text:
Nacer Guedioura (), né le  à Alger, est un footballeur international algérien, évoluant au poste d'attaquant. Son fils Adlène Guedioura est également international algérien.

Biographie

Carrière en club
Nacer Guedioura commence sa carrière avec les jeunes du club algérien de l'USM Alger, où il passe par toutes les catégories de jeunes, avant d'intégrer l'équipe première à un âge très précoce. Il évolue avec celle-ci pendant cinq saisons consécutives, de la  jusqu'à la . Il rejoint alors le club français de l'AS Beauvais Oise, qui évolue en Division 3. En , il retrouve son club formateur de l'USM Alger, après seulement une demi-saison, afin d'effectuer son service national (il effectue celui-ci au sein de l'équipe nationale militaire en 1978). Il continue avec l'USM Alger jusqu'à la fin de la . Lors de cette période, Nacer Guedioura participe à l'accession en Division 1 et remporte la coupe d'Algérie lors de  l'édition 1980-1981. Le club s'incline par deux fois en finale, en 1978 et 1980.

En , il retrouve de nouveau le championnat de France en rejoignant les rangs du club de La Roche Vendée Football, qui évolue en Division 2, où il est associé à son compatriote Rabah Gamouh. Il retrouve ensuite son ancien club de l'AS Beauvais Oise en  pour jouer une demi-saison. Nacer Guedioura quitte ce club en fin de mercato hivernal pour aller chercher d'autres challenges ailleurs. Il rejoint alors le championnat de D2 du Portugal, en s'engageant avec le FC Penafiel en . Avec celui-ci, il connaît une montée en première division en fin de saison.

Carrière internationale
Nacer Guedioura joue deux matchs avec l'équipe nationale d'Algérie A. Il participe au match historique contre le Yémen du Sud le , à l'occasion de la Coupe de Palestine à Benghazi en Libye, où l'Algérie s'impose sur le score de , ce qui constitue la plus large victoire de son histoire. Lors de cette rencontre, Guedioura inscrit deux buts. Il dispute son deuxième match avec la sélection algérienne face à la Suède.

Nacer Guedioura n'est sélectionné qu'à deux reprises avec les A, mais obtient cependant des performances notables dans les catégories de jeunes de l'équipe nationale d'Algérie.

Palmarès
 USM Alger
 Coupe d'Algérie (1) :
 Vainqueur : 1980-81.
 Finaliste : 1971-72, 1972-73, 1977-78 et 1979-80.

 Supercoupe d'Algérie :
 Finaliste : 1981.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international algérien
Joueur de l'USM Alger
Joueur de l'AS Beauvais
Joueur de La Roche-sur-Yon VF
Joueur du FC Penafiel
Naissance en novembre 1954
Naissance à Alger


text:
Parada Równości – demonstracja w postaci przemarszu ulicami Warszawy. Organizatorzy parady domagają się realizacji trzynastu postulatów, z których pierwszym jest "Ochrona przed dyskryminacją i wykluczeniem obowiązkiem państwa".

Historia
Pomysłodawcą i współorganizatorem pierwszych Parad Równości był Szymon Niemiec, były prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Gejów i Lesbijek na Rzecz Kultury w Polsce. W latach 2005–2010 organizacją Parady zajmowała się specjalnie w tym celu powołana Fundacja Równości. Od roku 2011 organizacją Parady Równości zajmuje się oddolnie utworzony Komitet Organizacyjny – nieformalne zrzeszenie osób prywatnych oraz przedstawicieli organizacji, partii, mediów, fundacji i innych podmiotów.

W latach 2001, 2002 i 2003 1 maja na ulicach Warszawy organizowany był przemarsz osób sprzeciwiających się dyskryminacji mniejszości seksualnych. W 2004 i 2005 roku ówczesny prezydent miasta, Lech Kaczyński, zakazywał organizowania Parad Równości. W 2004 roku przed ratuszem odbył się alternatywny Wiec Wolności, a w 2005 roku parada przeszła ulicami stolicy mimo formalnego zakazu. W kolejnym roku (2006) wobec niewydania zakazu przez p.o. prezydenta, Mirosława Kochalskiego, odbyła się kolejna Parada. W roku 2010 Parada Równości połączona została z obchodami paneuropejskiej Europride.

Parada Równości w 2005 i konsekwencje

Próba zorganizowania Parady w 2005 roku była przedmiotem zainteresowania mediów. Działania prezydenta Warszawy, Lecha Kaczyńskiego, zmierzające do zablokowania Parady, spotkały się z protestem części mediów publicznych i prywatnych oraz części polityków. Lech Kaczyński i wspierający go politycy zakaz Parady tłumaczyli względami bezpieczeństwa i możliwymi zamieszkami prowokowanymi przez przeciwników Parady; zakaz motywowano również prywatnymi poglądami polityków.

Ponieważ władze Warszawy wydały Fundacji Równości zakaz przeprowadzenia Parady, alternatywni organizatorzy, jako osoby prywatne (m.in. Tomasz Bączkowski, Robert Biedroń, Krzysztof Kliszczyński, Inga Kostrzewa, Tomasz Szypuła) ogłosili serię Wieców Równości, których nie można było zablokować formalną decyzją administracyjną. Pomiędzy wiecami zamierzano zorganizować nieoficjalny przemarsz. Nie wydano zakazu jedynie na dwa wiece, co władze Warszawy ponownie uzasadniły względami bezpieczeństwa (na ten sam dzień zaplanowano kontrmanifestacje organizacji prawicowych) oraz utrudnieniami w ruchu miejskim.

Zdaniem policji w Paradzie wzięło udział około 2,5 tys. osób, zdaniem organizatorów – 10 tys., w tym wielu polityków lewicy, takich jak wicepremier Izabela Jaruga-Nowacka, wicemarszałek Sejmu Tomasz Nałęcz, senatorzy Maria Szyszkowska i Kazimierz Kutz, a także Claudia Roth i Volker Beck (niemieccy parlamentarzyści z partii Zielonych).

Parada spotkała się z protestami zorganizowanymi przez Młodzież Wszechpolską i próbami zablokowania; manifestanci zostali obrzuceni jajkami. Podczas parady zatrzymano 20 kontrmanifestantów, którzy według policji próbowali doprowadzić do starć z uczestnikami parady. Ranne zostały także dwie uczestniczki Parady.

W związku z Paradą 10 czerwca do Warszawy przyjechał pastor Åke Green, skazany w 2004 roku za "nawoływanie do nienawiści wobec osób LGBT" (w 2005 uniewinniony przez szwedzki Sąd Najwyższy). Pastor prezentował krytyczne stanowisko wobec Parady.

Po Paradzie Równości władze Warszawy oraz część polityków skrytykowała zachowanie policji, która ochraniała, ich zdaniem, nielegalną demonstrację.

Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll na wniosek Magdaleny Środy, Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn, 30 czerwca 2005 roku wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o uznanie przepisów, na które powołał się Prezydent, za niezgodne z Konstytucją. Rozprawa odbyła się 18 stycznia 2006 roku pod przewodnictwem Ewy Łętowskiej. Trybunał orzekł, że przepis, na który prezydent Kaczyński powołał się, zabraniając demonstracji, jest niezgodny z Konstytucją w takim zakresie, w jakim narusza on wolność do zgromadzeń.

18 stycznia 2006 roku Parlament Europejski wystąpił z rezolucją potępiającą wszelką dyskryminację ze względu na orientację seksualną oraz wezwał państwa członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską do potępienia homofobii i jej objawów, a także podjęcia działań mających na celu ich zwalczanie.

3 maja 2007 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że władze Warszawy naruszyły Europejską Konwencję Praw Człowieka, zakazując przeprowadzenia Parady Równości w 2005 roku.

Kontrparada
W odpowiedzi na nielegalną Paradę Równości Młodzież Wszechpolska wspólnie z Ligą Polskich Rodzin oraz Obozem Narodowo-Radykalnym zorganizowały legalną kontrparadę, za zgodą ówczesnego prezydenta Warszawy, Lecha Kaczyńskiego. Manifestacja odbyła się 18 czerwca 2005 roku w Warszawie pod nazwą "Parada Normalności". Podczas manifestacji uczestnicy wznosili pogardliwe hasła w stosunku do osób homoseksualnych, a działacz Młodzieży Wszechpolskiej, student pedagogiki z Ustki, zasłynął wyemitowaną przez TVN wypowiedzią, w której stwierdził, że "pedalstwo wyplenił Adolf Hitler". Ówczesny poseł Wojciech Wierzejski zapowiedział delegalizację w Polsce organizacji lesbijsko-gejowskich.

Parada Równości w 2006 roku

Parada Równości w 2006 roku odbyła się 10 czerwca. Zapoczątkował ją o godzinie 13:00 wiec pod Sejmem z udziałem około 3000 osób. Podczas marszu klubowa muzyka płynęła z jadącej platformy z wiszącymi hasłami: "Polskie rodziny kochają polskich gejów", "Homofobia zabija". Niesiono transparenty: "Każda miłość jest świętością", "Model rodziny – Jarek plus kot", "Homofobia szkodzi". W kolorowym korowodzie, szły pary gejowskie, lesbijskie i heteroseksualne. Niektórzy również tańczyli na ulicy. Były również małżeństwa z małymi dziećmi oraz ludzie starsi.

Udział w marszu wzięli także znani politycy centrum i lewicy: Jan Kułakowski, Marcin Święcicki, Ryszard Kalisz, Joanna Senyszyn, Marek Borowski, Magdalena Mosiewicz, Dariusz Szwed, Piotr Musiał. Przyjechała też duża grupa uczestników z zachodniej i północnej Europy, m.in. z Niemiec, Szwecji, Finlandii i Holandii (według szacunków NOP 2/3 demonstracji stanowili cudzoziemcy). Obecny był również konserwatywny eurodeputowany ze Szwecji Christofer Fjellner, który powiedział: "Znałem Polskę jako kraj tolerancji. Dlatego zdziwiły mnie wypowiedzi Wojciecha Wierzejskiego nawołujące do nietolerancji wobec mniejszości. To zwyczajna głupota, a nie konserwatyzm". Wśród organizacji były obecne Partia Demokratyczna, Sojusz Lewicy Demokratycznej, Socjaldemokracja Polska, Pracownicza Demokracja, Młode Centrum, Zieloni 2004, Unia Lewicy III RP i Racja Polskiej Lewicy.

Paradę próbowało zakłócić kilkadziesiąt osób, głównie członków Narodowego Odrodzenia Polski ze wsparciem ze strony Obozu Narodowo-Radykalnego. Z tej grupy, obrzucającej jajkami i kamieniami uczestników marszu, policja zatrzymała 14 osób.

Parada zakończyła się na Placu Teatralnym. Według różnych szacunków uczestniczyło w niej od kilku do 20 tys. osób. Była to jedna z większych demonstracji w Warszawie po 1989 roku.

Wieczorem w związku z festiwalem odbył się koncert "After Party" Parady Równości 2006, w którym wystąpił między innymi Jimmy Somerville.

Parada Równości w 2007 roku

Parada Równości, tym razem pod hasłem "Kochaj bliźniego swego", przeszła ulicami Warszawy 19 maja 2007 roku. Wedle szacunków policji, wzięło w niej udział około 4 tys. osób. Parada – jak mówili jej organizatorzy – miała przypominać o tym, że prawa człowieka są uniwersalne i przysługują wszystkim, także mniejszościom seksualnym. Uczestnicy nieśli tęczowe flagi i transparenty. Skandowano hasła "Homofobia stop", "Polska wolna od faszystów" i "Tu się leczy nacjonalizm". Na czele parady jechała platforma z głośnikami z muzyką. Wśród uczestników byli polscy i zagraniczni politycy, gośćmi Parady była profesor Maria Janion, profesor Magdalena Środa oraz Kazimiera Szczuka.

Paradzie towarzyszyło kilkudziesięciu kontrmanifestantów z Młodzieży Wszechpolskiej. Kontrmanifestanci próbowali zatrzymać paradę, kładąc się na jej trasie. Na transparentach kontrmanifestantów widoczne były hasła: "Homoseksualiści zagrożeniem dla świata", "Be happy, not gay", "Pederastia – to się leczy", "Syrenka warszawska, nasza heterolaska", "Bóg kocha człowieka, nienawidzi grzechu". Manifestacja zakończyła się przed ratuszem na placu Bankowym. Wieczorem na Koncercie Galowym Dni Równości w klubie Skarpa wystąpiły Kayah i Reni Jusis.

Parada Równości w 2008 roku

Zaplanowana na 7 czerwca 2008 Parada Równości odbyła się pod hasłem "Żyj, Kochaj, Bądź!". Było bezpiecznie i bez szczególnych incydentów. Parada Równości wyruszyła z placu Bankowego, a zakończyła się w Alejach Ujazdowskich pod Kancelarią Premiera. Były platformy, muzyka, pokazy tańca, drag queen, kolorowy i różnorodny tłum. Trwała dwie godziny.

W Paradę włączyła się symbolicznie ambasada Wielkiej Brytanii, przed którą zawisła tęczowa flaga, na maszcie, na którym zazwyczaj wisi flaga Unii Europejskiej.

W manifestacji wzięli udział m.in. Krystian Legierski, Kinga Dunin, Michał Piróg, Jacek Poniedziałek oraz Tomasz Raczek. Z polityków był Marek Borowski. Według organizatorów w paradzie uczestniczyło 7-8 tysięcy osób, zaś według szacunków policji ok. 2 tys. osób.

Około 100 osób uczestniczyło w kontrmanifestacji, która została szczelnie otoczona kordonem policji.

Podczas Festiwalu Dni Równości miało miejsce uroczyste rozdanie nagrody Hiacynt, przyznawanej przez Fundację Równości za zasługi na rzecz tolerancji, równouprawnienia i walki z dyskryminacją. Tegorocznymi laureatami tej nagrody zostali Marzanna Pogorzelska – nauczycielka z Kędzierzyna-Koźla oraz Reni Jusis, Dorota Wellman i Marcin Prokop, Stefania Grodzieńska i Piotr Pacewicz.

Parada Równości w 2009 roku

Zaplanowana na 13 czerwca 2009 Parada Równości odbyła się pod hasłem "40 lat równości, 20 lat wolności". Bez incydentów parada ruszyła z placu Bankowego, idąc Marszałkowską, aż do budynku Sejmu na ulicy Wiejskiej. Jak co roku, parada składała się z platform przeplatanych grupami ludzi. W tym roku były 4 platformy: Fundacji Równości (której motywem przewodnim były związki partnerskie), Kampanii Przeciw Homofobii (z motywem mowy nienawiści) oraz Lambdy (z motywem edukacji seksualnej) oraz platforma klubu Toro. Przejście trwało około dwóch godzin.

W manifestacji wzięli udział m.in.: Robert Leszczyński, z polityków była Joanna Senyszyn. Według organizatorów w paradzie uczestniczyło 2-3 tysiące osób. Pierwszy raz w Polsce demonstrację otworzyła formacja lesbijek motocyklistek Dykes On Bikes. Zaraz za nimi szła grupa osób z transparentem: "Żądamy ustawy o związkach partnerskich". Trans-Fuzja promowała wdrożenie legitymacji dla osób transpłciowych.

Około 100 osób uczestniczyło w kontrmanifestacji. Pierwsza grupa oczekiwała na paradujących na rogu Pięknej i Marszałkowskiej, druga stała pod Sejmem.

Podczas Festiwalu Dni Równości miało miejsce uroczyste rozdanie nagrody Hiacynt, przyznawanej przez Fundację Równości za zasługi na rzecz tolerancji, równouprawnienia i walki z dyskryminacją. Tegorocznymi laureatami tej nagrody zostali w kategorii "osobowość": Maria Janion (za rzetelną i niestrudzoną pracę naukową, wolną od stereotypów i rutyny, w której propaguje tolerancję wobec odmienności), w kategorii "media": Barbara Pietkiewicz i Joanna Podgórska (za swoistą sztafetę pokoleń w dziennikarstwie, pełnym obiektywnych opisów różnorodności ludzkich losów), w kategorii "artysta" Ewa Kasprzyk, w kategorii "polityk": Janusz Palikot (za odwagę stawiania pytań i zmuszania do dyskusji na temat inności), w kategorii "biznes" IBM-Polska (za konsekwentną realizację programów różnorodności, które pokazują, że społeczna odpowiedzialność biznesu może być z powodzeniem stosowana również w Polsce).

EuroPride 2010
W 2010 Parada Równości była połączona z paneuropejską paradą zwaną Europride. Był to marsz członków społeczności LGBT, którego cele określały trzy główne hasła: równość, wolność i tolerancja, nawiązujące do tradycji rewolucji francuskiej, jak mówił Tomasz Bączkowski, prezes Fundacji Równości. Jednym z celów polityczno-prawnych uczestników było domaganie się legalizacji związków partnerskich i ustawy antydyskryminacyjnej. Przeprowadzone przez firmę sondażową PBC DGA na zlecenie "Gazety Wyborczej" badania opinii wykazują 45% poparcie warszawiaków dla Parady, wobec 44% sprzeciwu. W 2005 za podobną paradą opowiedziało się 33% mieszkańców miasta. Małgorzata Głowania, współautorka raportu Naznaczeni. Mniejszości seksualne w Polsce, tak skomentowała te różnice w opiniach respondentów sondażu: To sygnał, że mieszkańcy zaczynają mieć poczucie, że ich miasto jest otwarte, wielokulturowe.

Organizatorzy warszawskiej Europride, która w 2010 zastąpiła Paradę Równości, otworzyli w Warszawie przy ul. Nowy Świat 63 tzw. Pride House, tj. lokal, w którym goście i uczestnicy mogli się spotkać na organizowanych tam ekspozycjach, odczytach, dyskusjach. Był to jednocześnie punkt informacyjny o samej paradzie i związanych z nią innych imprezach towarzyszących, którego koordynacją i zarządzaniem zajmowała się Kampania Przeciw Homofobii.

Według opinii organizatorów Parady oraz oficjalnych gości z zagranicy EuroPride 2010 w Warszawie zakończyło się sukcesem. Mimo że zapowiedzi organizatorów o przyjeździe kilkudziesięciu tysięcy gości z zagranicy i planowanej paradzie na 70 tys. osób nie znalazły odzwierciedlenia w rzeczywistości, bowiem udział w niej wzięło, jak podają media, ok. 7–8 tys. osób. Do stolicy Polski na samą Paradę i trwające już od wielu tygodni towarzyszące jej imprezy przyjechało wiele tysięcy osób.

Ukazało się wiele publikacji w mediach europejskich na ten temat m.in. w EuroNews, EuObserver, BBC, Wall Street Journal, France24, About.com i innych.

Protesty przeciw EuroPride 2010
Na dwa tygodnie przed planowaną paradą do Ratusza w Warszawie spłynęło 2500 listów z protestami mieszkańców Warszawy. Jeszcze przed dniem parady do Urzędu Miasta wpłynął apel o odwołanie parady. Organizatorzy apelu informowali, że zebrali co najmniej 55 tys. podpisów warszawiaków, natomiast przedstawiciel Ratusza poinformował, że wie jedynie o 4 tys. podpisów.

W dniu parady zorganizowanych zostało kilka kontrmanifestacji, w największej z nich – Marszu Grunwaldzkim organizowanym przez Młodzież Wszechpolską organizatorzy zapowiadali udział 1 tys. osób; według policji było ich około 300. Ponadto w kilku innych miejscach Warszawy zorganizowano kontrmanifestacje i pikiety. Pikiety organizatorzy zapowiadali m.in. na pl. Trzech Krzyży, placu Bankowym i placu Konstytucji. Według relacji prasowych dwie pierwsze składały się z 2-4 osób, a na pl. Konstytucji nie było kontrdemonstrantów. Protest przeciw EuroPride miał miejsce też we Wrocławiu, zorganizowany przez ultraprawicową organizację Narodowe Odrodzenie Polski. W związku z licznymi protestami i kontrdemonstracjami trasa parady została zmieniona i skrócona.

Parada Równości w 2011
Organizacją Parady Równości od roku 2011 zajmuje się powołany oddolnie Komitet Organizacyjny, który kontynuować chce tradycje pierwszych Parad. W skład Komitetu wejść może każda osoba chętna, a decyzje w nim podejmowane są w sposób demokratyczny. Komitet nie ma swojego przewodnictwa. Jedyną osobą reprezentującą Komitet jest jej rzecznik prasowy występujący pod pseudonimem Jej Perfekcyjność. Nikt poza tym nie pełni w nim oficjalnych funkcji.
Paradę Równości w odświeżonej formule zaplanowano na 11 czerwca 2011. Logotyp i slogan Parady Równości 2011 wybrane został w konkursie przez internautów, a ich autorzy otrzymali nagrody finansowe ufundowane przez członków Komitetu Organizacyjnego. Parada przeszła 11 czerwca 2011 spod Sejmu ulicami Matejki, Piękną, Kruczą, Al. Jerozolimskimi, Marszałkowską na pl. Bankowy. Według organizatorów i służb porządkowych brało w niej udział 4–6 tys. osób. Wśród postulatów parady były między innymi uchwalenie ustawy o związkach partnerskich. Parada obyła się bez protestów.

Parada Równości w 2012
Parada Równości odbyła się w 2012 roku.

Parada Równości w 2013
Parada Równości odbyła się w 2013 roku.

Parada Równości w 2014
Parada Równości odbyła się 14 czerwca 2014 roku pod hasłem "Równe prawa – wspólna sprawa". Uczestnicy opowiedzieli się za realizacją 12 postulatów, wśród których znalazły się postulaty dotyczące praw osób LGBT, osób niepełnosprawnych, obcokrajowców, edukacji równościowej i praw zwierząt. List poparcia dla Parady Równości wystosowała Pełnomocnik Rządu do Spraw Równego Traktowania sekretarz stanu Agnieszka Kozłowska-Rajewicz. List otwarty wystosowało także 27 ambasad akredytowanych w Polsce.

W przemarszu uczestniczyli m.in. ambasadorzy 7 krajów, politycy oraz celebryci, m.in. Agnieszka Holland, Ryszard Kalisz, Anna Grodzka, Robert Biedroń, Ramona Rey, Piotr Pacewicz i Ewa Hołuszko. Paradę Równości otwierał przedstawiciel ambasady Norwegii, która, poprzez mechanizm Funduszy Norweskich, wsparła organizację wydarzenia.

Swoje platformy w przemarszu miały SLD, Twój Ruch i Fundacja im. Stefana Batorego. Ta ostatnia wspierała kampanię Nie Dla Nienawiści, a na pokładzie samochodu znalazło się kilkadziesiąt organizacji pozarządowych, które są beneficjentami programu Obywatele Dla Demokracji. Mniejsze pojazdy przygotowały także Partia Zieloni, Amnesty International i Fundacja im. Izabeli Jarugi-Nowackiej.

Paradę Równości poprzedził Festiwal, który rozpoczął się 30 maja i trwał do 17 czerwca. Na dwie godziny przed startem Parady Równości reprezentacja Komitetu Organizacyjnego przed gmachem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej złożona kwiaty pod tablicą upamiętniającą zmarłą w katastrofie pod Smoleńskiem Izabelę Jarugę-Nowacką.

Na trasie przemarszu nie odnotowano żadnych incydentów. Było bezpiecznie i spokojnie. Policja zatrzymała dwie osoby – jedną za rzucenie w Paradę Równości pustym kartonikiem po napoju. Paradujący dotarli po raz pierwszy na Pragę – w nadwiślańskim klubie La Playa odbyła się impreza kończąca marsz – Plaża Równości. Gwiazdami wieczoru były m.in. Izabela Trojanowska i Asteya. Wystąpiły także polskie drag queen – Żaklina i Virgin.

Za organizację Parady Równości, podobnie jak w latach 2011–2013, odpowiadali Jej Perfekcyjność i Łukasz Pałucki z Fundacji Wolontariat Równości.

Parada Równości w 2015
13 czerwca 2015 przeszła ulicami Warszawy 15. Parada Równości. Liczbę jej uczestników oceniono na 18 tys. osób.

Parada Równości w 2016
16. Parada Równości odbyła się w Warszawie 11 czerwca 2016. Wyruszyła spod Pałacu Kultury i Nauki. Według organizatorów zgromadziła ona 35 tys. uczestników.

Parada Równości w 2017
17. Parada Równości odbyła się w Warszawie 3 czerwca. Marsz ruszył o godz. 16 z Alei Jerozolimskich przy dworcu PKP Warszawa-Śródmieście. Stamtąd Alejami Jerozolimskimi przeszedł na plac Zawiszy i ul. Koszykową na plac Konstytucji. Trasa zakończyła się imprezą na placu Defilad, gdzie o godz. 12 przed Pałacem Kultury i Nauki stanęło Miasteczko Równości. Trasa liczyła około 4 kilometry.

Organizowana była przez Fundację Wolontariat Równości. Według organizatorów w paradzie uczestniczyło około 50 tys. osób. Według policji przed godziną 18 było 13 tysięcy uczestników. Szacunki ratusza to z kolei 12,5 tysiąca.

Paradzie towarzyszyło kilkanaście platform organizacji, firm i partii współorganizujących imprezę. Były tam obecne m.in.: Partia Razem, Zieloni, Nowoczesna, Sojusz Lewicy Demokratycznej, Ogólnopolski Strajk Kobiet, Obywatele RP, Kampania Przeciw Homofobii, Amnesty International, Google. W Paradzie uczestniczył m.in. Ambasador Irlandii, który przyszedł z mężem.

Miasteczko Równości wystartowało o godzinie 12. Współorganizowane było ze stowarzyszeniem Lambda Warszawa, a tworzone przez 20 organizacji pozarządowych, działających na rzecz grup mniejszościowych w różnych obszarach życia (m, in. przez Lambda Warszawa, Grupa Stonewall, Miłość nie wyklucza, Kampania Przeciw Homofobii, Warszawskie i Łódzkie Dziewuchy Dziewuchom, Fundacja Feminoteka).

Organizatorzy chcieli, by tegorocznej Paradzie Równości towarzyszył III Warszawski Dzień Różnorodności – coroczne wydarzenie współorganizowane i finansowane przez stołeczny ratusz, poświęcone promowaniu otwartości i różnorodności. Dotychczas termin tego wydarzenia nie pokrywał się z terminem Parady, w tym roku organizatorzy chcieli połączyć wydarzenia. W poprzednich latach Dzień Różnorodności organizowała Lambda Warszawa, która w tym roku złożyła do konkursu wspólny projekt z Fundacją Wolontariat Równości – organizatorem Parady. Miasto jednak nie zgodziło się na ten projekt.

Organizatorzy Parady Równości, jak co roku zwrócili się z prośbą o honorowy patronat do prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz, jednak ponownie spotkali się z odmową.

W celu zorganizowania Parady została przeprowadzona zbiórka. Do dnia wydarzenia zebrano 79 135 złotych.

Poparcia Paradzie – podpisując się pod specjalnym listem – udzieliło 40 ambasadorów oraz pięciu przedstawicieli ważnych międzynarodowych instytucji (m.in. Australii, Argentyny, Chile, Czech, Estonii, Francji, Grecji, Wielkiej Brytanii, Japonii, Izraela, Niemiec, Kanady, USA, Wietnamu, Włoch, Ukrainy oraz dyrektor Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce i przedstawicielka UNHCR W Polsce).

Parada Równości w 2018

Parada Równości odbyła się 9 czerwca. Wyruszyła o godz. 15:00 z ul. Świętokrzyskiej w okolicach Ronda ONZ. Przemarsz biegł: ul. Świętokrzyską, ul. Marszałkowską, Al. Jerozolimskimi, al. Jana Pawła II, al. "Solidarności", przez plac Bankowy i ul. Marszałkowską; zakończył się przy Pałacu Kultury na Placu Defilad około godz. 18:00. Według organizatorów w paradzie udział wzięło około 45 tys. osób. Stołeczny ratusz zaś oszacował liczbę uczestników na 23 tys. Parada organizowana była przez Fundację Wolontariat Równości.

Od godz. 12 trwało tzw. Miasteczko Równości. Po zakończeniu marszu przed Pałacem Kultury i Nauki rozpoczął się koncert pt. "Oficjalne afterparty", na którym wystąpili m.in. Kisu Min, Sexy Suicide, Alex Palmieri, Lilly Hates Roses i DJ Heights Beats.

W Google Maps została zaznaczona trasa Parady. W noc przed Paradą na Placu Zbawiciela pojawiła się "niepalna" Tęcza. W dzień Parady firma Empik zmieniła logo na tęczowe, co było szeroko komentowane w mediach. Netflix wykupił billboardy na trasie marszu na których zamieścił tęczowe wizerunki bohaterów serialu Orange Is the New Black.

Obecne były partie: Razem, Zieloni, SLD, Nowoczesna. Prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz odmówiła patronatu Paradzie. Na marszu pojawiły się organizacje: Warszawski Strajk Kobiet, mazowiecki KOD, Pracownicza Demokracja, Obywatele RP, Amnesty International, Inicjatywa Polska, Wiara i Tęcza, Lambda Warszawa, Kultura Równości, Prawnicy Dla Równości, Koalicja Ateistyczna, Fundacja im. K. Łyszczyńskiego, Fundacja Trans-Fuzja, Miłość Nie Wyklucza, Grupa Stonewall, Kampania Przeciw Homofobii i wiele innych. Obecne były firmy: Microsoft, Google, IBM, MTV Polska, Royal Bank of Scotland, Ben&Jerry's, Sony Music Polska.
Odnotowano dwie kilkuosobowe kontrmanifestacje.

Paradę wsparła rekordowa liczba 52 ambasadorów, w tym Marek Prawda, Dyrektor Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce, Anna-Carin Öst, Przedstawiciel Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w Polsce, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Dyrektor Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz Thomas E. Garrett, Sekretarz Generalny Wspólnoty Demokracji.

Parada Równości w 2019
Parada Równości odbyła się 8 czerwca. Według organizatorów uczestniczyło w niej około 80 tys. osób, które uformowały 8-kilometrowy pochód, zaś według ratusza - 47 tys. Po raz pierwszy warszawska Parada odbyła się pod patronatem i z udziałem prezydenta miasta. Prezydent Trzaskowski podziękował również ambasadorom Wielkiej Brytanii, Kanady i Belgii za przybycie na imprezę.

Paradę wsparło także 53 ambasadorów i szefów przedstawicielstw organizacji międzynarodowych, popierając w liście otwartym starania o "uświadamianie opinii publicznej" przez osoby LGBTI i inne środowiska, wyrażono też uznanie dla Marszy Równości w innych miastach w Polsce.

19. Parada Równości ruszyła ze skrzyżowania ulic Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej. Trasa obejmowała plac Konstytucji, ul. Waryńskiego, Trasę Łazienkowską, później pochód skręcił w al. Niepodległości i przez Chałubińskiego, Al. Jerozolimskie i ul. Emilii Plater wróciła do "kolorowego miasteczka".

Jak podała policja, nie odnotowano żadnych poważniejszych zdarzeń i naruszeń prawa w czasie zabezpieczania imprezy.

Paradę wsparły m.in. Google, MTV Pride, Nielsen, IBM, Procter&Gamble, Microsoft, "Vogue" czy pracownicy Discovery. Z tej okazji "Gazeta Wyborcza" przygotowała specjalne wydania swojego newslettera dla społeczności LGBT+, a Sprite wprowadził limitowaną edycję puszki z logo w kolorach tęczy. Dziennikarze OKO.press pojawili się na Paradzie z billboardem sfinansowanym z ugody z TV Republika.

Niektórzy celebryci, m.in. Natalia Siwiec, Maciej Musiał czy Julia Wieniawa, którzy wyrazili poparcie dla Parady, zostali skrytykowani przez część swoich obserwatorów w mediach społecznościowch. Zwrócono także uwagę na manipulacje i niedopowiedzenia Wiadomości TVP w materiałach dotyczących Parady i innych akcji na rzecz osób LGBT.

Arcybiskup Marek Jędraszewski stwierdził, że "Parady równości są nie tylko całkowitym zaprzeczeniem piękna samego człowieka jako kobiety i mężczyzny, ich człowieczeństwa [...] Stały się prawdziwymi seansami pogardy i nienawiści". Z kolei rzecznik Konferencji Episkopatu Polski Paweł Rytel-Andrianik stwierdził, że wydarzenia do jakich doszło na Paradzie, miały znamiona bluźnierstwa. Szymon Niemiec, który prowadził w jej trakcie nabożeństwo ekumeniczne, przypomniał, że jest kapłanem Zjednoczonego Ekumenicznego Kościoła katolickiego, a uroczystość przed przemarszem odprawiał od 9 lat. Zdaniem niektórych, miał dopuścić się parodii mszy i ją sprofanować. Sam Niemiec odcina się od zarzutów, podkreślając, że nie była to msza. W nabożeństwie brało udział około 20 osób, trwało ono około 45 minut.

Odwołana Parada Równości w 2020 ze względu na COVID-19
Planowana na 20 czerwca 2020 roku Parada Równości nie odbyła się ze względu na pandemię COVID-19.

Parada Równości w 2021
Parada Równości odbyła się 19 czerwca. Podobnie jak w 2019 roku patronat nad imprezą objął prezydent stolicy Rafał Trzaskowski.

Parada Równości w 2022

Parada Równości odbyła się 25 czerwca. Podobnie jak w latach minionych, patronat nad imprezą objął prezydent stolicy Rafał Trzaskowski. Prezydent wspomniał o toczącej się wojnie w Ukrainie i że w tegorocznej paradzie uczestniczą również Ukraińcy z marszu równości z Kijowa. Powitał też gości z zagranicy: z ambasad, przedstawiciela brytyjskiego premiera Borisa Johnsona do spraw równości i komisarz do spraw równości KE Helenę Dalli. Komisarz stwierdziła, że należy wprowadzić przepisy przeciwko mowie nienawiści i zwróciła uwagę na to, że Komisja Europejska po raz pierwszy ma strategię wspierania społeczności LGBT. Wspomniała o strzelaninie, do której doszło minionej nocy w klubie gejowskim w Oslo, w której zginęły dwie osoby.

Parada ruszyła ulicą Marszałkowską do placu Konstytucji, a następnie ul. Waryńskiego, aleją Armii Ludowej. Pochód skręcił w al. Niepodległości i przez Chałubińskiego, al. Jana Pawła II. Ostatecznie ul. Świętokrzyską uczestnicy parady powrócili około godziny 16.30 do parku Świętokrzyskiego.

Kontrowersje wobec wykluczenia Rosjan
Kontrowersje medialne i społeczne wywołało oficjalne wykluczenie z udziału w Paradzie Równości antyputinowskiej organizacji "Za Wolną Rosję", która uczestniczyła w tym wydarzeniu co roku. Organizatorzy zabronili uczestniczenia w przemarszu pod barwami flagi biało-niebiesko-białej, będącej symbolem rosyjskiej opozycji demokratycznej. Organizacja "Za Wolną Rosję" nie zgodziła się na udział anonimowy, uznając go za nieuzasadniony przejaw wykluczenia społecznego. Sprawa była komentowana przez media jako przejaw ksenofobii oraz złamanie zasad otwartości, inkluzywności i równości.

Fundacja "Wolontariat Równości" (organizator parady) nie ustosunkowała się oficjalnie do tej sytuacji, a część krytycznych komentarzy w dyskusji na jej profilu w portalu Facebook zostało przez nią usunięte. W odpowiedziach na tek komentarze organizatorzy ograniczali się do zaprezentowania oświadczenia ukraińskiego współorganizatora wydarzenia. .

Zobacz też
 gay pride
 parada równości
 sytuacja osób LGBT w Polsce

Przypisy

Bibliografia

 Oficjalna strona Parady Równości w Warszawie

Manifestacje LGBT w Polsce
Ruchy społeczne

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Károlyi Judit (Székesfehérvár, 1920. április 1. – ?) magyar színésznő.

Életpályája
Székesfehérváron született 1920. április 1-én. Színésznőként az Országos Színészegyesület színiiskolájában végzett 1937-ben. Pályája Károlyi János színtársulatában indult, mely a Kiskunhalas, Békéscsaba, Veszprém színházkerületben tartotta előadásait. Ekkoriban leginkább naiva és szubrett szerepeket játszott. 1941-től 1946-ig Kaposváron, majd a debreceni Csokonai Színházban szerepelt. 1952-től az Állami Faluszínház, majd a jogutód Állami Déryné Színház társulatának művésznője volt.

Férje Szávai Lajos színművész volt.

Fontosabb színházi szerepei

Díjai, elismerései
 A Szocialista Kultúráért (1975)

Jegyzetek

Források

1920-ban született személyek
Magyar színésznők
Magyar operetténekesek
Székesfehérváriak


text:
Jeronimo Antonio Badaraco Belem (ur. 15 listopada 1974 roku w Makau) – kierowca wyścigowy z Makau.

Kariera
Badaraco rozpoczął międzynarodową karierę w wyścigach samochodowych w 2006 roku od gościnnych startów w dywizji 1 Asian Touring Championship. W późniejszych latach pojawiał się także w stawce Asian Touring Car Series 2000 Division 2. Od 2013 roku startuje w azjatyckich wyścigach World Touring Car Championship.

Bibliografia
 Jerónimo Badaraco

Urodzeni w 1974
Kierowcy World Touring Car Championship z Makau
Ludzie urodzeni w Makau


text:
Specimen is a 1996 Canadian science-fiction thriller television film directed by John Bradshaw, based on a story by Bradshaw and producer Damian Lee. It stars Mark-Paul Gosselaar as a young man with superpowers, whose enigmatic past catches up with him just as he begins to investigate it.

Plot
Eight-year-old Mike Hillary (Marc Donato) dreams of fire and a fire breaks out in his room. His mother (Carmelina Lamanna) perishes trying to save him. At the home of his grandparents (Dennis O'Connor and Jennifer Higgin), when his duvet begins to smoulder, he gets into a drawn bath to sleep.

Now 24, unemployed minor-league baseball player Mike Hillary (Mark-Paul Gosselaar) still sleeps in a drawn bath. After reading a short note from an old friend of his mother's, which says, "I believe you", he drives to her hometown to meet town sheriff Jimmy Masterson (David Nerman), who suggests considering the athletic counsellor job at the community centre. Mike asks why his mother left. Masterson says she was pregnant and unmarried, but says no more. Frustrated and angered, Mike leaves just as a fire starts in Masterson's trash can.

Mike starts working at the community centre. He notices children painting the number 11 surrounded by flames. Some "troubled" children respond to swimming, except James (Jared Durand), who fears the water. Mike seems to give the boy an emotional boost, to the delight of instructor Jessica Randall (Ingrid Kavelaars). Later, she catches up with him while jogging. They are accosted by her bully of an ex-boyfriend Blaine (Mark Lutz) and a fight ensues, Mike manifesting super strength and an unfocussed power of remote or tactile spontaneous combustion; objects ignite and Blaine suffers burns to his chest from Mike's pyrokinetic touch.

During a baseball game at the community centre, Mike has a vision of James being hurt and bullied by another boy, Bart (Kevin Zegers). Mike finds them and puts a stop to it. Meanwhile, at the sheriff's office, Blaine (his son) claims that Mike attacked him and has "superhuman powers." Masterson is skeptical — until Blaine shows him a hand-shaped burn on his chest. Later, Mike swims  in the community centre's pool with Jessica, who notices the water getting warmer. Then, at her house apartment, he opens up a bit, they kiss, and another fire starts. Mike puts it out with his hands, which are not burned. Jessica now knows his secret. He warns her to keep away and runs off.

Meanwhile, on two successive nights, two powerful-looking men emerge from a lake — aliens in human camouflage biosuits - the bounty hunter Eleven (), and Sixty-six (Andrew Jackson).

Masterson pays a visit to Mike and reveals what he knows about Mike's mother; she believed that she had been impregnated by an alien and that she left town before Mike was born. Mike is appalled and angered, a lamp bursts into flames, and he orders Masterson to leave. That night, Blaine sneaks into Mike's vacated motel room and is apprehended by Eleven, who kills him once he learns of Mike's connection to Jessica.

The next day, Eleven goes to interrogate Jessica at the community centre, where James is intoning "Eleven" repeatedly, which Mike hears and then sees through extrasensory perception and precognitive visions. Jessica runs from Eleven when his interrogation of her turns aggressive. He corners her with a wall of fire. Mike arrives, calling for her, and sees her helpless in the pool and jumps in, only to be ambushed by Eleven, who tries to drown him. Suddenly, Sixty-six intervenes to save Mike. He tells Eleven he is in charge and subdues him with a burst of flames.

Mike awakens in a car being driven by Sixty-six, who explains that experiments on humans and other terrestrial life have gone on for thousands of years, his mother was one, and that to them Mike is a mere "viable specimen", but he refuses to allow anything to happen to Mike — his son. Mike becomes upset and the car ignites. He runs into the woods. Eleven catches up to Sixty-six and they fight a fiery duel to the death. Eleven wins, but Mike returns and challenges him. Holding nothing back, Mike's powers prove greater than Eleven's, destroying him utterly. Sixty-six, wounded and dying from exposure to Earth's atmosphere, leaves Mike's questions about himself or others like him unanswered. Mike sets his body adrift and ignites it.

Mike and Jessica leave town together, despite his misgivings about hurting her. She says they can "take precautions" and produces a fire extinguisher. Back at the community centre, Bart bullies James again, and discovers a fire in his hall locker.

Cast

Main

Supporting

Notes
John Stoneham, Jr., was also the stunt coordinator on the film, and performed stunts along with Thomas and Racki.

Influences and genre
Both a critic at TV Guide and reviewer Felix Vasquez Jr. assert that Specimen borrows heavily from the first two Terminator films (1984 and 1991), with Vasquez adding Firestarter (1984) and Fire in the Sky (1993).

Vasquez characterizes the television film as a science-fiction melodrama.

Production

Background
Director John Bradshaw is known for having made a number of low-budget thrillers for television, including Specimen.

Filming
Though the story's action is mostly set in the fictional American town of Eastfield, principal photography took place in Toronto, 2–23 October 1995. Shooting locations include Centre 55 (corner of Main and Swanwick), a former East Toronto police station built in the 1900s, which served as the Eastfield police station.

Music
Besides the incidental music provided by the Electronic Dream Factory, the song that plays during the opening and end credits is Lawrence Gowan's "Holding This Rage", the final track on his 1990 studio album Lost Brotherhood. Other songs from the same album on the film soundtrack include "Lost Brotherhood" and "Love Makes You Believe", the second song that plays during the end credits.

Release and reception
Specimen was broadcast on television for the first time in 1996.

Home media and streaming
Specimen was released on VHS in 1997 by A-PIX Entertainment, and on DVD (Ardustry Home Entertainment) in 1999 by a newly formed Canadian film production and distribution company, Trimuse Entertainment, and again in 2003.

Specimen is available from the Canadian Hollywood Suite video-on-demand service and Amazon Prime.

Critical response
TV Guide'''s critic describes Specimen as "an adequate sci-fi thriller with a serviceable plot," and a "model of low-budget film production," which makes "good use" of its small-town locations, "doesn't ask its cast to do more than they are capable of," and moves "at a sure clip." However, the film fails to fulfill its potential:Given the limitless range of powers a writer could give to alien beings, one is rather disappointed that the four scribes ... couldn't come up with anything more intriguing for these beings than the ability to create fire at will. By the end of this feature, the viewer may feel like he or she has spent the last hour and a half staring into a roaring campfire. One can't fault the producers of this film for taking advantage of a story with which the public seems to have an endless fascination, though one could have hoped they might do something more interesting with it.

Felix Vasquez agrees that the film's premise "has potential to be something bigger than its low-budget trappings allow," and that the film is "ridiculous and rather goofy." However, he also finds the television movie "charming and entertaining" with "some decent performances," adding that in spite of its flaws, Specimen is a "fine form of guilty pleasure that works around the low budget and hammy acting and taps in to the epic angle that it projects on to the audience."

Adaptation
Felix Vasquez, who is also a comic book author-artist, saw Specimen for the first time on video in 1999 and liked it so much he made a comic book of the film.

References

External links
Official trailerSpecimen'' on Rotten Tomatoes

1996 television films
1996 films
1990s thriller drama films
1990s science fiction thriller films
Canadian thriller drama films
Canadian science fiction thriller films
English-language Canadian films
Films directed by John Bradshaw (director)
Films produced by Damian Lee
Alien visitations in films
Films about psychic powers
Films shot in Toronto
Films with screenplays by Damian Lee
1990s English-language films
1990s Canadian films


text:
Staufenberg is een gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen, en maakt deel uit van het Landkreis Göttingen.  Er is geen bewoonde plaats die Staufenberg heet, maar de gemeente is vernoemd naar de Große en Kleine Staufenberg, twee hoogtes aan de westkant van het Kaufunger Wald en in de zuid van de natuurpark Münden.

Delen van de gemeente Staufenberg
Staufenberg ontstond bij de gemeentelijke herindeling van 1973. In de nieuwe gemeente, vernoemd naar een berg die centraal binnen de gemeente ligt, zijn de navolgende tot dan toe zelfstandige gemeenten samengevoegd:
 Benterode
 Dahlheim
 Escherode
 Landwehrhagen
 Lutterberg
 Nienhagen
 Sichelnstein
 Speele
 Spiekershausen
 Uschlag

Gemeente in Nedersaksen


text:
Хуго Витрок (Гуго Фридрихович Витрок; ; ; 19 июля 1873 года, Лауго, остров Эзель (Сааремаа) — 25 августа 1958 года, Любек) — остзейский бизнесмен и политик. Обер-бургомистр Риги (1941—1944).

Биография
Хуго Витрок родился на острове Эзель (Сааремаа) в семье управляющего имением, немца Фридриха Виттрока, выходца из Гольштейна, и эстонки Амалии Шамм. В 1893 г. окончил Аренсбургскую гимназию, а в 1897 году — механическое отделение в Рижском политехническом институте.

Прервав обучение, начал работать контролёром в Обществе страхования коммерции в Москве. В 1899-1901 гг. — инспектор страхового общества "Якорь" в Москве, в 1901-1908 гг. — окружной инспектор страховой компании "Волга" в Риге. В 1908 г. стал совладельцем фирмы "Виттрок и Шляйхер", одновременно в декабре 1909 г. занял должность генерального агента Русского Ллойда в остзейских провинциях.

Был выбран депутатом Рижской думы, занимал различные руководящие должности. Сохранил своё положение и при германской администрации после оккупации Риги (сентябрь 1917 г.), занимая должность референта начальника штаба военного губернатора города. После окончания Первой мировой войны бежал в Германию, однако в 1925 г. возвратился в Ригу, где восстановил свой бизнес, став директором страхового общества "Рижский Унион" и директором Коммерческого банка. С 1936 г. на пенсии, жил в Кёнигсберге.

С рижских времён близкий знакомый Альфреда Розенберга, с началом войны Германии против Советского Союза Виттрок при его посредничестве, после оккупации нацистской Германией территории Латвии, снова возвращается в Ригу, где до 1944 г. занимает должность обер-бургомистра Риги. Являлся единственным руководителем такого ранга, который не был, из-за отсутствия немецкого гражданства, членом НСДАП.

После войны жил в Западной Германии. В 1950 г. написал небольшую книгу воспоминаний, изданную после его смерти.

Погиб в результате ДТП.

Сочинения
 Erinnerungen. Kommissarischer Oberbürgermeister von Riga 1941—1944. Lüneburg: Verl. Nordland-Dr., 1979 (Schriftenreihe der Carl-Schirren-Gesellschaft).

Примечания

Литература
 Hugo Wittrock. Kommissarischer Oberbürgermeister von Riga 1941-1944.

Ссылки
 «Lielvecākam Vitrokam 70 mūža gadi» «Tēvija» 19.07.43.

Главы Риги
Политики Германии
Мемуаристы Германии
Депутаты Рижской Думы
Родившиеся на Сааремаа


text:
Die Geschichte des Führerscheins ist eng mit der Entwicklung des Kraftfahrzeugs und der damit einhergehenden Massenmobilität durch die Motorisierung im Straßenverkehr verbunden. Waren es gegen Ende des 19. Jahrhunderts lediglich vereinzelte Fahrzeuge, mit denen sich Personen im öffentlichen Raum bewegten, so ging man in vielen Staaten noch kurz vor der Jahrhundertwende dazu über, von motorisierten Teilnehmern am Straßenverkehr eine Prüfung der Fahrbefähigung (Führerscheinprüfung) zu verlangen.

In Deutschland wurde die erste Fahrerlaubnis im Jahr 1888 für Carl Benz ausgestellt, den Erfinder des Automobils. Ein für das gesamte Deutsche Reich gültiger Führerschein wurde am 3. Mai 1909 eingeführt und blieb in seinen wesentlichen Teilen gültig bis zum Erscheinen der EU-Fahrerlaubnisverordnung vom 1. Januar 1999.

Österreich folgte 1889 mit einer ersten Verordnung der Statthalterei von Niederösterreich. Einheitliche Regelungen ergingen 1905 und 1910, als auch der Begriff "Führerschein" eingeführt wurde.

In der Schweiz wurden erste Fahrprüfungen im Jahr 1890 abgenommen. Die weitere Entwicklung war kantonal unterschiedlich.

Fahrerlaubnisprüfung in Deutschland

Das erste Auto durfte – wie zuvor die Pferdefuhrwerke – von 1886 bis 1888 ohne Erlaubnis bewegt werden. Die erste bekannte Fahrerlaubnis erhielt 1888 Carl Benz in Form einer nur in Mannheim und Umgebung gültigen Berechtigung zur Durchführung von Versuchsfahrten mit einem Patentmotorwagen.

In der Anfangszeit, als die Zahl der Verkehrsteilnehmer und -regeln noch übersichtlich war, glich der Unterricht einer Einführung in die Mechanik. So fertigte auch der Hersteller das Dokument aus.

Erste Prüfungsverordnungen
1903 (in Österreich bereits zwei Jahre früher) wurde in Preußen eine Ausbildung mit Prüfung vorgeschrieben. Prüfer waren die Ingenieure des Dampfkessel-Revisions-Vereins. Ihr Aufgabenbereich war bis dahin die Überprüfung der Sicherheit von stationären Dampfkesseln, Acetylenanlagen und Aufzügen.

Auch in anderen Ländern des Deutschen Reiches gab es Vorläufer des Führerscheins mit Bezeichnungen wie Motorwagen-Erlaubnis-Schein, Lenker-Ausweis, Velociped-Fahrkarte etc. Aufgrund interner selbständiger Verwaltungen erkannten einzelne Länder teilweise nicht die Dokumente der Nachbarländer an, es wurden bei der "Grenzüberschreitung" mit dem "fremden" Dokument sogar Autos beschlagnahmt und Fahrer verhaftet.

Erste Fahrschule
Die erste private Fahrschule wurde 1904 in Aschaffenburg eröffnet. Im zu Preußen gehörenden Bezirk Hannover wurde die erste Fahrprüfung durchgeführt. Daher beging der Verband der Technischen Überwachungs-Vereine (VdTÜV) am 23. November 2004 das Jubiläum der Fahrprüfung.

Reichsgesetz über den Verkehr mit Kraftfahrzeugen vom 3. Mai 1909
Das Reichsgesetz über den Verkehr mit Kraftfahrzeugen vom 3. Mai 1909 brachte erstmals eine einheitliche rechtsverbindliche Regelung für das gesamte Deutsche Reich. In dieser ersten Reichs-Straßenverkehrsordnung (heute StVO) wurden die Verkehrsregeln definiert und die Höchstgeschwindigkeit für alle Fahrzeuge auf 15 km/h begrenzt. Dieses Gesetz war auch die Geburtsstunde des Führerscheins, der noch heute auf diesen Regelungen basiert; es löste die vorangegangene Ausweisflut ab und legte die einzelnen Fahrerlaubnisklassen sowie die notwendige Ausbildungsdauer und die Prüfungsvorschriften dafür fest.

1909 erwarb Amalie Hoeppner in Leipzig als erste Frau in Deutschland einen Führerschein.

In Paris wurde am 11. Oktober 1909 das Internationale Abkommen über den Verkehr mit Kraftfahrzeugen unterzeichnet. Es war der erste Kongress, der sich mit der internationalen Regelung des Automobilverkehrs beschäftigte.

Erste Führerscheinklassen
Die vier neu eingeführten Führerscheinklassen waren:
 Klasse I für Krafträder,
 Klasse II für Kraftfahrzeuge über 2,5 Tonnen zulässiges Gesamtgewicht,
 Klassen IIIa und IIIb für Kraftwagen bis 2,5 Tonnen mit zehn oder mehr Steuer-PS.
Abgesehen von den unten beschriebenen Modifikationen hielten sich diese Führerscheinklassen bis 1999.

Das Mindestalter für eine Fahrerlaubnis betrug 18 Jahre; Geburtsurkunde und Gesundheitszeugnis sowie ein Foto waren Voraussetzungen für die Beantragung einer Fahrerlaubnis. Allerdings beschränkte sich die Prüfung in manchen Fällen darauf, dass der Prüfling vor dem Fahrprüfer hin und her fuhr und eine Frage beantworten musste, z. B. was bei Dunkelheit zu tun sei, nämlich die Karbidlampen anzuzünden.

Durch Verordnung vom 3. Februar 1933 wurde der Führerschein Klasse IV, der zum Führen eines Vierrad-Fahrzeugs mit bis zu 400 cm³ Hubraum und 350 kg Gewicht berechtigte, eingeführt. Die Klassen IIIa und IIIb wurden zur Klasse III zusammengelegt.

Mit Erlass der StVZO vom 13. November 1937 wurde – mit einer Übergangsfrist bis 30. September 1938 – der Führerschein IV auch für Kraftfahrzeuge bis 250 cm³ Hubraum und solche bis zur zulässigen Höchstgeschwindigkeit von 20 km/h, z. B. Traktoren, gültig. Das Mindestalter für diese Fahrerlaubnis lag beim vollendeten sechzehnten Lebensjahr. Damit durfte man später auch das 250er-Goggomobil und die 250er-BMW Isetta fahren.

Nachkriegszeit
In Westdeutschland wurde das zulässige Gesamtgewicht in der Klasse drei auf 7,5 Tonnen heraufgesetzt. Dies bewirkte einen Absatzschub bei 7,5-Tonnen-Lkw. Im Jahr 1954 wurde erstmals eine Überprüfung der Fahreignung, die Medizinisch-Psychologische Untersuchung (MPU) per Verordnung geregelt. Seit 1958 dürfen sich Frauen unabhängig vom Einverständnis ihres Ehemanns oder Vaters in Fahrschulen anmelden. Zwei Jahre später wurde der Führerschein um die Klasse 5 ("Fahrräder mit Hilfsmotor") erweitert.

Am 1. April 1986 wurde der rosafarbene Führerschein mit der Aufschrift "Modell der Europäischen Gemeinschaften" eingeführt, der bereits 1980 beschlossen worden war.

Führerschein auf Probe
Am 1. November 1986 wurde in der Bundesrepublik Deutschland der Führerschein auf Probe eingeführt, der sich bei schwerwiegenden Verstößen (seit 1. Januar 1999) automatisch von zwei Jahren auf vier Jahre verlängert. Zudem wird in diesem Fall die Teilnahme an einem Aufbauseminar von der Führerscheinbehörde angeordnet. Wird die Anordnung nicht befolgt, wird der Führerschein entzogen.

Führerscheinrichtlinie – EU-Recht
Am 1. Januar 1999 trat die Fahrerlaubnis-Verordnung in Kraft, mit der EU-weit einheitlichen Einteilung der Fahrerlaubnisklassen nach Buchstaben. Nur für Pferdefuhrwerke ist weiterhin keine besondere Fahrerlaubnis notwendig, sofern sie nicht gewerbsmäßig Personen transportieren. Gleichzeitig wurde der neue Führerschein im "Scheckkartenformat" eingeführt.

Durch die Änderung der Fahrerlaubnis-Verordnung (FeV) zum 19. Januar 2013 wurden einige Fahrerlaubnisklassen und die Gültigkeitsdauer des Führerscheindokuments geändert. Führerscheine, die danach ausgestellt wurden, sind auf 15 Jahre befristet.
Alle davor ausgestellten Führerscheine, dies schließt die grauen sowie rosa Führerscheine und auch DDR-Führerscheine mit ein, verlieren ihre Gültigkeit spätestens am 19. Januar 2033.
Diese Beschränkung der Gültigkeitsdauer betrifft nur das Dokument, nicht die Fahrerlaubnis an sich. Die Führerscheindokumente der Klassen AM, A1, A2, A, B, BE, L und T gelten nach wie vor unbefristet.

Entwicklung in Österreich
Bereits mit dem Auftreten der ersten benzinbetriebenen Fahrzeuge war sich die Obrigkeit der damit verbundenen Gefahren bewusst. Daher wurde – analog einer Verordnung des k.k. Handelsministeriums vom 15. Juli 1891 betreffend den Nachweis der Befähigung zur Bedienung von Dampfmaschinen, Locomotiven und Dampfschiffsmaschinen – für den Verkehr mit einem Benzinfahrzeug im Wiener Polizeirayon verlangt, dass sich der Lenker vor einer von der k.k. Polizeidirektion eingesetzten Kommission einer Lenkerprüfung unterziehen müsse. Die Kommission bestand aus zwei Herrn des Österreichischen Automobil-Clubs sowie einem Automechaniker. Bei der Prüfung musste mündlich ein fahrtheoretischer Teil über technische Belange sowie ein fahrpraktischer Teil absolviert werden. Dabei wurde das Fahren, Halten, Rückwärtsfahren und Kurvenfahren geprüft, also durchaus so wie heute noch üblich. Der Kandidat trat mit seinem eigenen Fahrzeug zur Prüfung an. Die ersten Führerscheine waren handschriftlich ausgefüllte Bescheidvordrucke, die Urkundencharakter hatten und von jeder Behörde individuell ausgestaltet wurden.

Die erste Vorschrift mit kraftfahrrechtlichem Inhalt in Österreich war eine Verordnung der Statthalterei für Niederösterreich aus dem Jahr 1899. Diese enthielt neben ersten Verhaltensvorschriften bereits eindeutige kraftfahrrechtliche Bestimmungen, die auch den Fahrzeugbesitzer in die Pflicht nahmen. Dieser durfte sein Kraftfahrzeug "nur solchen Personen überlassen, die die volle Befähigung dafür" besaßen. Damit war auch eine Haftung des Besitzers verbunden. Inhaltlich gleichlautende Verordnungen folgten 1901 in Oberösterreich, 1903 in Kärnten, Tirol und Vorarlberg sowie 1904 in der Steiermark und in Salzburg. In dieser Salzburger Verordnung wurde erstmals ein Mindestalter von 18 Jahren für den Kraftfahrzeugbesitzer und damit auch indirekt für den Fahrzeuglenker normiert.

Verordnung von 1905

Die zunehmende Motorisierung machte eine einheitliche Regelung des Automobilverkehrs über die Grenzen der Bundesländer hinweg erforderlich. Daher wurde am 27. September 1905 die so genannte Automobilpolizeiverordnung erlassen. Diese galt für den Betrieb von Automobilen und Motorrädern auf dem Gebiet der im Reichsrat vertretenen Königreiche und Länder.
Folgende Eckpunkte waren enthalten:
 Das selbständige Lenken von Kraftfahrzeugen war nur Personen über 18 Jahre gestattet.
 Die Erlaubnis zum Lenken von mehrspurigen Kraftfahrzeugen war an eine behördliche Bewilligung (Fahrlizenz) gebunden. Diese wurde an Personen ab dem 18. Lebensjahr nach Ablegung einer Lenkerprüfung erteilt. Diese Lenkerprüfung wurde von durch die jeweilige politische Landesstelle bestellten Prüfungskommissären auf einem vom Prüfungswerber selbst beizustellenden Kraftfahrzeug abgenommen. Sie erstreckte sich auf "den Nachweis jener Kenntnisse der maschinellen Einrichtungen, die zur sicheren Führung eines Fahrzeuges erforderlich" waren. Außerdem war "im Wege einer Probefahrt die praktische Fähigkeit zur Führung eines solchen Fahrzeuges" nachzuweisen. Über die mit befriedigendem Erfolg abgelegte Prüfung wurde ein Zeugnis ausgestellt, auf Grund dessen bei der politischen Bezirksbehörde eine Fahrlizenz beantragt werden konnte. Diese ersten Führerscheine waren bereits mit einem Lichtbild versehen und konnten auch wieder entzogen werden, wenn die Verlässlichkeit als Lenker als beeinträchtigt angesehen wurde. Auch darüber enthielt die Verordnung genaue Bestimmungen:
 Bestimmungen über die Konstruktion und Ausrüstung von Fahrzeugen
 Bestimmungen über die Prüfung und Genehmigung von Fahrzeugen
 Erkennungszeichen der Kraftfahrzeuge (das Kennzeichen)
 Sicherheitsvorschriften für den Verkehr

Nicht geregelt war, wie sich die zukünftigen Lenker die verlangten Fertigkeiten und Kenntnisse für das Fahren mit Kraftfahrzeugen aneignen sollten. Trotzdem enthält diese erste einheitliche rechtliche Regelung bereits alle wesentlichen Eckpunkte, die für einen sicheren Straßenverkehr auch heute noch gültig sind.

Die erste Führerscheinprüfung wurde in Wien am 14. August 1906 abgelegt. Sie galt nur für das Fahrzeug, mit dem man zur Prüfung antrat.

Verordnung von 1910

Am 28. April 1910 wurde die erste Automobilverordnung von 1905 durch eine Verordnung "betreffend die Erlassung sicherheitspolizeilicher Bestimmungen für den Betrieb von Kraftfahrzeugen (Automobilen, Motorzügen und Motorrädern)" ersetzt. Sie enthielt wesentlich detailliertere Vorschriften zur Konstruktion, Ausrüstung, Prüfung und Genehmigung der Fahrzeuge und auch Vorschriften für die Führung der Fahrzeuge sowie erweiterte Sicherheitsvorschriften für den Verkehr im Inland und (erstmals) im Ausland.

In dieser Verordnung taucht erstmals der Begriff Führerschein (behördliche Bewilligung zur selbständigen Führung eines mehrspurigen Kraftfahrzeuges) auf.

Außerdem wurde die Möglichkeit, jemandem die Erteilung dieser Bewilligung zu verweigern, ausgeweitet. Bei Vorliegen von Tatsachen, die die Annahme rechtfertigen, dass der Bewerber zur Führung von Kraftfahrzeugen ungeeignet ist (zum Beispiel durch körperliche Mängel, Neigung zur Trunksucht, schwere Delikte gegen die körperliche Sicherheit und die Sicherheit des Eigentums) wurde die Bewilligung nicht erteilt – die Einführung der auch heute noch bestehenden Grundvoraussetzung für die Erteilung einer Lenkberechtigung war damit vollzogen.

Beging ein Führerscheinbesitzer eine strafbare Handlung, die geeignet war, seine Verlässlichkeit als Führer eines Kraftfahrzeuges zu beeinträchtigen, wurde er von der für seinen Aufenthaltsort zuständigen Behörde schriftlich verwarnt. Blieb diese Verwarnung wiederholt fruchtlos, konnte der Führerschein entzogen werden. Stellte die Behörde die Nichteignung eines Führerscheinbesitzers zum Führen eines Fahrzeuges fest, konnte der Führerschein auch ohne Vorwarnung entzogen werden.

Der eigentliche Grund für die rasche Ausweitung der Bestimmungen war die mittlerweile spürbare Zunahme des motorisierten Verkehrs. Daher waren die österreichischen Bestimmungen an das 1909 in Paris geschlossene Zwischenstaatliche Übereinkommen über den Verkehr mit Kraftfahrzeugen anzupassen.

Weitere Geschichte
Da sich das Mitführen derart unhandlicher Schriftstücke, wie sie die Fahrlizenzen darstellten, als unpraktisch erwies, wurde ab 1930 für alle Behörden in Anlehnung an das in Deutschland übliche Dokument ein genormtes, graues Formular eingeführt. 1938 bis 1945 wurden die in Deutschland üblichen grau-braunen Formulare verwendet; diese Führerscheine konnten nach 1945 noch weiterverwendet werden. Ab 1945 wurde für die Dauer der Besetzung auf Antrag zusätzlich zum Führerschein ein besonderer, viersprachiger "Lenkerausweis für Kraftfahrzeuge" in Deutsch, Englisch, Französisch und Russisch zum Gebrauch gegenüber den Besatzungsmächten ausgestellt. Seine Farbe war grau. Die deutschen Führerscheine mussten bis 31. Dezember 1947 gegen österreichische Führerscheine, die im Wesentlichen denen vor 1938 glichen, ausgetauscht werden.

1947 wurde mit der Kraftfahrverordnung 1947 neuerlich ein eigenes österreichisches Führerscheinformular in grauer Farbe eingeführt; die Klasseneinteilung wurde auf die Gruppen a, b, c1, c2, d, d1, d2, e, f1 und f2 geändert. Solche Führerscheine sind nach wie vor gültig und können – müssen aber vor Ablauf der dargestellten Übergangsfrist nicht – in einen "modernen" Scheckkartenführerschein umgetauscht werden.

1955 trat ein erstes Kraftfahrgesetz in Kraft. Seither gibt es die heute noch gebräuchlichen rosa Führerscheinformulare und die Führerscheinklassen A bis F, die damals noch "Gruppen" genannt wurden. Amtliche Eintragungen, wie Befristungen, Auflagen und Einschränkungen, sind als Text vermerkt. Das zweite Kraftfahrgesetz des Jahres 1968 brachte hinsichtlich der Führerscheinformulare keine Änderungen mit sich.

Die Bestimmungen über den Führerschein wurden 1998 aus dem Kraftfahrgesetz herausgelöst und in ein eigenes Führerscheingesetz überführt. Damit verbunden war auch die Einführung des rosafarbenen Führerscheinformulars nach dem Modell der Europäischen Union. Um innerhalb der EU uneingeschränkte Klarheit über Berechtigungsumfang und allfällige Einschränkungen der Lenkberechtigung zu erreichen, sind auf diesem Formular die Führerscheinklassen als Piktogramme und Beschränkungen als Zahlencodes vermerkt. Da auf der Vorderseite des Formulars die Bezeichnung "Führerschein" in den Sprachen aller Mitgliedsstaaten der EU aufgedruckt sind, wurde ab dem 1. Mai 2004 ein diesbezüglich geändertes Formular, das um die Bezeichnungen in den damals neu hinzugekommenen Staaten ergänzt ist, verwendet.

Seit dem 1. März 2006 wird nurmehr der Scheckkartenführerschein ausgegeben.

Entwicklung in der Schweiz
Der Beginn der Fahrausweiserteilung in der Schweiz ist unterschiedlich, da die Erteilung zum Jahrhundertwechsel kantonal geregelt wurde. Erste Prüfungen erfolgten im Jahr 1890, allerdings waren diese sehr einfach gestaltet und es wurden bald darauf Missstände kundig. Hohe Unfallzahlen machten deutlich, dass die Annahme falsch war, der Prüfling würde sich die Befähigung zum korrekten Fahren selbst aneignen. Die Prüfungen dienten anfangs als Bewilligung zum "Selberfahren".

Im Jahr 1902 erfolgte eine Verpflichtung durch die Schweizer Kantone in einem Konkordat über den Automobilverkehr zu einer Vereinheitlichung ihrer Gesetze, das am 13. Juni 1904 vom Bundesrat genehmigt wurde. Lediglich die Kantone Uri, Graubünden und Thurgau traten dem Konkordat nicht bei.

1905 eröffneten die ersten Fahrschulen, die "Herrenfahrkurse" anboten. 1912 dauerte eine durchschnittliche Fahrprüfung mündlichen Überlieferungen zufolge in etwa zehn Minuten, endete grundsätzlich erfolgreich und wurde anschließend in einer Gaststätte gefeiert.

In den 1940er und 1950er Jahren kam auch in der Schweiz mehr der Trend zur Individualmobilisierung auf. Fahrausweise wurden nicht mehr als alleiniges Recht für Reiche betrachtet; zunehmend wurden diese zusammen mit Fahrzeugen auch von der breiten Mittelschicht erworben.

Im Jahr 1959 wurde gesetzlich geregelt, dass eine Fahrprüfung aus einem praktischen und einem theoretischen Teil zu bestehen hat. Im praktischen Teil hatte man eine Fahrprüfung zu absolvieren, die von einem Verkehrsexperten abgenommen wurde. Dieser prüfte für den theoretischen Teil vor, während und nach der Fahrt die verpflichtenden Kenntnisse der Straßenverkehrsregeln ab. Übungsfahrten konnten durchgeführt wurden, dazu musste neben dem Führer eine Person sitzen, die die entsprechende Fahrerlaubnis besaß. Drei Jahre darauf waren solche Fahrzeuge zwingend mit einem "L-Schild" zu kennzeichnen, das erkennbar machte, dass der Führer noch keinen Führerausweis besaß.

Seit 1971 musste ein Gesuchsformular vollständig und wahrheitsgetreu ausgefüllt werden. Der Beifahrer musste nun – als weitere Verschärfung – drei Jahre im Besitz eines Schweizer oder eines ausländischen Fahrausweises sein. Gleichzeitig wurde die Teilnahme an einem Kurs über lebensrettende Sofortmaßnahmen verpflichtend. Fünf Jahre darauf wurde Prüfung geteilt in einen theoretischen und einen praktischen Teil, wobei der theoretische Teil zuerst zu absolvieren war.

Für Motorradfahrer wurde 1991 eine praktische Grundschulung obligatorisch, die noch vor der theoretischen und praktischen Ausbildung zu absolvieren ist. Zur selben Zeit wurde die Möglichkeit eingeschränkt, von ausländischen Fahrausweisen in der Schweiz Gebrauch zu machen. Bis dato konnten Fahrzeuge mittels im Ausland gekaufter oder anderweitig erlangter Erlaubnisse geführt werden, ohne zuvor jemals ein Kfz bewegt zu haben. Dazu wurde 1994 die sogenannte Kontrollfahrt eingeführt, die – ohne Manöver oder theoretische Prüfungen – zur Überprüfung der Fahrtauglichkeit dient.

Weblinks

Quellen

Führerschein
Fuhrerschein

es:Permiso de conducir
pt:Carteira nacional de habilitação


text:
Harlan is an unincorporated census-designated place (CDP) in Springfield Township, Allen County, in the U.S. state of Indiana. As of the 2010 census, Harlan had a population of 1,634.

History
Harlan was laid out in 1853 by Lewis Reichelderfer and Julia Ann (Ranck) Reichelderfer, who were husband and wife. It originally consisted of two communities, Harlan and Maysville. The border between the two towns was Georgetown Road (Indiana State Road 37), with Harlan being on the north side of the road.

The post office at Harlan has been in operation since 1851. Maysville faded from existence soon afterwards.

Geography
Harlan is located at . It is located on State Road 37, approximately  northeast of Fort Wayne and  west of the Ohio state line.

Education
Harlan is within East Allen County Schools (EACS) and is zoned to Woodlan Elementary School and Woodlan Junior/Senior High School.

Demographics

References

External links

Harlan Days Community Festival

Census-designated places in Allen County, Indiana
Census-designated places in Indiana
Fort Wayne, IN Metropolitan Statistical Area


text:
Liu Song (; * 8. Dezember 1983 in Tianjin) ist ein chinesischer Snookerspieler.

Karriere
Erstmals machte Liu Song international auf sich aufmerksam, als er 2002 das Viertelfinale der IBSF U21-Weltmeisterschaft erreichte. Sein Landsmann Ding Junhui erwies sich schon damals als der stärkere Spieler, er gewann nach dem Sieg über Liu auch den Titel. Ein Jahr später schaffte es Liu dann bis ins Finale, in dem er dem Australier Neil Robertson unterlag.

Der Erfolg verhalf ihm zu einer Wildcard für die folgende Snooker Main Tour der Profispieler. Bereits in seinem Debütjahr gelang ihm als erstem Spieler aus der Volksrepublik die Qualifikation für die Hauptrunde eines Major-Turniers. Bei den Welsh Open im Januar 2004 stand er erstmals in der ersten Hauptrunde eines Weltranglistenturniers, wo er dem späteren Halbfinalisten, dem Hongkong-Chinesen Marco Fu, mit 3:5 unterlag. Es blieb aber der einzige Höhepunkt bei seinem ersten Anlauf auf der Main Tour, er konnte sich dort nicht halten.

Durch den Gesamtsieg bei der Pontin's International Open Series 2005/06 holte er sich den Profistatus aber schnell wieder zurück. Diesmal konnte er sich unter anderem mit dem Erreichen der vierten Qualifikationsrunde bei der Weltmeisterschaft unter den Profis behaupten und beendete die Saison als 72. der Weltrangliste. Es folgte seine bislang beste Saison; 2007/08 erreichte er zweimal die Finalrunde und während er bei der Northern Ireland Trophy noch in der ersten Runde ausschied, gelang ihm beim Snooker Grand Prix in Schottland mit dem Einzug ins Viertelfinale sein bis dahin größter Erfolg. Nachdem er zuvor unter anderem Stephen Maguire, Matthew Stevens und Dave Harold besiegt hatte, wurde er erst vom späteren Turniersieger Marco Fu gestoppt. Zusammen mit weiteren Erfolgen in den Qualifikationsrunden brachte es Liu Song Platz 53 in der Snookerweltrangliste ein.

Es folgte ein Jahr, in dem das Auftaktmatch in der Qualifikation meist schon wieder sein letztes war, nur bei der Northern Ireland Trophy und der Weltmeisterschaft kam er jeweils eine Runde weiter. Das erfolgreiche Vorjahr hielt ihn jedoch in der Zweijahreswertung für die Weltrangliste unter den Besten 64. Das setzte sich auch in der Saison 2009/10 fort. Dem frühen Ausscheiden entging er nur beim Masters, das allerdings kein Ranglistenturnier ist, und bei den Welsh Open. Dort erreichte er sechs Jahre nach seinem Finalrundendebüt erneut die Runde der Letzten 32. Dies brachte ihm aber nicht genug Punkte und so fiel er ein zweites Mal aus der Main Tour heraus.

Im Jahr darauf profitierte Liu zu Beginn der Saison von der Suspendierung von John Higgins, denn der asiatische Verband nominierte ihn als Nachrücker bei den ersten drei Profiturnieren. Bei den World Open 2010 konnte er seine Chance nutzen und zog erstmals in seiner Karriere in das Achtelfinale eines Weltranglistenturniers ein. Zuvor hatte er schon mit dem Erreichen des Viertelfinales beim vierten Event der Players Tour Championship, einer für Amateure freigegebenen Minor-Ranking-Turnierserie, aufsteigende Form bewiesen.

Eine besondere Auszeichnung erhielt Liu Song im März 2010, als er von der World Snooker Association als erster chinesischer Spieler den Trainerstatus erhielt.

Weblinks

 Spielerprofil auf Pro Snooker Blog (englisch)

Einzelnachweise

Snookerspieler (Volksrepublik China)
Chinese
Geboren 1983
Mann


text:
Бедоба — деревня в Богучанском районе Красноярского края России. Входит в состав Белякинского сельсовета.

История
Деревня Бедоба была основана в 1737 году. По данным 1926 года в деревне имелось 121 хозяйство и проживало 674 человека (в основном — русские). Функционировала школа. В административном отношении деревня являлась центром сельсовета Богучанского района Канского округа Сибирского края.

География
Деревня находится в северо-восточной части края, на левом берегу реки Иркинеева, на расстоянии приблизительно 46 километров (по прямой) к северо-северо-западу (NNW) от села Богучаны, административного центра района. Абсолютная высота — 158 метров над уровнем моря.

Население

 Гендерный состав
По данным Всероссийской переписи населения 2010 года в гендерной структуре населения мужчины составляли 53,3 %, женщины — соответственно 46,7 %.

 Национальный состав
Согласно результатам переписи 2002 года, в национальной структуре населения русские составляли 96 % из 74 чел.

Инфраструктура
В деревне функционирует сельский клуб.

Улицы
Уличная сеть деревни состоит из пяти улиц.

Примечания

Населённые пункты Богучанского района


text:
Keigo Iwasaki (; * 29. November 2004 in Izunokuni, Präfektur Shizuoka) ist ein japanischer Fußballspieler.

Karriere
Keigo Iwasaki spielt seit mindestens 2022 in der Jugendmannschaft von Azul Claro Numazu. Die erste Mannschaft spielt in der dritten japanischen Liga. Sein Drittligadebüt gab der Jugendspieler am 10. September 2022 (24. Spieltag) im Auswärtsspiel gegen Gainare Tottori. Bei der 3:0-Niederlage wurde er in der 85. Minute für Noah Kenshin Browne eingewechselt. Als Jugendspieler bestritt er 2022 drei Drittligaspiele.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Azul Claro Numazu)
Japaner
Geboren 2004
Mann


text:
The Glengarry and Stormont Railway (G&SR) was a short line railway running from the town of Cornwall in eastern Ontario to connect to the Canadian Pacific Railway's (CP) Ontario and Quebec Railway (O&Q) mainline just inside the Quebec border, a total distance of about . The name refers to the counties it passed through, today amalgamated as Stormont, Dundas and Glengarry.

The line was chartered in 1912 to provide CP service to Cornwall, which was previously served by the Grand Trunk Railway and New York and Ottawa Railway. The line opened in May 1915, and only days later was leased to CP for 99 years. It operated as their Cornwall Subdivision until being abandoned in 1995. , the right of way remains in good condition, with small portions being used for a variety of recreational uses.

History

Previous attempts
Cornwall had long been connected to the Grand Trunk Railway's (GTR) Toronto-Montreal mainline, which ran along the northern section of the downtown area. However, a connection to other lines was desired, both to access additional routes, especially westward, as well as to provide competition for the GTR.

In 1881, Canadian Pacific Railway (CP) interests chartered the Ontario and Quebec Railway to build a line from Toronto to Smiths Falls in eastern Ontario, some distance southwest of Ottawa. Smiths Falls would offer a connection with the Brockville and Ottawa Railway (B&O), which rechartered as the Canada Central Railway (CCR) in 1881 to build an extension to Ottawa. In 1882, the Cornwall Junction Railway was chartered to build a line from Cornwall to meet the CCR at Smiths Falls, and then press on to Perth or Carleton Place.

CP's plans expanded, and additional routes were added to the growing Q&O network. This included purchasing the Atlantic and North-West Railway (A&N) in Quebec from its US owners, and planning for a connecting line between Smiths Falls and the A&N at Montreal. These links made the original Cornwall Junction plans superfluous. The Cornwall Junction Railway rechartered on 2 September 1886 with plans to run northeast out of Cornwall to meet the O&Q at its closest point, about  north of the city. The O&Q extension to Montreal was completed in 1888, but the Cornwall line was never built.

Competition arrived on 23 June 1887, when the Prescott County Railway was chartered to build three lines in the eastern Ontario area based on the Canadian Atlantic Railway's (CAR) mainline running from Ottawa to Montreal, only a short distance north of the O&Q. The first would connect to the CAR at Glen Robertson and run north to Hawkesbury on the Ottawa River, a second would run southwest from Glen Robertson to Cornwall, and the third was a completely separate line just east of Ottawa running from Limoges to Rockland. The company was renamed the Central Counties Railway in April 1880, and leased to the CAR on 17 April 1891. For reasons that are not well recorded, the CCR abandoned plans for their Cornwall connection in 1898.

Next up was the Cornwall and Hawkesbury Railway chartered in 1910 to build almost due north from Cornwall through Martintown and Alexandria to Hawkesbury, and then crossing the Ottawa River to connect to Canadian Pacific's line running along the north shore, meeting it somewhere between Calumet and Grenville in Quebec. This would run parallel to the CCR's Hawkesbury line, a short distance to the west. Nothing came of this initial proposal, and a second attempt to recharter the company in 1914 also led nowhere.

Construction
The Glengarry and Stormont Railway chartered in May 1912, with their own plans to connect to the O&Q. The original plan was to run almost due north out of Cornwall to the O&Q somewhere near Apple Hill, while a branch line would wye off at Martintown and run eastward for Williamstown and Lancaster. The original alignment was short lived.

On 8 May 1913 the company rechartered with a new alignment running eastward through Williamstown to meet the O&Q further east at a point that became known as Saint-Polycarpe Junction, just west of the small (ghost) town of De Beaujeu. Minor re-alignments followed over the next year before the settling on the final route.

This last incarnation of the Glengarry and Stormont was finally successful in attracting investment. Track laying was completed on 30 November 1914, leaving only the stations and grading to be completed. The line's completion ceremony was marked by a dinner in Williamstown on 2 December. The first inspection train ran the line into Cornwall on 30 March. The first through train ran from Montreal on 2 April, and the line officially opened on 24 May 1915. On 1 June it was leased to the CPR for 99 years. As part of widespread changes to the railway operating rules, the G&SR officially became part of the CPR and operated as their Cornwall Subdivision.

The Cornwall Street Railway built interchanges at their yards in Cornwall, offering businesses the ability to use the tram network to ship goods to the G&SR. In order to reduce the amount of traffic being carried on the lines on city streets, a new interchange line was built in 1949, which was itself replaced in 1953 by a new switching yard on the north edge of town, just south of the GTR (by this time Canadian National Railway) lines.

Abandonment
On 27 April 1952 CP received permission to abandon passenger service on the Cornwall Sub. The last passenger train left town on 20 September. This made the passenger station redundant and the short bit of line between Pitt and Sydney streets was abandoned on 31 January 1969.

CP purchased the Cornwall Street Railway on 24 October 1969 in order to use their lines as spurs, but abandoned these plans and sold the lines to CN on 14 October 1970. CP abandoned the entire Cornwall Sub on 25 December 1995. Their short-lived subsidiary, the St. Lawrence and Hudson Railway, lifted the rails in 1998. The company was formally dissolved on 30 September 2004.

Route
From the Ontario Railway Map Collection unless otherwise noted.

The line's main station in Cornwall was located on the corner of Pitt Street and Sixth Street West, running east between Pitt and Sydney. A freight shed was located a block east at Amelia, within a larger L-shaped block of land forming the main railway operating area. Within the roughly rectangular area between Amelia and Adolphus, Sixth and Eight, were the turntable, engine house, water tower and ash pit.

The line exited the rail yard heading northeast for a distance before it curved to the east-northeast at a point just outside town, just south of today's Ontario Highway 401. From there the line runs very straight, passing just north of Williamstown, bending slightly eastward to pass through Glen Gordon, and then east-northeast again for the remainder of the run to Saint-Polycarpe Junction, passing just outside Saint-Télesphore along the way.

, the original station grounds between Pitt and Sydney is the parking lot for a Giant Tiger dollar store. The original switchyards are now mostly vacant, except for a Cornwall Electric building at 7th and Adolphus. A short section between the north end of the yard at Eighth Street and Marlborough, about two blocks, has been developed as a bike path. Between Marlborough and McConnell Avenue the line forms the back of a parking lot for a plaza. The city owns the line as far east as Boundary Road, about  east, but it is currently undeveloped.

Between Boundary Road and Country Road 19, near Williamstown, the line is used for private snowmobile and ATV use. From Williamstown to Bridge End some portions have been destroyed by local farmers who took over the land. The remaining  from Bridge End to the O&Q at St. Polycarpe Junction are currently unused but in good condition.

Notes

References

Citations

Bibliography

Canadian Pacific Railway subsidiaries
Defunct Ontario railways
Rail transport in the United Counties of Stormont, Dundas and Glengarry


text:
The 1989 Esso RAC British Touring Car Championship was the 32nd season of the championship. This season was the final year of the four separate class format, with the championship changing to just two classes for 1990. There were a total of thirteen rounds with the best eleven scores for each driver counting towards the championship. The title was won by John Cleland with a works Vauxhall Astra GTE 16V.

Teams & Drivers


text:
El marquesat de Besora és un títol nobiliari concedit el 1698 pel rei Carles II a favor de Narcís Descatllar i de Sarriera, senyor de Besora (Osona), del Catllar i de Rocabruna (Ripollès), mort el 1707. Posteriorment, passà als Queralt, comtes de Santa Coloma, i als García de Samaniego, marquesos de La Granja de Samaniego.

Referències

Besora
Besora, marquesat


text:
Jeffrey L. Gould is an American historian, currently the Distinguished Professor at Indiana University.

References

Year of birth missing (living people)
Living people
Indiana University faculty
21st-century American historians
American male non-fiction writers
Yale University alumni
21st-century American male writers


text:
Japan participated in the 2014 Asian Games in Incheon, South Korea from 19 September to 4 October 2014.

Medal summary

Medal table

Medalists

Football

Men's tournament
Group D

Round of 16

Quarterfinals

Women's tournament
Group B

Quarterfinals

Semifinals

Finals

Handball

Men's tournament
Group D

Women's tournament
Group B

References

Nations at the 2014 Asian Games
2014
Asian Games


text:
Lattie Harrison Moore (* 17. Oktober 1924 in Scottsville, Kentucky; † 13. Juni 2010) war ein US-amerikanischer Country- und Rockabilly-Musiker. Sein bekanntestes Stück ist Juke Box Johnnie.

Leben

Kindheit und Jugend
Lattie Moore wurde als Sohn des Tabak-Farmers Homer Moore geboren, der ebenfalls in der örtlichen Kirche als Prediger tätig war. Beeinflusst von der Grand Ole Opry lernte Moore Gitarre zu spielen. Nach dem Abschluss der Schule erhielt Moore eine Anstellung als Vorführer im Kino. Dort konnte er sich oftmals seine großen Vorbilder ansehen, die "Singing Cowboys". 1944 zog Moore nach Indianapolis, wurde kurz danach jedoch zur US Navy einberufen.

Karriere
Nach seiner Entlassung versuchte Moore sich als Musiker. Er spielte abends in Bars und bekam auf dem lokalen Radiosender WISH eine eigene Show. 1951 spielte Moore bei dem kleinen Arrow-Label erste Aufnahmen ein. Danach reiste er nach Nashville, Tennessee, in der Hoffnung, einen Vertrag bei Bullet Records zu bekommen. Bullet lehnte dies jedoch ab und schickte Moore zu den kleineren Speed Records, bei denen er 1952 seinen Juke Joint Johnnie einspielte. Der Song war ein klassischer Country-Boogie-Titel, einer frühen Form des Rockabilly, die den Honky Tonk der 1940er-Jahre mit Boogie-Woogie-Elementen verband. Die Platte zog die Aufmerksamkeit Syd Nathans an, der bei King Records in Cincinnati, Ohio, arbeitete. King kaufte Moore aus seinem Vertrag heraus und organisierte 1954 eine erste Aufnahme-Session, aus der unter anderem der Titel Pull Down the Blinds entstand. Moores Songs handelten oftmals von Bars und Kneipen sowie dem Hang zum Alkohol. Es fand eine weitere Session statt; insgesamt nahm Moore für King über ein Dutzend Titel auf. Gleichzeitig war Moore Mitglied des Brown County Jamborees, das in Indiana beheimatet war.

1956 spielte Moore eine Version von Juke Joint Johnnie ein, nannte sie nun aber dem Rockabilly-Stil angepasst Juke Box Johnnie. 1958 wechselte Moore zu Starday, bei denen er unter anderem eine von zahlreichen Cover-Versionen des Stücks Too Hot to Handle aufnahm. 1959 wechselte Moore auf Initiative von Webb Pierce wieder zu King, bei denen er bis 1963 blieb. Danach war er bei Derbytown und WPL Records unter Vertrag, stellte seine Karriere dann jedoch zurück. Er zog zurück nach Scottsville, wo er bis zu seiner Pensionierung als Gerichtsvollzieher arbeitete. Nur noch gelegentlich wurde er wieder aktiv, so 1971 für ein Album bei Derbytown Records. Seit 1986 hatte Moore mit gesundheitlichen Problemen zu kämpfen, die er jedoch überwand.

Lattie Moore starb 2010 im Alter von 85 Jahren.

Diskographie

Singles

LPs
 1960: Best of Lattie Moore
 1962: Country Side
 1971: You Can't Make Hay Pickin' Cotton
 1990: The Juke Box Johnnie (UK)
 2000: I'm Not Broke But I'm Badly Bent: The Best of the King-Starday Recordings 1953 - 63

Weblinks
 Lattie Moore auf Hillbilly-Music.com

 Diskographie mit Hörbeispielen

Country-Sänger
Rockabilly-Musiker
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 2010
Mann


text:
Hålogaland lagmannsrett is een Noors lagmannsrett met zetel in Tromsø. Het gerecht, vergelijkbaar met een Hof van beroep in België of een gerechtshof in Nederland, is bevoegd voor beroepszaken in zowel straf- als civiele zaken tegen uitspraken van de 14 Tingretter in het ressort. Het ressort omvat de fylker Troms og Finnmark en Nordland, alsmede Spitsbergen en Jan Mayen. Naast Tromsø houdt het gerecht standaard ook zitting in Vadsø, Bodø en Mosjøen. In voorkomende gevallen kan het gerecht ook in andere plaatsen zitting houden.

Indeling in Tingretter

Externe link
Hålogaland lagmannsrett
Rechtspraak in Noorwegen
Nordland
Troms og Finnmark
Tromsø


text:
Bruce Abdoulaye né le  à Château-Thierry est un footballeur international congolais qui évolue au poste de défenseur reconverti entraîneur.

Biographie
Bruce Abdoulaye commence le football dans le club de la ville dans laquelle il grandit : La Ferté Gaucher. Ce n'est qu'en U15 qu'il rejoint l'US Torcy avant de rejoindre ensuite l'US Vaires-sur-Marne où il est remarqué par le Grenoble Foot. Il y passe deux saisons et y joue ses premiers matchs professionnels en Ligue 2 avant de s'engager en 2004 avec le FC Lausanne. Il n'y reste qu'une saison et en  l'US Sénart-Moissy qui évolue en quatrième division.

Six mois plus tard, il s'engage en faveur du Clermont Foot et retrouve la Ligue 2. Il prend rapidement une place de titulaire au sein de l'effectif mais le club termine à la  et se voit relégué en troisième division. Titulaire indiscutable, il participe à la remontée du club la saison suivante en terminant champion de National.

Il signe au FC Metz, en Ligue 2 le  après avoir refusé une prolongation de trois ans au Clermont Foot. Suspendu dans un premier temps huit matchs, à la suite des incidents ayant eu lieu lors du match de Coupe de France contre le CSO Amnéville, sa sanction est ensuite annulé en appel. En , le FC Metz est relégué en National et il résilie son contrat pour signer un contrat de deux ans avec le FK Inter Bakou en Azerbaïdjan. En contact avec plusieurs clubs français, il décide de rejoindre le club de l'Azerbaïdjan. .
Titulaire avec la sélection congolaise lors du match Congo - Ouganda du  qui compte pour les éliminatoires de la CAN, le défenseur et son équipe encaissent 4 buts lors de ce match qui élimine la sélection à la course à la qualification.

Début , Bruce Abdoulaye arrive à l'US Orléans qui vient d'être promu en Ligue 2. Les doutes sur l'autorisation d'accession de l'USO en L2 font traîner un peu la signature mais il signe finalement son contrat avec Orléans le .

Après une année en Ligue 2 avec le club loirétain, le défenseur central congolais revient à Grenoble, son premier club professionnel. Il y reste une saison avant de rejoindre Bourg-en-Bresse 01 et retrouver la Ligue 2.

Palmarès
Il est champion de National en 2007 avec Clermont Foot.

Carrière d'entraineur
 2017-2018 :  Louhans-Cuiseaux FC
 juillet 2018 :  FC Villefranche Beaujolais (réserve)

Notes et références

Liens externes

Footballeur international congolais (RC)
Footballeur français
Joueur du Grenoble Foot 38
Joueur du FC Lausanne-Sport
Joueur du Clermont Foot 63
Joueur du Football Club de Metz
Joueur du FK Inter Bakou
Joueur de l'US Orléans
Joueur du Football Bourg-en-Bresse Péronnas 01
Entraîneur congolais de football (RC)
Naissance en avril 1982
Naissance à Château-Thierry
Sportif né en Picardie
Personnalité liée à Lagny-sur-Marne


text:
Malocampa ziliante is een vlinder uit de familie van de Tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst gepubliceerd in 1782 door Caspar Stoll.

De soort komt voor in Suriname.

Tandvlinders


text:
The Portland Choir & Orchestra (formerly the Portland Ensign Choir & Orchestra) is a non-profit musical organization that consists of 120 volunteer singers and 45 musicians from the Portland, Oregon metropolitan area.  Many members travel up to 100 miles to participate in rehearsals and performances.

Founded in 2005, the choir has performed many classical, folk, gospel, holiday and other traditional carols all across the Pacific Northwest.  From Vancouver, Washington, to Salem, Oregon, the Portland Choir & Orchestra has brought the joy of music to thousands of people.

The Portland Choir & Orchestra has performed with various guest artists, including Grammy nominated and acclaimed concert violinist Jenny Oaks Baker, Broadway performer Dallyn Vail Bailes, and Mormon Tabernacle Organist Clay Christiansen.  Local celebrities to lend their talents to the Choir & Orchestra include former Portland Trail Blazer announcer Bill Schonely, who helped narrate a special concert dedicated to the veterans of the United States Armed Services.

Performing two concerts each season, the Portland Choir & Orchestra's repertoire consists of Christmas and other Holiday favorites, as well as a Spring concert usually centered on either Easter or Memorial Day.  Dr. David Thomas is the Artist Director of the Portland Choir & Orchestra, with Dr. Edward Higgins serving as the Orchestra Director.

The Choir & Orchestra have performed in various concert halls, including the Newmark Theatre in Portland, Oregon, the Skyview Auditorium in Vancouver, Washington, Lincoln Hall on the campus of Portland State University, and the Rogers Music Center on the campus of Willamette University in Salem, Oregon.

The choir has performed the National Anthem for several Portland Trail Blazers games at the Moda Center (formerly the Rose Garden.) Attendees reported a reverence never before seen or heard during the National Anthem when the choir sang.

References

2005 establishments in Oregon
Choirs in Oregon
Musical groups from Portland, Oregon
Musical groups established in 2005
Orchestras based in Oregon


text:
Carriera
Lynn giocò nella NFL con i Denver Broncos e i San Francisco 49ers principalmente negli special team, vincendo due Super Bowl consecutivi nel 1997 e 1998. Da allenatore fu il coach dei running back dei Jacksonville Jaguars, dei Dallas Cowboys, dei Cleveland Browns, dei New York Jets e dei Buffalo Bills. Nel 2016 fu promosso come coordinatore offensivo dei Bills, subentrando come capo-allenatore ad interim al licenziato Rex Ryan nell'ultima gara della stagione regolare.

Il 12 gennaio 2017, Lynn fu assunto come capo-allenatore dei Los Angeles Chargers, lo stesso giorno in cui il proprietario Dean Spanos annunciò il trasferimento della squadra da San Diego a Los Angeles. L'assunzione di Lynn fu confermata dal sito della squadra il giorno successivo. Lynn fu il primo capo-allenatore afroamericano in 56 anni di storia della squadra.

Palmarès
Giocatore

Denver Broncos: XXXII, XXXIII
 American Football Conference Championship: 2
Denver Broncos: 1997, 1998

Statistiche

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Carl Perkins' Greatest Hits — четвёртый альбом американского певца Карла Перкинса. Пластинка не является сборником, как может показаться из названия: в альбом вошли специально записанные песни, часть из них старые рок-н-роллы; другая часть — новые композиции в стиле кантри. Половина песен альбома не были хитами собственно Перкинса. Альбом занял 32-е место в хит-параде категории «кантри», став, таким образом, не только первой долгоиграющей пластинкой певца, попавшей в американский хит-парад, но и самой успешной (все остальные альбомы Перкинса либо вообще не попадали в «Биллборд», либо занимали места гораздо ниже).

Обзор
После пребывания на лейбле Dollie Records в 1966—1968 гг. и выпуска синглов и альбома, не вызвавших большого интереса, Перкинс вернулся Columbia Records, где он записывался в 1958—1963 гг. Первым новым синглом стала «Restless», занявшая 20-е место в хит-параде категории «кантри». Альбом включает новые записи таких ранних хитов певца, как «Blue Suede Shoes», «Honey Don't», «Matchbox», «Boppin' the Blues» и «Your True Love», а также кавер-версию «Mean Woman Blues», которую в своё время записывали Элвис Пресли и Джерри Ли Льюис.

На обратной стороне конверта помещены текст и стихотворение, посвящённое Перкинсу, написанные Джонни Кэшем. Кэш и Перкинс были в своё время коллегами по лейблу Sun, а к 1969 году Перкинс вошёл в концертное шоу Кэша. Для альбома Перкинс записал один из ранних хитов Кэша «Folsom Prison Blues», а Кэш в свою очередь записал композицию Перкинса «Daddy Sang Bass» с данного альбома, которая стала хитом в исполнении Кэша в 1968 году. В 1974 году альбом был переиздан в другой обложке.

Список композиций
 Blue Suede Shoes (2:20)
 Matchbox (2:25)
 Mean Woman Blues (2:11)
 Turn Around (2:52)
 Folsom Prison Blues (2:33)
 Daddy Sang Bass (2:15)
 Boppin' the Blues (2:26)
 Honey Don't (2:51)
 That's Right (2:49)
 Your True Love (2:00)
 Restless (2:44)

Альбомные синглы
 Restless / 11-43 (1968)

Примечания

Альбомы Карла Перкинса


text:
est un aji du royaume de Ryūkyū, seigneur des gusuku (châteaux) de Zakimi et plus tard Nakagusuku. Il soutient Shō Hashi, premier souverain du royaume de Ryūkyū, dans sa conquête de Hokuzan et son effort d'unification de l'île d'Okinawa.

Il est également connu sous le nom Seishun () et par son nom chinois Mao Guoding (毛国鼎, J: Mō Kokutei).

Biographie
Gosamaru naît au château de Yamada dans le village d'Onna. En 1416, il emmène les forces du château de Yamada en soutien de Shō Hashi, souverain du royaume Okinawéen de Chūzan, lors de son invasion et conquête du royaume voisin de Hokuzan. Hashi s'empare du royaume méridional de Nanzan plusieurs années plus tard et unifie l'île d'Okinawa, mettant ainsi un terme à l'époque Sanzan et créant de facto le royaume unifié de Ryūkyū.

En reconnaissance de son soutien, Gosamaru est nommé gardien de Hokuzan et reçoit le château de Nakijin qui a jusque-là servi de siège royal de Hokuzan. Quelque temps plus tard, Gosamaru laisse Nakijin pour Zakimi dans le village de Yomitan, où il construit un nouveau gusuku ; Il est rapporté qu'il a mobilisé des travailleurs venant d'aussi loin que les îles Amami pour cette entreprise et que les pierres ont été apportées à la main du château de Yamada pour construire le nouvel édifice.

Pendant de nombreuses années, Gosamaru sert loyalement le royaume et développe des liens avec la famille royale, sa fille épousant même le roi Shō Taikyū. Selon le désir du gouvernement royal, il supervise la construction du gusuku de Nakagusuku () où il s'établit pour observer un autre seigneur local, Amawari du château de Katsuren, qui est devenu puissant et s'est enrichi du commerce maritime et qui a son œil sur le trône. En 1458 cependant, Amawari rapporte au gouvernement royal que c'est Gosamaru qui prépare une révolte aussi les forces du royaume, emmenées par Amawari, attaquent-elles le château de Nakagusuku. Il est rapporté que Gosamaru refuse de se battre par loyauté envers le royaume et se tue plutôt que de trahir sa loyauté et s'opposer à son roi. Amawari est exécuté peu après, sa duplicité ayant été découverte par une note au roi que Gosamaru a lui-même placée dans sa bouche, sachant qu'Amawari présenterait sa propre tête au roi. Une autre théorie veut que toute l'affaire a été organisée par le gouvernement royal afin de supprimer à la fois Gosamaru et Amawari comme rivaux puissants et menaces potentielles à la succession.

Le récit de la trahison et de la destruction de Gosamaru par Amawari est parmi les plus célèbres et populaires des légendes historiques locales. Une pièce de danse kumi odori racontant la quête de vengeance du fils de Gosamaru contre Amawari, a été une fois exécutée dans le cadre des divertissements formels organisés par le royaume à l'attention d'envoyés chinois pour une investiture et est plus récemment devenue une pièce populaire.

Une autre théorie des événements selon laquelle Gosamaru a comploté pour s'emparer du pouvoir et était jaloux de la puissance croissante d'Amawari est présentée dans la célèbre pièce bien connue intitulée Amawari.

Notes et références

Source de la traduction

Personnalité de Ryūkyū
Aji (Ryūkyū)
Date de naissance non renseignée (XIVe siècle)
Date de naissance non renseignée (XVe siècle)
Décès en 1458
Suicide au Japon


text:
La Tour Montfromery (de Montfrommery ou Montframmery) est une tour médiévale située à Fougères, en France.

Localisation
Elle est située à l'entrée de la ruelle des Vaux et est longée sur son flanc nord par le boulevard de Rennes.

Histoire
Datant du , cette grosse tour ronde fait partie de l'enceinte fortifiée de la ville haute, délimitant à l'orient la section septentrionale des remparts. Son appréhension visuelle a été faussée par la création du boulevard de Rennes au début du  ainsi que par la suppression des éléments défensifs qui la couronnaient. Elle porte le nom d'un connétable de la ville, de Beaucé de Montframmery, actif en 1473. Appelée également Tour Saint-Jacques et jouxtant autrefois une poterne dénommée Four d'Enfer, elle joint par sa courtine ouest la Tour Desnos tandis que celle méridionale conduisait autrefois à la Porte Roger disparue depuis 1770. Lors du siège de Fougères de 1488, une brèche sera ouverte en ses murs par l'artillerie des assiégeants, conduisant à la reddition de la place. Propriété d'un particulier, comme la majeure partie des remparts de la ville subsistants, elle vient d'être restaurée. La Tour Montfromery a été inscrite à l'inventaire supplémentaire des monuments historiques le .

Notes et références

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Fougères
 Château de Fougères
 Porte Notre-Dame (Fougères)
 Tour Desnos
 Tour du Four
 Tour Nichot
 Tour du Papegaud
 Tour du Ravelin
 Tour Saint-Nicolas

Montfromery
Monument historique à Fougères
Monument historique inscrit en 1926