text:
One Day It Will Please Us to Remember Even This is the third studio album by the American hard rock band New York Dolls. It was the group's first release of original material since their 1974 album Too Much Too Soon. The album was produced by Jack Douglas and written mostly by band members David Johansen and Sylvain Sylvain.

One Day It Will Please Us to Remember Even This was released by Roadrunner Records on July 24, 2006, in the United Kingdom and July 25 in the United States. It charted at number 129 on the U.S. Billboard 200 and received positive reviews from most critics.

Background
At the behest of Morrissey, David Johansen, Sylvain Sylvain, and Arthur Kane reunited the Dolls to perform at the 2004 Meltdown Festival in London, with Steve Conte, Brian Delaney and Brian Koonin joining the band for the performance. Shortly after the show, Kane died due to undiagnosed leukemia, leaving Johansen and Sylvain as the only living original members. Sami Yaffa replaced Kane on bass when they returned to the studio for this album.

The title is a reference to Virgil's Aeneid, 1.203: forsan et haec olim meminisse iuvabit. Guest artists on the album include Michael Stipe, Laura Jane Grace, and Iggy Pop. A special limited edition version of the album was released with the bonus track "Seventeen" featuring blues musician Bo Diddley and a making-of-the-album DVD entitled On the Lip. The album cover was featured in the iPod nano 4th generation poster. Johansen said of the album, "It's a rock'n'roll record, and not a lot of people make rock'n'roll records today. They make weird marching music, or Hitler Youth rally music. Sheesh, there are some fucked-up records out there."

Critical reception

One Day It Will Please Us to Remember Even This was met with generally positive reviews. At Metacritic, which assigns a normalised rating out of 100 to reviews from mainstream publications, the album received an average score of 75, based on 25 reviews.

Reviewing the album for Spin, Doug Brod hailed it as "a striking return to form" for the band, while Q magazine called it a "career highlight" in the group's discography. According to Dotmusic writer Jamie Gill, the album succeeded as a resolute "back to basics rock record" and weltering exploration of decadent rock and roll. Andrew Perry from The Observer felt it was the kind of boisterous, playful collection of songs "which, genuinely, nobody has the spirit or wit to put together these days". In the opinion of Rolling Stones David Fricke, the intense record reconciled the frenzied music of the band's early years with the matured formalism of David Johansen's 1978 self-titled solo album. AllMusic's Mark Deming believed the songs were philosophical, multisyllabic, and surprisingly intellectual for a group that was once decadent and fashionably punk. Writing in Blender, Robert Christgau deemed Johansen a "far more practiced and studied" songwriter, who "mourns mortality and celebrates contingency in the most searching lyrics of the year—lyrics deepened by how much fun the band is having"; he assigned it an "A+" grade in his "Consumer Guide" review.

Some reviewers expressed reservations. Pitchfork journalist Stuart Berman observed a less provocative style from the New York Dolls, writing that they sounded too humbled and restrained. Greg Kot of the Chicago Tribune said the band's new members lacked "personality", while NME magazine dismissed the new line-up as "an above-average pub-rock band". Charlotte Robinson from PopMatters was confounded by the songwriting and described the album as "an odd little number perched somewhere between being embarrassing Dolls-by-numbers and true to the original band's memory". Leonie Cooper of The Guardian found the "beefed-up production and Johansen's more gravelly voice" predictable, although he felt their songwriting had matured.

At the end of 2006, One Day It Will Please Us to Remember Even This appeared on several critics' lists of the year's best albums. It was voted the 43rd best record of the year in The Village Voices annual Pazz & Jop poll and was ranked 29th by The Observer, 27th by Mojo, 17th by Blender, 12th by Rolling Stone, 8th by Classic Rock, and 4th by Hits. Christgau named it his album of the year, and in 2009, he ranked it as the ninth best album of the 2000s decade.

Track listing

Personnel
Credits are adapted from the album's liner notes.

New York Dolls
 Steve Conte – guitar
 Brian Delaney – drums
 David Johansen – vocals, harmonica
 Brian Koonin – piano
 Sylvain Sylvain – guitar
 Sami Yaffa – bass

Additional personnel
 Bo Diddley – guitar on "Seventeen"
 Colin Douglas – percussion, congas on "Dance Like a Monkey"
 Laura Jane Grace – vocals on "Punishing World" and "We're All In Love"
 Iggy Pop – vocals on "Gimme Luv and Turn on the Light"
 Andy Snitzer – saxophone on "Maimed Happiness"
 Michael Stipe – vocals on "Dancing on the Lip of a Volcano"

Production
 Greg Calbi – mastering
 Sebastian Cotron – assistant engineering
 Blake Douglas – Pro Tools engineering
 Jack Douglas – mixing, production
 Jay Messina – engineering

Charts

References

Further reading

External links

2006 albums
Albums produced by Jack Douglas (record producer)
New York Dolls albums
Roadrunner Records albums


text:
Abies borisii-regis, el abeto del rey Boris, es una especie botánica de árboles nativos de las montañas de la península de los Balcanes, en Bulgaria, norte de Grecia, Macedonia del Norte, Albania y Serbia.

Descripción
Es una conífera perennifolia de gran tamaño que crece entre 40 y 50 m (excepcionalmente 60 m) con un diámetro del tronco de hasta 150 cm. Crece en altitudes de entre 800 y 1700 , en montañas que tienen una pluviosidad de más de 1000 mm.

Las hojas son delgadas, con forma de aguja, con un largo de entre 18 y 35 mm, un ancho de 2 mm y un grosor de 0,5 mm, de un color verde oscuro brillante en su parte superior y con dos bandas de color azul y blanco de estomas en su parte inferior. La punta de la hoja es variable, usualmente puntiaguda, pero a veces con una pequeña muesca en la punta, particularmente en brotes de lento crecimiento en árboles mayores. Los conos tienen entre 10 y 21 cm de largo y 4 cm de ancho, con unas 200 escalas, las que al madurar se desintegran para liberar las semillas.

Tiene una cercana relación con el abeto plateado (A. alba) del norte y centro de Europa, el abeto griego (A. cephalonica) del sur de Grecia, y con el abeto de Nordmann (A. nordmanniana) del norte de Turquía. Algunos botánicos lo consideran un híbrido natural entre el abeto plateado y el griego, mientras para otros es una variedad de abedul plateado, clasificándolo como Abies alba var. acutifolia. Otro sinónimo es Abies pardei.

Taxonomía
Abies borisiiregis fue descrita por Johannes Mattfeld y publicado en Notizblatt des Botanischen Gartens und Museums zu Berlin-Dahlem 9: 235. 1925.
Etimología
Abies: nombre genérico que viene del nombre latino de Abies alba.

borisiiregis: epíteto otorgado en honor al zar Boris III de Bulgaria, durante cuyo reinado se describió esta nueva especie.
Sinonimia
 Abies alba var. acutifolia Turrill
 Abies alba subsp. borisii-regis (Mattf.) Kožuharov & N.Andreev
 Abies apollinis Boiss.
 Abies borisii var. regis Mattf.
 Abies borisii-regis var. pungentipilosa R.Vig. & Gaussen
 Abies cilicica subsp. borisii-regis (Mattf.) Silba
 Abies cilicica var. borisii-regis (Mattf.) Silba

Referencias

Enlaces externos

borisiiregis
Maderas
Flora de los Balcanes
Plantas descritas en 1925
Plantas descritas por Mattfeld

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ujunggebang is een bestuurslaag in het regentschap Cirebon van de provincie West-Java, Indonesië. Ujunggebang telt 6242 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in West-Java


text:
5SOS5 is the fifth studio album by Australian pop rock band 5 Seconds of Summer, released on 23 September 2022 through BMG Rights Management. It was preceded by the release of the singles "Complete Mess", "Take My Hand", "Me Myself & I", "Blender" and "Older" (featuring Sierra Deaton). The track list was revealed on 10 May 2022, while the album was announced alongside the release of "Me Myself & I" on 11 May 2022.

The band promoted the album whilst on the Take My Hand World Tour, which officially began in Vancouver on 11 June 2022 after the band's rescheduled tour dates ended on 21 May. "Easy for You to Say" and "Blender" were first performed live on the tour.

Background
5 Seconds of Summer spent two years working on the album, beginning after the release of Calm in 2020. Luke Hemmings called the lyrical content written for the album "extremely introspective". The band wrote and produced most of the album themselves, including the first two singles, "Complete Mess" and "Take My Hand".

Singles
The album's lead single, "Complete Mess", was released on 2 March 2022. It reached number 85 on the US Billboard Hot 100 in April 2022.

The second single, "Take My Hand", followed on 1 April 2022, and charted at number 72 on the Irish Singles Chart.

Third single "Me Myself & I" was released alongside the album announcement on 11 May 2022. It peaked at number 90 on the ARIA Singles Chart.

The fourth single "Blender" was released with no prior announcement on 13 July 2022, after the band had begun performing it live on the Take My Hand tour.

The fifth single "Older" (featuring Sierra Deaton) was released on 7 September 2022, after the band released a snippet of Hemmings singing "Older" on their social media pages the previous day; however, it was not announced the song would be released the next day. A video of the song, featuring an end-of-the-world scenario, was released on 18 October 2022.

Critical reception

Matt Collar of AllMusic gave the album a 4 out of 5 stars and wrote that "much of the album brings to mind the Weeknd's distinctive brand of atmospheric pop -- songs shot through with a yearning, after-hours regret and spiritual modern-rock uplift". He praised the songs "Complete Mess", "Me Myself & I", "Take My Hand", and "Bad Omens". Clash called the album 5 Seconds of Summer's "most cohesive and impressive work to date". Cara-Louise Scott from The Indiependent praised it as "a beautifully hand-crafted album, symbolising eleven years of the band's musical experience."

The album debuted at number two on the Billboard 200 with 48,000 equivalent album units sold in its first week in the US, including 36,000 in pure album sales. The album charted in the top 10 in an additional ten countries, including at number one in the UK and Australia.

Track listing

Notes

 "Complete Mess", "Carousel", "Haze", "Blender", and "Tears!" are stylized in all caps.

Personnel
5 Seconds of Summer
 Luke Hemmings – guitar, lead vocals (tracks 1–8, 10–16, 18), keyboards (tracks 1–6, 8, 10–13, 15–19), backing vocals (tracks 1–6, 8–15, 17–19), producer (track 8), instrumentation (tracks 5, 8), programmer (tracks 5, 8)
 Michael Clifford – guitar (tracks 1–2, 4–19), lead vocals (tracks 1–2, 10, 12–13, 15, 17–18), keyboards (tracks 1–6, 8, 10–13, 15–19), backing vocals (tracks 1–6, 8–19), producer (tracks 1–2, 5–8, 12–15, 17–18), instrumentation (tracks 1–2, 5–8, 12, 14–15, 17–18), programmer (tracks 1–2, 5–8, 12–15, 17–18), vocal producer (track 4)
 Calum Hood – bass guitar, lead vocals (tracks 1, 6, 8–10, 13, 15, 18), guitar (track 11), keyboards (all tracks), backing vocals (tracks 1–6, 8–19), producer (track 8), instrumentation (track 8), programmer (track 8)
 Ashton Irwin – drums, lead vocals (tracks 8–9, 11, 19), keyboards (tracks 1–6, 8–13, 15–19), backing vocals (tracks 1–6, 8–19), producer (track 8), instrumentation (track 8), programmer (track 8)

Additional musicians
 James Abrahart – background vocals (track 3)
 Colin "Doc" Brittain – keyboards (track 9)
 Sierra Deaton – lead vocals (track 7)
 Jason Evigan – guitar (track 3), synthesizer (tracks 3–4)
 Elijah Noll – backing vocals (track 19)
 Michael Pollack – keyboards (track 7)
 Jacob Scesney – saxophone (track 10)
 Sly – keyboards (track 16)
 Mark Schick – guitar (track 3)
 Peter Thomas – keyboards (track 10), background vocals (track 10)

Technical personnel

 Neal Avron – engineer (tracks 1, 5–6)
 Courtney Ballard – engineer (track 2)
 Jon Bellion – producer (track 4)
 Chris Bennion – assistant mix engineer (track 2)
 Michael Bono – engineer (track 11)
 Bryce Bordone – assistant mixer (tracks 4, 16)
 Colin "Doc" Brittain – producer (tracks 9, 19), instrumentation (tracks 9, 19), programmer (tracks 9, 19), vocal producer (tracks 9, 19)
 Zander Caruso – additional production (tracks 6–7), instrumentation (track 7), programmer (track 7), additional programmer (track 17), drum programmer (tracks 15, 17)
 Lionel Crasta – engineer (tracks 3–4), vocal producer (tracks 3–4)
 Tommy Dietrick – engineer
 Jason Evigan – producer (tracks 3–4), drum programmer (tracks 3–4), vocal producer (track 3)
 Rafael Fadul – engineer (tracks 3–4)
 John Feldmann – producer (tracks 11–12), instrumentation (track 11), programmer (track 11)
 Michael Freeman – engineer (tracks 8, 12, 15, 17, 19)
 Chris Gehringer – engineer (tracks 1–19)
 Serban Ghenea – engineer (tracks 4, 16)
 Eli Heisler – assistant mixer (track 7)
 Cameron Hogan – engineer (tracks 3–4)
 Wylie Hopkins – producer (track 13), instrumentation (track 13), programmer (track 13)
 Andy Inadomi – engineer (tracks 7, 15)
 Chris Kasych – engineer (tracks 2, 4–6, 8, 12–14)
 James Krausse – engineer (track 2)
 Rob Kinelski – engineer (track 7)
 Kevin McCombs – engineer (track 9, 19), additional production (tracks 9, 19)
 Dylan McLean – engineer (tracks 11–12)
 Jacob Munk – engineer (tracks 1–2, 6, 18–19)
 Pete Nappi – producer (track 4)
 Tim Nelson – additional production (track 1)
 Chris "Tek" O'Ryan – vocal producer (track 1)
 Matthew Pauling – producer (track 8), engineer (tracks 2–6, 8, 10, 15–16), instrumentation (track 8), programmer (track 8), vocal producer (track 6)
 Jackson Rau – engineer (tracks 3–4)
 Scott Skrzynski – assistant mixer (tracks 1, 5–6)
 Tyler Spry – additional production (tracks 2, 18)
 Sly – producer (track 16), engineer (track 16), instrumentation (track 16), programmer (track 16)
 Spike Stent – engineer (tracks 2–3, 9–11, 13–14, 18)
 Scott Stewart – engineer (tracks 11–12)
 Peter Thomas – producer (track 10), engineer (track 10), drum programmer (track 10)
 Josh Thornberry – engineer (tracks 11–12)
 Jake Torrey – additional production (track 10)
 Matt Wolach – assistant mixer (tracks 2–3, 9–11, 13–14, 18)
 Rami Yacoub – producer (track 16), engineer (track 16), instrumentation (track 16), programmer (track 16)

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Release history

Notes

References

2022 albums
Albums produced by Jason Evigan
Albums produced by Jon Bellion
Albums produced by Colin Brittain
Albums produced by John Feldmann
BMG Rights Management albums
5 Seconds of Summer albums


text:
Овік Саргісович Галстян ( 7 вересня 1976, Ленінакан, Вірменська РСР) — радянський та український футболіст вірменського походження, виступав на позиції нападника. Адміністратор миколаївського «Суднобудівника».

Життєпис
Футболом розпочав займатися в ДЮСШ (Ленінакан). Перший тренер — Ф. Адамян. У 1990 році з сім'єю переїхав до Миколаєва, де продовжив навчання в СДЮШОР «Торпедо».

Першою дорослою командою для Овіка став «Евіс». У головній команді міста Галстян дебютував 17 квітня 1994 року в грі з клубом «Карпати» (Мукачево) — 2:0. Починаючи з сезону 1993/94 років виходив в основному на заміну, зіграв у 8 матчах. Команда за підсумками турніру виборола право виступати у вищій лізі чемпіонату України. Дебют Галстян у вищій лізі відбувся 19 серпня 1994 року в матчі з донецьким «Шахтарем» — 1:6. У тому сезоні Овік разом з Андрієм Берегуля були наймолодшими гравцями в складі «корабелів». За шість років, проведених у команді, Галстяну так і не вдалося стати повноцінним гравцем основного складу. З 89 зіграних матчів лише 13 нападник провів на полі з першої до останньої хвилини. У 1999 році після конфлікту з тренерським штабом миколаївців йде з команди.

Кар'єру продовжив у першоліговому «Торпедо» (Запоріжжя). У першому колі чемпіонату відзначається 11 голами в 15 матчах, що виводить його до числа найкращих бомбардирів першої ліги. Але успіх Овіка був не довгим. Запорізька команда розформовується. Галстян залишається без клубу.

Деякий час самостійно тренувався в Миколаєві. У лютому відправився в Росію в Смоленськ, близько місяця попрацював з «Кристалом», з командою пройшов збори в Хорватії, але напередодні підписанням контракту отримав запрошення грати недалеко від рідного міста — в Одесі.

«Чорноморець», на той час — аутсайдер вищої української ліги, все друге коло боровся за виживання. Галстян в семи матчах виходив на заміну, вразивши ворота суперників лише одного разу. Його гол кіровоградській «Зірці» приніс перемогу «морякам» — 1 0. Ще вісім матчів зіграв Овік за фарм-клуб одеситів у першій лізі, а й тут відзначився 1 голом. В результаті з 12 голами в списку бомбардирів першої ліги Галстян зайняв лише шосте місце.

Після завершення чемпіонату Галстян покинув Одесу. Три сезони грав у вищому дивізіоні Молдови за «Агро». У цей період в молдовській команді виступав також знайомий по «Миколаєву» Андрій Берегуля.

Після повернення в Україну, грав за аматорські клуби Миколаївській області. У складі «Водника» — бронзовий призер аматорського чемпіонату України 2002 року. У складі «Торпедо» — срібний (2008, 2009) та бронзовий (2011) призер аматорського чемпіонату, фіналіст (2007) аматорського Кубка України, чемпіон (2005, 2006, 2008, 2010, 2011, 2013) і володар Кубка області (2011, 2012). Після річної паузи (у 2015 році) перейшов у миколаївський «Суднобудівник», де став граючим адміністратором команди. Наступного року завершив ігрову кар'єру в миколаївському колективі (проте алишився й надалі на адміністраторській посаді). Кар'єру гравця завершив у клубі «Аграрник» (Широколанівка).

Посилання

 Візитна картка футболіста на офіційному сайті УПЛ

 Профіль гравця на сайті «Український футбол»
 Профіль гравця  на сайті «Одеський футбол»
 О.С.Галстян: Одессу предпочел Смоленску

Уродженці Ґюмрі
Українські футболісти
Українські футбольні легіонери
Футбольні легіонери в Молдові
Футболісти «Миколаєва»
Футболісти «Торпедо» (Запоріжжя)
Футболісти «Чорноморця» (Одеса)
Футболісти «Водника» (Миколаїв)
Футболісти «Торпедо» (Миколаїв)
Футболісти «Суднобудівника»
Футболісти «Агро»


text:
Acaudella puchovi är en insektsart som beskrevs av Nevsky 1929. Acaudella puchovi ingår i släktet Acaudella och familjen långrörsbladlöss. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Långrörsbladlöss
puchovi


text:
Fonofos ist ein synthetisches Insektizid aus der Wirkstoffgruppe der Phosphorsäureester.

Es wurde im Jahr 1965 erstmals beschrieben.

Gewinnung und Darstellung
Fonofos kann durch eine mehrstufige Reaktion gewonnen werden. Dazu werden Chlorethan, Phosphortrichlorid und Schwefel durch Aluminiumchlorid katalysiert zu Ethylthiophosphonylchlorid umgesetzt, was anschließend mit Natriumethanolat zur Reaktion gebracht wird. Das dabei entstehende Molekül reagiert dann mit Thiophenol zum Fonofos.

Struktur und Wirkungsweise
Fonofos ist chiral, es besteht aus einem 1:1-Gemisch der beiden Enantiomeren: Das (R)-Isomer ist biologisch aktiver als das (S)-Isomer.

Wie alle Organophosphate und Phosphorsäureester beruht die Wirkung von Fonofos auf der irreversiblen Inhibition der Acetylcholin-Esterase der Nervenzellen. Dies bewirkt, dass die Reizweiterleitung des Nervensystems gestört wird bzw. zum Erliegen kommt, was wiederum zu Lähmungen, Atemstillstand und zuletzt dem Tod führen kann.

Einsatzgebiete
Fonofos ist ein Bodeninsektizid mit einem breiten Wirkspektrum. Es wird als Granulat oder emulgierbares Konzentrat angewandt und wirkt als Kontakt- und Fraßgift. Zum Einsatz kommt es vor allem gegen Fliegen und Würmer im Getreide-, Obst- und Gemüseanbau.

Toxikologie
Fonofos wird von der amerikanischen Umweltbehörde EPA als hoch giftig eingestuft. Die Vergiftungserscheinungen ähneln denen anderer Phosphorsäureester, jedoch treten diese beim Fonofos schon bei niedrigeren Dosen auf. Zu Vergiftungen kann es sowohl durch orale als auch dermale Aufnahme kommen. Symptome einer Vergiftung mit Fonofos können auch verzögert bis zu zwölf Stunden nach Aufnahme auftreten. Zu den Symptomen gehören anfangs verschwommene Sicht, Kopfschmerzen und Schwindel. Augenkontakt kann Schwitzen und Muskelzuckungen hervorrufen, während sich Vergiftungen durch Verschlucken in Übelkeit, Magenkrämpfen sowie Durchfall äußern können.

Ökotoxikologie
Fonofos ist hochgiftig für Vögel, Fische und wirbellose Wasserorganismen. Außerdem ist es giftig für Bienen.
Es ist moderat persistent im Boden mit einer Halbwertszeit von 40 Tagen. In Wasser baut es sich schnell durch Hydrolyse ab.

Analytik
Zum zuverlässigen Nachweis und zur Quantifizierung von Fonofos können sowohl flüssig- als auch gaschromatographische Methoden zum Einsatz kommen. Zur Identifizierung kann nach der chromatographischen Trennung ein Massenspektrometer verwendet werden.

Zulassung
In den Staaten der Europäischen Union sowie in der Schweiz ist Fonofos nicht zugelassen. Der Rückstandshöchstgehalt wurde für alle Lebensmittel auf 0,01 mg/kg festgelegt.

Einzelnachweise

Carbocyclischer Aromat
Phosphonsäureester
Organoschwefelverbindung
Schwefelverbindung
Insektizid
Pflanzenschutzmittel (Wirkstoff)


text:
Cher Ami (Caro Amico in francese) (... - Contea di Monmouth, 13 giugno 1919) è stato un esemplare femmina di piccione donato da un gruppo di amatori alla divisione Signal Corps dell'Esercito degli Stati Uniti d'America operativa in Francia durante la prima guerra mondiale. Aiutò a salvare i membri appartenenti al "Battaglione Perduto" della 77ª divisione nel corso della battaglia delle Argonne avvenuta nell'ottobre del 1918.

Servizio nella prima guerra mondiale
Il 3 ottobre 1918 il maggiore Charles Whittlesey e altri 500 soldati rimasero intrappolati in una piccola depressione su un lato della collina dietro le linee nemiche senza cibo, munizioni e sotto il fuoco amico delle truppe alleate le quali non conoscevano la loro posizione. Circondati dalle forze tedesche, molti membri della divisione vennero uccisi e feriti durante i primi due giorni della battaglia, solo 194 di loro sopravvissero. Vedendosi completamente isolato dalle truppe amiche, Whittlesey cercò di comunicare utilizzando dei messaggi spediti attraverso piccioni viaggiatori; il primo volatile riportava il messaggio "Many wounded. We cannot evacuate" ("Molti feriti. Non possiamo ritirarci") ma fu immediatamente abbattuto. Venne quindi spedito un secondo uccello con il messaggio "Men are suffering. Can support be sent?" ("Gli uomini stanno soffrendo. Potete darci supporto?") ma anche quest'ultimo venne ucciso prima di giungere a destinazione.

Rimase solo un ultimo piccione: Cher Ami, che venne inviata con una nota nell'astuccio agganciato alla zampa sinistra:

Quando Cher Ami spiccò il volo i tedeschi la videro sbucare dai cespugli e aprirono il fuoco; per alcuni istanti Cher Ami volò schivando le pallottole a lei dirette, ma venne colpita. Nonostante fosse ferita, la volatile riuscì ugualmente a recapitare il messaggio al quartier generale della divisione percorrendo 25 miglia in soli 65 minuti; grazie al suo aiuto alcuni membri della 77ª riuscirono a salvarsi. Cher Ami effettuò con successo la consegna nonostante le ferite riportate al petto e all'occhio, giungendo a destinazione completamente ricoperta di sangue e con una zampa quasi del tutto staccata dal corpo.

Cher Ami divenne l'eroina della divisione. I medici dell'esercito riuscirono a salvarle la vita ma furono costretti ad amputarle la zampa ferita, così le costruirono una protesi utilizzando dei piccoli pezzi di legno. Quando terminò la convalescenza e fu di nuovo in forze per volare, Cher Ami venne caricata su una nave diretta verso gli Stati Uniti d'America alla presenza del generale John Pershing in persona.

Riconoscimenti
Al suo arrivo negli Stati Uniti d'America, Cher Ami fu considerata uno dei più grandi eroi americani della Grande guerra. Venne insignita con la Croix de guerre e la medaglia Oak Leaf Cluster per i suoi eroici servizi di consegna messaggi. Si calcolò infatti che durante i suoi dodici viaggi compiuti da Verdun a Rampont riuscì a recapitare con successo ogni comunicazione percorrendo una distanza media di 30 chilometri in un tempo di 24 minuti. Morì a Fort Monmouth nel New Jersey il 13 giugno 1919 a causa delle ferite ricevute in battaglia. Il suo corpo fu imbalsamato e conservato presso lo Smithsonian Institution, successivamente trasferito nel National Museum of American History dove è attualmente esposto.

Sesso
Cher Ami fu sempre ritenuta un maschio; solo durante la procedura di imbalsamazione si scoprì che era in realtà di sesso femminile, infatti nei documenti di guerra veniva sempre indicata al maschile e questo errore di genere continua ancora oggi su molti testi di storia militare.

Onorificenze

Note

Altri progetti

Stati Uniti d'America nella prima guerra mondiale
Animali della prima guerra mondiale
Uccelli famosi


text:
Das National Museum Cardiff (walisisch: Amgueddfa Genedlaethol Caerdydd) ist ein Museum für Kunst, Kunstgewerbe, Archäologie und Naturgeschichte in der walisischen Hauptstadt Cardiff. Es ist Teil des dezentralen National Museum Wales, zu dem sechs weitere Museen an verschiedenen Standorten gehören.

Geschichte
Bei Gründung im Jahr 1907 gab es eine 25-jährige Sammlungstätigkeit. Eine Vorgängerinstitution unter dem Namen Cardiff Museum of Natural History, Arts and Antiquities eröffnete 1882 erste Räumlichkeiten in elf Arrestzellen des Gerichtsgebäudes von Cardiff. Die Planungen für den Neubau eines eigenen Gebäudes zogen sich über viele Jahre hinweg, bevor es 1912 zur Grundsteinlegung des heutigen Museumsbaus kam. Bedingt durch die wirtschaftlichen Auswirkungen des Ersten Weltkrieges kam es erst 1927 zur Eröffnung des von den Architekten Arnold Dunbar Smith und Cecil Brewer entworfenen Gebäudes. Die vollständige Fertigstellung dauerte bis 1932 an.

Sammlungen

Seit seiner Gründung beherbergt das National Museum sehr unterschiedliche Sammlungen unter einem Dach. Von Beginn an gehörte Naturgeschichte zu den Abteilungen des Museums. Es verfügt über eine umfangreiche Sammlung von Objekten aus den Bereich Zoologie und Botanik sowohl von den britischen Inseln, als auch aus aller Welt. So zählt allein der Bereich der Entomologie 700.000 Objekte, von denen etwa die Hälfte einheimische Arten sind. Die Abteilung für Archäologie beherbergt Funde aus der Frühgeschichte von Wales, aus römischer und keltischer Zeit sowie dem Mittelalter. Zu dieser Abteilung gehört auch eine numismatische Sammlung, von der in der ständigen Ausstellung 1.200 Exemplare von der Antike bis zur Gegenwart zu sehen sind.

Kunst und Kunstgewerbe
Vier bedeutende Schenkungen haben seit der Gründung neben der eigenen Sammlungstätigkeit zum herausragenden Ruf der Institution beigetragen. Im Bereich des Kunsthandwerks sind dies die Porzellan- und Keramiksammlungen von Wilfred De Winton und Ernest Morton Nance. Der Schwerpunkt der Stiftung von Wilfred De Winton liegt vor allem bei deutschem Porzellan, besonders aus der Meißener Porzellanmanufaktur. Ebenfalls umfangreich ist der Bestand an Porzellan aus den Manufakturen von Ansbach, Berlin, Höchst, Ludwigsburg, Nymphenburg. Exemplarische Stücke aus anderen europäischen Manufakturen komplettieren diese Sammlung. Die seit 1952 im Museum ausgestellte Sammlung von Ernest Morton Nance hat ihren Schwerpunkt auf Keramik und Porzellan aus walisischer Produktion. Mit mehr als 1.500 Einzelstücken dokumentiert diese Stiftung – ergänzt durch weitere Exponate aus Museumsbesitz – die traditionsreiche Produktion dieses Kunstgewerbes in Wales von 1764 bis 1922. Die Abteilung für zeitgenössisches Kunsthandwerk mit zahlreichen modernen Keramikarbeiten vervollständigt dieses Sammlungsgebiet.

Watkin Williams-Wynn gehörte zu den ersten bedeutenden Kunstsammlern in Wales. Aus seinem Besitz kamen neben Kunsthandwerk auch einige altmeisterliche Gemälde ins Museum. Neben zwei Familienporträts von Joshua Reynolds gehören Bilder von Pompeo Batoni und Anton Raphael Mengs zu dieser Sammlung. Weitere Gemälde Alter Meister im National Museum Wales stammen von Künstlern wie Giovanni Antonio Canal, Jan van de Cappelle, Aelbert Jacobsz. Cuyp, Dosso Dossi, Anthonis van Dyck, Gerbrandt van den Eeckhout, Francesco Guardi, Giovanni Francesco Barbieri, Mathieu Le Nain, Palma il Vecchio, Nicolas Poussin, Salvator Rosa, Peter Paul Rubens, Frans Snyders, Bernardo Strozzi, Giovanni Domenico Tiepolo und mit sechs Bildern eine kleine Werkgruppe von Melchior de Hondecoeter. Hinzu kommt altenglische Malerei von namhaften Künstlern wie John Constable, John Hoppner, Godfrey Kneller, Peter Lely, Henry Raeburn, George Romney und Joseph Wright of Derby, die exemplarisch im Museum zu sehen sind. Darüber hinaus besitzt das National Museum Cardiff je drei Arbeiten von William Hogarth und Thomas Lawrence sowie fünf Bilder von Thomas Gainsborough.

Die international wichtigste Sammlung erhielt das Museum von den walisischen Schwestern Gwendoline Davies (1952) und Margaret Davies (1963). Der Schwerpunkt liegt bei französischer Malerei des 19. Jahrhunderts, aber auch andere Werke finden sich in dieser Stiftung. So kamen durch die beiden Davies-Schwestern allein sechs Gemälde von William Turner ins Museum. Die beiden Schwestern gehörten zu den ersten britischen Sammlern, die Werke des Impressionismus und Spätimpressionismus erwarben. Höhepunkte dieser Stiftung sind beispielsweise mehrere Gemälde von Claude Monet, zu denen je drei Venedigansichten und drei Seerosenbilder ebenso gehören, wie ein Bild der Serie mit dem Motiv der Kathedrale von Rouen. Von Paul Cézanne sind neben einem für den Künstler typischen Stillleben zwei Landschaftsbilder seiner provenzalischen Heimat zu sehen. Das bekannteste Bild des Museums ist La Parisienne von Pierre-Auguste Renoir, von dem die Davies-Schwestern noch zwei weitere Bilder dem Museum vermachten. Hinzu kommt mit Regen – Auvers eines der letzten Gemälde, die Vincent van Gogh vor seinem Tod geschaffen hat. Weiterhin kamen aus diesen Stiftungen das Stillleben Der Hase und zwei Landschaftsbilder von Édouard Manet sowie weitere Landschaftsbilder von Alfred Sisley und Camille Pissarro ins Museum. Exemplarisch sind ebenfalls die Maler Berthe Morisot, Albert Marquet, Adolphe Monticelli, Henri Moret, Ernest Meissonier, Alfred Stevens, Anton Mauve, John Singer Sargent, Maurice Utrillo, Pierre Bonnard und James McNeill Whistler in diesen Stiftungen vertreten. Größere Werkgruppen von Eugène Boudin, Eugène Carrière, Jean-Baptiste Camille Corot, Honoré Daumier, Jean-François Millet sind ebenfalls Teil der Davies-Vermächtnisse.

Zum Sammlungsgebiet 19. Jahrhundert stellt das Museum zudem Gemälde von Eugène Isabey, Henri Le Sidaner, Stanislas Lépine, Gustave Courbet, Charles-François Daubigny, Constant Troyon, Otto Scholderer und Henri Fantin-Latour aus. Ebenso finden sich hier Arbeiten britischer Künstler wie James Tissot, Lawrence Alma-Tadema, Richard Parkes Bonington, Edward Burne-Jones, John Everett Millais und Dante Gabriel Rossetti. Künstler des 20. Jahrhunderts im Museum sind die britischen Maler William Orpen, Stanley Spencer, Philip Wilson Steer, Ben Nicholson, Francis Bacon, David Hockney. Weitere Arbeiten von Künstlern der Moderne zeigt das Museum von Maurice de Vlaminck, Alexej von Jawlensky, Erich Heckel, László Moholy-Nagy, Oskar Kokoschka, Jacques Lipchitz, Willi Baumeister und René Magritte.

Darüber hinaus verfügt das Museum über eine Skulpturenabteilung mit Werken von Giovanni Bologna, Frederic Leighton, Antoine-Louis Barye, Edgar Degas, Alexander Archipenko, Henri Matisse, Barbara Hepworth, Henry Moore, Christo Javacheff sowie allein zehn Arbeiten von Auguste Rodin.

Ausgestellte Werke

Weblinks

 Museumswebsite

Kunstmuseum im Vereinigten Königreich
Grade-I-Bauwerk in City and County of Cardiff
Erbaut in den 1930er Jahren
Museum in Wales
Gegründet 1907
Organisation (Cardiff)
Bauwerk in Cardiff
Kunst (Wales)


text:
Juan Ricardo Roldán Trujillo, (Lagos de Moreno, Jalisco México, 31 de marzo de 1986) es un futbolista mexicano que juega en la posición de portero en el Club Zacatepec del Ascenso MX.

Trayectoria
Licenciado en Derecho, empezó su trayectoria deportiva con La Piedad en 2008, club que competía en la segunda división; sin embargo, el equipo logró un lugar en la liga de ascenso, y siguió en el plantel hasta que fue trasferido al Club León, de la misma categoría, jugando relativamente poco. Para el Apertura 2011 fue contratado por el recién ingresado a la división Club Celaya, donde se le ve cierta regularidad sin tener la titularidad garantizada, ya que alternaba el puesto con el experimentado Edmundo Ríos.
Actualmente fue fichado por el Club Zacatepec donde milita desde el Clausura 2014.

Clubes

Estadísticas

Resumen estadístico

Referencias

Futbolistas de los Reboceros de La Piedad
Futbolistas del Club León
Futbolistas del Celaya Fútbol Club en los años 2010
Futbolistas del Club Zacatepec


text:
Saúdskou Arábii na Letních olympijských hrách v roce 2012 v Londýně reprezentovala výprava 19 sportovců soutěžících v 5 sportech.

Medailisté

Externí odkazy

  Saúdská Arábie na LOH 2012

Země na Letních olympijských hrách 2012
2012
Sport v Saúdské Arábii v roce 2012


text:
Nordland Bergfeige es un cultivar de higuera de tipo higo común Ficus carica bífera (con dos cosechas por temporada brevas frutos de primavera verano, e higos de verano-otoño), de higos con piel de color de fondo amarillo verdoso y sobre color rojo púrpura. Su cultivo gracias principalmente a su resistencia a temperaturas de hasta -10 a -14 °C se ha extendido en jardines particulares de Suiza y Alemania.

Sinonimia
 "Northland"

Historia
'Nordland Bergfeige' proviene de un pueblo suizo, situado a 350 metros sobre el nivel del mar, al sur de los Alpes, lugar reconocido por su frío y abundante nieve en invierno.

Características
'Nordland Bergfeige' es una higuera del tipo higo común bífera, variedad autofértil que no necesita otras higueras para ser polinizada. Es una higuera de tamaño pequeño que produce brevas de tamaño mediano, así como una cosecha abundante de higos de otoño. Espesor de la epidermis grueso y de forma piriforme, color de piel de fondo amarillo verdoso y sobre color rojo púrpura.

La producción de brevas es promedio. De color de piel de fondo amarillo verdoso y sobre color rojo púrpura, con un cuello grueso y largo, su pedúnculo se desprende fácilmente. Cuando se recogen en plena madurez, son muy buenas, jugosas y dulces. Maduran desde finales de julio a mediados de agosto.

Por lo general, los higos de otoño son pequeños de unos 19 gramos de promedio, ostiolo medio cerrado de color marrón-rojo, y tienen cualidades de muy buen gusto. Maduran desde finales de septiembre a finales de octubre.

Cultivo
'Nordland Bergfeige' se adapta particularmente a las regiones frías, incluso en una situación desfavorable, debido a su resistencia natural al frío. Esto le hace ser una higuera muy interesante por su gran resistencia al frío aguanta temperaturas de hasta -10 a -14 °C, su pequeño porte y su temprana cosecha de brevas, y tardía de higos de otoño. Sus cultivos sobre todo en huertos y jardines particulares y en contenedores macetas en Suiza y Alemania.

Véase también
 Jardín Botánico Mundani
 Huertos Experimentales Wolfskill
 Cicytex-Finca La Orden
 Arboretum du Figuier
 Fenología
 Apomixia
 Floración, polinización y cuaje en árboles frutales

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Ficus carica
Variedades de higuera


text:
Комітет Верховної Ради України з питань свободи слова та інформаційної політики — колишній профільний комітет Верховної Ради України.

Створений 4 грудня 2007 р. як Комітет Верховної Ради України з питань свободи слова та інформації.

Перейменований 4 грудня 2014 р.

Сфери відання

Комітет здійснює законопроєктну роботу, готує, попередньо розглядає питання, віднесені до повноважень Верховної Ради України, та виконує контрольні функції у таких сферах відання:

 державна політика у сфері інформації;
 свобода слова;
 права громадян на інформацію;
 друковані та електронні засоби масової інформації;
 висвітлення діяльності Верховної Ради України;
 засади здійснення рекламної діяльності.

Склад VII скликання

Керівництво:
 Томенко Микола Володимирович — голова Комітету
 Бондаренко Олена Анатоліївна — перший заступник голови Комітету
 Баграєв Микола Георгійович — заступник голови Комітету
 Мірошниченко Ігор Михайлович — заступник голови Комітету
 Голуб Олександр Володимирович — секретар Комітету
 Княжицький Микола Леонідович — голова підкомітету з питань телебачення і радіомовлення
 Раупов Рустам Бурханович — голова підкомітету з питань друкованих засобів масової інформації та Інтернету
 Кондратюк Олена Костянтинівна — голова підкомітету з питань реклами
Члени:
 Абдуллін Олександр Рафкатович
 Стець Юрій Ярославович.

Склад VIII скликання

Керівництво:
 голова Комітету — Сюмар Вікторія Петрівна
 перший заступник голови Комітету — Червакова Ольга Валеріївна
 заступник голови Комітету — Висоцький Сергій Віталійович
 заступник голови Комітету — Опанасенко Олександр Валерійович
 секретар Комітету — Кондратюк Олена Костянтинівна

Члени:
 Абдуллін Олександр Рафкатович
 Онуфрик Богдан Семенович
 Павленко Юрій Олексійович
 Сочка Олександр Олександрович
 Стеценко Дмитро Олександрович.

Див. також
 Комітет Верховної Ради України з питань гуманітарної та інформаційної політики (діє у ВРУ IX скликання);
 Комітет Верховної Ради України з питань свободи слова (діє у ВРУ IX скликання).

Примітки

Посилання
 Офіційна сторінка Комітету

свобода слова та інформації


text:
When a Man Loves è un film del 1927 diretto da Alan Crosland.

Trama
Un nobile che studia per il sacerdozio abbandona la sua vocazione nella Francia del XVIII secolo quando si innamora di una bella, ma riluttante, cortigiana.

Produzione
Il film venne girato completamente in interni, ai Warner Brothers Burbank Studios, al 4000 di Warner Boulevard a Burbank (California, USA).

Ebbe il titolo provvisorio di "Manon Lescaut", ma venne modificato per non creare confusione con un'altra pellicola dallo stesso titolo, prodotta dalla Ufa e distribuita nelle sale statunitensi nel novembre 1926.

Alla fine del film, dopo la scritta "The End", l'intera Vitaphone Symphony Orchestra e il suo direttore (Herman Heller) appaiono sullo schermo, in primo piano, per 15 secondi.

John Barrymore e Dolores Costello si sposarono l'anno successivo l'uscita del film.

Nel 2006 il film è stato restaurato congiuntamente dall'UCLA Film and Television Archive (che aveva nei suoi archivi una copia della stampa ed una della colonna sonora) e dal George Eastman House International Museum of Photography and Film (che ha fornito alcuni elementi dell'immagine); è stato quindi trasmesso sul canale TCM (Turner Classic Movies) nel 2006 con una durata complessiva di 111 minuti più un minuto extra per i crediti di restauro.

Nel 2009 venne pubblicato in DVD dalla Warner Archive ma con la copertina non corretta: la foto sul fronte è infatti tratta dal film The Beloved Rogue (1927), anch'esso diretto da Crosland e interpretato fra gli altri da John Barrymore.

Distribuzione
Il film ebbe la sua prima a New York il 3 febbraio 1927; venne distribuito nelle sale americane dalla Warner Bros. il 21 agosto successivo.

In Italia non venne mai distribuito.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film storici


text:
Joanna Domańska (ur. 19 stycznia 1970 w Białymstoku) – polska aktorka filmowa, telewizyjna, teatralna i dubbingowa.

Życiorys
W 1996 ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną w Łodzi. W czasie pierwszego roku studiów zadebiutowała na wielkim ekranie, grając w filmie Wszystko co najważniejsze, wyreżyserowanym przez Roberta Glińskiego. Na drugim i trzecim roku była aktorką Teatru Nowego w Łodzi.

Filmografia
 1992: Wszystko co najważniejsze
 1996: Historia o proroku Eliaszu z Wierszalina
 1997: Boża podszewka – jako dziewczyna z kwiatami
 1997: Klan – jako lekarz diabetolog w El-Medzie
 2000: Miasteczko
 2000: Adam i Ewa – jako pracownica Prokuratury i Sądu Rejonowego
 2002: Samo życie – jako pielęgniarka w szpitalu, w którym pracuje doktor Barbara Kornacka
 2002: M jak miłość – jako Żalska
 2002: Lokatorzy
 2002–2003: Kasia i Tomek – jako kelnerka (głos) / Karolina
 2004: Całkiem nowe lata miodowe – jako uczestniczka balu
 2010: Klub szalonych dziewic – jako rozwodząca się klientka Joanny
 2013: Na krawędzi – jako Ewa
 2013: Prawo Agaty – jako lekarka (odc. 53)

Role teatralne
 1995: "Giewont" – Teatr Nowy, Łódź
 1999–2003: "Klan Wdów" – Scena Prezentacje, Warszawa
 2001: "Studio paniki Rolanda Topora" – Teatr Ochoty, Warszawa

Dubbing
 2021: Pinokio – Pinokio (odc. 1)
 2007: Klub Winx – tajemnica zaginionego królestwa – Tharma
 League of Legends – Vayne Nocna Łowczyni
 2004–2007: Świnka Peppa (wersja tv MiniMini)
 2003: Klub Winx –
 Dyrektor Faragonda (odc. 21–26),
 Stormy (odc. 21–26)
 2000–2004: Yu-Gi-Oh! – Mai Valentine
 1997: Pokémon –
 Marie (odc. 162),
 Malachi (odc. 164),
 Chigusa (odc. 166),
 Lulu (odc. 173),
 Aya (odc. 176),
 Tamao (odc. 183, 226),
 Mackenzie (odc. 201),
 Madison (odc. 205),
 Jasmine (odc. 208),
 Mika (odc. 213),
 Maya (odc. 216-217),
 Cassidy (odc. 220-222),
 Sumomomo (odc. 226),
 Koume (odc. 226),
 Calista (odc. 234),
 Madeleine (odc. 244),
 Clair (odc. 251-255),
 Casey (odc. 261),
 Max
 1984–1987: O czym szumią wierzby
 1973: Rabin Jakub

Linki zewnętrzne

Polskie aktorki filmowe
Polskie aktorki telewizyjne
Polskie aktorki teatralne
Polskie aktorki dubbingowe
Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi
Aktorki filmowe związane z Białymstokiem
Ludzie urodzeni w Białymstoku
Urodzeni w 1970


text:
Orthotrichia orbostensis är en nattsländeart som beskrevs av Wells 1979. Orthotrichia orbostensis ingår i släktet Orthotrichia och familjen smånattsländor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Smånattsländor
orbostensis


text:
Seth Ward (* März 1617 in Aspenden, Hertfordshire; † 6. Januar 1689 in Knightsbridge, Middlesex) war ein englischer Mathematiker, Astronom und Bischof.

Ward stammte aus einer armen Familie und studierte ab 1632 an der Universität Cambridge. Sein mathematisches Talent fiel dem ersten Savilian Professor für Astronomie John Bainbridge (1582–1643) auf. 1637 machte er seinen Bachelorabschluss. 1640 wurde er Fellow des Sidney Sussex College und 1643 Professor (Lecturer) für Mathematik in Cambridge. Im selben Jahr nahm er Privatunterricht in Mathematik bei William Oughtred und verwendete danach Material aus dem Lehrbuch Clavis Mathematicae von Oughtred in seinen Vorlesungen. Da er die Solemn League and Covenant nicht anerkannte, verlor er 1644 seine Posten in Cambridge. Er ging zu Freunden nach London, besuchte Oughtred in Albury und war Privatlehrer der Familie von Ralph Freeman in Aspenden. Nach der Lockerung der Gültigkeit des Solemn League and Convenant wurde er 1649 Savilian Professor für Astronomie in Oxford. Cromwell hatte im Jahr zuvor den alten Savilian Professor John Greaves abgesetzt. Ward lebte im Wadham College, wo er ein Observatorium einrichtete. Er war der Erste, der in Oxford das Kopernikanische System lehrte.

Er war eines der Gründungsmitglieder der Royal Society (1663) und schon zuvor Mitglied eines von deren Vorläuferorganisationen, der Oxford Philosophical Society. Weitere Mitglieder waren Robert Boyle, John Wilkins (Vorsteher des Wadham College), Thomas Willis, Jonathan Goddard, John Wallis, die ebenfalls zu den Gründungsmitgliedern der Royal Society gehörten. Auch in der Oxford Philosophical Society wurden Demonstrationsexperimente vorgeführt und Abhandlungen der Mitglieder zur Veröffentlichung gesammelt.

Während seiner Tätigkeit als Professor an der Universität Oxford veröffentlichte er seine Hauptwerke zur Theorie der Planetenbewegung, im Jahr 1653 erschien In Ismaelis Bullialdi astronomiae philolaicae fundamenta inquisitio brevis (in der er Angriffen von Ismael Boulliau auf die Kepler-Gesetze der Planetenbewegung begegnete) und 1656 Astronomia geometrica.

Er schrieb auch mathematische Werke wie Idea trigonometriae demonstratae (1654). Im selben Jahr verteidigte er mit John Wilkins in Vindiciae Academiarum die Universitätsgelehrten gegen den Vorwurf des Armeekaplans John Webster (Academiarum Examen 1654), blind dem Aristotelismus verhaftet zu sein und wenig zum Fortschritt der zeitgenössischen Wissenschaft (Mathematik und Naturwissenschaft) beizutragen, im Gegensatz zu Mathematikern wie Oughtred, John Napier und Henry Briggs. Auch mit Thomas Hobbes, der die Mathematik und die Universitäten angriff, kam es zu einem Disput in Thomae Hobbii philosophiam exercitation epistolica von 1656, auf die Hobbes mit seinen Six Lessonts to the Savilian Professor of Mathematics im selben Jahr antwortete.

1654 erhielt er einen Grad in Theologie der Universität Oxford und 1657 wurde er zum Präsidenten des Jesus College in Oxford gewählt, trat das Amt aber nie an, da Oliver Cromwell einen anderen vorzog. 1659 wurde er Präsident des Trinity College in Oxford, verlor den Posten aber nach der Thronbesteigung von Karl II. 1661 trat er vom Amt des Savilian Professors zurück (sein Nachfolger wurde Christopher Wren) und wurde 1662 Bischof von Exeter (den Posten des Dean von Exeter hatte er schon). Er war als Bischof ein Gegner der Nonkonformisten und baute die Kathedrale aus. 1667 wurde er Bischof in Salisbury, wo er ebenfalls die Kathedrale restaurierte und den Bischofspalast wieder aufbaute. Er liegt in der Kathedrale begraben.

Weblinks

 Biographie nach Richard John King's Handbook to the Cathedrals of England: Southern Division (1903) englisch

Mathematiker (17. Jahrhundert)
Astronom (17. Jahrhundert)
Anglikanischer Bischof (17. Jahrhundert)
Bischof von Salisbury (anglikanisch)
Bischof von Exeter (anglikanisch)
Mitglied der Royal Society
Engländer
Geboren 1617
Gestorben 1689
Mann
Savilian Chair of Astronomy


text:
The Georgy Hut (Romansh: Chamanna Georgy, German: Georgyhütte or Georgy's Hütte) is a mountain hut in the Swiss Alps, located on Piz Languard, above Pontresina. At 3,175 metres above sea level, it is the highest mountain hut in the canton of Graubünden.

See also
List of buildings and structures above 3000 m in Switzerland

References
Swisstopo topographic maps

External links
Official website
Georgy Hut on Hikr

Mountain huts in Switzerland
Buildings and structures in Graubünden
Mountain huts in the Alps


text:
The Philippines competed at the 2004 Summer Paralympics in Athens, Greece. The team had two Powerlifting athletes, one man and one woman, neither of whom won a medal. Previous to this edition of the Paralympics, the Philippines likewise failed to win an Olympic medal in Athens yet again.

Powerlifting

Men

Women

See also
Philippines at the Paralympics
Philippines at the 2004 Summer Olympics

References

Nations at the 2004 Summer Paralympics
2004
Summer Paralympics


text:
EA-2192 is an extremely toxic degradation product of the VX nerve agent. It is a white solid that is very soluble and stable in water.

EA-2192 is an extremely potent acetylcholinesterase inhibitor. It is almost as toxic as VX itself.

See also
Nerve agent
VX (nerve agent)

References

V-series nerve agents
Phosphonothioates
Phosphonic acids
Acetylcholinesterase inhibitors
Diisopropylamino compounds


text:
Biografia
Nel 1993 fu medaglia di bronzo ai campionati del mondo di atletica leggera indoor di Toronto e pochi mesi dopo, partecipò ai mondiali outdoor di Stoccarda, concludendo la finale con tre salti nulli.

Nel 1994 conquistò la medaglia d'oro ai campionati europei indoor di Parigi e quella d'argento agli europei di Helsinki.

Nel 1995 partecipò nuovamente ai mondiali di Göteborg, concludendo la gara al quarto posto. La sua più importante prestazione a livello internazionale fu la medaglia d'argento ai Giochi olimpici di Atlanta con la misura di 14,98 m, anche se ai mondiali indoor di Parigi 1997 conquistò la medaglia d'oro facendo registrare la migliore prestazione stagionale con la misura di 15,01 m.

Nel 2000 partecipò nuovamente ai Giochi olimpici di Sydney, ma concluse la gara alle fasi di qualificazione saltando a 13,75 m.

Progressione

Salto triplo

Palmarès

Altre competizioni internazionali
1993
 4ª alla IAAF Grand Prix Final ( Londra, 10 settembre 1993), salto triplo - 13,78 m

1995
  alla IAAF Grand Prix Final (, 9 settembre 1995), salto triplo - 14,59 m

Collegamenti esterni


text:
Charles Robert Richet (Pariz, 25. srpnja 1850. – Pariz, 4. prosinca 1935.), francuski fiziolog, dobitnik Nobelove nagrade 1913. godine.

Životopis
1877. g. postao je liječnik na Sveučilištu u Parizu. 1887. g. postao je profesor fiziologije na Collège de France. 1898. g. primljen je u Académie de Médecine. Iako se bavio istraživanjima raznih područja kao što su neurokemija, probava, disanje i termoregulacija u homeotermnih životinja, Nobelovu nagradu donio mu je rad na anafilaski. Naziv anafilaksa je također njegova zasluga. Njegovo istraživanje omogućilo je objašnjenje nekih bolesti (npr. astma) i pomoglo je u razjašnjavanju mnogih nepoznatih uzroka smrti.

1914. g. primljen je u Académie des Sciences.

Charles Robert Richet bio je vrlo svestran i pisao je knjige o raznim temama kao što su: povijest, sociologija, filozofija i psihologija. Također je pisao i poeziju i kazališna djela. Bio je pionir letenja. Bavio se i hipnozom te imao posebno zanimanje za okultno. Skovao je termin "metafizika" i pod stare dane bavio se paraznanstvenim temama.

Vanjske poveznice
 Kratka biografija i bibliografija u Virtualnom laboratoriju u Max Planck Institutu za povijest znanosti
 Charles Robert Richet fotografija
Charles Richet autobiografija

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziologiju ili medicinu
Francuski liječnici
Parapsiholozi


text:
Chrysolina fortunata is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1864 gepubliceerd door Thomas Vernon Wollaston.

fortunata


text:
Fanny Smets (ur. 21 kwietnia 1986) – belgijska lekkoatletka specjalizująca się w skoku o tyczce.

Osiągnięcia
 brązowy medal uniwersjady (Kazań 2013)
 srebro igrzysk frankofońskich (Nicea 2013)
 reprezentowanie kraju w mistrzostwach świata i Europy, Pucharze Europy oraz na drużynowych mistrzostwach Europy
 wielokrotna mistrzyni i rekordzistka Belgii

Rekordy życiowe
 skok o tyczce (stadion) – 4,51 (2019) rekord Belgii
 skok o tyczce (hala) – 4,53 (2021) rekord Belgii

Przypisy

Bibliografia

  [dostęp 19 stycznia 2012].

Belgijscy skoczkowie o tyczce
Belgijscy olimpijczycy
Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020
Medaliści Letniej Uniwersjady 2013
Urodzeni w 1986


text:
Raissac-d'Aude – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Aude. Między Raissac-d'Aude a Saint-Nazaire-d'Aude rzeka Orbieu uchodzi do Aude.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 238 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 40 osób/km² (wśród 1545 gmin Langwedocji-Roussillon Raissac-d'Aude plasuje się na 677. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 969.).

Ludzie związani z Raissac-d'Aude
 Barthélemy Bruguière – rzymskokatolicki biskup, wikariusz apostolski Korei, urodzony w Raissac-d'Aude

Przypisy

Bibliografia

Miejscowości w departamencie Aude


text:
Le Providence College est une institution d'enseignement supérieur catholique basée à Providence (Rhode Island).

Histoire
Fondée en 1917, grâce à l'aide de  Harkins, cette université accueillait plus de  étudiants en 2004-2005.

Le campus s'étend sur  et compte 44 bâtiments.

Sport
Dans le domaine sportif, les Friars de Providence défendent les couleurs du Providence College dans les compétitions NCAA en Hockey East pour le hockey sur glace et en Big East Conference pour les autres sports.

Anciens élèves
Parmi les anciens élèves, citons Raymond Flynn, maire de Boston de 1984 à 1993.

Lien externe
  Site officiel

Université au Rhode Island
Université catholique aux États-Unis
Providence (Rhode Island)


text:
Kalambaogo est une commune rurale située dans le département de Kaya de la province du Sanmatenga dans la région Centre-Nord au Burkina Faso.

Géographie

Kalambaogo est située à  au sud de Sanrgo et à  au nord-ouest du centre de Kaya, la principale ville de la région. Le village est traversé par la route départementale 18 reliant Kaya à Barsalogho et se trouve à  au nord de la route nationale 3 reliant Kaya à Ouagadougou et de la route nationale 15 reliant à Kaya à Kongoussi.

Histoire

Depuis les années 2000, le village connaît une forte expansion, notamment avec la création de ses services publics (centre de santé et collège) dans le nord du département.

Économie

Éducation et santé

Kalambaogo accueille un centre de santé et de promotion sociale (CSPS) – proposant de manière pilote des consultations obstétriques post-partum – tandis que le centre hospitalier régional (CHR) se trouve à Kaya.

Le village possède deux écoles primaires publiques (A et B), une école primaire privée (Nouroudine) et depuis 2015 l'un des collèges d'enseignement général (CEG) du département.

Annexes

Notes et références

Liens externes

Articles connexes

Ville dans le département de Kaya


text:
Hugglescote är en ort i Storbritannien.   Den ligger i grevskapet Leicestershire och riksdelen England, i den södra delen av landet,  km nordväst om huvudstaden London. Hugglescote ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Hugglescote är platt, och sluttar västerut. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km öster om Hugglescote. Runt Hugglescote är det tätbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Leicester,  km öster om Hugglescote. Trakten runt Hugglescote består till största delen av jordbruksmark.

Kustklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är januari, med  °C.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Leicestershire
Kontrollbehov inkommande wikilänkar


text:
Shaheed Salmon (born April 22, 1996) is a professional gridiron football linebacker for the New Orleans Breakers of the United States Football League (USFL). After playing college football for Samford, he signed with the Tampa Bay Buccaneers of the National Football League (NFL) as an undrafted free agent in 2018. He played for the Birmingham Iron of the Alliance of American Football (AAF) and Ottawa Redblacks of the Canadian Football League (CFL).

College career
Salmon played college football for the Samford Bulldogs from 2014 to 2017.

Professional career

Tampa Bay Buccaneers
Salmon signed as an undrafted free agent with the Tampa Bay Buccaneers on May 17, 2018. He played in one pre-season game before being released on August 20, 2018.

Birmingham Iron
Salmon played for the Birmingham Iron during their 2019 season where he played in eight games and had 14.5 tackles and one forced fumble. His contract was terminated when the league folded during the season.

Ottawa Redblacks
On May 19, 2019, Salmon signed with the Ottawa Redblacks. He initially retired during training camp in June, but returned on July 30, 2019. He played in his first CFL game on August 9, 2019, against the Edmonton Eskimos where he had one special teams tackle. He played in five regular season games in 2019 where he had three defensive tackles, four special teams tackles, and one forced fumble. He did not play in 2020 due to the cancellation of the 2020 CFL season.

In 2021, he began the season on the team's practice roster for the first two games, but played in the remaining 12 regular season games where he had one defensive tackle, eight special teams tackles, and one forced fumble. Following training camp in 2022, he made the team's active roster and played in his first season opener. He recorded his first career interception on August 5, 2022, against the Calgary Stampeders when he picked off Bo Levi Mitchell and returned the ball 30 yards. Salmon was released on January 10, 2023.

New Orleans Breakers
Salmon signed with the New Orleans Breakers of the USFL on February 3, 2023.

Personal life
Salmon was born to parents Lorna Holden and Dunston Salmon.

References

External links
Ottawa Redblacks bio

1996 births
Living people
American football linebackers
Birmingham Iron players
Canadian football linebackers
New Orleans Breakers (2022) players
Ottawa Redblacks players
Players of American football from Tampa, Florida
Players of Canadian football from Tampa, Florida
Samford Bulldogs football players
Tampa Bay Buccaneers players


text:
Lake Jefferson is a lake in Le Sueur County, Minnesota. The lake covers an area of  and is  deep at its deepest point. Fish species enzootic to Lake Jefferson include bluegill, largemouth bass, northern pike, and walleye. While the Geographic Names Information System considers Lake Jefferson to be a single lake, it is sometimes referred to as two lakes, East Jefferson Lake and West Jefferson Lake. There are four sections: lower Jefferson, middle Jefferson, upper Jefferson, and Swedes Bay. The lake drains to German Lake through a connecting culvert, and is part of the Cannon River watershed.

The lake was named for Thomas Jefferson, the third President of the United States.

References

External links
East Jefferson Lake at Lake-Link.com
West Jefferson Lake at Lake-Link.com
Lake information reports for East Jefferson, Middle Jefferson, and West Jefferson lakes from Minnesota Department of Natural Resources.
Cannon River Watershed Minnesota PCA

Lakes of Minnesota
Lakes of Le Sueur County, Minnesota


text:
Паисий (, Паисиос) е гръцки духовник, митрополит на Вселенската патриаршия.

Биография
Роден е в Цариград и затова носи прякора Византиец (ο Βυζάντιος). През юли 1835 година е ръкоположен за дринополски, делвински и химарски митрополит в патриаршеската катедрала "Свети Георги" в Цариград. Не успява да заеме катедрата в Аргирокастро, тъй като умира в Янина на 16 септември 1835 година.

Бележки

Дринополски, Делвински и Химарски митрополити
Родени в Истанбул
Починали в Янина


text:
En física, una partícula puntual és un objecte idealitzat que no té volum i constitueix una aproximació adequada per a qualsevol objecte real les dimensions del qual siguin irrellevants en la situació o problema considerat. És habitual simplificar els objectes com a partícules puntuals quan les seves dimensions són molt petites comparades amb les distàncies entre ells; per exemple, en una primera aproximació per a calcular el moviment dels planetes al voltant del Sol, és factible considerar-los partícules puntuals, ja que el seu volum és extremadament petit comparat amb les distàncies implicades.

En física de partícules, el marc teòric de la qual és una teoria quàntica de camps, «partícula puntual» és pràcticament sinònim de «partícula elemental», ja que aquestes serien, a tots els efectes, partícules realment puntuals, no només idealitzadament. En aquest sentit, segons el model estàndard de física de partícules, els quarks i els leptons són partícules puntuals.

Bibliografia

Mecànica clàssica


text:
The Professorship of Medieval German is one of the permanent chairs at the University of Oxford. It was established in 1972 for the germanist Peter Ganz. It is associated with a fellowship at St Edmund Hall and belongs to the Faculty of Medieval and Modern Languages.

The position is currently co-funded by contributions from the German Academic Exchange Service, the Volkswagen Foundation, and University of Freiburg, and associated with an annual residency at the Freiburg Institute for Advanced Studies. More information on the history of the Chair in the Inaugural Lecture by Henrike Lähnemann and in the contributions to Peter Ganz at 100, the centenary celebrations for the first holder of the Chair.

List of Professors of Medieval German
The people to have held the position are:

 Peter Ganz 1972–1985
 Nigel F. Palmer 1985–2012
 Henrike Lähnemann 2015–present

References

Medieval German, *, Oxford
Medieval German, *, Oxford
German-language education
1963 establishments in England
Language education in the United Kingdom
Lists of people associated with the University of Oxford


text:
Área é um conceito matemático que pode ser definida como quantidade de espaço bidimensional, ou seja, de superfície.

Existem várias unidades de medida de área, sendo a mais utilizada o metro quadrado (m²) e os seus múltiplos e sub-múltiplos. São também muito usadas as medidas agrárias: are, que equivale a cem metros quadrados; e seu múltiplo hectare, que equivale a dez mil metros quadrados. Outras unidades de medida de área são o acre e o alqueire.

Na geografia e cartografia, o termo "área" corresponde à projeção num plano horizontal de uma parte da superfície terrestre. Assim, a superfície de uma montanha poderá ser inclinada, mas a sua área é sempre medida num plano horizontal.

Definição formal
Uma abordagem para definir o que se entende por área é por meio de axiomas. Por exemplo, pode-se definir área como sendo uma função a de uma coleção M de figuras planas de um tipo especial (denominadas conjuntos mensuráveis) no conjunto dos números reais satisfazendo as seguintes propriedades:
 Para qualquer S em M, a(S) ≥ 0.
 Se S e T estão em M então S ∪ T e S ∩ T também estão e, além disso, a(S∪T) = a(S) + a(T) − a(S∩T).
 Se S e T estão em M e S ⊆ T então T − S está em M e a(T−S) = a(T) − a(S).
 Se um conjunto S está em M e S é congruente a T então T também está em M e a(S) = a(T).
 Todo retângulo R está em M. Se o retângulo tem largura h e altura k então a(R) = hk.
 Seja Q um conjunto limitado entre duas regiões com degraus, S e T. Uma região com degraus é formada a partir de uma união finita de retângulos adjacentes apoiados em uma mesma base, isto é, S ⊆ Q ⊆ T. Se existe um único número c tal que a(S) ≤ c ≤ a(T) para quaisquer regiões step S e T, então a(Q) = c.

Pode ser demonstrado que existe uma tal função área.

Unidades

Cada unidade de comprimento tem uma unidade de área correspondente, igual à área do quadrado que tem por lado esse comprimento. Desta forma, as áreas podem ser medidas em metros quadrados (²), centímetros quadrados (cm²), milímetros quadrados (mm²), quilómetros quadrados (km²), pés quadrados (ft²), jardas quadradas (yd²), milhas quadradas (mi²), e assim por diante. Algebricamente, estas unidades são os quadrados  das unidades de comprimento correspondentes.

A unidade do Sistema Internacional para área é o metro quadrado, que é considerado uma unidade derivada de SI.

Conversões

A conversão entre duas unidades quadradas é o quadrado do fator de conversão entre as unidades de comprimento correspondentes. Por exemplo, como
 1 Pé = 12 polegadas,
é a relação entre pés quadrados e polegadas quadradas, temos que
 1 pé = 144 polegadas quadradas,
sendo 144 = 12²  = 12 × 12. Da forma análoga:
 1 quilómetro quadrado = 1 milhão de metros quadrados;
 1 metro quadrado = 10 000 centímetros quadrados = 1 000 000 milímetros quadrados;
 1 centímetro quadrado = 100 milímetros quadrados;
 1 jarda quadrada = 9 pés quadrados;
 1 milha =  jardas quadradas =  pés quadrados.

Outras unidades
Existem várias outras unidades usadas para áreas. O are foi a unidade de medida original do sistema métrico para a área:
 1 are = 100 metros quadrados.
Embora o are tenha caído em desuso, o hectare ainda é muito usado para medir terrenos e propriedades:
 1 hectare = 100 ares = 10 000 metros quadrados = 0,01 quilómetros quadrados.
Outras unidades métricas menos habituais para a área incluem a tétrade, hectade e miríade.

O acre também é muito usado na medição da área de terrenos, sendo:
 1 acre =  jardas quadradas =  pés quadrados.
Um acre é aproximadamente 40% de um hectare.

História
Acredita-se que as necessidades cotidianas, tais como as divisões de terra para o plantio às margens dos rios, a construção de residências, assim como os estudos relativos aos movimentos dos astros inserem-se no contexto de atividades ligadas à geometria e desenvolvidas pelos seres humanos ao longo da evolução humana.

Dentre os principais matemáticos da antiguidade responsáveis pelo desenvolvimento da geometria destacam-se Tales de Mileto (VI a.C.), na Grécia, importando a geometria utilizada pelos egípcios; Pitágoras, conhecido pelo teorema aplicado ao triângulo retângulo que recebeu o seu nome e aperfeiçoou o conceito de demonstração matemática da época. E, ainda nesse século, "os Elementos" de Euclides trouxeram inovações consistentes quanto aos métodos utilizados na antiguidade e que vêm contribuindo há mais de 20 séculos para o desenvolvimento das ciências, baseando-se em três conceitos básicos, tais como ponto, reta e círculo, como também nos cinco postulados. É um sistema axiomático que surge de conceitos e proposições aceitos sem demonstração, conhecidos como, postulados e axiomas.

Uma curiosidade interessante dentro do trabalho com áreas diz respeito ao corpo humano como unidade. Assim, palmos, pés, passos, braças e cúbitos, foram algumas das primeiras unidades de medida utilizadas direta ou indiretamente. Aproximadamente em 3500 a.C., período em que iniciavam-se a construção dos primeiros templos na Mesopotâmia e no Egito, os responsáveis por tais projetos sentiram a necessidade de encontrar unidades de medidas mais regulares e exatas, usaram então como base de medida as partes do corpo de apenas um homem (por exemplo, o rei) e com tais medidas confeccionaram réguas de madeiras e metal, ou ainda com nós, as quais destacaram-se como as primeiras medidas oficiais de comprimento.

O cálculo de áreas iniciou-se possivelmente pela prática da arrecadação de impostos pelos sacerdotes, os quais calculavam intuitivamente a extensão dos campos só pela observação visual, com o tempo observaram trabalhadores revestindo uma parte retangular do chão com pedras quadradas e perceberam que para determinar a quantidade de pedras, seria suficiente contar a quantidade de quadrados de uma fileira e multiplicar pelo número de fileiras existentes, dando origem assim à fórmula para o cálculo da área de um retângulo, sendo esta obtida a partir produto da base pela altura.

Logo após, desenvolveram uma fórmula para o cálculo da área de um triângulo, fundados num pensamento bastante geométrico, no qual tinham a área de um quadrado ou retângulo e dividindo-os ao meio em diagonal obtinham a área do triângulo, assim a área do triângulo é dada pela metade da área do quadrado ou do retângulo. Quando o terreno não tinha a forma retangular ou triangular, os primeiros cartógrafos e agrimensores, utilizavam a triangulação, que consistia num processo de divisão da área em triângulos, cuja soma de suas áreas representava o total da área.

No entanto, esse processo de triangulação apresentava alguns pequenos erros, ao medir a área de terrenos não planos ou com curvas. Surgiu assim a necessidade de calcular o comprimento da circunferência e a área do círculo. Com uma corda pequena ou grande sendo girada em torno de um ponto fixo tinha-se a figura de um circunferência. Essa corda, medida que conhecemos como raio da circunferência, tinha alguma relação com o comprimento da circunferência, assim, tomando essa corda e observando quantas vezes ela caberia na circunferência, perceberam que cabia pouco mais de seis vezes e um quarto, independente do seu tamanho. Desta forma concluíram que o comprimento da circunferência poderia ser dado por 6,28 vezes a medida do raio o que corresponde ao que calculamos hoje quando fazemos , onde  vale aproximadamente .

Quanto à área do círculo, por volta de 2000 anos a.C., conta-se que Amósis, um escriba egípcio, se propôs a determinar a área de um círculo, pensando inicialmente em calcular a área de um quadrado e obter o número de vezes que essa área caberia na área do círculo. Depois para definir qual seria esse quadrado, considerou mais adequado utilizar o quadrado cujo lado tivesse a mesma medida do raio do círculo do qual se desejava calcular a área, assim procedendo provou que o quadrado se inseria no círculo entre três e quatro vezes, o que representava uma aproximação de três vezes e um sétimo, o que atualmente consideramos aproximado a 3,14 vezes. Desta forma determinou a área do círculo multiplicando a área do quadrado por 3,14, situação que utilizamos atualmente com , com  valendo aproximadamente .

Na Grécia, aproximadamente em 500 a.C. foram fundadas as primeiras universidades. Neste período Tales e seu discípulo Pitágoras organizaram, desenvolveram e aplicaram todo o conhecimento da Babilônia, Etúrria, Egito e Índia à matemática, navegação e religião. Neste período, crescia a curiosidade e a procura por livros de geometria, o conhecimento do Universo ampliava-se velozmente e a escola de Pitágoras fez afirmações quanto à forma da Terra identificando-a como esférica ao invés de plana. Surgiram novas construções geométricas, e suas áreas e perímetros eram agora fáceis de calcular.

Fórmulas de cálculo

Retângulo

A mais simples fórmula de cálculo de uma área é a do retângulo
Dado um retângulo com base  e altura , a sua área é:
   (área do retângulo)

Ou seja, a área do retângulo é obtida multiplicando a largura pela altura. Um caso particular é a área do quadrado; sendo  o comprimento do seu lado, a sua área é:
   (área do quadrado)

A fórmula para a área do retângulo decorre diretamente das propriedades básicas da área, e por vezes é tomada como uma definição ou axioma.
Tendo a geometria sido desenvolvida antes da aritmética, o conceito de área pode ser usado para definir a multiplicação de números reais.

Fórmulas por dissecção
A maioria das outras fórmulas simples para o cálculo da área seguem o método da dissecção. Como o nome indica, este método envolve seccionar a figura em partes mais simples, calcular a área de cada uma dessas partes, que somadas resultarão na área da figura original.

Por exemplo, um paralelogramo pode ser dividido num trapezoide e num triângulo retângulo, como ilustrado pela figura da esquerda. Se movermos o triângulo para o outro lado do trapezoide, o resultado é um retângulo.
A conclusão é que a área do paralelogramo é igual à do retângulo:

   (área do paralelogramo)

O mesmo paralelogramo pode ser dividido em dois triângulos congruentes através de um corte na diagonal, como mostrado na figura da direita:

   (área do triângulo)

É possível fazer raciocínios semelhantes para obter fórmulas para as áreas do trapezoide, do losango e de outros polígonos mais complicados.

Área de outros polígonos
Área do trapézio:
  (B = base maior; b = base menor; h = altura)

Área do losango:
  (D = diagonal maior; d = diagonal menor)

Área de qualquer polígono regular:
  (P = perímetro; a = comprimento do apótema)

Círculo

A área de um círculo também pode ser calculada através do método de dissecção. Dado um círculo com raio  é possível dividi-lo em setores. Cada setor tem uma forma aproximadamente triangular, e os setores podem ser rearranjados para formar uma figura próxima de um paralelogramo. A altura do paralelogramo é  e a largura é metade da circunferência do círculo, ou seja,  Resulta que a área do círculo é  ou seja,

 (área do círculo; r = raio)

Embora a dissecação usada na fórmula seja aproximada, o erro torna-se cada vez menor à medida que usamos setores cada vez menores.

O limite da área quando o tamanho dos setores tendo para zero é exatamente  que corresponde à área do círculo.

Este raciocínio é uma aplicação simples dos conceitos do cálculo. No passado, o método da exaustão foi usado de forma semelhante para encontrar a área do círculo, sendo reconhecido como um precursor do cálculo integral. Usando os métodos modernos, a área do círculo pode ser calculada usando um integral:

Área de uma superfície

A maioria das fórmulas para o cálculo da área de uma superfície pode ser obtida cortando e endireitando a superfície.
Por exemplo, a superfície de um cilindro pode ser cortada e estendida formando um retângulo. Da mesma forma, a superfície de um cone pode ser cortada e endireitada num setor de um círculo, para permitir o cálculo da sua área.

O cálculo da área da superfície de uma esfera é mais complexo, pois a curvatura da superfície dificulta a sua projeção num plano direito. Isso acontece com sólidos com curvatura gaussiana diferente de zero. O primeiro a obter uma fórmula para o cálculo da área de uma esfera foi Arquimedes na sua obra Sobre a Esfera e o Cilindro. Provou que a área e volume da esfera é exatamente 2/3 da área e volume do cilindro que a envolve. Tal como acontece com a área do círculo, a fórmula para a área da esfera resulta de métodos similares aos do cálculo.

Á área de uma esfera com raio  é:
   (área da esfera)

Lista de fórmulas

Aplicações
Pode-se operacionalizar as áreas de algumas figuras planas e utilizá-las em algumas aplicações úteis. Evidentemente, associa-se área de uma figura plana a um número positivo, o qual expressa o espaço do plano ocupado por ela.

Notação
Usa-se a escrita  para indicar a área de um polígono de  vértices. Vale lembrar que em qualquer polígono o número de vértices é igual ao número de lados.

Área de um triângulo

Critério para equivalência de triângulos

Propriedade 1
Dois triângulos de mesma base e mesma altura têm áreas iguais.

Demonstração: Dadas duas retas paralelas  e , a uma distância , marcamos sobre a reta , os pontos  e , e sobre a reta , marcamos os pontos,  e , conforme figura abaixo.

Essa é uma consequência do corolário: Sejam  e  triângulos tais que . Então .

Analisando as áreas dos triângulos  e , temos que:

Assim, como  e a distância de  a  dada por , se  e  pertencem a reta  e  pertence a reta , obtendo um ponto qualquer  sobre a reta , temos , portanto os dois triângulos  e  possuem a mesma base  e a mesma altura , logo suas áreas são iguais.

Propriedade 2
Se dois triângulos possuem mesma altura, então a razão entre as suas áreas é igual à razão entre as suas bases.

Na triângulo , foi traçada uma ceviana a partir do vértice  intersectando o lado  no ponto , ficando assim determinados dois triângulos:  e , de mesma altura .

Demonstração: Fazendo a razão entre as áreas temos,

Portanto,

Triângulos semelhantes

Dados dois triângulos semelhantes ABC e MNP, vamos analisar a razão de semelhança entre a razão entre suas áreas e sua razão de semelhança.

Sejam  e  dois triângulos semelhantes, sendo  a razão de semelhança entre seus lados:

, então temos

Demonstração: Como  e , temos pelas áreas dos triângulos:

Portanto, dados dois triângulos com razão de semelhança  entre seus lados correspondentes, a razão de semelhança entre suas áreas será .

A prova do teorema de Pitágoras e outras relações métricas no triângulo retângulo através do cálculo de áreas

Seja  um triângulo retângulo no vértice , onde a hipotenusa , e seus catetos  e , considerando ainda a altura relativa à hipotenusa , bem como as projeções dos catetos sobre a hipotenusa  e , temos:

Vamos provar as seguintes relações através do cálculo de áreas:
I.
II.  e
III.

Demonstração I:

I.a) Calculando a área  a partir da base  e altura :

I.b) Calculando a área  a partir da base  e altura :

Decorre de I.a) e I.b) temos que .

Logo

Demonstração II:

II.a) Dado o triângulo , retângulo em , constrói-se quadrados sobre a hipotenusa  e os catetos  e , respectivamente de medidas ,  e . Depois prolonga-se a altura  até interceptar o lado  do quadrado  no ponto .

Observando os segmentos paralelos  e , percebe-se dois triângulos  e  de mesma área, cujas bases medem  e as alturas medem .

Assim,

Vejamos ainda na figura acima que, os triângulos  e  são congruentes pelo caso LAL, pois ,  e . Logo, . E como os segmentos  e  são paralelos temos que , visto que a base  e a altura  são comuns aos dois triângulos.

Assim: , então

Daí,

II.b) De maneira análoga, é provado que

Como , temos nos triângulos  e  que , pois possuem a mesma base  e mesma altura , sendo assim:

Temos ainda que os triângulos  e  são congruentes pelo caso LAL, pois ; ; . Então, como  temos:

Portanto, da congruência  e , temos:

Demonstração III:

De maneira simplificada, somando as duas igualdades II.a) e II.b) temos:

 e , logo

Como , temos:

  (Teorema de Pitágoras)

Pode-se obter uma demonstração mais elaborada do teorema de Pitágoras por meio do cálculo de áreas. Observando a figura da demonstração II. b) temos que:

, pelo caso LAL, então . Temos também que  e . Daí, .

Logo, .

Por outro lado, da demonstração II. b), onde , pelo caso LAL, então . Temos ainda que  e . Daí, .

Logo, .

Portanto, analisando a área do quadrado  de acordo com as demonstrações II. a) e II. b), temos que:

Concluindo, ,  e

Então,  (Teorema de Pitágoras)

Área de um trapézio
No trapézio  de altura , temos os lados paralelos  e , tal que
 e .

Demonstração: Vamos supor, sem perda de generalidade, que , e traçar pelo vértice  um segmento paralelo ao lado  de forma que intercepte o lado  no ponto .
Assim, como  e , temos o paralelogramo  de altura  e base , e temos ainda um triângulo  de base , e altura .

Note que:

Portanto,

Área de um losango
De acordo com o corolário: Se ABCD é um losango de diagonais AC e BD, então .

Demonstração: Dado o losango , cujas diagonais interceptam-se no ponto , simultâneamente, ponto médio de ambas as diagonais  e .

Como , os triângulos determinados pelas diagonais  e , são isósceles e como  é ponto médio destas diagonais, temos que, , , portanto os triângulos  e  são congruentes pelo caso LAL, assim como os triângulos  e , pelo mesmo caso.

Sendo assim, vamos mostrar a área do losango através dos triângulos determinados pela diagonal .

.

Como , temos:

Ver também
 Unidades de área
 Volume

Ligações externas

WikiUnits - Converter Área entre diferentes unidades

Desenho geométrico


text:
Als Zellenkalk (auch Rauwacke, Rauhwacke, Rauchwacke, Zellendolomit) wird löcherig/zellig-porös gewordener Dolomit oder Kalkstein bezeichnet. Die Porosität entsteht durch Auslaugung.

Die Rauwacke (nicht zu verwechseln mit Grauwacke) ist ein Gestein, das ursprünglich neben Dolomit bzw. Kalzit Gips oder Anhydrit enthält. Bei der chemischen Verwitterung der Rauwacke wird der Gips schnell gelöst und mit dem Sickerwasser abtransportiert. Ein löcheriges, poröses Gestein bleibt zurück.

Verbreitung
Der Zellenkalk ist in Mitteleuropa unter anderem ein typisches Gestein des Mittleren Muschelkalks und des Zechsteins. In den Alpen findet er sich zum Beispiel in den Raibler Schichten der Nördlichen Kalkalpen. Er ist aber in vergleichbaren Gesteinsserien weltweit verbreitet, z. B. im nordöstlichen Teil der Hohen Tatra.

Literatur

Weblinks

 Zellendolomit im Mineralienatlas

Residualgestein


text:
Александр Раска́тов: Раскатов, Александр Михайлович (род. 1953) — российский и немецкий композитор.
 Раскатов, Александр Николаевич (1976—2021) — российский военачальник, генерал-майор.


text:
Колин () — один из 12 районов Среднечешского края Чешской Республики. Административный центр — город Колин. Площадь района — 743,57 кв. км., население составляет 96 116 человек. В районе насчитывается 89 муниципалитетов, из которых 6 — города.

География
Район расположен в восточной части края. Граничит с районами Бенешов, Кутна-Гора, Нимбурк и Прага-восток Среднечешского края; Градец-Кралове Краловеградецкого края и Пардубице Пардубицкого края.

Города и население
Данные на 2009 год:

Средняя плотность — 129 чел./км²; 50,72 % населения живёт в городах.

Город Костелец-над-Черними-Леси, до 2007 года также являвшийся частью района Колин, ныне входит в район Прага-восток.

Археология

По характеру и деталям погребальной обрядности ориентированные на запад древнейшие труположения в Киеве и на Среднем Поднепровье имеют прямые аналогии в раннехристианских памятниках на территории Великой Моравии в Скалице, Старом месте, Микульчице, Поганьско (близ Бржецлава), Стара-Коуржим,  и Желенках. , отмечая сходство инвентаря, писал о полной идентичности дружинных могил Киева и Чернигова погребениям в Великой Моравии.

Примечания

Ссылки
 Данные МВД ЧР

Районы Среднечешского края


text:
Jan Drzewiecki, (ur. 5 sierpnia 1921 w Krakowie pod nazwiskiem Holzer, zm. 8 marca 2001 w Warszawie) – oficer frontowy II wojny światowej, generał brygady Wojska Polskiego, małżonek pisarki i scenarzystki Stanisławy Drzewieckiej.

Życiorys
Urodzony w żydowskiej rodzinie Adama, rzeźnika i Pauliny Holzerów. W swoim życiorysie pisał, że jest obywatelem polskim, narodowości polskiej, pochodzenia żydowskiego. Do 1936 skończył 4 klasy gimnazjum w Krakowie, a do 1939 był uczniem Szkoły Poligraficznej w Krakowie, pracując jednocześnie jako uczeń drukarski w Drukarni Narodowej. W lipcu 1936 wstąpił do KZMP, a po jego rozwiązaniu przez Komintern w sierpniu 1938 wstąpił do Organizacji Młodzieżowej Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych, gdzie w styczniu 1939 został sekretarzem Koła.

Służba wojskowa

Armia Czerwona
W czasie wybuchu wojny obronnej we wrześniu 1939 Drzewiecki był w wieku przedpoborowym. Ewakuowany z Krakowa na tereny Polski wschodniej znalazł się od 17 września we Lwowie, w strefie okupowanej przez sowietów. Następnie w ramach ochotniczego zaciągu wyjechał do Zagłębia Donieckiego, gdzie pracował jako robotnik w kopalni węgla. W marcu 1940 został ściągnięty przez brata, który był działaczem Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, do Białegostoku, gdzie pracował jako inspektor Oddziału Opieki Społecznej w Prezydium Dzielnicowej Rady Delegatów.  W maju 1940 został powołany do  Armii Czerwonej i skierowany jako słuchacz do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Mińsku, ewakuowanej po wybuchu wojny z Niemcami do Stalinogorska. W październiku 1941 mianowany młodszym lejtnantem. i wyznaczony na dowódcę plutonu w 625 Zapasowym Pułku Piechoty. W grudniu 1941 podczas bitwy pod Moskwą został ranny w miejscowości Bogorodick i do kwietnia 1942 przebywał na leczeniu w szpitalu wojskowym w Wolsku. Po wyleczeniu był dowódcą kompanii fizylierów w 47 Gwardyjskim Pułku Piechoty 15 Dywizji Piechoty Gwardii na Froncie Południowo-Zachodnim i uczestniczył w bitwie o Charków. Podczas walk w rejonie bitwy pod Stalingradem w styczniu 1943 został po raz kolejny ranny. Leczył się w szpitalu wojskowym w rejonie czkałowskim. Po wyjściu ze szpitala został skierowany na kurs dowódców batalionów "Wystrieł" w miejscowości Ufa. W sierpniu 1943 na własną prośbę przeszedł na stan 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w stopniu podporucznika.

Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Od końca 1943 do marca 1944 był zastępcą dowódcy batalionu do spraw liniowych w 1 Samodzielnym Batalionie Kobiecym im. Emilii Plater. Przeszedł szlak bojowy 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W marcu 1944 został dowódcą kompanii szkolnej na Kursach Polityczno-Wychowawczych. W sierpniu 1944 został dowódcą batalionu szkolnego w Centralnej Szkole Polityczno-Wychowawczej w Lublinie. W grudniu 1944 awansował do stopnia majora.

Ludowe Wojsko Polskie
W październiku 1945 został dowódcą batalionu doskonalenia oficerów w Centralnej Szkole Polityczno-Wychowawczej. W 1946 ukończył kurs dowódców pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a 12 października 1946 awansował na podpułkownika. Od grudnia 1946 do grudnia 1949 studiował w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie.Po powrocie do kraju służył w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego, gdzie był kolejno kierownikiem II sekcji I wydziału Oddziału III (1949-1950), kierownikiem III sekcji I wydziału Oddziału III (1950), szefem I wydziału Oddziału III (1950-1951), szefem I Oddziału Zarządu I Operacyjnego (1951-1953) i szefem Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego WP (1953-1960). Odpowiedzialny za planowanie działań w północnej części Europy m.in. w zajęciu w Danii i inwazji Bornholmu w ramach ewentualnego konfliktu między Wschodem a Zachodem.

Według materiałów zgromadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej był tajnym współpracownikiem Informacji Wojskowej. Nosił pseudonim "Porter". Został zwerbowany w 1952 r. przez Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego.

W retrospekcji w wywiadzie z 1997 przyznawał, że planowanie Sztabu Generalnego w tamtych latach było charakteru zaczepnego, brakowało planów obronnych. Zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 16 lipca 1955 został awansowany do stopnia generała brygady. W 1956 jako kierownik zespołu był współautorem memorandum Sztabu Generalnego w sprawie powstającego Układu Warszawskiego. W memorandum domagano się większego uniezależnienia operacyjnego polskich sił zbrojnych od sojuszników oraz większego charakteru narodowego Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Od kwietnia 1960 do kwietnia 1962 służył jako dowódca 9 Dywizji Zmechanizowanej, a następnie od września 1962 jako szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego Warszawa - Województwo. Na tym stanowisku otrzymywał początkowo pozytywne opinie, a później negatywne. Przełożeni, w tym dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego gen. dyw. Zygmunt Huszcza, podkreślali, że utrzymuje kontakty z oficerami rezerwy pochodzenia żydowskiego i zarzucali mu popieranie Izraela po agresji tego państwa na kraje arabskie w 1967 roku, co doprowadziło do utraty zaufania do jego osoby. Był trzykrotnie karany przez Komisję Partyjną PZPR.

14 listopada 1968 został zwolniony z zajmowanego stanowiska, a następnie 5 grudnia 1968 przeniesiony do rezerwy ze względu na odmowę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Będąc w rezerwie, ukończył w 1975 trzyletni Kurs Pedagogiczny w Warszawie i zdobył uprawnienia lektora języka niemieckiego w Instytucie Kształcenia Nauczycieli.

Zmarł w wyniku nowotworu i został pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera EII-9-5).

Awanse
 podporucznik - 1943
 porucznik - 1944
 kapitan - 1944
 major - 1944
 podpułkownik - 1946
 pułkownik - 1950
 generał brygady - 1955

Życie prywatne
Mieszkał w Warszawie. W 1946 zmienił nazwisko z Holzer na Drzewiecki. Zmiana została zatwierdzona rozkazem personalnym MON z 20 lipca 1946. Od 1948 był żonaty ze Stanisławą Sarnowską z domu Kubiak (1920-2000). Małżeństwo było bezdzietne.

Odznaczenia
 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1958)
 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1945)
 Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945)
 Złoty Krzyż Zasługi
 Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954)
 Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" (1958)
 Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
 Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
 Krzyż Bitwy pod Lenino
 Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
 Medal "Za obronę Stalingradu"
 Medal "Za obronę Moskwy"
 Medal "Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945"

Zobacz też
 Stanisława Drzewiecka
 1 Samodzielny Batalion Kobiecy im. Emilii Plater
 9 Dywizja Zmechanizowana

Przypisy

Bibliografia
 Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 349-351.

Linki zewnętrzne
 Rozmowa z gen. Janem Drzewieckim

Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego
Członkowie Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego
Dowódcy 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty
Dowódcy 9 Dywizji Zmechanizowanej
Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski
Działacze PZPR
Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego
Ludzie urodzeni w Krakowie
Uczestnicy bitwy pod Lenino (1943)
Uczestnicy walk o przełamanie Wału Pomorskiego (1945)
Odznaczeni Brązowym Medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Odznaczeni Brązowym Medalem "Za zasługi dla obronności kraju"
Odznaczeni Krzyżem Bitwy pod Lenino
Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej
Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy
Odznaczeni Srebrnym Medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
Odznaczeni Złotym Medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
Polacy i obywatele polscy wcieleni do Armii Czerwonej 1939–1945
Polscy Żydzi
Tajni współpracownicy organów bezpieczeństwa Polski Ludowej
Urodzeni w 1921
Zmarli w 2001


text:
Zaharești se poate referi la:
 Zaharești, Buzău
 Zaharești, Suceava

Vezi și
 Zaharescu

Toponime românești


text:
Homat el Diyar (Čuvari domovine) je Sirijska nacionalna himna. Stihove je napisao Khalil Mardam Bey (1895. – 1959.), a glazbu skladao Mohammed Flayfel (1899. – 1985.).

Text na Arapskom

حـماةَ الـديارِ عليكمْ سـلامْأبَتْ أنْ تـذِلَّ النفـوسُ  الكرامْ
عـرينُ العروبةِ بيتٌ حَـراموعرشُ الشّموسِ حِمَىً لا يُضَامْ
ربوعُ الشّـآمِ بـروجُ العَـلاتُحاكي السّـماءَ بعـالي السَّـنا
فأرضٌ زهتْ بالشّموسِ الوِضَاسَـماءٌ لَعَمـرُكَ  أو  كالسَّـما

رفيـفُ الأماني وخَفـقُ الفؤادْعـلى عَـلَمٍ ضَمَّ شَـمْلَ البلادْ
أما فيهِ منْ كُـلِّ عـينٍ سَـوادْومِـن دمِ كـلِّ شَـهيدٍ مِـدادْ؟
نفـوسٌ أبـاةٌ ومـاضٍ مجيـدْوروحُ الأضاحي رقيبٌ عَـتيدْ
فمِـنّا الوليـدُ و مِـنّا الرّشـيدْفلـمْ لا نَسُـودُ ولِمْ لا نشـيد؟

Teskt pisan latinicom

Humath al diari aleikum salam<br/ >
Abt aan tozala al nafusu al kiram<br/ >
Aareiunu al urubthi beyton haram<br/ >
Wa Aarshu al shumusu himan la yudam<br/ >
Robughu al shami buruju al Aala<br/ >
Tohaki al suma'a bia'ali alsana<br/ >
Fa ardon za het bilshumus al widaa'a<br/ >
Samaon lamroka ou ka sama<br/ >
Rafifu alamani wakhafuq alfuad<br/ >
Aala aalamen duma shamla al bilad<br/ >
Ama fihi min kul ain suwad<br/ >
Wamin dami kuli shahydin midad<br/ >
Noufuson ubaton wa madin magid<br/ >
Wa ruhu al adahi raqibon aatid<br/ >
Fa minna al walidu wa minna al rashid<br/ >
Fa lem la nasudu wa lem la nasheed

Državni simboli Sirije
Državne himne


text:
Szwajcarię na III Letnich Igrzyskach Olimpijskich w roku 1904 w Saint Louis reprezentowało 2 sportowców startujących w 2 dyscyplinach.

Zdobyte medale

Skład kadry

Gimnastyka
 Adolf Spinnler - wielobój indywidualnie (3. miejsce), trójbój gimnastyczny (1.miejsce)

Zapasy
 Gotthardt Tiefenthaler - waga papierowa - 3. miejsce

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904
Szwajcaria na igrzyskach olimpijskich


text:
Das Bistum Cavaillon () ist ein ehemaliges römisch-katholisches Bistum in Südfrankreich mit Sitz in der Stadt Cavaillon. Es bestand seit dem 5. Jahrhundert und gehörte seit 1475 der Kirchenprovinz des Erzbistums Avignon an. Mit dem Konkordat von 1801 wurde das Bistum Cavaillon aufgelöst und in das Erzbistum Avignon eingegliedert.

Am 16. Februar 2009 wurde das Bistum Cavaillon als Titularbistum Cavaillon wiedererrichtet.

Siehe auch
 Liste der Bischöfe von Cavaillon
 Römisch-katholische Kirche in Frankreich
 Liste der ehemaligen französischen Diözesen

Weblinks

Cavaillon
Christentum in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Cavaillon
Gegründet im 5. Jahrhundert
Aufgelöst 1801
Organisation (Département Vaucluse)
Geschichte (Provence-Alpes-Côte d'Azur)


text:
Schwung steht für

eine physikalische Größe:
 Impuls eines bewegten Massenpunkts oder Körpers
 Drehimpuls eines rotierenden Körpers
 kinetische Energie eines linear bewegten oder rotierenden Körpers

ein bestimmtes Bewegungs- oder Verhaltensmuster:
 Schwung (Ski), Bewegungsmuster beim Skifahren und Snowboarden
 Golfschwung, siehe Golfschlag
 Schwung (Reiten), eine antrainierte Aktion des Pferdes
 ein Lebensgefühl (auch: Beschwingtheit), siehe Verve
 Schwung (Schrift), dekorative Verzierungen an Buchstaben

Siehe auch:
 Swing (Tanz) – Schwungtanz


text:
Jay Lewis (1914–1969) was a British film director and writer.

Jay Lewis may also refer to:

Jay Lewis, former guitarist of The La's and current bassist of Cast
Jay Lewis House
Jay Lewis (motorcycle racer) in 2009 British 125 Championship season

See also
Matthew Jay Lewis, British actor
Jason Lewis (disambiguation)


text:
A Saint Patrick's Athletic FC vagy röviden St Patrick's Athletic FC (ír nyelven: Cumann Peile Lúthchleas Phádraig Naofa) ír labdarúgócsapat, mely a FAI Premier Divisionben szerepel. Székhelye Dublinban található, hazai meccseit a Richmond Parkban játssza.

Története

A csapatot 1929-ben alapították. Története során hétszer nyerte meg az ír bajnokságot, kétszer és a ligakupát. 1998-ban mindenki nagy meglepetésére 0-0-s döntetlent játszottak a Celtic ellen a UEFA-bajnokok ligája selejtezőjében. A visszavágót ugyan elvesztették, de sokak elismerését kivívták. A következő szezonban már nem teljesítettek ilyen jól, 10-0-s összesítéssel győzte le őket a Zimbru Chișinău.

2002-ben a Szentek első ír csapatként indulhattak az Intertotó-kupában. A horvát NK Rijekát sikerült legyőzniük, de a KAA Gent kiejtette őket. A 2009/10-es szezonban a gárda indulhat az Európa-ligában.

Sikerek

 Bajnoki címek: 7
 1951-52, 1954-55, 1955-56, 1989-90, 1995-96, 1997-98, 1998-99
 FAI Kupa: 2
 1959, 1961
 FAI Ligakupa: 2
 2000-01, 2003
 FAI Super Cup: 1
 1999
 FAI Intermediate Cups: 3
 1947/48, 1948/49, 1952/53
 FAI Junior Cup: 1
 1940/41
 FAI Youth Cup: 1
 1944/45
 League of Ireland Shields: 1
 1959/60
 Dublin City Cups: 3
 1953/54, 1955/56, 1975/76
 Leinster Senior Cups: 6
 1948, 1983, 1987, 1990, 1991, 2000
 LFA Presidents Cups: 6
 1952/53, 1953/54, 1955/56, 1971/72, 1990/91, 1996/97

Jegyzetek

Külső hivatkozások
 A St Patrick's Athletic hivatalos honlapja

Ír labdarúgócsapatok
1929-ben alapított labdarúgócsapatok
Dublin


text:
Der Eesti Laul 2018 fand am 3. März 2018 statt und war der estnische Vorentscheid für den Eurovision Song Contest 2018 in Lissabon (Portugal). Als Siegerin ging die Sängerin Elina Netšajeva mit ihrem Lied La Forza hervor.

Konzept

Format
Die Show besteht auch 2018 wieder aus drei Sendungen: zwei Halbfinalen und dem Finale. Zuerst treten jeweils zehn Teilnehmer mit ihren Liedern gegeneinander im Halbfinale an. Davon qualifizieren sich jeweils fünf für das Finale. Die ersten vier Finalisten werden zu 50 % von der Jury bestimmt und zu 50 % vom Televoting. Der fünfte Finalist wird ausschließlich per Televoting in einer zweiten separaten Abstimmungsrunde ermittelt. Im Finale treten die zehn Qualifikanten aus den jeweils beiden Halbfinalen gegeneinander an. Davon qualifizieren sich dann drei für das Superfinale. Dies geschieht zu 50 % durch ein Juryvoting und zu 50 % durch Televoting. Im Superfinale wird der Gewinner dann ausschließlich durch Televoting ermittelt und darf dann am Ende Estland beim ESC 2018 präsentieren.

Beitragswahl
Vom 18. September 2017 bis zum 1. November 2017 konnten Interessierte ihre Lieder einreichen. Dabei sollten die Interpreten und Komponisten estnisch sein oder permanent in Estland wohnhaft sein. Trotzdem war es auch ausländischen Komponisten erlaubt, teilzunehmen. Dabei mussten aber 50 % der Komponisten des Liedes estnisch sein. Die restlichen 50 % durften aus dem Ausland stammen. Als Komponist durfte man allerdings nicht mehr als drei Lieder einreichen. Insgesamt wurden 258 Beiträge eingereicht, was einen neuen Rekord darstellt.

Teilnehmer
Am 10. November 2017 gab ERR die 20 Teilnehmer vom Eesti Laul 2018 bekannt. Diese wurden von der folgenden Jury ausgewählt: Karl-Erik Taukar (Musiker), Koit Raudsepp (R2), Alon Amir (Musik Manager aus Israel), Mariliis Mõttus (Müürileht), Andres Puusepp (DJ), Jaane Tomps (Delfi), Harri Hakanen (YLE, Soome), Mingo Rajandi (Musiker), Siim Nestor (Eesti Ekspress), Getter Jaani (Sängerin), Sten Teppan (Vikerraadio), Mari-Liis Männik (Elmar), Toomas Puna (Sky Plus), Irina Svensson (Raadio 4) und Valner Valme (ERR culture). Unter den 20 Teilnehmern sind einige bekannte, wie Stig Rästa, der bereits Estland 2015 vertrat. Auch Gerli Padar, die Estland bereits 2007 vertrat, wird 2018 zum Eesti Laul zurückkehren. Außerdem kehrt Rolf Roosalu zurück, der schon 2008, 2009, 2010 und 2011 versuchte, Estland beim ESC zu vertreten. Auch Karl Kristjan versuchte bereits 2017, Estland beim ESC zu vertreten. Die Beiträge der 20 Teilnehmer werden am 19. und 20. Dezember 2017 veröffentlicht.

Halbfinale

Erstes Halbfinale
Das erste Halbfinale (poolfinaal) fand am 10. Februar 2018, 21:35 Uhr (EET) in den Studios von ERR statt. Zehn Teilnehmer traten gegeneinander an. Davon qualifizierten sich fünf für das Finale.

 Kandidat hat sich für das Finale qualifiziert.

Zweites Halbfinale
Das zweite Halbfinale (poolfinaal) fand am 17. Februar 2018, 21:35 Uhr (EET) in den Studios von ERR statt. Zehn Teilnehmer traten gegeneinander an. Davon qualifizierten sich fünf für das Finale.

 Kandidat hat sich für das Finale qualifiziert.

Finale

Das Finale findet am 3. März 2018, 19:30 Uhr (EET) in der Saku Suurhall in Tallinn statt.

Superfinale
Im Superfinale traten die drei bestplatzierten der ersten Abstimmung noch einmal auf. In dieser Runde zählte das Televoting zu 100 %. Elina Netšajeva setzte sich mit 70 % aller abgegebenen Stimmen durch.

Weblinks
 Website der estnischen Vorentscheidung (estnisch)

Einzelnachweise

2018
Musikwettbewerb 2018
Musik (Tallinn)
Veranstaltung in Tallinn


text:
El virenium es una aleación que está compuesta por cobre 81%, zinc 10% y níquel 9%. Como dispositivo de seguridad, este metal posee un elemento magnético. Esta aleación carece de antigüedad, ya que fue aplicada por primera vez en el año 1978, para la acuñación de monedas de una libra de la Isla de Man. Pero actualmente este metal ahora sólo se lo utiliza para acuñar monedas conmemorativas de algunas dependencias del Imperio Británico tales como Gibraltar y la Isla de Man. La ceca Pobjoy Mint fue la creadora del Virenium. El virenium es el primer metal precioso artificial del mundo que resolvió ciertos estándares de la industria.

Véase también
 Aleaciones de cobre

Enlaces externos
Ficha en diracdelta.co.uk
 Virenium

Aleaciones de cobre
Aleaciones de níquel
Aleaciones de cinc


text:
At least four British ships of the Pacific Steam Navigation Company have been named SS Oropesa.

  – 1894 ship that served as an armed merchant cruiser during World War I before being sunk in 1917.
  – 1919 ocean liner that served during World War II before she was sunk in 1941.
  – A ship transferred from Shaw, Savill & Albion Line to PSNC and renamed Oropesa in 1968.
  –1978 ship transferred from PSNC to Shaw, Savill & Albion in 1982.

Ship names


text:
Babočka cyanská (Cethosia cyane) je druh motýla z čeledi babočkovitých vyskytující se v jižní Asii (od Indie po jižní Čínu a Indočínu). Její areál výskytu se v posledních desetiletích rozšířil i na Malajský poloostrov, včetně Singapuru.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 BioLib.cz – babočka cyanská (Cethosia cyane)

Babočkovití


text:
Pterostichus latistylis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Tanaka.

latistylis