text:
HarbourFront MRT station is an underground Mass Rapid Transit (MRT) interchange station in Singapore. The termini of the North East line (NEL) and Circle line (CCL), the station serves the HarbourFront area and Sentosa. Surrounding retail and commercial developments include VivoCity and HarbourFront Centre, and the station is near HarbourFront Bus Interchange and the Singapore Cruise Centre.

The NEL station was first announced as World Trade Centre MRT station in March 1996 as one of the line's 16 stations. Its construction involved several road diversions and the opening of the drainage culverts. The NEL station was completed on 20 June 2003. The CCL platforms opened on 8 October 2011 along with Stages 4 and 5 of the line.

Reflecting the station's location by the Singapore Strait, the station concourse has an elliptical motif resembling a ship hull. The station features three artworks as part of the Art-in-Transit programme. The NEL platforms and concourse display a series of line-drawings by Ian Woo, while the CCL platforms feature Commuting Waves by Jason Ong and a set of art seats entitled Matrix.

History

North East line

In preliminary studies for the North East line (NEL) in 1986, it was planned for the line to terminate at Outram Park station, rather than HarbourFront. In a later study in 1995, the planned NEL was extended to serve World Trade Centre. After plans for the new line were approved by the government in January 1996, the station, then tentatively named World Trade Centre, was among the 16 NEL stations announced by communications minister Mah Bow Tan in March 1996.

The contract for constructing the station and tunnels was awarded to Hyundai Engineering & Construction at S$132.8 million (US$ million in ). The scope of the contract included the widening of a section of Telok Blangah Road. The new station was expected to boost retail and residential developments in the Telok Blangah area, which was known for the Keppel Harbour and associated industries. The Port of Singapore Authority (PSA) had cooperated with the Land Transport Authority (LTA) officials on redevelopment plans for the area. To minimise impact on businesses in the area, the contractor used silent pilers when driving steel piles into the ground. These pilers created less noise and vibrations compared to conventional pilers.

The station was constructed near the seashore. In order to prevent water seepage into the site, the contractors injected cement into the soil surrounding the station site via jet grouting. Sheet piles were installed around the site, and tests were conducted to determine the amount of saltwater and groundwater at the site. The contractor initially considered rerouting the drainage system that channelled water to the sea but that was financially unfeasible. Instead, the culverts that crossed the site were cut open and diverted into temporary steel culverts or pipes that did not obstruct the works. Due to the limited space, two of the World Trade Centre's exhibition halls were demolished to facilitate construction works.

Concurrently, the Telok Blangah Road was being upgraded with a new vehicular overpass being constructed. Hence, the LTA's road and rail project teams had to coordinate to maximise the efficiency of both projects.  The rail project team had constructed 10 viaduct foundations for the road section that crosses the station site. At the same time, the contractor had to maintain the traffic flow in the area – not just for visitors to the World Trade Centre, but to prevent delays and disruptions to port operations nearby. The traffic was diverted to temporary steel decking that ran over the construction site. The roads were diverted at least 30 times for the station's construction.

The contractors (Shimira Corporation, Koh Brothers, Dillingham Construction International) for the  of tunnelling works between this station and the adjacent Outram Park station had to monitor for any ground movement for the shophouses and ensure operations for the Malaysian rail service was not affected. A dual-mode tunnel boring machine was used to deal with the varying soil conditions along the tunnel route.

HarbourFront station opened on 20 June 2003 with the rest of the NEL stations. In October 2012, the LTA announced that the NEL overrun tunnel would be extended by . Completed at the end of 2014 at a cost of S$8.2 million (US$ million), the extension is to facilitate quicker turnarounds for southbound trains.

As part of a joint emergency preparedness exercise by the LTA and train operators SBS Transit and SMRT, security screenings were held at the station on 2 August 2019. The screening machines deployed for the exercise include mass screening devices and X-Ray machines to check for possible threat items like firearms. Such exercises were conducted to test established response protocols and maintain vigilance for quicker and more effective responses during emergencies and heightened security situations.

Circle line

In 2001, Yeo Cheow Tong, the communications minister, announced that the Circle line (CCL) will serve the HarbourFront area. On 12 December 2003, the LTA confirmed that HarbourFront station will interchange with the CCL and the new platforms would be constructed as part of CCL Stage 5 (CCL5). This segment consisted of five stations from West Coast station to this station.

The contract for the fitting out works for the CCL station and connecting tunnels was awarded to SembCorp Engineers & Constructors Pte Ltd (SembCorp E&C) at S$335.38 million (US$ million) in October 2004. The contract include civil, architectural and building works for the West Coast, Pasir Panjang, Alexandra and Telok Blangah stations, alongside  of twin bored tunnels and  of cut and cover tunnels.

To facilitate construction works for the CCL platforms, Platform A of the NEL station was closed on 30 October 2005. Trains on the NEL from Punggol station terminated at Outram Park station, while a special shuttle train was launched for services between Outram Park and HarbourFront. In December 2009, structure works for the CCL station were completed, with backfilling in progress. As announced by transport minister Lui Tuck Yew during his visit to the CCL4 and 5 stations on 1 August 2011, the CCL platforms began revenue service on 8 October that year.

On 17 January 2013, transport minister Lui Tuck Yew announced that the CCL would be extended from HarbourFront station to Marina Bay station as part of CCL Stage 6. Tunnelling works between this station and Keppel station began on 25 July 2019,  and were completed in August 2020.

Station details

HarbourFront station is the terminus of the NEL and CCL; its official station code is NE1/CC29. On the NEL, the adjacent station is Outram Park station. The next stop on the CCL in the clockwise direction is Telok Blangah station. With the completion of CCL6, the subsequent station in the counterclockwise direction will be Keppel. Designed by Architects61, the station concourse has an elliptical motif resembling a ship hull, alongside floor patterns and the artwork that reflects the station's location by the Singapore Strait.

The station is underneath Telok Blangah Road and has five entrances. HarbourFront station serves various commercial and retail developments including HarbourFront Centre and VivoCity. It is the closest MRT station to the tourist island of Sentosa. The station is also near HarbourFront Bus Interchange, Seah Im Food Centre, Singapore Cruise Centre and Mount Faber Park, along with the cultural sites of Temenggong Mosque and St James Power Station.

The NEL station is designated as a Civil Defence (CD) shelter. It is designed to accommodate at least 7,500 people and can withstand airstrikes and chemical attacks. Equipment essential for the operations in the CD shelter is mounted on shock absorbers to prevent damage during a bombing. When electrical supply to the shelter is disrupted, there are backup generators to keep operations going. The shelter has dedicated built-in decontamination chambers and dry toilets with collection bins that will send human waste out of the shelter.

The NEL and CCL platforms are wheelchair-accessible. A tactile system, consisting of tiles with rounded or elongated raised studs, guides visually impaired commuters through the station, with dedicated tactile routes that connect the station entrances to the platforms or between either line's platforms.

Public artworks
The station displays three artworks as part of the MRT network's Art-in-Transit programme – a showcase of public artworks on the MRT network.

Enigmatic Appearances

Enigmatic Appearances by Ian Woo is a series of line-drawings depicting various sea creatures, ships and clouds in minimalist style. Painted on 60 blue vitreous enamel wall panels, the work was intended to reflect the station's maritime theme and its location near the port. With its "dream-like" quality, the figures are in fragments dispersed throughout the station, allowing commuters in the station to slowly perceive the artwork over time. A set of footprints on the walls at the end of the NEL platforms references the station's role as the terminus of the NEL.

Inspirations for the artwork were derived from what Woo captured in his visit to the HarbourFront area. In addition to taking photos of the area, he wrote about his experiences during his trip. Creating the work required him to co-operate with the station's architects, since the LTA intended to integrate art with the station's design. Although Woo was used to working independently, he learnt to articulate his thoughts and intentions with the architectural team, with the help of NEL art coordinator Constance Sheares. The collaboration allowed Woo and the architectural team to have deeper insights into each other's works. While retaining his creative freedom over the work, Woo ensured that the work was compatible with the technical aspects of the station design.

After the architects and the Art Review Panel approved his line drawings, the figures were painted and enlarged. This process took place across two weeks, with some revisions made due to the artist's dissatisfaction with some of the enlarged figures. The black-and-white figures were then coloured in blue at a vitreous enamel factory in England. Travelling to the factory to oversee the production process, Woo also gave further instructions and ensured the colours of the final product come out right.

Commuting Waves

Displayed on the wall of the CCL platforms near the escalators, Commuting Waves by Jason Ong is a pair of sculptures depicting 3D waveforms. The waveforms were derived from commuter traffic at the station, with the positions of the glass 'fins' representing the passenger volume and train frequencies. The work is intended to reflect the rhythm and flow of human activities, which linked the work to the station's location, human values and the MRT system.

The work was created through indeterminacy, inspired by experimental music of John Cage. The inspiration came when Ong was researching soundwaves (waveforms being a distinctive element of the waterfront area), and intended to create the waveforms based on the station's environment. Two assistants recorded the train frequency and passenger traffic on a randomly selected weekday and weekend. The artist noted that the data was only derived from commuters on the NEL, since the CCL was not yet operational when the work was created. Nevertheless, he concluded that the graph shapes would remain similar if he were to include passenger numbers from the CCL.

The graphs had to be transformed into sculptures that are "aesthetically pleasing". The protrusion and spacing of each "fin" were dependent on the passenger traffic and train frequency respectively. Using phase shift, a concept by minimalist composer Steve Reich, the data lines were spaced out from the original graphs. Each alternating frequency was split into different layers that spread across the walls. The eventual shapes of the waveforms were derived from the freehand outlines of the graphs. These outlines were also mirrored to produce the shapes.

The sculptures are in red, which not only reflects the human rhythm but also complements the CCL station's theme, contrasting with the NEL's blue theme. While initially planned to use metal shapes, upon seeing the portfolio of the production team, Ong changed to glass. Ong grouped the fins into sets of six and used serialism to give each fin a different red "tone". The glass used were opaque edged, but as Ong did not like how it appeared, it was changed to transparent edged. An idea to create an illusion of wave moment was discarded due to various unresolved technical difficulties of getting the appropriate tone and colours for the illusion.

Matrix
The CCL platforms feature a set of "art seats" entitled Matrix. Though the platform seats are intended to be works of art, they are designed to remain functional and practical. This work by Lui Honfay and Yasmine Chan, along with Rain, was selected through the International Art Seats Design Competition in 2006. Matrix consists of a series of benches engraved with the station name in a dot-matrix style on the seat surface. The dot-matrix system was adopted as it was flexible enough to be mass-produced for use in many stations. The intriguing combination of signage and seat "impressed" the judges who awarded it the top prize.

References

Bibliography

External links
 SBS Transit's HarbourFront MRT station official website

 Changi Airport to HarbourFront MRT station Route Map

Railway stations in Singapore opened in 2003
Bukit Merah
Railway stations with vitreous enamel panels
Mass Rapid Transit (Singapore) stations


text:
Guadalupe Gavillera är en ort i Mexiko.   Den ligger i kommunen San Bartolo Soyaltepec och delstaten Oaxaca, i den sydöstra delen av landet,  km sydost om huvudstaden Mexico City. Guadalupe Gavillera ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Guadalupe Gavillera är huvudsakligen lite kuperad. Guadalupe Gavillera ligger uppe på en höjd. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km nordost om Guadalupe Gavillera. Runt Guadalupe Gavillera är det glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Asunción Nochixtlán,  km söder om Guadalupe Gavillera. Trakten runt Guadalupe Gavillera består i huvudsak av gräsmarker.

Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är april, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är september, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är september, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är januari, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Orter i Oaxaca

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Marcus Vinícius Pedro Nogueira, o Piá (Campos dos Goytacazes, 16 de outubro de 1969), é um ex-futebolista brasileiro, que foi lateral-esquerdo do Flamengo, na década de 1990.

Carreira
Piá, que também significa menino ou rapaz, no Sul do Brasil, assim como guri, assumiu a lateral esquerda do Flamengo, em 1990, após a transferência de Leonardo para o São Paulo. Vindo das categorias de base do Flamengo era um jogador tecnicamente limitado, mas sustentou-se no time devido à sua aplicação tática e esforço em um time carente de opções para a lateral. Na época Nelsinho, com passagens pela seleção brasileira, vindo do São Paulo junto de Bobô na negociação que envolvera a saída de Leonardo se machucou gravemente logo que chegou ao Flamengo e Piá assumiu a posição na equipe de Jair Pereira que ganharia a Copa do Brasil de 1990 sobre o Goiás.

Ganhou ainda o Campeonato Carioca de 1991 e o Campeonato Brasileiro de 1992.

Porém, o momento singular de sua carreira aconteceu nas finais do Brasileiro de 1992. Na primeira partida da decisão, Piá jogou o melhor futebol de sua vida, fazendo cruzamentos e assistências precisas que contribuíram, em muito, para a goleada de 3x0, que o Flamengo aplicou sobre o Botafogo. No jogo seguinte, as duas equipes empatariam em 2x2, de modo que o Flamengo sagrou-se campeão.

Após a chegada de Marcos Adriano, em 1993, Piá acabou perdendo seu espaço no time e, assim sendo, foi dispensado.

Além do Flamengo, Piá também jogou pelo Santos, União Madeira, de Portugal, Gama e Associação Atlética Ponte Preta.

Showbol
Participou de torneios de Showbol, representando o Flamengo.

Títulos
 Flamengo
  Taça Guanabara: 1989
  Copa Porto de Hamburgo: 1989
  Copa São Paulo de Futebol Júnior: 1990
  Copa do Brasil: 1990
  Torneio de Verão de Nova Friburgo: 1990
  Copa Marlboro: 1990
  Copa Sharp: 1990
  Campeonato da Capital: 1991,1993
  Taça Cidade do Rio de Janeiro: 1991
  Taça Estado do Rio de Janeiro: 1991
  Taça Rio: 1991
  Copa Rio: 1991
  Campeonato Carioca: 1991
  Campeonato Brasileiro: 1992
  Torneio Libertad: 1993
  Troféu Raul Plasmann: 1993
  Taça Cidade do Rio de Janeiro: 1993
 União Madeira
  Taça da Madeira: 1994-95
 Santos
 - Torneio Rio-São Paulo: 1997
 Gama
  Campeonato Brasiliense: 2001
 Cuiabá
  Campeonato Mato-Grossense: 2004

Futebolistas do Rio de Janeiro (estado)
Pia
Naturais de Campos dos Goytacazes
Jogadores de showbol do Clube de Regatas do Flamengo


text:
{{Ficha de taxón
| color = lightgrey
| name = Borrelia anserina
| image =|B.anserina
| image_width = 200 px
| image_caption = Microfotografía en contraste de fase de Borrelia anserina, cepa FSD Pakistan..
| domain = Bacteria
| phylum = Spirochaetes
| classis = Spirochaetia
| ordo = Spirochaetales
| familia = Borreliaceae
| genus = Borrelia
| species = B. anserina| binomial = Borrelia anserina}}Borrelia anserina es una especie bacteriana perteneciente al filo Spirochaetes que provoca infección en ciertas especies animales, entre otras, la enfermedad aviar denominada espiroquetosis aviar.
Algunas características de esta bacteria son: mide 0,2-0,3 x 8-20 μm, presenta 5-8 vueltas, posee filamentos axiales y es muy móvil.

 Cultivo Borrelia anserina solía mantenerse en huevos embrionarios de pollo o por pases en serie en pollos domésticos hasta que en 1986 se descubrió que podía ser cultivada en medio Barbour-Stoenner-Kelly (BSK). Esto facilitó e hizo más costeables las futuras investigaciones aunque el patógeno pierde virulencia después de los 12 pases. El cultivo en laboratorio constituye un método diagnóstico en borreliosis y espirochetosis aviar y, actualmente,  B. anserina puede detectarse fácilmente en muestras de sangre mediante la tinción de May-Grünwald Giemsa.

Las células de B. anserina, observadas al microscopio electrónico, presentan flagelos insertados en sus extremos y un citoplasma densamente repleto de ribosomas y estructuras similares al mesosoma. Estas células, en comparación con Borrelia burgdorferi, poseen una longitud de onda más corta y, sin embargo, la membrana externa de ambas aparece cubierta de una capa superficial con una subestructura de estriaciones finas.  En comparación con Borrelia recurrentis, las células de B. anserina son más delgadas,  menos puntiagudas y contienen flagelos envueltos y en menor número.

 Patogenia Borrelia anserina es la causante de una enfermedad denominada espiroquetosis aviar. Esta afecta a diferentes especies de aves y es transmitida por garrapatas de los géneros Argasidae y Ornithodoros.Es una enfermedad importante en áreas tropicales y subtropicales donde se encuentran estos parásitos, vectores biológicos de la enfermedad. El vector biológico más común es Argas persicus pero otras especies de Argas transmiten la bacteria en diferentes áreas geográficas. En Estados Unidos, por ejemplo, la responsable es Argas sanchezi. Sin embargo, B. anserina no ha sido nunca aislada en aves suecas porque el vector no está presente en el norte de Europa.
Existen también otros vectores que pueden transmitir la espiroquetosis a un huésped susceptible como son: piojos, mosquitos y objetos inanimados, siempre y cuando el aparato de perforación esté contaminado con sangre contenedora de Borrelia anserina.
La espiroquetosis aviar afecta con mayor severidad a las aves jóvenes y de diferentes especies incluyendo: pollos, pavos, faisanes, patos y gansos, así como aves de caza.
El curso de la enfermedad es de una a dos semanas y se puede identificar fácilmente en los estadios primarios por la aparición de una diarrea de excrementos verdes (mayor concentración de uratos). Otros síntomas posteriores de la infección de B. anserina son: anemia, deshidratación, moderado o intenso temblor,  rizado de plumas, inactividad, depresión y anorexia. Finalmente, en las etapas terminales de la enfermedad, aparece fiebre y parálisis.
Los infectados que sobreviven adquieren inmunidad de por vida.

 Diagnóstico
El diagnóstico de la espiroquetosis aviar se basa en la identificación de Borrelia anserina en sangre. Esto puede llevarse a cabo mediante la tinción de May-Grünwald Giemsa, visualización en microscopio de campo oscuro o PCR. En las aves jóvenes encontramos muchos individuos de patógeno por campo de inmersión y pueden perdurar durante varios días, mientas que en aves adultas se detectan con dificultad y solo se mantiene durante uno o dos días.

Se han descrito otros métodos de diagnóstico como difusión en gel de agar y pruebas serológicas pero su veracidad es cuestionable debido a la gran diversidad de serotipos que existen.

 Tratamiento
Los antibióticos que incluyen penicilina, estreptomicina, cloranfenicol, tilosina y tetraciclinas son eficaces en el tratamiento de la enfermedad siempre y cuando este se inicie cuando el número de espiroquetas por campo es bajo o moderado. Por el contrario, si la cantidad de bacterias en sangre es muy elevada, la liberación repentina de productos de degradación debida al tratamiento puede resultar en una mortalidad más alta que en animales sin medicar.

La inmunización puede ser otro tratamiento efectivo contra Borrelia anserina, con vacunas inactivadas. Sin embargo, el método más común de prevención de la infección por garrapatas es mediante el uso de ectoparasiticidas.

 Referencias

 Enlaces externos
 Borrelia anserina, VetBact
 Borrelia anserina'', WikiVet

Enfermedades aviarias


text:
Yosbel Martínez (born 18 August 1976) is a Cuban rower. He competed at the 2000 Summer Olympics and the 2004 Summer Olympics.

References

1976 births
Living people
Cuban male rowers
Olympic rowers of Cuba
Rowers at the 2000 Summer Olympics
Rowers at the 2004 Summer Olympics
People from Pinar del Río
Pan American Games medalists in rowing
Pan American Games gold medalists for Cuba
Pan American Games bronze medalists for Cuba
Rowers at the 2003 Pan American Games
Medalists at the 2003 Pan American Games


text:
IBM 2321 Data Cell — накопичувач на магнітній стрічці унікальної конструкції, анонсований компанією IBM у квітні 1964 року, як периферійний пристрій для обчислювальних машин серії IBM System/360. Носієм даних слугували кілька сотень смужок магнітної стрічки, а сам накопичувач був пристроєм з прямим доступом (на противагу до звичайних котушкових пристроїв, що надавали лише послідовний доступ). Один прилад 2321 забезпечував ємність до 400 мільйонів байт, затримка доступу становила від 95 до 600 мілісекунд, в залежності від поточної позиції потрібного відрізка і розподілення даних у кожній «комірці» ().

Характеристики

IBM 2321 містив до 10 змінюваних і взаємозамінних «комірок», кожна з яких містила 200 відрізків магнітної стрічки. Контролером слугував IBM 2841, до якого могли під'єднуватися до восьми накопичувачів 2321, таким чином сумарна ємність даних у такій максимальній конфігурації (8 пристроїв по 400 мільйонів байт у кожному) складала більше ніж 3 гігабайти. Загалом даний пристрій вважається успішним, незважаючи на досить складні механізми вибору і зчитування відрізка стрічки.

У порівнянні з дисковими накопичувачами IBM 2311, що з'явилися приблизно у той же час, апарат 2321 Data Cell Device мав ємність більшу у 55 разів, при цьому будучи лише у 7 разів повільнішим (час доступу 85 мілісекунд у диска і до 600 мілісекунд у Data Cell). Вісім пристроїв Data Cell, керованих одним контролером IBM 2841, зберігали сумарно стільки ж даних, як і 441 диск IBM 2311, для роботи яких було необхідно 56 дискових контролерів.

Data Cell мав три системи позиціонування, що працювали одночасно: серво-гідравлічний привід для повороту «кошиків», щоб вибрати потрібну «підкомірку» (), і два соленоїдних приводи: перший для вибору стрічки, а другий — для вибору однієї з 5 позицій голівки (одна голівка мала 20 доріжок, таким чином на відрізку стрічки було 100 паралельних доріжок). Робоча рідина марки «Mobil DTE Light», знаходилася під тиском 1500 фунтів на квадратний дюйм, і незважаючи на багато чуток і жартів, протікання рідини траплялися вкрай рідко. Ємність мастильного резервуара становила 5 американських галонів.

Як пристрій з прямим доступом (), 2321 Data Cell адресувався контролером каналу комп'ютера System/360 за тим же принципом, що і звичайні дискові накопичувачі. Для адресації потрібних даних використовувалося 6 байтів у форматі ØBBSCH (шістнадцятковий запис), де перший байт завжди 0, байти BB обирали комірку (інша назва «кошик», ) і підкомірку, S — відрізок стрічки (), а CH — «циліндр» і голівку.

Через те, що відрізки стрічки були гнучкими і чимось нагадували листки для лазаньї, прилад 2321 жартома називали «підбирачем локшини» ().

Джерела

Посилання
 IBM 2321 Data Cell Drive у Колумбійському університеті

 Фрагменти довідника IBM 2321 Data Cell Drive
 Детальні фотографії пристрою Data Cell

2321


text:
Apetinus macrothorax är en skalbaggsart som beskrevs av Scott 1908. Apetinus macrothorax ingår i släktet Apetinus och familjen glansbaggar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Glansbaggar
macrothorax


text:
СС Моро Касл (SS Morro Castle) је био амерички путнички брод саграђен 1930. у Њујорку. Био је један од најлуксузнијих бродова 1930-их година, а прво (девичанско) путовање било му је у августу 1930. године.8. септембра 1934. око 4 ујутру Моро Касл је почео да гори на обали Њу Џерзија на крају је изгорео потпуно одневши 137 људских живота и посаду брода. Моро Касл је једна од највећих поморских несрећа у историји компаније која га је саградила и највећи пожар претрпео на свету. Пар година касније Моро Касл је одвезен у своје бродоградилиште и изрезан у старо гвожђе.

Бродови
Несреће


text:
San Juan de Sabinas es una villa del estado mexicano de Coahuila, del municipio de San Juan de Sabinas.

Historia
El capitán José Melchor Sánchez Navarro adquirió el territorio en 1814, creado una Hacienda 3 de junio de 1829, esta propiedad sumaba 104,264 hectáreas.

El 24 de noviembre de 1866, por decreto del presidente Benito Juárez, se fundó la villa de San Juan de Sabinas.

El 13 de mayo de 1869, decreto por el que se erige un nuevo municipio con el nombre de San Juan de Sabinas.

Sin embargo, al paso del tiempo, el mineral de Nueva Rosita fue adquiriendo importancia hasta convertirse en la cabecera del municipio, atribuyo el título de ciudad el 5 de mayo de 1979.

Localización y población
San Juan de Sabinas está localizado en las coordenadas  y a una altitud de 378 metros sobre el nivel del mar, se encuentra en la región centro de Coahuila, muy cercana a la ciudad de Nueva Rosita situada a unos 8 kilómetros al oeste, se comunica con esta ciudad por medio de la Carretera Federal 53 que es el principal medio de comunicación de la localidad.

La población de San Juan de Sabinas en 2005 según el Conteo de Población y Vivienda realizado ese año por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía es de 1,431 habitantes.

La población de San Juan de Sabinas en 2010 según el Conteo de Población y Vivienda realizado ese año por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía es de 1,415 habitantes.

La población de San Juan de Sabinas en 2020 según el Conteo de Población y Vivienda realizado ese año por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía es de 1,257 habitantes.

Referencias

Localidades del estado de Coahuila


text:
Genetyllis castanea är en ringmaskart som först beskrevs av Marenzeller 1879.  Genetyllis castanea ingår i släktet Genetyllis och familjen Phyllodocidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Havsborstmaskar
castanea


text:
Friedrich Christian Gottlieb Perlet (* 8. August 1767 in Werningshausen; † 18. November 1828 in Eisenach) war ein deutscher Pädagoge und Philologe.

Leben
Friedrich Christian Gottlieb Perlet war der Sohn des Amtskommissars Johann Georg Perlet.

Er besuchte das Gymnasium in Gotha (heute: Ernestinum Gotha) und begann danach ein Studium der Theologie und Philologie an der Universität Jena.

1790 erhielt er die Stelle des Konrektors am Lyzeum in Ohrdruf (heute: Gymnasium Gleichense) und wurde 1806 als Subkonrektor an das Gymnasium nach Eisenach (heute: Martin-Luther-Gymnasium Eisenach) berufen.

Als es am 1. September 1810 zu einer Explosion in Eisenach kam, bei der mehrere Pulverwagen mit drei bis vier Tonnen Sprengstoff und Granaten explodierten, verlor er seinen gesamten Hausrat und seine Bücher, darunter eine dreibändige Exzerptensammlung, die er seit zwanzig Jahren betrieb, konnte sich selbst aber noch in Sicherheit bringen. Zu diesem Ereignis verfasste er auch einen Aufsatz.

1823 erfolgte seine Ernennung zum Schulrat.

Zur Gründung einer Lehrstelle für Mathematik und Physik setzte er ein Legat von 1000 Taler auf.

Schriftstellerisches Wirken
Seine Arbeiten und Schriften waren überwiegend philologischer Art und beschäftigten sich unter anderem mit dem römischen Dichter Terenz. Dazu verfasste er Aufsätze im Morgenblatt für gebildete Stände sowie Kritische Bibliothek für das Schul- und Unterrichtswesen von Gottfried Seebode und im Archiv für Philologie und Pädagogik.

Schriften (Auswahl)
 Pindarus; Ernst Carl Christian Bach; Johann Friedrich Christian Krügelstein; Friedrich Christian Gottlieb Perlet: Pindari Pythiorum Carmen Primum In Hieronem Aetnaeum illustrare tentavit Erfurt 1804.
 Ausführlicher Commentar über die Andria, nebst Text und Einleitung in den ganzen Terenz. Ronneburg und Leipzig 1805.
 De genio orientis in scholis humanissime salutando commentatio. Eisenach 1807.
 Christian Victor Kindervater Posthuma, seu Orationes inaugurales aliquot scholasticae una cum vita atque indice scriptorum ipsius. Adiecit orationem suam. 1807.
 Eisenach in den schrecklichsten Augenblicken. Aufsatz im Morgenblatt für gebildete Stände vom 14. November 1810, S. 1089 f.
 De Cicerone, an et quatenus sophista possit putari, Commentatio. 1811.
 Ueber deutschen Beugungsmangel und dessen Abhülfe. 1815.
 Etwas über Wurzelforschung bei deutschen Wörtern. Eisenach 1816.
 Terentii Comoediae ad codd. mss. et optimas editiones recognovit, varietate lectionis, commentario perpetuo et indice instruxit. 1821.
 Das Mädchen von Andros, Schauspiel in 5 Akten, aus dem Lateinischen übersetzt, mit Vorrede und kurzen Anmerkungen. 1825.
 Des Gratius Faliscus Cynegeticon oder Jagdgesang. 1826.
 Animadversiones in P. Terentii Afri Comoedias. Editionis Terentii anno 1820 evulgatae Supplementum. 1827.

Literatur

Weblinks
 Rezensionen von Friedrich Christian Gottlieb Perlet. In: Digitales Kultur- und Wissensportal Thüringens.

Einzelnachweise

Pädagoge (18. Jahrhundert)
Pädagoge (19. Jahrhundert)
Altphilologe (19. Jahrhundert)
Übersetzer aus dem Latein
Autor
Literatur (Latein)
Literatur (Deutschland)
Literatur (19. Jahrhundert)
Person (Eisenach)
Deutscher
Geboren 1767
Gestorben 1828
Mann


text:
A-Z Dziennik Obywatelski – dziennik informacyjny wydawany w Rzeszowie w okresie od 4 kwietnia 1990 r.  do 30 lipca 1993 r.

Gazeta obejmowała swoim zasięgiem obecne województwo podkarpackie (ówczesne województwa: tarnobrzeskie, krośnieńskie, przemyskie i rzeszowskie). Łącznie ukazało się 836 numerów oraz oznaczone cyframi rzymskimi trzy numery sygnalne (styczeń 1990 r.). Redakcja mieściła się w Rzeszowie, a oddziały w Krośnie, Przemyślu, Stalowej Woli i Tarnobrzegu.

Był to regionalny dziennik o charakterze ogólnoinformacyjnym. Jego średni nakład  w tygodniu wynosił 20 tys., a wydania weekendowego 40 tys. egz. Miał objętości 8–16 kolumn formatu A3. Drukowany był w dwóch kolorach.

"A-Z" był pierwszym w historii Rzeszowa niezależnym dziennikiem, przełamującym monopol prasy PZPR, powstałym w wyniku zmian ustrojowych w Polsce w roku 1989. Założyła go grupa osób związana z Komitetem Obywatelskim "Solidarność" w Rzeszowie: Tomasz Paulukiewicz (inicjator powstania dziennika), Marek Wójcik, Jarosław A. Szczepański, Kazimierz Ferenc i Andrzej Paulukiewicz.

Pierwszy zespół redakcyjny stworzyli dziennikarze czasopisma Dwukropek oraz prasy wydawanej przez NSZZ Solidarność, przed i po stanie wojennym.

Redaktorami naczelnymi gazety byli: Jarosław A. Szczepański (1 stycznia 1990 r. – 24 kwietnia 1991 r.) i Andrzej Potocki (25 kwietnia 1991 r. – 30 lipca 1993 r.).

Przez cały okres istnienia "A-Z" dyrektorem jego wydawnictwa był Tomasz Paulukiewicz.

Bibliografia

 Roczniki "A-Z Dziennik Obywatelski" w zasobach Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie

Czasopisma w języku polskim
Czasopisma wydawane od 1990
Czasopisma wydawane do 1993
Dzienniki wydawane w Rzeszowie
Niewydawane dzienniki polskie


text:
Austrię na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 reprezentowało 60 zawodników.

Zdobyte medale

Skład kadry

Biegi narciarskie

Mężczyźni

Bobsleje

Mężczyźni

Hokej na lodzie

Reprezentacja mężczyzn

Reprezentacja Austrii brała udział w rozgrywkach grupy A turnieju olimpijskiego zajmując w niej czwarte miejsce. W grupie pocieszenia zajęła również czwarte miejsce. Ostatecznie reprezentacja Austrii została sklasyfikowana na 10. miejscu.

Rozgrywki grupowe
Grupa A

Wyniki

Grupa pocieszenia

Wyniki

Kombinacja norweska

Mężczyźni

Łyżwiarstwo figurowe

Łyżwiarstwo szybkie

Mężczyźni

Narciarstwo alpejskie

Mężczyźni

Kobiety

Skoki narciarskie

Mężczyźni

Bibliografia

Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956
1956
1956 w Austrii


text:
Arlt est un nom de famille porté par :
 Roberto Arlt (1900-1942) : écrivain argentin
 Harry Arlt (1942) : ancien joueur et entraîneur de football est-allemand
 Tobias Arlt (1987) : lugeur allemand

Autre
Arlt est le nom d'un groupe de rock français.


text:
Neutrophil extracellular traps (NETs) are networks of extracellular fibers, primarily composed of DNA from neutrophils, which bind pathogens. Neutrophils are the immune system's first line of defense against infection and have conventionally been thought to kill invading pathogens through two strategies: engulfment of microbes and secretion of anti-microbials. In 2004, a novel third function was identified: formation of NETs. NETs allow neutrophils to kill extracellular pathogens while minimizing damage to the host cells. Upon in vitro activation with the pharmacological agent phorbol myristate acetate (PMA), Interleukin 8 (IL-8) or lipopolysaccharide (LPS), neutrophils release granule proteins and chromatin to form an extracellular fibril matrix known as NET through an active process.

Structure and composition
High-resolution scanning electron microscopy has shown that NETs consist of stretches of DNA and globular protein domains with diameters of 15-17 nm and 25 nm, respectively. These aggregate into larger threads with a diameter of 50 nm. However, under flow conditions, NETs can form much larger structures, reaching hundreds of nanometers in length and width.

Analysis by immunofluorescence corroborated that NETs contain proteins from azurophilic granules (neutrophil elastase, cathepsin G and myeloperoxidase), specific granules (lactoferrin), tertiary granules (gelatinase), and the cytoplasm; however, CD63, actin, tubulin and various other cytoplasmatic proteins are not present in NETs.

Anti-microbial activity
NETs disarm pathogens with antimicrobial proteins such as neutrophil elastase, cathepsin G and histones that have a high affinity for DNA.  NETs provide for a high local concentration of antimicrobial components and bind, disarm, and kill microbes extracellularly independent of phagocytic uptake. In addition to their antimicrobial properties, NETs may serve as a physical barrier that prevents further spread of the pathogens. Furthermore, delivering the granule proteins into NETs may keep potentially injurious proteins like proteases from diffusing away and inducing damage in tissue adjacent to the site of inflammation. NET formation has also been shown to augment macrophage bactericidal activity in response to multiple bacterial pathogens.

More recently, it has also been shown that not only bacteria but also pathogenic fungi such as Candida albicans induce neutrophils to form NETs that capture and kill C. albicans hyphal as well as yeast-form cells. NETs have also been documented in association with Plasmodium falciparum infections in children.

While it was originally proposed that NETs would be formed in tissues at a site of bacterial/yeast infection, NETs have also been shown to form within blood vessels during sepsis (specifically in the lung capillaries and liver sinusoids). Intra-vascular NET formation is tightly controlled and is regulated by platelets, which sense severe infection via platelet TLR4 and then bind to and activate neutrophils to form NETs. Platelet-induced NET formation occurs very rapidly (in minutes) and may or may not result in death of the neutrophils. NETs formed in blood vessels can catch circulating bacteria as they pass through the vessels. Trapping of bacteria under flow has been imaged directly in flow chambers in vitro and intravital microscopy demonstrated that bacterial trapping occurs in the liver sinusoids and lung capillaries (sites where platelets bind neutrophils).

NETosis
NET activation and release, or NETosis, is a dynamic process that can come in two forms, suicidal and vital NETosis. Overall, many of the key components of the process are similar for both types of NETosis, however, there are key differences in stimuli, timing, and ultimate result.

Activation pathway
The full NETosis activation pathway is still under investigation but a few key proteins have been identified and slowly a full picture of the pathway is emerging. The process is thought to begin with NADPH oxidase activation of protein-arginine deiminase 4 (PAD4) via reactive oxygen species (ROS) intermediaries. PAD4 is responsible for the citrullination of histones in the neutrophil, resulting in decondensation of chromatin. A NADPH oxidase–independent form of NETosis, relying solely on mitochondrial-derived ROS, has been also been described. Azurophilic granule proteins such as myeloperoxidase (MPO) and neutrophil elastase (NE) then enter the nucleus and further the decondensation process, resulting in the rupture of the nuclear envelope. The uncondensed chromatin enters the cytoplasm where additional granule and cytoplasmic proteins are added to the early-stage NET. The result of the process then depends on which NETosis pathway is activated.

Suicidal NETosis
Suicidal NETosis was first described in a 2007 study that noted that the release of NETs resulted in neutrophil death through a different pathway than apoptosis or necrosis. In suicidal NETosis, the intracellular NET formation is followed by the rupture of the plasma membrane, releasing it into the extracellular space. This NETosis pathway can be initiated through activation of toll-like receptors (TLRs), Fc receptors, and complement receptors with various ligands such as antibodies, PMA, and so on. The current understanding is that upon activation of these receptors, downstream signaling results in the release of calcium from the endoplasmic reticulum. This intracellular influx of calcium in turn activates NADPH oxidase, resulting in activation of the NETosis pathway as described above. Of note, suicidal NETosis can take hours, even with high levels of PMA stimulation, while vital NETosis that can be completed in a matter of minutes.

Vital NETosis
Vital NETosis can be stimulated by bacterial lipopolysaccharide (LPS), other "bacterial products, TLR4-activated platelets, or complement proteins in tandem with TLR2 ligands." Vital NETosis is made possible through the blebbing of the nucleus, resulting in a DNA-filled vesicle that is exocytosed and leaves the plasma membrane intact. Its rapid formation and release does not result in neutrophil death. It has been noted that neutrophils can continue to phagocytose and kill microbes after vital NETosis, highlighting the neutrophil's anti-microbial versatility.

Regulation
The formation of NETs is regulated by the lipoxygenase pathway – during certain forms of activation (including contact with bacteria) neutrophil 5-lipoxygenase forms 5-HETE-phospholipids that inhibit NET formation. Evidence from laboratory experiments suggests that NETs are cleaned away by macrophages that phagocytose and degrade them.

NET-associated host damage
NETs might also have a deleterious effect on the host, because the extracellular exposure of histone complexes could play a role during the development of autoimmune diseases like systemic lupus erythematosus (SLE). NETs could also play a role in inflammatory diseases, as NETs could be identified in preeclampsia, a pregnancy-related inflammatory disorder in which neutrophils are known to be activated. NETs have also been reported in the colon mucosa of patients with the inflammatory bowel disease ulcerative colitis. NETs have also been associated with the production of IgG antinuclear double stranded DNA antibodies in children infected with P. falciparum malaria. NETs have also been found in cancer patients. Preclinical research suggests that NETs are jointly responsible for cancer-related pathologies like thrombosis, organ failure and metastasis formation.

NETs have been shown to contribute to the pathogenesis of HIV/SIV. NETs are capable of capturing HIV virions and destroying them. There is an increase in NET production throughout the course of HIV/SIV, which is reduced by ART. In addition, NETs are able to capture and kill various immune cell groups such as CD4+ and CD8+ T cells, B cells, and monocytes. This effect is seen not only with neutrophils in the blood, but also in various tissues such as the gut, lung, liver, and blood vessels. NETs possibly contribute to the hypercoagulable state in HIV by trapping platelets, and expressing tissue factor.

NETs also have a role in thrombosis and have been associated with stroke.

These observations suggest that NETs might play an important role in the pathogenesis of infectious, inflammatory and thrombotic disorders.

Due to the charged and 'sticky' nature of NETs, they may become a problem in cystic fibrosis sufferers, by increasing sputum viscosity. Treatments have focused on breaking down DNA within sputum, which is largely composed of host NET DNA.

A small study published in the journal JAMA Cardiology suggested that NETs played a major role in COVID-19 patients who developed ST-elevation myocardial infarctions.

References

External links
 Frontiers in Molecular Innate Immunity research topic about NET
 "Molecular mechanisms involved in neutrophil extracellular trap (NET) formation", PhD thesis, Jyaysi Desai, Ludwig Maximilian University of Munich, Germany. Chemistry winner, Dance Your PhD, 2015.

Cell biology
Immune system


text:
The 2002–2003 Jordan League was the 51st season of Jordan Premier League, the top-flight league for Jordanian association football clubs. The championship was won by Al-Faisaly, while Al-Arabi and Ittihad Al-Ramtha  were relegated. A total of 10 teams participated.

Teams

Map

League standings

References

2003
Jordan
1


text:
Helcogrammoides är ett släkte av fiskar. Helcogrammoides ingår i familjen Tripterygiidae.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Externa länkar

Abborrartade fiskar
Helcogrammoides


text:
RGO est un sigle pouvant faire référence à :

 reflux gastro-œsophagien ;
 Royal Greenwich Observatory, l'Observatoire royal de Greenwich ;
  (littéralement en allemand : Opposition syndicale révolutionnaire), un syndicat communiste allemand dans l'entre-deux-guerres.
 Régime général des obligations, en droit français.


text:
Stewart steht für:

 Stewart (Familienname) – zu Namensträgern siehe dort
 Haus Stewart, schottische Adelsfamilie
 Stewart (Mondkrater), Mondkrater
 Stewart Motor Corporation, ehemaliger US-amerikanischer Autohersteller
 Stewart Automobile Machine Works, ehemaliger US-amerikanischer Autohersteller
 Y. F. Stewart Motor Manufacturing Company, ehemaliger US-amerikanischer Automobilhersteller
 Flughafen Stewart International, New York

geographische Objekte:
 Stewart (British Columbia), Kanada
 Stewart Buttress, Kliff im Coatsland, Antarktika
 Stewart-Gletscher, Gletscher im Marie-Byrd-Land, Antarktika
 Stewart Heights, Hügelgruppe im Viktorialand, Antarktika
 Stewart Hills, Hügelgruppe im Ellsworthland, Antarktika
 Stewart Island, neuseeländische Insel
 Stewart Stacks, Brandungspfeiler der Südlichen Shetlandinseln, Antarktis
 Stewart Strait, Meerenge im Südatlantik
 Newton Stewart, Schottland
 Stewart County (Georgia), Verwaltungseinheit
 Stewart County (Tennessee), Verwaltungseinheit

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Stewart (Alabama)
 Stewart (Arkansas)
 Stewart (Georgia)
 Stewart (Indiana)
 Stewart (Kentucky)
 Stewart (Minnesota)
 Stewart (Lake County, Minnesota)
 Stewart (Mississippi)
 Stewart (Missouri)
 Stewart (Nevada)
 Stewart (Ohio)
 Stewart (Tennessee)
 Stewart (Texas)
 Stewart (West Virginia)

Siehe auch:
 Steuart
 Steward
 Mount Stewart
 Stewart Peak
 Stewart River
 Stewart Grand Prix, Team im Formel-1-Autorennsport
 Lippard-Stewart Motor Car Company, ehemaliger US-amerikanischer Nutzfahrzeughersteller
 Satz von Stewart, Satz der euklidischen Geometrie
 Stuart


text:
Magnacavallo és un municipi situat al territori de la província de Màntua, a la regió de la Llombardia, (Itàlia).

Magnacavallo limita amb els municipis de Borgofranco sul Po, Carbonara di Po, Poggio Rusco, Revere, Sermide i Villa Poma.

Pertanyen al municipi les frazioni d'Agnolo, Parolare i Vallazza.

Galeria

Referències

Municipis de la província de Màntua


text:
Dietmar Jürgen Daichendt (* 27. Juli 1967 in Hermannstadt, Rumänien) ist ein deutscher Arzt und Allgemeinmediziner. Er ist Professor  der privaten Hochschule für Gesundheit und Sport in Berlin und der Steinbeis-Hochschule Berlin. Seine Schwerpunkte liegen in der Einbindung von komplementärmedizinischen und naturheilkundlichen Verfahren in die Schmerz- und Allgemeinmedizin, sowie insbesondere in der Manuellen Medizin.

Leben
Von 1988 bis 1994 studierte Daichendt Zahnmedizin  und im Anschluss von 1994 bis 1999 Humanmedizin an der Ludwig-Maximilians-Universität München (LMU). Er promovierte danach an der Ruhr-Universität Bochum (RUB). Als Assistenzarzt war er in der Orthopädie, Neurologie, Inneren Medizin und Allgemeinmedizin tätig. Im Jahr 2002 gründete er eine Praxis in München und 2006 eine Zweitpraxis in Österreich. 2009 eröffnete Daichendt eine Praxisklinik in München.

Seit 2004 hat er einen Lehrauftrag für Allgemeinmedizin an der LMU. Zudem war Daichendt seit 2010 hauptamtlicher Lehrbeauftragter für Komplementärmedizin an der Hochschule für Gesundheit und Sport Berlin, einer privaten Fachhochschule. 2011 wurde er dort auf die erste deutsche Professur für Manuelle Medizin, Osteopathie und Chirotherapie berufen. 2015 wurde er auf die erste deutsche Professur für Osteopathische- und Manuelle Medizin der privaten Steinbeis-Hochschule Berlin ernannt.

Seit 2005 ist Dietmar Daichendt Präsident der Deutschen Gesellschaft für Chirotherapie und Osteopathie (DGCO) (bis 2006 Deutsche Gesellschaft für Chirotherapie (DGCh)).

Schriften
 Mit A. Bruderhofer und M. Honikel: Das Mandibular Lateral Displacement (MLD) als Sonderform der Craniomandibulären Dysfunktion (CMD). In: Osteopathische Medizin – Zeitschrift für ganzheitliche Heilverfahren. Elsevier Verlag, Heft 2007; 01: 41;
 Mit M. Honikel: Spezielle Aspekte in der Kinderosteopathie. In: Osteopathische Medizin – Zeitschrift für ganzheitliche Heilverfahren. Elsevier Verlag, Heft 2007; 02: 46;
 Mit M. Honikel M. und A. Bruderhofer: Das Craniomandibuläre System (CMS) und seine Effekte auf die Körperhaltung – Teil 1. In: Osteopathische Medizin – Zeitschrift für ganzheitliche Heilverfahren. Elsevier Verlag, Hefte 2007; 02: 22-26; Teil 2: Heft 03: 25-29; Teil 3: Heft 04: 04-09;
 Mit H. Stahlhofer: Neurophysiologie im Synergismus von Chirotherapie und Osteopathie. Printpublikation: Osteopathische Medizin – Zeitschrift für ganzheitliche Heilverfahren. Elsevier Verlag, Heft 2008; 02: 33-34;
 Mit H. Stahlhofer: Manuelle Medizin an der Halswirbelsäule / Atraumatische Weichtechnik der Chirotherapie und HVLA – Technik der Osteopathie im Synergismus. In: Osteopathische Medizin – Zeitschrift für ganzheitliche Heilverfahren. Elsevier Verlag, Heft 2008; 04: 40;

Weblinks
 Website
 Lebenslauf auf der Website der Praxisklinik an der Isar

Einzelnachweise

Allgemeinmediziner
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
Deutscher
Geboren 1967
Mann


text:
Piuskirchen tragen meist das Patrozinium der Heiligen Päpste Pius V. oder Pius X. und sind durchweg katholisch:

Deutschland
 St. Pius (Alsfeld) (X.)
 St. Pius (Arnsberg) (X.)
 St. Pius (Aschaffenburg) (X.)
 St. Pius (Augsburg-Haunstetten) (X.)
 St. Pius (Berlin) in Friedrichshain  (V.)
 St. Pius (Bielefeld) (X.)
 St. Pius (Bottrop) (X.)
 St. Pius X. (Düsseldorf-Eller)
 St. Pius (Frankfurt am Main) (X.)
 St. Pius X. (Glaubitz)
 St. Pius (Herne)
 St. Pius (Hof) (X.)
 St. Pius X. (Hohenstein-Ernstthal)
 St. Pius (Ingolstadt) (X.)
 St. Pius (Kandel) (X.)
 St. Pius (Köln) (Pius I.)
 St. Pius X. (Köln)
 St. Pius (Laibach) (X.)
 St. Pius (Landshut) (X.)
 St. Pius (Lippstadt) (X.)
 St. Pius (Löpsingen) (X.)
 St. Pius (Mannheim) (X.)
 St. Pius (Moosburg an der Isar)
 St. Pius (München) (V.)
 St. Pius (Münster) (X.)
 St. Pius (Pöcking)
 Krankenhauskirche Pius V. (Regensburg)
 St. Pius (Saarbrücken) (X.)
 Piuskirche in Saarwellingen (X.)
 St. Pius X. und St. Barbara (Salzgitter)
 St. Pius (Schippach)
 Piuskirche in Brefeld (Sulzbach/Saar)
 St. Pius (Wiedenbrück) (X.)
 St. Pius (Witten)
 St. Pius X. (Wuppertal)
 Hl. Pius X. (Zwochau) (in "Heilige Dreifaltigkeit" umbenannt)

Frankreich
 Basilika Pius X. (Lourdes)
 St-Pie-X (Marseille)
 Église Saint-Pie X de Toulon (Toulon)

Italien
 San Pio V, Titelkirche in Rom

Österreich
Salzburg
 Pfarrkirche Zell am See-Schüttdorf (X.)
Steiermark
 Piuskapelle (Hitzendorf), bei Holzberg
Tirol
 Pfarrkirche Neu-Arzl (X.) in Innsbruck

Schweiz
 Piuskirche (Meggen) in Meggen, Kanton Luzern (Pius X.)

Siehe auch
 Pius-V.-Kirche

Liste (Kirchengebäude nach Name)
Liste (Kirchen nach Patrozinium)


text:
Poniżej przedstawiona została dyskografia amerykańskiego rapera, producenta muzycznego Busta Rhymes. Zawiera dokonania solowe, a w tym albumy, single czy teledyski.

Albumy solowe

Single

Solowe

Gościnnie

Inne notowane utwory

Teledyski

Przypisy

Dyskografie amerykańskich muzyków
Dyskografie hip-hopowe


text:
Janko Smole (2. červen 1921, Lublaň – 11. června 2010, Lublaň) byl slovinský bankéř, finančník a politik.

Životopis
Narodil se v Lublani, studoval v Bělehradě. Do Svazu komunistické mládeže Jugoslávie vstoupil v roce 1939. Po okupaci Jugoslávie se přidal do hnutí odporu, byl však Italy zajat a v období od února 1942 do května 1944 byl vězněn. Po návratu do Jugoslávie vstoupil do Komunistické strany. Následně zastával různé funkce: byl tajemníkem ústředního výboru Komunistické strany Slovinska, vedoucím skupiny Svazové plánovací komise, předsedou Slovinské plánovací komise (1950–1953). V letech 1958 až 1962 byl guvernérem Národní banky Federativní lidové republiky Jugoslávie. V letech 1967 až 1974 byl federálním ministrem financí. V roce 1970 dosáhl Smole neuvěřitelného úspěchu, když se mu podařilo snížit rozpočet Jugoslávské lidové armády na necelých šest procent národního důchodu. V období let 1965 až 1967 byl slovinským premiérem. V roce 1966 inicioval Smole vytvoření Centra pro výzkum veřejného mínění. Funkci premiéra (předsedy výkonného výboru) opustil v důsledku neshod s republikovou skupščinou v roce 1967. Tyto neshody spočívaly především v tom, že Smole navrhoval snížení sociálních výdajů, což tvrdě pobouřilo federální vládu (SIV) v Bělehradu. V období let 1974 až 1978 a 1982 až 1984 byl opět členem federální vlády.

V říjnu 2006 obdržel za svůj přínos slovinskému národu na poli bankovnictví a finančnictví a za účast v humanitární a charitativní činnosti z rukou slovinského prezidenta Janeze Drnovšeka Zlatý řád za zásluhy.

Odkazy

Externí odkazy

Reference

Související články
 Socialistická republika Slovinsko
 Antifašistická rada národního osvobození Jugoslávie

Narození v roce 1921
Úmrtí v roce 2010
Premiéři Slovinska
Jugoslávští politici
Muži


text:
GVFS — подсистема среды рабочего стола GNOME (для UNIX-подобных ОС), виртуальная файловая система, созданная как альтернатива для . Применяется начиная с GNOME  2.22 (март 2008 года). GVFS позволяет по желанию подключать виртуальные файловые системы, монтируя их через FUSE.

GVFS состоит из двух частей: общедоступной библиотеки, загружаемой приложениями, поддерживающими  и саму GVFS, и набора программ-демонов, которые взаимодействуют друг с другом и GIO-модулем по D-Bus. GVFS создаёт виртуальную файловую систему без создания пользовательского процесса, в отличие от GnomeVFS, но в чём-то похоже на KIO.

Поддерживаются различные интерфейсы, включая HAL-интеграцию, SFTP, WebDAV, SMB, ObexFTP, а также монтирование архивов (через libarchive).

С июля 2009 107 из 113 зарегистрированных компонентов GNOME были перенесены на GIO как следствие поддержки GVFS URIs. Для компонентов, которые ещё не поддерживают GVFS URIs, используется модуль GVFS-Fuse, который возвращает абсолютные пути приложениям, монтируемым в виде каталогов в домашнем каталоге пользователя.

Рассматривался переход на GVFS в PCManFM (lxde).

Работа с метаданными в GVFS может раскрыть некоторую информацию о содержимом зашифрованных разделов.

См. также
 archivemount
 KIO — система ввода-вывода среды KDE
 Не путать с

Примечания

Ссылки
 https://wiki.gnome.org/Projects/gvfs
 Chapter 15. Virtual File Systems and Disk Management 15.1. GVFS / Red Hat Enterprise Linux 7 Desktop Migration and Administration Guide
 https://www.freedesktop.org/wiki/Software/dvfs/

Файловые системы
Linux
GNOME
D-Bus


text:
Jubaiha (al-jubaiha:الجبيهة ) este o zonă numărul 18 din 27. Situată în vestul Ammanului, Iordania. Este împărțit în șapte cartiere, Al-Jam'a, Al-Rasheed, Qutneh, Al-Sadeeq, Al-Zaytooneh și Al-Baladiya.

Acces

Deși situat la periferia de nord a Ammanului, deschiderea de drumuri majore și autostrăzi, cum ar fi faimoasa Jordan Highway Ring-Road (descrisă de mulți localnici ca noua arteră de transport din Iordania) oferă acces ușor la cartierele vecine în întreaga capitală Amman.

Coordonate

32°1'59"N 35°51'45"E
Jubaiha, Amman.

Note

Districtele Ammanului


text:
Valeriana isoetifolia är en kaprifolväxtart som beskrevs av Ellsworth Paine Killip. Valeriana isoetifolia ingår i släktet vänderötter, och familjen kaprifolväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vänderötter
isoetifolia


text:
Philip Muller est un homme politique marshallais.

Biographie

Il est ministre de la Santé.

Notes et références

Personnalité politique marshallaise


text:
Charles Théophile Angrand, (ur. 19 kwietnia 1854 w Criquetot-sur-Ouville, zm. 1 kwietnia 1926 w Rouen) − francuski malarz, przedstawiciel neoimpresjonizmu, anarchista.

Wśród jego prac przeważały pejzaże wykonane akwarelami oraz rysunki węglem. W 1884 roku wystawił swoje prace na Salonie Niezależnych (Salon des Artistes Indépendants).

Wybrane dzieła
 "Dans le jardin" (1884),
 "Couple dans la rue" (1887)

Bibliografia
 François Lespinasse, "L'École de Rouen", Lecerf, Rouen, 1995

Francuscy malarze neoimpresjonizmu
Francuscy anarchiści
Urodzeni w 1854
Zmarli w 1926


text:
Eriocaulon nanellum är en gräsväxtart som beskrevs av Jisaburo Ohwi. Eriocaulon nanellum ingår i släktet Eriocaulon och familjen Eriocaulaceae.

Underarter

Arten delas in i följande underarter:

 E. n. albescens
 E. n. filamentosum
 E. n. nanellum
 E. n. nosoriense

Källor

Gräsordningen
nanellum


text:
Anyphaena tancitaro är en spindelart som beskrevs av Norman I. Platnick och Lau 1975. Anyphaena tancitaro ingår i släktet Anyphaena och familjen spökspindlar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spökspindlar
tancitaro


text:
Halichoeres melanochir est une espèce de poissons osseux de petite taille de la famille des Labridae.

Aire de répartition
Cette espèce se rencontre aux Philippines, à Taïwan, dans le Sud du Japon et du Sud jusqu'au Nord-Ouest de l'Australie et ce à une profondeur comprise entre 5 et .

Description
Ce poisson peut atteindre une longueur totale de .

Statut de conservation
L'espèce ne fait face à aucune menace importante au-delà de la collecte occasionnelle pour des aquariums.

Étymologie
Son nom spécifique, dérivé du grec ancien , mélanos, « noir », et , kheír, « main », lui a été donné en référence à la large tache noire présente à la base de la nageoire pectorale.

Notes et références

Liens externes

Bibliographie
 Eschmeyer, William N., ed. 1998. Catalog of Fishes. Spécial Publication of the Center for Biodiversity Research and Information, núm. 1, vol. 1-3. California Academy of Sciences. San Francisco, Californie, États-Unis. 2905. .
 Fenner, Robert M. : The Conscientious Marine Aquarist. Neptune City, New Jersey, États-Unis : T.F.H. Publications, 2001.
 Helfman, G., B. Collette y D. Facey : The diversity of fishes. Blackwell Science, Malden, Massachusetts, États-Unis, 1997.
 Hoese, D.F. 1986. À M.M. Smith y P.C. Heemstra (eds.) Smiths' sea fishes. Springer-Verlag, Berlin, Allemagne.
 Maugé, L.A. 1986. À J. Daget, J.-P. Gosse y D.F.E. Thys van den Audenaerde (eds.) Check-list of the freshwater fishes of Africa (CLOFFA). ISNB, Bruxelles ; MRAC, Tervuren, Flandre ; y ORSTOM, Paris, France. Vol. 2.
 Moyle, P. y J. Cech. : Fishes: An Introduction to Ichthyology, 4 édition, Upper Saddle River, New Jersey, États-Unis : Prentice-Hall. 2000.
 Nelson, J. : Fishes of the World, E édition. New York, États-Unis : John Wiley and Sons. 1994.
 Wheeler, A. : The World Encyclopedia of Fishes, 2 édition, Londres: Macdonald. Año 1985.

Notes et références

Perciformes (nom scientifique)
Labridae


text:
Martin Vitík, né le  en Tchéquie, est un footballeur tchèque qui évolue au poste de défenseur central au Sparta Prague.

Biographie

En club
Martin Vitík est formé par le Sparta Prague. En , il est intégré à l'équipe première durant les matchs de préparation d'avant-saison. C'est avec ce club qu'il débute en professionnel, le , lors d'une rencontre de Ligue Europa face au LOSC Lille. Il entre en jeu en fin de match à la place de Michal Sáček lors de cette rencontre perdue par son équipe par quatre buts à un.

Vitík inscrit son premier but en professionnel le , lors d'une rencontre de championnat face au FK Mladá Boleslav. Il est titularisé ce jour-là et marque de deuxième but de son équipe, qui l'emporte finalement par trois buts à zéro.

Le , Vitík se fait remarquer lors d'une rencontre de coupe de Tchéquie face au  en marquant deux buts. Il s'agit du premier doublé de sa carrière, et il permet à son équipe de s'imposer par six buts à un

En sélection
Martin Vitík joue son premier match avec l'équipe de Tchéquie espoirs lors du premier match de groupe du championnat d'Europe espoirs de 2021 contre l'Italie, le . Il est titularisé mais les deux équipes se neutralisent (1-1 score final). Il ne fait toutefois qu'une seule apparition dans cette compétition. Il inscrit son premier but avec les espoirs lors de sa deuxième apparition, le  de la même année, face à la Slovénie. Titulaire, il marque le seul but de la partie, et permet donc aux siens de s'imposer.

Notes et références

Liens externes

Footballeur tchèque
Joueur de l'AC Sparta Prague
Naissance en janvier 2003
Naissance en Tchéquie


text:
Serghei Dinov (23 april 1969) is een voormalig profvoetballer uit Moldavië, die zijn actieve carrière in 2005 besloot als doelman bij FC Unisport-Auto Chișinău. Hij speelde ook voor FC Zimbru Chisinau en in de Israëlische competitie, bij Hapoel Bnei Sachnin (2000-2001).

Dinov speelde in de periode 1998-2000 in totaal zeventien keer voor het Moldavisch voetbalelftal. Hij maakte zijn debuut voor de nationale ploeg op 22 maart 1998 in het vriendschappelijke duel tegen Azerbeidzjan (1-0 nederlaag) in Bakoe. In die wedstrijd verving hij in de rust Evghenie Ivanov.

Zie ook
 Lijst van spelers van het Moldavische voetbalelftal

Moldavisch voetballer


text:
The Borderers è una serie televisiva britannica in 26 episodi trasmessi per la prima volta nel corso di 2 stagioni dal 1968 al 1970.

È una serie d'avventura a sfondo drammatico ambientata nel XVI secolo e incentrata sulle vicende della famiglia Ker che vive al confine tra l'Inghilterra e la Scozia. La serie mostra una famiglia normale che cerca di vivere una vita normale come parte di una società di Border Reivers, un mondo in cui le razzie erano parti inevitabili della vita quotidiana e le guerre tra l'Inghilterra e la Scozia avevano distrutto i normali processi di applicazione della legge.

Trama

Personaggi e interpreti

Personaggi principali
Jamie Ker (26 episodi, 1968-1970), interpretato da Ross Campbell.
Sir Walter Ker of Cessford (26 episodi, 1968-1970), interpretato da Iain Cuthbertson.
Gavin Ker (26 episodi, 1968-1970), interpretato da Michael Gambon.
Margaret Ker (26 episodi, 1968-1970), interpretata da Edith MacArthur.
Pringle (26 episodi, 1968-1970), interpretato da Russell Waters.
Grizel Ker (25 episodi, 1968-1970), interpretato da Margaret Greig.

Personaggi secondari
Rab (13 episodi, 1968-1969), interpretato da Joseph Brady.
Agnes Ker (13 episodi, 1968-1969), interpretata da Nell Brennan.
Rab (13 episodi, 1970), interpretato da James Garbutt.
Agnes Ker (13 episodi, 1970), interpretata da Eileen Nicholas.
Robin Graham (5 episodi, 1968-1969), interpretato da Ian McCulloch.
Andrew (4 episodi, 1969), interpretato da Derek Martin.
Tam Elliot (3 episodi, 1968-1970), interpretato da James Copeland.
Ian Armstrong (3 episodi, 1969-1970), interpretato da Stuart Mungall.
Sir John Forster (3 episodi, 1970), interpretato da John Harvey.
Martin Elliot (2 episodi, 1968-1970), interpretato da Bill Henderson.
Black Dowie (2 episodi, 1968-1970), interpretato da Bill McCabe.
Conte di Maitland (2 episodi, 1969-1970), interpretato da James Cairncross.
Arnold Forster (2 episodi, 1969-1970), interpretato da Eric Flynn.
Hob (2 episodi, 1969-1970), interpretato da Joseph Greig.
Davie (2 episodi, 1969-1970), interpretato da Phil McCall.
Alan Armstrong (2 episodi, 1969-1970), interpretato da Douglas Murchie.

Produzione
La serie, ideata da Bill Craig, fu prodotta da British Broadcasting Corporation.

Registi
Tra i registi sono accreditati:

Moira Armstrong in 2 episodi (1969)
James Gatward in 2 episodi (1969)
Lennie Mayne in 2 episodi (1970)
Roger Jenkins

Sceneggiatori
Tra gli sceneggiatori sono accreditati:

Bill Craig in 26 episodi (1968-1970)
Martin Worth in 3 episodi (1970)
George F. Kerr in 2 episodi (1969-1970)
Bruce Stewart in 2 episodi (1969-1970)
Jack Ronder in 2 episodi (1969)
Jan Read in 2 episodi (1970)

Distribuzione
La serie fu trasmessa nel Regno Unito dal 31 dicembre 1968 al 31 marzo 1970 sulla rete televisiva BBC Two. È stata distribuita anche nei Paesi Bassi dal 4 ottobre 1970 e in Spagna con il titolo Los hombres de la frontera.

Episodi

Note

Collegamenti esterni

 Scheda su The Borderers di TVRage


text:
El Premio Nacional de Cultura Magón es el reconocimiento más importante que otorga el Gobierno de Costa Rica por medio del Ministerio de Juventud, Cultura y Deportes a un ciudadano o ciudadana en reconocimiento a la labor de una vida en el campo de la cultura. Fue creado por Ley 2901 de 1961 y modificado por Ley 7345 de 1993 y está reconocido en el Portal de la Cultura de América Latina y del Caribe. La Sala Magón localizada en el Centro Nacional de la Cultura (CENAC) reúne la galería de premiados.

Tradicionalmente, se le ha considerado el más alto honor que se le puede otorgar a un artista o intelectual costarricense. El nombre del premio es un homenaje al escritor costarricense Manuel González Zeledón, conocido por su seudónimo de Magón. El premio se otorga cada año desde 1962.

Referencias

El Premio Nacional de Cultura Magón 2021, se concedió de manera compartida a la escritora, poeta, actriz, directora teatral y gestora cultural costarricense, Arabella Salaverry, así como al artista plástico Fernando Carballo Jiménez.

Enlaces externos
 Algunas biografías de Premios Magón en el Ministerio de Cultura y Juventud

 https://wsimag.com/es/authors/649-juan-jaramillo-antillon


text:
Rachel Yang Bingjie (; ur. 28 lutego 1982) – singapurska lekkoatletka specjalizująca się w skoku o tyczce.

Osiągnięcia
 srebrny medal mistrzostw Azji (Amman 2007)

Rekordy życiowe
 skok o tyczce – 3,91 (2017) rekord Singapuru
 skok o tyczce (hala) – 3,46 (2015) rekord Singapuru

Przypisy

Bibliografia

Singapurscy skoczkowie o tyczce
Urodzeni w 1982


text:
Anteo Zamboni (* 11. April 1911 in Bologna; † 31. Oktober 1926 ebenda) war ein italienischer Anarchist.

Attentat auf Mussolini
Bereits im September 1926 hatte Gino Lucetti bei der Porta Pia in Rom versucht, Benito Mussolini mit einer Bombe zu töten.

Anteo Zamboni versuchte am 31. Oktober 1926 auf der Via Rizzoli in Bologna, Mussolini zu erschießen, während dieser an einer Parade zur Erinnerung des Marschs auf Rom teilnahm.

Zambonis Schüsse verfehlten den Diktator; er wurde sofort von nahestehenden Schwarzhemden attackiert und gelyncht. Der Mann, der ihn zuerst festhielt, war Pier Paolo Pasolinis Vater, der Kavallerieoffizier Carlo Alberto Pasolini. Das Ereignis wurde von der faschistischen Regierung zum Anlass genommen, um politische Freiheiten einzuschränken und die verbliebenen politischen Parteien aufzulösen.

Rezeption
Zwei Straßen in Bologna tragen Anteo Zambonis Namen: Die Mura Anteo Zamboni und die Via Anteo Zamboni. In einem Film von Gianfranco Mingozzi über das Attentat, Gli ultimi tre giorni (1978), wurde Zamboni von Franco Lotterio verkörpert.

Literatur
 Charles Delzell: Review of A. G. Casanova, Matteotti: Una vita per il socialismo (1974), A. Landuyt, Le sinistre e l'Aventino (1973), und A. Galante Garrone, I radicale in Italia (1849–1925) (1973), in The Journal of Modern History, Vol. 49, No. 2. (Jun., 1977), S. 321–326.
 Fabio Fernando Rizzi: Benedetto Croce and Italian Fascism. University of Toronto Press, 2003. (ISBN 978-0-8020-3762-6), S. 113
 Jeremy Roberts: Benito Mussolini, Twenty-First Century Books, 2005 (ISBN 978-0-8225-2648-3).

Weblinks

 Bild einer Gedenktafel
 Bilder der Leiche Anteo Zambonis nach dem Lynchen

Einzelnachweise

Person des Anarchismus
Antifaschismus (Italien)
Attentäter
Italiener
Geboren 1911
Gestorben 1926
Mann
Kind


text:
Rośliny garbnikodajne – drzewa i rośliny zielne, które dostarczają surowca służącego do pozyskania garbników. Wyróżnia się trzy rodzaje roślinnych surowców garbnikowych:
 ubogie w garbniki (poniżej 5% zawartości garbników),
 średniobogate w garbniki (poniżej 20% zawartości garbników),
 bogate w garbniki (ponad 20% zawartości garbników).

Rośliny dostarczające surowca bogatego w garbniki występują głównie w strefie międzyzwrotnikowej. W Europie środkowej surowcem średniobogatym w garbniki użytkowanym do ich pozyskania jest kora świerkowa oraz drewno dębowe.

Surowce garbnikowe:
 drewno dębowe, kasztanowe, kebraczo,
 kora świerkowa, modrzewiowa, dębowa, wierzbowa, oczaru,
 liście sumaka, orzecha włoskiego, jeżyny i maliny, poziomki,
 owoce tarniny, śliwy wiśniowej i borówki czarnej,
 kłącze i korzeń pięciornika kurze ziele, rdestu wężownika, Krameria lappacea,
 wyrośla patologiczne (galasy).

Przypisy

Rośliny użytkowe


text:
Samuel Warren ( – ) est un écrivain britannique. Tour à tour médecin, puis avocat, il est considéré, avec son personnage atypique de « Docteur*** » comme le précurseur, voir le fondateur, d'un genre littéraire très particulier : les détectives de l'occulte.

Son œuvre influença notamment Arthur Conan Doyle, Sheridan Le Fanu ou encore Guy de Maupassant lors de l'écriture du Horla, certainement profondément marqué par la lecture d'Un spectre envahissant. Mais, il eut également de violents détracteurs dont l'un, qui ne fut pas des moindres, fut Edgar Allan Poe.

Biographie

Après des études à la Kingswood School, il entre à l'Université d'Édimbourg pour y étudier la médecine mais très vite, se tourne vers la Loi et devient un brillant avocat, écrivant même quelques nouveaux textes de lois. En 1852, il devient juge au tribunal de la ville de Hull.
Samuel Warren siège à la Chambre des communes pour la ville de Midhurst de 1856 à 1859, et fut psychiatre de 1859 à 1877.

Œuvres

Vingt-neuf nouvelles des enquêtes du Docteur*** paraissent initialement en feuilletons dans le magazine Blackwood's Magazine, de 1830 à 1837. Elles ont été, plus tard, réunies en trois volumes sous le titre Passages from the diary of a late physician :
 Premiers combats.
 Cancer.
 Le dentiste et le comédien.
 Un savant mort.
 Préparation pour la maison.
 Duel.
 Intrigues et Folie.
 Le cœur brisé.
 Un spectre envahissant, 1830.
 Le Chien spectral, 1831.
 Faussaire.
 Un homme en ville.
 Mort dans les toilettes.
 La tête tournée.
 La femme.
 Graves agissements.
 Le spectre frappeur.
 Le philosophe martyr.
 L'homme d'État.
 Un or éphémère.
 Riche et Pauvre.
 Le marchand ruiné.
 Mère et fils.
 La foudre a frappé - Le boxeur.
 La Madeleine.
 Le marchand ruiné.
 La fiancée du baronnet.
 Le clic du marchand.
 Le destructeur.
 Le lys et l'abeille: un apologue du Crystal Palace.
 Les expériences d'un avocat et les confessions d'un mandataire.
 Ten Thousand a-Year, roman paru en feuilleton, également dans le magazine Blackwood's Magazine jusqu'en 1839 ; puis dans une édition intégrale et définitive en 3 vol., revue et corrigée par l'auteur en 1841.
 Maintenant et alors..., 1847. Son dernier roman défend le caractère social de la criminalité et de la loi, en faisant valoir dans une perspective morale méthodiste le cas pour la réforme à venir en Angleterre.

Notes et références

Liens externes

 .

 Fiche auteur sur la base de données francophone de l'Imaginaire.

Naissance en mai 1807
Naissance au pays de Galles
Écrivain britannique de fantastique
Écrivain gallois du XIXe siècle
Décès en juillet 1877
Décès à 70 ans
Décès à Londres


text:
Wilwell Farm Nature Reserve or Wilwell Cutting is a biological Site of Special Scientific Interest and Local Nature Reserve in Nottinghamshire.

The site was originally standard farmland, but in the 1890s a cutting was constructed to take the Great Central Railway's London Extension. The site was located between Ruddington railway station (to the south) and Arkwright Street railway station (to the north).  The Great Central Main Line was closed in 1969, and in 1976 it was proposed that the cutting should be used for landfill.  However local opposition saw it converted into a Nature Reserve.

References

External links

Sites of Special Scientific Interest in Nottinghamshire
Local Nature Reserves in Nottinghamshire
Nottinghamshire Wildlife Trust
Ruddington


text:
Soufian El Hassnaoui (Ede, 28 oktober 1989) is een Nederlands-Marokkaans  voormalig voetballer die als aanvaller speelde.

Clubcarrière
Hij debuteerde in het seizoen 2009/10 bij De Graafschap. Na zijn debuut in het eerste elftal van de Graafschap was El Hassnaoui onmisbaar in het team, en kreeg hij bijna elke wedstrijd speelminuten. In november kreeg de aanvaller een blessure en stond enkele weken aan de kant. In het seizoen 2013/14 kwam El Hassnaoui uit voor Sparta.

El Hassnaoui debuteerde op 13 september 2014 voor Hearts FC in de uitwedstrijd tegen Dumbarton FC. De wedstrijd werd met 0-0 gelijkgespeeld. Hij won met de club het Scottish Championship 2014/15. In 2017 speelde hij een half jaar voor Ittihad Tanger maar vond daarna geen club meer.

In april 2020 werd duidelijk dat El Hassnaoui in de zomer van 2020 terugkeert De Graafschap. Hij tekent een contract dat hem tot medio 2021 aan "de Superboeren" verbindt.

Clubstatistieken

Interlandcarrière
El Hassnaoui nam met het Marokkaans olympisch voetbalelftal onder leiding van de Nederlandse bondscoach Pim Verbeek deel aan de Olympische Spelen van 2012 in Londen.

Zie ook
Lijst van spelers van Heart of Midlothian FC

Nederlands voetballer
Marokkaans voetballer
Marokkaans olympisch deelnemer


text:
Michael Volker Sommer (* 17. Januar 1952 in Büderich) ist ein deutscher Gewerkschaftsfunktionär. Von 2002 bis 2014 war er Bundesvorsitzender des Deutschen Gewerkschaftsbundes (DGB).

Leben
Sommer wurde in Büderich geboren. Seine 1986 verstorbene Mutter war Chefsekretärin und sein Vater Prokurist im Rheinmetall-Konzern. Er lebte als Kind in einem Waisenhaus und zog später mit seiner Mutter nach West-Berlin.

Michael Sommer studierte von 1971 bis 1980 Politikwissenschaft am Otto-Suhr-Institut der Freien Universität Berlin – von 1977 bis 1979 als Stipendiat der Hans-Böckler-Stiftung – und war in den 1970ern einige Jahre Mitglied der SEW-Hochschulgruppe. Seit 1981 ist er Mitglied der SPD.

2013 wurde er zum stellvertretenden Vorsitzenden der Friedrich-Ebert-Stiftung gewählt.

Sommer ist mit der Journalistin Ulrike Sommer, ebenfalls SPD, verheiratet. 2013 spendete er seiner Frau, die an Nierenversagen litt, eine seiner Nieren.

Gewerkschaftsfunktionen

DPG und ver.di
Seit 1971 war er Mitglied der Deutschen Postgewerkschaft (DPG), die 2001 in der Gewerkschaft ver.di aufging. Von 1971 bis 1980 hatte er zunächst verschiedene ehrenamtliche Gewerkschaftsfunktionen inne. Nach dem Studienabschluss und seiner Diplomarbeit über Privatisierungsperspektiven im deutschen Postwesen (1979) arbeitete er hauptberuflich für die Postgewerkschaft: 1980 als Dozent im Bildungszentrum der DPG in Gladenbach. 1981 wurde Michael Sommer Sekretär des DPG-Bezirksvorstandes Bremen, 1982 Leiter der Abteilung Presse- und Öffentlichkeitsarbeit beim Hauptvorstand der DPG und – nach einem dreimonatigen Studienaufenthalt in den USA 1987 – von 1988 bis 1993 Hauptabteilungsleiter Zentrale Angelegenheiten bzw. Leiter der Abteilung Vorstands- und Grundsatzangelegenheiten beim Hauptvorstand der DPG. Seit 1993 war Sommer Mitglied des Geschäftsführenden Hauptvorstandes der DPG und seit 1997 Stellvertretender Vorsitzender der DPG.

Seit 2001 war er Stellvertretender Bundesvorsitzender der Vereinten Dienstleistungsgewerkschaft ver.di.

DGB-Vorsitz
Am 28. Mai 2002 wurde er zum Vorsitzenden des Deutschen Gewerkschaftsbundes gewählt, am 10. Dezember 2004 zum ersten stellvertretenden Präsidenten des Internationalen Bundes Freier Gewerkschaften (IBFG) und Vorsitzenden des IBFG-Lenkungsausschusses, am 3. November 2006 zum stellvertretenden Präsidenten des neu gegründeten Internationalen Gewerkschaftsbundes (IGB).  Am 25. Juni 2010 wurde er auf dem 2. IGB-Weltkongress zum Präsidenten des Internationalen Gewerkschaftsbundes gewählt.

Sommer forderte in seiner Funktion als DGB-Vorsitzender mehrfach Steuererhöhungen. Zuletzt sprach er sich für die Anhebung des Spitzensteuersatzes auf 49 Prozent, eine Reichensteuer von zusätzlich drei Prozent, die Wiedereinführung der Vermögensteuer und eine höhere Erbschaftsteuer aus. Er trat schon 2011 für einen allgemein verbindlichen Mindestlohn von 8,50 Euro pro Stunde ein.

Als Sommer 2013 mit Thomas de Maizière zum ersten Mal nach drei Jahrzehnten wieder einen Verteidigungsminister zum DGB einlud und die Zusammenarbeit zwischen Gewerkschaften und Bundeswehr betonte, kam aus den eigenen Reihen scharfe Kritik daran, zumal de Maizière im DGB-Haus unwidersprochen erklärt hatte, dass die Bundeswehr "Teil der Friedensbewegung" sei.

Seine Amtszeit als DGB-Vorsitzender endete im Mai 2014, zu seinem Nachfolger wurde Reiner Hoffmann gewählt.

Bundesversammlungen auf SPD-Vorschlag
Michael Sommer war am 23. Mai 2004 Mitglied der 12., am 23. Mai 2009 Mitglied der 13., am 30. Juni 2010 Mitglied der 14. und am 18. März 2012 Mitglied der 15. Bundesversammlung. Er wurde stets auf Vorschlag der SPD gewählt.

Auszeichnungen
 2007: Großes Goldenes Ehrenzeichen mit dem Stern für Verdienste um die Republik Österreich
 2012: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 2013: Arno-Lustiger-Preis

Einzelnachweise

Weblinks

 www.dgb.de: Frühere Vorsitzende des DGB: Lebenslauf von Michael Sommer (abgerufen am 28. November 2014)

 Michael Sommer Zeitzeuge im Videointerview

DGB-Bundesvorstand
Ver.di-Funktionär
Internationaler Gewerkschaftsfunktionär
Person (Friedrich-Ebert-Stiftung)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens mit dem Stern für Verdienste um die Republik Österreich
Träger des Verdienstordens des Landes Berlin
SPD-Mitglied
SEW-Mitglied
Absolvent der Freien Universität Berlin
Deutscher
Geboren 1952
Mann


text:
Juliusz Żukowski (ur. 1 kwietnia 1881 w Łomży, zm. 1943) – polski szachista, zasłużony działacz szachowy.

Ukończył gimnazjum w Łomży, po czym wyjechał na krótki czas do Petersburga, być może rozpoczynając studia; od roku akademickiego 1902/1903 kształcił się na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1907 ponownie udał się do Petersburga i w tamtejszym Instytucie Politechnicznym zdobył dyplom inżyniera.

W 1902 debiutował na szachowej arenie turniejowej, biorąc udział w korespondencyjnych zawodach pisma "Szachmatnoje obozrenije"; udało mu się m.in. zremisować partię z przyszłym mistrzem świata Aleksandrem Alechinem, ale ostatecznie zdobył jedynie 2½ pkt w 18 partiach i w gronie 10 szachistów uplasował się na dzielonym IX-X miejscu. Bez większych sukcesów startował w turniejach klubowych w Petersburgu w 1903, 1904 i 1907. Również w mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej w 1904 zajął odległe miejsce, notując m.in. porażki z czołowymi wówczas zawodnikami warszawskimi Aleksandrem Flambergiem i Salomonem Langlebenem. W tej sytuacji, mimo początkowego zgłoszenia, w 1905 zrezygnował z wyjazdu na turniej amatorów w niemieckim Barmen, gdzie jego rywalami mieli być szachiści o wysokiej renomie - Horatio Caro, Georg Marco, Ignacy Popiel, Akiba Rubinstein, Aron Nimzowitsch i inni.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Żukowski zamieszkał w Krakowie, gdzie nadal uczestniczył w życiu szachowym. Działał w Krakowskim Klubie Szachistów, od 1928 do wybuchu II wojny światowej pełniąc funkcję prezesa. W 1933 otrzymał godność członka honorowego klubu. W mistrzostwach Krakowskiego Klubu Szachistów wielokrotnie plasował się w czołówce, w 1925 i 1926 zajmował III miejsce, w 1927 dzielone II-III miejsce, w 1928 i 1930 II miejsce. U schyłku lat 30. ufundował puchar na potrzeby rywalizacji drużynowej szachistów krakowskich i śląskich.

Zajmował się również kompozycją szachową. Współpracował w tej dziedzinie m.in. z Dawidem Przepiórką, a swoje prace zamieszczał w czasopiśmie "Ilustracja Polska".

W okresie okupacji grywał w szachy w krakowskiej kawiarni "Plastyków", gdzie został aresztowany przez Niemców; prawdopodobnie zmarł wkrótce w więzieniu.

Bibliografia
 Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom 3, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1999

Polscy szachiści
Polscy działacze szachowi
Urodzeni w 1881
Zmarli w 1943
Ludzie urodzeni w Łomży


text:
Ljutenka ( und ) ist ein Dorf im Norden der ukrainischen Oblast Poltawa mit etwa 3600 Einwohnern (2001).

Ljutenka liegt an der Mündung der 32 km langen Ljutenka in den Psel im Süden des Rajon Hadjatsch. Das Rajonzentrum Hadjatsch liegt 14 km nördlich und das Oblastzentrum Poltawa etwa 120 km südöstlich der Ortschaft.

Das am Ende des 16./ Anfang des 17. Jahrhunderts gegründete Dorf ist das administrative Zentrum der gleichnamigen 203,572 km² großen Landratsgemeinde, zu der noch das Dorf Jurjiwka (, ) mit etwa 70 Einwohnern gehört. Ins Dorf führt die Territorialstraße T–17–27.

Persönlichkeiten
 Alexander Dmitrijewitsch Sassjadko (1779–1837), Artillerist, Entwickler und Spezialist für Raketengeschosse sowie Generalleutnant der Kaiserlich Russischen Armee kam im Dorf zur Welt.

Weblinks
 Eintrag zu Ljutenka im Brockhaus-Efron auf dic.academic.ru (russisch)
 Webseite zum Dorf auf der Webpräsenz der Oblast Poltawa (russisch)

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Poltawa
Ort am Psel
Rajon Hadjatsch


text:
Le secrétaire général était chef du secrétariat de l'Organisation de l'unité africaine.

Liste

Références

Liste de personnalités


text:
Robert 'Bob' Robertson  (1926-2019), was an England international lawn bowler.

Bowls career
Robertson finished runner-up to the legendary David Bryant at the 1972 National Championship singles final.

He represented England in the fours event, at the 1974 British Commonwealth Games in Christchurch, New Zealand.

In 1972 he was the Yorkshire singles county champion. In addition he was the pairs champion in 1971, triples in 1969 and fours champion in 1971.

In 1978 he appeared at his second Commonwealth Games when he participated in the fours again.

References

1926 births
2019 deaths
English male bowls players
Bowls players at the 1974 British Commonwealth Games
Bowls players at the 1978 Commonwealth Games
Commonwealth Games competitors for England


text:
Die Liste der Kulturdenkmale in Lößnitz enthält die Kulturdenkmale in Lößnitz.

Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Kulturdenkmale in Sachsen.

Legende

Lößnitz

|}

Affalter

|}

Dittersdorf

|}

Anmerkungen

Weblinks

 Denkmalliste des Landes Sachsen

Lossnitz


text:
A TestNG egy JUnit és NUnit által inspirált automatikus tesztelési keretrendszer, mely azonban számos új funkcionalitást vezetett be, hogy sokkal hatékonyabb legyen és használatát is megkönnyítse.

Főbb funkcionalitás
A TestNG-re a következő funkcionalitások jellemzők:
 Rugalmas teszt konfiguráció.
 Támogatja az adatvezérelt tesztelést (a @DataProvider-rel).
 Támogatja több példány létrehozását ugyanannak a teszt osztálynak (@Factory)
 Támogatja a paraméterezést.
 Lehetővé teszi a tesztek szétosztását a szerverek között.
 Hatékony végrehajtási modell (nincs többé teszt készlet angolul TestSuite)
 Beágyazott BeanShell a további rugalmassághoz.
 Alapértelmezett JDK funkciók futásidő alatt valamint naplózáshoz (nincsenek függőségek).
 Független metódusok alkalmazás szerver teszteléshez.

Eszköz támogatás

A TestNG-t támogatja alapból v. plugin-en keresztül mind a három fő Java IDE-t ( Eclipse, IntelliJ IDEA, és NetBeans). Egyedi  Apache Ant-os feladat definíciókat tartalmaz ill. támogatja a Maven építő (angolul build) rendszert. A Hudson folyamatos integrációs szervernek beépített támogatása van a TestNG-hez és képes követni és grafikonokat rajzolni a teszt eredményekből időről időre. A legtöbb kód fedettség eszköz, mint pl. a Cobertura képes zökkenőmentesen együttműködni a  TestNG-vel.

Jelentéskészítés
A TestNG  teszt riportokat tud generálni HTML és XML formátumban. Az XML kimenetet át lehet alakítani az Ant JUnitReport feladat segítségével, hogy olyan riportokat generáljon, amelyek hasonlóak a JUnit-éhoz. A 4.6-os verzió óta a TestNG reporter API-t is nyújt, amely megengedi más harmadik személy által gyártott riport generátorok használatát is. Ilyen pl. a ReportNG és a TestNG-XSLT.

Kapcsolódó szócikkek
 Egységteszt-keretrendszerek listája
 xUnit

További információk
 TestNG weboldala
 TestNG megkönnyíti a Java egység teszteket
 TestNG oktatói anyagok és példa
 TestNG prezentáció
 IBM Developerworks In pursuit of code quality: JUnit 4 vs. TestNG Why TestNG is still the better framework for large-scale testing

Jegyzetek

Fordítás

Egységteszt-keretrendszerek
Java


text:
Konstantinos or Constantinos (Κωνσταντίνος, Konstantínos) is a Greek male given name.

 Konstantinos (born 1972), occultist
 Konstantinos "Kosta" Barbarouses (born 1990), New Zealand footballer
 Konstantinos Chalkias (born 1974), Greek footballer
 Konstadinos Gatsioudis (born 1973), Greek athlete
 Konstantinos Gavras (born 1933), Greek-French filmmaker
 Konstantinos Kanaris (1790–1877), Greek admiral and statesman, former Prime Minister of Greece
 Konstantinos Karamanlis (1907–1998), former Prime Minister and President of Greece
 Konstantinos Kenteris (born 1973), Greek athlete (sprinter) and Olympic gold medalist
 Konstantinos Koukodimos (born 1969), former Greek athlete and politician
 Konstantinos Logothetopoulos (1878–1961), former Prime Minister of Greece
 Kostas Mitroglou (born 1988), Greek footballer
 Konstantinos Mitsotakis (1918–2017), former Prime Minister of Greece
 Konstantinos Paparrigopoulos (1815–1891), Greek historian
 Konstantinos Psachos (1869–1949), Greek scholar and musicologist
 Konstantinos Simitis (born 1936), former Prime Minister of Greece
 Konstantinos Stephanopoulos (1926–2016), former President of Greece
 Konstantinos Tsaldaris (1884–1970), Greek politician
 Konstantinos Tsatsos (1899–1987), former President of Greece
 Konstantinos Tsiklitiras (1888–1913), Greek athlete and Olympic gold medalist
 Konstadinos Zalagitis (born 1980), Greek athlete (triple jump)

See also
 Konstantin
 Konstantine
 Constantin
 Constantine (name)
 Costas

References

Greek masculine given names


text:
Jake Peter Roche (born 16 September 1992) is an English singer and actor. He is known as the lead vocalist of the band Rixton (now known as Push Baby), charting at number 1 on the UK Singles Chart with "Me and My Broken Heart". In 2010, he appeared in the ITV soap opera Emmerdale, portraying the role of Isaac Nuttall.

Early life
Born in Reigate, England in 1992, Roche is the son of actor Shane Richie and his then wife, singer and television personality Coleen Nolan.  His parents divorced when he was nine years old. He has said about the divorce: "I remember seeing on the front pages about my dad cheating, but, as horrible as that was, we didn't fully understand because we were so young – so it's not had this massive, damaging impact on us or anything."

He attended St Mary's Catholic College in Blackpool, prior to moving to London.

Career

Acting
Roche trained at The Sylvia Young Theatre School for two years and appeared in the film Finding Neverland.

In 2010, he auditioned for the part of Isaac Nuttall in Emmerdale. Of the auditions he has said that he did not tell anyone who his parents were, Roche has said "I'd never go off mum and dad's back because I wanted to know I could hold my own in a job like this." He was subsequently cast in the part and appeared on screens from August to October 2010.

He also appeared as Matt in the BBC musical film Rules of Love in 2010, and appeared briefly in drama Scott & Bailey in 2012.

In 2014, along with his band, he appeared on the Nickelodeon series The Haunted Hathaways as themselves.

Music

Roche is the frontman for the band Push Baby, formerly Rixton, a pop and R&B group signed by Scooter Braun's SB Projects. The members of Push Baby are Roche on vocals and rhythm guitar and Charley Bagnall.

Rixton's first music video was released in October 2013 entitled "Make Out", an upbeat song that lampoons on famous music videos from Miley Cyrus, Katy Perry, Lady Gaga, Robin Thicke, Justin Bieber and Nicki Minaj, but it was never released as a single. Their first official single, "Me and My Broken Heart" is taken from their EP of the same name.

Personal life
Jake has an older brother. In 2014, Roche began dating Jesy Nelson from the girl group Little Mix. They became engaged in July 2015 but subsequently called off the engagement and ended their relationship in 2016.

Filmography

Discography

References

External links

1992 births
British male soap opera actors
British people of Irish descent
Living people
21st-century British singers
21st-century British male singers
Alumni of the Sylvia Young Theatre School


text:
Centrale Vilvoorde, vroeger Verbrande Brug, is een elektriciteitscentrale op aardgas aan de Zenne en een zij-arm van het Zeekanaal Brussel-Schelde in Vilvoorde.

Geschiedenis

Uitbouw van de centrale
De stroomcentrale werd vanaf 1958 gebouwd door Interbrabant. In een eerste eenheid (1959) werd magere steenkool verbrand en in de tweede (1961) zeer zware stookolie. De ketels werden geschikt gemaakt voor cokesgas van de drie nabijgelegen fabrieken (1963-64) en de centrale werd uitgebreid met een derde eenheid (1965). Ze kreeg twee koeltorens van 77 meter hoog. In de jaren 70 werd Verbrande Brug een volledig polyvalente centrale die op gas, olie en steenkool kon draaien. In de praktijk werd vooral gestookt met per trein aangevoerde steenkool.

Explosie in 1982
Op 4 augustus 1982 leidde een storing bij het testen van de nieuwe kerncentrale Doel 3 tot een netuitval. Door deze blackout deed er zich een explosie voor in de centrale van Vilvoorde, waarbij de turbo-alternator van de derde eenheid vernield werd en brokstukken van de turbine door het dak gekatapulteerd werden.

Afbouw van de capaciteit
In 1999-2001 stelde Electrabel de groepen 1 en 2 buiten gebruik. Ze werden gesloopt, te beginnen met de drie schoorstenen. De overblijvende eenheid werd vervangen door een moderne stoom- en gascentrale met een elektrisch vermogen van 385 MW. Vanuit de controlezaal kon Electrabel op afstand de centrales van Drogenbos en Schaarbeek aansturen.

Verkoop aan E.ON en verdere afbouw
In 2009 nam E.ON Vilvoorde over in het kader van een grotere ruiloperatie met Electrabel. Drie jaar later kondigde het Duitse bedrijf aan dat de centrale niet rendabel was en op non-actief zou worden geplaatst. Uiteindelijk konden 10 van de 38 werknemers toch aan de slag blijven omdat de eenheid, herleid tot een open cyclus van 265 MW, werd opgenomen in de strategische reserve (2014). Met de andere thermische centrales van E.ON werd Vilvoorde ondergebracht bij Uniper (een dochterbedrijf van E.ON) dat in 2017 de gascentrale verkocht aan het Bulgaarse bedrijf Energy Market.

Project voor een nieuwe centrale
In 2020 kocht Engie Electrabel de site van de elektriciteitscentrale van Vilvoorde terug, met plannen om er een volledig nieuwe centrale te bouwen. Op 23 juli 2021 raakte bekend dat de provincie Vlaams-Brabant, verantwoordelijk voor de omgevingsvergunning voor deze elektriciteitscentrale, de vergunningsaanvraag van Engie weigerde, ondanks positieve adviezen van de eigen administratie.. De nieuwe centrale was door Engie als kandidaat ingeschreven voor de federale veiling van subsidies ter ondersteuning van de kernuitstap in 2025. Engie ging in beroep bij Vlaams minister Demir met een licht gewijzigd dossier, die op haar beurt de vergunning weigerde in oktober 2021. Het nieuws van de weigering werd echter pas publiek gemaakt op 9 november 2021, 10 dagen nadat de federale regering steun door middel van subsidies had toegekend aan het project voor de nieuwe centrale in Vilvoorde. Engie kondigde vervolgens aan een nieuwe vergunningsaanvraag voor te bereiden.

Externe link

Literatuur
 L. Novgorodsky, "La centrale thermique de Pont-Brûlé, érigée par la société 'Interbrabant'", in: La technique des travaux, maart-april 1961, p. 92-110

Voetnoten

Vilvoorde
Economie in Vlaams-Brabant
Bouwwerk in Vilvoorde
Vilvoorde


text:
3767 DiMaggio è un asteroide della fascia principale. Scoperto nel 1986, presenta un'orbita caratterizzata da un semiasse maggiore pari a 2,6045184 UA e da un'eccentricità di 0,1374836, inclinata di 13,69218° rispetto all'eclittica.

L'asteroide è dedicato al campione di baseball Joe DiMaggio.

Note

Collegamenti esterni

Corpi celesti scoperti nel 1986
DiMaggio


text:
The sixth season of the Australian police-drama Blue Heelers premiered on the Seven Network on 10 February 1999 and aired on Wednesday nights at 8:30 PM. The 42-episode season concluded 24 November 1999.

Casting
Main cast for this season consisted of:
 John Wood as Senior Sergeant Tom Croydon
 Julie Nihill as Chris Riley
 Martin Sacks as Senior Detective P.J. Hasham
 Lisa McCune as Acting Sergeant / Senior Constable Maggie Doyle
 Tasma Walton as Constable Dash McKinley (episodes 1–23)
 Paul Bishop as Senior Constable / Acting Sergeant Ben Stewart
 Rupert Reid as Probationary Constable Jack Lawson
 Jane Allsop as Probationary Constable Jo Parrish (episodes 28–42)

Guest actors this season included Kate Hood, Jason Clarke, Terence Donovan, Lisa Crittenden, Grant Piro, Norman Yemm, Robert Grubb, Margot Knight, Arianthe Galani, Jeremy Angerson, Louise Siversen, Lois Ramsay, Mary Ward and Roger Oakley.

Awards

Episodes

DVD release

Notes

References

General
 Zuk, T. Blue Heelers: 1999 episode guide, Australian Television Information Archive. Retrieved 1 August 2007.
 TV.com editors. Blue Heelers Episode Guide - Season 6, TV.com. Retrieved 1 August 2007.
Specific

Blue Heelers seasons
1999 Australian television seasons


text:
La cathédrale de l'Immaculée-Conception (圣母无原罪主教座堂) est une cathédrale catholique située au 415 rue Zhongshan Nord (中山北路415号), à proximité du square Wulin (武林广场) dans le centre-ville de Hangzhou, dans la province chinoise du Zhejiang. Étant donné qu'il s'agit de la seule église catholique en service dans la ville, elle est connue comme « Tiānzhǔ Táng » (天主堂), « l'église catholique ». C'est le siège épiscopal de l'archidiocèse de Hangzhou. Elle est consacrée à l'Immaculée Conception.

On peut y voir la tombe de Martino Martini, sj, à proximité.

Histoire
La première église a été construite en ce lieu en 1659 par les jésuites italiens, sous la direction de Martino Martini, sj, mais elle a brûlé deux fois, en 1692 et en 1912. Elle a servi de temple taoïste en 1691 et 1730 lorsque la religion catholique a été interdite par édit impérial, puis à d'autres usages en 1862 et encore à partir de 1966, pendant la révolution culturelle. Ses agrandissements ont eu lieu en 1876 et 1916. C'est donc une des églises les plus anciennes de Chine encore debout. Sa façade est de style jésuite inspiré du baroque romain. Elle contient trois nefs séparées par deux travées de colonnes. Les deux autels latéraux sont consacrés l'un à saint Paul, l'autre à saint Pierre. C'était l'une des plus belles églises jésuites selon les témoins de l'époque, car elle était décorée de fresques et de tableaux baroques, peints par des artistes chinois locaux, comme le rapporta Charles Le Gobien, sj (1653-1708), dans son Histoire de l'édit de l'empereur de la Chine. Elle retourne au culte catholique en 1848 et est desservie par les lazaristes français, aidés plus tard de lazaristes hollandais et anglais. Le culte est interrompu entre 1966 et 1982 pendant la révolution culturelle et l'édifice sert de prison avec douze cellules. Elle est consacrée à nouveau en . Les messes sont aujourd'hui en chinois avec une messe en anglais le samedi soir.

Elle est actuellement le siège de l'archidiocèse de Hangzhou (autrefois Hangtchéou.)

Tombe du père Martini

Le fondateur de l'église, qui était un cartographe éminent, meurt subitement du choléra en , quelque temps après l'achèvement du bâtiment. Il est enterré au cimetière jésuite de Dafangjing, au nord de Beigao Feng. Sa dépouille vingt ans plus tard est intacte selon les témoignages des jésuites Philippe Couplet et Prospero Intorcetta et fait donc l'objet d'une grande vénération, parmi les fidèles chinois. Le site est détruit pendant la révolution culturelle et restauré en 1985. C'est aujourd'hui un site municipal protégé. Il se visite sur demande.

Hôpital des Filles de la Charité

Le vicariat apostolique du Tché Kiang, devenu en 1946 archidiocèse d'Hangzhou (à l'époque Hangtchéou), est administré par les lazaristes français depuis 1848 et ils font venir, après la Première Guerre mondiale, la congrégation des Filles de la Charité, fondée par saint Vincent de Paul, qui ouvrent sous la direction de la Sœur Hacard un nouvel hôpital rue Daomo, terminé entre 1922 (date de son ouverture) et 1928. Les lieux comprennent une chapelle néogothique remarquablement préservée avec ses vitraux, malgré la révolution culturelle, à l'exception d'une statue mariale.

L'ancien hôpital fondé par la Sœur Hacard est maintenant l'hôpital de la Croix-Rouge de la municipalité d'Hangzhou et la chapelle, désaffectée depuis le départ des sœurs en 1949 au moment de la révolution communiste, sert maintenant de hall et de salle de réception pour l'hôpital. Une statue de la sœur fondatrice a depuis été érigée dans le jardin adjacent à la chapelle. L'édifice est maintenant un monument municipal protégé.

Galerie d'images

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
Catholicisme en Chine

Hangzhou
Hangzhou
Hangzhou
Hangzhou


text:
NT5DC3 () – білок, який кодується однойменним геном, розташованим у людей на 12-й хромосомі. Довжина поліпептидного ланцюга білка становить 548 амінокислот, а молекулярна маса — 63 420.

Кодований геном білок за функцією належить до гідролаз.
Задіяний у такому біологічному процесі, як альтернативний сплайсинг.
Білок має сайт для зв'язування з іонами металів, іоном магнію.

Література

Примітки

Див. також
 Хромосома 12

Некатегоризовані білки


text:
Fly from the Inside è un singolo del gruppo musicale statunitense Shinedown, pubblicato nel 2003 ed estratto dall'album Leave a Whisper.

Tracce
EP
Fly From the Inside (Sony Connect version) - 3:56
45 (Sony Connect version) - 4:17
Simple Man (Sony Connect version) - 5:17

Collegamenti esterni