text:
Varennes ist eine Ortschaft und eine ehemalige französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand: ) im Département Vienne in der Region Nouvelle-Aquitaine (vor 2016: Poitou-Charentes). Sie gehörte zum Arrondissement Poitiers und zum Kanton Migné-Auxances (bis 2015: Kanton Mirebeau).

Mit Wirkung vom 1. Januar 2019 wurde die früheren Gemeinden Varennes in die bereits seit 2017 bestehende Commune nouvelle Saint-Martin-la-Pallu integriert und hat dort den Status einer Commune déléguée. Der Verwaltungssitz befindet sich im Ort Vendeuvre-du-Poitou.

Geographie
Varennes liegt etwa 22 Kilometer nordnordöstlich von Poitiers. Umgeben wird Varennes von den Nachbargemeinden Mirebeau im Norden, Thurageau im Osten, Blaslay im Süden und Südosten sowie Amberre im Westen.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Vienne. Band 2, Flohic Editions, Paris 2002, ISBN 2-84234-128-7.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Nouvelle-Aquitaine
Weinbauort in Frankreich
Commune déléguée im Département Vienne
Gemeindeauflösung 2019
Saint-Martin-la-Pallu


text:
Ko to kaže, Srbija je mala (hrv. Tko to kaže, Srbija je mala) je srpska domoljubna pjesma. Osobito je bila popularna tijekom devedesetih godina 20. stoljeća.

Tekst pjesme
Ko to kaže, Srbija je mala

Ko to kaže, ko to laže, Srbija je mala, (2x)
Nije mala, nije mala, triput ratovala. (2x)

Dvanaeste, dvanaeste, Turke isterala, (2x)
Trinaeste, trinaeste, pred Bugare stala. (2x)

Četrnaeste, četrnaeste, Švaba udario, (2x)
Osamnaeste, osamnaeste, Srbin pobedio. (2x)

Ko to kaže, ko to laže, Srbija je mala, (2x)
Nije mala, nije mala, uvek ratovala,
I opet će, i opet će, robovati neće.

Nije poznato kada je pjesma nastala.
Sama pjesma spominje ratove u kojima je Srbija sudjelovala tijekom 20. stoljeća (Prvi balkanski rat, Drugi balkanski rat, Prvi svjetski rat, Drugi svjetski rat).

No, za vrijeme Domovinskog rata, dodan je i dio u kojem se govori o borbama protiv Hrvatske. Bila je omiljena među srpskim paravojnim formacijama u Republici Srpskoj Krajini.

Skladbe
Srpske domoljubne pjesme

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Il doppio maschile  del Canada Masters 2008 è stato un torneo di tennis facente parte dell'ATP Tour.

Mahesh Bhupathi e Pavel Vízner erano i detentori del titolo, ma quest'anno non hanno partecipato insieme.

Bhupathi ha fatto coppia con Mark Knowles, ma ha perso nei quarti contro Lukáš Dlouhý e Leander Paes.

Vízner ha fatto coppia con Martin Damm, ma ha perso nel secondo turno contro Mario Ančić and Jeff Coetzee.

Daniel Nestor e Nenad Zimonjić hanno battuto in finale 6–2, 4–6, [10–6], Bob Bryan e Mike Bryan.

Teste di serie
Tutte le teste di serie hanno ricevuto un bye per il 2º turno.

  Bob Bryan /  Mike Bryan (finale)
  Daniel Nestor /  Nenad Zimonjić  (campioni)
  Jonathan Erlich /  Andy Ram (secondo turno)
  Mahesh Bhupathi /  Mark Knowles (quarti)

  Jonas Björkman /  Kevin Ullyett (quarti)
  Simon Aspelin /  Julian Knowle (secondo turno)
  Lukáš Dlouhý /  Leander Paes (semifinali)
  Martin Damm /  Pavel Vízner (secondo turno)

Tabellone

Finali

Parte alta

Parte bassa

Collegamenti esterni

Canada Masters 2008
ATP Tour 2008


text:
Als sensitive Fragen (auch empfindliche oder heikle Fragen) werden in der empirischen Sozialforschung Fragen zu kritischen, schwer erfragbaren Bereichen der Befragten bezeichnet. Solche Bereiche können sein:
 Sozial nicht erwünschtes Verhalten, insbesondere Delinquenzverhalten (widerrechtliches Verhalten)
 Fragen zum Privatbereich: Fragen zu Schulden und Einkommen, zum Teil auch die Frage nach dem Alter, Fragen zur Sexualität

Techniken zu sensitiven Fragen
Es gibt mehrere Techniken, um bei sensitiven Fragen zu zuverlässigen Antworten zu gelangen:
 So wird beim Einkommen häufig nicht das genaue Einkommen abgefragt, was den Befragten ohnehin wahrscheinlich überfordern würde, sondern eine Einordnung in Einkommenskategorien angeboten. Die Kategorien werden zum Teil mit zufällig gewählten Buchstaben versehen, um ein Gefühl der Anonymität zu erzeugen.
 Apparativ können Lügendetektoren oder Bogus-Pipeline-Techniken verwendet werden. Diese verringern jedoch häufig die Teilnahmebereitschaft.
 Eine wirklich anonyme Vorgehensweise bei solchen Fragen ist die Randomized-Response-Technik. Hier ist dem Interviewer nicht bekannt, wie der Befragte antwortet. Bei der Anwendung dieser Technik entscheidet ein Zufallsgenerator, ob der Befragte ehrlich auf die kritische Frage antworten soll, oder ob er, unabhängig von deren Inhalt, z. B. mit ja antworten soll. Aggregiert kann der Anteil der Personen, die die sensitive Frage tatsächlich mit ja beantwortet haben, bestimmt werden, weil der erwartete Anteil der Personen, die zufällig mit ja inhaltsunabhängig antworten sollten, durch die vom Zufallsgenerator erzeugte Verteilung bekannt ist und herausgerechnet werden kann.
 Eine weitere Methode zur Anonymisierung der ehrlichen Antworten ist die Unmatched-Count-Technik. Alle Befragten werden zufällig auf zwei Gruppen verteilt. Während eine Gruppe nur harmlose Fragen beantwortet, bekommt die andere Gruppe eine Frage mehr, nämlich die sensitive Frage. Beide Gruppen sollen lediglich die Summe ihrer "Ja"-Antworten angeben. Die Differenz ist dann die Anzahl derjenigen, die die sensitive Frage bejaht haben.
 Im ALLBUS 2000 wurde die sealed envelope technique eingesetzt, um verwertbare Antworten zum delinquenten Handeln zu erhalten. Die Antworten zu sensitiven Fragen wurden gesondert von den anderen Fragen in einem versiegelten Umschlag angegeben.
 Direkte Befragung: Ein Beispiel dazu stellt der Kinsey-Report dar: Sehr schnell hintereinander wurden Fragen in einem bestimmten Ton gestellt. Es wurde nicht gefragt, ob, sondern wann der Befragte zum letzten Mal eine bestimmte Verhaltensweise gezeigt hat. Kinsey (1970 (zuerst 1948), S. 62): "Solch ein Schnellfeuer von Fragen bietet eines der wirksamsten Mittel, um Schwindeleien aufzudecken, wie Kriminal- und Polizeibeamte wohl wissen."

Siehe auch
 Befragung
 Fragetechnik

Weblinks
 Sensitive Fragen – Eintrag im ILMES
 Stefan Lang: Randomized Response: Befragungstechniken zur Vermeidung von Verzerrungen bei sensitiven Fragen (PDF-Datei; 129 kB)

Literatur
 Andreas Diekmann: Empirische Sozialforschung. 17. Auflage. Rowohlt, Reinbek 2007, ISBN 3-499-555514, S. 418ff.
 Alan H. Barton: Asking the Embarrassing Question. In: Public Opinion Quarterly. Volume 22, 1958, S. 67–68.
 S. J. Clark, R. A. Desharnais: Honest answers to embarrassing questions: Detecting cheating in the randomized response model. In: Psychological Methods. Band 3, 1998, S. 160–168.
 Karl-Heinz Reuband, Jörg Blasius: Face-to-face, telefonische und postalische Befragungen. Ausschöpfungsquoten und Antwortmuster in einer Großstadt-Studie. In: Kölner Zeitschrift für Soziologie und Sozialpsychologie. Band 48, 1996, S. 296–318.
 Erwin K. Scheuch: Das Interview in der Sozialforschung. In: Rene König (Hrsg.): Handbuch der empirischen Sozialforschung. Band 2: Grundlegende Methoden und Techniken der empirischen Sozialforschung. Ferdinand Enke Verlag, Stuttgart 1973, S. 66–190.
 R. Tourangeau, T. W.Smith: Asking sensitive questions: The impact of data collection mode, Question format, and question context. In: Public Opinion Quarterly. Band  60, 1996, S. 275–304.
Empirische Sozialforschung
Anonymisierungsverfahren


text:
The 1970 Oakland Raiders season was the team's 11th season in Oakland. It was also their first season as members of the NFL. The Raiders would ultimately win their fourth consecutive division title (as well as their first AFC West title). They advanced to the AFC Championship Game, where they lost to the Baltimore Colts.

The Raiders' 1970 season is best remembered for a series of clutch performances by veteran placekicker/quarterback George Blanda. Blanda, despite being cut during the 1970 preseason, eventually re-joined the Raiders' roster. His ensuing season (the twenty-first of his professional career) would rank as one of the more dramatic comebacks in sports history. Over a span of five consecutive games, Blanda would come off the bench to spark a series of dramatic rallies. The Raiders went an impressive 4–0–1 over this span.

Blanda's five-game "streak" began on October 25, 1970. In a home game against the Pittsburgh Steelers, Blanda threw for two touchdowns in relief of an injured Daryle Lamonica. One week later, his 48-yard field goal (with three seconds remaining on the clock) salvaged a 17–17 tie with the defending Super Bowl Champion Kansas City Chiefs. One week later, on November 8, Blanda would come off the bench against the Cleveland Browns. His late touchdown pass (with 1:34 remaining in the game) tied the game at 20–20. He would ultimately kick a 53-yard field goal, as time expired, to give the Raiders a stunning 23–20 victory. The following week, against the Denver Broncos, Blanda again replaced Lamonica in the fourth quarter. His touchdown pass to Fred Biletnikoff, with 2:28 left in the game, gave the Raiders an unlikely 24–19 win. The incredible streak concluded one week later against the San Diego Chargers. The Raiders managed to drive deep into Chargers territory in the game's final seconds. Blanda's last-minute 16-yard field goal would seal a dramatic 20–17 triumph.

Blanda's streak played a huge role in the Raiders' 1970 division title, as the team went a mediocre 4–4–1 in "non-streak" games. Indeed, their final record of 8–4–2 (itself a four-win drop from a 12–1–1 finish in 1969) placed them only one game ahead of the Chiefs at season's end.

The Raiders would ultimately advance to the 1970 AFC Championship Game, where they met the heavily favored 11–2–1 Baltimore Colts. During this game, Blanda again came off the bench in relief of an injured Lamonica. Blanda's solid play (17 of 32 passes for 217 yards, two touchdowns, and a 48-yard field goal) kept the Raiders in the game until the final quarter, when he was intercepted twice. At age 43, Blanda became the oldest quarterback to ever play in a championship game.

Blanda's eye-opening achievements resulted in his winning the Bert Bell Award. Chiefs' owner Lamar Hunt quipped that "...this George Blanda is as good as his father, who used to play for Houston."  While he never again played a major role at quarterback, Blanda would serve as the Raiders' kicker for five more seasons.

Offseason

Draft

Roster

Regular season

Schedule

Game summaries

Week 1 at Bengals

Week 2 at Chargers

Week 3 at Dolphins

Week 4 vs Broncos

Week 5

Week 6

Week 7 at Chiefs

Ben Davidson speared Len Dawson causing a massive brawl between the two teams.

Week 8

Standings

Playoffs

AFC Divisional Playoffs

AFC Championship Game

Awards and honors
 George Blanda, Associated Press Athlete of the Year
 George Blanda, Bert Bell Award

References

 Raiders on Pro Football Reference
 Raiders on Database Football

Oakland
Oakland Raiders seasons
AFC West championship seasons
Oakland


text:
«Сумеречная зона» () — американская медиафраншиза, основанная на телесериале-антологии, созданном Родом Серлингом. Каждый эпизод является смесью фэнтези, научной фантастики, драмы или ужаса, часто заканчивающейся жуткой или неожиданной развязкой. Популярный как у зрителей, так и среди критиков, этот сериал открыл многим американцам серьезную научную фантастику и абстрактные идеи как через телевидение, так и через большое разнообразие литературы Сумеречной зоны.

В России сериал стал известен после показа на телевидении версии 1985—1989 годов.

Структура и история
Сериал можно условно поделить на 4 части:
 Оригинальные серии (Original Series) — первые выпуски 1959—1964 годов, насчитывают 156 серий.
 Первое возрождение — цветные серии 1985—1989 годов, всего 65 серий (110 сегментов).
 Второе возрождение — цветные серии 2002—2003 годов, всего 22 серии (43/44 сегмента).
 Третье возрождение — новые серии с 2019 года.

Эпизоды

Фильм 1983 года

В 1983 году по мотивам телесериала был снят художественный фильм, спродюсированный Стивеном Спилбергом. В фильме приняли участие Дэн Эйкройд, Джон Литгоу, Нэнси Картрайт, Альберт Брукс и Стивен Уильямс.

Фильм состоит из трех переснятых классических эпизодов оригинальных серий 1960-х годов и одной отдельной истории, не основанной на каком-либо эпизоде.

Сумеречная зона: Утраченная классика Рода Серлинга
В 1994 году вышел фильм, состоящий из двух историй, «Сумеречная зона: Утраченная классика Рода Серлинга», который спродюсировала вдова создателя сериала Кэрол Серлинг. Она обнаружила два сценария в семейном гараже.

Продолжения
В 2008 году Леонардо Ди Каприо намерен был снять фильм-ремейк одного из эпизодов сериала. В 2012 году перезапустить сериал пытался режиссёр Брайан Сингер. Однако оба проекта так и не были воплощены.

В ноябре 2017 года стало известно, что стриминговый сервис CBS All Access собирается возродить сериал. CBS Television Studios объединит усилия с Monkeypaw Productions Джордана Пила и Genre Films Саймона Кинберга. В качестве продюсеров также войдут Одри Чон и Вин Розенфельд, а сценаристом выступит Марко Рамирез. В августе 2018 года в интервью Deadline представители CBS All Access заявили, что съёмки третьего возрождения стартуют в ближайшие пару месяцев. Актёрский состав сформирован, готова и концепция с сюжетом нового сезона, состоящего из 10 серий. Режиссёром нового проекта выбран Грег Яйтанс.

Съёмки нового сезона начались 1 октября 2018 года и закончились 20 марта 2019 года. Трансляция сезона из 10 серий длилась с 1 апреля по 30 мая 2019 года. Сериал оказался достаточно успешным и был снят второй сезон, также состоящий из 10 серий. Он вышел на экраны 25 июня 2020 года.

Литература

Книги
По мотивам сериала были опубликованы многочисленные романизации, а также несколько томов оригинальных рассказов, опубликованных под брендом «Сумеречной Зоны» и отредактированных самим Родом Серлингом. Например, «Сумеречная зона: 19 оригинальных историй к 50-летию», под редакцией вдовы Серлинга Кэрол Серлинг.

Комиксы
«Gold Key Comics» выпускала комикс «Сумеречная зона», представляющий как оригинальные истории, так и адаптации эпизодов сериала. Комикс пережил телесериал почти на 20 лет, а Серлинга — почти на десятилетие. Позднее, возрождение комиксов «Сумеречной зоны» было сделано издательством «Now Comics», что стало результатом возрождения шоу в 1980-х годах.

В 2008 году Колледж искусств и дизайна Саванны, а также издательство «Walker & Company» совместно создали серию графических новелл.

Начиная с декабря 2013 года, издатель комиксов «Dynamite Entertainment» выпустил серию из нескольких выпусков, написанную Дж. Майклом Стражинским и Гиу Вилановой.

Журналы
Начиная с 1981 года под руководством Т. Э. Д. Кляйна в качестве редактора, выпускался журнал «Сумеречная зона», в котором была представлена фантастика ужасов и в некоторой степени другие виды фэнтези и некоторая пограничная научная фантастика. В журнале публиковались статьи о телевизионных сериалах «Сумеречной зоны», а также о других культурных особенностях. Изначально журнал был успешным; к 1983 году он имел тираж 125 000 выпусков в месяц. Под редакцией Кляйна журнал публиковал несколько известных авторов, включая Харлана Эллисона, Стивена Кинга, Памелу Сарджент и Питера Страуба. В конце 1985 года Майкл Блейн сменил Клейна на посту редактора. С марта 1986 года до его последнего номера в июне 1989 года редактором был Таппан Кинг. Выпускался журнал издательством Montcalm Publishing.

Примечания

Медиафраншизы
Телесериалы США 1950-х годов
Телесериалы США 1960-х годов
Телесериалы США 1980-х годов
Телесериалы США 2000-х годов
Телесериалы США, запущенные в 1959 году
Телесериалы США, завершённые в 1964 году
Телесериалы США, запущенные в 1985 году
Телесериалы США, завершённые в 1989 году
Телесериалы США, запущенные в 2002 году
Телесериалы США, завершённые в 2003 году
Научно-фантастические телесериалы США
Телесериалы-антологии США
Программы телеканала Си-би-эс
Телесериалы CBS Paramount Television
Телесериалы MGM Television


text:
Saint-Ouen-de-Mimbré is een gemeente in het Franse departement Sarthe (regio Pays de la Loire) en telt 805 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Mamers.

Geografie
De oppervlakte van Saint-Ouen-de-Mimbré bedraagt 10,6 km², de bevolkingsdichtheid is 75,9 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links

Gemeente in Sarthe


text:
Арбузов Александр Алексеевич (1945—2015) — капитан-директор большого морозильного рыболовного траулера «Мыс Сенявина» Сахалинского производственного объединения, Герой Социалистического Труда. Лауреат государственной премии СССР (1981).

Биография
Родился 3 февраля 1945 г. в селе Вассиановка Черниговского района Приморского края.

В 1964 г. окончил Невельское мореходное училище по специальности "техник-судоводитель".

Работал матросом, штурманом на больших морозильных рыболовных траулерах Сахалинского производственного объединения рыбной промышленности «Сахалинрыбпром» Главного управления «Дальрыба» Минрыбхоза СССР.

В 1972—1977 гг. — капитан-директор БМРТ «Новая Эра», с 1977 г. — капитан-директор БМРТ «Мыс Сенявина» Корсаковской базы океанического рыболовства объединения «Сахалинрыбпром» Всесоюзного рыбопромышленного объединения Дальневосточного бассейна (ВРПО «Дальрыба»).

26 октября 1978 года экипаж траулера под руководством Арбузова спас в море  выживших после аварии членов экипажа  патрульного  самолёта ВМС США  Локхид Р-3 Орион

Под его руководством экипаж БМРТ «Мыс Сенявина» в 1977—1983 г. добыл рыбы и выпустил рыбопродукции столько, сколько все промысловые суда Корсаковской БОР вместе взятые за 1967 год.

За 10 месяцев выловил 204 тысячи центнеров минтая.

Удостоен звания «Лучший наставник молодежи рыбного хозяйства СССР».

Указом Президиума Верховного Совета СССР от 19 августа 1988 г. «за достижение наивысших результатов в выполнении планов и социалистических обязательств по добыче рыбы и производству рыбной продукции на основе внедрения эффективных методов лова, новых форм организации труда и проявленный трудовой героизм» Арбузову А. А. присвоено звание Героя Социалистического Труда.

В дальнейшем был капитаном БМРТ «Остров Сахалин».

В 1994—1999 гг. — капитан на судах ОАО «Пиленга», с 2000 г. — заместитель генерального директора ОАО «Пиленга» по безопасности мореплавания.

С 2009 проживал в г. Белгороде.

Избирался кандидатом в члены Сахалинского областного комитета КПСС, депутатом Корсаковского городского и Сахалинского областного советов депутатов (1973, 1975, 1977).

Умер в октябре 2015 г..

Спасение американских летчиков
26 октября 1978 г. американский самолёт «Орион» P-3C, вылетевший с военно-морской базы Адак на Алеутских островах, потерпел крушение в водах вблизи Камчатки. Несмотря на 7-балльный шторм и плохую видимость, экипажу морозильного траулера «Мыс Cенявин» под командованием А. А. Арбузова удалось спасти 10 человек из состава экипажа самолёта и доставить их в Петропавловск-Камчатский, откуда 4 ноября 1978 г. они были переправлены в Японию, а оттуда в США. За спасение экипажа самолёта команда траулера была награждена медалями «За спасение утопающих».

Награды
Награжден 2 орденами Ленина (21.06.1984, 19.08.1988), орденом «Знак Почёта» (26.02.1974), медалями, золотой медалью ВДНХ СССР (1979), За спасение утопающих.

Примечания

Ссылки

Рыбаки
Персоналии:Корсаков
Члены КПСС
Похороненные в Белгороде


text:
Pseudodiptera alberici is a moth of the family Erebidae. It was described by Abel Dufrane in 1945. It is found in the Democratic Republic of the Congo and Kenya.

References

Syntomini
Moths described in 1945
Moths of Africa


text:
Mpenjani Mwaruwari, más conocido como Benjani, nació el 13 de agosto de 1978 en Bulawayo, Zimbabue, es un futbolista profesional que jugaba de delantero y se encontraba libre después de que el Bury FC inglés no le pudiera renovar su contrato. Fue internacional absoluto con la selección de Zimbabue disputando 31 partidos y anotando 8 goles.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias


text:
Limnephilus doderoi är en nattsländeart som först beskrevs av Navás 1929.  Limnephilus doderoi ingår i släktet Limnephilus och familjen husmasknattsländor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Husmasknattsländor
doderoi


text:
Empis contigua är en tvåvingeart som först beskrevs av Friedrich Hermann Loew 1864.  Empis contigua ingår i släktet Empis och familjen dansflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Dansflugor
contigua


text:
Il collegio Plinio Fraccaro è un collegio universitario di Pavia. Esso è situato all'interno della sede centrale dell'Università di Pavia dove hanno luogo gli insegnamenti umanistici (lettere, filosofia, giurisprudenza, economia, scienze politiche, comunicazioni intermediali).

La missione del Collegio Fraccaro è quella istituzionale, di garantire e favorire il diritto allo studio a tutti gli studenti, indipendentemente dalle condizioni economiche e sociali. Accanto a questa finalità, attraverso l'Associazione degli ex alunni, il Collegio mette a disposizione degli studenti "pre laurea" e "post laurea" la possibilità di effettuare stage professionali.

Storia
Ultimo dei collegi universitari pavesi, il collegio Plinio Fraccaro è stato istituito il 10 novembre 1963 ed occupa l'ala ottocentesca della vecchia sede dell'ospedale San Matteo.

Nel 1932 l'ospedale fu trasferito nella nuova sede dell'attuale Policlinico. L'edificio venne ceduto all'amministrazione militare, che lo destinò ad ospitare una scuola per allievi ufficiali di complemento del Genio, intitolata al conte Luigi Federico Menebrea.

La guerra portò all'occupazione e al danneggiamento dell'edificio, rendendolo inutilizzabile. Plinio Fraccaro, che in qualità di Rettore dell'ateneo pavese si prodigava in una difficile opera di ricostruzione, aveva già ottenuto dall'amministrazione comunale la cessione a prezzo simbolico della parte quattrocentesca dell'ospedale, andata a ospitare facoltà ed istituti in via di ampliamento. Proseguendo una politica che aveva già portato all'istituzione del Collegio Fratelli Cairoli nel 1948 e nel 1954 del femminile Collegio Castiglioni Brugnatelli e della nuova Casa dello Studente (ora Collegio Lorenzo Valla), ottenne che il Comune donasse l'ala a tale scopo, dopo lunghi dibattimenti, nel 1958.

Malgrado l'improvvisa scomparsa di Fraccaro, avvenuta il 1º novembre 1959, il suo successore Luigi De Caro riuscì a portare a compimento l'opera, dedicandola all'illustre predecessore. Nel 1963 venne così ospitato un primo gruppo di 54 alunni.

I lavori proseguirono. Nell'anno accademico 1964-65 il numero degli alunni salì a 86 e in quello successivo venne completata l'ultima ala nel sopralzo interno, che consentì di superare il centinaio di alunni ospitati.

Una sala conferenze, ottenuta da locali in precedenza occupati dal reparto ostetrico dell'ospedale, fu dedicata a Edoardo Porro. Una lapide vi ricorda l'operazione di taglio cesareo del 21 maggio 1876 che segnò la definitiva affermazione della procedura chirurgica.

Primo rettore del collegio fu Dante Zanetti, al quale è dedicata la biblioteca interna.

Il collegio annovera tra i suoi ex-alunni l'ex ministro dell'economia Giulio Tremonti e il matematico Franco Brezzi.

Vita Collegiale
Visto da un occhio inesperto il collegio potrebbe essere paragonato ad un dormitorio, un luogo nel centro della città in cui studenti universitari hanno la possibilità di alloggiare e fare amicizia con altri collegiali. Solo una volta che si entra in collegio da alunno si può capire che non si tratta solo di un alloggio comodo e centrale, che non ci si limiterà a scambiare due parole con il vicino di stanza o mentre si cucina. E si sbaglierebbe ulteriormente se si pensasse che le competizioni sportive siano le condizioni in grado di creare unione tra i collegiali. Perché non sarebbe sufficiente, non permetterebbe di creare l'atmosfera che si respira, si avverte e si vive, l'unione che si difende e rimane negli anni immodificata, l'emozione che si prova ogni volta che si entra dal cancello, la sensazione di essere a casa.

Si tratta di un'esperienza forte e indelebile, che solo vivendola a pieno si riesce a capire e ad assaporare. In collegio piangi due volte: una quando arrivi e una quando te ne vai.

Collegamenti esterni
 Link al Sito Ufficiale del Collegio

Fraccaro


text:
Sarıkamış is een Turks district in de provincie Kars en telt 51.591 inwoners (2007). Het district heeft een oppervlakte van 1971,0 km². Hoofdplaats is Sarıkamış.

De bevolkingsontwikkeling van het district is weergegeven in onderstaande tabel.

De bevolking van Sarıkamış daalt in een rap tempo (-4%). Van de 44.008 inwoners woonden er 16.609 in de stad Sarıkamış en 27.399 in de omliggende. dorpen (55 dorpen in totaal). De urbanisatiegraad in het district is 38%.

District van Turkije
Kars


text:
Harrisburg International Airport is een vliegveld in de gemeente Lower Swatara (15 km ten zuidoosten van Harrisburg, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Pennsylvania). Het wordt beheerd door de Susquehanna Area Regional Airport Authority.

De code MDT verwijst naar Middletown, een voorstad van Harrisburg wat ook het postadres is van het vliegveld. Vliegtuigen die landen op MDT vanuit het zuiden vliegen vaak langs Three Mile Island (een paar kilometer vanaf de luchthaven). Het vliegveld (vaak ook aangeduid als HIA) is het belangrijkste vliegveld in South Central Pennsylvania en is het op twee na drukste vliegveld van Pennsylvania na Philadelphia International Airport en Pittsburgh International Airport.

Geschiedenis
Harrisburg International Airport is ruim 100 jaar oud. Vanaf 1898 was het Signal Corps van de U.S. Army hier gestationeerd. Dat werd gevolgd door de eerste militaire vliegtuigen die vanaf 1918 landden op wat het Olmsted Field werd van de U.S. Army Air Service.

Het Middletown Air Depot (later Middletown Air Materiel Area) in Olmsted verzorgde logistieke en onderhoudsservice voor de militaire vliegtuigen totdat het sloot in 1969. In 1968 werden passagiersvluchten verplaatst van de Capital City Airport naar Harrisburg International Airport op de voormalige luchtmachtbasis.  Architect William Pereira ontwierp de nieuwe terminals welke werden voltooid in 1973.

In 1998 droeg de "Commonwealth" het beheer over aan de Susquehanna Area Regional Airport Authority (SARAA). Het bestuur van de SARAA bestaat uit vrijwilligers, getrapt gekozen voor termijnen van vijf jaar door de gekozen vertegenwoordigers uit de county's Cumberland, Dauphin en York, de steden Harrisburg en York en de gemeenten Fairview en Lower Swatara.

Er werken ongeveer 1400 mensen op het terrein van Harrisburg International Airport.

Een nieuwe 33.000 m² grote terminal werd voltooid in 2004, kostte $120 miljoen en werd ontworpen door The Sheward Partnership.

Faciliteiten en vliegtuigen
Harrisburg International Airport beslaat een oppervlakte van 280 ha en ligt op een hoogte van 94 m boven zeeniveau. Het heeft een startbaan van asfalt, nummer 13/31 (3048 m lang en 61 m breed).

Startbaan 13 behoort tot een "CAT III approach" waardoor landingen mogelijk zijn tot een zicht van minimaal 180 m RVR (Runway Visual Range). De luchthaven heeft een "Surface Movement Guidance Control System (SMGCS)" (''grondzicht begeleidingssysteem'') waardoor vliegtuigen op de grond begeleid kunnen worden bij beperkt (minder dan 370 m) zicht (RVR).

Het vliegveld bevat ook een 40 m hoge verkeerstoren, waar naast het verkeer op het vliegveld ook het luchtverkeer in de omgeving wordt geregeld door luchtverkeersleiders van de FAA.

De terminal heeft 12 gates en heeft een enkele pier, haast parallel aan de startbaan.

Voor- en natransport
In 2004 gebouwd (en met de nieuwe terminal via een airconditioneerde luchtbrug) is de Multi-Modal Transportation Facility (MMTF) is een vier verdiepingen hoog gebouw dat alle voor- en natransport afhandelt. De bovenste drie etages hebben 2504 parkeerplaatsen voor kort-, dag- en langparkeren. De begane grond huisvest limo- en taxiverhuur, hotel shuttles, lijn- en charterbussen en de huurauto haal- en terugbrengplek.

In het lobbygebied op de begane grond zitten zes autoverhuurders, toiletten, vlucht- en bus-informatie-beeldschermen en een wachtruimte. Een verdieping hoger vormen loopbanden op de luchtbrug de verbinding met de terminal.

Lijn 7 van het Capital Area Transit System rijdt naar het centrum van Harrisburg en omliggende plaatsen. Het Middletown Amtrak Station, ongeveer 5 km oostelijk van de terminal, heeft een Amtrak treinverbinding via de Keystone-corridor. Er is voorgesteld om een nieuw treinstation te bouwen naast het MMTF, maar uiteindelijk is er gekozen om deze ongeveer 4 km naar het westen te bouwen (in Highspire).

Luchtvracht
Harrisburg International Airport bevat ook vrachtexpeditie. De luchthaven ligt vlak bij de I-76, I-83 en I-81, waardoor goederen snel verder vervoerd kunnen worden. Drie grote expediteurs onderhouden vluchtdiensten vanaf een platform naast de startbaan.

Externe link
 website van de luchthaven

Vliegveld in Pennsylvania


text:
Une drôlerie ou grotesque désigne un type d'enluminures décoratives en marge des manuscrits représentant une scène de fantaisie plus ou moins comique, sans rapport avec le texte. Elles sont très fréquentes depuis le milieu du  et jusqu'au , bien qu'on les trouve également dans des manuscrits antérieurs et plus tardifs.

Historique
La marge à drôleries apparaît dans la première moitié du  et se codifie vers 1250 à Paris. Elle se diversifie en Angleterre ainsi que dans le nord de la France et dans les Flandres, avant de se diffuser dans le sud, en Allemagne et en Italie vers 1300.

Les feuillages se multiplient au milieu du  et remplacent les drôleries, qui réapparaîtront toutefois sporadiquement jusqu'à la Renaissance.

Thèmes et motifs
Le thème le plus répandu dans les marges des manuscrits est celui de la chasse, marqueur fort de l'appartenance à l'aristocratie au Moyen Âge. Toutes les formes de chasse sont représentées : chasse à courre et fauconnerie, mais aussi chasse à la licorne ou chasse inversée : un hybride lièvre-lapin poursuit un chasseur ou un chien. Certains jeux, tels que les marionnettes, les déguisements, les tournois ou les jeux de société occupent également les marges.

Les marges peuvent contenir des scènes très violentes ou scabreuses : décapitation, baiser anal. Les musiciens, danseurs et jongleurs, humains ou animaux, apparaissent fréquemment, probablement en raison du goût du commanditaire. Les drôleries reprennent les thèmes de l'amour courtois, parfois de manière parodique.

Enfin les marges, bien qu'elles encadrent souvent des textes religieux, en particulier des psaumes, ne craignent pas de ridiculiser le milieu des prêtres et des moines : parodie de rites religieux et notamment de l'eucharistie par des animaux ou des êtres hybrides, combat de clercs entre eux ou contre des femmes, le contenu pouvant être véritablement blasphématoire.

Spécifiquement, les images qui apparaissent sont parfois des créatures mixtes, mi-hommes mi-bêtes, deux, ou mixtes avec des végétaux : coqs avec têtes humaines, chiens transportant des masques humains, archers hors de la bouche d'un poisson, dragons avec la tête d'un éléphant à l'arrière, singe jouant de l'orgue. Parfois en lien avec le texte de la page et les grandes miniatures, elles font généralement partie d'un régime plus large des marges décorées, bien que certaines soient effectivement ajoutées ultérieurement.

Exemples
 Un manuscrit, Les Heures de Croy, en a tellement qu'il est resté connu comme « Le livre des Drolleries ».
 Un autre manuscrit qui contient de nombreux « drolleries » est le Psautier de Luttrell qui comporte des créatures hybrides et autres monstres sur beaucoup des pages.
 Le psautier-livre d'Heures à l'usage de Metz réalisé dans les années 1300 apparaît  comme un  « monument »  de l'enluminure médiévale, par sa richesse en enluminures de marge animalière notamment.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 .
 .
  Alixe Bovey, Monsters and Grotesques in Medieval Manuscripts, University of Toronto Press, 2002.
  Michael Camille, Image on the Edge: The Margins of Medieval Art, Harvard University Press, 1992.

Articles connexes
 Enluminure
 Marginalia
 Grylle

Enluminure par type
Animal dans l'art


text:
Construcción situada en el municipio de Valmojado, en la provincia de Toledo (Castilla-La Mancha, España) a 657 .

Historia
En 1576 las Relaciones Histórico Geográficas de Felipe II nos refieren Valmojado como aldea y arrabal de la Villa de Casarrubios del Monte, de fundación cristiana, del señorío de Francisco Chacón, que se llama Valmojado y que siempre se ha llamado así.

Con la referencia al lugar donde van a moler, nos indican la inexistencia de molino propio. Y lo mismo ocurre con murallas o cualquier otro elemento defensivo:
 "A los treinta y dos capítulos dixeron que el dicho pueblo está en tierra alta y está llano y no tiene muralla ni cerca alguna".
 No contestan a la pregunta 33, "castillos, torres y fortalezas". Se entiende que no existían.
El Real Privilegio de escisión de la Villa, en 1759, (…) nos indica la inexistencia de castillos y fortalezas en el mismo.

Las descripciones del Cardenal Lorenzana, así mismo nos indican la ausencia de castillo o edificios de relevancia, y lo mismo ocurre en el Catastro de Ensenada de 1754.

De este modo encontramos que las fuentes consultadas NO dan referencia de castillos, atalayas, ni estructuras defensivas en el municipio, al menos en el siglo XVIII.

Con base en estos datos contrastados en los citados documentos de reconocido valor histórico y puesto que la construcción actual no existía en el periodo comprendido entre los siglos XVI al XVIII, resultaría cuando menos gratuito identificarlo con una posible atalaya.

Para datar exactamente su origen se hace indispensable un estudio arqueológico del subsuelo, tanto del interior como del exterior, de la construcción actual que permitiría definir los antecedentes cronológicos de la misma.

Descripción y características
Edificio cilíndrico de 7 metros de altura recubierto de ladrillo, con núcleo de argamasa de yeso y sillares de canto rodado. El diámetro interior es de 4 metros y el espesor de sus muros de 1,35 m.

La construcción consta de dos cuerpos desde su base a los que con posterioridad se añadió un tercer cuerpo, que no guarda la técnica constructiva inicial y está acabado con un pequeño tejado que protege el interior de las lluvias y la intemperie. También tiene una saetera en eje sobre una de sus puertas.

Estado de conservación
Sólo se conservan dos cuerpos de la estructura inicial de la construcción. Se la utiliza como almacén de aperos de labranza.

Referencias

Torres defensivas de la provincia de Toledo
Lista Roja de Patrimonio en Peligro (Toledo)


text:
LeRoy E. Cain (* 4. Februar 1964 in Dubuque (Iowa)) ist ein US-amerikanischer NASA-Ingenieur und Flugdirektor.

Leben

Cain erhielt 1988 den Bachelor of Science in Luft- und Raumfahrttechnik von der Iowa State University. Er begann im selben Jahr in der Raumfahrtindustrie zu arbeiten. Bei der NASA im Lyndon B. Johnson Space Center in Houston war er für die Planung der Space-Shuttle-Missionen zuständig und arbeitete im Mission Control Center in der Echtzeitunterstützung. Cain begann als Angestellter der Rockwell Shuttle Operations Company und wurde 1991 Angestellter der NASA.

Im Jahr 1997 wurde Cain Manager des Space Shuttle Ascent/Entry Guidance and Procedures Section. Anschließend wurde Cain Flugdirektor und bei 17 Space-Shuttle-Missionen eingesetzt. Dabei waren sechs Missionen als Flugdirektor beim Start und acht als Flugdirektor bei der Landung. Im Rahmen der Mission STS-107 war er Flugdirektor während des Absturzes der Columbia.

Cain war dann zeitweise acting deputy manager of the Space Shuttle Program und acting deputy director of Space Shuttle Processing 2004. Im November 2005 wurde er dann Manager der Launch Integration am Kennedy Space Center. Mit dem direkten Berichtsweg zu Wayne Hale unterstützte er mit dem kompletten Management Integration und Operation des Space-Shuttle-Programms. Im April 2008 kam Cain zurück zum Johnson Space Center, um als Deputy Shuttle Program Manager den Shuttle Program Manager John Shannon zu unterstützen.

Auszeichnungen
 NASA Outstanding Performance Awards for five consecutive years
 1997: NASA Outstanding Contribution award für das Ariane 502 Re-entry Observation Project
 1996: Certificate of Commendation des Lyndon B. Johnson Space Center

Einzelnachweise

Weblinks

 NASA: Biografie (englisch)

Raumfahrtingenieur
Raumfahrtfunktionär
Person (NASA)
US-Amerikaner
Geboren 1964
Mann


text:
Veszelka Imre (Balástya, 19. század első fele - ?, 20. század eleje) betyár, kocsmáros. Rózsa Sándor betyárvezér jobbkeze volt.

A Veszelka-család Felvidékről érkezett Csongrád megyébe, és Balástya környékén telepedett le. Gyógyfüvek árusításával foglalkoztak, de emellett a rablók egy finomított életformáját művelték: szegényeket nem bántottak, de a gazdagoktól elvett vagyonból jótékonykodtak.

Hivatkozások

Betyárok
A 19. században született személyek
A 20. században elhunyt személyek
Balástya


text:
"Gabriel" is a song by Roy Davis Jr. and Peven Everett.

It was first released in the U.S. in 1996 on Large Records, titled "Gabrielle". It originally states on the record that the track was produced by Davis Jr., with Everett providing vocals and performing trumpet on the song.

In 1997, UK label XL Recordings licensed and released "Gabriel" with Peven Everett credited as a 'featured artist'. On this release, both Davis Jr. and Everett are credited as having written and produced the song, with Everett also credited as having provided lead and backing vocals, as well as having performed trumpet and keyboards. The XL release featured more mixes of the track by UK duos Basement Jaxx and R.I.P. Productions as well as a mix by M-Beat on the CD single. The song received notable attention in Europe and became popular in the UK, with the single peaking at number 22 on the UK Singles Chart and remaining on the chart for five weeks. It also reached No. 5 on the UK Dance Singles Chart.

Impact and legacy
In November 2016, UK duo Gorgon City compiled a list of their top UK garage songs for Billboard, with "Gabriel" at #26.

The Guardian listed the song at number 3 in their list of "The best UK garage tracks - ranked!" in 2019.

In December 2017 for Dummy Mag, UK duo Original Dodger, formerly known as Artful Dodger, included "Gabriel" in their list of the "10 best UK garage tracks" and in March 2019, the Heartless Crew included "Gabriel" in their list of the "10 Best UK Garage Tunes".

Mixmag included "Gabriel" in their list of "40 of the best UK garage tracks released from 1995 to 2005", and in their list of "16 of the Best Uplifting Vocal Garage Tracks".

Capital Xtra included the song in their list of "The Best Old-School Garage Anthems of All Time".

Gemtracks included the song in their list of the "top UK garage songs between 1995–2005".

Remixes and covers

A 2-step remix was released in 2000 by Mike Millrain (under the alias Large Joints) on the Locked On compilation Sound of the Pirates.

Sampha covered the song in BBC Radio 1xtra's Live Lounge session in 2017.

In 2019, DJ Spoony together with Katie Chatburn and the Ignition Orchestra featuring Lifford on vocals recorded an orchestral version of the song for the UK garage covers album Garage Classical.

Track listings
US 12" (1996)
A1. "Gabrielle" (The Scroll Mix)
A2. "Gabrielle" (Tamborine Dub)
B1. "Gabrielle" (Words to Give By)
B2. "Gabrielle" (Live Garage)

UK 12" (1997)
A1. "Gabriel" (Live Garage Version) - 7:24
A2. "Gabriel" (Basement Jaxx Mix) - 7:42
B1. "Gabriel" (R.I.P. Mix) - 6:36
B2. "Gabriel" (Victor Imbres Mix) - 8:11

UK CD single (1997)
 "Gabriel" (Live Garage Edit) - 3:53
 "Gabriel" (M-Beat Edit) - 3:58
 "Gabriel" (Path to Heaven Mix) - 7:52
 "Gabriel" (Live Garage Version) - 7:24
 "Gabriel" (M-Beat Mix) - 4:56

UK CD2 single "Gabriel Remixes" (1997)
 "Gabriel" (Basement Jaxx Mix) - 7:42
 "Gabriel" (R.I.P. Mix) - 6:36
 "Gabriel" (Victor Imbres Mix) - 8:10
 "Gabriel" (Jaxx Nite Beats) - 6:08

Certifications

References

1996 songs
1996 singles
1997 singles
UK garage songs
XL Recordings singles


text:
Manfred Mann bio je britanski beat, R&B i rock sastav iz šezdesetih godina prošlog stoljeća, imenovan po lideru i osnivaču Manfredu Mannu.

Povijest sastava
Prvo ime sastava bilo je Mann-Hugg Blues Brothers, a osnovan je u Londonu u prosincu, 1962. u sastavu: Manfred Mann (orgulje) i Mike Hugg (bubnjevi).
Nakon toga sastavu se pridružio solo gitarist Mike Vickers, Dave Richmond na basu, i Paul Jones, kao pjevač i i svirač usne harmonike.
U ovoj postavi, sastav je promijenio ime u Manfred Mann & The Manfreds.  Nastupajući stalno tijekom sezone 1962. – 1963., privukli su pozornost na sebe zvukom Manfredovih orgulja, Jonesovim soul vokalom i povremenim duhačima pri nastupima.

Sastav je potpisao ugovor s HMV Records u ožujku 1963. i opet promijenio ime u Manfred Mann, i snimio svoju prvu pjesmu (instrumental u duhu jazza) "Why Should We Not?" koja nije imala veliki uspjeh.
Godine 1964. sastav je dobio zadatak da kreira glazbenu temu za TV show Ready Steady Go!. Snimili su energičnu pjesmu "5-4-3-2-1". Ova skladba uskoro je postala broj 5 na britanskim top listama.
Nakon relativnog uspjeha sa skladbom "Hubble Bubble (Toil And Trouble)", požnjeli su zlato s pjesmom  "Do Wah Diddy Diddy", (inače pjesmom sastava The Exciters, koji su prošli nezapaženo). Manfredi su se popeli na 1. mjesto i u Britaniji i Americi.

Tijekom 1965., sastav je nastavio redati uspješnice, dijelom vlastite skladbe, a dijelom skladbe drugih autora. U ovom periodu, promijenili su i zvuk, tako da su iz blues grupe postali pop - beat grupa. Uspješno su izvodili Dylanove skladbe, i imali solidan uspjeh kod britanske publike. Tako su snimili "With God on Our Side" i kontroverznu "If You Gotta Go, Go Now" (koja se popela na 2. mjesto u Britaniji). Veći uspjeh postigli su i s pjesmom "Sha La La", (3. u Britaniji, 12. u Americi).

Mike Vickers odlazi 1966. iz sastava. Zamijenio ga je Jack Bruce iz John Mayallovih Bluesbreakersa.
Snimili su svoj drugi broj 1 u Britaniji, "Pretty Flamingo", (2. u Kanadi).  Nakon toga sastav je doživio ozbiljne promjene, kad su iz njega otišli pjevač Paul Jones i basist Jack Bruce koji se pridružio grupi Cream. Zamijenili su ih Mike d'Abo, kao pjevač i Klaus Voorman na bas-gitari.

S novim pjevačem d'Abom, sastav je počeo njegovati nježniji pop zvuk. Snimili su drugu Dylanovu pjesmu "Just Like a Woman", koja je bila uspjeh. Zatim slijedi uspjeh sa "Semi-Detached, Suburban Mr James" i onda još jedan hit "Ha Ha Said The Clown" (obje su došle do 5. mjesta britanske top liste).
Sa skladbama "Sweet Pea" (instrumentalna skladba) i "So Long Dad" jako su loše prošli (35. i 50. mjesto), a 1968. popeli su se još jednom na 1. mjesto britanske top ljestvice s Dylanovom skladbom "Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)" (3. mjesto u Kanadi).

Razočarani prijamom kod publike (osobito dva posljednja albuma), grupa se raspala 1969., dok se njihov posljednji hit "Ragamuffin Man", popeo do 10. mjesta na britanskoj top ljestvici.

Nakon raspada

Manfred Mann se posvetio pisanju reklamnih pjesama, ali je osnovao eksperimentalnu jazz rock grupu Manfred Mann Chapter Three (s Mikeom Huggom), ali ova grupa bila je kratkog vijeka.
Već 1971. Mann je osnovao novi sastav Manfred Mann's Earth Band.

Godine 1990. najveći dio grupe iz šesdesetih, bez Manfred Manna, osnovali su novu grupu The Manfreds, najviše izvodeći stare hitove, uz poneki jazz instrument i katkada s dva pjevača, Paulom Jonesom i Mikeom d'Aboom.

Studijski albumi
 The Five Faces of Manfred Mann (1964.)
 Mann Made (1965.)
 As Is (1966.)
 Soul of Mann (1967.)
 Up the Junction (1968.)
 Mighty Garvey! (1968.)

Članovi sastava

Manfred Mann - orgulje, klavijature (1962. – 1969.)
Mike Hugg - bubnjevi, vibrafon, klavijature(1962. – 1969.)
Dave Richmond - bas-gitara (1962. – 1964.)
Mike Vickers - gitara, alt saksofon, flauta  (1962. – 1965.)
Paul Jones - pjevač, usna harmonika (1962. – 1966.)
Tom McGuinness - gitara, bas gitar (1964. – 1969.)
Jack Bruce - bas-gitara (1965. – 1966.)
Klaus Voorman - bas-gitara (1966. – 1969.)
Mike d'Abo - pjevač, klavijature (1966. – 1969.)
Glyn Thomas - bubnjevi  (u vrijeme Mann Hugg Blues Brothers 1960. – 1962.)
Tony Smith - bas-gitara (u vrijeme Mann Hugg Blues Brothers 1960. – 1962.)

Britanski rock-sastavi
Britanska invazija


text:
Список синглов, занимавших 1 место в 2022 году в еженедельном хит-параде Streaming Songs, в который входят самые транслируемые песни на ведущих музыкальных онлайн-сервисах США.

Список синглов № 1

См. также
Список синглов № 1 в США в 2022 году (Billboard)

Примечания

Списки хитов № 1 в США 2022 года
Чарты Billboard 2022 года
Список хитов № 1 в чарте Streaming Songs


text:
Stefan Nils Edwin Johansson (Växjö, 8 de setembro de 1956), conhecido apenas por Stefan Johansson, é um piloto sueco de automobilismo.

Desde que saiu da Fórmula 1 em , já correu em várias outras categorias, incluindo a extinta CART, vários tipos de corridas com carros esportivos e o Grand Prix Masters, última competição de monopostos que disputou. É também empresário dos pilotos Scott Dixon, Zachary Claman DeMelo, Ed Jones e Felix Rosenqvist.

Carreira na Fórmula 1

A entrada de Johansson na Fórmula 1 foi via Campeonato Britânico de Fórmula 3, vencido por ele em 1980, pilotando pela equipe Project Four, de Ron Dennis (futuro chefe de equipe da McLaren).

Pela F-1, participou de 103 corridas (largou em 79), estreando em 13 de janeiro de  pela equipe Shadow, quando ele ainda estava na Fórmula 3. Teve duas chances na temporada (Argentina e Brasil), mas não se classificou para o grid em ambas; e poderia se dizer que a sua real estreia na categoria aconteceu em , após um curta passagem pela Fórmula 2. A reestreia ocorreu pela equipe Spirit, equipada com motores Honda, que voltava à categoria após 15 anos de ausência. Juntou-se à equipe Tyrrell em , em substituição ao piloto inglês Martin Brundle, que se recuperava de um acidente, mas o time seria desclassificado da temporada por conta de irregularidades, e isso fez Johansson disputar três provas pela Toleman, chegando a pontuar pela primeira vez na carreira com os 3 pontos do 4º lugar no GP da Itália, em Monza. Seu desempenho chamou a atenção da Ferrari, que, em , o contratou para ocupar o lugar do francês René Arnoux, que saiu misteriosamente da Scuderia a partir da segunda etapa, o GP de Portugal. Ele, porém, já tinha assinado com a Toleman para disputar a temporada, entretanto a falta de pneus obrigou o time a pular as 3 primeiras corridas.

Esteve prestes a vencer o GP de San Marino, mas faltando três voltas, abandonou com falta de combustível. Ainda assim, terminou em 6º lugar, por ter completado mais de 90% da corrida. Seu papel naquele campeonato foi o de auxiliar seu companheiro de equipe, o italiano Michele Alboreto, a conquistar o vice-campeonato da competição, mas foi em  que ele obteve a sua melhor classificação na F-1, ao terminar o campeonato em 5º lugar, em sua primeira temporada completa.

Em , assumiu o cockpit da McLaren, substituindo o veterano finlandês Keke Rosberg como segundo piloto da equipe que tinha Alain Prost como astro principal. O francês batia Johansson constantemente nas classificações, e apesar dos pódios conseguidos na temporada, a equipe decidiu trocá-lo por Ayrton Senna, vindo da Lotus, em .

Incidente com o cervo em Österreichring
Durante o treino de sexta-feira no circuito de Österreichring, palco do GP da Áustria, Johansson atropelou um cervo que cruzava a pista. O animal morreu decapitado, e o sueco, apesar de ter quebrado uma costela logo após o McLaren MP4/3 bater forte na proteção de pneus, participou da prova, cruzando a linha de chegada em 7º lugar. Em 2015, relembrou o acidente e afirmou que "teve sorte" em sair vivo

Declínio com a Ligier e pódio com a Onyx
Demitido da McLaren, Johansson assinou com a Ligier para a temporada de , sendo companheiro de equipe de Arnoux, ironicamente seu antecessor na Ferrari. O Ligier JS31, equipado com motores Judd, não era competitivo, não pontuou em nenhuma etapa e quase sempre não conseguia se qualificar para as corridas (foram 8 não-classificações no total, seis delas com Johansson), tanto que o melhor resultado foi um 9º lugar, conquistado duas vezes (Brasil e Austrália).

A situação melhorou para ele quando, em , assinou contrato para liderar a estreante equipe Onyx. O carro (Onyx ORE-1) era muito instável e quase não conseguia a qualificação, mas Stefan conseguiu uma façanha ao chegar em 3º lugar em Portugal, sendo este o último pódio dele na F-1 (e único da equipe).

Adeus à Fórmula 1
Após não se classificar para os GP's dos Estados Unidos e do Brasil em , Johansson se desentendeu com o novo proprietário da Onyx, Peter Monteverdi, e foi dispensado, não sendo lembrado por nenhuma outra equipe para seguir correndo naquele ano.

No ano seguinte, aos 34 anos, Stefan faria ainda seis corridas - duas pela AGS (não obtendo vaga novamente nas duas primeiras provas) e outras quatro pela Footwork, na qual conseguiu apenas uma vez das quatro tentativas em .

Seu nome chegou a ser cogitado pela equipe Jordan para ocupar a vaga do belga Bertrand Gachot, preso após envolvimento em briga na Inglaterra, mas as negociações não surtiram efeito e após ser preterido em favor do alemão Michael Schumacher, sua carreira na F-1 estava oficialmente encerrada. Em dez temporadas, conquistou 12 pódios, mas nunca chegou a subir ao alto do pódio; tal recorde viria a ser superado pelo alemão Nick Heidfeld no GP da Malásia de .

Passagem pela CART
Em 1992, Johansson seria contratado pela equipe Bettenhausen, onde conquistou o título de Rookie of the Year (estreante do ano), obtendo dois terceiros lugares, ficando à frente de Éric Bachelart (14º lugar no campeonato, contra o 18º conquistado pelo belga). Apesar de conquistar alguns bons resultados, jamais venceu uma prova da CART. Seu melhor desempenho na categoria veio na temporada de 1994, terminando em 11º lugar. Durante esse tempo, largaria três vezes nas 500 Milhas de Indianápolis (1993 a 1995, esta última aos 38 anos, tendo sido o responsável por tirar Emerson Fittipaldi do grid).

Envolvimento no acidente fatal de Krosnoff
Na corrida de Toronto (décima-primeira da temporada de 1996), Stefan tentava se defender dos ataques do norte-americano Jeff Krosnoff, estreante na CART. Faltando três voltas para o final da corrida um contato de roda com roda faz com que o carro de Jeff choque-se contra as barreiras, acertando uma árvore e um poste de iluminação que estavam muito próximos da pista de corrida. Krosnoff morreu instantaneamente devido aos ferimentos sofridos contra o poste. Outro envolvido na batida, o fiscal de pista Gary Avrin, faleceria logo depois. Johansson deixou a CART ao final da temporada, depois de bater e abandonar o GP de Laguna Seca, exatamente no dia em que completava 40 anos.

Outras presenças no automobilismo

Depois disso, participou de corridas de carros esportes como as 24 Horas de Le Mans, onde competiria por quinze vezes. Em 1997, ele obteve as suas duas maiores vitórias, primeiro nas 12 Horas de Sebring pilotando uma Ferrari 333 SP e depois nas 24 Horas de Le Mans, pilotando um Porsche da Joest Racing, ao lado de seu ex-companheiro de equipe na Ferrari, Michele Alboreto, e do dinamarquês Tom Kristensen.

Durante 1998 e 1999, Stefan correu por várias equipes de carros esportes (como a Audi R8 Race Car em Le Mans) mas, em 2000, ele criou sua própria equipe, a Johansson-Matthews, juntamente com Jim Matthews, um empresário estadunidense. Eles competiram na American Le Mans Series utilizando um protótipo Reynard 2KQ. Infelizmente, este não foi um veículo de sucesso em sua forma original (apesar de mais tarde ele ter-se transformado em vários outros carros de sucesso como o Zytek em que ele correu mais tarde) e a sociedade se desfez.

Em 2001, teve a sorte de realizar a campanha do protótipo do Audi R8 com o patrocínio da Gulf Oil e a assistência da equipe Arena de Mike Earle. Naquele ano ele correu na European Le Mans Series, a ALMS e em Le Mans. Seus co-pilotos foram o inglês Guy Smith e o francês Patrick Lemarié.

Em 2002, pilotou novamente um Audi R8. Seu co-piloto era o ex-piloto de Fórmula 1 Johnny Herbert, competindo na ALMS. No ano seguinte, retornou à CART, agora como proprietário de uma equipe, a American Spirit Team Johansson, que tinha como pilotos dois norte-americanos: o experiente Jimmy Vasser (campeão da CART em 1996) e o estreante Ryan Hunter-Reay (campeão da IndyCar Series em 2012). Esta foi uma das muitas novas equipes da temporada de 2003 na CART; ironicamente, a equipe Conquest, que tinha Éric Bachelart (também ex-piloto) no comando, era a outra (esta, vinda da IRL).

Em 2006, Johansson fez algumas aparições ocasionais na Grand-Am pelas equipes Cheever e CITGO e continuou a associação com os trabalhos da equipe Zytek na Le Mans European Series. No ano seguinte, competiu pela equipe Highcroft Racing Courage-Acura na classe LMP2 da American Le Mans Series, junto com o australiano David Brabham. Após quatro anos fora de Le Mans, voltou a correr a famosa prova de longa duração, desta vez pela equipe Gulf Racing Middle East, juntamente com os franceses Fabien Giroix e Ludovic Badey, mas não conseguiu terminá-la. Suas últimas corridas foram disputadas em 2017, quando participou do Pirelli World Challenge pilotando uma Ferrari 458 GT3 da Scuderia Corsa.

Fora das corridas, Stefan (que também correu na GP Masters e na Speedcar) tem vários negócios de especulação comercial e é também considerado um artista - é particularmente conhecido por seus desenhos de relógios.

Resultados de Stefan Johansson na Fórmula 1
(legenda)

24 Horas de Le Mans

Pilotos de Fórmula 1 da Suécia
Pilotos do Campeonato Britânico de Fórmula 3
Pilotos da Champ Car
Pilotos da equipe Shadow de Fórmula 1
Pilotos da equipe Tyrrell de Fórmula 1
Pilotos da equipe Toleman de Fórmula 1
Pilotos da equipe Ferrari de Fórmula 1
Pilotos da equipe Ligier de Fórmula 1
Pilotos da equipe McLaren de Fórmula 1
Pilotos da equipe AGS de Fórmula 1
Pilotos da equipe Onyx de Fórmula 1
Pilotos campeões de Fórmula 3


text:
Terafim (Hebreeuws: תְּרָפִים, tərāfim) is in de Hebreeuwse Bijbel een aanduiding voor huisgoden. De exacte betekenis van de term is onduidelijk.

Etymologie en betekenis
Waarschijnlijk is de Hebreeuwse term afgeleid van het Hettitisch-Hurritische begrip tarpiš, "demon", "beschermgeest", vergelijkbaar met het Akkadische šēdu. De Hebreeuwse vorm van het woord is meervoud, maar het kan zowel een enkel voorwerp als meerdere voorwerpen aanduiden. De Septuagint geeft terafim weer als εἴδωλον, "godenbeeld", "afgod" of γλuπτός, "gesneden beeld". De Targoem gebruikt ṣlm / ṣlmnj', "beelden" of dm'jn, "figuren". Deze vroege vertalingen ondersteunen de vertaling met "huisgoden".

In Genesis 31 wordt geapostrofeerd verwezen naar de terafim als älohîm, "goden" (zie Elohim). Waarschijnlijk representeerden de beeldjes dus een familie- of huisgod, mogelijk een vergoddelijkte voorouder van Laban, waardoor de voorwerpen voor hem van existentieel belang waren. De interpretatie als voorouderfiguur lijkt te worden gesteund door de weergave in 1 Samuel 15:23 en het gebruik van älohîm in Jesaja 8:19, waar deze als geest van een gestorvene wordt gebruikt.

Volgens de rabbijnse literatuur betekende het woord "schandelijke voorwerpen", maar dit wordt door hedendaagse onderzoekers verworpen. Nederlandse vertalingen geven het weer met "godenbeeldjes" en "afgodendienst" (Nieuwe Bijbelvertaling) of laten het woord onvertaald staan (Statenvertaling, terafiem in de Naardense Bijbel).

Hebreeuwse Bijbel
Terafim wordt vijftien keer genoemd in de Hebreeuwse Bijbel, zowel in goedkeurende als in afkeurende zin.

Rachel
In Genesis 31 betreffen de terafim duidelijk beeldjes van klein formaat. Rachel had ze gestolen van haar vader Laban en in de zadeltassen van een kameel verstopt.

Michal
In een verhaal over David was hij ontsnapt en misleidde zijn vrouw Michal de achtervolgers door het beeld van een huisgod in het bed van David te leggen en met een pruik van geitenhaar te vermommen, alsof David nog in bed lag. Dit geeft een indicatie van het formaat van deze vorm van terafim. Het gebruik van de term "de huisgod" suggereert dat ieder huishouden een huisgod had. Van der Toorn stelt dat de vermelding van de terafim in Davids huishouden zonder enige afkeuring wordt genoemd. Dit staat in contrast met de vermelding kort voor dit verhaal in 1 Samuel 15:23, waar Samuel Saul vermaant en zegt dat eigenzinnigheid even slecht is als terafim, hier vertaald als afgodendienst.

Overige vermeldingen
 In Rechters richtte een zekere priester Micha een privé heiligdom in en worden terafim genoemd in relatie tot een met zilver beslagen houten beeld en een efod of priestergewaad.
 In 2 Koningen 23:24 wordt de terafim / huisgod als een "gruwel" en een vorm van afgoderij veroordeeld.
 In Ezechiël 21:26 wordt het gebruik van huisgoden door de koning van Babylon vermeld in een context van veroordeling.
 In Hosea 3:4 wordt de terafim positief geduid, in combinatie met de massebe en orakels. Het verstoken zijn hiervan zou leiden tot "het verlangen naar de HEER".
 Zacharia 10:2 duidt de terafim negatief en stelt ze gelijk aan de leugenachtigheid van waarzeggers.

Latere vermeldingen
Josephus schreef over het gebruik om huisgoden mee te nemen op reis naar vreemde landen. Dit kan erop wijzen dat het gebruik van terafim in zwang bleef tijdens de hellenistische periode en mogelijk nog daarna.

Externe links
 Godenbeeldjes op debijbel.nl

Hebreeuwse Bijbel


text:
The Haifanggou Formation (), also known as the Jiulongshan Formation (), is a fossil-bearing rock deposit located near Daohugou () village of Ningcheng County, in Inner Mongolia, northeastern China.

The formation consists of coarse conglomerates, sandstone, mudstone, and thin coal layers deposited in deltaic and lacustrine environments.

The formation dates to the Callovian of the Middle Jurassic to the Oxfordian of the Late Jurassic.

The most prominent locality of the Haifanggou Formation are the Daohugou Beds, located near the village of Daohugou in southeastern Inner Mongolia. Other localities include Wuhuaxigou, Chentaizi, Jiangzhangzi, Wubaiding, Guancaishan, Haifenggou, Fanzhangzi, and Zhuanshanzi.

Dating

Daohugou bed
The age of the Daohugou bed has been debated, and a number of studies, using different methodologies, have reached conflicting conclusions. Various papers have placed the fossils here as being anywhere from the Middle Jurassic period (169 million years ago) to the Early Cretaceous period (122 ma). One of the first studies on the age of the Daohugou beds, published in 2004 by He et al., found them to be Early Cretaceous, only a few million years older than the overlying Jehol beds of the Yixian Formation. The 2004 study primarily used Argon–argon dating of a tuff within the Daohugou Beds to determine its age.

However, subsequent studies cast doubt on this relatively recent age. In a 2006 study, Gao & Ren criticized He et al. for not including enough specifics and detail in their paper, and also took issue with their radiometric dating of the Daohugou tuff. The tuff, Gao and Ren argued, contains crystals with a variety of diverse radiometric ages, some up to a billion years old, so using dates from only a few of these crystals could not determine the overall age of the deposits. Gao and Ren went on to defend a Middle Jurassic age for the beds based on biostratigraphy (the use of index fossils), and the bed's relationship to a layer that is known to mark the Middle Jurassic-Late Jurassic boundary.

Another study, published in 2006 by Wang et al., argued that the 159-164 million years old Tiaojishan Formation underlies, rather than overlies, the Daohugou Beds. Unlike the earlier study by Gao and Ren, Wang et al. found an overall similarity between the fossil animals found in the Daohugou Beds and those from the Yixian Formation. The authors stated that"vertebrate fossils such as Liaoxitriton, Jeholopterus and feathered maniraptorans show much resemblance to those of the Yixian Formation. In other words, despite the absence of Lycoptera, a typical fish of the Jehol Biota, the Daohugou vertebrate assemblage is closer to that of the Early Cretaceous Jehol Biota than to any other biota."Wang et al. concluded that the Daohugou probably represents the earliest evolutionary stages of the Jehol Biota, and that it "belongs to the same cycle of volcanism and sedimentation as the Yixian Formation of the Jehol Group." However, a later study by Ji et al. argued that the key indicator of the Jehol biota are the index fossils Peipiaosteus and Lycoptera. Under this definition, the earliest evolutionary stage of the Jehol Biota is represented by the Huajiying Formation, and the Daohugou Formation is excluded due to the absence of Lycoptera fossils. Later in 2006, Liu et al. published their own study of the age of the Daohugou beds, this time using Zircon Uranium-lead dating on the volcanic rocks overlying and underlying salamander-bearing layers (salamanders are often used as index fossils). Liu et al. found that the beds formed between 164 and 158 million years ago, in the Middle to Late Jurassic. A 2012 study by Gao and Shubin agreed with this assessment, and reported an Argon–argon date of 164 plus or minus 4 million years ago for the Daohugou horizon.

Animal fossil content

Arthropods

Vertebrates

Flora

See also

  and  — period's Asian prehistoric life, geological formations, fossil record
 Yixian Formation
 Callovian formations
 Tiourarén Formation, fossiliferous formation of Niger
 Qiketai, Toutunhe, Shishugou and Qigu Formations, fossiliferous formations of the Junggar Basin, Xinjiang
 Oxfordian formations
 Oxford Clay, England
 Tendaguru Formation, fossiliferous formation of Tanzania
 Cañadón Calcáreo Formation, fossiliferous formation of the Cañadón Asfalto Basin, Argentina

References

Further reading
 Liaoning Stratigraphic Group. 1978. The Stratigraphic Tables of Liaoning. Geology Press 1-296

Geologic formations of China
Jurassic System of Asia
Jurassic China
Callovian Stage
Oxfordian Stage
Conglomerate formations
Mudstone formations
Shale formations
Sandstone formations
Coal formations
Deltaic deposits
Lacustrine deposits
Fossiliferous stratigraphic units of Asia
Paleontology in Inner Mongolia


text:
Igor González de Galdeano Aranzábal (Vitòria, 1 de novembre de 1973) va ser un ciclista basc, que fou professional entre 1995 i 2005. Actualment és el director esportiu de l'equip .

En el seu palmarès destaquen 3 etapes a la Volta a Espanya, cursa en la qual finalitzà en segona posició el 1999 i quart el 2003. Al Tour de França fou dues vegades cinquè, el 2001 i el 2002. En aquest darrer portà el mallot groc de líder durant set etapes.

És germà del també ciclista Álvaro González de Galdeano Aranzábal.

Palmarès
 1997
 Vencedor d'una etapa de la Vuelta a los Valles Mineros
 1998
 1r a la Clàssica de Sabiñánigo
 Vencedor d'una etapa de la Volta a Galícia
 1999
 Vencedor de 2 etapes de la Volta a Espanya
 Vencedor d'una etapa de la Tirrena-Adriàtica
 2001
 1r al Gran Premi Mosqueteiros - Rota do Marques i vencedor d'una etapa
 Vencedor d'una etapa de la Volta a Espanya
 Vencedor d'una etapa de la Volta a Astúries
 2002
  Campionat d'Espanya de contrarellotge
 1r a la Volta a Alemanya
 Vencedor d'una etapa del Gran Premi del Midi Libre

Resultats al Tour de França
 2001. 5è de la classificació general
 2002. 5è de la classificació general  Porta el mallot groc durant 7 etapes
 2004. 44è de la classificació general
 2005. Abandona (9a etapa)

Resultats a la Volta a Espanya
 1998. No surt (10a etapa)
 1999. 2n de la classificació general. Vencedor de 2 etapes.  Porta el mallot or durant 1 etapa
 2000. Abandona (16a etapa)
 2001. Abandona (15a etapa)
 2002. Abandona (14a etapa)
 2003. 4t de la classificació general.  Porta el mallot or durant 1 etapa
 2004. 96è de la classificació general
 2005. 89è de la classificació general

Enllaços externs
 Fitxa d'Igor González de Galdeano a sitiodeciclismo.net

Ciclistes vitorians
Portadors del mallot groc del Tour de França espanyols
Guanyadors d'etapa a la Volta a Espanya bascos
Esportistes espanyols als Jocs Olímpics d'estiu de 2004
Alumnes de la Universitat del País Basc
Guanyadors d'etapa a la Volta a Espanya espanyols


text:
Фузáйл Максу́м (, ) — таджикский полевой командир в чине курбаши, воевавший на стороне басмачей Энвер-паши в Восточной Бухаре. В основном боролся за независимость Каратегина и Дарваза. Занимался басмачеством более 9 лет. Фузайл Максум был против правления эмира Сеида Алим-хана.

Биография
Есть версия, что Фузайл Максум родился в Дарвазе, по другим сведениям в Гиждуване. Он был губернатором Бухарского эмирата в Каратегине и Дарвазе.

Басмачество
После вторжения красных в Бухарский эмират, в 1920—1921 годах Фузайл собирает в свою личную армию около 3000 моджахедов. После подчинения наиболее известному лидеру басмачей, Ибрагим-беку он присоединяется к армии Энвера-паши с Давлатмандбеком, которые вели бои в Восточной Бухаре при поддержке эмира Алим-хана, в одно время с ним к армии Энвер-паши присоединился Хабибулла Калакани. Как и Энвер-Паша, Фузайл имел не очень хорошие отношения с Ибрагим-беком и спорил с ним по некоторым вопросам. Фузайл также помогал Шермухаммадбеку и воевал вместе с ним. Максум участвовал в Мятеже Энвер-паши и сражался с красными в Душанбе и Гиссаре вместе с Пашой с 1921 по 1922 год. А когда Энвер умер, Фузайл Максум какое-то время служил Xaджи-саами, но он не смог противостоять натиску большевиков и уехал в Афганистан в конце 1923 г. и начале 1924 г. Фузайл Максум неоднократно пересекал советскую границу и входил в Дарваз и Каратегин. Он продолжал поднимать восстания, в 1929 году ему удалость захватить Каратегин и Дарваз. Взятие Каратегина и Дарваза в 1929 году вызвало панику у большевиков. Однако, потерпев поражение во всех последующих боях, Фузайл Максум бежал в Кашгар.

Смерть
После окончательного взятия большевиками Каратегина и Дарваза, Фузайл Максум бежал в ИРВТ. В середине 1930-х годов его казнили советские шпионы в Кашгаре.

Галерея

Примечания

Курбаши
Умершие в 1935 году


text:
Guntershausen (Aadorf), kern in de Zwitserse gemeente Aadorf
Guntershausen (Baunatal), kern in de Duitse gemeente Baunatal
Guntershausen bei Berg, kern in de Zwitserse gemeente Berg, kanton Thurgau


text:
Monotoma bicolor is a species of root-eating beetle in the family Monotomidae. It is found in Africa, Australia, Europe and Northern Asia (excluding China), and North America.

References

Further reading

External links

Monotomidae
Articles created by Qbugbot
Beetles described in 1835


text:
Corydalis milarepa är en vallmoväxtart som beskrevs av Lidén och Z. Y. Su. Corydalis milarepa ingår i släktet nunneörter, och familjen vallmoväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nunneörter
milarepa


text:
Die 70. Luxemburg-Rundfahrt war ein Rad-Etappenrennen, das vom 2. bis 6. Juni 2010 stattfand.

Es wurde in einem Prolog und vier Etappen über eine Distanz von 711,5 Kilometern ausgetragen. Das Rennen zählte zur UCI Europe Tour 2010 und war dort in die höchste Kategorie 2.HC eingestuft.

Etappen

Weblinks

Ergebnisse auf radsport-news.com

Radrennen 2010
2010


text:
Иоганна Блюм (; 1 января 1920, Больцано — 8 ноября 2005, там же) — итальянская органистка,  и .

В детстве делила свои пристрастия между музыкой и спортом, в 1937 г. стала чемпионкой Италии по прыжкам в воду. В дальнейшем сосредоточилась на занятиях музыкой. Училась в Клагенфурте и Граце. Принадлежа к немецкому населению Южного Тироля, находилась под германской юрисдикцией и в 1944 г. была направлена в город Бриксен для создания в нём музыкальной школы. С окончанием Второй мировой войны, после подтверждения принадлежности Южного Тироля Италии, была уволена и на протяжении многих лет давала частные уроки музыки, организовала частную школу пения в Больцано. С 1951 г. преподавала в учительском институте и возглавляла институтский любительский хор, дважды выигравший национальный конкурс. После этого она была приглашена преподавать в Консерватории Больцано, хотя лишь в 1967 г. итальянские официальные органы формально признали полученный ею в Австрии диплом о высшем музыкальном образовании. А в 1980—1981 гг. Иоганна Блюм была директором Консерватории имени Клаудио Монтеверди в Больцано.

Главным делом жизни Блюм было создание по всему немецкоязычному Южному Тиролю музыкальных школ, в которых дети осваивали бы немецкий фольклорный и традиционный музыкальный материал. За неустанную работу в этом направлении Блюм была награждена тирольским Крестом за заслуги (1979), премией имени Вальтера фон дер Фогельвейде (1973) и медалью Орландо Лассо от Общества Святой Цецилии.

Ссылки
 Johanna Blum // Notable Women International

Литература
 Johanna Blum. «Wer sich die Musik erkiest»: Ein Lebensbild. — Bozen: Athesia, 2000.

Хоровые дирижёры Италии
Органисты Италии
Прыгуны в воду Италии


text:
Franz Schuselka (15 August 1811, Budweis – 1 September 1886, Heiligenkreuz) was an Austrian politician and writer.

Biography
His father was an artillery corporal. He studied law at the University of Vienna, then served an internship in the criminal courts. After that, he was a tutor for several noble families in Vienna, Salzburg and Prague. In 1839, he decided to change careers and became a journalist. Three years later, he left Austria for Germany; living first in Weimar, then Jena. He was forced to return to Austria when his political writings came under investigation and his passport was not renewed.

In 1845, he returned to Jena and joined the German Catholic sect, which made him unwelcome in Austria. In 1846, he moved to Hamburg where, a year later, he became a member of the Freemasons lodge known as "To Brotherhood on the Elbe". In 1848, during the Revolutions, he went back to Vienna, was elected to the , and was one of the six Austrians elected to the revolutionary .

Finally, he was elected to the Frankfurt Parliament, representing Klosterneuburg in the left-wing . He resigned before the end of the year, however, having already been elected to the Imperial Diet. His most important role came during the Vienna Uprising, when he headed the Security committee. After the city surrendered, he moved to Kremsier, where he was an opposition leader in the Diet. The Diet was dissolved in 1849, and he made a leisurely journey through Germany on his way back to Vienna. During that time, he married Ida Wohlbrück (1817–1903), daughter of Gustav Friedrich Wohlbrück, a court actor in Weimar, who had recently died. When they made it back, in 1850, he found himself expelled to his estate in Gainfarn, where they lived in seclusion for two years before being allowed to re-enter.

Later, he spent a few years in Dresden, while Ida was helping to direct the Linz State Theatre, and had an intermittent correspondence with the conservative Baron Alexander von Bach. When he once again returned to Vienna, he took a more centrist position and, in 1859, became one of the founding members and first Chairman of the , an organization devoted to helping journalists in need. When the post-revolutionary oppression ended, he was elected to the Landtag of Lower Austria and served until 1865. He also began a reconciliation with the mainstream Catholic Church. From 1862 to 1879, he edited the weekly political magazine, Die Reform. In 1879, he had a stroke that prevented him from working.

He spent his final years at Heiligenkreuz Abbey in the Vienna Woods, where he died in 1886.

References

Further reading

External links

1811 births
1886 deaths
Austrian Empire politicians
Austro-Hungarian politicians
Politicians from České Budějovice
Writers from České Budějovice
German Bohemian people
Austrian people of German Bohemian descent


text:
Jean-Jacques Matignon, né le  à Eynesse en Gironde et mort le  à Paris, est un médecin militaire français attaché à la légation de France à Pékin de 1894 à 1901.

Biographie
Observateur attentif du monde chinois, Matignon a la particularité d'étudier dans les récits qu'il publie sur son expérience en Extrême-Orient, les questions sociales, la criminologie, la situation des femmes, les mœurs familiales et la prostitution au Japon.

Il fait son internat aux hôpitaux de Bordeaux et fait un premier séjour en Chine de 1894 à 1898. Il y organise un hôpital et un rudiment d'école française à Pékin et étudie la peste qui sévit alors à la frontière de la Mongolie et de la Sibérie. Découvrant des foyers endémiques insoupçonnés, il contribue à la limitation du fléau, ce qui lui vaut la croix de Sainte-Anne de la part du gouvernement russe. En 1895, il se distingue dans les épidémies de typhus, de choléra et de peste qui font plus de cinquante mille victimes à Pékin. C'est de même pour lutter contre la peste qu'il part à Macao en 1897. Photographe, il réalise de nombreux clichés de l'invasion japonaise en Mandchourie, dont plusieurs sont repris dans L'Illustration et dans le Tour du monde.

En , il effectue un voyage d'information au Japon et en Corée, visite Kyushu et, à bicyclette, avec un compagnon, le capitaine Vidal, parcourent la péninsule de Shimabara et visitent la station balnéaire d'Onzen. Matignon se rend ensuite à Tchémoulpo puis à Séoul.

En septembre-, il part excursionner en Mongolie, atteint la résidence de Toun-Kia-Yng-tze et visite la mission de Pé-Li-Gô (Pié-lié-keou) d'où sont partis en 1844 Evariste Huc et Joseph Gabet pour le Tibet.

Aux côtés de Paul Pelliot, il participe de juin à  à la défense des Légations européennes contre les Boxers lors du siège de Pékin.

Il est fait chevalier () puis officier de la Légion d'honneur le .

 Œuvres
Publications sur l'Asie
 Note sur la médecine des Mongols, 1895
 Les Eunuques du palais impérial à Pékin, 1896
 Le Pansement japonais au charbon de paille, 1896
 Note sur la durée de l'immunité vaccinale conférée par la variole dans le Nord de la Chine, 1896
 Le Suicide en Chine, 1897
 Superstition, crime et misère en Chine, 1899
 Souvenirs d'Extrême-Orient : les bains au Japon, 1899
 Deux mots sur la pédérastie en Chine, 1899
 L'Orient lointain : Chine, Corée, Mongolie, Japon. Impressions et souvenirs de séjour et de tourisme, 1903
 Vade-mecum médical de l'officier en campagne, premiers soins à donner aux blessés et aux malades en attendant l'arrivée du médecin, 1904
 Enseignements médicaux de la guerre russo-japonaise, 1907
 Moukden et ses tombes, 1908
 Dix ans au pays du Dragon, 1910
 Géographie médicale : l'helminthiase intestinale chez l'européen et chez le chinois à Pékin, non daté
 La Peste bubonique en Mongolie, non daté
Publications médicales
 De la gastro-entérostomie dans le cancer du pylore, 1892
 De la pneumonie dans les abcès du poumon, 1893
 Note sur un nouveau procédé d'anastomose gastro-intestinale, 1893
 Du Sulfate de cuivre dans le traitement de l'endométrite et des accidents qu'il peut produire, 1893
 Le Bréviaire thermal des coloniaux : guide de clinique pour le choix de stations thermales pour séquelles d'affections coloniales, 1923
 De l'atriplicisme, intoxication par l'arroche, non daté
Journal
 Jean-Jacques Matignon, Les 55 jours de Pékin : journal d'un médecin au siège des légations, 28 mai-18 août 1900, éd. Juliette Bourdin, Monfaucon, Éditions Jean-Jacques Wuillaume, 2021.  Bibliographie
 Numa Broc, Dictionnaire des explorateurs français du  siècle, T.2, Asie, CTHS, 1992,
 Christos Lynteris, Ethnographic Plague: Configuring Disease on the Chinese-Russian Frontier'', 2016,

Notes et références

Liens externes

Médecin militaire français
Naissance en novembre 1866
Naissance en Gironde
Décès en mars 1928
Décès dans le 8e arrondissement de Paris
Décès à 61 ans


text:
Karula Pikkjärv är en sjö i Estland.   Den ligger i landskapet Valgamaa, i den södra delen av landet,  km söder om huvudstaden Tallinn. Karula Pikkjärv ligger  meter över havet. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km sydost om Karula Pikkjärv. I omgivningarna runt Karula Pikkjärv växer i huvudsak blandskog.

Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är januari, med  °C.

Referenser

Insjöar i Valgamaa


text:
Rock 'n' Roll Circus este cel de-al unsprezecelea album de studio al cântăreței japoneze Ayumi Hamasaki lansat de casa de discuri Avex Trax pe 14 aprilie 2010 în Japonia. Acesta a fost lansat în trei ediții : CD, CD+DVD și un set special care conține CDul, DVDul, concertul Ayumi Hamasaki Arena Tour 2009 A : Next Level, o cană, pliculețe cu ceai negru și un album cu poze. Albumul a fost premiat cu Discul de Platină de către RIAJ pentru vânzări de peste 250,000 de exemplare.

Potrivit Oricon, Rock'n'Roll Circus este al 21-lea cel mai bine vândut album japonez pe anul 2010.

Concept și titlu
În ediția din Mai 2010 a revistei japoneze Bea's Up, Hamasaki vorbește despre "Rock 'n' Roll Circus" dezvăluind misterul din spatele titlului sofisticat și descriind conceptul utilizat:
"Motivul pentru care am ales să înregistrez majoritatea melodiilor în Londra s-a datorat dorinței mele de a crea un album într-un mediu închis, într-un loc unde razele soarelui nu ar putea să patrundă. De data aceasta, am ales cântece după 'asemănarea' mea. Acestea nu sunt deloc liberale și nici multilaterale. Cântecele mele din trecut erau create în asa fel încat ascultatorul să se poată oglindi în ele, dar de data aceasta, ele vin sub forma unor strigate și rugi din strafundul propriei mele persoane. Prin această imagine, m-am apropiat foarte mult de starea în care mă aflam atunci când am debutat. Melodiile create în America au acel aer libertin, acesta fiind și motivul pentru care am ales Londra de data aceasta."

În legătură cu titlul, Hamasaki consideră că termenul "rock" nu se explică ca fiind doar un gen muzical ci și o adevarată stare de spirit:
"Stil tradițional japonez, etnic, european..Din toate aceste influențe amestecate rezultă un mix/circ. Și atunci cand mă apuc de cântat, acesta devine rock. Rock este un gen foarte vast și poate include diferite tipuri de cântece, dar în momentul în care încep să cânt..totul devine rock. De exemplu, chiar daca mă imbrac într-un stil feminin și cânt o baladă, rockul tot rock va rămâne. Și pentru că există rock în sufletul meu, acesta îsi va pune amprenta în toată activitatea mea. Titlul noului album este "Rock'n'Roll Circus" și reflecta un amalgam de lucruri: ceva interesant, înfricosator, trist, ciudat și multe alte lucruri amestecate. Aceasta este viziunea mea asupra -Rock & Rollului-."

Lista cu melodii

Lansare

Topuri și certificări

Topuri

Certificări

Singleuri

Vânzări totale de singleuri: 228,418
Vânzări totale de singleuri & album: 548,718

Referințe

Legături externe
Ayumi Hamasaki's official discography

Ayumi Hamasaki
Albume muzicale


text:
Helbing ist der Familienname folgender Personen:

 Albert Helbing (1837–1914), deutscher evangelischer Theologe und Prälat
 Artur Helbing (1913–?), deutscher Stanzmeister und Volkskammerabgeordneter
 Carl Helbing (1802–1874), deutscher (badischer) Unternehmer und Politiker
 Dirk Helbing (* 1965), deutscher Professor für Soziologie
 Gustav Helbing (1875–1953), Schweizer Buchhändler und Verleger
 Heinz Helbing (1907–1987), Schweizer Buchhändler und Verleger
 Hugo Helbing (1863–1938), deutscher Auktionator und Kunsthändler
 Iris Helbing (geb. Fischer; * 1976), deutsche Historikerin
 Karl Helbing (Architekt) (1877–1964), deutscher Architekt
 Karl Helbing (Lithograf) (1906–2008), deutscher Lithograf
 Karl-Heinz Helbing (* 1957), deutscher Ringer
 Monika Helbing (* 1953), deutsche Terroristin
 Reinhard Helbing SDB (1933–2013), deutscher Salesianer Don Boscos und als solcher von 1984 bis 1990 Provinzial der deutschen Provinz
 Ulrich Helbling (vor 1400–1426), österreichischer Architekt, Steinmetz und Dombaumeister

Siehe auch:
 Helbing Kümmel
 Helbig
 Helbling


text:
Cantonul Coulonges-sur-l'Autize este un canton din arondismentul Niort, departamentul Deux-Sèvres, regiunea Poitou-Charentes, Franța.

Comune

|-
| Ardin || align="right" |  || align="right" | 79160 || align="right" | 79012
|-
| Béceleuf || align="right" | 680 || align="right" | 79160 || align="right" | 79032
|-
| Le Beugnon || align="right" | 320 || align="right" | 79130 || align="right" | 79035
|-
| Le Busseau || align="right" | 720 || align="right" | 79240 || align="right" | 79059
|-
| La Chapelle-Thireuil || align="right" | 432 || align="right" | 79160 || align="right" | 79077
|-
| Coulonges-sur-l'Autize || align="right" |  || align="right" | 79160 || align="right" | 79101
|-
| Faye-sur-Ardin || align="right" | 620 || align="right" | 79160 || align="right" | 79117
|-
| Fenioux || align="right" | 708 || align="right" | 79160 || align="right" | 79119
|-
| Puihardy || align="right" | 57 || align="right" | 79160 || align="right" | 79223
|-
| Saint-Laurs || align="right" | 513 || align="right" | 79160 || align="right" | 79263
|-
| Saint-Maixent-de-Beugné || align="right" | 347 || align="right" | 79160 || align="right" | 79269
|-
| Saint-Pompain || align="right" | 915 || align="right" | 79160 || align="right" | 79290
|-
| Scillé || align="right" | 379 || align="right" | 79240 || align="right" | 79309
|-
| Villiers-en-Plaine || align="right" |  || align="right" | 79160 || align="right" | 79351
|}

Cantoane în Deux-Sèvres


text:
Новые Куконешты, Куконештий Ной () — село в Единецком районе Молдавии. Является административным центром коммуны Новые Куконешты, включающей также село Старые Куконешты.

География
Село расположено на высоте 127 метров над уровнем моря.

Население
По данным переписи населения 2004 года, в селе Новые Куконешты проживает 2080 человек (1002 мужчины, 1078 женщин).

Этнический состав села:

Примечания

Населённые пункты Единецкого района


text:
Jaromír Jágr () (Kladno, 15 februari 1972) is een Tsjechische ijshockeyer. Hij verruilde in februari 2015 de New Jersey Devils voor de Florida Panthers. Voorheen speelde hij voor onder meer de New York Rangers, Washington Capitals, Pittsburgh Penguins en Philadelphia Flyers. Op de Olympische Winterspelen van 1998 won Jágr met het Tsjechisch ijshockeyteam de gouden medaille. Hij won in zijn carrière als speler tweemaal de Stanley Cup. Met de Pittsburgh Penguins in 1991 & 1992.

Jagr is 'lid' van de Triple Gold Club, een benaming die in Amerika wordt gegeven aan spelers die de Stanley Cup, goud op de Spelen en het Wereldkampioenschap ijshockey wonnen. Hij was de tweede Tsjechische speler die dit lukte, na Jiří Šlégr.

Jágr beëindigde op zondag 25 mei 2014 zijn interlandcarrière. Die begon in 1990 toen hij met Tsjechoslowakije brons won op het WK in Bern. Hij werd in zowel 2005 als 2010 wereldkampioen met Tsjechië, waarmee hij in 1998 ook de olympische titel won. Hij kwam in april 2015 op 43-jarige leeftijd terug op zijn beslissing en stelde zich beschikbaar voor het WK 2015, dat zich in zijn vaderland zou afspelen.

Anno 2023 speelt Jagr nog steeds professioneel ijshockey bij zijn jeugdclub HC Kladno is Tsjechië. Hij is tevens eigenaar van dit team.

Trivia

Jágr maakte op 3 januari 2015 drie goals voor de New Jersey Devils, tegen de Philadelphia Flyers. Op een leeftijd van 42 jaar en 322 dagen werd hij daarmee de oudste maker van een hattrick in de geschiedenis van de NHL, een record dat tot op dat moment in handen was van de Zweed Nicklas Lidstrom.
Jágr werd op 20 Oktober 2016 de derde speler ooit die 750 doelpunten scoorde in de NHL.
Jagr staat 2e op de eeuwige ranglijst van NHL spelers met de meeste punten, achter Wayne Gretzky.

Carrière

Tsjechisch ijshockeyer
Tsjechisch olympisch kampioen


text:
Maersk Maritime Technology (MMT) var en gruppe indenfor A.P. Møller - Mærsk, der fungerede som et viden- og kompetencecenter for udvikling af højt specialiseret skibsteknologi. Enheden blev nedlagt i 2016.

Gruppen udførte maritimt ingeniørarbejde på grundlag af eksisterende teknologier samt udviklingsarbejde i forbindelse med fremtidens teknologier i samarbejde med producenter inden for den maritime industri.

Projekteksempler

Optimering af skrogformer
Genvinding af overskudsenergi
Nedbringning af CO2-udslip

Kilder

Skibsteknik
A.P. Møller - Mærsk
Ophørt i 2016


text:
Terra Alta (Pará) — município brasileiro
 Terra Alta (Catalunha) — região na Espanha
 Terra Alta (Ribeirinha) — concelho nos Açores

Desambiguações de topônimos


text:
The 1954 United States House of Representatives elections in Virginia were held on November 2, 1954 to determine who will represent the Commonwealth of Virginia in the United States House of Representatives. Virginia had ten seats in the House, apportioned according to the 1950 United States Census. Representatives are elected for two-year terms.

Overview

References

See also
 United States House elections, 1954

Virginia
1954
1954 Virginia elections


text:
Brotherhood is the debut studio album by American R&B group 3T. The album was released in 1995 through MJJ Music and 550 Music.

Background
Produced by their uncle Michael Jackson, who also served as the executive producer with Kenneth Komisar, the album was released on Jackson's record label MJJ Music. In 1997, after 3T completed their tour, a Limited European Tour Edition was released that included a remix CD. The album was dedicated to the memory of the band's mother, Delores Vilma "Dee Dee" Jackson (April 1, 1955 – August 27, 1994).

Commercial performance
Brotherhood sold three million copies worldwide. The album peaked at #127 on the US Billboard 200, while in the UK it peaked at #11 on the UK Albums Chart. Six singles were released: "Anything", "24/7" ", "Tease Me", "Why" (a duet with Michael Jackson), "I Need You" (with Michael Jackson on backing vocals) and "Gotta Be You".

Track listing

 signifies a co-producer
 signifies a remixer

Credits
 Percussion – Paulinho Da Costa
 Guitar – Chuck Anthony
 Drums – Jody Cortez
 Guitar, Bass, Organ – Dean Pleasants
 Percussion – Luis Conte
 Acoustic Guitar – Dean Parks
 Drums – Jonathan Moffett
 Drum Programming – Mark Morales
 Keyboards – Mark C. Rooney

Charts and certifications

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

B-Sides
 "What Will It Take" (featured on singles "Anything" and "Why")
 "Didn't Mean To Hurt You" (featured on single "Why")

References

1995 debut albums
3T albums
550 Music albums
Albums produced by Michael Jackson
Albums produced by Max Martin
Albums recorded at Cheiron Studios


text:
Holasovice – przystanek kolejowy w Holasovicach, w kraju morawsko-śląskim, w Czechach. Znajduje się na wysokości 290 m n.p.m. i leży na linii kolejowej nr 310.

Przypisy

Stacje i przystanki kolejowe w kraju morawsko-śląskim


text:
Mini és el nom amb què es coneix un petit automòbil produït per la British Motor Company i les seves empreses successores des de l'any 1959 fins al 2000. Aquest automòbil, el més popular dels fabricats a la Gran Bretanya, va ser posteriorment reemplaçat pel nou MINI, llançat l'any 2001 per part del grup BMW. L'original és considerat com una icona dels anys 60, i la seva distribució estalviadora d'espai amb tracció davantera va influir sobre una generació de fabricants d'automòbils. En l'enquesta internacional per a determinar l'automòbil del segle més influent en tot el món, el Mini va quedar segon, només darrere del Ford T.

Aquest revolucionari automòbil va ser dissenyat en BMC per Sir Alec Issigonis. Va Ser fabricat al Regne Unit a les fàbriques de Longbridge i Cowley, Oxford, i més tard també a Austràlia, Bèlgica, Xile, Itàlia, Iugoslàvia, Portugal, Sud-àfrica, Espanya, Uruguai i Veneçuela. El Mini original va tenir tres actualitzacions importants: el Mk II, el Clubman i el Mk III. El "Mini Cooper" i "Mini Cooper S" van ser versions esportives que van tenir èxit com a vehicles de ral·li, guanyant el Ral·li Monte-Carlo tres vegades. Va començar a vendre's com a Austin Seven i Morris Mini Minor, a més de variants sedan com a Wolseley Hornet i Riley Elf.

El Mini es va fabricar en diverses carrosseries: cupè de dues i quatre portes, familiar, una furgoneta, pickup i el "Moke", una variant tot-terreny. La seva carrosseria va ser construïda amb metall i amb fibra de vidre. El Mini va ser produït amb motors gasolina de 850, 1000 i 1100 cc de cilindrada, a més de lAustin Mini Cooper de 1275 cc de cilindrada i doble carburador. Els Mini, com els Austin MG 1300 Mark II, estaven equipats amb suspensió hidràulica Moulton, que els donava suavitat en córrer. El seu tauler analògic estava encastat en panell de fusta de caoba. El seu centre de gravetat summament baix el feia ideal per a prendre corbes a elevada velocitat. A més, la seva reduïda grandària permetia estacionar fàcilment.

 Disseny i desenvolupament

Dissenyat com projecte ADO15 (Austin Drawing Office project number 15, "Projecte nombre 15 de l'Oficina de Disseny d'Austin"), el Mini va sorgir de l'escassesa de combustible. El 1956, a conseqüència de la Crisi de Suez, que va reduir el subministrament de petroli, el Regne Unit va sofrir la reintroducció del racionament de la gasolina. Les vendes de grans vehicles van caure, i va haver un gran increment en el mercat dels automòbils utilitaris, que eren en la seva majoria d'origen alemany. Leonard Lord, mandatari de BMC, va ordenar fer alguna cosa ràpidament. Va exposar certs requisits bàsics de disseny: el cotxe hauria de cabre en una caixa que amidés 10 × 4 × 4 peus (3,0 × 1,2 × 1,2 m); l'habitacle dels passatgers hauria d'ocupar sis (1,8 m) dels 10 peus (3,0 m) de longitud; el motor, per raons de cost, hauria de ser un model preexistent. Issigonis, que havia treballat per a l'empresa d'automòbils Alvis, i que tenia experiència en el disseny d'automòbils de petita grandària, en 1955 havia estat contractat per BMC, pel que era la persona ideal per a la tasca. L'equip que va dissenyar el Mini era petit: a més de Issigonis, estaven Jack Daniels (que havia treballat amb ell prèviament en el projecte del Morris Minor), Chris Kingham (que havia treballat amb ell en Alvis), dos estudiants d'enginyeria i quatre delineants. Junts, a l'octubre de 1957 havien dissenyat i construït el prototip original, que va ser apel·lat com 'la caixa taronja' pel seu color. El ADO15 emprava un motor BMC Sèrie A de quatre cilindres refrigerat per aigua, però s'apartava de la tradició en muntar-se transversalment, amb caixa del canvi de quatre velocitats lubricada amb l'oli de motor situada en el càrter, i per emprar tracció davantera. Gairebé tots els automòbils de tracció davantera desenvolupats des de llavors usen una configuració similar. El radiador es va muntar en la part esquerra del cotxe, de manera que el ventilador muntat amb el motor pogués mantenir-se, però amb sentit invers, de manera que bufés aire cap a l'àrea de baixa pressió natural situat sota l'aleta davantera. Aquesta distribució estalviava una mica de grandària de motor, però tenia el desavantatge de proporcionar-li al radiador aire que ja s'havia escalfat al passar pel compartiment del motor.

El sistema de suspensió, dissenyat per l'amic de Issigonis Alex Moulton en Moulton Developments Limited, emprava cons de goma compactes en lloc de les molles habituals. Això comportava un comportament sec i rebotant, però la seva rigidesa, juntament amb la posició de les rodes en els cantons del vehicle, li van donar al Mini el seu famós maneig similar al d'un Kart. Inicialment s'havia planejat emprar un sistema de fluids interconnectats, similar a aquell en el qual Issigonis i Moulton havien treballat a mitjans dels anys 1950 en Alvis, però el curt període de desenvolupament del cotxe va fer que no estigués desenvolupat a temps per al llançament del Mini. Aquest sistema inicialment planejat per al Mini va ser posteriorment desenvolupat per a convertir-se en el sistema hidroelàstic i va ser emprat per primera vegada en l'Austin 1100 (llançat en 1962). El Mini estava equipat amb rodes de 10 polzades, pel que van haver de desenvolupar-se nous pneumàtics, obtenint Dunlop en contracte inicial. El Mini es va dissenyar amb finestretes corredisses en les portes, permetent l'existència de butxaques d'emmagatzematge en el lloc on hauria d'haver-hi hagut el mecanisme de la finestreta. Es diu que Issigonis va calcular la grandària dels buits resultants perquè fossin capaços d'emmagatzemar una ampolla de la seva ginebra favorita. La tapa del maleter va ser dissenyada amb les frontisses cap avall de manera que el cotxe pogués circular amb ella oberta per a incrementar l'espai per a l'equipatge. En les primeres versions, la matrícula tenia frontisses, de manera que caigués per a romandre visible mentre la tapa del maleter estava oberta. Per a estalviar costos laborals, el cotxe es va dissenyar de manera que les unions de soldadura són visibles des de la part externa del cotxe, cap a la part baixa del pilar A i entre el cos i el sòl de la carrosseria. Per a simplificar la construcció, el cotxe tenia frontisses externes en les portes i en el maleter.

 Mini 1000 Designer
El 1988, la modista Mary Quant va dissenyar l'interior del Mini 1000 Designer (que inicialment s'anomenava Mini Quant'' però van canviar-li el nom perquè els estava fent perdre popularitat). El disseny consistia en ratlles blanques i negres amb detalls en vermell. Els cinturons de seguretat eren vermells, i a la part superior esquerra dels seients del conductor i de l'acompanyant hi havia la signatura de la dissenyadora. Al volant també hi havia la signatura. El contorn dels fars, el de les rodes, les manetes de les portes i els para-xocs eren tots grisos, i no cromats ni negres, l'acabat més habitual. La carrosseria es presentava en dues versions: negre o blanc.

 Mini Cooper i Cooper S: 1961–2000

L'amic d'Issigonis John Cooper, amo de la Cooper Car Company i dissenyador i constructor de cotxes de curses i Fórmula 1, va veure el potencial del Mini per la competició. Issigonis estava inicialment reticent a veure el Minien el paper d'un cotxe d'altes prestacions, però després que John Cooper va fer una crida a la gestió de BMC, els dos homes van col·laborar amb el Mini Cooper'''.

Referències

Morris Motors
Austin Motor Company


text:
Deinarchia är ett släkte av fjärilar. Deinarchia ingår i familjen tandspinnare.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Tandspinnare
Deinarchia


text:
Павел Петрович Нестерчук (21 марта 1975) — украинский футболист, нападающий.

Игровая карьера
Во взрослом футболе дебютировал в 1992 году в составе третьей команды киевского «Динамо», выступавшей в первом любительском первенстве Украины. Забив в 22 матчах зонального турнира 14 мячей, 17-летний футболист сходу стал лучшим бомбардиром «зоны». После такого успеха, Павел был переведён в «Динамо-2». Далее некоторое время выступал в «Борисполе» и «Оболони».

В 1996 году перешёл в команду высшей лиги — «Прикарпатье». Первый матч в высшем дивизионе страны сыграл 3 августа 1996 года против ЦСКА. Первый гол забил 21 сентября в ворота «Кремня». В ивано-франковской команде провёл полтора сезона. За это время сыграл 32 матча, забил 2 гола. Продолжил карьеру в клубах низших дивизионов.

Пляжный футбол
В 2003 году привлекался к матчам сборной Украины по пляжному футболу на первом в её истории международном турнире «Мундиалито». Участвовал в историческом для сборной первом матче против сборной Бразилии. Гол, забитый Павлом в этой игре, был признан самым красивым на турнире.

Примечания

Ссылки

Футболисты Украины
Игроки ФК «Динамо-2» Киев
Игроки ФК «Борисфен»
Игроки ФК «Оболонь» (1992)
Игроки ФК «Спартак» Ивано-Франковск
Игроки ФК «Кристалл» Чортков
Игроки ФК «Меховик»
Игроки ФК «Звезда» Кропивницкий
Игроки ФК «Звезда-2»
Игроки ФК «Ворскла»
Игроки ФК «Ворскла-2»
Игроки ФК «Николаев» Николаевская область
Игроки ФК «Нива» Винница
Игроки ФК «Подолье» Хмельницкий
Игроки в пляжный футбол Украины
Игроки сборной Украины по пляжному футболу
Игроки сборной Украины по футболу (до 21 года)