Shoah w Paryżu, można je także znaleźć w Entraygues-sur-Truyère na pomniku ku czci zmarłych i na pamiątkowej tablicy na fasadzie hotelu Podróżników Andrieu, gdzie mieszkał blisko dwa lata przed aresztowaniem. Leon Weissberg zostawił na ścianach swojego pokoju hotelowego kilka małych obrazków namalowanych na tekturze i naklejonych na sklejce, a także na sztaludze jeszcze nie wyschłe dzieło "Posiłek Klauna", jego ostatni niedokończony obraz.

Wszystkie te dzieła zostały odesłane przez właściciela hotelu córce Weissberga w marcu 1943. Niektóre z nich są dzisiaj częścią darowizny córki malarza dla Muzeum Mahj, w tym "Weissberg, Entraygues 1942".

Malarstwo
Gdy pytano Weissberga, co charakteryzuje jego malarstwo, odpowiadał: "Wolność. Potrzebowałem dziesięciu lat, żeby zapomnieć to, czego się uczyłem przez siedem lat". Mając poważne akademickie wykształcenie, którego chciał się pozbyć, za swojego mistrza uznał Rembrandta. Oddawał hołd Corotowi, Renoirowi i widział w Cézannie i Van Goghu przykładowych założycieli nowoczesnego malarstwa. Skłaniał się ku osobistemu, uniwersalnemu, humanistycznemu i cielesnemu ekspresjonizmowi, nacechowanemu duchowością.

Skupiał się na malowaniu tego, co widział i tego, o czym marzył. Proste tematy, nagie życie, które przekładał na płótno w swojej głębokiej prawdzie. Z jego talentu plastycznego wyłaniała się jedność moralna, jego malarstwo było jak żywe, wzruszało poprzez wywyższenie myśli i poprzez magiczną stronę każdej rzeczy. Charakteryzowały je również nieruchome kształty, dusza ludzka, jej samotność, tajemnice spokojnych ulic i wszechobecnej przyrody w prostocie kompozycji, wyrafinowane podejście do światła i do światłocienia, finezja kolorów i wprowadzenie bieli i czerni. Na zagruntowanych płótnach malował szpachlą i mocnymi pociągnięciami pędzla lub lekkim laserunkiem.

W 1925 wystawił swoje martwe natury na Salon d'Automne, des Tuileries et des Indépendants, a także w galeriach lewobrzeżnego Paryża. W grudniu 1925 i styczniu 1926 Weissberg zaprezentował zbiór obrazów w galerii Au Sacre du Printemps z trzema innymi malarzami z Galicji: Alfredem Aberdamem, Zygmuntem Menkesem i Joachimem Weingartem, z którymi tworzył Grupę Czterech.

Galerzysta Jan Śliwiński urodzony w Wiedniu pod nazwiskiem Hans Effenberger, po przybyciu do Paryża wystawiał surrealistów Maxa Ernsta, André Massona i Joana Miro i fotografie André Kertesza i Berenice Abbott. Jego wystawa Grupy Czterech przyczyniła się bardzo do sławy tych młodych artystów.

W twórczości Weissberga można wyróżnić ciąg odrębnych cyklów:
 Pierwszy post kubistyczny, w którym malował wyraźnie zarysowanymi plamami. Wśród tematów były głównie martwe natury pełne wyrazu i namalowane z rygorem, a także pejzaże ekspresjonistyczne;
 Równolegle od 1923 pojawiały się postacie: ekspresjonistyczne portrety pisarzy takie jak "Portrait of a sitting Man" (Franz Kafka) w kolekcji Oscara Gheza i malarzy szkoły paryskiej, jak portret młodego malarza Arona Habera Berona, w którym gruba kreska, chromatyzm kolorowych płaszczyzn i melancholia wyrażają samotność artysty;
 Można tu przypomnieć również portrety malarzy Kramsztyka i Haydena;

 Portret młodej kobiety (Marie) zainaugurował serię portretów kobiecych na dużych płótnach do końca lat 20., najczęściej reprezentujących Marię, przez długi czas jedyną postać, której malowanie mu się nie nudziło. Namalował także studia kobiet nieruchomych i wyciszonych z zamyślonym spojrzeniem, jakby śniących: np. "Kobietę z lisim Futrem", "Kobietę podpartą" czy "Kobietę w żakiecie".

Malarskim odniesieniem tych wszystkich obrazów może być Mona Lisa Leonarda da Vinciego, której pozorna prostota, piękno ponadczasowe, a przede wszystkim tajemniczość wywarły na nim wrażenie. Po kobiecych portretach nastąpiły obrazy nagich, zmysłowych kobiet w naturze.

W 1926 roku jego obraz "Młoda panna żydowska" cieszył się wielkim sukcesem. Tytuł zawdzięczamy Szalomowi Aszowi, który gdy go zobaczył na Salon d'Automne, wykrzyknął, mówiąc o żydowskiej narzeczonej Rembrandta: "To młoda panna żydowska!". Cielesny, dumny, pełen blasku i prowokujący w szlachetny sposób "został namalowany płynną materią w gamach stalowej bieli i brązów w subtelnej grze światła" – napisał krytyk Chil Aronson. Obraz ten jest uważany za arcydzieło malarza, został na nowo wystawiony w 1955 w galerii Żak w Paryżu na wystawie "Żydowscy malarze zmarli na deportacji" zorganizowanej przez Muzeum Historii i Sztuki Judaizmu.

Chil Aronson, który ją wystawił w 1929 roku w galerii Bonaparte, widział w tym obrazie nostalgię shtetla "uchwyconą i oddaną jakby w zaczarowany sposób". Dla krytyka Waldemara George'a "Młoda panna żydowska" była świetnym przykładem talentu malarskiego i kreatywności wniesionych przez żydowskich malarzy Wschodniej Europy, którzy w ten sposób przyczynili się do uformowania stylu szkoły paryskiej".

W Saint-Paul-de-Vence, gdzie przebywał od 1933 do 1935, Weissberg namalował serię obrazów bardzo francuskich: historyczne miasteczko, jego ulice, jego lasy, wybrzeża mórz pełnych kąpiących się i statki, a także martwe natury, które wyrażały nowy spokój ducha.

W przeciwieństwie do tego okresu, lata 40. pod okupacją w Entraygues to epoka, w której zaczął malować pejzaże bardziej o zdecydowanych barwach oraz cyrk, a było to malarstwo ucieczki i snu, wzruszający świat klaunów, tancerek i akrobatów.

"Pojawił się nowy temat związany z klaunami i wędrownymi muzykami, akrobatami, aktorami komedii w czasach niepokoju i niepewności". Czcił życie, potrzebę ucieczki, sztukę, kolor, którego moc poetycką znał jako świetny kolorzysta. Był to sen, w którym pojawiały się piękni klaunowie, marzycielskie amazonki, wolny cyrk, który mówił o innym życiu, o godności i o miłości. Philippe Soupault napisał: "Aktorzy czułej i smutnej komedii, która była stróżem jego marzeń".

W małym hotelowym pokoju przerobionym na pracownię Weissberg stworzył pokaźny zbiór obrazów o wielkiej swobodzie, o ekspresjonizmie wibrującym kolorami i żywotnością. Oprócz białych płócien otrzymanych od Raykisa, Weissberg malował na improwizowanych podkładach i na wszelkich dostępnych materiałach: na sklejce, na okładkach szkolnych zeszytów, na kalendarzach Poczty, a czasami nawet na płycie z cementu włóknistego. Weissberg zawieszał swoje dzieła na ścianach.

W reakcji na smutne czasy jego dzieła charakteryzowały się wyrazistością rysunku i żywotnością kolorów nakładanych szerokimi plamami podkreślonymi bielą, szarością i czernią, a również radosnymi tematami: śmiejącymi się pejzażami, kąpiącymi się młodymi dziewczętami i cyrkiem.

"Ze swoimi klaunami, muzykami rozmawiającymi z amazonkami Weissberg łączył mistycyzm i swe poczucie niematerialności z obserwacją natury, która się rozwija dogłębnie. Światu ciemności przeciwstawiał świat światłości. "Klaun także wyrażał jego beznadziejność. Latem 1942 Weissberg namalował "Starego Klauna" – autoportret jako klauna, przedstawiając siebie w bluzie i kołnierzu Pierrota. Artysta skierował spojrzenie w naszą stronę, w którym Jean-Marie Dunoyer odczytał "wyraz przyszłego cierpienia".

Sześć miesięcy później wraz z "Posiłkiem Klauna" Leon Weissberg namalował swój ostatni, nieukończony obraz. "Stary Klaun" to jedyny autoportret Weissberga, "klaun to objawiciel, który niesie ludzki żywot do gorzkiej świadomości samego siebie" napisał Jean Starobinski w swoim eseju "Portret Artysty jako Cyrkowca".

Kolekcje publiczne

We Francji
 Boulogne-Billancourt, Muzeum lat Trzydziestych:
 Kobieta z lisem(Marie), 1927–1928, olej na płótnie
 Charleville-Mézières, Muzeum Arthura Rimbaud:
 Portret Arthura Rimbaud, 1942, olej na kartonie,
 Paryż, Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu:
 Martwa natura z pomnikiem, 1925, olej na płótnie
 Ferma w głębi ogrodu, 1926, olej na płótnie
 Portret Leopolda Zborowskiego, 1926, olej na płótnie
 Portret malarza Romana Kramsztyka, 1926, olej na płótnie
 Chłopiec z mandoliną, 1928, olej na płótnie
 Matka niosąca dziecko w pieluszce, 1928, rysunek węglem na papierze
 Dziewczyna z kwiatami, 1929, olej na płótnie
 Kobieta w żakiecie (Marie), 1930, olej na płótnie
 Klaun i młoda dziewczyna na balkonie, 1942, olej na płótnie
 Stary klaun – autoportret jako klaun, 1942, olej na sklejce
 "Entraygues, 1942", kolekcja 10 obrazów:
 Entraygues, Ścieżka, olej na kartonie
 Klaun, amazonka i pies, olej na kartonie
 Klaun z ptakiem, 1942, olej na płótnie
 Entraygues, pejzaż z żółtym drzewem, 1942, olej na kartonie
 Entraygues, na polach, 1942, olej na kartonie naklejony na cemencie włóknistym
 Młode dziewczyny nad brzegiem jeziora, 1942, olej na kartonie
 Młode dziewczyny pod Drzewami, 1942, olej na kartonie
 Kapiące się kobiety w Entraygues, 1942, olej na kartonie
 Bukiet polnych kwiatów, 1942, olej na kartonie naklejony na cemencie włóknistym
 Amazonka i klaun z profilu, 1943, olej na kartonie
 Paryż, Polskie Stowarzyszenie Historyczne i Literackie, Muzeum Biblioteki Polskiej:
 Annette w białym kapeluszu, 1929, olej na płótnie
 Rodez, Muzeum Sztuk Pięknych Denys-Puech:
 Główka Charlotte uczesana na chłopczycę, 1937, bronz, egzemplarz z czarną patyną EA 2/2

W Polsce
 Konstancin-Jeziorna, Villa la Fleur:
 Otwarte okno na podwórze i martwa natura, około 1924, olej na płótnie
 Wieś, około 1928, olej na płótnie
 Kobieta wieczorem w ogrodzie, około 1928, olej na płótnie
 Widok z Saint-Paul-de-Vence, 1934, olej na płótnie

(Villa La Fleur posiada także w swojej kolekcji portret Leona Weissberga namalowany przez Kramsztyka).

W Izraelu
 Beit Lohamei Haghetaot, Muzeum Kombatantów Getta:
 Rzeźba bez tytułu, biust mężczyzny z krótką brodą, sygnowana
 Haifa, muzeum Hecht, Uniwersytet w Hajfie:
 Portrait of a sitting man (Franz Kafka), około 1923, olej na płótnie
 Sekwana przy moście w Suresnes, około 1936, olej na płótnie
 Jerozolima, Muzeum Izraelskie:
 W cyrku/ At the Circus, 1942, olej na płótnie
 Dziewczynka z grzywką, 1942, olej na płótnie
 Jerozolima, Muzeum Sztuki Yad Vashem:
 A Jewish Boy in Paris, Portret młodego Leona Bera, 1925, olej na płótnie
 Dziewczynka z przedziałkiem, 1942, olej na płótnie
 Entraygues, Dom na słońcu, 1942, olej naklejony na kartonie na cemencie włóknistym
 Muzeum Sztuki Mishkan Le'Omanut:
 Martwa natura z bananami, około 1927, olej na płótnie
 Martwa natura, kwiaty i jabłko z otwartą książką, około 1927, olej na płótnie
 Bukiet kwiatów na stole, około 1927, olej na płótnie
 Dwie młode dziewczyny, 1942, olej na płótnie
 Rozmowa, dwie siedzące kobiety, 1942, olej na kartonie
 Szkic do portretu kobiety, 1942, olej na płótnie
 Muzeum w Tel Awiwie:
 Żydowska młoda panna, 1926, olej na płótnie
 Młoda kobieta w bieli/ Young Girl in White, około 1936, olej na płótnie

Wystawy Publiczne

Kolektywne
 Salon d'Automne, Paryż 1925, 1926, 1927, 1928, 1929, 1937, 1946
 Salon des Tuileries, Paryż 1927–1929
 Galeria Żak, "Malarze Montparnasse'u", Paryż, 1928
 Galeria Bonaparte, "Polscy Malarze w Paryżu", Paryż, 1929
 Galeria Bernheim, Paryż, 1934
 Wystawa Międzynarodowa, Paryż, 1937
 Galeria Żak "Dzieła żydowskich Artystów zmarłych na Deportacji" pod egidą Muzeum Sztuki Żydowskiej, 1955
 Upamiętniająca Prezentacja Żydowskich Artystów, którzy zmarli w Holokauście, Muzeum Sztuki w Tel Awiwie, 1968
 Memoriał ku Czci żydowskich Artystów, którzy padli Ofiarą Nazizmu, Uniwersytet w Hajfie, Izrael, 1978
 Forum des Arts, Palais de la Bourse, "Montparnasse, Warsztatem Świata, jego Artyści przybyli skądinąd", Marsylia, 1992–1993
 Miasto Paryż, Zakon des Cordeliers, "Kikoine i jego Przyjaciele ze Szkoły Paryskiej", Paryż, 1993
 Zamek w Trévarez, "Szkoła Paryska w Zamku w Trévarez", Saint-Goazec, Francja, 1993
 Uniwersytet w Hajfie, "Osiemnastu żydowskich Malarzy, którzy zmarli w Holokauście", 1996
 Muzeum żydowsko-węgierskie w Budapeszcie, "Modigliani, Soutine i ich przyjaciele z Montparnasse'u", Węgry 2003, Muzeum Montparnasse'u, "Paryż-Marsylia", Paryż, 2003
 Zamek Borély, "Od Cannebière do Montparnasse'u", Marsylia, 2003
 Sala San Hermenigildo, Sewilla, les Exposiciones Museisticas Cajasur, Kordoba, "Z Paryża do Costy Azul, Triumf Koloru", Centro culturel Vigo, Hiszpania 2004,
 Muzeum Diocesa w Barcelonie, "Z Paryża do Morza Śródziemnomorskiego, Triumf Koloru", 2004
 Muzeum Montparnasse'u, "Artyści Europy, deportowany Montparnasse", Paryż, 2005
 Muzeum Sztuki Yad Vashem, "Deportowany Montparnasse, Koniec Szkoły Paryskiej", Jerozolima, 2006
 Muzeum Ruchu Oporu, "Deportowany Montparnasse, Artisti Europi da Parigi al Lager", Turyn, Włochy, 2007
 Muzeum Montparnasse'u, "Philippe Soupault, Surrealizm i kilku innych Przyjaciół", Paryż, 2007
 Muzeum Tavet-Delacour, "Humanizm i Ekspresjonizm, Reprezentacja ludzkiej Postaci i żydowskiego Doświadczenia", Pontoise, Francja, 2008
 Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, Kolekcje, Malarze Szkoły Paryskiej", 2013
 Muzeum Hecht i Uniwersytet w Hajfie, "Przyloty, Odloty", darowizna Ghez, 18 zamordowanych żydowskich Artystów, 2018
 Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, "Podziękowania dla Darczyńców", L. Lachenal/Weissberg, 2018
 Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, Szkoła Paryska, "Paryż jako Szkoła, 1905–1940", 2 kwietnia – 23 sierpnia 2020, wernisaż planowany 1 kwietnia.

Indywidualne
 Galeria Au Sacre du Printemps, Grupa Czterech: Aberdam, Menkes, Weingart, Weissberg, Paryż, 1925–1926
 Galeria Żak, "Leon Weissberg", Paryż, 1937
 Galeria w Alençon, "Obrazy, XX. Rocznica Śmierci Leona Weissberga w Majdanku", Paryż, 1963
 Galeria Flak, "Kobiety i Cyrki", Paryż, 1991
 Carré Voltaire, "Weissberg, ostatnie Kolory", Paryż, 1993
 Galeria Mann i Centrum Sztuki i Kultury, Espace Rachi, "Retrospektywy Leona Weissberga", 1998–1999, Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, "Leon Weissberg, Rok 1942", Paryż, 2001
 Muzeum Sztuk Pięknych Denys-Puech w Rodez, "Leon Weissberg, Retrospektywa", Rodez, 2002
 Galeria Saphir w Le Marais, "Leon Weissberg, emblematyczny Malarz Montparnasse'u", Paryż, 2003
 Fundacja Judaizmu Francuskiego, "Weissberg, prywatne Kolekcje", Paryż, 2004
 Galeria Saphir w Le Marais, "Weissberg, Lata 1920", Paryż, 2005
 Polskie Stowarzyszenie Historyczne i Literackie, "Wystawa rocznicowa Leon Weissberg, 1943–1995", Polska Biblioteka w Paryżu, 2015
 Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, "Leon Weissberg, Entraygues 1942", darowizna, Paryż 2017–2018
 Galeria Les Montparnos, "Weissberg, Malarz Montparnasse'u", Paryż, 14 listopada 2019 – 31 stycznia 2020
 Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu, Hołd oddany Leonowi Weissbergowi i Lydii Lachenal, 2 kwietnia – 23 sierpnia 2020, wernisaż planowany na 1 kwietnia.

Dzieła zagubione i odnalezione
 Obrazy, rysunki i akwarele Weissberga przechowywane w jego paryskim warsztacie przy ulicy Perrel 2 w XIV dzielnicy Paryża na Montparnassie przepadły podczas Okupacji w czasie Drugiej Wojny. Wśród brakujących obrazów znajdują się między innymi:
 "Akt leżący na żelaznym Łóżku".
 "Portret Lydii jako Dziecka w Sukni z Kwiatkami i małymi Bufkami".

Do dzisiejszego dnia te dzieła nie zostały odnalezione.
 Co do grabieży dzieł podczas okupacji, można skonsultować: DATABASE Art Objects at the Jeu de Paume:

Inwentarz cytuje trzy razy artystę Weissberg:
 "Martwa natura, olej na płótnie",
 "Róg ulicy, białe domy, dwie osoby, które widać w połowie na pierwszym planie", olej na płótnie
 "Inne: Rysunki".
 Mimo grabieży i rozproszenia dużej liczby dzieł Weissberga podczas Drugiej Wojny Światowej, które wydawały się zagubione bezpowrotnie, katalog kompletny "Weissberg" opublikowany w 2009 był w stanie zrobić spis, przedstawić i reprodukować 231 obrazów, dzieł na papierze i rzeźb.

Od tej publikacji, 45 niezinwentaryzowanych dzieł do tamtej pory zostało odnalezionych, przede wszystkim na aukcjach we Francji i za granicą, które zostaną opublikowane przez Lydię Lachenal jako dodatek do katalogu kompletnego L. Weissberga.

Przypisy

Bibliografia

Książki i Prasa krytyczna
 Serge i Beate Klarsfeld, Mémorial de la Déportation des Juifs de France, Paryż, 1978 i 2002.
 Hersch Fenster, "Leon Weissberg" w "Nos Artistes Martyrs", z przedmową w formie wiersza Marca Chagalla. Tekst po jidysz z reprodukcjami, s. 96–99, Wydawnictwo Abécé, Paryż 1951.
 Waldemar George, Komentarze na temat "Ecole de Paris", w szczególności Leon Weissberg, jeśli chodzi o wystawę zorganizowaną w galerii Żak przez Wladimira Raykisa dla Muzeum Sztuki Żydowskiej w Paryżu.
 Chil Aronson, "Leon Weissberg" w "Zdjęcia i Osobistości Montparnasse'u" ("Bilder und Geshtaltn fun Montparnasse"), oryginalny tekst po jidysz, s. 312–318, Wydawnictowo Abécé, Paryż 1963.
 Philippe Soupault, "Weissberg peintre", przedmowa monografii Weissberga, wydawnictwo Lachenal & Ritter, Paryż 1980.
 Lydia Harambourg, "Leon Weissberg" w La Gazette de l'Hôtel Drouot, Paryż, 8 stycznia 1999 i 21 marca 2003.
 Lydie Lachenal, Kenneth Mesdag Ritter, Eduardo Roditti, Jerzy Malinowski, Tériade, Jean-Marie Dunoyer, José Aberdam, Chil Aronson, Vladimir Mitz; "Ecole de Paris, Le Groupe des Quatre," książka zbiorowa pod kierownictwem Lydii Lachenal i ilustrowana przez Lydię Lachenal. Wydawnictwo Lachenal & Ritter, Paryż 2000.

L. Weissberg, katalog kompletny
 L. Weissberg, katalog kompletny dzieł malarskich, rysunkowych i rzeźbiarskich. Wydawnictwo Lachenal & Ritter et Editions d'Art, Somogy Paryż, 2009. Książka dwujęzyczna francusko-angielska, monografia i katalog ze wstępem Dominique'a Jarassé, tekst "La Peinture de Leon Weissberg" Lydii Harambourg, Katalog kompletny Lydii Lachenal: 231 dzieł Leona Weissberga zinwentaryzowanych, opisanych, reprodukowanych i skomentowanych.
 Świadectwa Philippe'a Soupault, Jean-Marie Dunoyer, Waldemara George'a, Jacques'a Kikoina, Marii Ber-Warszawskiej, Chila Aronsona i Herscha Fenstera. Dokumenty, bibliografia, indeks dzieł. CD-ROM jest załączony do katalogu.
 Lydie Lachenal, mająca prawa, redaktor i wydawca, wszelkie prawa zastrzeżone we wszystkich krajach na całość tekstów i ich tłumaczeń, w szczególności przez Ken Rittera, dzieła i ich odtwarzanie, fotografie Leona Weissberga i ilustracje, włącznie z wszystkimi prawami odtwarzania.
 Dodatek do katalogu kompletnego 45 odnalezionych dzieł L. Weissberga skompletowany przez Lydię Lachenal, w przygotowaniu.

Katalogi wystaw
 Galeria Bonaparte, Polscy Artyści w Paryżu, opracowanie wystawy przez Chila Aronsona, Paryż 1929.
 Galeria Żak, "Dzieła Żydowskich Artystów zmarłych na Deportacji", katalog wystawy zorganizowanej przez Muzeum Żydowskiej Sztuki z udziałem galerii Żak, autorstwa Chila Aronsona na bazie dat i ilustracji książki Herscha Fenstera "Nos Artistes Martyrs".
 Muzeum w Tel-Awiwie, Jewish Artists who Perished in the Holocaust, Prezentacja upamiętniająca, przedmowa Haima Gamzu dyrektora muzeum w Tel-Awiwie, Wstęp Pola Eichenbauma. Tekst" Weissberg, Leon" i reprodukcje nr 73, 74, 75, 76, Tel Awiw 1968.
 Uniwersytet w Hajfie, Memorial in Honour of Jewish Artists Victims of Nazism, "Leon Weissberg" w katalogu wystawy "Oscar Ghez Collection", Eshkol Tower.
 Forum des Arts, Montparnasse, Atelier du Monde, Ses Artistes venus d'ailleurs, Palais de la Bourse, Katalog wystawy, "Leon Weissberg", s. 165–166, 199, 207, Marsylia 2009.
 Szkoła Paryska" na Zamku, katalog wystawy, "Leon Weissberg", s. 14, 22, Saint-Goazec, Francja 1993.
 Weissberg, Retrospektywa 1924–1942, Katalog Wystawy Galerii Mann i Espace d'Art et de Culture Centrum Rachi, Jean-Marie Dunoyer, Paryż, 1998, użyty w Lydii Lachenal i in., Ecole de Paris, Le groupe des Quatre, op. cit., 2000.
 Uniwersytet w Hajfie, Gallery of Arts, Eighteen Jewish Artists Who Perished in the Holocaust, katalog wystawy Oscar Ghez Collection, «Leon Weissberg», s. 8, 32,33, Hajfa 1996.
 Muzeum des Beaux-Arts Denys-Puech w Rodez, katalog wystawy «Léon Weissberg, Une rétrospective», teksty Laurence Imbernon, komisarza kustosza, «Léon Weissberg: pour une peinture spirituelle», i Kennetha M. Rittera, Rodez, 2002/2003.
 Muzeum Montparnasse'u, Paryż-Marsylia, de la Cannebière à Montparnasse. Katalogi z tekstami Sylvie Buisson, Lydie Salvayre, z wkładem Lydie Lachenal.
 "De Montparnsse à Saint-Paul-de-Vence avec le Peintre Léon Weissberg" i "Weissberg", s. 38, 39, 58, 66, 67, 125, 135, Paryż, czerwiec 2003.
 Polskie Stowarzyszenie Historyczne i Literackie, "Exposition Anniversaire Léon Weissberg (1895–1943), teksty Pierre'a C. Zaleskiego, Anny Czarnockiej, Lydii Lachenal, Dominique'a Jarrassé, Zygmunta Menkesa, Philippe'a Soupault, Lydii Harambourg, Krzysztofa Zagrodzkiego, Biblioteka Polska w Paryżu, Paryż 2015.

Filmografia
 À propos de Léon Weissberg, peintre de l'École de Paris de 1923 à 1943, reżyser: Gil Corre, długość: 16 minut, film dokumentalny krótkometrażowy, fragmenty z filmu dokumentalnego "Destins brisés", 2013
 Destins brisés, film dokumentalny, reżyser: Gil Corre, długość: 1 godzina, Firma produkcyjna Doc Ad Hoc, 2013, ze wsparciem regionu Midi-Pyrénées, w partnerstwie z urzędem miasta Tuluza i kasyno-teatrem Barrière.

Linki zewnętrzne
 International Standard Name Identifier
 Bibliothèque Nationale de France
 Library of Congress
 Katalog Zbiorów Polskich Bibliotek Naukowych
 WorldCat
 Delarge
 Bénézit
 RKDartists
 Union List of Artist Names
 22 odnalezione dzieła Weissberga na www.leonweissberg.fr

Polscy malarze ekspresjoniści
Urodzeni w 1893
Więźniowie i ofiary obozu zagłady w Sobiborze
Zmarli w 1943
Ludzie urodzeni w Przeworsku


text:
Sermiligaaq (ortografia antiga: Sermiligâq) é um assentamento no município de Sermersooq, no sudeste da Gronelândia. Tinha 222 habitantes em 2010.

População

A população de Sermiligaaq tem vindo a aumentar lentamente, ao contrário das localidades vizinhas: Kuummiit e Kulusuk.

Em 2010, possuía 222 pessoas.

Ver também

Gronelândia
Sermersooq

Vilas da Gronelândia


text:
Cuibul de viespi este un film românesc din 1987 regizat de Horea Popescu, după piesa de teatru Gaițele (1932) de Alexandru Kirițescu (1888-1961). Rolurile principale au fost interpretate de actorii Tamara Buciuceanu-Botez, Coca Andronescu, Ovidiu Iuliu Moldovan, Raluca Zamfirescu și Gheorghe Dinică.

Rezumat

În 1936, un timp în care Bucureștiul a fost cunoscut ca "Parisul Estului", cele trei surori Duduleanu, dintr-o familie de comercianți prosperi, își conduc clanul cu mână de fier. Tânărul jurnalist Mircea Aldea intră în acest clan prin căsătoria cu fiica lor, dar această unire va fi de scurtă durată.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Tamara Buciuceanu-Botez — Aneta Duduleanu, văduva marelui moșier și comerciantului de cereale Tasse Duduleanu (1851-1936)
 Coca Andronescu — Zoia, sora mai mică a Anetei Duduleanu
 Ovidiu Iuliu Moldovan — Mircea Aldea, tânăr jurnalist
 Raluca Zamfirescu — Lena, sora mai mare a Anetei Duduleanu
 Gheorghe Dinică — Georges Duduleanu, fiul mai mare al Anetei, comerciant angrosist
 Ileana Stana Ionescu — Fräulein ("Fraila"), servitoarea austriacă a Dudulenilor
 Marin Moraru — Ianache Duduleanu, fiul mai mic al Anetei, comerciant angrosist
 Maria Ploae — Margareta ("Margot") Aldea, fiica Anetei Duduleanu, soția lui Mircea Aldea
 Tora Vasilescu — Colette ("Curvette") Duduleanu, soția lui Ianache
 Vivian Alivizache — Wanda Serafim, verișoara Margaretei, o tânără frivolă venită de la Paris
 Constantin Diplan — Ernest, șoferul personal al lui Ianache, amantul Colettei
 Theodor Danetti — antreprenorul de pompe funebre
 Virginia Mirea — Zamfira, servitoarea din casa Anetei Duduleanu
 Angela Radoslăvescu — Fräulein Eva, directoarea austriacă a Hotelului Minerva
 Vasile Muraru — Ionică Țapu, soldat, ordonanța unui ofițer, iubitul Zamfirei
 George Constantin — unchiul Michel, fratele surorilor Duduleanu
 Mircea Albulescu — omul necăjit care bea la cârciuma "La leacu durerii"
 Alexandru Repan — Al. Popescu, directorul ziarului
 Aimée Iacobescu — Jenny Valeriu, fiica industriașului, pețitoarea soților Aldea
 Simona Bondoc — Beatrice, proprietara unei case de mode
 Julieta Strîmbeanu — Sevastia, soția unchiului Michel
 Ortansa Stănescu
 Ion Cojar — Avram Valer (Armand Valeriu), mare industriaș
 Cristian Ștefănescu — Cristi, șoferul lui Georges
 Catița Ispas — soția industriașului Avram Valer
 Aristide Teică — proprietarul florăriei
 Camelia Zorlescu — prințesa Andronache, verișoara Colettei, care face trotuarul la Paris
 Ion Pomponiu
 Alexandru Georgescu — Căpruț, groparul de la Cimitirul Izvorul Tămăduirii
 Emil Bozdogescu — recepționerul de la Hotelul Minerva
 Gheorghe Tomescu — contabilul casei de comerț a familiei Duduleanu
 Radu Panamarenco — negustorul care îi oferă bani Wandei pentru a-l însoți la Strehaia
 Mihai Cafrița
 Ștefan Hagimă
 Chiriță Dumitrescu
 Cerasela Stan — Bijou
 Carmen Zecheru
 Constantin Leoveanu
 Paul Tănase
 Anca Apostol
 Simona Damian
 Raluca Damian
 Mihnea Columbeanu — cioclu (nemenționat)
 Alfred Demetriu — dr. Faustin (nemenționat)
 Cornelia Alexoi-Columbeanu — doamna dr. Faustin (nemenționată)
 Dan Aștilean — bărbat de la cinema (nemenționat)

Note

Legături externe

Vezi și
 1987 în film

Filme din 1987
Filme regizate de Horea Popescu
Filme românești
Filme în limba română
Filme de comedie românești
Ecranizări de opere literare românești


text:
Campaign Hexagon System is a book guide published by Judges Guild in 1977 for the Dungeons & Dragons game.

Contents
Campaign Hexagon System is a 1977 book published by Judges Guild for use as an accessory with the Dungeons & Dragons game.

Campaign Hexagon System is a GM's aid: a book of blank hexagon sheets overprinted with larger gray hexes so the GM can integrate wilderness maps of varying scales.  It includes tables for generating wilderness terrain.

Campaign Hexagon System is a booklet of which the main portion is devoted to over 60 blank campaign hex grids.  A rectangular hexagonal tessellation of about 1000 small hexes appears on each page, and on this grid is superimposed a large hex representing 5 miles across flats.  The booklet also contains other guidelines generally relevant to a fantasy wilderness campaign, including Keen Sighting, Hydrographic Terrain (such as rivers and streams), Movement Obstacles, Prospecting (for ore, precious minerals, and the like), Flora Types, Vegetables, and Fauna Classifications.

Publication history
Campaign Hexagon System was written by Bob Bledsaw and Bill Owen, and was published by Judges Guild in 1977 as a 64-page book. A listing of cumulative sales from 1981 shows that Campaign Hexagon System sold over 20,000 units.

Reception
Don Turnbull reviewed Campaign Hexagon System for White Dwarf #6. He commented that "This is a useful booklet of records for those involved in a fantasy 'wilderness' campaign game". Turnbull concluded his review by saying, "Though I am not personally involved in 'outdoor' fantasy gaming at the moment, I should have thought this to be a most valuable source of reference data for player and gamemaster alike."

Patrick Amory reviewed Campaign Hexagon System for Different Worlds magazine and stated that "In the front are useful and extraordinarily detailed charts for determining types of flora and fauna, just which way that stream bends, and the exact depth of that gorge - all with adjustments for latitude. This play-aid will be incomparably useful to all serious GMs."

Shannon Appelcline called the Campaign Hexagon System (1977) a "clever gamemaster aid, this one a set of blank hex maps that gamemasters could use to portray large wilderness areas. It pushed Judges Guild's ideas of large-scale campaigns — something that they alone in the industry were concentrating on at the time — and matched the campaign hexes that they used to depict the lands around their City State."

References

Judges Guild fantasy role-playing game supplements
Role-playing game supplements introduced in 1977


text:
Melanotrichus coagulatus är en insektsart som först beskrevs av Philip Reese Uhler 1877.  Melanotrichus coagulatus ingår i släktet Melanotrichus och familjen ängsskinnbaggar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Ängsskinnbaggar
coagulatus


text:
Manzherok (; , Man-Ĵürek) is a rural locality (a selo) in Manzherokskoye Rural Settlement of Mayminsky District, the Altai Republic, Russia. The population was 1567 as of 2016. There are 44 streets.

Geography
Manzherok is located on the Katun River, 31 km southwest of Mayma (the district's administrative centre) by road. Ozyorny is the nearest rural locality.

References

Rural localities in Mayminsky District


text:
Dystans społeczny (socjalny) – wśród zwierząt społecznych jest to odległość, po przekroczeniu której osobnik odczuwa niepokój i jest zależna m.in. od jego wieku bądź sytuacji zagrożenia. Wśród ludzi jest to dystans interpersonalny następujący po dystansie indywidualnym a przed dystansem publicznym, występujący podczas kontaktów formalnych (służbowych), wynoszący od 120 do 360 cm. W tej odległości jednostki nie mają możliwości bezpośredniego kontaktu fizycznego i nie są postrzegane dokładnie szczegóły twarzy.

 W fazie bliższej, wynoszącej od 120 do 210 cm, w której oko obejmuje górną część tułowia osoby, z którą wchodzi się w kontakt, występują relacje między współpracownikami oraz między uczestnikami nieformalnych zebrań.
 W fazie dalszej, wynoszącej od 210 do 360 cm, w której można objąć całą sylwetkę człowieka, następuje wzmocnienie głosu, nie wyczuwa się zapachu i ciepłoty ciała. Dystans taki występuje w kontaktach służbowych, co widoczne jest m.in. w ustawieniu krzeseł dla petentów w urzędach. Jego utrzymanie pozwala też na swobodne "wyłączanie się" i "włączanie" do rozmowy.

Mowa jest gramatyczna i sformalizowana, zwykle poprawna, a temat rozmowy "bezpieczny", oficjalny lub obojętny. Niekiedy pewne formalne sprawy i rozmowy prowadzone są w dystansie krótszym niż 120 cm, lecz różnego rodzaju przegrody (np. szyba przy okienku kasowym lub blat biurka w banku) zwiększają psychologicznie ten dystans właśnie do dystansu społecznego.

W socjobiologii dystans społeczny jest pojęciem tożsamym z dystansem osobniczym.

Przypisy

Bibliografia

Komunikacja niewerbalna
Etologia


text:
Ekwall ist der Familienname folgender Personen:

 Eilert Ekwall (1877–1964), schwedischer Sprachforscher
 Emma Ekwall (1838–1925), schwedische Malerin
 Gunnar Ekwall (1910–1982), schwedischer Schauspieler
 Knut Ekwall (1843–1912), schwedischer Maler
 William A. Ekwall (1887–1956), US-amerikanischer Politiker


text:
Kirkburn House is a Category B listed building on South Road in Peterhead, Aberdeenshire, Scotland. It was the manse for the adjacent, now-ruined Old St Peter's Church. Its name refers to the now-culverted burn in the hollow alongside the building.

See also
List of listed buildings in Peterhead, Aberdeenshire

References

External links
 KIRKBURN HOUSE (FORMER MANSE) AND OFFICES - Historic Environment Scotland

Listed buildings in Peterhead
Category B listed buildings in Aberdeenshire
1845 establishments in Scotland
Residential buildings completed in 1845
Tudor architecture
Clergy houses in Scotland


text:
Parlatoria sexlobata är en insektsart som först beskrevs av Sadao Takagi och Kawai 1966.  Parlatoria sexlobata ingår i släktet Parlatoria och familjen pansarsköldlöss. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Pansarsköldlöss
sexlobata


text:
Johannes Stallmann, auch Johann oder Johannes Stahlmann bzw. Stalmann (* 1577 auf Gut Stall nahe Lüttringhausen; † 1635) war ein Oberbürgermeister Büdingens, später anhaltischer Kanzler, schließlich während des Dreißigjährigen Krieges Hof- und Kriegsrat in schwedischen Diensten, welcher insbesondere durch seine Beteiligung am gescheiterten Egelner Mordkomplott gegen Johan Banér große Bekanntheit erlangte.

Leben

Frühe Jahre
Johannes Stallmann wurde 1577 auf dem Gute Stall nahe Lüttringhausen im Amt Beyenburg geboren. Seine Eltern, die verarmten Besitzer des Gutes, nannten sich wohl noch vom bzw. zum Stall, wohingegen er zeitlebens den Namen Stallmann bevorzugte. Infolge verschiedener Kriegsunruhen war er in seiner Jugend mehrfach gezwungen, seine Schule zu wechseln, völlig verarmt bewahrte er sich nach seiner Ankunft in Emmerich am Rhein im Winter 1591 mit Singen vor den Häusern vor dem Verhungern. Wenig darauf begann er jedoch ein Studium der Rechtswissenschaft an der Hohen Schule Herborn und praktizierte ab 1603 in Steinfurt als Jurist.

Karriere
Sein Sachverstand verschaffte ihm bereits 1609 eine Stellung als Oberschultheiß von Büdingen. Kurz darauf wurde er im Jahre 1612 zum Fürstlich Anhaltischen Rat in Köthen berufen, wo er später folgenreiche Bekanntschaft mit dem Administratoren Christian Wilhelm von Brandenburg machte. 1628 legte er sein Amt beim Fürsten Ludwig I. von Anhalt-Köthen freiwillig nieder, um in die Dienste König Christians IV. von Dänemark zu treten. Bereits 1630 wird er indes auch wieder als Anhaltischer Rat geführt. Im Mai selbigen Jahres reiste er jedoch auf Anleitung des abgesetzten Administrators nach Schweden, um sich der Gefolgschaft König Gustav Adolfs von Schweden anzuschließen. In dessen Ansehen rasch gestiegen, segelte er gemeinsam mit diesem bereits im Juni wieder zurück nach Deutschland, um hier als sein Abgesandter und Rat gemeinsam mit Christian Wilhelm von Brandenburg die Magdeburger Bürgerschaft zum Abfall von den Kaiserlichen sowie zum Aufstand gegen ebenjene zu überreden und aufzuwiegeln. Bei der Eroberung Magdeburgs im Mai 1631 durch Tilly wurde er zwar gefangengesetzt, entkam jedoch alsbald seiner Haft, und trat erneut in die Dienste des Fürsten Ludwig und wurde durch König Gustav Adolf alsbald zum Gouverneur des Fürstentums Anhalt sowie zum Kanzler der Stifte Halberstadt und Magdeburg, außerdem übergab ihm dieser das Kloster Gottes Gnade bei Calbe (Saale). Nach dessen Tod jedoch wurde er in seinen Ämtern nicht bestätigt, da man ihm aufgrund seiner reformierten Religion nicht traute und er sich dem Befehl Oxenstiernas widersetzte, amtseidlich zum lutherischen Glauben überzutreten. Überdies wurde das Kloster Gottes Gnade alsbald von Johan Banér besetzt. Dies entfesselte offenbar einen wilden Hass Stallmanns gegenüber den Schweden.

Egelner Mordkomplott
Das schwedische Hauptquartier befand sich zu dieser Zeit in Egeln. Gemeinsam mit Jakob Capaun ersann Stallmann des Plan, Johan Banér bei einem Ausritt aus dem Quartier niederzuschießen und Egeln in Brand zu setzen, alternativ auch ihn in seiner Wohnung zu erstechen. Ebenso versuchte Stallmann, den kurz zuvor von Banér abgesetzten Oberstleutnant von Platow in den Mordplan miteinzubeziehen. Dieser jedoch überbrachte seinem früheren Herrn am 13. April 1635 ebenjenen Brief, in welchem Stallmann sich mühte, ihn für die Verschwörung zu gewinnen. Nach anfänglichem Zögern versuchte Banér Stallmann habhaft zu werden, welcher indes die Flucht Richtung Polen ergriffen hatte, am 16. Juli 1635 aber an der Oder gestellt wurde. Um der Strafe zu entgehen, versuchte Stallmann vergebens, sich mit einem Brotmesser zu erdolchen. Er wurde gefangen gesetzt. Gegen den Vorwurf der antischwedischen Verschwörung verteidigte er sich mit acht Einwänden gegen das Verfahren. Zum Ende des Verfahrens kam es jedoch nicht: Stallmann hetzte den ihn bewachenden Corporal so auf, dass dieser bereit war, mit ihm die Flucht zu ergreifen. Gemeinsam setzten sie sich auf Kaiserliches Gebiet nach Wien ab. Noch 1635 soll Stallmann jedoch auf einer Reise nach Prag verstorben sein, was jedoch unsicher ist, einige Quellen geben an, er sei wenige Jahre darauf in Magdeburg hingerichtet worden.

Wittich resümierte in seinem Verdikt:

Sonstiges
Seit 1632 gehörte Stallmann der Fruchtbringenden Gesellschaft an. Seine Söhne Johannes und Philipp Emmerich Stallmann, welche zuerst ebenso in schwedischen Diensten gestanden hatten, wurden wegen seiner Machenschaften in Köthen ebenfalls in Haft gesetzt, entflohen jedoch, ihrem Vater gleich, auf kaiserliches Gebiet und lebten später in Grafenegg in Österreich, der eine als Oberamtmann, der andere als Einsiedler. Gemeinsam mit ihrer Schwester Amöna Amalia konvertierten sie zum katholischen Glauben.
Ihre Schwester Christina Elisabeth blieb in Köthen und heiratete den Fürstlichen Botenmeister Andreas Georg Behmer.

Literatur
 Johann Franz Buddeus: Allgemeines historisches Lexikon, IV. Teil, Leipzig 1722, Seite 410 ()
 Bogislaw Philipp von Chemnitz: Königlich Schwedischen in Teutschland geführten Kriegs 2. Teil, S. 730f.
 Otto von Guericke: Geschichte der Belagerung, Eroberung und Zerstörung Magdeburg's, 2. Auflage, Magdeburg 1887
 PAGUS NEGLICTI ET NUDZICI oder Ausführliche diplomatisch-historische Beschreibung des zum ehemaligen Primat- und Erbstifft nunmehr aber durch den westphälischen Friedensschluss saekularisierten Herzogtum Magdeburg gehörigen Saal-Kreyses Halle 1755, in Verlegung des Waisenhauses, S. 414 f

Weblinks
 http://diglib.hab.de/content.php?dir=edoc/ed000217&distype=optional&metsID=edoc_ed000217_briefe_1635_350800_1&xml=briefe%2F350800.xml&xsl=tei-transcript.xsl
 http://www.30jaehrigerkrieg.de/stalman-stahlmann-stallman-johan-2/
 https://www.radio-hbw.de/framesladen.htm?/neu_regionalportal/geschichte/egn_mordkomplott_1635.htm

Einzelnachweise

Bürgermeister (Büdingen)
Person im Dreißigjährigen Krieg (Anhalt-Köthen)
Person im Dreißigjährigen Krieg (Dänemark-Norwegen)
Person im Dreißigjährigen Krieg (Schweden)
Person (Köthen (Anhalt))
Geboren 1577
Gestorben 1635
Mann


text:
A hybrid silicon laser is a semiconductor laser fabricated from both silicon and group III-V semiconductor materials.  The hybrid silicon laser was developed to address the lack of a silicon laser to enable fabrication of low-cost, mass-producible silicon optical devices. The hybrid approach takes advantage of the light-emitting properties of III-V semiconductor materials combined with the process maturity of silicon to fabricate electrically driven lasers on a silicon wafer that can be integrated with other silicon photonic devices.

Physics

A hybrid silicon laser is an optical source that is fabricated from both silicon and group III-V semiconductor materials (e.g. Indium(III) phosphide, Gallium(III) arsenide).  It comprises a silicon waveguide fused to an active, light-emitting, III-V epitaxial semiconductor wafer. The III-V epitaxial wafer is designed with different layers such that the active layer can emit light when it is excited either by shining light, e.g. a laser onto it; or by passing electricity through it.  The emitted light from the active layer couples into the silicon waveguide due to their close proximity (<130 nm separation) where it can be guided to reflect off mirrors at the end of the silicon waveguide to form the laser cavity.

Fabricate

The  silicon laser is fabricated by a technique called plasma assisted wafer bonding.  Silicon waveguides are first fabricated on a silicon on insulator (SOI) wafer.  This SOI wafer and the un-patterned III-V wafer are then exposed to an oxygen plasma before being pressed together at a low (for semiconductor manufacturing) temperature of 300C for 12 hours.  This process fuses the two wafers together.  The III-V wafer is then etched into mesas to expose electrical layers in the epitaxial structure. Metal contacts are fabricated on these contact layers allowing electric current to flow to the active region.

Silicon manufacturing and fabrication is widely used in the electronic industry to mass-produce low-cost electronic devices. Silicon photonics uses these same electronic manufacturing technologies to make low-cost integrated optical devices. One issue with using silicon for an optical device is that silicon is a poor light emitter and cannot be used to make an electrically pumped laser. This means that lasers have first to be fabricated on a separate III-V semiconductor wafer before being individually aligned to each silicon device, in a process that is both costly and time-consuming, limiting the total number of lasers that can be used on a silicon photonic circuit. By using this wafer bonding technique many hybrid silicon lasers can be fabricated simultaneously on a silicon wafer, all aligned to the silicon photonic devices.

Uses

Potential uses cited in the references below include fabricating many, possibly hundreds of hybrid silicon lasers on a die and using silicon photonics to combine them together to form high bandwidth optical links for personal computers, servers or back planes. These lasers are now fabricated on 300 mm silicon wafers in CMOS foundries in volumes of over one million per year.

The low loss of silicon waveguides means these lasers can have very narrow linewidths (<1 kHz) which opens up new applications such as coherent transmitters, optical LIDARs, optical gyroscopes, and other applications. These lasers can be used to pump nonlinear devices to make optical synthesizers with a stability of 1 part in 1017.

History

Pulsed optically pumped lasing first demonstrated by John E. Bowers' group at UCSB
Continuous wave optically pumped lasing demonstrated by Intel and UCSB
Continuous wave electrically driven lasing demonstrated by UCSB and Intel
Single wavelength distributed feedback lasers on silicon
Short pulse mode locked lasers on silicon
Quantum cascade lasers on silicon
Interband cascade lasers on silicon

References

Semiconductor lasers


text:
Новодевятковичи () — агрогородок в Слонимском районе Гродненской области Белоруссии. Административный центр Новодевятковичского сельсовета. Население 622 человека (2009).

География
Посёлок находится в 22 км к юго-западу от Слонима. Новодевятковичи связаны автодорогами со Слонимом и окрестными деревнями. По западной окраине посёлка протекает река Гривда.

История
Первое упоминание о деревне Девятковичи относится к 11 мая 1598 года, она упомянута в актах Слонимского суда, как принадлежащая роду Мелешко.

В 1677 году Теодор Мелешко продал Девятковичи Александру Казимиру Слизню. Представители рода Слизней владели поместьем с 1677 по 1939 год. В 1779 году Тадеуш Слизень построил в деревне деревянный костёл, а в 1790 году — каменный храм апостолов Петра и Павла.

В результате третьего раздела Речи Посполитой (1795) Девятковичи оказалась в составе Российской империи, в Слонимском уезде.

В XIX веке род Слизней достиг наивысшего пика своего богатства и влиятельности. С XIX века их родовое имение начинает называться Новыми Девятковичами или Новодевятковичами. В середине XIX века Альфред Слизень возвёл в Новодевятковичах мощный замок в английском стиле (здание не сохранилось). В 1866 году после подавления восстания 1863 года костёл был закрыт, а в 1869-71 годах перестроен под православную церковь.

Согласно Рижскому мирному договору (1921) Новодевятковичи оказались в составе межвоенной Польской Республики, в Слонимском повете. Храм был возвращён католикам и реконструирован. В 1939 деревня вошла в БССР. От усадьбы Слизней сохранились часть северного крыла дворца, несколько хоз. построек и парк.

Культура

 Исторический музей «Бриллианты древности» ГУО «Новодевятковичская средняя школа Слонимского района»

Достопримечательности

 Католический храм апостолов Петра и Павла, 1790 год
 Усадьба Слизней, XVIII—XIX века
 Частично сохранившееся северное крыло бывшего дворца (сейчас — контора совхоза)
 Конюшня
 Каретная
 Руины хоз. двора
 Парк

Примечания

Литература
 Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн. ISBN 985-11-0041-2
 Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7

Ссылки
 Новодевятковичи на сайте globus.tut.by
 Новодевятковичи на сайте radzima.org

Агрогородки Слонимского района


text:
Dendrocygna guttata е вид птица от семейство Патицови (Anatidae).

Разпространение
Видът е разпространен в Австралия, Индонезия, Папуа Нова Гвинея и Филипините.

Източници

Дървесни патици


text:
Vamps peut désigner :

 Les Vamps, duo comique français
 Vamps, groupe de rock japonais
 The Vamps, groupe de pop rock britannique
 Vamps, film américain réalisé par Mark Burchett et Michael D. Fox en 1995
 Vamps, film américain réalisé par Amy Heckerling en 2012

Voir aussi
 Vamp


text:
Brandon Watkins (* 6. Januar 1981) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Basketballspieler.

Werdegang
Der aus Bellwood im Bundesstaat Illinois stammende Watkins spielte von 1999 bis 2003 an der Pennsylvania State University, erzielte in 124 Einsätzen im Schnitt 7,5 Punkte und 2,3 Korbvorlagen. Seinen besten Punktewert in der NCAA erreichte der 1,83 Meter große Aufbauspieler in der Saison 2002/03 mit 13,7 je Begegnung.

Als Berufsbasketballspieler stand Watkins in der Saison 2004/05 beim französischen Zweitligisten Antibes unter Vertrag, im Frühjahr 2006 spielte er kurzzeitig für den türkischen Erstligisten Darüşşafaka SK Istanbul. In seinem Heimatland war Watkins in der International Basketball League bei den Elgin Racers beschäftigt, ehe er im Sommer 2008 vom deutschen Zweitligisten Cuxhaven BasCats verpflichtet wurde. Er wurde Führungsspieler der Niedersachsen, erreichte während der Saison 2008/09 mit 21,8 Punkten je Begegnung den zweithöchsten Wert in der 2. Bundesliga ProA. Nach dem Ende der Saison 2008/09 war der US-Amerikaner einige Monate vereinslos, ab Januar 2010 verstärkte er die Würzburg Baskets in der 2. Bundesliga ProB und kam bis zum Ende des Spieljahres 2009/10 auf einen Punkteschnitt von 18,5 je Begegnung.

Watkins wurde in seinem Heimatland als Trainer tätig, 2011/12 betreute er die Schulmannschaft der St. Joseph's High School in Westchester, an der er selbst Schüler gewesen war. Im Spieljahr 2012/13 war er Trainer an der ebenfalls in Illinois gelegenen Riverside Brookfield High School und führte die Mannschaft zu einer niederlagenlosen Saison. 2013 stieß Watkins zum Trainerstab der Northern Illinois University, während er dort gleichzeitig seinen Hochschulabschluss nachholte. 2015 gründete er ein Unternehmen, mit dem er Basketballtraining für Einzelspieler anbot. In der Saison 2016/17 war er Cheftrainer am Morton College in Illinois und kehrte 2017 als Assistenztrainer an die Northern Illinois University zurück. Watkins übte diese Tätigkeit bis 2020 aus, zur Saison 2020/21 wechselte er ebenfalls als Assistenztrainer an die Bowling Green State University nach Ohio.

Fußnoten

Basketballspieler (Würzburg Baskets)
Basketballspieler (Vereinigte Staaten)
Basketballspieler (Türkei)
Basketballspieler (Frankreich)
US-Amerikaner
Geboren 1981
Mann
Basketballspieler (Cuxhaven BasCats)


text:
From Bangkok to Mandalay (; ) is the film cast by Myanmar and Thailand for the goodwill. In this film, Myanmar movie stars, Nay Toe, Wutt Hmone Shwe Yi, Sai Sai Kham Leng and newbie Thailand actress, Pilaiporn Supinchompu (Naam Whan) performed.

Plot
When her grandma tells her that she is living two lives in one, Pin (Pilaiporn Supinchompoo) doesn't understand right away. Her grandma then leaves her ten letters as her inheritance. For half a century, they have remained unopened. Grandma's only rule is that Pin must read each one in the location where it was written. Pin packs a bag and her grandma's ashes and travels to Myanmar to try and use the letters to guide herself out of her complicated life.

In Myanmar, Pin meets Kyaw Kyaw (Sai Sai Kham Leng,) a musician and the only person in Myanmar who knew her grandma. Pin asks Kaye Kaye not to flirt with her and he assents, although he knows that he can't honor this promise.

As the journey progresses, Pin discovers that her grandmother's letters are love notes from a mysterious Burmese gentleman. It is initially unclear why Pin's grandmother never opened these letters and why she kept her admirer a secret. Pin is driven to discover the truth, even if it breaks her heart again.

Cast
Sai Sai Kham Leng as Moe Naing (Kyaw Kyaw)
 Pilaiporn Supinchompoo as Pin
Nay Toe as Nanda
Wutt Hmone Shwe Yi as Thuzar
Anthony Theil as Father Peter
Duantem Salitul as Thuzar (old age) (cameo)

Production
The screenwriter and director Chartchai Ketnust was inspired by the Seni Saowaphong's Pisat (ปีศาจ) novel, with the content about love of different classes.

Awards

Shooting Places

Yangon
Mandalay
Bagan
Mingun
Thibaw
Pyin Oo Lwin

Bangkok

References

External links

2016 films
2016 romantic drama films
Thai-language films
2010s Burmese-language films
Films shot in Myanmar
Burmese multilingual films
Thai multilingual films
2016 multilingual films
Burmese romantic drama films
Thai romantic drama films


text:
Promachus promiscuus is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Hobby.

promiscuus


text:
Pociūnai – wieś na Litwie, w środkowej części kraju, w okręgu szawelskim, w rejonie radziwiliskim.

Według danych ze spisu powszechnego w 2001 roku we wsi mieszkało 328 osób. Według danych z 2011 roku wieś była zamieszkiwana przez 291 osób – 144 kobiety i 147 mężczyzn.

Przypisy

Miejscowości w okręgu szawelskim


text:
Carriera

Club
Gioca nel campionato del Mali dal 2008.

Nazionale
Ha partecipato alla Coppa d'Africa del 2012.

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

AC Djoliba: 2008, 2009, 2012

AC Djoliba: 2008, 2009

AC Djoliba: 2008, 2012, 2013

Collegamenti esterni

Calciatori della Nazionale guineana


text:
Schwaz Heliport  is a public use heliport located 15 nm north-northwest of Schwaz, Tirol, Austria.

See also
List of airports in Austria

References

External links
 Airport record for Schwaz Heliport at Landings.com

Airports in Austria
Buildings and structures in Tyrol (state)
Transport in Tyrol (state)


text:
Le Special Operations Executive (« Direction des opérations spéciales ») est un service secret britannique qui opéra pendant la Seconde Guerre mondiale dans tous les pays en guerre, y compris en Extrême-Orient.

À la suite de l'invasion allemande en 1941, le royaume de Yougoslavie est morcelé. En Croatie, il y a un substantiel mouvement en faveur de l'Axe, le Ustaše. Ailleurs, deux mouvements de résistance se forment : les royalistes Tchetniks conduits par Draža Mihailović, et les Partisans communistes conduits par  Tito.

Par l'intermédiaire du gouvernement royaliste en exil, la Mission militaire (SOE) du général Fitzroy MacLean commence par aider les Tchetniks. Il devient évident que les Tchetniks sont moins efficaces, et même qu'ils coopèrent avec les Allemands dans certaines régions contre les Partisans. Après la Conférence de Téhéran, le SOE inverse son soutien, en faveur des Partisans. Malgré des relations délicates pendant la guerre, on peut avancer que le support sans réserve du SOE est un facteur du maintien de la neutralité yougoslave pendant la Guerre froide.

Références

  La Yougoslavie dans la guerre, extrait en ligne de Oxford Companion to the Second World War (1995)

Articles connexes
 Sir Fitzroy MacLean de Dunconnel (1911-1996, Bt-1957, KT-1993, CBE-1944) : parachuté en 1943 en Yougoslavie pour commander la Mission militaire auprès de Josip Broz Tito.

Service de renseignement britannique
Résistance au cours de la Seconde Guerre mondiale
SOE Yougoslavie


text:
Белфлу () насеље је и општина у јужној Француској у региону Лангдок-Русијон, у департману Од која припада префектури Каркасон.

По подацима из 2011. године у општини је живело 111 становника, а густина насељености је износила 12,43 становника/-{km²}-. Општина се простире на површини од 8,93 -{km²}-. Налази се на средњој надморској висини од 216 метара (максималној 300 -{m}-, а минималној 203 -{m}-).

Демографија

График промене броја становника у току последњих година

Види још
 Списак општина у департману Од

Референце

Спољашње везе
 База података: -{Insee}-
 Belflou на страници Националног географског института Француске
 Belflou на страници организације -{INSEE}-
 Најближа насеља (километража, правац и координате)
 План насеља Belflou на мапи (-{Mapquest}-)

Департман Од у Француској
Википројект географија/Насеља у Француској


text:
Edward Górecki (ur. 3 sierpnia 1930 roku w Stonawie, zm. 18 października 2021) – śląski duchowny rzymskokatolicki i specjalista od prawa kanonicznego. Po ukończeniu Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu w 1963, zamieszkał we Wrocławiu na stałe. Jego małą ojczyzną jest Zaolzie – część Śląska Cieszyńskiego, która w 1920 roku została ostatecznie włączona do ówczesnej Czechosłowacji.

Życiorys
Urodził się w Stonawie w rodzinie Zofii (z domu Ryba, po śmierci męża wyszła za Franciszka Lottera) i Jana Góreckich. W wieku 6 lat zmarł mu ojciec. Jego matka dwa lata później wyszła ponownie za mąż. Ksiądz profesor pochodzi z autochtonicznej rodziny polskiej zamieszkałej na Zaolziu, ma brata Alfreda i siostrę Annę. Od 1936 r. uczęszczał do polskiej szkoły podstawowej w rodzinnej Stonawie, a w czasie okupacji do jedynej istniejącej, czyli szkoły z niemieckim językiem nauczania. Mając 14 lat, w 1944, podjął pracę w kopalni. W latach 1945–1947 uczęszczał do gimnazjum w Orłowie, a w następnych latach (1947–1949) do Liceum Ogólnokształcącego Męskiego im. Antoniego Osuchowskiego w Cieszynie.

Wykształcenie
Po zdanej maturze złożył podanie z prośbą o przyjęcie do seminarium duchownego w Ołomuńcu. Najpierw studiował teologię na Wydziale Teologicznym w Ołomuńcu (1949–1950), a po jej zniesieniu postanowił przenieść się do Polski, gdzie ukończył Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu (1959–1963). Po specjalizacji z prawa kanonicznego uzyskał doktorat z prawa kanonicznego (1972). W 1990 r. Został habilitowany na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, w 1995 r. Uzyskał tytuł profesora. Jednocześnie pracował w sądzie kościelnym i kurii arcybiskupiej we Wrocławiu. Od 1991 roku wykładał prawo kościelne na odnowionym wydziale teologicznym w Ołomuńcu, a po jego ustanowieniu został kierownikiem wydziału prawa kościelnego (1997-2005). Specjalizuje się w prawie małżeńskim, zagadnieniu kolegialności i ekumenizmu w Kościele.

Lata działalności
Od 1971 r. wykładał na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, a od 1991 r. Na CMTF w Ołomuńcu. Na CMTF poprowadził 2 prace doktorskie, 14 licencjonowanych i 97 prac dyplomowych; w Polsce prowadził 6 prac doktorskich, 11 licencjonowanych i 47 prac dyplomowych. Zajmuje się prawem małżeńskim, kwestią kolegialności i ekumenizmu w Kościele. Opublikował dwie monografie w języku czeskim, kilka artykułów z zakresu naukowego postępowania oraz podręczniki do nauczania. W języku polskim opublikował kilkadziesiąt artykułów – 39 naukowych opracowań prawa kanonicznego opublikowanych w naukowych czasopismach kanonicznych, teologicznych i innych (Prawo Kanoniczne – Warszawa, Colloquium Salutis i Wrocław Przegląd Teologiczny – Wrocław, Chrześcijanin w świecie – Warszawa) oraz w publikacjach jubileuszowych naukowcy. Jest autorem wielu recenzji. W grudniu 2008 r. brał udział w pracach Państwowej Komisji Akredytacyjnej pod kontrolą Instytutu Prawa Kanonicznego na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Jana Pawła II. w Lublinie. Był recenzentem Centralnej Komisji ds. Dyplomów i stopni naukowych w Warszawie. Jest członkiem dwóch międzynarodowych towarzystw prawa kanonicznego.

Publikacje
 Církev se uskutečňuje ve farnosti. Olomouc: MCM, 1996
 Obecné normy Kodexu kanonického práva I. a II. Olomouc: MCM, 1994
 Territorialität und Personalität in der Ausübung des Verkündigungs- und Heiligungsamtes der Kirche. In Erdö, P. – Szabó, P. (eds.). Territorialità e personalità nel Diritto canonico ed ecclesiastico. Budapest: Steny István Társulat, 2002. s. 669–686.
 Poważny brak rozeznania oceniającego jako tytuł nieważności małżeństwa, In Dziega, A. – Wróbel, M. (eds.). Kościelne prawo procesowe. Materiały i studie (tom 3), Lublin 2003, s. 11–24
 Rada kapłańska, In Krukowski, J. – Rozkrut, T. Struktury kolegialne w Kościele partykularnym. Tarnów 2004, s. 81–93
 Jan Paweł II a Synod Biskupów w latach 1978-2003, In Tymosz, S. (ed.). Synodalność Kościoła w nauczaniu i działalności Jana Pawla II. Lublin 2004, s. 15–33
 Pozycja biskupa w Kościele partykularnym, In Krukowski, J. – Sitarz, M. (eds.). Kościół partykularny w Kodeksie Jana Pawła II. Lublin 2004, s. 77–89
 Mniejszość przedmiotem duszpasterskiej troski biskupa diecezjalnego, In Ecclesia et Status. Księga Jubileuszowa z okazji 40-lecia pracy naukowej Profesora Józefa Krukowkiego. Lublin 2004, s. 413–423

Przypisy

Absolwenci Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu
Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu
Polscy duchowni katoliccy
Urodzeni w 1930
Wykładowcy Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu
Zmarli w 2021


text:
Dominique Issermann (ur. 1947) – francuska fotografka. Przez pewien czas związana z Leonardem Cohenem, którego fotografowała  i wyreżyserowała jego wideoklip First We Take Manhattan.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Dominique Isserman na Evene
 photographie.com

Urodzeni w 1947
Francuscy fotografowie


text:
Les colonnes de César sont trois bornes milliaires romaines de France, situées à Beaucaire (Gard).

Description

Localisation
Les bornes sont situées sur la commune de Beaucaire.

Historique
Les bornes milliaires sont situées sur un des tronçons les mieux préservées de la Via Domitia, de 13 km au départ de Beaucaire vers l'ouest.

Les bornes sont classées au titre des monuments historiques en 1963.

Galerie photographique

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des bornes milliaires de France protégées aux monuments historiques
 Liste des monuments historiques du Gard

Liens externes

Borne milliaire romaine en France
Épigraphie latine
Monument historique à Beaucaire
Monument historique classé en 1963


text:
Cantonul Grignols este un canton din arondismentul Langon, departamentul Gironde, regiunea Aquitania, Franța.

Comune

 Cauvignac
 Cours-les-Bains
 Grignols (reședință)
 Labescau
 Lavazan
 Lerm-et-Musset
 Marions
 Masseilles
 Sendets
 Sillas

Cantoane în Gironde


text:
El Factor X es un talent show estadounidense que es emitido por la cadena de televisión Mundo FOX a partir del 29 de julio de 2013. Este formato consiste en elegir entre un grupo de concursantes (niños) a aquellos que destaquen por sus cualidades vocales sin que su imagen influya en la decisión del jurado. Es conducido por Alfonso de Anda.

Formato
El formato utilizado está basado en la idea original de Simon Cowell, pero en la versión infantil del programa consta de cuatro jurados conocedores del ambiente musical y artístico, quienes además realizan el entrenamiento de los participantes junto a artistas invitados. Este grupo de jueces elegirán en conjunto con el voto popular a un ganador, el cual puede corresponder a niños de 8 a 11 años, niñas de 12 a 15 años, niños de 12 a 15 años o grupos. El ganador conseguirá un contrato con un sello discográfico para grabar y producir su álbum debut, además de la obtención de un premio en dinero.

Estos son los cinco escenarios de la competencia de El Factor X:

 Escenario 1: Audición para los productores (en esta audición se decide quien canta en frente de los jueces)
 Escenario 2: Audición para los jueces
 Escenario 3: Talleres
 Escenario 4: Casa de los jueces
 Escenario 5: Presentaciones en vivo (finales)

Resumen

Temporada 1
 Niñas 12-15 años
 Niños 12-15 años
 Niños 8-11 años
 Grupos

Categorías
En cada temporada, a cada juez se le adjudica una categoría para ser mentor y elegir sus cinco concursantes para poder desarrollarse y presentarse en las galas en vivo. Este cuadro muestra, cada temporada con los jueces y las diferentes categorías, además de los actos que ellos llevaron a las galas en vivo.

 – Juez/Categoría ganadora. Ganador y concursantes eliminados.

Temporada: 2013

Se estrenó el 29 de julio de 2013. El 6 de septiembre de 2013, el grupo Los Tres Charritos se alzaron con el primer lugar de la competencia, convirtiendo a Nacho en el primer entrenador ganador de la historia del programa.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial.

Programas de televisión iniciados en 2013
Concursos televisivos de Estados Unidos
Factor X (programa de televisión)


text:
Le Plant Robert est une variété de raisin gamay. Longtemps oublié, il en subsistait quelques plants presque à l'abandon sur de rares parchets dans la région d'Épesses en Suisse. L'intervention de plusieurs vignerons de Lavaux a permis de pérenniser ce cépage.

Historiques
La première mention du Plant Robert remonte à la fin du . On le retrouve vingt ans plus tard dans Les cépages greffons ou essais d'ampelographie vaudoise (1911) de MM. Burnat & Anken.

Ce n'est que dans les années 1965-1970 qu'il fut repris et multiplié par Robert Monnier et replanté sur le domaine de la commune de Cully par son frère Jacques Monnier, municipal, responsable des vignes de l'époque. L'exclusivité de la récolte du Plant Robert fut destinée à l'Auberge du Raisin dont le chef, Adolfo Blokbergen, le fit connaître. Le premier millésime commercialisé sous le nom de Plant Robert sort en 1978.

Depuis, une association s'est formée, nommée les 3R, en vue de préserver ce cépage dans la région de Lavaux et que l'on retrouve sous 3 dénominations: Plant Robert, Plant Robaz et Plant Robez.

Le Plant Robert demande à demeurer en cave 3 à 4 ans avant d'atteindre sa maturité qu'il conserve encore 4 ou 5 ans. Cependant, lors de grands millésimes, il peut facilement se bonifier pendant une dizaine d'années. Il possède suffisamment de charpente pour accompagner des mets rustiques. Toutefois, sa finesse en fait un parfait compagnon de plats plus sophistiqués et gastronomiques. Il vaut mieux par contre éviter les plats fortement corsés qui écraseraient cette spécialité.

Les avancées dans le décryptage de l'ADN ont montré que le Plant Robert est une variété du gamay. Il n'est pas homologué par la Station fédérale de recherche agronomique suisse, qui estime qu'il s'agit d'une lointaine dégénérescence de celui-ci. Son élevage est exigeant et doit être continuellement surveillé, car le cépage s'abâtardit très rapidement par mutations spontanées.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Viticulture en Suisse
 Gamay

Cépage noir
Viticulture en Suisse


text:
L (IHS) est un institut international, faisant partie de l'université de Rotterdam, étudiant la gestion urbaine et le logement.

Notes et références

Liens externes
 http://www.ihs.nl/

Université aux Pays-Bas
Université Érasme de Rotterdam


text:
Городи́щенська сільська́ ра́да — адміністративно-територіальна одиниця та орган місцевого самоврядування в Коропському районі Чернігівської області. Адміністративний центр — село Городище.

Населені пункти
Сільській раді були підпорядковані населені пункти:
 с. Городище
 с. Придеснянське

Історія
Городищенська сільська рада зареєстрована 1921 року. Стала однією з 25-ти сільських рад Коропського району і одна з 17-ти, яка складається більше, ніж з одного населеного пункту.

Загальні відомості
 Територія ради: 27,812 км²
 Населення ради: 566 осіб (станом на 2001 рік). З них, село Городище 361 особа, село Придеснянське 205 осіб.

Склад ради
Рада складалася з 12 депутатів та голови.
 Голова ради: Антоненко Наталія Петрівна
 Секретар ради: Геза Андрій Миколайович

Керівний склад попередніх скликань

Примітка: таблиця складена за даними сайту Верховної Ради України

Депутати
За результатами місцевих виборів 2010 року депутатами ради стали:

За суб'єктами висування

За округами

Примітки та джерела

 Керівництво Городищенської сільської ради. Місцеве самоврядування району

Адміністративний устрій Коропського району


text:
Erick Leonel Castillo Arroyo (born 5 February 1995) is an Ecuadorian professional footballer who plays as a winger for Barcelona SC on loan from Liga MX club Tijuana and the Ecuador national team.

Club career
Born in Eloy Alfaro, Esmeraldas, Castillo joined Independiente del Valle's youth setup in 2011. After failing to make his breakthrough, he signed a contract with Norte América and subsequently signed for LDU Loja on loan.

Castillo made his professional debut on 29 March 2013, starting in a 2–1 away loss against Emelec. His first goal came on 25 August, the opener in a 3–1 home win against Barcelona.

On 7 January 2014 Castillo joined Barcelona, but was subsequently loaned to Olmedo for one year. He was converted into a left back during the campaign, as his side suffered relegation.

Back to Barcelona, Castillo mainly featured as a substitute during his first two seasons. On 26 February 2017, he scored a brace in a 3–2 home win against El Nacional.

International career
On 5 September 2019 Castillo made his debut appearance for Ecuador against Peru, where he scored to only goal in a 1–0 win.

Career statistics

International goals
Scores and results list Ecuador's goal tally first.

References

External links
Ecuafutbol profile

1995 births
Living people
People from Eloy Alfaro Canton
Ecuadorian footballers
Ecuador international footballers
Association football defenders
Association football wingers
Ecuadorian Serie A players
C.S.D. Independiente del Valle footballers
L.D.U. Loja footballers
Barcelona S.C. footballers
C.D. Olmedo footballers
Club Tijuana footballers
Santos Laguna footballers
FC Juárez footballers
Liga MX players
Expatriate footballers in Mexico
Ecuadorian expatriate sportspeople in Mexico
C.S. Norte América footballers


text:
Real (estilizado como REAL) é o terceiro extended play da cantora sul-coreana IU. Foi lançado em 9 de dezembro de 2010 pela LOEN Entertainment. A edição especial do álbum foi esgotada durante a pre-order, o que revelou a alta expectativa para o álbum. IU colaborou com alguns dos principais vocalistas e produtores da Coreia do Sul, como Yoon Jong-shin, Kim Hyeong-seok, Lee Min-soo, Kim Eana, Shinsadong Tiger, e Choi Gap para trabalhar no álbum. O sucesso do álbum fortaleceu a posição da cantora como "Amada da Nação" em seu país nativo.

Antecedentes e lançamento
Real é composto por seis faixas e um instrumental da faixa-título, "Good Day" (Hangul: 좋은 날; RR: Joeun Nal). O álbum veio em duas versões diferentes, edição normal e especial. IU tinha trabalhado com compositores de músicas de sucesso como "Abracadabra" de Brown Eyed Girls, "Nagging" dela mesma e "Irreversible" de Gain para desenvolver este álbum.

O álbum refletiu a imagem natural da IU, conforme descrito pelo título do álbum. A faixa-título "Good Day" inclui uma combinação musical de violão, instrumentos de sopro, guitarra e piano. As letras descrevem uma história de uma menina que não tem a coragem de confessar a sua paixão, a doçura e a tensão de um primeiro amor.

IU também experimentou um novo gênero de música, eletrônica, neste álbum ("This Is Not What I Thought"). Outras músicas deste álbum incluem "The Night of the First Breakup", uma história sobre o dia de uma garota em pânico que acabou de terminar com seu namorado; "Alone in the Room", permite que você sinta um lado maduro da IU e está cheio das emoções de uma menina de 18 anos, quando IU co-escreveu as letras para esta canção; "The Thing I Do Slowly", uma balada que descreve uma garota tentando esquecer seu amor após uma separação; e "Merry Christmas Advance", uma confissão da IU aos fãs, que foi composta por Shinsadong Tiger. Possui rap de Thunder, que tem sido amigo da IU desde a pré-estréia, e a música é uma música de amor que traz todo amor durante o Natal.

IU fez seu retorno oficial através do Music Bank da KBS em 10 de dezembro de 2010.

A partir de 2012, o álbum vendeu mais de 85.000 cópias.

Lista de faixas

Desempenho nas paradas

Álbuns de IU
EPs da Kakao M
EPs em língua coreana
EP de 2010


text:
La basílica de Santa Maria in Montesanto () es una iglesia de Roma situada en el rione de Campo Marzio, en la Piazza del Popolo, entre la Via del Corso y la Via del Babuino, conocida también como la «iglesia de los artistas» (chiesa degli artisti). Es considerada popularmente como la iglesia «gemela» de Santa Maria dei Miracoli, pese a que presentan sensibles diferencias sobre todo en su planimetría.

Historia

El nombre de la basílica se debe a que sustituyó a una pequeña iglesia preexistente que pertenecía a los hermanos carmelitas de la provincia de Monte Santo en Sicilia. Fue construida a partir de 1662 por órdenes del papa Alejandro VII, por iniciativa del cardenal Girolamo Gastaldi que posteriormente fue enterrado en ella. Las obras se interrumpieron tras la muerte del pontífice en 1667; fueron retomadas en 1673 bajo la supervisión de Bernini y con la colaboración de Carlo Fontana, y terminadas en 1679.

El interior de la iglesia tiene una planta elíptica, mientras que su considerada «gemela» Santa Maria dei Miracoli tiene una planta circular; tiene seis capillas laterales, frente a las cuatro de su «gemela». En julio de 1825, el papa León XII la elevó a la dignidad de basílica menor.

A partir de 1953 la iglesia se convirtió en sede de la «misa de los artistas» (messa degli artisti), una singular iniciativa ideada en 1941 por Ennio Francia; tras haberse celebrado en varios lugares de culto diferentes, este evento encontró su sede en esta iglesia de la Piazza del Popolo, donde todos los domingos, desde hace más de sesenta años, se celebra esta misa en la que participan representantes del mundo de la cultura y del arte. También se celebran a menudo en esta iglesia las exequias de personas ligadas al mundo de la cultura y de la televisión. Por estas razones es conocida también como la «iglesia de los artistas» (chiesa degli artisti).

Bajo las dos iglesias gemelas se encuentran los restos de dos monumentos funerarios con forma de pirámide, muy similares en forma y dimensiones a la Pirámide Cestia y a la demolida Pirámide Vaticana: también estos dos sepulcros debían datar de la época de Augusto y estaban colocados a modo de entrada monumental al Campo Marzio, justamente la función que tienen actualmente las dos iglesias.

En esta iglesia, el 10 de agosto de 1904, fue ordenado sacerdote Angelo Roncalli, el futuro papa Juan XXIII, evento recordado por una placa colocada durante su pontificado.

Véase también
 Arquitectura barroca
 Iglesia de Santa Maria dei Miracoli
 Piazza del Popolo

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Info.roma.it

Obras de Gian Lorenzo Bernini
Maria Montesanto
Maria Montesanto
Basílicas dedicadas a Nuestra Señora
Iglesias barrocas de Italia
Iglesias de Italia del siglo XVII
Arquitectura de 1679


text:
Anton Vilhelm Heinrich Groothoff (18. oktober 1847 i Hamborg – 31. januar 1923 i Sorø) var en dansk amtmand og kammerherre.

Karriere
Han var søn af grosserer Herman Groothoff (1818-1889) og Wilhelmine Lüchtenberg (død 1904). Groothoff blev student fra Borgerdydskolen på Christianshavn 1865, fik dansk indfødsret 1870 og blev cand.jur. 1873. 1874-77 var han sagførerfuldmægtig i København og var 1875-81 tillige ansat ved Sjællands Stiftamt. Groothoff blev ansat som volontør, senere assistent, i Indenrigsministeriet 1877, hvor han avancerede til fuldmægtig 1886, ekspeditionssekretær 1891 og kontorchef 1894.

Fra 1. august 1894 var han amtmand over Bornholms Amt, og blev med virkning fra 1. januar 1903 forflyttet til amtmand over Sorø Amt, hvor han virkede, indtil han fik afsked med virkning fra den 31. marts 1913. Umiddelbart før sin tiltræden lod han en ny amtmandsbolig opføre i Sorø. Boligen huser nu Hauchs Physiske Cabinet under Sorø Akademi. Groothoff var bl.a. møntsamler.

I kraft af sin stilling var han fra 1894 formand for valgbestyrelsen for 4. Landstingskreds, fra 1903 fast formand for Overlandvæsenskommissionen i Bornholms Amtsrådskreds og 1903-1913 for Overlandvæsenskommissionen i Sorø Amtsrådskreds.
24. april 1895 blev han Ridder af Dannebrogordenen, 18. oktober 1901 Dannebrogsmand, 30. marts 1909 Kommandør af 2. grad af Dannebrog og 1910 kammerherre.

Han blev gift 23. juli 1887 i Søllerød med Maria Louise le Maire (8. maj 1852 i København - 23. maj 1943 i Sæby, Løve Herred), datter af grosserer, bankier Chrétien Frédéric Emile le Maire og Louise Johanne Frederikke Krogh.

Han er begravet på Sorø Nye Kirkegård.

Gengivelser
Bornholms Museum har et portrætmaleri af ham. Det Kongelige Bibliotek har et portrætfotografi af ham fra 1921, og flere andre fotografier findes, bl.a. et ungdomsportræt i familieeje af E. Lange. Ny Carlsberg Glyptotek har en plakette af hans portræt udført 1921 af Arnold Hartig og deponeret i Den Kongelige Mønt- og Medaillesamling på Nationalmuseet siden 1939. Odense Bys Museer har en portrætmedalje af samme.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Danske Jurister 1736-1936.
 Omtale i Soranerarkivet

Amtmænd fra Danmark
Jurister fra Danmark
Kontorchefer fra Danmark
Kammerherrer fra Danmark
Personer fra Hamborg
Kommandører af Dannebrog
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Numismatikere fra Danmark
Studenter fra Københavns Åbne Gymnasium


text:
Alida Gundlach (* 17. Juli 1943 als Alida Fischer in Hildesheim) ist eine deutsche Radio- und Fernsehmoderatorin, Journalistin, Autorin und Hörbuch-Sprecherin.

Leben
Sie wurde als Tochter eines Niederländers und einer Italienerin geboren und absolvierte eine Ausbildung zur Ballett-Tänzerin sowie als Exportkauffrau. In Hannover leitete sie ihre eigene Ballettschule und gründete das Show-Ensemble Alida Dancers. Ab 1968 moderierte sie zahlreiche Bühnenshows, bei denen sie zudem für die Regie und die Choreographie zuständig war. Ferner arbeitete sie als freie Journalistin für mehrere Zeitungen und Zeitschriften.

1970 wurde sie bei Radio Luxemburg Sprecherin und Programmgestalterin, 1971/72 moderierte sie beim Südwestfunk mit dem Jugendmagazin drum ihre erste Fernsehsendung. Von 1975 bis 1977 und 1987 bis 1988 moderierte sie beim NDR Fernsehen die Aktuelle Schaubude. Von 1984 bis 2002 moderierte sie 220 Mal die NDR Talk Show. Ihre Partner in der Sendung waren unter anderem Wolf Schneider, Hubertus Meyer-Burckhardt und Jörg Pilawa. Wobei es oft zu heftigen Wortgefechten mit ihr, und zum Beispiel, Klaus Kinski (18.10.1985) oder mit Falco (20.11.1992) oder vielen andern Gästen in der Abend-Talk-Show kam. Außerdem gestaltete sie die Fernsehreihen Alida Gundlach exclusiv (ARD, 1995–98), Alida – Lust am Wohnen und Herrenhäuser in Niedersachsen (N3, ab 2002).

In den 1970er Jahren war sie kurzzeitig mit dem Bandleader Les Humphries liiert. Entgegen dem sich hartnäckig haltenden Gerücht war Alida Gundlach nach  eigener Aussage keine Background-Sängerin von Chris Roberts. Sie synchronisierte lediglich einmal im Juni 1976 in der Aktuellen Schaubude in einigen Szenen der Musikpräsentation des Schlagers Do you speak English die wirkliche Background-Sängerin.

Gundlach lebte jahrelang mit ihrem zweiten Ehemann auf Mallorca. Sie ist, veranlasst von einer langwierigen Krebserkrankung, Botschafterin der Deutschen Krebsgesellschaft und engagiert sich für den Tierschutz, Kinder, Senioren und die Natur.

1998 veröffentlichte sie ihr erstes Buch Socke und Konsorten.

Publikationen (Auswahl)
 Socke & Konsorten. Wunderlich, Reinbek 2000, ISBN 978-3-4992-6229-6.
 Pünktchen olé!. Wunderlich, Reinbek 2000, ISBN 978-3-8052-0666-2
 Wolken-Geschichten. Ed. Riesenrad, Hamburg 2001, ISBN 978-3-9357-4606-9.
 Pfeif der Angst ein Liedchen. Ed. Riesenrad, Hamburg 2001, ISBN 978-3-9357-4601-4.
 Mallorca exclusiv. Hädecke, Weil der Stadt 2001, ISBN 978-3-7750-0345-2
 Herrenhäuser in Niedersachsen. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-8770-6856-1.
 Herrenhäuser in Niedersachsen Teil 2. Schlütersche, Hannover 2003, ISBN 978-3-8770-6863-2.
 Perlen des Nordens. Von Spurensuchern, Sternenfängern und Stationen. Schlütersche, Hannover 2004, ISBN 978-3-8999-3702-2.
 Miteinander oder gar nicht. Wie Generationen voneinander profitieren. Südwest, München 2010, ISBN 978-3-5170-8556-2.

Literatur
 Michael Völkel: Das Lexikon der TV-Moderatoren. Anekdoten, Fakten und Sprüche aus 50 Jahren TV-Geschichte, Schwarzkopf & Schwarzkopf Verlag, Berlin 2003, ISBN 3-89602-524-4, S. 191

Weblinks

 Internetpräsenz von Alida Gundlach

Einzelnachweise

Fernsehmoderator (Deutschland)
Person (Norddeutscher Rundfunk)
Journalist (Deutschland)
Autor
Person (Hildesheim)
Geboren 1943
Frau


text:
Areas imperialis is a moth of the family Erebidae. It was described by Vincenz Kollar in 1844. It is found in Tibet, the north-western Himalayas, Sikkim and Nepal.

References

Spilosomina
Moths of Asia
Fauna of the Himalayas
Lepidoptera of Nepal
Insects of Bhutan
Fauna of Sikkim
Fauna of Tibet
Taxa named by Vincenz Kollar
Moths described in 1844


text:
Magione est une commune de la province de Pérouse en Ombrie (Italie).

Géographie
Magione est une petite ville de l'Ouest de l'Ombrie située à environ  à l'ouest de Pérouse, surplombant le Lac Trasimène.

Histoire

Giovanni da Pian del Carpine est né à Magione en 1182. Franciscain, il est, en tant que légat du pape Innocent IV, l'un des tout premiers Européens à se rendre à la cour du grand Khan. Il est présent à l'assemblée qui fait de Güyük le successeur de son père Ögedeï, lui-même fils de Gengis Khan. Au retour de cette ambassade, il rédige la première description détaillée de l'empire mongol : Histoire des Mongols, appelés par nous Tartares.

Le château a accueilli les papes Benoît XIV et Pie VII.

Les Templiers et les Hospitaliers

La massive forteresse des Templiers bâtie sur le haut de la colline aurait donné son nom à la commune, via le mot français maison. Cette forteresse, après avoir été à l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem, est aujourd'hui la propriété de l'ordre souverain de Malte.

C'est dans ce château que se réunirent le  les conjurés de la Congiura di Magione, membres et proches de la famille Orsini, décidés à faire obstacle à l'expansion des Borgia.

Économie

Culture
 Musée de la pêche, frazione san Feliciano
 Abbaye de Sant' Arcangelo, récemment restaurée

Événement commémoratif

Fêtes, foires

Administration

Hameaux
Agello, Antria, Baccanella, Borgogiglione, Caligiana, Collesanto, Dirindello, Montecolognola, Monte del Lago, Montemelino, Montesperello, San Feliciano, San Savino, Sant'Arcangelo, Torricella, Villa, Soccorso

Communes limitrophes
Castiglione del Lago, Corciano, Panicale, Passignano sul Trasimeno, Pérouse, Tuoro sul Trasimeno, Umbertide

Jumelages

Monuments
 Abbaye de Sant'Arcangelo
 Château des Hospitaliers de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem
 Église Saint-Christophe
 Église Saint Jean-Baptiste
 Église Sainte Marie des Grâces

Notes et références

Liens externes

Magione
Commune abritant une commanderie de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem en Italie


text:
Newtown – miasto w hrabstwie Fairfield, w stanie Connecticut w Stanach Zjednoczonych. Według sporządzonego w 2010 spisu ludności, liczba mieszkańców miasta wynosiła ok. 27 650 osób.

14 grudnia 2012 w miejscowej szkole podstawowej 20-letni Adam Lanza dokonał zamachu z użyciem broni palnej, w wyniku którego śmierć poniosło m.in. 20 dzieci.

Linki zewnętrzne
 Oficjalna internetowa witryna miasta

Miasta w stanie Connecticut


text:
Babe Ruth était un groupe rock britannique formé à Hatfield du comté d'Hertfordshire en Angleterre en 1970. Après s'être séparé en 1976, le groupe a repris en 2005.

Histoire
Un prédécesseur du groupe, appelé Shacklock d'après le guitariste Alan Shacklock, a été formé en 1970. Les membres comprenaient Janita Haan et Dave Hewitt, avec Dave Punshon et Dick Powell plus tard. Après avoir changé leur nom, ils sortent leur premier single Wells Fargo. Leur premier album, First Base, a remporté l'or au Canada. Cet album contient leur plus gros tube au Canada, The Mexican écrite et composée par le guitariste Alan Shakclock, la chanson incorpore pour la deuxième partie le thème du film "Per qualche dollaro in più" de Ennio Morricone. On retrouve aussi sur ce même album deux reprises, la première d'une pièce instrumentale intitulée King Kong de Frank Zappa cette dernière fut enregistrée d'une seule prise sans overdubs, alors que l'autre est de Jesse Winchester et s'intitule Black Dog. En 1973, Ed Spevock a remplacé Powell et Chris Holmes a fait de même avec Punshon avant leur deuxième album Amar Caballero. En 1975, Steve Gurl, claviériste de Wild Turkey (formé par l'ex-bassiste de Jethro Tull Glenn Cornick), remplace Holmes pour le troisième album Babe Ruth. Cet album contient la version de la chanson de Curtis Mayfield, We People Darker Than Blue. La même année, Shacklock quitte le groupe pour devenir producteur de disques et Bernie Marsden (Wild Turkey) rejoint l'équipe pour le quatrième album Stealin' Home. Après cela, Haan et Hewitt ont quittés

Bien qu'aucun membre d'origine ne soit resté, le groupe a incorporé Ellie Hope et Ray Knott pour le cinquième album, Kid's Stuff , en 1976. Peu de temps avant la dissolution du groupe, ils ont été rejoints par le jeune de 17 ans, né à Birmingham, Simon Lambeth à la guitare, qui a fait quelques apparitions lors de leur dernière tournée. Marsden a rejoint Whitesnake (après la rupture de Paice Ashton Lord) et Lambeth a quitté le groupe.

Leur single "Elusive" de 1975 est devenu une chanson populaire sur la scène soul du Nord. Aux États-Unis, cette chanson a également été un succès dans les discothèques, culminant à la 12e place du classement National Disco Action.

Une reprise disco de "The Mexican" de Babe Ruth est apparue à la fin des années 1970, interprétée par les Bombers. Cette version a inspiré une reprise électro / freestyle produite par Jellybean Benitez en 1984, pour laquelle il a réussi à recruter Haan au chant, la reprise devenant par la suite connue pour sa popularité en tant que tube de danse underground.

Entre fin 2005 et début 2006, Haan (maintenant Janita Haan Morris), Hewitt, Shacklock et Punshon se sont réunis pour enregistrer du nouveau matériel ensemble à Nashville, avec Spevock enregistrant sa batterie à Londres. L'album, intitulé Que Pasa, a été achevé en septembre 2006 et, après avoir été mis à disposition sous forme numérique via le site Web officiel du groupe, est sorti sur Revolver Records en 2009.

Le groupe s'est lancé dans une tournée de retrouvailles réussie au Canada en juillet 2010, donnant trois concerts au Ottawa Bluesfest, au Metropolis de Montréal et au Festival International de Blues de Mont-Tremblant au Québec.

Le 28 juin 2014, Babe Ruth a joué au Summerfest de Milwaukee ; plus de 7,000 personnes ont assisté au concert.

Discographie

Albums studio
 1972 : First Base
 1973 : Amar Caballero
 1975 : Babe Ruth
 1975 : Stealin' Home
 1976 : Kid's Stuff
 2009 : Que Pasa - Réédité en 2021

Compilations
 1977 : Greatest Hits
 1994 : Grand Slam: The Best of Babe Ruth
 1998 : First Base / Amar Caballero - Album double comprenant les 2 premiers disques du groupe
 2000 : Babe Ruth / Stealin' Home - Album double comprenant les 2 disques suivants

Formations du groupe
 Jenny Haan (née Janita Haan le 9 Mai 1953 à Edgware, Middlesex) : chant
 Alan Shacklock (né Alan Albert Shacklock le 20 Juin 1950 à Londres) : guitare, orgue, percussions, chœurs
 Dave Hewitt : (né David John Hewitt le 4 Mai 1950 à Dewsbury) : basse
 Dave Punshon : claviers
 Ed Spevock : (Edmund Anthony Spevock le 14 Décembre 1946 à Londres) : batterie
 Jeff Allen a joué la batterie sur la chanson The Runaways de leur premier album First Base.

Formations subséquentes
 Jeff Allen : batterie (1970-1971)
 Dick Powell : batterie (1970-1971)
 Chris Holmes : claviers (1973-1975)
 Steve Gurl : claviers (1975-1976)
 Bernie Marsden : guitare (1975-1976)
 Ellie Hope : chant (1975-1976)
 Ray Knott : basse (1975-1976)
 Simon Lambeth : guitare (1976)

Notes et références

Groupe de rock
Groupe de blues
Groupe de rock progressif
Groupe anglais de rock progressif


text:
Vasilij Nikolajevič Krylov, rusky Василий Николаевич Крылов (2. ledna 1947 – 17. února 2018) byl ruský biolog, doktor věd, zasloužilý profesor na Nižněnovgorodské státní univerzitě N. I. Lobačevského (NNGU). V letech 1991—2016 byl vedoucím katedry fyziologie a biochemie NNGU a od roku 1997 byl předseda Ruské centrální apiterapeutické rady.

Vasilij Krylov studoval na Nižněnovgorodské státní univerzitě biologii (studium ukončil v roce 1970) a posléze získal i doktorát v oboru biologie (DrSc.)

Odkazy

Reference

Externí odkazy
 Na stránkách univerzity

Ruští vysokoškolští pedagogové
Ruští profesoři
Ruští biologové
Apiterapie
Narození 2. ledna
Narození v roce 1947
Úmrtí v roce 2018
Úmrtí 17. února
Muži
Ruští vědci