text:
Huawei Nova lite 2017  — бюджетний смартфон компанії Huawei, який вийшов в серпні 2017 року.

В інших країнах також продається під назвами Huawei Y6 Pro 2017 та P9 lite mini.

Станом на листопад 2018 року в Україні смартфон коштує від 2 999 грн.

Зовнішній вигляд
Телефон отримав алюмінієвий корпус товщиною 8,05 мм. З тильної сторони розміщені дактилоскопічний датчик та камера зі світлодіодним спалахом.

Спереду 5-дюймовий дисплей типу IPS-LCD з роздільною здатністю 1280х720 px і щільністю 294 ppi. Лицьову панель захищає скло зі скругленням 2,5D.

Смартфон не має кнопки «Додому», елементи керування на-екранні.

Модель випускається в чорному, золотому та срібному кольорах.

Пристрій має аудіовихід 3,5 мм (mini-jack) і заряджається за допомогою Micro USB.

Апаратне забезпечення
Смартфон побудовано на базі Qualcomm MSM8917 Snapdragon 425. Це процесор з 4 ядрами Cortex-A53 частотою 1,4 ГГц. Графічний процесор — Adreno 308.

Об'єм внутрішньої та оперативної пам'яті склав 16 і 2 ГБ відповідно. Можливо встановити карту пам'яті Micro SD об'ємом до 128 ГБ.

Смартфон отримав основну камеру на 13 МП з фокусною відстанню f/2.0 та 5 МП фронтальну камеру з f/2.4.

Акумулятор незнімний ємністю 3020 мАч.

Програмне забезпечення
Працює на ОС Android 7.0 (Nougat), графічна оболонка EMUI 5.1.

Підтримує стандарти зв'язку: 2G, 3G, GSM 850/1900, GSM 900/1800, LTE немає, WCDMA(UMTS) 900/2100.

Бездротові інтерфейси: Bluetooth, GPS, Wi-Fi 802.11 b/g/n.

Смартфон підтримує системи навігації A-GPS, Glonass, GPS.

Аудіоформати: MP3, eAAC+, WAV, Flac.

Підтримує відтворення відео в форматах: MP4, H.264.

Примітки

Nova lite 2017
Пристрої на базі Android
Мобільні телефони, представлені в 2017 році
Смартфони, зняті з виробництва


text:
Howard University Press (HUP) was a publisher that was part of Howard University, founded in 1972. HUP was the first black university press in the US, with its first chief executive being Charles F. Harris, who published about 100 titles under the imprint, before going on to found Amistad Press in 1986. Books published by HUP included A Poetic Equation: Conversations Between Nikki Giovanni and Margaret Walker (1974), The Wayward and the Seeking: A Collection of Writing by Jean Toomer (1980); and the American edition of How Europe Underdeveloped Africa (1974). The press closed in 2011, and a majority of its titles were to be acquired by Black Classic Press (BCP).

In October 2011, Black Classic Press announced that despite HUP announcing the transfer of its titles and contracts to Black Classic Press in May 2011, the agreement was cancelled by Black Classic Press in October due to a lack of communication from Howard University representatives and their failure to return a signed agreement to BCP.

See also

 List of English-language book publishing companies
 List of university presses
 African-American book publishers in the United States, 1960–80

References

External links

American companies disestablished in 2011
Howard University
Publishing companies established in 1972
University presses of the United States

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Бруно Сёдерстрём (; ,  — , ) — шведский легкоатлет, призёр летних Олимпийских игр 1908.

Сначала Сёдерстрём участвовал во внеочередных Олимпийских играх 1906 в Афинах, на которых стал серебряным призёром в прыжке с шестом и бронзовым призёром в метании копья. Но так как соревнования прошли без разрешения Международного олимпийского комитета, то награды являются неофициальными.

На Играх 1908 в Лондоне Сёдерстрём соревновался в прыжке с шестом, где разделил третье место с результатом 3,58 м, и в метании копья вольным стилем, в котором его точный результат неизвестен.

Ссылки
 Бруно Сёдерстрём на sports-reference.com

Прыгуны с шестом Швеции
Бронзовые призёры летних Олимпийских игр 1908 года
Легкоатлеты на летних Олимпийских играх 1908 года
Метатели копья Швеции


text:
Cet article retrace les points notables de lhistoire des Îles Turques-et-Caïques.

Histoire pré-colombienne
Les premiers habitants des Îles Turques-et-Caïques étaient des Amérindiens, les Arawaks, qui, au cours des siècles, ont été graduellement remplacés par les guerriers caraïbes. Il semble que le nom des îles provienne de l'anglais Turk's head (le melocactus « tête de Turc ») et de l'arawak kayahik (« collier d'îles »), à moins que ne soit vraie la légende qui l'attribue à un colon originaire de la communauté chrétienne de l'Empire turc du nom de Bernardo Kaïkos.

Le premier Européen à découvrir les îles fut le conquérant espagnol Juan Ponce de León en 1512. Néanmoins, certains historiens affirment que Guanahani, le nom indigène de San Salvador sur laquelle débarqua Christophe Colomb en 1492, était en réalité Grand Turk ou East Caicos.

Les Espagnols pratiquèrent la traite des esclaves sur les populations Caraïbes de ces îles, tant et si bien qu'un an après leur découverte, elles étaient quasiment dépeuplées.

Histoire coloniale
Pendant les ,  et , les îles changèrent régulièrement de main, passant de l'Espagne à la France puis au Royaume-Uni, sans qu'aucune de ces puissances ne tente vraiment de coloniser ces îles.

De 1690 à 1720 environ, les îles servirent de refuge à des pirates qui attaquaient les galions en route vers l'Espagne et venant de Cuba, Hispaniola, et des possessions espagnoles d'Amérique centrale et du Pérou.

La colonisation de ces îles commence réellement en 1681, quand les collecteurs de sel des Bermudes ont établi le premier établissement permanent sur l'île de Grand Turk. Les collecteurs de sel ont été attirés par les eaux peu profondes autour de ces îles, ce qui rendait l'extraction du sel plus facile qu'aux Bermudes. Leur arrivée établira durablement la présence britannique dans l'archipel. De nombreux arbres furent alors plantés afin de retenir les précipitations qui rendaient le travail du sel plus difficile dans les exploitations. La majeure partie du sel extrait des Îles Turques-et-Caïques a été envoyée à Terre-Neuve pour conserver la morue.

L'industrie agricole y prit naissance vers la fin des années 1780 après que 40 familles loyalistes britanniques, chassées par la révolution américaine, principalement de la Géorgie et de Caroline du Sud s'y établirent. De grandes concessions leur furent accordées par le gouvernement britannique pour compenser les terres perdues des colonies américaines. Les colons y importèrent des milliers d'esclaves afin de pratiquer la culture du coton.

Au printemps 1783, dans les derniers mois de la guerre d'indépendance des États-Unis, une force française de 400 hommes - commandée par le marquis de Grasse-Briançon - capture l'île de Grand Turk. Une tentative britannique pour reprendre le contrôle de l'île échoue. L'île est finalement rétrocédée après la signature du Traité de Paris, qui est formellement ratifié plus tard en 1783.

Cette culture réussit fort bien au début, mais déclina avec le temps, notamment à cause des ouragans et des parasites détruisant les récoltes. Quelques propriétaires se convertirent à l'exploitation du sel, mais, peu à peu, les loyalistes originaux quittèrent l'île, jusqu'à ce qu'il n'en reste plus aucun vers 1820. Leurs anciens esclaves restés sur l'île adoptèrent alors un mode de vie de pêcheurs ou de chasseurs-cueilleurs.

Les Bermudes passèrent une grande partie du  dans une dispute juridique avec les Bahamas (qui elles-mêmes avaient été colonisées par les habitants des Bermudes) à propos des îles Turks et de leur souveraineté. En effet, en vertu de la loi britannique, aucune colonie ne pouvait avoir de colonies propres. Les îles Turks n'avaient été identifiées par la Grande-Bretagne ni comme colonie, ni comme territoire des Bermudes. Le gouvernement britannique trancha finalement en faveur des Bahamas, et de nombreux Bermudiens abandonnèrent alors leurs activités saisonnières sur l'île.

Les îles sont restées une région des Bahamas jusqu'en 1848, date à laquelle elles devinrent une colonie séparée sous l'autorité du gouverneur de la Jamaïque à la demande de ses habitants. En 1873, en raison de leur coût, les Îles Turques-et-Caïques sont annexées par la Jamaïque mais disposent d'un commissaire et d'un conseil législatif.

Histoire contemporaine

Les îles restèrent une dépendance de la Jamaïque jusqu'en 1959, date à laquelle elles devinrent autonomes avec leur propre administration, bien que le gouverneur de la Jamaïque soit resté le gouverneur des îles. Lorsque la Jamaïque accéda à l'indépendance en août 1962, les Îles Turques-et-Caïques devinrent une colonie de la couronne. De 1965 à 1973, le gouverneur des Bahamas fut également le gouverneur des Îles Turques-et-Caïques. Quand les Bahamas accédèrent à l'indépendance en 1973, les îles eurent leur propre gouverneur et devinrent un territoire britannique d'outre-mer.

L'industrie du sel, bien que complétée par de petites exportations d'éponge et de chanvre, a longtemps été la seule ressource des Îles Turques-et-Caïques. Jusqu'à ce que, dans les années 1960, des investisseurs américains s'intéressent aux îles. Ils construisirent une piste d'atterrissage sur l'île de Providenciales en 1968 ainsi que le premier hôtel de l'archipel, The Third Turtle.

Quelques touristes commencèrent à venir, complétant l'économie du sel. Le Club Med s'installa peu après à Grace Bay. Dans les années 1980, le Club Méditerranée finança l'extension de la piste d'atterrissage afin qu'elle accepte les gros porteurs. Depuis lors, le tourisme est en augmentation constante.

En 1980, le parti indépendantiste au pouvoir, le People's Democratic Movement, passa un accord avec le gouvernement britannique afin que l'indépendance soit accordée en 1982 si le People's Democratic Movement était victorieux lors des élections de 1982. Celui-ci perdit les élections contre le Progressive National Party, parti pro-britannique. Le Progressive National Party gagna également les élections de 1984, puis celles de 1986.

Néanmoins, le , le gouvernement est dissout par le gouverneur et est remplacé par un conseil consultatif en raison des fraudes électorales et des incendies criminels perpétrés par le Progressive National Party.

Une nouvelle constitution pour les Îles Turques-et-Caïques est alors élaborée et de nouvelles élections sont organisées en 1988 et sont remportées par le Progressive National Party.

Le , les îles – en particulier les îles Turks – se trouvent sur le trajet direct de l'ouragan Irma, alors classé en catégorie 5, qui provoque des dégâts majeurs.

Notes et références

Bibliographie

Source
 http://www.sheppardsoftware.com/carribeanweb/snapshot/Snapshot-Caribbean-23.htm


text:
Wang Juan –en chino, 王娟– (Suzhou, 5 de marzo de 1982) es una deportista china que compitió en judo. Ganó una medalla de bronce en el Campeonato Asiático de Judo de 2003 en la categoría de –70 kg.

Palmarés internacional

Referencias

Judokas de la República Popular China


text:
Romania competed at the 1984 Winter Olympics in Sarajevo, Yugoslavia.

Alpine skiing

Men

Women

Biathlon

Men

Men's 4 x 7.5 km relay

 1 A penalty loop of 150 metres had to be skied per missed target.
 2 One minute added per missed target.

Bobsleigh

Cross-country skiing

Women

Luge

Men

(Men's) doubles

Women

Speed skating

Men

References

 Official Olympic Reports
 Olympic Winter Games 1984, full results by sports-reference.com

Nations at the 1984 Winter Olympics
1984
1984 in Romanian sport


text:
Cari Elise Fletcher (nacida el 19 de marzo de 1994), estilizado como FLETCHER, es una cantante y compositora estadounidense. El exitoso sencillo de Fletcher, "Undrunk", se lanzó en enero de 2019 y se convirtió en su primer sencillo en figurar en el Billboard Hot 100, y alcanzó el número uno en la lista viral de Spotify en los Estados Unidos. "Undrunk" se lanzó en su segunda obra extendida, You Ruined New York City for Me, y según Mediabase, la canción fue la canción de más rápido crecimiento en la radio pop para un nuevo artista desde 2014. Spotify clasificó la canción como una de las "Mejores canciones pop de 2019".

Su sencillo debut como solista, " War Paint ", fue lanzado en junio de 2015. Su sencillo de 2016, "Wasted Youth", alcanzó el número 1 en la lista ' artistas emergentes de Billboard. En 2018, Fletcher firmó con Capitol Records. Ha realizado giras por todo el mundo, además de presentarse en Bonnaroo Music Festival, Life Is Beautiful Music & Art Festival, Lollapalooza, BottleRock y iHeartRadio Music Festival. Fletcher fue nombrado músico Forbes 30 menores de 30 años.

Primeros años
Fletcher nació en Asbury Park, Jersey, de Bob y Noreen Fletcher; su padre era dueño de varios concesionarios de automóviles y su madre era azafata. Comenzó a tomar lecciones de canto a la edad de cinco años.

En 2012, Fletcher se graduó de Wall High School en las cercanías de Wall Township, Nueva Jersey, donde jugó voleibol femenino. Al graduarse de la escuela secundaria, asistió al Instituto Clive Davis de Música Grabada en la Universidad de Nueva York (NYU). Tomó una licencia de un año y se mudó a Nashville, Tennessee, para dedicarse a la música a tiempo completo, pero completó NYU en 2016.  Ella tiene su sede en Los Ángeles.

Carrera
Fletcher compitió en la primera temporada de The X Factor. En la ronda del campo de entrenamiento, Simon Cowell emparejó a Fletcher con Hayley Orrantia, Paige Elizabeth Ogle y Dani Knights para formar el grupo Lakoda Rayne bajo la tutoría de Paula Abdul. Se disolvieron después de ser eliminados de la competencia. En 2015, se mudó a Nashville, Tennessee y comenzó a colaborar con el productor Jamie Kenney, durante el cual se lanzó el sencillo " War Paint ". La canción se convirtió en la canción más viral en Spotify y recibió elogios de los medios. En 2016, Spotify agregó a Fletcher a su lista Spotify Spotlight, lo que la ayudó a catapultarse como artista independiente. Fue invitada a hablar en nombre de la empresa en Fortune Tech Conference en 2019 como una historia de éxito. En septiembre de 2016, lanzó su EP debut Finding Fletcher de forma independiente.

En agosto de 2018, Fletcher anunció que había firmado con Capitol Records, con sede en Los Ángeles. Lanzó su sencillo " Undrunk " el 25 de enero de 2019 y posteriormente hizo su debut televisivo en The Tonight Show Starring Jimmy Fallon. El récord fue certificado oro en los Estados Unidos en diciembre de 2019.

Ella lanzó "If You're Gonna Lie" em anril 2019, comercializado como una precuela de "Undrunk" y "About You", otro sencillo sobre el mismo ex. En agosto de 2019, Fletcher lanzó su segundo EP You Ruined New York City for Me, con todos los lanzamientos anteriores junto con dos nuevas canciones, "All Love" y "Strangers". El EP fue producido por Malay, quien previamente trabajó con Frank Ocean, Sam Smith, Lorde, John Mayer, James Morrison, Zayn y Alessia Cara. En octubre de 2019, Fletcher fue anunciado como acto de apertura de la gira Nice to Meet Ya Tour de Niall Horan, programada para comenzar en 2020 antes de que fuera cancelada debido a la pandemia de COVID-19.

La revista Paper dijo que Fletcher es "una de las artistas femeninas más interesantes que ha surgido en la [música] pop". En septiembre de 2020, Fletcher lanzó su EP, The S(ex) Tapes, que comparte las crudas consecuencias de una ruptura. Más tarde lanzó "Cherry" con Hayley Kiyoko, que Elle llamó "deliciosa, coqueta, pero divertida".

El 16 de septiembre de 2022, lanzó su álbum debut, Girl of My Dreams, que debutó en el número quince en el Billboard 200 de EE. UU.

Vida personal
Fletcher lanzó "I Believe You" en apoyo de los sobrevivientes de agresiones sexuales en marzo de 2018, escribiendo una carta inspirada en #MeToo para Billboard. Apoyó el movimiento con apariciones en It's On Us y United State of Women Summit. También participó en Girl Up y Teen Vogue Summit en apoyo de los esfuerzos de empoderamiento de las mujeres.

Fletcher es miembro de la comunidad LGBTQ+ y apoya activamente a organizaciones como GLAAD, The Trevor Project y It Gets Better. En marzo de 2017, le dijo a Billboard : "Definitivamente me identifico dentro de la comunidad LGBTQ, pero en cuanto a poner una etiqueta como gay, heterosexual, bisexual, lesbiana, queer... todo está en la familia y el espectro, y la sexualidad y el género son no en blanco y negro. Es un espectro en el que todos caemos en alguna parte del mundo. Así es como me siento cómodo expresándome, amando a quien tengo ganas de amar y a quien me atrae". En diciembre de 2021, Fletcher declaró que se identifica como queer y "atraída por la fuerte energía femenina que [ sic ] es más probable que sean mujeres".

De 2017 a 2020, Fletcher salió con la YouTuber Shannon Beveridge. En 2017, Beveridge protagonizó el video musical de su sencillo "Wasted Youth". El tercer EP de Fletcher, The S(ex) Tapes, lanzado en 2020, se inspiró en las secuelas de su ruptura. Beveridge filmó y dirigió todos los videos musicales del EP, incluido "Sex (With My Ex)". En julio de 2022, Fletcher lanzó el sencillo "Becky's So Hot" sobre la actual novia de Beveridge.

Filmografía

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Cantantes de Nueva Jersey
Cantantes LGBT de Estados Unidos
Activistas por los derechos LGBT de Estados Unidos
Wikipedia:Páginas con traducciones sin revisar
Nacidos en Nueva Jersey


text:
Атланерса (бл. 671 до н. е. — 643 до н. е.) — цар Куша в 653–643 роках до н. е.

Життєпис
Ймовірно був сином фараона Тахарки, менш ймовірне батьківське Танутамона. Про його мати обмаль відомостей, відомо, що вона носила титул «Велика — одна з Імат-скипетр». Народився близько 671 року до н. е. 653 року після смерті Танутамона посів трон Нубії. Також прийняв титул фараона Єгипту. За традицією оженився на своїх сестрах — Єтироу та Халісет. В подальшому ймовірно оженився на сестрах Пельтасен і Аменердіс II.

Знать та й сам Атланерса готувався до відвоювання Єгипту. Але спочатку не міг просунутис ядалі о. Елефантіна. Втім впливав на внутрішній справи Єгипту через впливових представників своєї династії в Фіванському регіоні. Зрештою зосередився на внутрішніх справах.

Багато доклав зусиль для зведення храмів та розбудови своєї столиці Напата. Заснував храм сінкретичного божества Осіріс-Дедун на горі Баркал (відомий тепер як В700). Внутрішнє святилище було розписано довгим гімном на честь Осіріса, можливо, побічно посилаючись на померлого Тахарки. Далі стіни були прикрашені рельєфами, що зображали діяльність, здійснену під час сходження на трон Атланерса, майже всі з яких наразі зникли. У центрі стояв гранітний стенд вагою 8 т для священної барки Амона Напатського. Колосальна статуя Атланерси була розміщена на західній стороні входу в храм (наразі знаходиться в Національному музеї Судану).

Атланерса помер 643 року до н. е., несподівано, незабаром після завершення будівельних робіт та оздоблення двох внутрішніх кімнат храму на Баркалі. Трон успадкував його син або брат Сенкаманіскен.

Джерела
 Kendall, Timothy (1990). «Discoveries at Sudan's Sacred Mountain of Jebel Barkal Reveal Secrets of the Kingdom of Kush». National Geographic. National Geographic Society. 178 (5): 96–124.
 Török, László (1997). The Kingdom of Kush. Handbook of the Napatan-Meroitic Civilization. Handbuch der Orientalistik. Abteilung 1. Nahe und Mittlere Osten. Leiden: E.J. Brill. ISBN 9789004104488.
 Lobban, Richard (2004). Historical Dictionary of Ancient and Medieval Nubia. Historical Dictionaries of Ancient Civilizations and Historical Eras. 10. Lanham, Md.: Scarecrow Press. ISBN 9780810865785.
царі Куша


text:
Mohsen Hadżipur (pers.محسن حاجی پور; ur. 28 sierpnia 1988) – irański zapaśnik w stylu klasycznym. Zajął jedenaste miejsce na mistrzostwach świata w 2018. Brązowy medalista mistrzostw Azji w 2011. Brązowy medalista igrzysk wojskowych w 2015. Wicemistrz halowych igrzysk azjatyckich w 2017.

Trzeci w Pucharze Świata w 2015 i 2017; czwarty w 2011 i ósmy w 2013. Wojskowy mistrz świata z 2008, drugi w 2016. Uniwersytecki mistrz świata z 2010. Wicemistrz Azji juniorów z 2008 roku.

Bibliografia

Irańscy zapaśnicy
Urodzeni w 1991


text:
Sajgon (ros. Сайгон) – nieoficjalna nazwa kawiarni funkcjonującej w latach 1964-1989 przy leningradzkiej restauracji Moskwa. Była popularnym miejscem spotkań młodzieży zafascynowanej kulturą undergroundu, między innymi muzyków, poetów i artystów. Stałymi bywalcami Sajgonu byli mn. lider grupy Akwarium - Borys Griebienszczikow, Oleg Garkusza, Siergiej Kuriochin, Wiktor Coj, Jurij Szewczuk, Konstantin Kinczew, Majk Naumienko, Aleksandr Baszłaczow.

Historia
Kawiarnia została otwarta 1 września 1964 roku. Znajdowała się w budynku przy skrzyżowaniu prospektów Newskiego i Władimirskiego w Leningradzie. Oficjalnie kawiarnia nazywała się "Kafie-awtomat" (ros. Кафе-автомат), lecz bywalcy przemianowali ją na "Sajgon". Istnieją domniemywania na temat tego, kto i kiedy wymyślił nową nazwę, o czym wspominał publicysta Wiktor Toporow:"Słyszałem taką historię. Podobno było tak, że ustalono, że w środku kawiarni nie wolno było palić. Kiedy mimo zakazu dwie dziewczyny zaczęły palić papierosy, podszedł do nich milicjant i powiedział: "Dlaczego wy tutaj palicie, wstyd, jaki żeście tu Sajgon zrobiły". Było to w czasie wojny w Wietnamie...".Od początku istnienia kawiarnia była popularnym miejscem spotkań młodych leningradzkich poetów i artystów, a później również muzyków rockowych, przedstawicieli młodzieżowych subkultur. Nawiązywano tam nowe znajomości, omawiano kulturalne nowości i wydarzenia.

Wybór kaw w menu ograniczał się do trzech pozycji -  "Malien'kij prostoj" (ros. Маленький простой), "Malien'kij dwojnoj" (ros. Маленький двойной) i "Bolszoj dwojnoj" (ros. Большой двойной).

Kawiarnię zamknięto w 1989 roku. Po remoncie w budynku Sajgonu otworzono sklep ze sprzętem audio.

Znani bywalcy o Sajgonie
"W czasach mojej młodości, w latach sześćdziesiątych, Sajgon był miejscem, gdzie gromadzili się młodzi poeci, artyści, którzy potem przekazali pałeczkę muzykom rockowym i hippisom..."  – Aleksandr Żytiński, Wywiad z Borisem Griebienszczikowem i Wsiewołodem Hakkiełem, 1988."W Sajgonie pojawiłem się na początku lat 80., gdy zacząłem pracować jako kinooperator w kinie Titan. W porze obiadowej często spotykaliśmy się z przyjaciółmi przed Sajgonem. Przypatrywaliśmy się ludziom i milicjantom. Oni zawsze chodzili wokół Sajgona i zatrzymywali tych, którzy wyglądali na "niepodporządkowanych". Irokez na głowie, buty z ostro zakończonymi czubkami, pocięty krawat, ciemne okulary - wszystko to było odczytywane jako "niepodporządkowanie". Szczególne starania podejmował oddział złożony z komsomołców i studentów. Bywało, że zabierali mnie na posterunek celem wytłumaczenia mojego wyglądu po trzy razy w ciągu dnia. Pamiętam zabawną sytuację z czasów kręcenia scen do filmu "Wzłomszczik", kiedy to według scenariusza miałem zostać zatrzymany i doprowadzony z Sajgona na milicję. Wyszło tak, że scena rozegrała się wcześniej niż planowaliśmy. Kamery znajdowały się wówczas w kinie Titan i podczas gdy były one przygotowywane, pomocnika reżysera i mnie zechciano zatrzymać naprawdę. Uratować nas udało się jedynie administratorce filmu, która przedstawiła wszelkie konieczne dokumenty. Wiedziałem, że w KGB była założona sprawa na mnie. Słyszałem, że kiedyś był cały oddział, który zajmował się wyłącznie Sajgonem.Przez Sajgon przeszli wszyscy - ludzie całkowicie różnych profesji, przekonań i poglądów na życie. Tutaj zawsze coś się działo. Jest tak, że zawsze gdy zostaje nałożony jakiś zakaz, człowiek czyni dokładnie na opak. To może dziwne, ale chciałbym, żeby te czasy wróciły. Teraz, niestety, można wszystko."  –  Oleg Garkusza, "Sajgon: Historia toczy się dalej" Niewskoje Wriemia Nr 168(2050), 9 września 1999 roku.

Przypisy

Kawiarnie
Petersburg


text:
Place-d'Armes station is a Montreal Metro station in the borough of Ville-Marie in Montreal, Quebec, Canada. It is operated by the Société de transport de Montréal (STM) and serves the Orange Line. It is located in Old Montreal.

The station opened on October 14, 1966, as part of the original network of the Metro. It was briefly the terminus of the Orange Line until Square-Victoria-OACI station opened four months later, quickly followed by Bonaventure station, the planned terminus.

Overview

The station, designed by Janusz Warunkiewicz, is a normal side platform station, built in open cut due to the presence of weak Utica shale in the surrounding rock. Its mezzanine, with fare barriers at either side, is located directly under the Palais des congrès de Montréal; one end gives direct access to the Palais, while the other opens outside, near Chinatown.

Station improvements
In March 2017, the station was made accessible with the installation of elevators. The station is equipped with the MétroVision information screens which displays news, commercials, and the time until the next train arrives.

Origin of the name

This station is named for the Place d'Armes, a short distance to the south. It is the third square in Montreal to have this name, which is the common French name for the rallying place for a fort's defenders. It contains a statue of Paul Chomedey, sieur de Maisonneuve.

Connecting bus routes

Station closure
Place d'Armes station was closed from December 1 to December 21, 2022, due to the COP15 conference; the authorities requested a complete closure of the station. The 55, 129, 361, 363 and 365 bus lines were rerouted to not stop at the station.

Nearby points of interest

Connected via the underground city

Palais des congrès de Montréal
Complexe Guy-Favreau (Government of Canada)
Square-Victoria-OACI Metro station and points west
Place-des-Arts Metro station and points north

Other

500 Place D'Armes - AMT Headquarters
Bank of Montreal Head Office complex
Centaur Theatre
Chinatown
La Presse
Notre-Dame Basilica
Old Brewery Mission
Old Montreal
Old Port
 Montreal Science Centre
Palais de justice de Montréal
Musée Pointe-à-Callière

References

External links

Place-d'Armes Station - official site
Montreal by Metro, metrodemontreal.com - photos, information, and trivia
 2011 STM system map
 2011 Downtown System Map
 Metro Map

Accessible Montreal Metro stations
Old Montreal
Downtown Montreal
Orange Line (Montreal Metro)
Railway stations in Canada opened in 1966


text:
Kabay Barna (Budapest,1948. augusztus 15. –) Oscar-díjra jelölt, Német Állami-díjas, Balázs Béla-díjas magyar filmrendező, forgatókönyvíró és filmproducer, érdemes művész.

Élete
Tanulmányait a Budapesti Műszaki Egyetem Építészmérnöki Karán kezdte, majd 1973-ban szerzett filmrendezői diplomát a budapesti Színház- és Filmművészeti Főiskolán. 1972-1976-ig a Magyar Televízió, 1976 és 1980 között a MAFILM rendezője. 1975-ben elkészítette a Legenda a nyúlpaprikásról című első önálló mozifilmjét. 1978-tól társrendezőként együtt dolgozott Gyöngyössy Imrével, majd később Petényi Katalinnal. 1974-ben társalapítója volt a Magyar Televízió Kísérleti Stúdiójának, majd 1980-ban a Társulás Stúdiónak, az első magánalapítású független magyar filmstúdiónak. Első
producerként készített játékfilmjét, a Jób lázadását – melynek társrendezője is volt – a legjobb külföldi film kategóriában OSCAR-díjra jelölték 1983-ban. Producerként és rendezőként számos játékfilmet, ifjúsági filmet, dokumentumfilmet és sorozatot készített a legnagyobb európai televíziós társaságok és alapítványok közreműködésével.

Koprodukciós partnerei voltak többek között: Eurimages, a brüsszeli MédiaProgram EU, FilmFernsehFondsBayern (Bajor Filmalapítvány), NMHH, MTVA, Duna TV, ZDF, WDR, BR, MDR, Carlton UK, ITV és mások. Németországban 1978-ban a Grimme-díj arany fokozatával, 2015-ben Balázs Béla-díjjal tüntették ki.

Kabay Barna munkásságát az 1990-es évektől a remake-filmek gyártása határozta meg. Változó színvonalon készítette el olyan klasszikus magyar filmek magyar feldolgozását, mint a Hippolyt, a lakáj vagy a Meseautó. Bár a kritikák bírálták ezeket a filmeket, a közönség előtt mindenesetre Kabay elismertséget szerzett, egészen 2009-ig, amikor leforgatott egy önálló filmvígjátékot Szuperbojz címen, Bajor Imrével a főszerepben. A film anyagilag becsődölt, a kritikusok pedig keményen támadták az elképesztő színvonaltalanságot, s úgy vélték, hogy a filmhez gyakorlatilag forgatókönyv nem is készült, csak a színészek improvizációra próbáltak építeni, amely szintén nagyon rosszra sikeredett.

Fontosabb filmjei
 2015 Ámos Imre, Az Apokalipszis festője – producer
Dokumentumfilm, 52 perc (MTVA, Cinemastar, Catherine Films)
 2015 A sárvári ménesgazda – rendező, producer
Dokumentumfilm, 50 perc (CinemaStar, NMHH)
 2015 Béres József életútja – rendező,producer
Dokumentumfilm, 50 perc (CinemaStar, NMHH)
 2015 Olasz-magyar örökség – társrendező, producer
Dokumentumfilm-sorozat, 10x24 perc (OSZK, MaNDA, Cinemastar Kft., EMMI.)
 2014 Kulák volt az apám – rendező, producer
Dokumentumfilm, 52 perc (Duna Tv, Catherine Films, MovieTrend, NMHH)
 2014 Őszi üzenet barátaimnak (Tóth Bálint költő) – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 52 perc (MMA)
 2013 Bakonyi juhászasszony – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 52 perc (Duna Tv, CinemaStar, Catherine Films, NMHH)
 2013 Stigma – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 52 perc (MTV, Duna Tv, CinemaStar, Catherine Films, NMHH)
 2011-12 Szigorúan ellenőrzött életek – társrendező, producer
Dokumentumfilm-sorozat, 2x52 perc (MTV, Duna Tv, Movitrend, CinemaStar)
 2009 Hitvallók és ügynökök - Az igazság szabaddá tesz benneteket – rendező, producer
Dokumentumfilm, 93 perc (Media Centrum, Macropus, MTV)
 2009 Szuperbojz – rendező, producer
Játékfilm, 82 perc (Európa 2000 Kft, Macropus, TV2)
 2008 Papírkutyák – producer
Játékfilm, 92 perc (Cinemastar, Európa 2000 Kft, TV2)
 2007 A Városligeti fasortól a Milánói Scáláig – rendező
Dokumentumfilm, 55 perc (Media Centrum, Macropus, Duna TV)
 2006 Egy bolond százat csinál – producer
Játékfilm, 95 perc (Európa 2000 Kft, Macropus, TV2)
 2005 A Közvetítő – társrendező, producer
Dokumentumfilm 6X25 perc (Európa 2000 Kft, MTV, BR)
 2003 A Black Rose vár titka – társrendező, producer
Játékfilm, 100 perc (Európa 2000 Kft, MTV, MDR)
 2000 Meseautó – rendező, producer
Játékfilm, 94 perc (Európa 2000 Kft., RTL Klub, Macropus Film)
 1999 Hippolyt – rendező, producer
Játékfilm, 92 perc (Európa 2000 Kft., RTL Klub, Macropus Film)
 1998 Sárvártól Leutstättenig - a Wittelsbachok nyomában I–II. rész, társrendező, producer Dokumentumfilm, 45 perc (Macropus Film, BR)
 1995 Exodus – társrendező, producer
Dokumentumfilm 78 perc (Satellit Film, WDR)
 1994 Európa messze van – társrendező, producer
Játékfilm, 97 perc, sorozat 6 x 25 perc (Satellit Film, Duna TV, ZDF, MTV)
 1993 Halál sekély vízben – társrendező, producer
Játékfilm, 102 perc (Satellit Film, WDR, WEGA-Film Bécs, MIT&A Film/Budapest)
 1992 Holtak szabadsága – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 80 perc
 1991 Száműzöttek – társrendező
Játékfilm, 100 perc (Satellit Film, WDR, Grúzia Film)
 1990 Brazil utcagyerekek – társrendező
Dokumentumfilm, 45 perc (Satellit Film, ZDF, Unicef)
 1990 Ötven év hallgatás – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 90 perc (Satellit Film, WDR, MTV)
 1989 Johnny, a szerencsés – társrendező, producer
Sorozat, 4 x 45 perc (Satellit Film, ZDF)
 1988 Cirkusz a holdon – társrendező, producer
Játékfilm, 100 perc (Satellit Film, ZDF, Novotrade, MAFILM)
 1987 Boat People – társrendező, producer
Dokumentumfilm, 94 perc (WDR, Satellit Film)
 1985 Add tudtul fiaidnak – társszerző, társrendező
Dokumentumfilm, 60 perc (Satellit Film, MTV, WDR)
 1982 Jób lázadása – társrendező, producer
 1981 Pusztai emberek – társrendező
Dokumentumfilm 89 perc (WDR, MAFILM)
 1980 A havasi selyemfiú – társrendező
TV-film 90 perc (MTV)
 1979 Töredék az életről – társrendező
Játékfilm, 98 perc (Budapest Filmstúdió)
 1978 Orvos vagyok -társrendező
Dokumentumfilm, 90 perc (NDR, Tellux Film)
 1977 Két elhatározás – társszerző és társrendező
Dokumentumdráma, 75 perc (ZDF, Tellux Film)
 1976 Memento – társrendező
Dokumentumfilm , 4x30 perc (MTV)
 1975 Legenda a nyúlpaprikásról – rendező
Játékfilm, 100 perc (Budapest Filmstúdió, MTV)
 1974 Janus Pannonius – rendező
TV-film, 60 perc (MTV)
 1974 Mikes Kelemen története – rendező
TV-film, 45 perc (MTV)
 1973 Giordano Bruno megkísértése – rendező
Játékfilm, 90 perc (MTV)

Könyv
Petényi Katalin–Kabay Barna: Olasz-magyar örökség. Dokumentumfilm-sorozat; CinemaStar Kft., Újlengyel, 2015

Díjai
2017. Érdemes művész
2015. Balázs Béla-díj
 2001. Mozisok Országos Szövetségének díja (32. Magyar Filmszemle, Hyppolit – Petényi Katalinnal közösen)
 1998 Fipresci díj, Velencei Biennale (In memoriam Gyöngyössy Imre)
 1997 Legjobb rendezés díja, Varsó (Európa messze van)
 1995 Különdíj, Nemzetközi Filmfesztivál, Cannes (Európa messze van)
 1994 Fődíj, Salerno (Holtak szabadsága)
 1992 Legjobb rendezés díja, Nemzetközi Filmfesztivál, Troia (Száműzöttek)
 1991 OCIC díj, Nemzetközi Filmfesztivál, Montreal (Száműzöttek)
 1988 Cinema per la Pace – életműdíj, Olaszország
 1984 Fődíj, San Remoi Nemzetközi Filmfesztivál (Jób lázadása)
 1983 Academy Award, Oscar-jelölés a legjobb külföldi film kategóriában, Los Angeles Különdíj, Nemzetközi Filmfesztivál, Cannes (Jób lázadása)
 1978 Fődíj, Nemzetközi Filmfesztivál, Rotterdam Fődíj, Nemzetközi Filmfesztivál, Antwerpen Gold Hugo Díj, Chicagoi Nemzetközi Filmfesztivál, Adolf Grimme-díj arany fokozat – Németország (Két elhatározás)
 1977 UNESCO-díj, Nemzetközi Filmfesztivál, Pesaro (Két elhatározás)
 1974 Fődíj, Magyar Filmszemle (Giordano Bruno megkísértése)

Jegyzetek

Források
 Kabay Barna a Szigorúan ellenőrzött életek oldalán  filmkatalogus.hu (Hozzáférés 2011. január 29.)

Magyar filmrendezők
Magyar forgatókönyvírók
Magyar filmproducerek
1948-ban született személyek
SZOT-díjasok
Balázs Béla-díjasok
Magyarország Érdemes Művésze díjasok
Budapesten született személyek
Élő személyek


text:
The National Agriculture and Trade Show (NATS) which was established in the year 1970, is an annual public event that is held in Belmopan city which is the capital of Belize. It is a family oriented event created in order for farmers as well as numerous businesses and organizations to showcase and sell their products to the Belizean public. Approximately 40,000 to 45,000 individuals visit the Trade Show over the three days that it is held for.

History
The first Agriculture Show was first held in Belize City on April 2 and 3, 1937. The following are some of the earlier records of when the NATS was held.

What is the Trade Show all about
The Agriculture Show grounds spread over  on the banks of Roaring Creek Village.  Love FM's main stage is always the main event of the day where Belize's leading band, the Gilharry 7 from Corozal Town would perform alongside other Belizean artists such as Supa G, Harlem Youths, Vida and Sheldon, Chico Ramos as well as the Sweet Pain band.

Apart from the entertainment, drinks and products, there are a variety of food from all parts of Belize, Mexico and Guatemala that are readily available to the visitors throughout the day. Some of these foods range from Tamales and Tacos to Rice and Beans with Stew Chicken and Barbecue. There are numerous mechanical rides that are brought in from the neighboring country Guatemala such as Ferris wheels and games of fortune for the young and old to enjoy. The attractions of the show include:
 Judging of crops and livestock displays
 Judging of commercial and industrial display booths
 Tractor operation contest
 Coconut husking contest
 Aerial spraying display
 Selection of Miss Agriculture
 Musical Entertainment by local musicians/groups
 Horse riding
 Honoring of Farmer of the Year
 Rodeo
 Dog Show
 Canoe Race
 Motocross Show

Importance of the National Agriculture and Trade Show
With Agriculture being one of the most profitable industries in Belize, The National Agriculture and Trade Show (NATS) focuses on the importance of agriculture through education, by demonstrating how the agricultural sector contributes to Belize's economy. The National Agriculture and Trade Show (NATS) also emphasizes the importance of food security. This event usually occurs near the end of April or on the first weekend of May.

References

Economy of Belize
Agriculture in Belize
Belmopan
Agricultural shows


text:
Coccopilatus babaevi är en stekelart som beskrevs av Svetlana N. Myartseva och Sugonjaev 1974. Coccopilatus babaevi ingår i släktet Coccopilatus och familjen sköldlussteklar.

Artens utbredningsområde är Turkmenistan. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Sköldlussteklar
babaevi


text:
A maconkai Szent István király templom egy római katolikus műemlék templom Magyarországon, Bátonyterenyén.

Története
A kicsi, torony nélküli egyhajós templom 13. században épült, a freskóit a XIII. vagy a XIV. században festették. A török korban tűz által elpusztult. 1766-ból a következő szöveget olvashatjukːVan egy kőből épült templom, kisebb mint az anyaegyházban lévő, annál azonban sokkak régebbi. Az épület jó állapotban van, Szent istván magyar király tiszteletére szentelték föl. A boltozatot a 18. században építették újjá, ekkor másik bejáratot nyitottak a nyugati oldalon az eredeti helyett, valamint huszártorony is épült. 1811-ből azt olvashatjuk, hogy harangláb elpusztult. 1836. szeptember 1-én a templom leégett. Az újjáépítéskor a dongaboltozatot kazettás mennyezettel vá1tották fel. 1971-ben régészeti feltárás készült.

Források
Szomszéd András: Zagyva mentén "egybekelvén". Bátonyterenye

Bátonyterenye
A Váci egyházmegye templomai és kápolnái
Nógrád megye műemlékei
Nógrád megye keresztény templomai, kolostorai


text:
Betyla är ett släkte av steklar. Betyla ingår i familjen hyllhornsteklar.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Hyllhornsteklar
Betyla


text:
Ульрих де Мезьер [], полное имя Карл Эрнст Ульрих де Мезьер (), () — представитель знатной семьи французов-гугенотов, известный немецкий военачальник, генерал-инспектор бундесвера.

Биография
 1912—1930 годы — сын госслужащего,  учёного-юриста, офицера запаса Вальтера де Мезьера () и Элизабет (урождённой Дюкерс ), Ульрих де Мезьер первоначально мечтал стать музыкантом. Он учился в ганноверской гуманистической гимназии имени кайзера Вильгельма (), много читал и хорошо играл на фортепьяно. Однако после получения абитура изменил свои планы, став юнкером 5-го пехотного полка в Щецине.
 1930—1945 годы — как кадрового военного его регулярно повышали по службе в рейхсвере и вермахте. В 1943 году он стал подполковником. Был ранен на Восточном фронте, попал в плен. В британском лагере для военнопленных на территории Бельгии заведовал библиотекой, где было 750 книг.
 1945—1947 годы — в последние месяцы войны был первым офицером Генерального штаба и принимал участие в переговорах с Красной армией о капитуляции Германии.
 1947—1951 годы — обучение и работа в сфере книжной и нотной торговли.
 1951—1972 годы — кадровая военная служба. В 1962 году награждён лично французским президентом  Шарлем де Голлем за вклад в развитие франко-германской дружбы орденом Почётного легиона. Активное участие в создании бундесвера,  с 1966 года до выхода в отставку (1972)—  генерал-инспектор бундесвера, генерал сухопутных войск.
 1972—2006 годы — консультации и сотрудничество с министерством обороны Германии и НАТО.

Семья
В 1944 году Ульрих де Мезьер взял в жёны Еву Вернер, ставшую впоследствии известной  ваятельницей.

В семье — две дочери: Барбара (), Корнелия () и два сына: , Томас де Мезьер.

Награды и почести
 1962 — командор ордена Почётного легиона ()
 1964 — ()
 1969 — командор ордена «Легион почёта» ()
 1969 — великий офицер ордена Почётного легиона ()
 1970 — Большой крест со звездой и плечевой лентой ()
 1983 — ()
 1986 — ()

Литература
Трактаты, автобиография и книги разных авторов

 Soldatische Führung – heute. Vorträge und Reden zur Aufgabe und Situation der Bundeswehr, R. v. Decker's Verlag G. Schenck, Hamburg 1966; 2. erweiterte und 3. Auflage unter dem Titel Bekenntnis zum Soldaten. Militärische Führung in unserer Zeit, 1971, ISBN 3-7685-2271-7.
 Führen – im Frieden. 20 Jahre Dienst für Bundeswehr und Staat, Bernard & Graefe, München 1974, ISBN 3-7637-5134-3.
 Verteidigung in Europa-Mitte. Studie im Auftrag der Versammlung der Westeuropäischen Union, Lehmann, München 1975, ISBN 3-469-00554-0.
 In der Pflicht. Lebensbericht eines deutschen Soldaten im 20. Jahrhundert, Mittler, Herford Bonn 1989, ISBN 3-8132-0315-8 (Автобиография).
 Dermot Bradley, Heinz-Peter Würzenthal, Hansgeorg Model: Die Generale und Admirale der Bundeswehr. 1955 – 1999. die militärischen Werdegänge (= Deutschlands Generale und Admirale; Teil VIb). Band 3: Laegeler – Quiel. Biblio-Verlag, Osnabrück 2005, ISBN 978-3-7648-2382-5, S. 166.
 Bernd Freytag von Loringhoven, Hans-Adolf Jacobsen (Hrsg.): Im Dienst der Friedenssicherung. General Ulrich de Maizière. Beiträge zu seiner Verabschiedung als Generalinspekteur des Bundeswehr (1966–1972). Bernard & Graefe, Frankfurt am Main 1972, ISBN 3-7637-5115-7,  (Bibliographie der Schriften von Ulrich de Maizière auf S. 199–204).
 Reiner Pommerin: General Ulrich de Maizière. In: Europäische Sicherheit & Technik 61 (2012) 2, S. 44–46.
 Clemens Range: Die Generale und Admirale der Bundeswehr. E.S. Mittler, Herford 1990, ISBN 3-8132-0350-6.
 Andreas Schumann: Familie de Maizière – Eine deutsche Geschichte Orell Füssli, Zürich 2014, ISBN 978-3-280-05531-1.
 Viktor Toyka, Rüdiger Kracht: Clausewitz-Gesellschaft. Chronik 1961–2011. Hrsg. durch die Clausewitz-Gesellschaft, Hamburg 2011, ISBN 978-3-9810794-6-3, S. 39–40.
 John Zimmermann: Ulrich de Maizière, General der Bonner Republik. 1912 bis 2006 Oldenbourg, München 2012, ISBN 978-3-486-71300-8.
 John Zimmermann: Der Prototyp: General Ulrich de Maizière. In: Helmut R. Hammerich, Rudolf J. Schlaffer (Hrsg.): Militärische Aufbaugenerationen der Bundeswehr 1955 bis 1970. Ausgewählte Biografien (= Sicherheitspolitik und Streitkräfte der Bundesrepublik Deutschland. Band 10). Im Auftrag des Militärgeschichtlichen Forschungsamtes, Oldenbourg, München 2011, ISBN 978-3-486-70436-5, S. 409 ff.

Примечания

Ссылки

 Kurzbiographie zu Ulrich de Maizière,  Федеральный архив Германии


text:
Jean Gapiand est un homme politique français né le  à Saint-Rambert-sur-Loire (Loire) et décédé le  à Saint-Rambert-sur-Loire

Industriel, il est maire de Saint-Just-sur-Loire quand il est élu député de la Loire en 1936 face à Antoine Ravel. Non inscrit, et hostile au Front populaire, il vote les pleins pouvoirs au maréchal Pétain le . Inéligible à la Libération, il abandonne la vie politique pour se consacrer à son entreprise.

Sources

Naissance en mars 1898
Naissance dans la Loire
Décès en septembre 1971
Décès dans la Loire
Député de la Loire (Troisième République)
Député de la seizième législature de la Troisième République
Décès à 73 ans


text:
Alina Croitoru (ur. 12 marca 1984) – rumuńska judoczka. Uczestniczka mistrzostw świata w 2001, 2003 i 2005. Startowała w Pucharze Świata w latach 2001-2007. Siódma na mistrzostwach Europy w 2002 i druga w drużunie w 2000. Trzecia na ME U-23 w 2006. Mistrzyni Europy juniorów w 2002 i druga w 2003 roku.

Przypisy

Rumuńscy judocy
Urodzeni w 1984


text:
Чорногі́рська ву́лиця — вулиця в Печерському районі міста Києва, місцевість Чорна гора. Пролягає від Товарної вулиці до Залізничного шосе.

Прилучаються вулиці Тиха, Верхньогірська і Менделєєва. Між двома останніми вулицями наявна перерва у проляганні Чорногірської вулиці.

Історія
Вулиця утворилася у 1-й третині XX століття, мала назву Ніжинська. Сучасна назва — з 1944 року (повторне рішення про перейменування — у 1955 році), від місцевості Чорна гора, де пролягає вулиця.

Примітки

Джерела

Вулиці Печерського району Києва


text:
Humphry Douglas Francis Hatton (born 1962), is a male former CEO of Deloitte's Corporate Finance businesses in the Middle East and a former rower who competed for Great Britain and England.

Rowing career
Hatton represented Great Britain in the 1986 World Championships. He represented England and won a bronze medal in the coxless four, at the 1986 Commonwealth Games in Edinburgh, Scotland.

References

1962 births
English male rowers
Commonwealth Games medallists in rowing
Commonwealth Games bronze medallists for England
Rowers at the 1986 Commonwealth Games
Sportspeople from Oxford
Living people
Medallists at the 1986 Commonwealth Games


text:
Hiri motu (în franceză hiri motou) este una dintre limbile oficiale ale statului Papua Noua Guinee, alături de limba engleză și de limba tok pisin.

Este un pidgin bazat îndeosebi pe motu, totuși, deși există o foarte apropiată similitudine între vocabularele celor două limbi, diferențele gramaticale și fonologice fac imposibilă intercomprehensiunea.

Note

Vezi și
Listă de limbi

Lingvistică
Limbi oficiale
Papua Noua Guinee


text:
Apanteles evadne är en stekelart som beskrevs av Nixon 1955. Apanteles evadne ingår i släktet Apanteles och familjen bracksteklar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Bracksteklar
evadne


text:
De V320 is een op eigen risico door Henschel ontwikkelde en gebouwde zware zesassige dieselhydraulische locomotief bestemd voor het zware personen- en goederenvervoer.

De locomotief kan men beschouwen als een verdere ontwikkeling van de vierassige serie DB-Baureihe 216 met wie zij qua uiterlijk enige gelijkenis vertoonde. De loc beschikte over twee dieselmotoren die via cardanassen en een hydraulische overbrenging de beide drieassige draaistellen aandreven. Het vermogen van beide dieselmotoren lag op 1600 pk, welke later verhoogd werd tot 1900 pk.

De DB heeft deze loc wel van 1963 tot 1975 gehuurd van Henschel en ingedeeld in de serie V320 en later 232 (niet te verwarren met de latere Baureihe 232), maar zag af van een vervolgorder.
Sindsdien kwam de locomotief bij Hersfelder Eisenbahn GmbH als V30 en de TWE als V320. Sinds 1998 is deze locomotief in gebruik bij Wiebe.

Wel werd dit type locomotief de volgende locomotieven afgeleid voor de Russische spoorwegen (RZD) als ТГ400 en voor de Chinese spoorwegen als NY5, NY6 en NY7.

Nummers
De locomotief werd als volgt genummerd.
 1963 - 1976:
 DB: V320 001, vanaf 1968: 232 001-8
 1976 - 1986:
 Hersfelder Eisenbahn GmbH: V30
 1986 - 1998:
 TWE: V320
 1998 - nu:
 Wiebe: 320 001-1

Literatuur
 Horst J. Obermayer, Taschenbuch Deutsche Diesellokomotiven, Franckh'sche Verlagshandlung: Stuttgart, ISBN 3-440-03932-3
 Spoorwegen; diverse jaargangen. Gerrit Nieuwenhuis, Richard Latten. Uitgeverij de Alk BV: Alkmaar.
 EK-Special 125: Mythos V 320: Entwicklung, Technik und Einsatz

Externe link
  DB – Officiële website

230
Baureihe 232


text:
Cresta-Rennen, auch Cresta Run oder kurz Cresta, ist eine Wintersportart, die dem Skeleton sehr ähnlich ist und als dessen Vorläufer gilt. Auch die Austragungsbahn wird Cresta Run genannt.

Geschichte
Die Anfänge der Crestarennen reichen bis ins späte 19. Jahrhundert zurück. Sie wurden schon damals in St. Moritz betrieben und sind nach dem Ortsteil Cresta von Celerina benannt. Mit diesem Ort blieb das Rennen für immer verbunden und wurde in dieser Form nie anderswo ausgetragen. Das Besondere an dieser Sportart ist, dass hier Skeleton auf einer Natureisbahn betrieben wird. Erste Crestarennen wurden auf der klassischen Bahn in der Wintersaison 1884/85 ausgetragen. Initiiert wurde diese Rennen von einer Gruppe Briten um einen Major namens William Henry Bulpetts. Noch heute wird traditionell auf der Bahn Englisch gesprochen. Zunächst stand die Teilnahme auch Frauen offen, die allerdings später wegen eines angeblichen großen Brustkrebsrisikos wieder ausgeschlossen wurden. Bis heute wurde das Verbot nicht aufgehoben. Männliche Freizeitpiloten dürfen die Bahn benutzen. Bei den II. und V. Olympischen Winterspielen in St. Moritz wurden Cresta-Rennen als Demonstrations-Disziplin ausgetragen.

Einige Cresta-Piloten haben es zu einer internationalen Skeleton-Karriere gebracht, darunter der dreimalige Skeleton-Europameister Nico Baracchi. Höhepunkt der Saison ist das "Grand National". Rekordsieger dieses Rennens sind Nino Bibbia (Italien), Franco Gansser (Schweiz) und Lord Wrottesley (Irland) mit je acht Siegen.

Bahndaten
Die Streckenlänge beträgt 1214 m, der Höhenunterschied 157 m. Das Gefälle beträgt 1 zu 8,7 bis 1 zu 2,8 (Höhenmeter zu Streckenmeter). Die Strecke verläuft zwischen St. Moritz und Celerina, bleibt aber im Gegensatz zum Olympia Bob Run St. Moritz–Celerina näher an der Falllinie.

Es gibt zwei Startpunkte, die "Top" (volle Streckenlänge) und "Junction" (um ein Drittel verkürzt) heißen. Anfänger dürfen nur von "Junction" starten. Es gibt zehn Kurven, deren berühmteste (eher berüchtigtste) "Shuttlecock" ("Federball") genannt wird. Da das Profil der Strecke eher ein breites, oben offenes "U" ist, können die Schlitten auch die Bahn verlassen. Die genannte Kurve dient als Sicherheitsventil für zu schnelle, unkontrollierte Schlitten, damit diese nicht bis in den unteren, gefährlicheren Teil der Bahn kommen. Die Abflugzone wird mit Strohballen gesichert. Fahrer, die diese Zone erreichen, werden in den "Shuttlecock Club" aufgenommen.

Höhepunkt der Aktivitäten des Shuttlecock Clubs ist das jährliche Shuttlecock Dinner. Es wird vom jeweiligen Shuttlecock-Präsidenten, einem prominenten Mitglied, organisiert. Bekannte frühere Präsidenten sind Constantin von Liechtenstein, Gianni Agnelli, Gunter Sachs, Sir Dudley Cunliffe-Owen, Rolf Sachs, Lord Dalmeny, Graf Luca Marenzi, Marc M.K. Fischer, Lord Wrottesley und Sven Ley.

Es werden Spitzengeschwindigkeiten von bis zu 140 km/h erreicht, die durchschnittliche Geschwindigkeit für einen Lauf kann bis zu 90 km/h betragen. Der Streckenrekord vom Startpunkt Top aus beträgt 50,09 Sekunden und wird seit 1999 von dem Briten James Sunley gehalten.

Die Saison beginnt je nach Wetter um Weihnachten und endet Ende Februar. Volljährige Gaststarter dürfen an "freien" Tagen trainieren.

Bekannte Fahrer (Auswahl)
 Nico Baracchi
 Nino Bibbia
 David Carnegie, 11. Earl of Northesk
 Billy Fiske
 Paul Gallico
 Reto Gansser
 Franco Gansser
 Marcel Melcher
 Gunter Sachs

Literatur
 Mary Blume: Taking the Skeleton Route in St. Moritz. In: International Herald Tribune. 7. Februar 1998. (englisch)

Weblinks
 Homepage der Cresta-Bahn St. Moritz (englisch)
 Cresta Run stmoritz.com (Website der Engadin St. Moritz Tourismus AG)
 Streckenskizze (englisch, PDF)
 Video auf BBC.co.uk (englisch, RealPlayer erforderlich)

Skeleton (Schweiz)
Sport (St. Moritz)


text:
Esta página ofrece una lista de conjugaciones de verbos y de adjetivos japoneses. Casi todos ellos son regulares. La conjugación de los verbos japoneses es la misma para todos los sujetos, primera persona ("Yo", "Nosotros"), segunda persona ("tú") y tercera persona ("él/ella" y "ellos") singular y plural. Todos los verbos en infinitivo acaban en u. Existen solamente dos verbos irregulares (sin incluir los derivados de する: べんきょうする、ダンス を する), y en esta página se incluye una lista de sus diferentes conjugaciones. En el japonés moderno, no hay verbos que terminen en zu, fu, pu, o yu.

Presente y futuro

En japonés, los acontecimientos en presente y futuro comparten la misma conjugación, a veces llamada "no pasado" y la diferencia entre ellos es expresada mediante otra forma (por ejemplo, a través del contexto, o palabras que indican el tiempo). El "no pasado" de un verbo es igual a la forma aparecida en los diccionarios y no necesita conjugación alguna. Por ejemplo:
 (私は)買い物をする (watashi wa) kaimono o suru: "(Yo) compro", o "(Yo) compraré".
 (私は)明日 勉強する (watashi wa) ashita benkyou suru: "Mañana, (yo) estudiaré". (Los pronombres japoneses normalmente son omitidos cuando está claro de lo que se habla.)

En muchos casos, el no pasado, no puede usarse para indicar una situación actual, como "Estoy comprando". Por el contrario, sólo puede usarse para expresar costumbres u otras acciones que especifican una continuidad en un futuro, como "yo compro".

Forma Ta

El pasado japonés es muy similar a la conjugación de la popular forma te. Muchos verbos pueden transformarse en pasado cambiando el "te" por "ta". La única excepción son los adjetivos.

Uso

Hacer el pasado sigue la misma pauta que el presente/futuro. Por ejemplo, 日本に行く nihon ni iku (Voy a Japón) se transforma 日本に行った nihon ni itta (Fui a Japón).

Negativo

El patrón básico es convertir u en nai o anai.

 El ない nai final se puede conjugar de dos maneras.
 Como un adjetivo tipo i. Por ejemplo el pasado de 食べない tabenai es 食べなかった tabenakatta y la forma te es 食べなくて tabenakute.
 Hay una forma especial de te añadiendo で de. Por ejemplo, 食べないで tabenaide. Es usado, en 食べないで下さい tabenaide kudasai: "No te lo comas por favor".

Forma i

La forma i, o ren'yōkei, es muy regular, y casi siempre se forma transformando la u final por i.

 La regla para los verbos formales que acaban en る ru se aplica a los verbos honoríficos de raíz consonante いらっしゃる irassharu, おっしゃる ossharu, くださる kudasaru, ござる gozaru, y なさる nasaru, que tiene formas i irregulares. Se forman cambiando la ru por una i, en lugar de ri.

Uso

La forma i tiene muchos usos, normalmente se utiliza como prefijo. como por ejemplo:

 Para verbos en forma formal cuando es seguido por -ます -masu acabando: 行く iku → 行きますikimasu, 使う tsukau → 使います tsukaimasu.
 Para expresar un deseo cuando es finalizado en たい tai: 食べたい tabetai: "Quiero comer", 行きたい ikitai: "Quiero ir". (El tai final se conjuga como un adjetivo い i.)
 Para expresar una fuerte actitud negativa cuando es acabado en -はしない -wa shinai: 行きはしないよあんな所 iki wa shinai yo, anna tokoro "no iré a un lugar como aquél".
 Para formar una orden cuando acaba en
 -なさい -nasai: これを食べなさい kore o tabenasai: "cómete esto", あそこへ行きなさい asoko e ikinasai: "vaya allá".
 -な -na: 真っすぐ帰りな massugu kaerina "vuelve directamente a casa": 仲良く遊びな nakayoku asobina "jueguen amistosamente". (Usado con niños, etc.)
 Para expresar que algo es fácil o difícil cuando termina en -易い -yasui o -難い -nikui: したしみ易い shitashimiyasui: "fácil ser amigos": 分かり難い wakarinikui: "difícil de entender".
 Para expresar exceso cuando termina en el verbo -過ぎる -sugiru: 飲み過ぎる nomisugiru: "beber demasiado". (sugiru puede usarse también como raíz de un adjetivos.)
 En la jerga yakuza, para expresar falta de respeto (como odio o desprecio) se acaba con el verbo -やがる -yagaru: 殺しやがる koroshiyagaru: "matar (como una persona despreciable u odiosa)". (La forma te puede sustituirse por la forma i.)
La forma i también tiene usos propios, tales como:
 Para expresar un propósito, con に ni: 食べに行きました tabe ni ikimashita: "Fui a comer".
 En formal honoríficos como お使い下さい otsukai kudasai: "úsalo por favor".
 En conjunciones de escritura normal.
Para algunos verbos, la forma i también forma partes de palabras relacionadas que no se rigen por reglas generales. Por ejemplo:
 La forma i de 食べる taberu (comer) se le puede añadir 物 mono para formar 食べ物 tabemono (comida). similar a 飲む nomu.
 La forma i de 賭ける kakeru (apostar) puede quitarse Ru formando: 賭け kake, que significa "apuesta".
 離す hanasu (separar) puede formarse con i de kiru (cortar) para formar 切り離す kirihanasu (recortar).

Forma Te

La forma te (imperativo) de un verbo japonés se usa para marcar una conexión entre palabras. La conjugación de la forma te es muy parecida a la conjugación en pasado con la forma ta. Se utiliza para indicar una orden o solicitar algo.

Potencial (kanoukei)

La u se transforma a eru.

Uso

El potencial se usa para expresar que uno tiene la habilidad de hacer algo. Los objetos directos están marcados con la partícula が ga en lugar de を o. Por ejemplo 日本語が読める nihongo ga yomeru: "Puedo leer japonés".

Es usado para pedir a alguien que haga algo, en el mismo sentido de "Podrías...?" Por ejemplo「コーヒー買える?」 koohii kaeru?: "¿Podrías comprar (un poco) café?".

La ru potencial final se conjuga como un verbo de raíz vocal.

Causativo

El modo causativo se caracteriza en que la u final se convierte en aseru para los verbos de raíz consonante, y la ru cambia a saseru para los verbos de raíz vocal.

 La ru final de la forma causativa se convierte en la nueva terminación del verbo. Se conjuga como un verbo de raíz vocal.
 Las formas negativas, normalmente no se transforman a causativas. En cambio, a la forma causativa del verbo se le añade una terminación negativa. Así, por ejemplo, Tabesasenai: "No permito comer".
 Los Adjetivos se transforman a causativa añadiendo saseru al final del verbo.

Uso

El causativo se usa para:
 Hacer que alguien haga algo: 宿題をさせる shukudai o saseru: "Le daré un trabajo".
 Permitir que alguien haga algo: 外で遊ばせる soto de asobaseru: "Te permito jugar fuera".
 Con actos explícitos: 先生が子供に勉強をさせた sensei ga kodomo ni benkyou o saseta: "El profesor hace que los niños estudien."
 Las formas honorífica させて貰う sasete morau o させて頂く sasete itadaku usando los verbos 貰う morau o su humilde equivalente 頂く itadaku.

Causativo Pasivo
La forma pasiva del causativo se obtiene de la primera conjugación de la forma causativa y conjugando el resultado en forma pasiva.

Uso
Tal como la regla sugiere, La causativa pasiva se usa para expresar una causa pasiva: 両親に勉強させられる ryōshin ni benkyō saserareru: "Estoy estudiando por mis padres".

Ya que las palabras como させられる saserareru son consideradas difíciles de pronunciar, con frecuencia en el lenguaje coloquial, la forma central de la causativa pasiva se contrae. Así pues, させられる saserareru se convertiría en さされる sasareru.

Forma condicional eba (youkenkei)

La forma condicional eba se caracteriza porque la u final se convierte en eba en los verbos de raíz consonante, y la ru se convierte en reba en los verbos de raíz vocal.

 Los adjetivos y sustantivos de tipo na normalmente se usan con el condicional なら nara en lugar de であれば de areba.
 La forma なければ nakereba usada para la forma negativa se puede contraer coloquialmente a なきゃ nakya o なくちゃ nakucha. Así 行かなければ ikanakereba se convierte en 行かなきゃ ikanakya.

Uso

La forma condicional eba se usa en los condicionales. Por ejemplo:
 何すればいいか nani sureba ii ka: "¿Qué debería hacer?"
 分かればいい wakareba ii: "Siempre y cuando lo entendieras"
 時間があれば買い物をしよう jikan ga areba, kaimono o shiyou: "Si hay tiempo, vamos a comprar."

Forma condicional ra

La forma condicinal ra se forma añadiendo ra a la forma en pasado. También se le puede añadir un ba adicional, que lo hace más formal

Uso

La forma condicional ra se puede usar de la misma manera que la forma eba. Sin embargo, también puede usarse más bien en el sentido de "si..." y "cuando...", y para ello es preferible usar la forma eba cuando el significado es más preciso. Por ejemplo:
 日本に行ったら、カメラを買いたい。nihon ni ittara, kamera o kaitai: "Si voy a Japón, entonces (cuando eso ocurra) quiero comprarme una cámara."

El condicional ra se puede usar también cuando la oración principal está en pasado. En tal caso, significa "cuando", y conlleva a la implicación adicional de un resultado inesperado. Por ejemplo:
 喫茶店に行ったら、鈴木さんに出会った。kissaten ni ittara, Suzuki-san ni deatta: "Cuando fui a la cafetería, me encontré con el señor Suzuki (y no me lo esperaba)"

Imperativo

Muchos de los imperativos se caracterizan porque la u final se convierte en e.

 La regla para los verbos formales que acaban en ru se aplica para los verbos honoríficos de raíz consonante irassharu, ossharu, kudasaru, gozaru, y nasaru, cuya formas imperativas son las mismas que en sus formas irregulares i.

Uso

La forma imperativa se usa
 En órdenes, tales como en los servicios militares, para dirigirse a inferiores, o en ejercícios de libros,
 En frases hechas como nani shiro: "no importa qué".
 En lenguaje informativo, donde una frase formal puede presentarse usando el imperativo simple: kashite kudasai (directo) kase to iwareta (me dijo que se lo dejara).

Pasiva

El patrón general para la voz pasiva es cambiar la u final por areru.

La る ru final de las pasivas se convierten en una nueva terminación verbal. Se conjugan como un verbo de raíz vocal. Así el pasado, て te, o las formas formales pueden ser añadidas al verbo.
 La cópula, だ da, no forma una pasiva.
 Para la forma ます masu, se le añade ます masu a la pasiva del verbo simple.

Uso

La forma pasiva se usa:
 como un pasivo: このテレビは東芝によって作られた kono terebi wa Toshiba ni yotte tsukurareta: "Esta tele fue hecha por Toshiba",
 como una pasiva agresiva, indicando un hecho lamentable para alguien, y
 como una forma de honorífico.

Volitivo
El patrón general para el volitivo es cambiar la u final por ō (ou) en los verbos de raíz consonante, o, en los verbos de raíz vocal, sustituir ru por yō (you).

Uso

En general, la forma volitiva expresa intención, tal como se ve en los siguientes casos:
 En las declaraciones volitivas ("voy") : 勉強しよう benkyō shiyō: "Voy a estudiar".
 Para hacer preguntas volitivas ("vamos") : 行こうか ikō ka: "¿Vamos a ir?"
 Para expresar lo que uno está pensado hacer, 思う omou: 買おうと思う kaō to omou: "Creo que lo compraré".
 En la forma しようとする shiyō to suru: estar a punto o tratando de. 犬が死のうとしている Inu ga shinō to shite iru: "El perro se está muriendo."

Conjugación de verbos


text:
De Maria Magdalenakapel is een kapel in buurtschap Brumholt bij Neer in de Nederlandse gemeente Leudal. De kapel staat aan de straat Brumholt ten noordwesten van het dorp Neer.

De kapel is gewijd aan de heilige Maria Magdalena.

Geschiedenis
Tot in 1960 of 1965 had er hier reeds een kapel gestaan, maar deze werd toen vanwege de bouwvallige staat met ruilverkaveling afgebroken.

In 1987 werd de kapel door omwonenden gebouwd ter viering van het 40-jarig bestaan van de buurtvereniging. Op 17 april 1988 werd de kapel ingezegend.

Gebouw
De in rode bakstenen opgetrokken kapel heeft een driezijdige koorsluiting en wordt gedekt door een zadeldak met leien. De kapel heeft geen vensters en op de hoeken zijn er schuin uitgemetselde tweeledige overhoekse steunberen geplaatst met witte natuurstenen afdeklijsten. Onder de dakrand is siermetselwerk toegepast. De frontgevel is een tuitgevel met verbrede aanzet met de linker- en rechter uiteindes in witte natuursteen en op de top van de tuit een smeedijzeren kruis. In de frontgevel bevindt zich de spitsboogvormige toegang, afgesloten met een dubbel spijlenhek, met een boog waarvan de sluitsteen en aanzetstenen in witte natuursteen zijn uitgevoerd. In de sluitsteen is de tekst ANNO 1987 aangebracht.

Van binnen is de kapel uitgevoerd in baksteen onder een gestuukt spitsbooggewelf. In de achterwand is een spitsboogvormige nis aangebracht die wordt afgesloten met een zwart geschilderd traliehek. In de nis staat een ongepolychromeerd houten beeld van de heilige die haar toont in een eenvoudig lang gewaad met op haar linkerarm een doodskop. Op de sokkel van het beeld staat de tekst h.m. magdalena.

Zie ook
 Lijst van weg- en veldkapellen in Leudal

Kapel in Limburg (Nederland)
Kerkgebouw in Leudal


text:
Genesee County is the name of two counties in the United States of America:

Genesee County, Michigan
Genesee County, New York


text:
Prénom
Arkan ou Arcan est un prénom d'origine turque.

 Arkan Simaan (1945-), est un historien des sciences d'origine libanaise.

Localité
 Arkan est une ville de la province de Kerman, Iran.
 Arkan est une ville de la province du Khorasan-e-shomali, Iran.

Pseudonyme
 Arkan est le pseudonyme du chef de guerre serbe Željko Ražnatović.

Culture
 L'Arkan est une danse populaire houtsoules, Ukraine.
 Arkan est un groupe de metal oriental français.


text:
Orce es una localidad y municipio español situado en la parte suroriental de la comarca de Huéscar, en la provincia de Granada. Limita con los municipios granadinos de Cúllar, Galera, Huéscar y Puebla de Don Fadrique; y con los almerienses de María y Chirivel. Por su término discurre el río Orce.

El municipio orcerino comprende los núcleos de población de Orce —capital municipal—, Fuente Nueva y Venta Micena, así como los diseminados de La Piedra, Pinelo y Pozo de la Rueda.

Historia

Prehistoria-Alta Edad Media

En 1982 el paleoantropólogo Josep Gibert descubrió un yacimiento situado en la pedanía de Venta Micena donde aparecieron unos restos óseos aparentemente humanos que se dieron a conocer en la prensa como El hombre de Orce. Según el propio Gibert se trata de los restos humanos más antiguos de Europa, pero tanto su naturaleza humana o no, como su antigüedad y su importancia son discutidas por la comunidad científica.

El yacimiento arqueológico de Cerro de la Virgen incluye un poblado fechado en el año 2000 a. C. donde se han encontrado tres fases de estratos del neolítico, seguidos de otros romanos, visigodos y árabes.

Edad Media
En 1324 el rey Ismaíl I de Granada, aprovechando la anarquía existente en Castilla por la minoría de edad del rey Alfonso XI, recuperó en una rápida campaña las localidades de Huéscar, Orce, Galera y Baza.

Geografía

Ubicación
Integrado en la comarca de Huéscar, se encuentra situado a 138 kilómetros de la capital provincial, a 158 de Murcia, a 171 de Almería y a 195 de Jaén. El término municipal está atravesado por la carretera GR-9104, que conecta Galera con María.

Clima
La región tiene un clima mediterráneo severo, con precipitaciones escasas, en torno a los 270mm anuales y con temperaturas muy frías en invierno, siendo el estío cálido.

Naturaleza
La composición geológica del terreno es de yesos, sedimentos lacustres y piedra caliza. Estas condiciones permiten que prosperen endemismos difíciles de encontrar como el Cynomorium coccineum y la Vella pseudocytisus.

En cuanto a fauna mayor destaca el jabalí, la cabra montés y el arruí. También se encuentran mamíferos de menor tamaño como el zorro, el tejón, la garduña y el gato montés. Es fácil avistar en el cielo grandes bandadas de buitre leonado y aves no muy abundantes en otros lugares como águilas calzadas, culebreras, vencejos, oropéndolas, carracas y abejarucos.

Geoparque de Granada
Orce se encuentra dentro del Geoparque de Granada, que engloba el área del Altiplano semiárido del sudeste peninsular. Se han catalogado tres puntos de interés geológico en Orce. El más importante desde el punto de vista científico es el yacimiento paleontológico de Barranco León. Los otros dos puntos son los yacimientos paleontológicos de Venta Micena y Fuentenueva.

Además del interés geológico, el término municipal de Orce alberga una enorme riqueza paisajística por sus escarpados barrancos poblados de esparto, y sus llanos; inmensas estepas cerealistas que se convierten en dehesa de encina conforme más se alejan de la civilización.

Sierra de Orce
Un tercio del término lo constituye la sierra de Orce, un sistema montañoso de roca caliza con disposición este-oeste, que en el extremo almeriense da lugar al Parque natural de Sierra de María-Los Vélez. El pico cumbre de la sierra de Orce es el Argerín, que se eleva a 1826  La vegetación se compone fundamentalmente de encina y pino carrasco, aunque también se encuentran bosques de quejigo y pino larício donde las condiciones lo permiten.

Demografía

Según el Instituto Nacional de Estadística de España, en el año 2021 Orce contaba con 1 192 habitantes censados, que se distribuyen de la siguiente manera:

Evolución de la población

Economía
Su economía tradicional se basa en la agricultura y en la ganadería, destacando la cría del cordero segureño. En los últimos años ha empezado a desarrollarse una nueva economía en torno a la explotación de los importantes recursos patrimoniales, científicos y culturales de la localidad. Además, gracias a la multitud de cuevas que hay en Orce, están apareciendo empresas dedicadas al turismo rural.

Evolución de la deuda viva municipal

Política
Los resultados en Orce de las últimas elecciones municipales, celebradas en mayo de 2019, son:

Alcaldes

Comunicaciones

Carreteras
Las principales vías de comunicación que transcurren por el municipio son:

Algunas distancias entre Orce y otras ciudades:

Servicios públicos

Sanidad
El municipio cuenta con un consultorio médico de atención primaria situado en la calle Eras de San Pedro s/n, dependiente del Área de Gestión Sanitaria Nordeste de Granada. El servicio de urgencias está en el centro de salud de Huéscar, y el área hospitalaria de referencia es el Hospital de Baza.

Educación
El único centro educativo que hay en el municipio es:

Cultura
En la cultura local destacan las danzas de las tentaciones de San Antón, bailadas únicamente en Orce. Se realizan en grupo de ocho personas vestidos pintorescamente con pantalón de pana negro, camisa blanca, faja de franela de colores vistosos, cintas multicolores, medias y alpargatas blancas, un sombrero de copa adornado con cintas anchas de colores y un ramillete de flores. Los danzantes acompañan este baile tocando guitarras, laudes, bandurrias, panderetas, platillos y triángulos.

Monumentos
Alcazaba de las Siete Torres

En el centro de la población hay una alcazaba árabe, denominada popularmente Castillo de las siete torres. El origen preciso de la construcción de esta fortaleza castillo se desconoce, siendo en cualquier caso anterior al . La torre del homenaje fue construida coetáneamente al castillo, y reconstruida en el , tras un terremoto.

Aunque de estilo típicamente nazarí, a partir de su parte media, y a causa de las diversas reparaciones acometidas, su estilo deviene renacentista. La alcazaba se encuentra en buen estado de conservación gracias a una gran restauración, porque a principios del  no había conciencia de la importancia de su valor arquitectónico y los habitantes edificaron sus casas sobre él.

Como la población fue fronteriza entre los reinos de Castilla y Granada durante el , existe un cordón de atalayas las cuales están situadas en el término municipal de Orce. Las atalayas denominadas de la Umbría y del Salar están muy bien conservadas, y otra ubicada en la zona denominada El molino de la Torre está derruida.

Palacio de los Segura

El Palacio de los Segura fue construido entre los siglos  y , con reformas en el , por la familia que le da nombre y que había llegado a la localidad con la Reconquista.

Destacan los trabajos de forja de las ventanas y balcones exteriores y el patio interior con columnas de mármol.

Es denominado popularmente casa de los Cirilos en alusión a una leyenda del  sobre un fantasma llamado Cirilo.

Yacimientos de la región de Orce

Los yacimientos no están habilitados para la visita habitual si bien existe un mirador, en honor a Josep Gibert, junto al primero de los yacimientos, Venta Micena, desde el cual se puede observar la cuenca donde se encuentran todos ellos. En el mes habitual de excavación, julio, un día a la semana se organizan visitas donde parte del equipo muestra el trabajo de campo.

Museo de Prehistoria de Orce

El Museo de Prehistoria de Orce fue inaugurado en agosto de 2015 y alberga los restos paleontológicos y arqueológicos de los yacimientos pleistocénicos de la cuenca de Guadix-Baza.

Fiestas
En enero destacan las fiestas de San Antón y San Sebastián con una duración de cinco días. A la procesión de las imágenes les acompaña una soldadesca, y los tradicionales danzantes, cascaborra y paje. En la víspera de San Sebastián se lleva a cabo también una lucha entre moros y cristianos. Estas fiestas están muy arraigadas a los habitantes de Orce y llevan consigo muchas tradiciones como la suelta por el pueblo y posterior rifa del marranillo de San Antón y la música y bailes populares que tienen lugar en la colación al caer la noche.

Como festejos locales también se pueden incluir el Jueves Lardero en el que la gente va al campo a comer con amigos y familiares y en el que es común el hornazo —un pan pequeño con un huevo cocido en medio— y la romería a la ermita de la Virgen de la Cabeza, llevada a cabo el último domingo de mayo. Ambas fiestas están perdiendo peso con el paso de los años.

Durante el segundo fin de semana de agosto se celebran las fiestas patronales en honor a la Virgen de los Dolores, que tradicionalmente tenían lugar en septiembre.

Zonas recreativas
Zona recreativa de El Bosque
Se encuentra a 10 km de Orce, en una pista forestal que arranca frente al campo de fútbol a la salida del casco urbano, en la carretera que conduce a María. En la zona hay una antigua casa forestal, merenderos, barbacoas y un pintoresco pozo manual de agua potable. Está situado al pie de la Sierra de Orce en una zona en la que abundan los pinos, carrascas y plantas aromáticas como el tomillo y el romero.

Zona recreativa de Fuencaliente
A unos 2 km del pueblo, camino de Galera se encuentra el manantial de agua transformado en zona de baño gratuito y lugar de recreo. Es singular por la claridad de sus aguas y la presencia de barbos. El agua, que tiene propiedades medicinales, es de origen subterráneo y nace del fondo engravillado de un estanque, y se renueva continuamente, sin depuradora ni filtro alguno. Mantiene su temperatura constante todo el año.

Orcerinos célebres

Hermanamiento
  Tautavel, Francia (2005)

Véase también
 Hombre de Orce
 Niño de Orce
 Yacimientos de la región de Orce
 Yacimiento arqueológico de Cerro de la Virgen
 Museo de Prehistoria de Orce
 Sierra de Orce
 Congreso Internacional de Paleontología Humana

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Ayuntamiento de Orce
 Información turística de Orce realizada por el Patronato de Turismo de Granada

Localidades de la provincia de Granada
Municipios de la provincia de Granada
Comarca de Huéscar


text:
Cala d'Or es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Santañí, en la parte suroriental de Mallorca, comunidad autónoma de las Islas Baleares. En plena costa mediterránea, anexos a esta localidad se encuentran los núcleos de Cala Ferrera y Cala Serena, y un poco más alejados están Porto Petro, Calonge y s'Horta. Es el mayor núcleo de población y mayor centro turístico del municipio.

Historia
Antes de su fundación en la primera mitad del siglo XX, la zona que hoy ocupa Cala d'Or se denominaba Ses Puntetes (o Las Puntitas), e incluía las tres calas llamadas cala Llonga, cala Petita y cala Gran. En la primera de ellas existía un pequeño puerto que era utilizado por los vecinos de Calonge para la pesca.

Cala d'Or es una de las urbanizaciones turísticas costeras más antiguas de Mallorca, construida alrededor de 1933 por el promotor ibicenco José "Pep" Costa Ferrer (1876-1971), en cuyo honor está dedicada la principal plaza del pueblo.

Originalmente se denominó a la localidad como Cala d'Hort, por la cala homónima que hay en Ibiza, pero poco después el nombre derivaría en el actual Cala d'Or.

Costa adquirió los terrenos comprendidos entre cala Gran y cala Llonga, los dividió en numerosos solares e invitó en principio a sus amistades para que estableciesen ahí su residencia veraniega. En consecuencia, los primeros habitantes eran personajes típicos para el entorno de un artista y galerista, personajes como Olegario Junyent, escenógrafo del Gran Teatro del Liceo de Barcelona, Ramón Balet, productor de cine, Natacha Rambova, exesposa de Rodolfo Valentino, así como los pintores Anglada Camarasa, Domingo Carles y Sebastián Junyer. A ellos se unieron más tarde otros artistas, entre ellos el novelista Bernhard Kellermann y el arquitecto y pintor belga Médard Verburgh, quien en 1935 inauguró el primer hotel del lugar, llamado "Hotel Cala d'Or", que actualmente es el tercer hotel más antiguo de la isla aún en funcionamiento.

Desde sus inicios se pretendió reproducir una arquitectura paisajística con todas las casas blancas, cubiertas planas, muretes de piedra típica balear, zonas ajardinadas alrededor de las viviendas, etc, a imagen y semejanza de la isla natal del fundador, algo que se sigue conservando hasta la actualidad y que es obligatorio por ordenanza municipal.

Dos siglos antes, en 1730, se construyó El Fortín en la bocana de cala Llonga como guarnición durante la Guerra de Sucesión Española.

Geografía
Dispone de diversidad de calas abiertas al mar con arena blanca, con entradas angostas y paredes rocosas y ricos fondos marinos.

Barrios
El núcleo de Cala d'Or está dividido en tres barrios bien diferenciados:
El centro de Cala d'Or, situado en la parte central, como su propio nombre indica. Incluye las playas de cala Gran y cala Petita (o cala de Cala d'Or). En él se encuentra la principal zona peatonal y comercial, la unidad básica de salud (o UBS Cala d'Or, que en temporada turística da también servicio de urgencias), la zona de la marina de Cala d'Or llamada Port Petit, el colegio público "CEIP Santa María del Mar", el puesto de atención de la Guardia Civil, la iglesia, la oficina de Correos, la biblioteca, el centro cívico, la oficina de turismo, el campo de fútbol, el polideportivo, la escuela infantil y la escuela de música "Adagio". Entre las principales vías destacan la avenida Bienvenidos, calle Tagomago, avenida de Calonge, plaza Costa, el comienzo de la avenida de la Virgen de la Consolación, avenida Fernando Tarragó, calle Ariel y la plaza Ibiza.
El barrio de Cala Ferrera, situado entre la rambla del Ravell y el propio núcleo de Cala Ferrera, perteneciente ya al municipio de Felanich. Incluye las barriadas de Punta Grossa y El Ravell (o Els Ravells), así como la playa de cala Esmeralda. En él se encuentra la principal zona hotelera y de ocio lúdico, y la sede de la asociación de la tercera edad. Entre las principales vías destacan la calle de s'Espalmador, avenida Punta Grossa, el final de la avenida de la Virgen de la Consolación, avenida Cala Ferrera y la avenida de la Playa de Oro.
 Y el barrio de Cala Egos, situado entre la parte más al sur de la marina —o puerto deportivo— de Cala d'Or, zona denominada Porto Carí, y el comienzo del núcleo de Porto Petro. Incluye las barriadas del Paque de Mar (o Parc de Mar), El Fortín (o es Fortí), Sa Punta d'es Port, y Marina de Cala d'Or, así como las playas de cala Egos y caló d'es Pou. En este barrio se encuentra el monumento de El Fortín, la piscina natural de Cala Egos, las dependencias de la Policía Local de Santañí en Cala d'Or, la piscina municipal "Marcus Cooper Walz", y las pistas de tenis. Entre sus vías destacan la ronda del Puerto, avenida de Ses Roquises, avenida de la Marina y la avenida del Fortín. En los últimos años se ha convertido en la principal zona de expansión urbanística del pueblo.

Demografía
Según el Instituto Nacional de Estadística de España, en el año 2021 Cala d'Or contaba con 3.890 habitantes censados, lo que representa el % de la población total del municipio.

Evolución de la población

Turismo

Cala d'Or es un destino de turismo familiar y uno de los pueblos más visitados de Mallorca durante los meses de verano. Dos líneas de trenes turísticos —uno de ellos eléctrico que funciona con energía solar, el primero en España— conectan los complejos hoteleros con las playas y el centro de la localidad en temporada alta, de abril a octubre. Entre los lugares destacados se encuentran:
 La Marina de Cala d'Or, puerto deportivo construido en una abertura natural de la costa, en 1969. Se divide en las zonas de Port Petit y Porto Carí, en el espacio que antiguamente ocupaba la cala Llonga, una entrada natural aprovechada para hacer dicho puerto, que fue ampliada en los años 70 perdiendo terreno para el mar. Puede acomodar a unos quinientos barcos de menos de 20 metros de eslora.
 El Fortín (o es Fortí), fortificación que se sitúa en el extremo oriental de la avenida del Fortín, en Cala Egos. Su entrada es libre y gratuita.
 La Iglesia de Santa María del Mar, igualmente de estilo ibicenco, fue consagrada en 1973. Está situada en la plaza de la Higuera. En ella se da misa en castellano y mallorquín, y es utilizada también por una pequeña comunidad anglicana de habla inglesa.
 Cala Petita (o Cala d'Or), es la cala que hay a continuación del puerto y antes de cala Gran. Dadas sus pequeñas dimensiones, normalmente sólo es utilizada por los huéspedes del contiguo Hotel Cala d'Or y lugareños.
 Cala Gran, la playa más importante y accesible del pueblo, y está a continuación de cala Petita.
 Cala Esmeralda, la segunda playa en importancia de Cala d'Or, y la más septentrional de todo el municipio de Santañí. Está muy próxima al límite con el municipio de Felanich por Cala Ferrera.
 Cala Egos, situada en el barrio del mismo nombre. Cerca de esta playa se encuentra una piscina natural de agua salada.
 Calles comerciales peatonales, entre las que destacan la avenida de Bélgica y la calle de Andreu Roig; son calles peatonales llenas de comercios, pubs y restaurantes.

Comunicaciones

Carreteras
Las principales vías de comunicación que transcurren por la localidad son:

Algunas distancias entre Cala d'Or y otras ciudades:

Caladoreños célebres
 Marcus Walz (1994), piragüista olímpico; medalla de oro en los JJ.OO. de Río 2016.
 Brandon Thomas (1995), futbolista; actualmente jugador del Gerona FC en la Segunda División.

Véase también
 Puerto deportivo de Cala d'Or
 Club Deportivo Cala d'Or

Referencias

Enlaces externos

 Información turística de Cala d'Or

Localidades de Mallorca
Pedanías de las Islas Baleares
Migjorn
Santañí


text:
Гендерний згинач () — це людина, яка порушує або «згинає» очікувані гендерні ролі. Згинання очікуваних гендерних ролей також можна назвати genderfuck. Гендерне згинання іноді є формою соціальної активності, яка проводиться для знищення жорстких гендерних ролей і протидії стереотипам щодо статевих ролей, особливо у випадках, коли особа, що не відповідає гендеру, вважає, що ці ролі гнітять. Це може бути реакцією та протестом на гомофобію, трансфобію, мізогінію чи мізандрію. Деякі особи, які згинають гендер, ідентифікуються зі статтю, призначеною їм при народженні, але кидають виклик суспільним нормам, які визначають очікування конкретної гендерної поведінки для цієї статі. Цей бунт може включати андрогінне вбрання, прикраси, поведінку та нетипові гендерні ролі. Гендерні бендери можуть самоідентифікуватися як транс або небінарна стать.

Гендерне згинання може бути політичним, що випливає з ранніх політичних рухів ідентичності 1960-х та 1970-х років, керівним принципом яких є ідея, що особисте є політичним. У своїй статті 1974 року «Гендерфак та його насолоди» Крістофер Лонк пояснив свою мотивацію: «Я хочу критикувати та глузувати над ролями жінок та чоловіків. Я хочу спробувати [показати], як я можу бути ненормальним. Я хочу висміяти та знищити всю космологію обмежувальних гендерних ролей та гендерної ідентифікації».

Термін genderfuck давно є частиною простонародної розмовної мови і почав фігурувати в письмових документах у 1970-х. Шейдлоуер наводить визначення поняття «gender fuck» у роботі Л. Хамфріса «З шафи» 1972 року «Соціологія визволення гомосексуалів» як «форма розширеного партизанського театру». Також цитується випуск журналу Rolling Stone за серпень 1972 року, що стосується стилю глем-рок: «Новий мачо трансвестизм», який називають вульгарно гендерфак, дивна сатира на жінок — сукні, туфлі, повний макіяж поверх бороди — представлений, серед іншого, трьома чоловіками у формі WAC (жіночий корпус ВМС США) та великими вусами".

Гендерний бінаризм
Гендерне згинання зазвичай використовується як бунт проти соціально побудованих очікувань щодо статі та гендерних ролей, які можуть сильно варіюватися в різних культурах, хоча зазвичай включають деякі варіації гендерного бінару — ідея існування лише двох статей: чоловіків та жінок. У багатьох культурах для людини прийнятне втілення лише однієї з цих двох гендерних ролей, яка часто імітує соціальні очікування сексуальних категорій «чоловік» і «жінка». В рамках цього культурного сподівання, люди, яких визначають як чоловіків, мають бути маскулінними, тоді як ті, що призначені жінкою, повинні бути жіночими. Віра в полярні гендерні ролі відома як «гендерний бінаризм».

У багатьох культурах, щоб людину можна було розглядати як приналежну до певної гендерної категорії, людина повинна мати не тільки певний анатомічний (включаючи генітальний) склад, але і відповідати ідеям цієї культури щодо відповідних стереотипів статевої ролі. На ці ролі впливає культура та оточення.

У західних культурах гендерні ролі змінювались протягом багатьох століть, хоча все ще існує тенденція очікувати від жінок стереотипної «жіночої» поведінки, а від чоловіків — « чоловічих» стереотипів статевих ролей. Дослідження Принстонського університету окреслило ці загальноприйняті гендерні стереотипи:

 «чоловічий» — діє як лідер, агресивний, амбіційний, аналітичний, напористий, атлетичний, змагальний, захищає власні переконання, домінуючий, має лідерські здібності, незалежний, індивідуалістичний, легко приймає рішення, самостійний, самодостатній, сильний, готовий ризикувати.

 «Жіночі» стереотипи статевих ролей, як визначено тим самим дослідженням, включали: ласкавий, веселий, дитячий, співчутливий, не використовує грубих висловлювань, прагне заспокоїти ображені почуття, прихильний, ніжний, довірливий, любить дітей, відданий, чуйний до потреб інших, сором'язливий, м'який, розуміючий, теплий і поступливий.

У християнській та єврейській культурах гендерні ролі та гендерне представлення протягом тисячоліть становили частину текстів з Писань та релігійних вчень: "Жінка не повинна носити те, що стосується чоловіка, і чоловік не повинен одягати жіночу одежу; бо всі що роблять це гидота для Господа, Бога твого "(Якова, Втор. 22: 5). Деякі християни перетинання цих рядків трактують як аморальний проступок.

Гендерне згинання на практиці
Часто пародія та перебільшення використовуються для перевищення гендерних ролей, як правило, для викриття їх як штучних. Наприклад, людина, яка займається гендерним згинанням, може цілеспрямовано перебільшувати загальноприйняті уявлення про жіночність чи маскулінність. Гендерне згинання також може бути досягнуте за допомогою перехресного одягання та андрогінії, що загрожує і сприяє демонтажу гендерних бінарних даних, відокремлюючи вираження статі від сприйняття біологічної чи фізіологічної статі. Таким чином, гендерний вигин протестує проти гендерного есенціалізму. Ця концепція протестує не лише через ненормативний зовнішній вигляд, але також кидаючи виклик нормативним гендерним ролям, характеристикам чи поведінці. Гендерне згинання базується на гендерній перформативності: концепція ґендеру як результативності. Цього можна досягти за допомогою фізичного вигляду (наприклад, одягу, зачісці, макіяжу та вторинних статевих характеристик), а також поведінки. Оскільки більша частина гендерних показників виражається через одяг, у суспільствах, де можна спостерігати гендерний бінар, існує усталене, широко поширене уявлення про те, що один одяг є «чоловічим» і повинен носитись лише особами чоловічої статі, а інші — «жіночими» "і слід носити лише особам жіночої статі.

Переодягання та андрогінія
Перехресне одягання є формою гендерного згинання, оскільки мета полягає в тому, щоб змінити гендерні ролі та презентацію. Андрогінія не є специфічним гендерним згинанням, але її можна вважати такою, якщо хтось навмисно є андрогіном. Сслово « андрогін» походить від грецького androgynos: «чоловік і жінка в одному; жіночий чоловік; загальне для чоловіків і жінок». Андрогінія як форма гендерного вираження може представлятись як поєднання чоловічих та жіночих рис, з метою зробити свою стать нерозбірливою, що поєднує чоловічі та жіночі фенотипи, з метою переступити гендерні норми.

Існує багато відомих людей, які переодягалися, і багато відомих людей, які є андрогінами. Рок-зірка Прінц був дуже відомий своїм переодяганням або андрогінним виглядом. Едді Ізард почав вільно говорити про своє переодягання ще в 1992 році.

Шекспір використовував крос-одяг у своїх виставах. Протягом століть деякі читачі стверджували, що сонети Шекспіра є автобіографічними, і вказують на них як на доказ його любові до молодого чоловіка. Четверо з п'яти головних жіночих персонажів у його п'єсах розглядалися як жінки, які переодягаються як чоловіки чи хлопці: Клеопатра в Антоній та Клеопатра, Порція у «Венеціанському купці», Розалінда у «Як вам це сподобається», Віола у «Дванадцятій ночі».

Дреґ (переодягання)
Дреґ-шоу — це сценічні вистави, де люди виступаютьпереодягнуті в протилежну стать. Сам спектакль може бути пародією чи критикою статі та гендерних ролей. Часто «жіночі» чи «чоловічі» гендерні стереотипи культури людини перебільшені заради комічного чи сатиричного ефекту. Виконавці можуть називати себе драг-королями або дрег-королевами. Дрег-ревю зазвичай включає складні, гламурні костюми та музичні вистави.

Література
Література, зокрема еротика, є ще одним методом, який використовувався для вивчення гендерних сценаріїв. Основа літературного жанру genderfuck полягає в тому, що неважливо, чи є хтось чоловіком чи жінкою під час сексуального акту, ідея, яка кидає виклик, наприклад, католицькій теології сексуальності.

Програмне забезпечення
В травні 2019 програмний продукт Snapchat додав фільтри для фотознімків, що дозволяють легко виконувати гендерний згин на об'єктах фотографування, особливо тих, що зроблені на портативних пристроях, таких як смартфони.

Неполітичний гендерний згин
Гендерне відхилення не завжди є цілеспрямованою політичною позицією. На думку Батлера, стать — це те, що виконується; воно має культурне значення лише настільки, наскільки йому це приписують. Незважаючи на гендерні бінарні ролі, які нав'язує суспільство, існує багато способів виразити гендерні розбіжності, і не всі вони навмисно є політичним радикалізмом.

Стать та виховання дітей
Згідно з дослідженням Сьюзен Вітт 1997 року, діти, як правило, приходять до своїх перших висновків щодо чоловічої чи жіночої статі від батьків, оскільки, як правило, це перші люди, з якими дитина має стосунки, і характер стосунків напружений. Окрім того, що батьки надають дітям специфічний для жінок гендерний одяг, іграшки та очікування, часто існує багато тонких повідомлень про те, що прийнятно чи ні щодо статі. Дослідження Вітт показало, що діти, які виростають з більш андрогінними батьками, більше орієнтовані на досягнення і, як правило, мають краще почуття власного життя. І навпаки, у випадках гендерної невідповідності, коли дитина демонструє нетипову поведінку для встановленої їм гендерної ролі, Керрі Робінсон та Крістін Девіс повідомляють, що батьківська фігура може реагувати вороже. За даними Робертса та співавторів, діти, які не відповідають гендерним бінарним методам, часто піддаються жорстокому поводженню з боку суспільства, сім'ї та громади. Типи жорстокого поводження варіюються від фізичного та сексуального до психологічного.

Приклади

Девід Бові та Лу Рід
Експлуатуючи свою андрогінну зовнішність, рок-зірка Девід Бові одягнув сукню на обкладинці свого альбому 1970 року «The Man Who Sold the World» і часто одягав сукні, макіяж і трико як на сцену, так і під час інтерв'ю. Оголосив, що вони з дружиною були бісексуалами. У 1972 році Боуї став співавтором альбому Лу Ріда «Трансформер», що включає кілька пісень, що відбивають гендер, зокрема класичну «Walk on the Wild Side».

Прінс
Прінс написав багато пісень, що стосуються двозначності — статі, сексуальності та раси. Харизматичний конферансьє і плідний автор пісень, його пісні з бісексуальним змістом також були записані такими виконавцями, як Сінді Лопер, яка у фільмі «Коли ти був моїм» співала про те, як поділитися коханим з іншим чоловіком, який був у них у ліжку, «спав між нами двома».

Мерилін Менсон
Принаймні один письменник каже, що рок-акт, що продукує Мерилін Менсон, «показує, що транс-ідентичність може резонувати серед громадськості таким чином, що неможливо отримати геттоїзацію». Гендерні викривлення Менсона також порівнювали з такими, як Еліс Купер та Бові.

Леді Гага
Леді Гага дуже конкретна в тому, що вона носить, і навіть стверджує, що «в певному сенсі я зображую себе дуже андрогінно, і я люблю андрогінність».

У фільмах
Деякі фільми в яких один чи кілька персонажів зображують гендерний згин:

 Діловий день (1914)
 Жінка (1915)
 Не такий як усі (1919)
 Авантюристка (1923)
 Віктор і Вікторія (1933), а також його римейк Віктор/Вікторія (1982)
 Глен або Гленда (1953)
 У джазі тільки дівчата (1959)
 Солодке життя (1960)
 Психо (1960)
 М'якоть (1968)
 Рожеві фламінго (1972)
 Шоу жахів Роккі Хоррора (1974)
 Клітка для диваків (1978), а також її римейк «Клітка для пташок» (1996)
 Тутсі (1982)
 Париж горить (1991)
 Мовчання ягнят (1991)
 Місіс Даутфайр (1993)
 Ед Вуд (1994)
 Хлопці не плачуть (1999)
 Клубна манія (2003)
 Трансамерика (2005)
 Дж. Едгар (2011)

Див. також
 Андрогінія
 Переодягання (перехресне одягання)
 Квір-гетеросексуальність

Примітки

Гендерна ідентичність
ЛГБТ
Сторінки з неперевіреними перекладами


text:
Luke Smith may refer to:

 Luke Smith (The Sarah Jane Adventures)
 Luke Smith (writer), American writer of Bungie
 Luke Smith (record producer) (born 1978), English record producer of the UK band Clor
 Luke Smith (session musician), British keyboardist
 Luke Smith (tennis) (born 1976), former Australian professional tour tennis player
 Luke Smith (volleyball) (born 1990), Australian volleyball player
 Luke Smith (rugby union) (born 1971), rugby union player
 Luke Smith (politician), mayor of Logan City, Queensland, Australia (2016–2020)


text:
Il Quartetto per archi in sol maggiore K 387 fu il primo dei sei quartetti dedicati ad Haydn (K 387, K 421, K 428, K 458, K 464, K 465).

Dagli ultimi quartetti mozartiani, a loro volta influenzati da quelli di Haydn (in special modo i quartetti russi op. 33), erano passati nove anni. Sotto la dedica si nascondeva ora la consapevolezza di aver superato il modello, al di là del debito pubblicamente riconosciuto. Come in Haydn, l'elaborazione tematica viene applicata ai quattro strumenti in modo indipendente, rendendo in tal modo possibile lo scambio dei temi tra le varie voci. Ma Mozart va oltre il modello, arricchendo la scrittura con una intensità contrappuntistica che si ispira piuttosto alla lezione di Bach e Händel e che non trova riscontro nei quartetti russi.

L'Allegro vivace assai che apre il quartetto contiene soluzioni armoniche e polifoniche del tutto imprevedibili.
Il minuetto che costituisce il secondo movimento (come nei successivi quartetti K 458 e K 464) ha una densità espressiva che rimarrà ineguagliata nell'opera di Mozart, fatto salvo forse il minuetto presente nella sinfonia n. 40. Esso inizia con una idea cromatica già presente in un frammento del primo movimento, che viene mantenuta per tutto il brano.
Il successivo andante cantabile presenta un tessuto armonico messo alla prova da continue modulazioni e dissonanze.
Il finale è il movimento più ricco di passaggi contrappuntistici.
Il quartetto acquista coesione dalla presenza di incisi cromatici, esposti nella parte centrale e che riaffiorano nel finale.
"Nobiltà d'invenzione e purezza di sonorità sono le impronte peculiari di questa opera" (Paumgartner).

Voci correlate
 Catalogo Köchel
 Quartetti per archi di Haydn

Altri progetti

Collegamenti esterni
  Spartito e analisi del Quartetto n. 14 KV. 387 in sol maggiore da Neue Mozart-Ausgabe.

Quartetti per archi di Wolfgang Amadeus Mozart


text:
Anagnina – stazione della metropolitana di Roma
 Strada statale 511 Anagnina – strada provinciale della provincia di Roma
 Via Anagnina – strada di Roma


text:
Woodlawn Cemetery is een naam die kan referen aan een aantal begraafplaatsen in de Verenigde Staten van Amerika:

Woodlawn Memorial Cemetery (Santa Monica, Californië)
Woodlawn Cemetery (Carbondale, Illinois)
Woodlawn Cemetery (Forest Park, Illinois)
Woodlawn Cemetery (Acton, Massachusetts)
Woodlawn Cemetery (Detroit, Michigan)
Woodland Cemetery (Monroe, Michigan)
Woodlawn Cemetery (Summit, Mississippi)
Woodland Cemetery (Flathead County, Montana)
Woodlawn Cemetery (Las Vegas, Nevada)
Woodlawn Cemetery (Nashua, New Hampshire)
Woodlawn Cemetery (Bronx, New York)
Woodlawn Cemetery (Canandaigua, New York)
Woodlawn Cemetery (Elmira, New York)
Woodlawn Cemetery (Syracuse, New York)
Woodlawn Cemetery (Ada, Ohio)
Woodlawn Cemetery (Toledo, Ohio)
Woodlawn Memorial Park Cemetery, Nashville, Tennessee
Woodlawn Baptist Church and Cemetery, Nutbush, Tennessee
Woodlawn Garden of Memories Cemetery, Houston, Texas
Woodlawn Cemetery (Washington D.C.)
Woodlawn Cemetery (Fairmont, West Virginia)


text:
Fritz Kreisler (ur. 2 lutego 1875 w Wiedniu, zm. 29 stycznia 1962 w Nowym Jorku) − austriacki kompozytor i skrzypek.

Życiorys
Urodził się w rodzinie żydowskiej. Bardzo wcześnie opanował technikę gry na skrzypcach i występował jako "cudowne dziecko". Już jako dwunastolatek wspólnie z pianistą Morizem Rosenthalem odbył podróż koncertową po Ameryce. Muzycznie zdobywał wykształcenie w rodzinnym Wiedniu, później studiował w Paryżu kompozycję u Léo Delibesa i skrzypce u Lamberta Massarta.

Przed I wojną światową wyjechał do Ameryki, lecz w 1924 powrócił do Europy i działał w Berlinie, ale wskutek prześladowań antysemickich III Rzeszy opuścił w 1938 Niemcy i wyjechał do Paryża, skąd przeniósł się do Stanów Zjednoczonych.

Jako kompozytor Kreisler znany jest głównie z wirtuozowskich utworów salonowych na skrzypce z fortepianem, często naśladujących style dawnych epok (niektóre utwory Kreislera uchodziły przez pewien czas za przeróbki dzieł włoskiego baroku, zanim okazało się, kto jest ich autorem). Niektóre jego utwory zyskały szczególną popularność i weszły do stałego repertuaru (Cierpienia miłosne, Kaprys wiedeński).

Bibliografia
 Encyklopedia muzyki PWN pod red. A. Chodkowskiego, Warszawa 1995, s. 469,

Linki zewnętrzne

Austriaccy kompozytorzy
Austriaccy skrzypkowie
Ludzie urodzeni w Wiedniu
Urodzeni w 1875
Zmarli w 1962