text:
Mariano Santos Mateo (1850 - 1900) fue un guardia civil  peruano que participó defendiendo a su país durante la guerra del Pacífico. Se hizo célebre al capturar, durante la Batalla de Tarapacá, la coronela del Regimiento "2º de Línea" de la Infantería del Ejército de Chile.

Biografía
Nació en 1850 en el Distrito de Lucre, provincia de Quispicanchi, Cusco. Sus padres fueron el Coronel Carlos Santos Ego, militar argentino que llegó al Perú en la Expedición Libertadora comandada por el General José de San Martín, y la dama cuzqueña doña Antonia Mateo Chara. A los 20 años de edad salió de su pueblo natal para dirigirse a la ciudad de Arequipa donde en 1875 ingresó a la Guardia Civil del Perú.

Guerra del Pacífico
Al estallar la guerra con Chile el gobierno peruano dispuso la creación de nuevos cuerpos militares para hacer frente al adversario. Los primeros en ser llamados a las filas del ejército fueron los guardias civiles de distintas ciudades, que por su entrenamiento y las características propias de su oficio, se encontraban en una situación equiparable a la de los soldados del Ejército de línea.

El Coronel Alejandro Bezada, a la sazón Prefecto de Arequipa, organizó con gran diligencia una División de 560 hombres, cuyo mando asumió el mismo, poniéndose en marcha hacia el sur, en la primera quincena de abril de 1879. Estas fuerzas la integraban dos columnas de la Guardia Civil de Arequipa, la Gendarmería de Arequipa y Puno y la Guardia Nacional de Arequipa, las mismas que después formaron con el Batallón Ayacucho la Tercera División del Ejército Peruano del Sur.
Mariano Santos se encontraba en la 1ª Compañía de la Columna "A" de la Guardia Civil de Arequipa.

De esta manera se formó el Batallón Guardias de Arequipa, integrado por seis Compañías de la Guardia Civil y una Columna de Gendarmes, con un total de 560 hombres.

El destino no quiso que el Prefecto arequipeño llegara a enfrentarse a las tropas que invadieron el sur del Perú, pues, a poco de su arribo a Iquique falleció accidentalmente, siendo reemplazado por el Coronel Manuel Carrillo y Ariza.

Al fallecimiento del Coronel Bezada, la Tercera División del Ejército del Sur pasó a ser comandada por el Coronel Francisco Bolognesi Cervantes.Cuando se tuvo noticia de la toma del puerto peruano de Pisagua el Batallón Guardias de Arequipa marchó para hacer frente a la invasión chilena.

Como parte de la Tercera División del Ejército Peruano del Sur el Batallón Guardias de Arequipa, tomó parte en la batalla de San Francisco o de Dolores, comandado por el Coronel graduado  Don Manuel Carrillo y Ariza, junto al Batallón Ayacucho del Coronel Manuel A. Prado. Luego de la derrota marchó a San Lorenzo de Tarapacá, que era un pueblo de la sierra sur del Perú, donde el 27 de noviembre de 1879 tendría lugar la batalla del mismo nombre y en la cual al batallón al que pertenecía Mariano Santos le sería confiada la defensa del mismo. Tarapacá fue atacada por el Regimiento "2º de Línea" de la Infantería del Ejército de Chile y en el combate, que tuvo lugar en las mismas calles del pueblo, el Guardia Civil Mariano Santos logró, con la bayoneta en la mano, apoderarse de la coronela del regimiento enemigo tras una sangrienta lucha en la que pereció toda la escolta.

Por esta acción a Mariano Santos se le llamó el Valiente de Tarapacá'' mereciendo una mención especial en el parte que el jefe de su División, el coronel Francisco Bolognesi, redactó tras la batalla señalando que fue él quien arrancó el estandarte de las manos del enemigo.

En el lado chileno el comandante accidental del Regimiento "2º de Línea" (por haber muerto su primer jefe) manifestó a sus superiores lo siguiente:

Poco después al saberse que el estandarte había sido capturado por las tropas peruanas, en la prensa chilena circuló la versión que el subteniente Barahona al ser herido mortalmente había rodado envuelto en el estandarte al fondo de la quebrada sin que el resto del regimiento pudiera recuperarlo y de donde supuestamente lo recogieron los peruanos.

Tras la victoria, el ejército peruano continuó su marcha al puerto de Arica. En una ceremonia solemne, llevada a cabo en la puerta de la Catedral de San Marcos de Arica, el contralmirante Lizardo Montero condecoró y ascendió a Inspector de Guardias GC (Grado equivalente al de Teniente del Ejército de aquella época), el 31 de enero de 1880, al Guardia GC Mariano Santos Mateo. El trofeo capturado quedó en la iglesia de esa ciudad, de donde fue trasladado luego a la de Tacna. En dicha ciudad sería encontrado por tropas chilenas tiempo después y devuelto al "2º de Línea" antes de la Campaña de Lima.

Mariano Santos combatiría en la Batalla del Alto de la Alianza de la cual saldría gravemente herido. Cuando con los restos el ejército del sur llegó a Arequipa, tras reponerse de la herida sufrida, fue homenajeado por las autoridades de la ciudad otorgándosele una medalla de oro. Por suscripción popular se le entregó un uniforme nuevo, en reemplazo del desgarrado y empapado en sangre con el que había regresado de campaña, el mismo que lució en el banquete que fue celebrado en su honor el 24 de septiembre de 1880.

Vida privada
Tras el fin de la guerra regresaría a su tierra natal donde contrajo matrimonio con Julia Herrera, unión de la que si hubo descendencia, habiendo llevado una vida apacible cultivando las tierras de su familia. Donde luego de mucho tiempo trata de volver a ser feliz.

Falleció en la ciudad del Cusco el 7 de octubre de 1900. Sus restos fueron enterrados en el cementerio de Oropesa en Quispicanchi.

Homenajes en el Perú

El Congreso de la República del Perú mediante Ley N.º 23316, publicada en el Diario Oficial El Peruano del 7 de noviembre de 1981, lo declaró Héroe Nacional. Posteriormente dio la Ley N.º 27018 del 21 de diciembre de 1998, mediante la cual se precisa su jerarquía en la Policía Nacional del Perú, otorgándosele el Grado Policial de Alférez.

El 25 de agosto de 2000 sus restos fueron trasladados a la Cripta, construida en el Parque Ecológico Camposanto "Santa Rosa de Lima", destinada a conservar los restos de los héroes y mártires de la Policía Nacional del Perú.

La Ley N.º 29161 del 18 de diciembre de 2007 confiere a Mariano Santos Mateo el grado honorífico de Gran General de la Policía Nacional del Perú.

El lunes 31 de diciembre de 2007 el Ministro del Interior Luís Alva Castro anunció que el Salón de los Embajadores del Palacio de Gobierno del Perú llevará el nombre del héroe nacional Mariano Santos Mateo.

La promoción de Suboficiales de 3.ª. PF-PNP 2017-I egresada el 21 de agosto de 2017 de la Unidad Académica de Pregrado de la Escuela de Educación Superior Técnica Profesional (escuela de formación de suboficiales de la Policía Femenina de la Policía Nacional del Perú) ubicada en el distrito de San Bartolo lleva su nombre.

Referencias

Bibliografía
 Fundamentos de Doctrina y Ciencia Policial, por el General GC Guillermo Hinostroza Rodríguez, páginas 240 - 243.

Enlaces externos

 Policía Nacional del Perú - Nuestros héroes
 Ley que reconoce al Inspector de Guardias GC Mariano Santos Mateo como Héroe Nacional
 Ley que precisa la jerarquía del Héroe Nacional Inspector de Guardias GC Mariano Santos Mateo
 Ley que confiere el grado honorífico de Gran General de la Policía Nacional del Perú al Héroe Nacional Inspector de Guardias GC Mariano Santos Mateo

Guardias civiles de Perú
Peruanos de la guerra del Pacífico


text:
Ellerby ist der Familienname folgender Personen:

 Keaton Ellerby (* 1988), kanadischer Eishockeyspieler
 Martin Ellerby (* 1957), englischer Komponist

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
SN 2008ja – supernowa typu IIn odkryta 1 lipca 2008 roku w galaktyce A234412+0752. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 20,10.

Przypisy

Supernowe zaobserwowane w 2008 roku


text:
Anne Lee Tzu Pheng (born May 13, 1946) is a Singaporean poet. She has five volumes of poems to her name; of these, the first three, Prospect of a Drowning (1980), Against the Next Wave (1988) and The Brink of An Amen (1991) were winners of the National Book Development Council of Singapore (NBDCS) Award. After converting to Catholicism, Lee Tzu Pheng added Anne to her name to reflect her new faith.

Life and career
Born in Singapore (while it was under British rule), Lee Tzu Pheng was educated at Raffles Girls' Secondary School. She has a Ph.D. in English from the University of Singapore in 1973, from where she retired as a Senior Lecturer in its English Department. She is divorced from her ex-husband, Ban Kah Choon (who was once Head of English, National University of Singapore), and has one daughter, Jane Ban Li Hian.

Style of writing
Lee's poetry is meditative and lyrical in nature and with themes such as the individual's search for identity and larger unifying humanity in Against the Next Wave (1988) and The Brink of an Amen (1991). Her later poetry increasingly questions faith and religion, evident in her work, Lambada by Galilee (1999). However, her most anthologised work to date is an early poem, My Country and My People (1976), which expresses her ambivalent attitude towards patriotism and nationhood. For Lee, more often than not, poetry is an expression of the poet's experiences in life.

Works

Like Edwin Thumboo, Lee is often seen as one of a generation of "nation-building" English writers in Singapore, whose work in the '50s-'70s questioned the identity of the newly independent nation. One of her early poems, "My Country, My People", was banned by the Singapore government due to fears that her reference to her "brown-skinned neighbours" would offend the Malay community of Singapore. Another early poem, "Bukit Timah, Singapore" was at one point included in an international selection of poetry for O-level literature students. Later poems heavily reference her Catholic faith. In 2014, she was inducted into the Singapore Women's Hall of Fame.

Poetry collections

 Prospect of a Drowning (1980, Heinemann Educational Books)
 Against the Next Wave (1988, Times Books International)
 The Brink of an Amen (1991, Times Books International)
 Lambada by Galilee & Other Surprises (1997, Times Books International)
 Catching Connections: Poems, Prosexcursions, Crucifictions (2012, Landmark Books)
 Short Circuits: Through the Catchments of Faith and Writing (2012, Landmark Books)
 Sing a Song of Mankind: A Nursery Sequence for the Sixties (2012, Landmark Books)
 Soul's Festival: Collected poems 1980-1997 (2014, Landmark Books)
 Standing in the Corner: Poems from a Real Childhood (2014, Landmark Books)
 Common Life: Drawings and Poems (2018, Ethos Books)

Awards
 National Book Development Council Of Singapore Awards for her three books
 Singapore Cultural Medallion for Literature (1985)
 S.E.A. Write Award (1987)
 Gabriela Mistral Award (1996)

References

Infopedia (National Library)

1946 births
Living people
National University of Singapore alumni
Singaporean poets
Recipients of the Cultural Medallion for literature
Singaporean women
S.E.A. Write Award winners
Raffles Girls' Secondary School alumni


text:
O termo pós-feminismo é usado para descrever reações contra contradições e ausências no feminismo, especialmente feminismode segunda onda e feminismo de terceira onda. O termo pós-feminismo às vezes é confundido com feminismos subsequentes, como o feminismo da quarta onda e o xenofeminismo (parte do ciberfeminismo).

A ideologia do pós-feminismo é reconhecida por seu contraste com o feminismo predominante ou precedente. Algumas formas de pós-feminismo se esforçam para o próximo estágio no progresso relacionado ao gênero e, como tal, é frequentemente concebido como favorável a uma sociedade que não é mais definida por papéis e expressões de gênero rígidos.  Uma pós-feminista é uma pessoa que acredita, promove ou incorpora qualquer uma das várias ideologias que surgem do feminismo da década de 1970, seja favorável ou antagônico ao feminismo clássico.

O pós-feminismo pode ser considerado uma forma crítica de compreender as relações alteradas entre feminismo, cultura popular e feminilidade. O pós-feminismo também pode apresentar uma crítica ao feminismo de segunda onda ou feminismo de terceira onda, questionando seu pensamento e essencialismo binaristas, sua visão da sexualidade e sua percepção das relações entre feminilidade e feminismo. Também pode complicar ou mesmo negar inteiramente a noção de que a igualdade absoluta de gênero é necessária, desejável ou realisticamente alcançável.

História do termo
Em 1919, foi lançado um jornal no qual "fêmeas literárias radicais" afirmavam estamos interessadas nas pessoas agora - não em homens e mulheres, que "os padrões morais, sociais, econômicos e políticos 'não deveriam ter nada a ver com fazer com sexo , que seria algo como 'pró-mulher sem ser anti-homem , e que "sua postura [se chama] 'pós-feminista.

O termo foi usado na década de 1980 para descrever uma reação contra o feminismo de segunda onda. O pós-feminismo é agora um rótulo para uma ampla gama de teorias que fazem abordagens críticas aos discursos feministas anteriores e incluem desafios às ideias da segunda onda. Outras pós-feministas dizem que o feminismo não é mais relevante para a sociedade de hoje. Amelia Jones escreveu que os textos pós-feministas que surgiram nas décadas de 1980 e 1990 retratavam o feminismo de segunda onda como uma entidade monolítica e eram excessivamente generalizantes em suas críticas.

A década de 1990 viu a popularização desse termo, tanto no mundo acadêmico quanto no mundo da mídia. Foi visto como um termo tanto de elogio quanto de desprezo. Toril Moi, professor da Duke University, cunhou originalmente o termo em 1985 na política Sexual/Textual para defender um feminismo que desconstruiria o binário entre igualdade baseada no feminismo "liberal" e feminismo baseado na diferença ou "radical". Há confusão em torno do significado pretendido de "pós" no contexto de "pós-feminismo". Essa confusão tem atormentado o próprio significado de "pós-feminismo" desde os anos 1990. Embora o termo pareça, por um lado, anunciar o fim do feminismo, por outro lado, ele próprio se tornou um local de política feminista.

Atualmente, história feminista é caracterizada pela luta para descobrir a situação presente - muitas vezes articulada como uma preocupação sobre se ainda existe algo chamado "feminismo" - escrevendo no passado. É aqui que o significado de "pós" como uma ruptura histórica é preocupante, pois "pós" se oferece para situar o feminismo na história ao proclamar o fim desta história. Em seguida, confirma a história feminista como uma coisa do passado. No entanto, alguns afirmam que é impossível que o feminismo se alinhe com "pós" quando isso é impensável, pois seria o mesmo que chamar o mundo atual de uma sociedade pós-racista, pós-classista e pós-sexista.

Com o passar dos anos, o significado do pós-feminismo tem se ampliado, abrangendo muitos significados diferentes, como é o caso do feminismo. Na literatura feminista, as definições tendem a cair em duas categorias principais: 1) "morte do feminismo", "antifeminismo", "feminismo é irrelevante agora" e 2) o próximo estágio do feminismo, ou feminismo que cruza com outros "pós-"filosofias/teorias, como pós-modernismo, pós-estruturalismo e pós-colonialismo.

Características
O início da década de 1980 foi quando a mídia começou a rotular mulheres adolescentes e mulheres na casa dos vinte anos de "geração pós-feminista". Depois de vinte anos, o termo pós-feminista ainda é usado para se referir a mulheres jovens, "que se pensa que se beneficiam do movimento das mulheres por meio da expansão do acesso a emprego e educação e novos arranjos familiares, mas ao mesmo tempo não pressionam por mais mudanças políticas", Pamela Aronson, Professora de Sociologia, afirma. O pós-feminismo é um tópico altamente debatido, pois implica que o feminismo está "morto" e "porque a igualdade que ele assume é em grande parte um mito".

De acordo com o Prof. D. Diane Davis, o pós-feminismo é apenas uma continuação do que os feminismos de primeira e segunda ondas desejam.

A pesquisa conduzida na Kent State University estreitou o pós-feminismo a quatro reivindicações principais: o apoio ao feminismo diminuiu; as mulheres começaram a odiar o feminismo e as feministas; a sociedade já havia alcançado a igualdade social, tornando o feminismo obsoleto; e o rótulo "feminista" não era apreciado devido ao estigma negativo.

Exemplos de trabalho pós-feminista
Em seu livro de 1994, Who Stole Feminism? Como as mulheres traíram as mulheres, Christina Hoff Sommers considera muito da teoria feminista acadêmica moderna e do movimento feminista ginocêntrico. Ela rotula isso de "feminismo de gênero" e propõe "feminismo de equidade" - uma ideologia que visa a plena igualdade civil e legal. Ela argumenta que enquanto as feministas que ela designa como feministas de gênero defendem o tratamento preferencial e retratam as mulheres como vítimas, o feminismo de igualdade fornece uma forma alternativa viável de feminismo. Essas descrições e seus outros trabalhos fizeram com que Hoff Sommers fosse descrita como antifeminista por algumas outras feministas.

Algumas feministas contemporâneas, como Katha Pollitt ou Nadine Strossen, consideram o feminismo simplesmente que "as mulheres são pessoas". Visões que separam os sexos em vez de uni-los são consideradas por essas escritoras mais sexistas do que feministas.

Amelia Jones é autora de textos pós-feministas que surgiram nos anos 1980/1990 e retratou o feminismo de segunda onda como uma entidade monolítica e criticou-o usando generalizações.

Um dos primeiros usos modernos do termo foi no artigo de Susan Bolotin de 1982 "Voices of the Post-Feminist Generation", publicado na New York Times Magazine. Este artigo foi baseado em uma série de entrevistas com mulheres que concordaram amplamente com os objetivos do feminismo, mas não se identificaram como feministas.

Susan Faludi, em seu livro Backlash: The Undeclared War Against American Women, de 1991, argumentou que uma reação contra o feminismo de segunda onda na década de 1980 redefiniu com sucesso o feminismo por meio de seus termos. Ela argumentou que isso construiu o movimento de libertação das mulheres como a fonte de muitos dos problemas que supostamente assolavam as mulheres no final dos anos 1980. Ela também argumentou que muitos desses problemas eram ilusórios, construídos pela mídia sem evidências confiáveis. Segundo ela, esse tipo de reação é uma tendência histórica, recorrente quando se constatou que as mulheres tiveram ganhos substanciais em seus esforços pela igualdade de direitos.

Angela McRobbie argumentou que adicionar o prefixo pós - feminismo minou os avanços que o feminismo fez para alcançar a igualdade para todos, incluindo as mulheres. Na opinião de McRobbie, o pós-feminismo deu a impressão de que a igualdade foi alcançada e as feministas agora podiam se concentrar em algo totalmente diferente. McRobbie acreditava que o pós-feminismo era visto com mais clareza nos chamados produtos de mídia feministas, como o Diário de Bridget Jones, Sex and the City e Ally McBeal. Personagens femininas como Bridget Jones e Carrie Bradshaw afirmavam ser liberadas e claramente gostavam de sua sexualidade, mas o que elas estavam constantemente procurando era o único homem que faria tudo valer a pena.

As representações do pós-feminismo podem ser encontradas na cultura pop. O pós-feminismo tem sido visto na mídia como uma forma de feminismo que aceita a cultura popular em vez de rejeitá-la, como era típico das feministas da segunda onda. Muitos programas populares da década de 1990 e início de 2000 são considerados trabalhos pós-feministas porque tendem a se concentrar em mulheres que são empoderadas por representações culturais populares de outras mulheres. Por causa disso, as pós-feministas alegaram que essa mídia era mais acessível e inclusiva do que as representações anteriores de mulheres na mídia; no entanto, algumas feministas acreditam que os trabalhos pós-feministas se concentram muito nas mulheres brancas de classe média.  Esses programas e filmes incluem The Devil Wears Prada, Xena: Warrior Princess, The Princess Diaries e Buffy the Vampire Slayer . Outro exemplo é Sex and the City . Carrie Bradshaw de Sex and the City é um exemplo de personagem que vive uma vida pós-feminista. Enquanto sua personagem tenta viver um estilo de vida sexualmente liberado, Bradshaw está presa incessantemente em busca do amor e da validação de um homem. O equilíbrio entre a vida independente de Bradshaw como colunista de sucesso e o desejo de encontrar um marido exemplifica a tensão do pós-feminismo. Muitos desses trabalhos também envolvem mulheres monitorando sua aparência como uma forma de autocuidado, seja na forma de dieta, exercícios ou - mais popularmente - cenas de reforma. A literatura pós-feminista - também conhecida como chick lit - foi criticada por feministas por temas e noções semelhantes. No entanto, o gênero também é elogiado por ser confiante, espirituoso e complicado, trazendo temas feministas, girando em torno das mulheres e reinventando padrões de ficção. Exemplos também podem ser encontrados em Pretty Little Liars. Os romances exploram a complexidade da infância em uma sociedade que assume a igualdade de gênero, o que está de acordo com o pós-feminismo. A vigilância constante e autopoliciamento dos protagonistas da série retrata o desempenho da heterossexualidade, hiperfeminilidade e olhar crítico imposto às meninas. O materialismo e o desempenho das meninas em Pretty Little Liars critica a noção de que a sociedade tem plena igualdade de gênero e, portanto, oferece uma crítica ao pós-feminismo.

Em um artigo sobre anúncios impressos de joias em Cingapura, Michelle Lazar analisa como a construção da feminilidade 'pós-feminista' deu origem a um híbrido neoliberal de "pronunciado senso de identidade ou 'identidade'". Ela afirma que o número crescente de mulheres assalariadas levou os anunciantes a atualizarem sua imagem de mulher, mas que "por meio dessa dentidade pós-feminista híbrida, os anunciantes encontraram uma maneira de reinstalar uma nova normatividade que coexiste com o status quo". Anúncios pós-feministas e moda têm sido criticados por usar a feminilidade como uma mercadoria velada como liberação.

Ver também

 Estudos de género
 Mulherismo

Críticas ao feminismo
Feminismo
Política
Feminismo e história
Mulheres
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)


text:
Marie-Robert Altmayer, né le  à Bordeaux et mort le  à Paris , est un général de corps d'armée français, qui a commandé la  armée française du  au .

Biographie

Fils aîné du général de division Victor Joseph Altmayer (1844-1908).

Capitaine au  de dragons, il a le  une altercation à Bar-sur-Aube avec un paysan sur le champ duquel il était entré à cheval, altercation dont la presse se fait l'écho en pleine résolution de la révolte des vignerons champenois. Le capitaine Altmayer est relevé de son commandement et changé de corps par mesure de discipline, rejoignant le  de hussards.

Commandant de la cavalerie d'Algérie en 1929, puis inspecteur général de la Cavalerie du  au , le général de corps d'armée Robert Altmayer fut placé en position de réserve le .

Réactivé le , sur décision du général Weygand, le général Robert Altmayer fut nommé le  à la tête de la  armée, avec laquelle il tenta de tenir un front sur la Seine, jusqu'au , avant de livrer des combats de retardement jusque sur la Loire.

Le général Robert Altmayer ne reçut finalement pas d'ordres visant à la constitution d'un « réduit breton » envisagée un temps par Paul Reynaud.

Fait prisonnier le , il fut libéré le  et replacé dans la réserve le .

Son frère cadet, le général de corps d'armée René Altmayer (1882-1976) commandait le  corps d'armée du  au , puis la région militaire de Montpellier, du  au , où il fut placé en position de réserve.

Sa sépulture se trouve au cimetière Notre-Dame de Versailles.

Distinctions

Publication
 La  Armée sur la Basse-Somme, en Normandie et vers le réduit breton : mai-, Paris, Ed. Défense de la France, 1946

Notes et références

Annexes

Articles connexes
  française

Liens externes

 Base Léonore

Naissance en juillet 1875
Naissance à Bordeaux
Général français du XXe siècle
Militaire français de la Seconde Guerre mondiale
Grand-croix de la Légion d'honneur
Décès en février 1959
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 83 ans
Personnalité inhumée dans les Yvelines


text:
Дми́трий Фаде́евич Матко́вский (2 февраля 1961, Ленинград) — русско-канадский  и аниматор, музыкант. Наиболее известен как участник групп «Мануфактура» и «АукцЫон».

Биография
В дошкольном возрасте он занимался в детской художественной школе, но бабушка хотела его видеть музыкантом и повела на вступительные экзамены в музыкальную школу, где ей было сказано, что его могут взять только на «барабан». Это обидело и бабушку, и внука, поэтому маленький Дима решил доказать всем, что он музыкант и поменял кисточку на ноты.

В июле 1976 года, будучи учеником ленинградской физико-математической школы № 30, становится одним из основателей группы «Мануфактура». В 1981 году коллектив стал членом Ленинградского рок-клуба, а в 1983 году победил на первом рок-клубовском фестивале. Вскоре после этого был записан альбом «Зал ожидания». Через месяц Матковский и Скиба ушли в армию на 2 года. Несмотря на службу в СА группа вполне успешно выступила на II фестивале в 1984 году.

Летом 1985 года Матковский и Скиба вернулись домой, но возродить былую «Мануфактуру» им не удалось, так как сначала умер басист Владимир Арбузов, а затем вокалист Виктор Салтыков ушёл в «Форум». После длительных репетиций и серии разовых проектов в начале 1986 группа распалась.

В период 1985 −1987 Дмитрий много занимается фотографией и работает помощником кинооператора, а затем кинооператором на студиях: Ленфильм и Леннаучфильм. Там он знакомится с основателем группы «Кино» Алексеем Рыбиным, режиссёрами и сценаристами Константином Мурзенко, Виктором Алисовым, Виктором Михеевым, Динарой Асановой, Виталием Аксёновым, Сергеем Соловьёвым, Алексеем Учителем, Сергеем Балакиревым.

В сентябре 1986 года, накопив багаж свежих идей, Матковский начал репетировать в ДК «Невский». Теперь вся музыка и все тексты были написаны им самим. На первых порах компанию ему составили бас-гитарист Игорь Тихомиров и клавишник и аранжировщик Андрей Муратов. Какое-то время с ними музицировали Александр Кондрашкин и Андрей Отряскин, экс-барабанщик Мануфактуры Андрей Ушаков, но к зиме он окончательно перебрался за звукорежиссёрский пульт, а ритмическую основу стала обеспечивать драм-машина «Yamaha». В группу входили Алексей Рахов, выпускница консерватории Ольга Большакова. К ноябрю к новой группе присоединился певец «Аукцыона» Сергей Рогожин и художник Кирилл Миллер, который также стал бэк-вокалистом. Группа получает название «Охота романтических их». Позже последнее слово было заменено немецким местоимением ich. Дебют группы состоялся 14 мая 1987 года. К лету того же года группа распадается, но успевает записать магнитоальбом.

В октябре 1987 года становится участником группы «АукцЫон», в составе которого он принимает участие в записи альбомов «Как я стал предателем», «В Багдаде все спокойно», «Дупло», «Жопа», «Бодун», «Чайник вина», «Птица» и «Жилец Вершин». На его песни были сняты несколько видеоклипов.

В 1987 году он становится одним из участников только что созданного сообщества современных модельеров ЛЭМ, творческое объединение альтернативной моды — неформальное объединение молодёжи «Лаборатория Экспериментального Моделирования» («ЛЭМ») на базе ЛДКЖД Ребята в основном выступают на рок концертах и создают костюмы из подсобных материалов или разрисовывают ткани сами.

Выступает и записывает альбомы с такими коллективами: «Препинаки», Сергей Курёхин, «Браво» в проекте «Ленинградско-Московская Дружба», Сергей Касьянник.

Тем не менее, известность и признание коллектива не приносили полного удовлетворения. В ноябре 1995 года он даёт последний концерт в составе «АукцЫон», после чего оставляет музыкальную деятельность. По этому поводу он сказал: «25 лет карьеры музыканта, композитора, аранжировщика, постоянной тусовке в музыке и около неё утомили меня донельзя и я ушёл… сначала из группы, потом из страны, а затем и из музыки. Хвост как то сказал: "Живопись — это музыка на холсте". Теперь я — художник».

Знакомство с Герхардом Рихтером поменяли вектор деятельности Дмитрия Матковского. Он уезжает в Германию, где всё лето работал подмастерьем у известного художника, поддаваясь очарованию абстрактного экспрессионизма. В тот период, по словам автора, к нему пришло осознание природы собственного восприятия искусства, единства музыки и цвета.

После ухода из АукцЫона на почве живописи он сближается со своим крестным Алексеем Хвостенко и в 1996 году на совместной с ним выставке в Нью Йорке знакомится с Дмитрием Стрижовым.

В 2001 он уехал в Торонто. Среди последующих учителей отмечал своего крёстного Алексея Хвостенко и петербургского акварелиста Виктора Прошкина. У них Матковский учился скорее не формальным приёмам, а способу донесения субъективного видения мира с помощью искусства. Вдохновлялся творчеством Густава Климта, Мориса Дени, Клода Моне, Поля Сезанна, Эдгара Дега.

Изменил свой способ писания картины с мазков кистью на выливание краски на холст, часто работая с мастихином для достижения той глубины и объёма, которая становится его визитной карточкой.

В конце 2011 вернулся в Россию. Стал работать в области 3D-анимации, видеомэппинга и виджеинга и инсталляций.

Примечания

Гитаристы России
Гитаристы СССР
Художники-абстракционисты
Музыканты по алфавиту
Музыканты XX века
АукцЫон


text:
Михайло Йосипович Вільгушинський ( 21 листопада 1959, Хмелева, Україна) — український суддя, доктор юридичних наук (2014), Заслужений юрист України (2006).

Життєпис
Михайло Вільгушинський народився 21 листопада 1959 року в с. Хмелева Заліщицького району Тернопільської області.

Трудову діяльність розпочав у 1979 році учителем праці та креслення Хмелівської 8-річної школи.

У 1979—1981 роках проходив службу в армії.

У 1981—1982 роках — учитель праці та креслення тієї ж Хмелівської 8-річної школи.

У 1986 році закінчив Харківський юридичний інститут ім. Ф. Е. Дзержинського.

Після закінчення Харківського юридичного інституту працював на посадах стажиста, народного судді, заступника голови Фортечного районного народного суду м. Кіровограда; судді, першого заступника голови Київського міського суду (з 2001 року — Апеляційного суду міста Києва).

Постановою Верховної Ради України від 21 жовтня 2010 року № 2639-VI обраний суддею Вищого спеціалізованого суду України з розгляду цивільних і кримінальних справ.

Рішенням Вищої ради юстиції від 25 січня 2011 року № 2/0/15-11 призначений на посаду заступника Голови Вищого спеціалізованого суду України з розгляду цивільних і кримінальних справ.

Заступник Голови редакційної колегії журналу «Часопис цивільного і кримінального судочинства».

Примітки

Посилання
 Офіційна Україна сьогодні
 Вільгушинський Михайло Йосипович  (декларація).
 Родина судді Вищого спецсуду, не маючи бізнесу, придбала землі під Києвом на чверть мільйона доларів (фото) // Наші гроші. — 2015. — 17 липня.

Уродженці Заліщицького району
Українські судді
Доктори юридичних наук України
Заслужені юристи України
Персоналії за алфавітом


text:
Janosch Chávez-Kreft (* 21. Februar 1983) ist ein deutsch-chilenischer Regisseur und Drehbuchautor.

Leben
Seit 2012 arbeitet er als freier Regisseur und Autor vor allem für fiktionale Stoffe und Comedy. Zuvor wirkte er bereits als Regisseur und Producer bei verschiedenen Produktionsfirmen in den Bereichen Werbung, Kinderfernsehen und Development.
Janosch Chávez-Kreft setzte als Regisseur zahlreiche Sketche und Musikvideos im Bereich Comedy um, u. a. für den Deutschen Comedypreis, Pussy Terror TV mit Carolin Kebekus, Luke! Die Woche und ich mit Luke Mockridge und zwei Staffeln der Sketch-Comedy "Schmitz and Family" sowie für den ZDF-Serienpiloten "An die Arbeit" mit Max Giermann und Holger Stockhaus. Für die Youtube-Premium-Produktion mit Phil Laude wurde er 2019 für den Deutschen Grimme-Preis nominiert. Er führte auch bei einer filmischen Mini-Serie für die RTL Screenforce Days Regie.
2021 inszenierte er als Regisseur das Staffelfinale für SOKO Potsdam sowie die ab Sommer 2022 bei ZDFneo ausgestrahlte Comedyserie "Vierwändeplus" (Arbeitstitel: Framily First), die von dem Zusammenleben einer Baugruppe handelt.
2022 folgt das Amazon-Original "Love Addicts"; eine Serie über vier junge Menschen, die von ihrem eigenen Liebesleben überfordert sind und sich in eine Selbsthilfegruppe flüchten.

Janosch Chávez-Kreft arbeitet auch in der Werbung. Neben Produktionen für Mini (Auto), Rewe und Media Markt, setzte er als Autor und Regisseur von 2013 bis 2015 insgesamt 40 Folgen der Webserie "Deutschland bewegt Herbert" für die DGUV (Deutsche Gesetzliche Unfallversicherung) um und führte bei vier Filmen der mit mehreren Preisen ausgezeichneten Kampagne #wireinander und #futureme im Auftrag der Techniker Krankenkasse Regie.

In Zusammenarbeit mit Tankred Lerch entwickelte er 2020 ein tragikomisches Kinodrama um einen Ex-Boxer, das unter dem Titel "Der Humorlose" eine Drehbuchförderung von der Film- und Medienstiftung NRW erhielt und 2022 mit ihm als Regisseur in Produktion gehen wird.

Trivia
Janosch Chávez-Kreft studierte Sportwissenschaften an der Deutschen Sporthochschule Köln und arbeitete währenddessen einige Jahre als Redakteur für die Fußball-Bundesliga. In seiner Jugend spielte er für Fortuna Köln, wo er auch als Nachwuchstrainer im Jugendbereich aktiv war.
2012 beendete er die Ausbildung zum "Fiction Producer" der IHK am Filmhaus Köln mit Auszeichnung.

Filmografie (Auszug)
 2014: TV total, Regie (Opener und Einspielfilme)
 2014: Deutschland bewegt Herbert (Online Serie / Kampagne), 18 Folgen, Autor und Regie
 2015: Deutschland bewegt Herbert (Online Serie / Kampagne), 20 Folgen, Autor und Regie
 2015: FutureMe und Wireinenander (4 Viralspots), Regie
 2016: Luke die Woche und ich (Comedyshow Sat1), Regie (Sketche)
 2017: Luke die Woche und ich (Comedyshow Sat1), Regie (Sketche)
 2017: Neuland (Comedy), Regie (Sketche und Musikvideos)
 2017: Pussy Terror TV (Comedyshow WDR), Regie (Sketche und Musikvideos)
 2018: Pussy Terror TV (Comedyshow WDR), Regie (Sketche)
 2018: Schmitz & Family (Sketchcomedy RTL), 6 Folgen 1. Staffel, Regie
 2019: Menstruations-Song (Musikvideo Carolin Kebekus, WDR), Creator und Regie
 2019: Schmitz & Family (Sketchcomedy RTL), 6 Folgen 2. Staffel, Regie
 2020: Lough Out Loud (Comedyshow Amazon prime), Opener, Autor und Regie
 2021: Soko Potsdam (ZDF Fernsehreihe), 3 Folgen, Regie
 2021: Vierwändeplus, (ZDF neo) 4 Folgen, Regie
 2022: Love Addicts (Amazon Original), 4 Folgen, Regie

Auszeichnungen
 2015: New Media Award Bronze für #Wireinander / Mein Weg – Kampagne der Techniker Krankenkasse
 2016: The Stevie Award Gold (Kommunikations-Kampagne des Jahres) für "Deutschland bewegt Herbert"
 2018: Deutscher Fernsehpreis für Luke die Woche und ich
 2018: Deutscher Comedypreis für Luke die Woche und ich
 2019: Deutscher Comedypreis für Pussy Terror TV
 2019: Grimme-Preis Nominierung für Neuland

Weblinks
 Offizielle Website von Janosch Chávez-Kreft
 Janosch Chávez-Kreft Präsenz mit Vita und Filmografie bei der Agentur writers & directors

Einzelnachweise

Filmregisseur
Comedy
Mann
Geboren 1983
Deutscher
Chilene


text:
Ситник Олег Іванович (8 червня 1935, м. Київ — 6 жовтня 2006, м. Київ) — видатний український журналіст, головний редактор багатьох українських газет, заслужений працівник культури УРСР, поет-пісняр, перекладач.

Біографія
Народився 8 червня 1935 року в Києві. У 1958 році закінчив факультет журналістики Київського Національного університету імені Тараса Шевченка. Олег Іванович Ситник — легендарна особистість у вітчизняній журналістиці, професіонал найвищого рівня. Гідно проніс через усе життя вищі ідеали вітчизняної журналістики — честь, благородство, гідність, вищість у світосприйнятті і ставленні до людей. Яскрава і харизматична людина із винятковим почуттям гумору, він став вчителем і наставником багатьох головних редакторів найвпливовіших сучасних видань України і талановитих майстрів — журналістів, яких навчив не тільки професійній майстерності, але й головним людським якостям — любові до батьківщини, повазі до людей, порядності, працелюбності, відданності справі, щедрості душі. Головний редактор газет «Київський комсомолець», «Молодь України», «Вечірній Київ», «Прапор комунізму»- «Київський вісник», «Сільське життя», він був людиною легкою на творчий підйом, міцною на слово, щедрою на добрий вчинок, а його посмішка — завжди іронічною, але такою теплою і щирою . Вірші Ситника надихнули близького друга Олександра Білаша та композиторів Вадима Вадименка і Володимира Костенка створити музику до його пісень. За постійну увагу до кожного і турботу, численні безкорисні добрі справи журналісти називали його «татом».

01.09.1953 — 01.08.1958 — студент факультету журналістики Київського державного університету ім. Т. Г. Шевченка

10.03.1958 — 12.05.1958 — редактор Комітету по радіомовленню і телебаченню при Раді Міністрів УРСР

15.08.1958 — 27.08.1962 — кореспондент, завідувач відділу редакції газети «Київська правда»

27.08.1962 — 31.03.1963 — редактор газети «Київський комсомолець»

01.04.1963 — 01.05.1964 — редактор газети «Молода гвардія»

01.05.1964 — 20.01.1969 — головний редактор газети «Молодь України»

20.01.1969 — 03.08.1971 — заступник відповідального редактора газети «Радянська Україна»

02.08.1971 — 27.01.1976 — завідувач сектору відділу видавництв, поліграфії та книжкового мистецтва ЦК КПУ

28.01.1976 — 01.12.1977 — головний редактор газети «Вечірній Київ»

01.12.1977 — 26.09.1991 — головний редактор газети « Прапор комунізму» з 25.07.1991 газета «Київський вісник»

03.10.1991 — 19.03.1994 — консультант генерального директора, директор видавництва, старший радник президента фірми «Довіра»

21.03.1994 — 03.11.1994 — радник головного редактора газети «Київські відомості»

03.11.1994 — 05.12.1996 — головний редактор газети «Сільське життя» ЗАТ "Видавництво «Київські відомості»

11.01.1997 — 09.03.1998 — керівник підрозділів газет «Хрещатик», «Юридичний вісник України» ТОВ «Юрінком»

09.03.1998 — 04.08.1999 — радник голови Київської міської державної адміністрації

Понад 15 років Олег Іванович Ситник був секретарем Спілки журналістів УРСР, впродовж 20 років — депутатом Київської міської Ради народних депутатів.

Помер 6 жовтня 2006 року в Києві, похований на Байковому кладовищі.

Нагороди і відзнаки
 Орден «Знак Пошани» (1971, 1981)
 Медалі «За трудову доблесть»(1966), «За доблесну працю» (1970), «В пам'ять 1500 — річчя Києва» (1982), «Ветеран праці» (1984).
 Почесне звання «Заслужений працівник культури України» (1968).
 Почесна Грамота Президії Верховної Ради Української РСР (1985).

Ушанування пам'яті
5 травня 2009 року у Печерському районі Києва, на фасаді будинку № 19-А по вулиці М. Омел'яновича-Павленка (колишня Суворова), де в 1975—2001 рр. жив і працював український журналіст, було відкрито меморіальну дошку його пам'яті (скульптор Володимир Іваненко, архітектор — Олег Стукалов).

Примітки

Література
 Збірка пісень українських композиторів на вірші О. Ситника «Сім пісень Олега Ситника» (Компзитори: О. Білаш, В. Вадименко, В. Клин, В. Костенко), Київ, 2007 р.
 Литературно-художественное издание. «Антология мирового анекдота. Социально-политический анекдот». Укладач — Ситник О. І., Издательство «Довіра», Київ, 2003 р.
 В. К. Врублевський «Володимир Щербицький: правда і вигадки», редактор Ситник О. І., Київ, «Довіра», 1993 р.
 Інрерв'ю Ситника О. І. «Школа редакторів», газета «День», 7 лютого 2003 р., № 23 (1524).
 Барах Ігор, Ситник Олег п'єса «Головний редактор», репертуарний збірник «Райдуга», вип. 2, «Мистецтво», Київ, 1987 р.

Посилання
 Олег Иванович Сытник // Историко-исследовательская группа «Кіевъ Градъ»
 Остання летючка // Газета «День»
 После запрета компартии главный редактор «киевского вестника» Олег Сытник подал в отставку: боялся, что из-за него новая власть разгонит коллектив одной из лучших в советском союзе городских газет : Газета «Факти» http://fakty.ua/50793-posle-zapreta-kompartii-glavnyj-redaktor-quot-kievskogo-vestnika-quot-oleg-sytnik-podal-v-otstavku-boyalsya-chto-iz-za-nego-novaya-vlast-razgonit-kollektiv-odnoj-iz-luchshih-v-sovetskom-soyuze-gorodskih-gazet

Українські журналісти
Українські поети
Українські головні редактори
Заслужені працівники культури УРСР


text:
Das Amtsgericht Kirchenlamitz war ein von 1879 bis 1959 bestehendes bayerisches Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit mit Sitz in der oberfränkischen Stadt Kirchenlamitz.

Geschichte
Bereits zur Zeit des Fürstentums Bayreuth, zu dem der Ort Kirchenlamitz bis 1791 gehörte, gab es hier ein Gericht. Nachfolgend kam der Ort zum Königreich Preußen. Nach vierjähriger französischer Besetzung gelangten der Ort und die Burg 1810 zum Königreich Bayern. Im Zuge der Neuorganisation des Königreichs wurde 1812 das Landgericht älterer Ordnung gegründet. Anlässlich der Einführung des Gerichtsverfassungsgesetzes am 1. Oktober 1879 wurde das Landgericht aufgelöst und ein Amtsgericht zu Kirchenlamitz gebildet, dessen Sprengel identisch mit demjenigen des vorherigen Landgerichts Kirchenlamitz war und daher aus den Orten Dörflas, Dürnberg, Franken, Großwendern, Grün, Hebanz, Kirchenlamitz, Ludwigsfeld, Marktleuthen, Neudes, Niederlamitz, Oberröslau, Raumetengrün, Reicholdsgrün, Voitsumra und Weißenstadt zusammengesetzt war. Übergeordnete Instanz war das Landgericht Hof.

Nach der kriegsbedingten Herabstufung des Amtsgerichts Kirchenlamitz zur Zweigstelle des Amtsgerichts Wunsiedel und der Bestätigung dieser Maßnahme im Jahre 1956, erfolgte auf Anweisung des Bayerischen Staatsministers der Justiz am 1. Juli 1959 die endgültige Aufhebung des Kirchenlamitzer Gerichts.

Gebäude
Das Amtsgericht Kirchenlamitz war im Schloss Kirchenlamitz untergebracht.

Einzelnachweise

Kirchenlamitz
Kirchenlamitz
Gegründet 1879
Aufgelöst 1959
Organisation (Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge)
Geschichte (Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge)


text:
Johannes Methöfer, eigentlicher Name: Johannes Cornelis Hendrik Philippus Methöfer (* 17. August 1863 in  Gendt; † 24. Oktober 1933 in Blaricum), war ein  niederländischer Redakteur, Autor, Propagandist und  Anarchist. Methöfer wird als einer der ersten Anarchisten in den Niederlanden bezeichnet.

Leben
Nachdem Johannes Methöfer in seinem Geburtsort die "lagere school" (Grundschule) besucht hatte, wurde er mit 15 Jahren Berufsmilitär. Im Alter von 17 Jahren musste er für ein nicht näher bekanntes "dramatisches Ereignis" (een dramatische gebeurtenis) ins Gefängnis. In dieser Zeit verlor er, erzogen in einer streng religiösen Familie, seinen Glauben und kam unter den Einfluss des Gesellschafts- und Kulturkritiker Multatuli (1820–1887). 1885 beteiligte er sich bei der "jongeren afdeling" (Jugendorganisation der Partei) von dem Sociaal Democratische Bond (Sozialdemokratischer Bund, SDB), bei dem ebenfalls van Bartholomeus van Ommeren und Hendrik Ebo Kaspers Mitglied waren. Aktiv war Methöfer ebenfalls bei dem Nederlandsche Bond voor Algemeen Kies- en Stemrecht
(Niederländischer Bund für allgemeines Wahlrecht). Der Anarchist B. van Ommeren war Schriftführer des Bundes. Im August 1887 arbeitete er bei der Coöperatieve Broodbakkerij (Brotbäckergenossenschaft) De Volharding in Den Haag. Diese Genossenschaft wurde gegründet für die Brotversorgung der Arbeiter, die zu dieser Zeit in Armut lebten. Bei der Coöperatieve Broodbakkerij De Volharding arbeiteten unter anderem auch B. van Ommeren, der größeren Einfluss auf Methöfer ausübte, und Frans Drion. Methöfer wurde Buchhalter von De Volharding und unternahm später den Versuch Betriebsleiter der Genossenschaft zu werden, was jedoch Fehlschlug. Im März 1921 reichte er seine Entlassung ein. In Den Haag kam er in Kontakt mit F.D. Nieuwenhuis und publizierte in der Zeitschrift Recht voor Allen. Von 1892 bis 1894 arbeitete er als Redakteur der niederländischen Zeitschrift Anarchist. Wegen Kritiken von hauptsächlich Anarchisten aus Amsterdam auf der anarchistischen Konferenz 1894 trat Methöfer als Redakteur von der Anarchist zurück. Jan Sterringa gab 1896 die Zeitschrift An-Archie heraus als Ersatz für Anarchie.

Propagandareisen führten ihn zwischen 1892 und 1894 nach Holland, Friesland und in die Provinz Groningen. Mit seiner anarchistischen Überzeugung stand Methöfer näher bei F.D. Nieuwenhuis, mit dem Unterschied dass er die Propaganda der Tat befürwortete. Für den Syndikalismus beziehungsweise einer Zusammenarbeit von revolutionären Sozialisten und Syndikalisten in den Niederlanden, von Christiaan Cornelissen propagiert, hatte Methöfer wenig Verständnis. Gegen seine Erwartungen wurde der Socialisten Bond ("Bund der Sozialisten", SB), Vorläufer vom Sociaal Democratische Bond, nicht anarchistisch. Methöfer versuchte, zusammen mit Frans Drion, 1896 und 1899 die Zeitschrift De Anarchist wieder herauszugeben. Bei der von Frederik van Eeden gegründeten Kommune Walden in Bussum bewarb er sich Ende 1906 als Direktor und verweilte für einen Tag in der Kommune. Nach der erfolglosen Bewerbung ging er wiederum bei De Volharding arbeiten. Durch den Kontakt mit Walden lernte Methöfer die Vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit (wörtlich: "Vereinigung gemeinschaftlischer Grundbesitz", GGB) kennen und engagierte sich dort als Verwalter. Der Vorsitzende der GGB, Harm Kolthek, trat nach einer sachlichen Kritik sowie einem persönlichen Konflikt mit Methöfer von seiner Stelle zurück.

Später wurde Methöfer auch Kassenführer (penningmeester) der GGB. Für ihn war die Vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit ein Schritt in die Richtung des Sozialismus für die Zukunft der Arbeiter. Von 1909 bis 1912 leitete er die Redaktion der Zeitschrift De Pionier. Von der Sociaal Democratische Arbeiders Partij (SDAP, die später in der PvdA aufging) war er, wie auch Pieter Adrianus Kooijman, 1912 Mitglied geworden und stellte sich für die SDAP als Kandidat für den Gemeinderat in den Den Haag zur Verfügung, wurde jedoch nicht gewählt. Von der GGB wurde Methöfer als Algemeen Ambtenaar (wörtlich: "Allgemeiner Beamter") vorgeschlagen. Zu seinen Aufgaben gehörten Administration, Propaganda und als Wortführer der GGB aufzutreten sowie die Redaktion der Zeitschrift Vrije Arbeid (Freie Arbeit). Aus Gesundheitsgründen nahm er 1932 seinen Rücktritt bei der GGB.

Er veröffentlichte unter den Pseudonymen Alcibiades, Dixi und Tr(ompetter).

Johannes Methöfer war verheiratet mit Hendrika de Haan und Vater von zwei Kindern.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 De Vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit. Uitgever: Brochure-depot der Vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit, 1932
 Het Duitsche Socialisme (Den Haag 1891). Übersetzt von J. Methöfer aus der Zeitschrift Le Révolté.
 De taak der vakvereenigingen (Den Haag 1894).
 Doel, middelen en organisatie van de vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit (1909)
 Tien jaren arbeid van de Vereeniging Gemeenschappelijk Grondbezit (Amsterdam 1916);

Weiterführende Literatur
 Max Nettlau (Hrsg.), Geschichte der Anarchie. In Zusammenarbeit mit dem IISG, Amsterdam. Neu herausgegeben von Heiner Becker. Bibliothek Thélème, Münster 1993, 1. Auflage, Neudruck der Ausgabe Berlin, Verlag Der Syndikalist, 1927.
 Band 5: Anarchisten und Syndikalisten. Kapitel IX. Die holländischen sozialistischen Anfänge. Multatuli. Die kommunistischen Anarchisten. Die Christen-Anarchisten. Der Antimilitarismus in Holland und in Frankreich bis 1914.
 M. Welcker: J.C.H.Ph. Methöfer 1863–1933. In: Heren en arbeiders in de vroege Nederlandse arbeidersbeweging 1870–1914. Amsterdam 1978. S. 377 bis 454 und 612 bis 622.

Archiv
Über die GGB und J.C.P.H. Methöfer. Das Archiv befasst die Periode wo Methöfer im Dienst der GGB war. Archiv im IISG (Amsterdam).

Weblinks
 Foto der Coöperatieve broodbakkerij Ons Dagelijksch Brood in Heerlen (1935).

Einzelnachweise

Person des Anarchismus
Autor
Politische Literatur
Niederländer
Geboren 1863
Gestorben 1933
Mann


text:
Die Franz-Diffusionszelle oder auch nur Franz-Zelle ist eine Apparatur, um die Wirkstofffreisetzung aus halbfesten Zubereitungen im Labor zu testen. Durch Verwendung dieser In-vitro-Methode können Tierversuche vermindert und neue Rezepturen von Salben oder Cremes kostengünstig getestet und verglichen werden.

Aufbau
Die Zelle besteht aus Borsilikatglas und besitzt eine Donorkammer sowie eine Akzeptorkammer. Beide Kammern sind entweder durch eine synthetische Membran oder ein natürliches Produkt, wie Schweinehaut, voneinander getrennt. Die Donorkammer enthält das zu untersuchende halbfeste Produkt, wie z. B. eine Creme, Salbe oder ein Gel. Die Akzeptorkammer hingegen enthält ein Medium (meist wässrige Puffer oder Alkoholgemische), aus denen zu definierten Zeitpunkten Proben gezogen werden. Mittels kleiner Magnetrührer wird das Medium ständig gerührt. Die Zelle wird auf eine Temperatur von 32 °C temperiert, um die physiologische Temperatur der Haut zu imitieren.

Durchführung
Die gezogenen Proben aus der Akzeptorkammer werden mit einer geeigneten Methode, z. B. UV-spektroskopisch oder mittels Hochleistungsflüssigkeitschromatographie (HPLC), vermessen. Zusammen mit der bekannten Größe der Membran kann die freigesetzte Menge Wirkstoff pro Quadratzentimeter ausgerechnet werden. Normalerweise werden die errechneten Werte für jeweils sechs Franz-Zellen gegen die Zeit aufgetragen. Das erhaltene Freisetzungsdiagramm ist ein Maß für die Freisetzungsgeschwindigkeit und kann Rückschlüsse auf die Rezeptur als auch die Wirkstoffdiffusion durch die Haut ermöglichen.

Einzelnachweise

Laborexperiment
Labortechnik


text:
Hapaloptyx is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

Soort
 Hapaloptyx difficilis Stebbing, 1920

Chirostylidae


text:
Kšatrija (hindsky i sanskrtsky क्षत्रिय, kṣatriya, ze sanskrtského क्षत्र, kṣatra – vláda, autorita) je příslušník jedné ze čtyř varen. Kšatrijové jsou válečníci a v systému kast zastávají tradičně druhé nejvýznamnější místo (největší úctě se těší bráhmani). Podle védského podání kšatrijové vznikli z rukou a paží Puruši, kosmické podoby Višnua.

Popis
Úkolem Kšatrijů bylo chránit komunitu, a proto se energie a podnikavost (rajas) považují za základní charakteristiky jejich charakteru, o které stojí za to usilovat. Kšatrija by se měl postavit proti lži, být připraven ochraňovat spravedlivý systém, právo a spravedlnost, blahobyt a prosperitu země, jakož i základní morální řád a orientaci lidí. K jeho úkolům také patřilo pomáhat slabým a potřebným.

V upanišadách jsou Kšatrijové často zapojeni do dialogu. Není neobvyklé, že jsou to oni, kterým se do "úst vkládají" skutečné inovace.

Puruša súkta v desáté knize Rgvédy popisuje, jak během oběti vznikly z božského praobra, Puruši, různé kasty. Z úst bráhman, z paží kšatrija, ze stehen vaišja a z chodidel šúdra.

Dnešní kšatrijové již nejsou tak důležití jako v dřívějších společnostech. V jejich původní profesi, politice, působí velké množství zájmových skupin a od dob islámských říší již v severní Indii nemají politickou moc.  Ve vojenské oblasti se dokázali prosadit zejména sikhové.

Velké skupiny kasty kšatrija jsou zastoupeny hlavně v severní Indii a jako vlastníci půdy ve venkovském prostředí představují mocenský faktor například v Nepálu kasta Čhétrí, v severní Indii Rádžpúti a v jižní Indii Nájar.

Reference

Externí odkazy

Hinduismus
Indická společnost


text:
Lokomotiv is a Russian rugby union club from Penza. It is the professional section of Imperia-Dynamo Penza, an amateur rugby club.

Club staff

Head coach – Alexander Yanyushkin

Assistant coach – David Gurgenadze /

Strength & Conditioning coach – Maik Gehrmann

Reserve team Head coach – Maksim Uskov

Reserve team coach – Andrey Golischev

Reserve team coach – Sergey Kolosov

Current squad

2022 Rugby Premier League

Record in European Games

Honours

Rugby 7 Russian Championship
Champions: 2019, 2022.

Rugby Union Russian Championship
Second place: 2019/

References

External links
 Official website

Rugby clubs established in 2018
Russian rugby union teams
Sport in Penza


text:
Ugo Locatelli (ur. 5 lutego 1916 w Toscolano-Maderno, zm. 28 maja 1993 w Turynie) – włoski piłkarz, pomocnik. Mistrz świata z roku 1938.

W Serie A debiutował w 1933 w barwach Brescii. W 1936 został graczem Interu. Z mediolańskim klubem zdobywał scudetto w 1938 i 1940. W 1941 odszedł do Juventusu i w tym klubie zakończył karierę w 1949. Dla Juventusu rozegrał ponad 170 spotkań i strzelił 8 goli.

W reprezentacji Włoch rozegrał 22 spotkania. Debiutował w 1936, ostatni raz w reprezentacyjnej koszulce wybiegł na boisko w 1940. Podczas MŚ 38 zagrał we wszystkich meczach Italii. Wcześniej, w 1936 został mistrzem olimpijskim.

Reprezentanci Włoch w piłce nożnej
Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1938
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936
Piłkarze Brescii Calcio
Piłkarze Interu Mediolan
Piłkarze Juventus F.C.
Urodzeni w 1916
Włoscy medaliści olimpijscy
Zmarli w 1993
Mistrzowie Świata w Piłce Nożnej


text:
Amor de barrio é uma telenovela produzida por Roberto Hernández Vázquez para Televisa e exibida pelo Las Estrellas entre 8 de junho e 8 de novembro de 2015, substituindo Muchacha italiana viene a casarse e sendo substituída por Simplemente María, em 111 capítulos.

Durante duas semanas dividiu o horário com os últimos capítulos de Muchacha italiana viene a casarse, e apresentou capítulos de meia hora.

É um remake das novelas Paloma e Muchacha de Barrio, produzidas em 1975 e 1979, respectivamente.

É protagonizada por Renata Notni, Mane de la Parra, Alejandra García e Pedro Moreno; antagonizada por Marisol del Olmo, Jessica Coch, Lisardo, Claudette Maillé e Gabriela Carrillo. Conta com atuações estelares de Julieta Rosen, Manuel Landeta e Marco Muñoz.

Sinopse
Tudo começa no colorido bairro de La Lagunilla. Cheio de vida, de comércios e de muito movimento, este é um lugar onde convivem os mais variados personagens que vão e vem. Entre eles, encontramos Paloma (Renata Notni), que representa as pessoas que trabalham duro e que compartem a esperança, os desejos e a luta por tornar realidade seus sonhos.

Paloma junto com Laura (Alejandra García), nossa co-protagonista, desejam encontrar o verdadeiro amor ao lado de um bom homem que as ame, as respeite e as valorize. E assim será como encontrarão esse amor em nossos protagonistas: Daniel Márquez Lopezreina (Mane de la Parra) e Raúl Lopezreina Cisneros (Pedro Moreno), que são primos-irmãos.

Nenhum deles sabe o passado escuro de Catalina Lopezreina (Marisol del Olmo), a mulher que fez mal a suas famílias. Mas ao saberem da verdade, os quatro terão que lutar para salvar seu amor enfrentando ao ódio e a maldade desta mulher má.

PremioTvyNovelas 2016

Elenco
 Renata Notni - Paloma Madrigal / Paloma Cantoral Bernal
 Mane de la Parra - Daniel Márquez Lopezreina
 Alejandra García - Laura Vasconcelos Arriaga / Laura Cruz Arriaga
 Pedro Moreno - Raúl Lopezreina Cisneros
 Marisol del Olmo - Catalina Lopezreina Vda. de Márquez
 Julieta Rosen - Blanca Estela Bernal de Cantoral
 Manuel Landeta - Edmundo Vasconcelos
 Jessica Coch - Tamara Altamirano de Lopezreina / Monalisa
 Marco Muñoz - Gustavo Madrigal / Gustavo Cantoral Portillo
 Lisardo - Adalberto Cruz
 Claudette Maillé - Delfina Gómez
 Montserrat Marañón - Rosa Arriaga de Vasconcelos
 Juan Carlos Barreto - Ariel Lopezreina
 Cecilia Toussaint - Dalia Tovar Vda. de López
 Josh Gutiérrez - Rodrigo López Tovar / Rodrigo Márquez Tovar
 Gabriela Carrillo - María Eugenia Uckerman
 Paul Stanley - Gabriel Madrigal / Gabriel Cantoral Bernal
 Fernanda Arozqueta - Dora Luz Márquez Lopezreina / Dora Luz Cruz Lopezreina
 Queta Lavat - Selma Aragón
 Marcela Morett - Dra. Mirtha Beltrán
 Andrés Almeida - Dr. Paul Dumont
 Alejandra Bogue - Kitzia Ariadna
 Mónicca Gómez - "La Flaca"
 Gilberto de Anda - Claudio Uckerman
 Lalo "El Mimo" - Cosme
 Alex Perea - Tico
 Carlos Speitzer - Josh
 Moisés Suárez - Hermes
 Lucía Guilmáin - María José
 Silvia Lomelí - Quita
 Miguel Ángel Loyo - Isaac Luke
 Andrea Portugal - Mina
 Arturo Posada - Estanislao
 Karina Gidi - Dra. Arusa Diluka
 Mauricio García-Muela - Abraham Beristaín
 Lalo Palacios - Lugo Ponce
 Aquiles Cervantes - Inspetor Jacobo Correa
 Fabiola Santoscoy - Dana
 Melina Escobedo - Lindsy
 Juan Ríos - Saúl Márquez
 Diana Reséndiz - Mica
 Bárbara López - Gesdase
 José María Negri - Dr. Álvaro Zavala
 Ángel Cerlo - Adolfo Luke
 Ricardo Vera - Advogado de Catalina
 Paquita la del Barrio - Ela mesma
 Emma Escalante  - Catalina Lopezreina de Márquez (Jovem)
 Mariannela Cataño - Dalia Tovar (Jovem)
 Diego de Tovar - Gustavo Cantoral Portillo (Jovem)
 Gina Vargas - Rosa Arriaga (Jovem)

Exibição no Brasil
Foi exibida no Brasil pelo canal TLN Network entre 2 de março a 31 de julho de 2020, substituindo Feridas de Amor e sendo substituída por Mar de Amor.

Está sendo exibida gratuitamente, desde 12 de dezembro de 2022, no canal do YouTube Novelaços, pertencente ao Grupo Televisa, dublado em português, substituindo "Vida Dupla".

Audiência
A trama estreou com 16,7 pontos. Foi a audiência de estréia mais baixa do horário desde Un refugio para el amor, em 2012. O último capítulo teve média de 14,7 pontos. Teve média geral de 12.6 pontos. É a audiência mais baixa do horário desde Niña de mi corazón, em 2010.

Telenovelas do México
Telenovelas da Televisa da década de 2010
Programas de televisão do México que estrearam em 2015
Programas de televisão do México encerrados em 2015
Telenovelas em espanhol


text:
А́ллан Ле́джер (род. ) — канадский серийный убийца, насильник и поджигатель, известный как «Чудовище с Мирамиши».

Биография
В 1987 году Леджер убил владельца магазина Джона Гленденнинга в Блэк-Ривер-Бридж, Нью-Брансуик. В мае 1989 года Леджер совершил побег во время отбывания пожизненного лишения свободы за это преступление, когда его отправили в госпиталь Монктон для лечения нанесённых самому себе ран. Аллан убедил охранников позволить ему пойти в туалет одному, где открыл наручники куском антенны, спрятанном на теле, и сбежал. После этого Леджер убил ещё четырёх человек: Энни Флэм, сестёр Линду и Донну Дэни и священника Джеймса Смита. Кроме того, он совершил поджог и многочисленные изнасилования. За информацию о нём была обещана награда в 50 000 долларов. Леджер был пойман 24 ноября 1989 года.

Суд над Леджером был одним из первых, где использовалась ДНК в качестве доказательств, несмотря на заявления адвокатов, что схожесть генофонда у жителей региона Мирамиши может привести к ложному сходству. Также Леджера подозревали в ещё одном убийстве, которое доказать не удалось.

Он был приговорён к пожизненному лишению свободы во второй раз в 1991 году. По состоянию на 2008 год, он один из 90 заключённых, содержащихся в Special Handling Unit с максимальной охраной в Квебеке.

Ссылки

Серийные убийцы Канады
Осуждённые пожизненно в Канаде
Насильники Канады
Серийные убийцы 1980-х годов
Совершившие побег во время конвоирования или этапирования


text:
Ian Lawson may refer to:

Ian Lawson (footballer, born 1977), English footballer; played for Huddersfield Town, Blackpool, Bury and Stockport County
Ian Lawson (footballer, born 1939), English footballer; played for Burnley, Leeds United, Crystal Palace and Port Vale in the 1950s and 1960s
Ian Lawson (rower) (born 1977), British Olympic rower


text:
Javier Moreno Sánchez (ur. 12 marca 1965 w Genewie) – hiszpański polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego VI i IX kadencji.

Życiorys
Urodził się w Szwajcarii, w 1989 został absolwentem stosunków międzynarodowych w Instytucie Wyższych Studiów Międzynarodowych w Genewie. Pracował do 1990 jako nauczyciel w szkole średniej, w 1991 odbył staż w Komisji Europejskiej. W 1992 wstąpił do Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej. Pełnił funkcję asystenta hiszpańskiej delegacji socjalistów oraz doradcy parlamentarnego. Później był doradcą politycznym w Partii Europejskich Socjalistów oraz (od 2002 do 2004) zastępcą jej sekretarza generalnego.

W wyborach w 2004 z ramienia PSOE uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Był członkiem Grupy Socjalistycznej, Komisji Handlu Zagranicznego oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. W PE zasiadał do 2009. Później został sekretarzem generalnym organizacji Global Progressive Forum.

W 2019 ponownie został wybrany do Europarlamentu z listy PSOE.

Przypisy

Bibliografia

Hiszpańscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
Politycy Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej
Urodzeni w 1965
Ludzie urodzeni w Genewie


text:
Leptogaster martini är en tvåvingeart som beskrevs av Ellen R. Farr 1963. Leptogaster martini ingår i släktet Leptogaster och familjen rovflugor.

Artens utbredningsområde är Jamaica. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Rovflugor
martini


text:
Maulana Gul Naseeb Khan  is a Pakistani politician who served as a Member of the Senate of Pakistan, from March 2006 to March 2012. He belongs to Village Laram of Adenzai Tehsil in Lower Dir District of Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan.

Education
He holds masters degree in Islamiat.

Political Career
Gul Naseeb joined Jamiat Ulema-e-Islam (F) and soon he became a popular leader for Adenzai Tehsil. He was elected as Senator in 2006. He served the Senate of Pakistan until 2012. He held different positions within his party as well. He served as Chief Election Commissioner JUI in 2002. He served as Chief Executive for Dew-a-Band International Conference in 2002.He also served as C.E. of Tahafuz-e-Deeni Madaris.

Separation from Jamiat Ulema-e-Islam (F)

Gul Naseeb had many issues with party head Fazal-ur-Rehman. After strong criticism on party policies, Muhammad Khan Sherani and Gul Naseeb were expelled from the party in late 2020.

Gul Naseeb Khan joined Imran Khan against the controversial government of Pakistan Democratic Movement in 2022.

References

Living people
Members of the Senate of Pakistan
Year of birth missing (living people)


text:
Болгари у Великій Британії — болгари, які мігрували до Великої Британії та їхні нащадки. Кількість осіб болгарського походження, що проживають у Великій Британії зросла з 5 351 у 2001 році до 35 000 в 2009.

Історія
Болгарська громада у Великій Британії була створена відносно недавно порівняно з болгарськими громадами в інших країнах Західної Європи. Небагато болгарських студентів навчалися в британських університетах перед Другою світовою війною, політична та економічна еміграція була також малою. У 1944–1945, політична еміграція різко збільшилась.

Під час Холодної війни, коли Болгарія була соціалістичною державою, відомою під назвою Народна Республіка Болгарія (1944–1989), болгарська громада у Великій Британії налічувала близько 3 000—4 000 осіб, переважно в Англії. Еміграція до Великої Британії була дуже активною в 1990-х та 2000-х. У 2000 році, болгарська громада налічувала більше 10 000, за неофіційними даними. За іншими оцінками, з початку 21-го століття більше 30 000 болгар постійно або тимчасово проживають (як студенти та робітники) в столиці Лондоні. За даними перепису 2001 року, налічувалося в 5 351 осіб, що народилися в Болгарії.

Коли Болгарія вступила в Європейський Союз в січні 2007 року, британський уряд ввів обмеження на права болгар переїхати до Великої Британії, які згодом були розширені і останнім часом не змінюються. За оцінками МЗС Болгарії, число болгар у Великій Британії становить 70 000-80 000. Тим не менш, Управління національної статистики Великої Британії вважає, що в 2009 році, у Великій Британії проживало 35 000 осіб болгарського походження.

Посилання
  London Bulgarian Choir
  Bulgarian Party London
 Bulgarian London
 BG London  — Bulgarian Newspaper London, UK

Примітки

Етнічні меншини Великої Британії
Болгарська діаспора
Діаспори у Великій Британії


text:
Le Perron ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Manche in der Region Normandie. Sie gehört zum Kanton Condé-sur-Vire und zum Arrondissement Saint-Lô. Sie grenzt im Norden an Biéville, im Osten an Val de Drôme sowie im Süden und Westen an Saint-Amand-Villages.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

Ort in der Normandie


text:
Unita est le deuxième album compilation d'Indochine sorti en février 1996.

Cette compilation avait été exigée par BMG, la maison de disques du groupe, au cours de la négociation de leur nouveau contrat. Vendu à l'époque à  et certifié disque d'or par le SNEP, il a permis au duo des frères  de faciliter la transition entre le départ de Dominique Nicolas et l'arrivée d'Alexandre Azaria tout en confirmant le potentiel commercial du groupe.

Liste des titres

Single
 Kissing My Song

Notes et références

Album d'Indochine
Album publié par Sony Music Entertainment
Album musical sorti en 1996


text:
La campagna del Sinai e della Palestina del teatro di guerra del Medio Oriente della prima guerra mondiale fu una serie di battaglie che furono combattute nella penisola del Sinai, nella Palestina ed in Siria tra il 28 gennaio 1915 ed il 28 ottobre 1918. Le truppe dell'Impero britannico (inglesi, indiani, australiani e neozelandesi) si opposero alle forze ottomane, che erano appoggiate dai tedeschi e dall'esercito austro-ungarico.

Al termine della campagna l'intera armata ottomana della zona era stata distrutta.

L'avanzata ottomana attraverso il canale di Suez

L'Impero ottomano, sollecitato dall'alleato tedesco, decise di attaccare le forze britanniche ed egiziane in Egitto, chiudendo quindi il canale di Suez. La quarta armata ottomana, sotto il comando del ministro della Marina ottomano Jamal Pascià, era basata a Gerusalemme. A quel tempo, il Sinai era un deserto quasi vuoto, sprovvisto di strade e senza sorgenti d'acqua. Quindi, era molto difficile per un esercito attraversarlo. Il capo di stato maggiore della quarta armata era il colonnello bavarese Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein, che organizzò l'attacco e riuscì ad assicurare i rifornimenti per l'esercito durante l'attraversamento del deserto.

La prima offensiva di Suez
La forza di spedizione ottomana di Suez raggiunse il canale il 2 febbraio 1915. L'attacco fallì a causa della conoscenza della strategia ottomana da parte degli anglo-egiziani. Nei combattimenti, che durarono due giorni, i turchi furono sconfitti e persero circa 2.000 soldati. Le perdite alleate furono minime.

Essendo il canale di Suez un elemento estremamente importante per gli alleati, gli inglesi ne incrementarono la difesa trasportandovi li soldati già impegnati nella campagna di Gallipoli e costringendo l'armata coloniale egiziana, male addestrata ed equipaggiata, allo stesso scopo.

La battaglia di Romani

Dopo questa offensiva, per oltre un anno non ci furono combattimenti di rilievo nella zona. Gli inglesi furono impegnati in combattimenti a Gallipoli ed in Mesopotamia, mentre i turchi affrontavano i russi sul Caucaso. Nel luglio 1916, tuttavia, gli ottomani avanzarono nuovamente in direzione del canale, lanciando all'attacco una divisione rinforzata. Questa volta, La battaglia contro le meglio equipaggiate forze alleate divampò presso la città di Romani, tra il 3 ed il 5 agosto 1916. Anche stavolta, i turchi furono sconfitti e costretti alla ritirata.

Dopo questa vittoria, le forze alleate tentarono di prevenire nuove iniziative turche contro Suez. Per questo motivo, i britannici si mossero contro la città di Bir el-Abd. Qui, il 9 agosto successivo, alleati ed ottomani si scontrarono: il risultato fu che le truppe del sultano abbandonarono El Arish, lasciando però un contingente di retroguardia a Bir el-Mazar.

L'avanzata britannica attraverso il Sinai

Questo attacco convinse i britannici a portare le difese del canale più lontano, direttamente dentro il Sinai. Così, nel mese di ottobre, le truppe alleate al comando del tenente generale Sir Charles Dobell iniziarono le operazioni nel deserto e sul confine palestinese. Inizialmente, queste furono limitate alla costruzione di ferrovie ed acquedotti per il Sinai. Dopo alcuni mesi passati ad ammassare truppe e rifornimenti, gli inglesi passarono all'attacco. La prima battaglia fu la cattura della posizione fortificata di Magdhaba, il 23 dicembre 1916.

L'8 gennaio 1917, la divisione montata ANZAC attaccò la città fortificata di Rafah. L'attacco fu coronato da successo, e la maggior parte della guarnigione turca venne catturata. I britannici erano quindi riusciti a conseguire pienamente il loro obiettivo di proteggere il canale dagli attacchi turchi, ma il nuovo governo di David Lloyd George chiese la continuazione delle operazioni offensive.

La campagna palestinese

L'armata britannica in Egitto ricevette l'ordine di proseguire l'offensiva contro l'Impero ottomano in Palestina. In parte si trattava di svolgere un'azione di supporto alla rivolta araba (iniziata nel 1916), ed in parte di cercare di conseguire dei risultati positivi dal punto di vista bellico, soprattutto dopo anni di inutili offensive sul fronte occidentale. Il comandante britannico in Egitto, sir Archibald Murray, richiese maggiori truppe e navi, ma la sua richiesta fu rifiutata.

Le forze ottomane erano attestate su una forte linea fortificata che andava dalla città di Gaza, sulla costa, fino alla località di Beersheba, che era al capolinea della ferrovia che si estendeva a nord di Damasco. Il comandante inglese sul campo Dobell scelse di attaccare Gaza il 26 marzo 1917, utilizzando un piccolo movimento aggirante.

La prima battaglia di Gaza

L'attacco inglese si risolse in un fallimento: a causa di problemi di comunicazione alcune unità si ritirarono quando avrebbero in realtà dovuto tenere le posizioni conquistate, il risultato fu la mancata presa della fortezza.

Il governo di Londra, leggendo i rapporti, ritenne che in realtà sul campo fosse stata conseguita una vittoria, ed ordinò al generale Murray di muovere verso la conquista di Gerusalemme. Ma i britannici non erano nella condizione di attaccare la città, così come di tentare nuovamente di sfondare le linee ottomane. Questi ultimi, dal canto loro, fortificarono ulteriormente le loro posizioni sotto la guida di von Kressenstein.

La seconda battaglia di Gaza

Un secondo attacco alla fortezza di Gaza fu lanciato un mese dopo, il 17 aprile. Questa volta l'attacco venne appoggiato dal fuoco dell'artiglieria navale, gas asfissianti ed un piccolo numero di carri armati. Tuttavia, anche questo si risolse in un fallimento: si trattò infatti di un semplice assalto frontale contro postazioni ben fortificate, ed il suo insuccesso fu dovuto più che altro alla mancanza di flessibilità, piuttosto che a reali difetti in sede di pianificazione. Il suo costo fu di 6.000 caduti solo da parte inglese, e costò la rimozione dal comando dei generali Dobell e Murray. Al loro posto fu insediato il generale Sir Edmund Allenby, che ricevette l'ordine tassativo di conquistare Gerusalemme entro Natale.

Dopo aver visto di persona le difese ottomane, il generale richiese rinforzi: tre ulteriori divisioni di fanteria, aerei ed artiglieria. La richiesta stavolta venne accolta e, nel mese di ottobre, gli inglesi furono nuovamente pronti per attaccare.

L'esercito ottomano aveva tre fronti attivi: Mesopotamia, Arabia e fronte di Gaza. Inoltre, era costretto a tenere truppe in difesa di Costantinopoli e nel settore (ormai calmo) del Caucaso. Le truppe a Gaza erano forti di appena 35.000 uomini, suddivisi nelle tre postazioni difensive di Gaza, Tel el-Sheria e Beersheba. Allenby poteva contare invece su 88.000 soldati ben equipaggiati.

La battaglia del crinale di El Buggar

L'occupazione della località di Karm da parte degli Alleati, il 22 ottobre 1917, portò alla creazione di un nuovo punto di rifornimento per le truppe nelle immediate vicinanze. Per le forze ottomane, la costituzione di una stazione ferroviaria a Karm mise in pericolo le potenti posizioni difensive conosciute come la Ridotta di Hureira ed il Sistema di Rushdie.

Per prevenire questa minaccia, il generale Erich von Falkenhayn, comandante del Gruppo Yildirim, propose un attacco in due fasi. La prima fase prevedeva una ricognizione in forze da Beersheba il 27 ottobre, che sarebbe stata seguita da un vero e proprio attacco da parte dell'ottava armata da Hureira. Questa seconda fase, che non fu mai attuata, sarebbe dovuta scattare la mattina del 31 ottobre.

Il risultato dell'azione del 27 ottobre fu la battaglia del costone di El Buggar, che si concluse con la sconfitta turca.

La battaglia di Beersheba
Una delle chiavi per la riuscita del piano britannico era far credere ai turchi (ed ai comandanti tedeschi) che Gaza sarebbe stata attaccata ancora una volta. La relativa campagna di disinformazione fu estremamente convincente. L'inganno fu completato dalla battaglia di el-Buggar, iniziata dagli stessi turchi. Quando gli Alleati lanciarono la loro offensiva su Beersheba, il 31 ottobre 1917, gli ottomani furono colti di sorpresa. Grazie ad un'azione ben pianificata ed eseguita, gli Alleati furono in grado di muovere, all'insaputa dei turchi, ben 40.000 uomini ed altrettanti cavalli attraverso un territorio desertico ed inospitale. La fase centrale della battaglia consistette in una delle ultime cariche di cavalleria riuscite in una guerra moderna, che fu condotta da due reggimenti dell'Australian Light Horse (4th e 12th) e portò alla cattura della città.

La sconfitta turca non si tradusse però in una rotta: infatti, questi riuscirono a ritirarsi sulle colline a nord della città e ad approntare delle postazioni difensive. Nei giorni seguenti, gli Alleati furono costretti a combattere una difficile e sanguinosa battaglia a Tel el-Khuweilife, nel nord-est di Beersheba.

Per riuscire a rompere le linee difensive turche, gli Alleati attaccarono le posizioni ottomane a Tel el-Sheria il 6 novembre, ed il giorno successivo ad Huj. A causa dell'imminente collasso della fortezza di Gaza, praticamente negli stessi giorni, i turchi furono costretti a ripiegare in fretta su una nuova linea di difesa.

La terza battaglia di Gaza
Il 7 novembre, i britannici attaccarono Gaza per la terza volta. I turchi, temendo di rimanere tagliati fuori, si ritirarono davanti all'assalto alleato. Così, Gaza venne occupata.

I turchi, dopo la distruzione delle loro difese, si stavano ritirando in disordine, ed il generale Allenby ordinò alla sua armata di inseguire il nemico battuto. Un tentativo ottomano di approntare una difesa presso una località nota come Stazione Junction (Wadi Sarar) venne impedito da un attacco inglese, il 13 novembre. Quindi, il generale Falkenhayn cercò di costituire una nuova linea di difesa sulla direttrice Betlemme-Gerusalemme-Jaffa. Il primo attacco britannico a Gerusalemme si risolse in un fallimento ma, dopo aver fatto riposare le truppe ed aver ricevuto altre divisioni di fanteria di rinforzo, Allenby tentò nuovamente. Stavolta l'attacco ebbe successo, e la Città Santa cadde il 9 dicembre 1917: si trattò del maggior evento politico del governo di David Lloyd George, e di uno dei pochi veri successi dopo tre anni di sanguinose battaglie. Nel Regno Unito, la conquista venne celebrata come la conclusione delle crociate da vari giornali e in commemorazioni pubbliche. Fenomeni analoghi si ebbero anche in Italia, seppur in maniera più contenuta, su iniziativa dell'interventismo.

Dal lato turco, la perdita di Gerusalemme provocò l'uscita di scena di Jamal Pascià, che tornò ad Istanbul. In realtà, Jamal aveva delegato da oltre un anno il reale comando dell'esercito ai tedeschi Kressenstein e Falkenhayn. Tuttavia, dopo la sconfitta, lasciò anche il comando nominale. Nel marzo 1918, venne sostituito anche Falkenhayn.

L'ultimo anno: Palestina e Siria

Il governo britannico aveva la speranza che l'Impero ottomano sarebbe stato sconfitto in breve tempo nello stesso 1917, come conseguenza del vittorioso andamento delle campagne in Palestina e Mesopotamia. Tuttavia, l'offensiva estiva tedesca sul fronte occidentale, in Francia, costrinse a rimandare l'azione contro la Siria di ben nove mesi. L'armata del generale Allenby venne largamente rischierata in territorio francese, e molte delle sue divisioni furono ricostituite con unità recentemente reclutate in India. La sua forza, quindi, trascorse gran parte dell'estate 1918 ad addestrarsi e riorganizzarsi.

Visto che i britannici avevano ormai il completo controllo dell'aria grazie ad aerei da caccia di nuovo tipo, i turchi, così come il loro nuovo comandante generale Otto Liman von Sanders, non avevano una chiara idea delle intenzioni del nemico. Ad aumentare i problemi, i turchi, sotto la direzione del loro ministro della guerra Enver Pascià, ritirarono le loro truppe migliori durante l'estate per la creazione dell'Armata ottomana dell'Islam, lasciando al loro posto truppe di bassa qualità e demotivate. In questo periodo, inoltre, gli ottomani furono distratti anche dalle incursioni contro le loro zone desertiche, ad est, portate dagli arabi comandati dall'emiro Faysal e coordinate da Thomas Edward Lawrence ed altri ufficiali inglesi. Questa situazione costringeva quindi l'Impero ottomano a mantenere continuamente migliaia di soldati chiusi nelle fortezze in Palestina, Giordania e Siria.

La battaglia di Megiddo

Il generale Allenby alla fine lanciò il suo attacco il 19 settembre 1918. Tale campagna ha preso il nome di battaglia di Megiddo. Nuovamente, i britannici fecero di tutto per ingannare gli ottomani riguardo alle loro reali intenzioni. Anche in questa occasione, i loro sforzi in questo senso furono coronati da successo, e gli ottomani furono completamente colti di sorpresa. Gli ottomani, quindi, iniziarono una ritirata generale, ma le loro colonne in ritirata furono bombardate senza sosta da aerei da bombardamento britannici: in pratica, in una settimana, la Settima Armata ottomana in Palestina aveva cessato di esistere come forza combattente.

L'ultimo obiettivo raggiunto dalle armate di Allenby e Faysal fu la presa di Damasco. Verso la città marciarono due colonne separate: la prima, dalla Galilea composta principalmente da cavalleria indiana ed australiana, e la seconda, viaggiando lungo la ferrovia del Hijaz, formata da cavalleria indiana e dagli irregolari arabi al seguito di T.E. Lawrence. Gli australiani marciarono verso Damasco senza incontrare resistenza, e raggiunsero la città il 1º ottobre 1918. I 12.000 ottomani acquartierati presso le caserme di Barmake non si opposero. Il maggiore Olden, del 10º cavalleggeri australiano, ricevette la resa ufficiale della città alle 7:00 di mattina, ed il giorno dopo T.E. Lawrence, con i suoi irregolari arabi, fece ingresso nella città.

La guerra in Palestina si era così conclusa, ma in Siria durò ancora un mese. Infatti, il governo ottomano era disposto a sacrificare le province non turche, e non intendeva arrendersi: mentre la battaglia infuriava sul fronte meridionale, il governo di Istanbul inviò una forza di spedizione in Russia con lo scopo di arruolare gli ottomani di quella parte dell'impero. Fu solo dopo la capitolazione della Bulgaria, che mise l'Impero ottomano in una posizione di estrema vulnerabilità, che il governo ottomano si convinse a cedere: il 30 ottobre firmò l'Armistizio di Mudros, che concluse di fatto la guerra in Vicino Oriente. In questo modo, si concludevano circa 600 anni di dominio ottomano nella zona.

Conseguenze
Complessivamente, la campagna di Palestina e Siria (inclusa la parte egiziana) era durata quattro anni. I britannici persero complessivamente 55.000 uomini, il 90% dei quali per malattie o altre cause. Le perdite ottomane non sono conosciute ma certamente elevate, visto che l'intera armata nella zona fu distrutta.

Le conseguenze storiche della campagna sono state enormi: dopo la conquista, Palestina e Transgiordania divennero un mandato britannico, permettendo poi la nascita di Giordania, Israele, Libano e Siria.

Cultura di massa
Questa campagna divenne il soggetto per diversi film: il più famoso è probabilmente  Lawrence d'Arabia, del 1962, che tratta in particolare le vicende di T.E. Lawrence e della rivolta araba; altri film su questo argomento sono Forty Thousand Horsemen, un'opera di propaganda del 1941, e The Lighthorsemen - Attacco nel deserto, del 1987, che racconta la storia delle forze dell'ANZAC per la conquista di Beersheba.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Imperial Camel Corps
 Rivolta araba
 Corpo di spedizione italiano in Sinai

Altri progetti

Collegamenti esterni

Teatro mediorientale della prima guerra mondiale


text:
John Miles Walker (December 11, 1896 – August 19, 1976) was a Major League Baseball first baseman and catcher. Walker played with the Philadelphia Athletics from  to  and was the full-time first baseman during much of the 1921 season. He batted and threw right-handed.

External links
Baseball-Reference

Philadelphia Athletics players
1896 births
1976 deaths
Baseball players from Illinois
People from Toulon, Illinois


text:
Em geografia física e botânica, estepe (do russo степь, step) é uma formação vegetal de planície com poucas árvores, composta  por herbáceas e pequenos bosques, similar à pradaria, embora este último tipo de planície – que ocorre em climas mais úmidos – contenha gramíneas mais altas em relação à estepe.

Aparece, às vezes, numa zona de transição vegetativa e climática entre a área de Florestas  frias e úmidas  e o deserto.

É encontrada na zona temperada continental da Europa. Ocorre nas áreas de clima semiárido do continente americano, onde as temperaturas são elevadas e as chuvas escassas e mal distribuídas.

No Brasil, encontra-se no Rio Grande do Sul (as pradarias), onde vive a maior parte do gado gaúcho.

A fauna é variável, mas, de maneira geral, abriga mamíferos com hábito de agregação em colônias ou manadas. Esse hábito de vida constitui proteção em habitats abertos. No estepe, a plantação é difícil; assim sendo, a maioria de sua população depende da criação das cabras e outros animais.

As estepes são encontradas principalmente nos Estados Unidos, na Mongólia, no leste da  Ucrânia e  Crimeia, na  China e na maior parte do Turquestão. Apresentam vegetação rasteira, clima frio e seco, longe da influência marítima e perto de barreiras montanhosas.

Abrangem uma área de cerca de 9 000 000 km², que compreende o norte dos EUA e o sul do Canadá (onde recebem o nome de pradarias), o sul da América do Sul (onde se chamam pampas) e o leste da Europa. Ocorrem nas áreas de clima temperado continental e são constituídas, basicamente, por gramíneas.

Tipos

A classificação da vegetação do IBGE (2012) usa o termo "estepe" para descrever os pampas, no entanto, outros autores consideram este uso do termo "estepe" em desacordo com o seu uso internacional, preferindo usar o termo "campos".

Tipos de estepe que ocorrem na região dos campos do sul do Brasil, segundo o IBGE (2012):
 Estepe Arborizada (Arbórea Aberta)
 Estepe Parque (Campo Sujo ou Parkland)
 Estepe Gramíneo-Lenhosa (Campo Limpo)

Estepe da Eurásia
O maior estepe temperado de pradaria do mundo é o estepe da Eurásia, que se estende da Hungria até a China.

Durante o século XIII, o líder mongol Genghis Khan conquistou praticamente toda a área do Estepe da Eurásia desde a Mongólia até a Ásia Central, China, e em volta do Mar Cáspio.

Ver também
 Pradaria
 Savana
 Estepe Euroasiática

Bibliografia
 AOKI, Virgínia. Projeto Araribá - Geografia. São Paulo: Editora Moderna, 2006

Biomas terrestres
Pradarias


text:
Fredericton è una città del Canada sul fiume Saint John, capoluogo della provincia del Nuovo Brunswick, a 90 km da Saint John.
La città venne chiamata così in onore di Federico Augusto, figlio di re Giorgio III, duca di Brunswick-Lüneburg, a cui è dedicato anche il nome della provincia di Nuovo Brunswick.

Storia
Fu fondata nel 1740 col nome di Saint Anne. Fredericton è una città a forte maggioranza anglofona (il francese viene parlato solamente dal 6% circa della sua popolazione).

Economia
È oggi un mercato di prodotti agricoli, in cui sono sviluppate le attività della caccia e della pesca. Industrie alimentari, conciarie, calzaturiere, cartarie, del legno e cantieristiche.

La città è sede dell'Università del Nuovo Brunswick dal 1785.

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
La Setmana (la semaine, en occitan) est un hebdomadaire (ISSN 1265-5619) entièrement en langue occitane édité par la société Vistedit depuis 1995. Son fondateur et rédacteur en chef fut le journaliste David Grosclaude de 1995 à 2010.

Ses collaborateurs les plus réguliers sont André Bianchi, Nicolas Rey-Bèthbéder.

La Setmana est imprimée par l'imprimerie du quotidien catalan El Punt à Gérone, et distribuée à ses abonnés à partir de Perpignan. Malgré l'absence d'aide à la presse qu'elle juge discriminatoire, la Setmana tire à plus de mille exemplaires. Sa maquette a été remaniée en 2003. En , une version en ligne sur internet est disponible.

Elle cesse de paraître en .

Références

Voir aussi

Bibliographie
 James Costa, "La presse en langue régionale : un objet social à didactiser", in Colloque Vitalité Sociolinguistique des langues de France, Montpellier, 2006
 Alan Roch, "Una premsa per far ausir la votz occitana" in Gérard Tautil, Gustave Alirol, Chemins d'Occitanie : espace, territoires, identité, démocratie : politique occitane, 1974-2000, Paris : L'Harmattan, 1997,

Article connexe
 Presse écrite occitane

Lescar
Presse écrite dans les Pyrénées-Atlantiques
Presse écrite en Occitanie
Presse écrite en occitan
Titre de presse créé en 1995
Titre de presse disparu en 2018


text:
SMS Grosser Kurfürst, eller Großer Kurfürst, var ett dreadnought-slagskepp i tyska Kejserliga Marinen. Hon var det andra fartyget av fyra i König-klassen, som hon bildade tillsammans med SMS König, SMS Markgraf och SMS Kronprinz. Bestyckningen utgjordes 10 stycken 30,5 cm kanoner i fem dubbeltorn, två i fören, två i aktern och ett midskepps mellan skorstenarna, och den sekundära bestyckningen av 14 stycken 15 cm kanoner i kasematter i skrovet.

Slagskeppet, som var döpt efter den "store kurfursten" Fredrik Vilhelm I av Brandenburg (tyska: Grosser Kurfürst), byggdes på Germaniawerft i Kiel och sjösattes den 5 maj 1913, med leverans till marinen den 30 juli året därpå. Grosser Kurfürst deltog i flera av högsjöflottans operationer under Första världskriget, däribland Skagerakslaget 1916. Efter krigsslutet 1918 internerades fartyget i den brittiska flottbasen Scapa Flow, där hon borrades i sank av sin egen besättning den 21 juni 1919, för att inte falla Ententemakternas händer. Vraket bärgades 1933 och skrotades i Rosyth i Skottland.

Anmärkningar

Referenser

Noter

Tryckta källor

Externa länkar
SMS Grosser Kurfürst från Library of Congress på Flickr

Tyska slagskepp under första världskriget
Fartyg byggda i Kiel
Fartyg sjösatta 1913


text:
El Parque Nacional La Tigra fue el primer parque nacional en Honduras. Su principal objetivo es "la conservación, preservación ecológica y el mantenimiento del potencial hidrológico y territorial de esta reserva natural".

Historia

El 1 de enero de 1980 se establece como primer parque nacional por el Decreto No. 976 de 1981 y también es un área protegida de honduras

Biodiversidad

El parque alberga

Geografía

La Tigra es un bosque nublado con una superficie de 328 kilómetros cuadrados (127 millas cuadradas). Tiene una altitud de entre 1800 y 2185 metros. Está ubicado a 25 km (16 millas) de Tegucigalpa, y con a mayor extensión territorial...

Beneficios

1)Además de su exuberante belleza 2)natural y con un pasado 3)histórico importante,vegetación 4)de bosque tropical nuboso también 5)proporciona más del 30% de las 6)necesidades de la ciudad capital, 7)Tegucigalpa, y el 100 % 8)de las comunidades aledañas ha 9)sido protegido desde los años 10)1920, prueba de ello 11)son los vertederos hidráulico 12)de Jutiapa.

Amigos de la Tigra

Existe una organización civil llamada Amigos de la Tigra (Amitigra) que se encarga de diversas actividades y quienes manejan y protegen el parque nacional La Tigra.

Véase también
Geografía de Honduras
Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Honduras
Bosque nublado

Referencias

Parques nacionales de Honduras
Sitios relevantes para la observación de aves en Honduras
Áreas protegidas de Honduras
Departamento de Francisco Morazán
Reservas naturales de Honduras
Parque nacional La Tigra
Parque nacional La Tigra


text:
Lista zabytków miasta Konstancin-Jeziorna wpisanych do rejestru wojewódzkiego.

Zespoły urbanistyczne

  zespół budowlany miasta, nr rej.: 1415-A z 28.02.1990

 układ urbanistyczny osiedla "Mirków" wraz z zespołem budowlanym, ul. Mirkowska / Jaworskiego, k. XIX – pocz. XX, nr rej.: A-1319 z 2.11.2015
 domy mieszkalne: ul. Jaworskiego 20; 22; 23; 25; 26; ul. Mirkowska 58
 d. dom ludowy, ul. Jaworskiego 18
 d. szkoła, ul. Jaworskiego 24
 d. przychodnia, ul. Mirkowska 56
 kościół pw. św. Józefa, ul. Jaworskiego 1a, 1907-1909, nr rej.: 918-A z 10.11.1977

Obiekty przemysłowe

  papiernia "Górna", ob. centrum handlowe, ul. Wojska Polskiego 3, 1838, XX, nr rej.: A-1174 z 9.06.1958
 magazyn, 1912, nr rej.: 16/A z 21.12.2001

  zespół budowlany papierni "Dolnej", ul. Mirkowska, 1820-60, 1 ćw. XX, nr rej.: A-1287 z 24.03.2015:
 budynek dyrekcji
 dom mieszkalny
 budynek dołów ociekowych i szarpaka celulozy
 budynek gniotownika i holendrów III maszyny papierniczej
 budynek holendrów I i II maszyny papierniczej
 budynek holendrów IV i VI maszyny papierniczej
 warsztat stolarski
 pralnia
 turbinownia
 północne skrzydło wykańczalni bibułki z magazynem
 magazyn papieru i celulozy
 komin fabryczny
 plac pomiędzy budynkami z ciągami komunikacyjnymi i torami kolejki

  wieża ciśnień, ul. Żeromskiego 7, XIX/XX, nr rej.: 902 z 23.05.1977

Wille, zespoły willowe, pozostałe obiekty
  kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, ul. Piłsudskiego (dawniej Al. Zjednoczenia) 36, 1913, nr rej.: 904 z 25.05.1977
  willa "Kaprys" z ogrodem, ul. Batorego 15, 1909, nr rej.: 1204 A z 4.12.1982
  pensjonat "Ukrainka", ul. Batorego 16, 1914, nr rej.: A-818 z 9.09.2008
 otoczenie ogrodowo-leśne, nr rej.: j.w
 ogrodzenie od strony ulicy, mur./met., nr rej.: j.w.

  willa "Rusałka" z ogrodem, ul. Batorego 17, 1909-1911, nr rej.: A-962 z 22.09.1976 i 16.08.2000
  willa "Este" z otoczeniem ogrodowym, ul. Batorego 19, 1905, nr rej.: A-850 z 26.03.2009
  willa "Julia" z ogrodem, ul. Batorego 20, 1912, nr rej.: 908 A z 4.08.1977
  willa "Wrzos", ul. Batorego 28, 1912, nr rej.: A-1025 z 26.05.2011
  dom, ul. Batorego 32/34, 1948, nr rej.: A-1116 z 17.05.1975
  willa "Wanda" z ogrodem, ul. Batorego 33, XIX/XX, nr rej.: 1454-A z 5.12.1990
  willa z ogrodem, ul. Batorego 41, 1909, nr rej.: 1225-A z 12.04.1983
  willa z ogrodem, ul. Batorego 43, nr rej.: A-1135 z 20.12.1991 (brak dec. w NID)
  willa "Syrena", ul. Chylicka 17, 17a, 1925, nr rej.: 900 z 18.05.1977
  willa "Jutrzenka" (d. "Jerychonka"), ul. Długa 59, 1903, nr rej.: 1128 z 22.09.1976
  willa z ogrodem, ul. Gąsiorowskiego 10, 1926-1927, nr rej.: 1356-A z 19.08.1988
  willa z ogrodem, ul. Gąsiorowskiego 15, 1934, nr rej.: A-1295 z 13.11.2014
  willa "Zakopianka", drewn., ul. Jagiellońska 21, 1926, nr rej.: A-825 z 9.09.2008
  willa "Eloe" z ogrodem, ul. Jagiellońska 23, 1906, nr rej.: 1585 z 22.09.1976 i z 9.09.1997
  willa "Witoldówka" z ogrodem, ul. Jagiellońska 28/28 A, 1910, nr rej.: 914 A z 10.08.1977
  willa "Borówka" z ogrodem, ul. Jagiellońska 37/37 A, 1912, nr rej.: 905 A z 1.08.1977
  willa z ogrodem, ul. Jasna 25 (Chylice), 1928, nr rej.: 1445-A z 31.08.1990
  willa "Amelin", ul. Jaworskiego 5, 1901-1903, nr rej.: 1214 z 6.01.1983

  zespół willowy, ul. Kościelna 3, 1909, nr rej.: 1658-A z 10.09.1998:
 willa "Magnolia"
 altana drewniana
 kapliczka
 park

  willa "Poranek", ul. Kraszewskiego 1, 1910, nr rej.: A-816 z 10.09.2008
 otoczenie ogrodowo-leśne, nr rej.: j.w

  willa "Wierzbówka"(nowy budynek z 2006-12)) z ogrodem, ul. Matejki 10, 1909,  nr rej.: 1389-A z 7.07.1989
  pensjonat "Biruta", ul. Matejki 14, 1914, nr rej.: A-824 z 9.09.2008
 otoczenie ogrodowo-leśne, nr rej.: j.w

  willa "Szarotka" z otoczeniem ogrodowym, ul. Matejki 18, 1909, nr rej.: A-845 z 26.03.2009
 figura Matki Boskiej, j.w.
  willa "Sosnówka" z ogrodem, ul. Mickiewicza 3, 1907, nr rej.: A-44 z 24.02.2003
  willa "Biała", ul. Mickiewicza 7, 1903, nr rej.: A-848 z 17.02.2009
  pensjonat z zakładem przyrodoleczniczym "Hugonówka", ul. Mostowa 15, 1902,  nr rej.: A-781 z 21.02.2008
  willa "Pallas-Athene" z ogrodem, ul. Piasta 32, po 1920, nr rej.: 996-A z 25.11.1980
 willa, ul. Potulickiego 20, 1930, nr rej.: 1401-A z 27.11.1989
 willa "Kasztelanka", drewn., ul. Przebieg 11, 1914, nr rej.: A-1195 z 26.07.2013
 zespół "Domu Aktora Weterana" w Skolimowie, ul. Pułaskiego 6, 1927, nr rej.: 1545-A z 29.03.1993:
 budynek główny "Schronisko"
 dom pracy twórczej
 dom ogrodnika
 ogród (park leśny)

  willa "Szwajcarka" z ogrodem, ul. Sienkiewicza 5, ok. 1900, nr rej.: 1373-A z 3.09.1990
  willa z ogrodem, ul. Sienkiewicza 7, 1909, nr rej.: 1544-A z 23.03.1993
  willa z ogrodem, ul. Sienkiewicza 15, pocz. XX, nr rej.: 912 A z 9.08.1977
  willa z ogrodem, ul. Sienkiewicza 19, pocz. XX, nr rej.: 909 A z 5.08.1977
  willa "Miła", drewn., ul. Skargi 4, 1910, nr rej.: dec.1178/08 z 9.09.2008
 decyzja UCHYLONA → MKiDN z 21.05.2010
  willa "Ustronie" z ogrodem, ul. Skargi 7, 1900, nr rej.: 1286 z 12.05.1987
  willa "Jagiellonka", ul. Skargi 10, pocz. XX, nr rej.: A.1035 z 24.12.2010
  willa "Urocza" z ogrodem, ul. Skargi 11, 1934, nr rej.: 910 A z 6.08.1977
  zespół willowy, ul. Skargi 18, po 1920, nr rej.: 1609-A z 9.08.1996:
 willa "Fraszka"
 oficyna
 ogród

  willa "Rysieńka" z ogrodem, ul. Słomczyńska 20, 1911, nr rej.: 913 A z 10.08.1977
  dom z ogrodem, ul. Słowackiego 8, pocz. XX, nr rej.: 903 z 24.05.1977
  dom z ogrodem, ul. Słowackiego 12, 4 ćw. XIX, nr rej.: 1414-A z 12.02.1990

  willa "Gryf" z ogrodem, ul. Sobieskiego 13, pocz. XX, nr rej.: 1226 z 27.04.1983
  willa z parkiem, ul. Sobieskiego 16, pocz. XX, nr rej.: 1619-A z 2.04.1996
  willa "Zameczek", ul. Sobieskiego 19, 1906, nr rej.: A-857 z 10.09.2008
  willa, ul. Sułkowskiego 1, XIX/XX, nr rej.: 903-A z 22.05.1971
  park, 1911, nr rej.: dec.2530/04 z 23.12.2004
  willa "Złudzenie" z ogrodem, ul. Sułkowskiego 2, ok. 1900, nr rej.: 1496 z 9.09.1991
  willa z ogrodem, ul. Sułkowskiego 7, 1901, nr rej.: 1233 z 29.08.1983
  zespół willowy, pocz. XX, ul. Szpitalna 14/16, nr rej.: 1493-A z 5.08.1991:
 willa
 budynek mieszkalny
 ogród leśny

  willa "Odpoczynek" z ogrodem, ul. Środkowa 12/14, 1890, nr rej.: 907/A z 3.08.1977
  willa "Versailles" z ogrodem, ul. Środkowa 27, 1907-1909, nr rej.: 1551-A z 27.12.1993
  willa z ogrodem, ul. Warecka 2, po 1920, nr rej.: 1610-A z 23.08.1996
  willa "Ave" z ogrodem, ul. Wilanowska 37/37 A, 1903-1907, nr rej.: 984 A z 3.08.1979
  willa "Biały Dworek" z ogrodem, ul. Wierzejewskiego 11, 1911, nr rej.: 898 z 18.05.1977
  willa "Malutka", ul. Wierzejewskiego 12, 1922-24, nr rej.: A-814 z 9.09.2008
  willa "Piaski", ul. Wierzejewskiego 12, 1922-24, nr rej.: A-1272 z 1.12.2014
  willa "Mon Repos" z ogrodem, ul. Wierzejewskiego 12/14, 1930, nr rej.: 899 z 18.05.1977
  zespół willowy, ul. Wierzejewskiego 15, 1910, nr rej.: A-45 z 24.02.2003
  willa "Marysieńka" (d."Piaski")
 domek ogrodnika
 ogród leśny
 ogrodzenie
  willa "Dziunia" z ogrodem, ul. Wojewódzka 29, 1910, nr rej.: 911-A z 8.08.1977

  willa "Pod Dębem" z ogrodem, ul. Piłsudskiego (dawniej Al. Zjednoczenia) 21, 1904, nr rej.: 1373-A z 20.03.1989 i z 3.09.1990
  dom Stefana Żeromskiego z ogrodem, ul. Żeromskiego 4, pocz. XX, nr rej.: 1048/782 z 16.08.1968
  willa "Zbyszek", ul. Żeromskiego 6, 1911, nr rej.: A-899 z 25.11.2008
  willa "Pod Wieżą", ul. Żeromskiego 7, k. 1902, nr rej.: A-843 z 4.02.2009
 otoczenie ogrodowe, nr rej.: j.w.
 ogrodzenie od strony ulicy, met., pocz. XX, nr rej.: j.w.
  willa "Helena" z ogrodem, ul. Żeromskiego 9, k. XIX, nr rej.: 906 A z 2.08.1977
  willa "Anna" z ogrodem, ul. Żeromskiego 10/10 A, 1905, nr rej.: 901 z 20.05.1977
  kordegarda i brama w zespole willi "Julisin", ul. Żółkiewskiego 17, 1934, nr rej.: A-1252 z 28.07.2014

Uwagi

Przypisy

Bibliografia
 Zestawienie zabytków nieruchomych, województwo mazowieckie, stan na 31 marca 2016, Narodowy Instytut Dziedzictwa

Zabytki w Konstancinie-Jeziornie
Konstancin-Jeziorna