text:
Glass City Con X Midwest Media Expo was a two-day multi-genre convention held during July at the SeaGate Convention Centre in Toledo, Ohio. The convention was created by the merger of Glass City Con and Midwest Media Expo. This event only lasted a year before becoming inactive with an uncertain future.

Event history

Glass City Con X Midwest Media Expo

Glass City Con
Glass City Con (formerly GarasuNoShiCon) was an annual two-day anime convention held during July at the SeaGate Convention Centre in Toledo, Ohio. In Japanese, "GarasuNoShiCon" means "Glass City Convention". The convention typically offered anime screenings, an artist alley, a cosplay competition, card and tabletop games, video games, LARP (live action role playing), a rave, vendors, and workshops. In 2010, it held a charity auction that benefited the American Red Cross, and in 2011, it supported Child's Play.

Glass City Con was founded in 2009 by Aaron Auzins and Chris Zasada and was organized by members of the Gamers United, Japanese Club, and Owens' Anime Convention clubs. The convention was originally free to attend in 2010 and 2011 and was held at Owens Community College. It expanded in 2014 and moved to the Seagate Convention Centre. The convention eventually was merged with Midwest Media Expo to create Glass City Con X Midwest Media Expo. This merged event lasted one year before becoming inactive.

Midwest Media Expo
Midwest Media Expo (M2X) was an annual three day multi-genre convention held during April at the Edward Village Michigan in Dearborn, Michigan. The convention was organized by the group behind Youmacon. Midwest Media Expo typically offered an artist alley, exhibitor hall,  formal ball, gaming (board, card, tabletop, video), musical events, and a rave. Video gaming ran 24-hours during the convention.

Midwest Media Expo in 2017 was to be held at the Edward Hotel & Convention Center, but was cancelled due to a problem with the hotel a few days before it was scheduled to start.

Not Con
Not Con was a three-day convention held during April at the Radisson Hotel Detroit - Farmington Hills in Farmington Hills, Michigan. It was a free replacement for the cancelled 2017 Midwest Media Expo.

Other Related News Articles
The Midwest Media Expo Is Cancelled Three Days Before The Doors Were Set To Open Bleeding Cool, Retrieved 2018-09-20
Detroit-Based Comic Con Suddenly Cancelled Three Days Before Event (Updated) io9, Retrieved 2018-09-20

Notes

References

Defunct anime conventions
Defunct multigenre conventions
Film festivals established in 2014
Recurring events established in 2009
2014 establishments in Michigan
2009 establishments in Ohio
2018 establishments in Ohio
Annual events in Michigan
Annual events in Ohio
Film festivals in Michigan
Festivals in Ohio
Culture of Toledo, Ohio
Tourist attractions in Wayne County, Michigan
Tourist attractions in Toledo, Ohio
Conventions in Michigan
Conventions in Ohio


text:
Dolichozele koebelei is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Viereck in 1911.

Schildwespen

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Złoty puchar – pierwszy komiks Janusza Christy z serii Kajko i Kokosz.

O komiksie
Pierwotny tytuł – w gdańskiej popołudniówce "Wieczór Wybrzeża" – Złote prosię (pierwsza połowa lat 70.). Musiał on jednak wzbudzić zastrzeżenia cenzury, gdyż wkrótce potem ten sam komiks, wydrukowany w jednej z łódzkich gazet, nosił tytuł Złoto Mirmiła. W edycji zeszytowej usunięto nawet nazwę pucharu z dymków dialogowych. To pierwszy komiks Janusza Christy o wojach Kajku i Kokoszu.

Fabuła komiksu
Za poradą zdrajcy szambelana książę Mirmił wygnał ciotkę Kokosza, Zielachę (czarownicę). Tymczasem w grodzie Mirmiła pojawia się kompania rycerzy spod znaku Czarnego Trójkąta, którzy obiecali księciu wybudować prawdziwy zamek. Czarne Trójkąty z pomocą szambelana kradną Złote Prosię – ulubiony puchar Mirmiła. Książę popada w depresję, gdyż tylko z niego miód mu smakuje. Kajko i Kokosz dowiadują się od ciotki Zielachy o całym  spisku szambelana i Wielkiego Kompana. Odzyskują puchar, ale powtórnie go tracą. Dochodzi do bitwy pod chatą Zielachy. Szambelan i Czarne Trójkąty wypowiadają otwartą wojnę Mirmiłowi. Traci on swój gród, ale – dzięki podstępowi ciotki Zielachy – przejmuje nowo wybudowany zamek. Mirmił, Kajko, Kokosz i jego ciotka wyruszają ze skargą do króla. Komiks kończy się "Sądem Bożym" – pojedynkiem Mirmiła i Wielkiego Kompana. Dzięki kolejnemu fortelowi Mirmił wygrywa. Po powrocie do zamku – odnajduje, w stercie falsyfikatów, swoje Złote Prosię.

Charakterystyka komiksu
Komiks ten charakteryzuje nie tylko pełen perypetii scenariusz i zabawne dialogi. Brak w nim, w przeciwieństwie do późniejszych historyjek zeszytowych, czarów: ciotka Zielacha przedstawiona jest po prostu jako mądra kobieta, umiejętnie wykorzystująca swą wiedzę (nie tylko zielarską, ale także psychologiczną!) oraz ciemnotę zabobonnych przeciwników.

Kolejne komiksy
W "Wieczorze Wybrzeża" ukazały się później jeszcze dwa czarno-białe komiksy Christy: Szranki i konkury (gdzie pojawił się rycerz Wit) oraz Woje Mirmiła (gdzie pojawił się zbój Łamignat, a ciotka Zielacha odmłodziła się).

Następne, już barwne (i coraz bardziej pełne czarów), komiksy o Kajku i Kokoszu zaczął drukować harcerski ogólnopolski periodyk "Świat Młodych" (wtedy to pojawili się Zbójcerze i Hegemon).

Linki zewnętrzne
 Okładka tomu 3

Kajko i Kokosz


text:
Xylodes longicornis is een keversoort uit de familie klopkevers (Ptinidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1935 gepubliceerd door Maurice Pic.

Klopkevers


text:
Rainer Oldendorf (* 28. Oktober 1961 in Lüchow) ist ein deutscher Künstler, der unter anderem als experimenteller Filmemacher und Bildhauer bekannt ist.

Leben und Werk

Rainer Oldendorf studierte von 1981 bis 1983 Germanistik, Geschichte und Philosophie an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. Von 1983 bis 1990 studierte er bei Gustav Kluge, Michael Lingner, Wolfgang Oppermann, Hermann Nitsch, Olaf Metzel und Joseph Kosuth an der Hochschule für bildende Künste Hamburg. Von 1992 bis 1993 schloss er ein Postgraduales Studium am Institut des hautes études en arts plastiques in Paris an. Oldendorf lehrt seit 1990 an Universitäten und Kunsthochschulen in Amerika, Europa, Israel und Japan. Er lebt und arbeitet in Paris, Porspoder, Lörrach und Besançon.

Seine Arbeit marco ist ein fiktives filmisches Porträt eines Mannes namens Paul, beginnend in den 1970er Jahren. In die Handlung werden Ort und Umstände der Filmproduktion selbst mit einbezogen. Seit 1995 wird die Erzählung in Episoden entwickelt. Drehorte und Akteure wechseln. Rainer Oldendorf verbindet Kunstfilm und unterschiedliche skulpturale Formen. marco13 entstand im Rahmen der Ausstellung Soleil politique in Bozen. marco14 undCIAM4 / Schiffbruch mit Zuschauer (2017) wurde auf der documenta 14 im Polytechneion Athen, im Hessischen Landesmuseum und an der Kunsthochschule Kassel ausgestellt.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschaffender
Künstler (documenta)
Deutscher
Geboren 1961
Mann


text:
Кра́сная Го́рка — хутор в Апшеронском районе Краснодарского края России. Входит в состав Хадыженского городского поселения.

География

Улицы
 ул. Весёлая,
 ул. Красногорская,
 ул. Нефтяная,
 ул. Северная,
 ул. Школьная.

Население

Примечания

Населённые пункты Апшеронского района (Краснодарский край)


text:
Carriera
Giocò due stagioni nella NBL, disputando complessivamente 42 partite con 3,8 punti di media.

Note

Collegamenti esterni


text:
Седма сезона телевизијске серије Луд, збуњен, нормалан је премијерно емитована на Нова ТВ у Хрватској у периоду од 5. априла до 10. маја 2015. године.

Радња
У стану Фазлиновића догодиле су се одређене промене. Марија као нова власница стана преузима потпуну контролу како у стану, тако и у Фаруковом животу. Она чак одлучује и о пословима продукције Акорд. Међутим, њихова идила кратко траје. У стан се, потпуно опорављен након операције у Шведској, враћа Изет. Дамир и Барбара се разводе и боре за старатељство над Џебром. Дамир тешко подноси развод, те се не престаје опијати. Како га је Барбара избацила из стана, он се враћа код Фарука. Одвојеност од Џебре најтеже пада Изету, те се на све могуће начине покушава изборити за време са праунуком. Продукција Акорд започиње снимање нове серије "Дон Жуан са Алипашиног поља" по сценарију који је Изет написао за време свог боравка у Шведској. Иако је Фарук режисер, Марија је поделила улоге, те главе улоге припадају Изету, Барбари и Фуфету. Фуфе је Чомбетов и Куфетов брат који се вратио из Америке.

Улоге

|-
| Мустафа Надаревић || Изет Фазлиновић
|-
| Сенад Башић || Фарук Фазлиновић
|-
| Моамер Касумовић || Дамир Фазлиновић
|-
| Татјана Шојић || Марија Шарафова
|-
| Горан Навојец || Рефко Мујкић
|-
| Бранко Јанковић || Фуфе Чмар
|-
| Илир Тафа || Ментор Косова
|-
| Џана Пињо || Барбара Фазлиновић
|-
| Марија Пикић || Лада Вукашиновић
|-
| Ксенија Маринковић || Ружа
|-
| Ивор Шпаравало || Џебра Фазлиновић
|-
| Његица Балорда || Рената
|-
| Мирвад Курић || Мариофил Шесто
|}

Епизоде

Напомена
 Приликом премијерног емитовања 188. епизоде на Нова ТВ у Хрватској, епизода није именована. Приликом емитовања епизоде на Face TV у БиХ, епизода је приказана под називом Јагње, јаре и убиство.

Спољашње везе

7. сезона
Сезоне телевизијских серија 2015.


text:
Tachaea spongillicola is een pissebed uit de familie Corallanidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Thomas Roscoe Rede Stebbing.

Corallanidae


text:
Le transport en Suède repose sur le rail, la route, les voies fluviales et maritimes, ainsi que sur le transport aérien. Le pays dispose d'excellentes infrastructures de transport.

Transport routier
Le réseau routier suédois est de , dont  de voies express. La conduite se faisait à gauche jusqu'en .

La gestion des routes est assurée par l'administration nationale suédoise des Transports qui est chargée de la construction et de l'entretien du réseau.

Les enquêtes sur les accidents qui cherchent à améliorer la sécurité routière sont gérées par le Swedish Accident Investigation Authority (Statens haverikommission - SHK) qui est une autorité gouvernementale qui est une sorte d'équivalent du BEATT.

Transports en commun
Le métro de Stockholm est le seul métro du pays. Plusieurs villes disposent cependant d'un réseau de tramways, dont Göteborg ou Norrköping.

Transport ferroviaire

Le réseau ferroviaire suédois comporte  de voies ferrées.

Longtemps réputé pour être l'un des plus fiables et égalitaires d'Europe, le système ferroviaire est progressivement privatisé à partir de 2001. La concurrence a cependant généré certains désagréments pour les usagers : le réseau est devenu cher, compliqué et peu ponctuel. La privatisation a été si mal réalisée que le journaliste Mikael Nyberg l'a qualifiée de « grand brigandage ». En 2014, 70 % des Suédois se prononcent pour la nationalisation du réseau.

Transport par voie d'eau
La Suède compte  de voies navigables en 2010.

Les principaux ports sont : Brofjorden, Göteborg, Helsingborg, Karlshamn, Lulea, Malmö, Stockholm, Trelleborg, Visby.

Transport aérien
La Suède dispose de 231 aéroports sur son territoire en 2013, ainsi que 2 héliports.

Les principales compagnies aériennes sont Scandinavian Airlines System, Golden Air, Malmö Aviation; les principales compagnies régionales sont Nextjet et Höga Kusten Flyg.

La capitale Stockholm est desservie par 4 aéroports : l'aéroport de Stockholm-Arlanda (le plus important), l'aéroport de Stockholm-Bromma (ouvert en 1936), l'Aéroport de Stockholm-Skavsta (compagnies à bas coûts) et l'aéroport de Stockholm-Västerås (à 100 km de la ville).

Autres
La Suède dispose de  de gazoducs.

Notes et références

Bibliographie
 Strategic freight nodes in the Swedish transport system, 2007, Norstedts Juridik AB

Voir aussi

Liens externes


text:
Împănatul boului este o sărbătoare care are loc în fiecare an în ziua de Rusalii, în câteva sate de pe malul Someșului.

Tradiție
Potrivit tradiției, după slujba religioasă, sătenii "împănează" un bou, adică îl împodobesc cu panglici multicolore și flori, iar mai apoi animalul este purtat de flăcăi de-a lungul satului, până în vârful unui deal, însoțit de fete de măritat și călăreți, toți îmbrăcați în costume populare.

Pentru ca anul să fie bogat în recolte, localnicii vor arunca găleți cu apă înspre alaiul de sărbătoare.

Boul va fi lăsat, apoi, să coboare singur la vale, iar tradiția spune că fata care va reuși să pună prima mâna pe coarnele boului va fi cea dintâi care se va mărita în acest an.

Tradiții românești
Sărbători de vară
Datini și obiceiuri românești


text:
Beata Beatrix is a painting completed in several versions by Pre-Raphaelite artist Dante Gabriel Rossetti. The painting depicts Beatrice Portinari from Dante Alighieri's 1294 poem La Vita Nuova at the moment of her death. The first version is oil on canvas completed in 1870.

Painting
The painting's title in English translates to Blessed Beatrice. La Vita Nuova had been a story that Rossetti had found of interest from childhood and he had begun work translating it into English in 1845 and published it in his work The Early Italian Poets.

Rossetti modeled Beatrice after his deceased wife and frequent model, Elizabeth Siddal, who died in 1862. The painting was created from the numerous drawings that Rossetti had made of Siddal during their time together. The symbolism in the painting of a red dove, a messenger of love, relates back to Rossetti's love for Siddal with the white poppy representing laudanum and the means of her death. Several of Siddal's friends found the painting to bear little resemblance to the drawings of her—the facial features were harder and the neck is out of proportion. Beata Beatrix is one of Rossetti's most recognized works and has caused Siddal's name to be frequently linked with Dante Alighieri's Beatrice.

In an 1873 letter to his friend William Morris, Rossetti said he intended the painting "not as a representation of the incident of the death of Beatrice, but as an ideal of the subject, symbolized by a trance or sudden spiritual transfiguration."

This first painting is on display in the Tate Britain. It was a gift in memory of Francis, Baron Mount-Temple by his wife, Georgiana in 1889.

Renditions by Rossetti
Rossetti  was commissioned by William Graham to paint for him a version of Beata Beatrix, which Rossetti at first resisted. After stopping and starting the work, he grew to enjoy revisiting the theme, and altered the suffusion of light from the original, increasing background definition, and perhaps the idealization of the subject. This oil-on-canvas painting, dated 1871–1872, is in the main slightly larger than the original and adds a predella (bottom panel) depicting Dante Alighieri and Beatrice meeting in paradise within a frame designed by Rossetti. Gifted by Charles L. Hutchinson in the 1920s, it is on display at the Art Institute of Chicago.

Several other renditions were made by Rossetti of Beata Beatrix—a watercolor, a chalk drawing and another oil painting that was begun in 1877. The last painting was still unfinished at the time of his death. His lifelong friend, Ford Madox Brown, completed it. In this painting, in contrast to the original, the bird flying towards Beatrice is a white dove holding red poppies in its beak. This painting is in Birmingham Museum and Art Gallery, England. An 1880 oil on canvas version is in the National Galleries of Scotland.

Notes

References

External links

The Rossetti Archive: Beata Beatrix
 The Art Institute of Chicago: Beata Beatrix with predella

Paintings by Dante Gabriel Rossetti
Unfinished paintings
Paintings about death
1870 paintings
Paintings based on works by Dante Alighieri
Pre-Raphaelite artworks
Paintings in the National Galleries of Scotland
Paintings in the collection of the Art Institute of Chicago
Birds in art
Collection of the Tate galleries
Bridges in art
Works based on La Vita Nuova


text:
Arnold z Procan (de Proczano, von Protzan, ze Zwróconej) (zm. po 1342) – duchowny, kanonik wrocławski.

Studiował prawdopodobnie na uniwersytecie w Bolonii, gdzie zdobył stopień magistra sztuk. Pełnił urzędy – notariusza oficjalatu wrocławskiego (1291), kapelana i notariusza biskupstwa wrocławskiego (1293-1297), kanonika wrocławskiego (od 1307), archidiakona głogowskiego (1306-1319), sędziego biskupiego (1304-1318), sędziego z ramienia kapituły wrocławskiej. Posiadał beneficjum parafialne w miejscowości Proczano (Procan, obecnie Zwrócona).

Ułożył formularz na podstawie akt z lat 1302-1341, dedykowany biskupowi Nankerowi, zawierający dokumenty biskupstwa wrocławskiego. Miał on stanowić pomoc i wzór pracy kancelaryjnej. Formularz zachował się w trzech różniących się redakcjach.

Bibliografia

Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bolonii
Archidiakoni głogowscy
Kanonicy wrocławscy


text:
Théodore Eberhard, né le  à Luxembourg (France) et mort le  dans la même ville, est un architecte et un homme politique luxembourgeois.

Biographie
Architecte de profession, Théodore Eberhard est à l'origine de nombreux ouvrages architecturaux à usage religieux notamment tels que l', l' ainsi que l'.

D'abord membre du collège échevinal sous le mandat de Jean-Pierre David Heldenstein de 1850 à 1854 et de 1859 à 1865, Théodore Eberhard est nommé bourgmestre de la ville de Luxembourg en 1865, fonction qu'il exerce jusqu'à sa démission en 1869.

En ce qui concerne la politique au niveau national, Théodore Eberhard est élu dans le canton de Luxembourg à la suite des élections législatives de 1851. Après la dissolution de la Chambre des députés en 1854, il ne parvient pas à conserver son siège aux législatives anticipées. En revanche, il se porte candidat avec succès aux élections législatives de 1857 où il est élu à l'Assemblée des États dans le canton de Luxembourg-Campagne. Réélu dans la même circonscription aux législatives de 1860, il siège jusqu'en 1866.

Une rue porte son nom dans le quartier de Belair à Luxembourg.

Décorations
  (Luxembourg)
  Chevalier de l'ordre de l'Aigle rouge de  classe (Prusse)

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Article connexe
 Liste des bourgmestres de la ville de Luxembourg

Naissance en août 1812
Naissance à Luxembourg
Naissance dans le département des Forêts
Décès en mai 1874
Décès à Luxembourg
Décès à 61 ans
Architecte luxembourgeois du XIXe siècle
Personnalité politique luxembourgeoise du XIXe siècle
Échevin au Luxembourg
Bourgmestre de la ville de Luxembourg
Député luxembourgeois
Député du canton de Luxembourg
Député du canton de Luxembourg-Campagne
Chevalier de l'ordre de la Couronne de chêne
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 4e classe


text:
La Cham du Cros est un sommet du massif du Tanargue dans le parc naturel régional des Monts d'Ardèche. Ce n'est pas le plus élevé (il culmine à ) mais son aspect massif lorsqu'on la regarde du sud, vers Joyeuse est assez impressionnant.

Toponymie
Le nom Cham du Cros est une déformation de l'occitan Chalm delh Cròs.

Géographie

Situation

Hydrographie
De nombreux talwegs drainent les eaux de pluie vers les bassins du Salindres, affluent de la Beaume, vers l'Ardèche et vers la Ligne.

Géologie

Accès
Partant de Largentière, prendre par la route départementale D5 la direction de Rocher vers Jaujac et La Souche et passer le col de la Croix de Millet.

Références

Sommet du Massif central
Sommet en Ardèche


text:
SM the Ballad Vol. 2 – Breath is the second extended play by the South Korean project group SM the Ballad. It was released on February 13, 2014 with the song "Breath" as the lead single.

Background
Two of the tracks are written in three different languages and have three versions, with the languages being Korean, Chinese, and Japanese. "Breath" is the first and most heavily promoted song of the two, the Korean version is sung by Taeyeon and Jonghyun; the Chinese version by Chen and Zhang Liyin, while the Japanese version is sung by Max Changmin and Krystal. The other less promoted song is "Blind", with both the Korean and Japanese versions sung by Yesung, and recorded prior to his military enlistment. The Chinese version of "Blind" is sung by Zhou Mi.

Taeyeon and Jonghyun's duet "Breath" (Korean version) was the first track to be released on the 10th of February, with Jonghyun and Chen's duet "A Day Without You" being released on the 11th, and Taeyeon's solo "Set Me Free" being released on the 12th. A Mandarin version of "Set Me Free" sung by Zhang Liyin was released exclusively online on Baidu Music on the 13th. The full EP was released on February 13, 2014.

Promotions

Taeyeon and Jonghyun performed "Breath" for the first time on M Countdown on the 13th of February. Chen and Zhang Liyin also performed the Chinese version of "Breath" on the live broadcast of Chinese Hunan TV's The Lantern Festival the day after.
The song was also promoted on the shows KBS's Music Bank, Music Core and Inkigayo in February.

Track listing

Korean version

Chinese version

Complete version

Charts

Single chart

Album chart

Sales and certifications

Credits and personnel
Max Changmin – vocals
Yesung – vocals
Zhang Liyin – vocals
Taeyeon – vocals
Zhou Mi – vocals
Jonghyun – vocals
Krystal – vocals
Chen – vocals

References

External links

2014 EPs
Korean-language EPs
SM Entertainment EPs
Genie Music EPs


text:
, , or  is an  long river which has runs through the municipalities of Tydal and Selbu in Trøndelag county, Norway and Åre Municipality in Jämtland county, Sweden.  The river Nea is a part of the Nea-Nidelvvassdraget watershed.  Some of the main villages along the river include: Østby, Ås, Aunet, and Gressli in Tydal and Flora, Hyttbakken, Selbu, and Mebonden in Selbu.

The river is first named Nean at the eastern end of the artificial lake Sylsjön, which lies in Åre Municipality and Berg Municipality in Sweden. Below the dam, the river flows for , crossing the Swedish-Norwegian border where the name becomes Nea, before entering the lake Nesjøen.  On the downstream side of the lake, the river continues through the smaller lake Vessingsjøen before continuing on its westward course.  At the municipal center of Ås the river Tya joins it.  After that, it follows the Tydalen valley and meets the river Rotla about  east of the village of Mebonden where it ends when it flows into the lake Selbusjøen.

See also
List of rivers in Norway

References

Rivers of Trøndelag
Rivers of Jämtland County
Tydal
Selbu
Rivers of Norway


text:
Končiny 2.díl jsou samota, díl osady Končiny v katastrálním území Horní Sloupnice a část obce Sloupnice u Litomyšle v okrese Svitavy. Nachází se 2 km na jih od Sloupnic. V roce 2009 zde byly evidovány dvě adresy. V roce 2001 zde trvale žili dva obyvatelé

Samotu tvoří dům čp. 7 a usedlost čp. 8. Západně od domů křižuje údolí silnice III. třídy, na níž se zde nachází autobusová zastávka "Sloupnice, Končiny". Po délce prochází údolím cesta se zeleně značenou pěší turistickou trasou, 1. díl Končin se nachází asi 1 kilometr níže po proudu Končinského potoka.

Sousedící kaple Panny Marie Lurdské s pramenem a křížovou cestou však patří již na území Kornice, potažmo města Litomyšle.

Další fotografie

Reference

Externí odkazy

Vesnice v okrese Svitavy
Sloupnice
Části obcí v Česku nazvané díl
Sídla ve Svitavské pahorkatině


text:
Ophiopenia tetracantha är en ormstjärneart som beskrevs av Hubert Lyman Clark 1911. Ophiopenia tetracantha ingår i släktet Ophiopenia och familjen fransormstjärnor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Fransormstjärnor
tetracantha


text:
Pau est une commune italienne de la province d'Oristano dans la région Sardaigne en Italie.

Administration

Hameaux

Communes limitrophes
Ales, Palmas Arborea, Santa Giusta, Villa Verde

Notes et références

Commune dans la province d'Oristano


text:
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sosnowcu. Należy do dekanatu sosnowieckiego - św. Barbary. Mieści się przy ulicy Skautów, w dzielnicy Sielec.

Budowa neogotyckiej świątyni rozpoczęła się w 1905 roku według projektu architekta Stefana Szyllera. Prowadzono była do 1952 roku, z przerwami spowodowanymi zarówno wybuchami kolejnych wojen światowych, jak i kłopotami wynikającymi z umiejscowienia obiektu niedaleko rzeki. Podczas budowy architekt Wiesław Kononowicz wykonał nowy, mocno zredukowany w stosunku do pierwotnego, projekt zakończenia budowy świątyni. Jakkolwiek i ten projekt nie został w pełni zrealizowany.

Jest to budowla bazylikowa, o trzech nawach, z transeptem, wybudowana na rzucie krzyża łacińskiego.

Przypisy

Linki zewnętrzne
Model 3D bryły budynku kościoła

Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Świątynie pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Architektura neogotycka w województwie śląskim
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1952


text:
Ґегард () — село в марзі Котайк, у центрі Вірменії. Основним заняттям яких є сільське господарство.

Джерела
 Національна статистична служба Республіки Вірменія

Села Вірменії
Котайк


text:
Hickman es una ciudad ubicada en el condado de Lancaster en el estado estadounidense de Nebraska. En el Censo de 2010 tenía una población de 1657 habitantes y una densidad poblacional de 894,79 personas por km².

Geografía
Hickman se encuentra ubicada en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Hickman tiene una superficie total de 1.85 km², de la cual 1.85 km² corresponden a tierra firme y (0%) 0 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 1657 personas residiendo en Hickman. La densidad de población era de 894,79 hab./km². De los 1657 habitantes, Hickman estaba compuesto por el 98.25% blancos, el 0.36% eran afroamericanos, el 0% eran amerindios, el 0.18% eran asiáticos, el 0% eran isleños del Pacífico, el 0.3% eran de otras razas y el 0.91% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 1.63% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Ciudades de Nebraska
Localidades del condado de Lancaster (Nebraska)


text:
La famille Krysiński appartient à la noblesse polonaise depuis .
Il s'agit des descendants de Jehuda Leib Krysa, rabbin de Nadwórna, et de son frère, qui s'illustrèrent pendant la controverse frankiste et se convertirent au catholicisme.

Tous deux furent baptisés dans la cathédrale de Lwów le  avec Jakob Frank et adoptèrent alors le patronyme Krysiński. Plus tard, les Krysiński furent anoblies et adoptés par la maison des Leliwa dont ils portent leurs armoiries.

Les membres de la famille les plus connus sont :
 Jehuda Leib Krysa, l'un des chefs de la contestation frankiste anti-talmudique ;
Dominik Krysiński (1785-1853), économiste et député à l'assemblée du Royaume du Congrès (1818-1831) ;
Jan Krysiński (1770-1837), frère du député Dominik Krysiński et du général Franciszek Krysiński, lui-même général de brigade polonais ayant pris part à l'insurrection polonaise de novembre 1830.
 Franciszek Ksawery Krysiński (1763-1824), général de l'insurrection polonaise de novembre 1830
 Ildefons Krysiński (1795-1870), médecin psychiatre ;
 Alexander Krysiński (1802-1864), fils de Franciszek Ksawery, secrétaire et conseiller d'état major du général Chłopicki, puis Skrzynecki chefs de l'insurrection de  père de  :
 Julia, épouse de Władysław Folkierski (1841-1904), ingénieur et mathématicien, père de :
Władysław Folkierski (1890-1961), intellectuel polonais, historien, professeur de littérature française, deux fois ministre du gouvernement polonais en exil à Londres ;
 Zygmunt Krysiński (1814-1888), fils de Dominik Krysiński, diplômé en droit et en philosophie de l'université de Varsovie et célèbre avocat de Varsovie;
 Ksawery Krysiński (né en 1825), également fils de Dominik, avocat, père de:
Maria Krysińska (1857-1908), fille de Ksawery, poétesse;
 Stanisław Krysiński (1846-1897), médecin, auteur de plusieurs traités de médecine et d'anatomie.

Notes

Homonymie de patronyme


text:
Mignolina (Tommelise) è una fiaba dello scrittore danese Hans Christian Andersen. Come in Pollicino di Charles Perrault, Mignolina narra la storia di una bambina piccolina. Questa fiaba fu una delle prime scritte da Andersen e fu pubblicata per la prima volta nel 1835. La fiaba di Mignolina è stata successivamente adattata su vari media, tra cui i film di animazione.

A volte il nome della protagonista viene mutato in Pollicina (in lingua spagnola Pulgarcita; in lingua francese Poucette; in lingua inglese Thumbelina).

Trama
La storia inizia con una donna, amante dei fiori, che un giorno riceve una sorpresa inaspettata: una piccola ragazzina spunta da un bocciolo. Viene nominata Mignolina a causa delle sue dimensioni e rende felice la vita della donna, ora non più sola.

Una notte, però, la piccola è portata via da una rana, attirata dalla sua bellezza. Risvegliatasi con quelle creature che per lei hanno le dimensioni di un ippopotamo, Mignolina apprende con orrore che dovrà essere la sposa del figlio dell'anfibio ma, grazie alle sue lacrime che commuovono i pesci dello stagno, riesce a fuggire. Dopo essere fuggita dal rospo, si ferma a riposare su di un giglio, prima di tornare a casa, quando all'improvviso viene catturata da un maggiolino. Successivamente, riuscita a scampare anche a questo pericolo, Mignolina viene travolta dall'inverno e trova riparo presso la casa di un topo, che le consiglia di sposarsi con il suo vicino, un talpone molto rinomato tra i roditori del posto, che si invaghisce di lei appena la incontra.
Mignolina però si rifiuta di prendere come sposo il talpone e fugge via, volando verso una terra lontana a bordo di una rondine che aveva accudito durante l'inverno e divenuta sua amica. Su un campo di fiori, Mignolina incontra un principino delle fate e si sposa con lui. Infine riceve un paio di ali per accompagnare il marito nei suoi viaggi di fiore in fiore e per poter tornare eventualmente a casa da sua madre, per farle visita.

Adattamenti

 Pollicina (Djujmovočka) film d'animazione del 1964 della Sojuzmul'tfil'm
 Le fiabe di Andersen (Andersen Monogatari) serie TV anime del 1971 della Mushi Production (episodi 7-10)
 La margheritina (Oyayubi hime) cortometraggio anime del 1975 della serie Le più famose favole del mondo
 Le più belle favole del mondo (Manga sekai mukashi banashi, 1976-79) serie TV anime della Dax International (episodio 23)
 Pollicina (Sekai Meisaku Dowa: Oyayubi hime) film anime del 1978 prodotto dalla Toei Animation e dalla Tezuka Production
 Thumbelina - Pollicina (Thumbelina) episodio della serie animata direct-to-video Timeless Tales from Hallmark (1990-91)
 Pollicina (Oyayubi hime monogatari) serie TV anime del 1992 della Toei Animation
 Pollicina (Thumbelina) mediometraggio d'animazione direct-to-video del 1992 della Golden Films
 Thumbelina - Pollicina (Thumbelina) film d'animazione di Don Bluth del 1994
 Le fiabe più belle (Anime Sekai no Dōwa) serie TV anime trasmessa in Giappone nel 1995 (episodio 16)
 Happily Ever After: Fairy Tales for Every Child (1995-2000), serie animata prodotta da HBO (episodio 2 della seconda stagione)
 Le avventure di Pollicino e Pollicina (The Adventures of Tom Thumb and Thumbelina) film d'animazione del 2002 liberamente basato sulla fiaba
 Pollicina, episodio della serie animata The Fairytaler (2003)
 Hello Kitty - Il teatrino delle fiabe (Sanrio anime sekai meisaku gekijō) (2004-05) serie TV anime della Sanrio (episodio 23)
 Barbie presenta Pollicina (Barbie Presents: Thumbelina) film d'animazione in CGI del 2009 narrato da Barbie, ispirato molto liberamente alla fiaba originale

E-book
Andersen-Corteggi, Pollicina,Collana Beccogiallo, Editore Mursia per iTunes.

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Durfort (Ariège)
 Durfort (Tarn)
ook:
Durfort-et-Saint-Martin-de-Sossenac,  Gard
Durfort-Lacapelette,  Tarn-et-Garonne


text:
Mandarino is a surname of Italian origin. Notable people with the surname include:

Denis Mandarino (born 1964), Brazilian composer, artist and writer
José Edison Mandarino (born 1941), Brazilian tennis player
Mike Mandarino (1921–1985), American football player

References

Surnames of Italian origin


text:
Cydia microgrammana é uma espécie de insetos lepidópteros, mais especificamente de traças, pertencente à família Tortricidae.

A autoridade científica da espécie é Achille Guenée, tendo sido descrita no ano de 1845.

Trata-se de uma espécie presente no território português.

Referências

Ligações externas
 Cydia microgrammana - Biodiversity Heritage Library - Bibliografia
 Cydia microgrammana - NCBI Taxonomy Database
 Cydia microgrammana - Global Biodiversity Information Facility
 Cydia microgrammana - Encyclopedia of Life

Lepidópteros de Portugal
microgrammana
Lepidópteros descritos em 1845


text:
The Golden Charter of Bern (also: Golden Bull, in German: Goldene Handfeste or Berner Handfeste) is a medieval charter purporting to have been issued by Holy Roman Emperor Frederick II. It establishes the town privileges of Bern (now the capital of Switzerland), making it an Imperial Free City and, effectively, an independent state. The charter is dated to 1218, but is now believed by most scholars to be a Bernese forgery from the middle of the 13th century.

The charter's 54 articles provided for extensive privileges, including the free election of the Schultheiss (i.e., mayor) and the right to autonomously legislate. It also provided for the establishment of an Imperial Mint, which was established in 1228 at the latest, to coin Berner Pfennige. These rights were formally confirmed by King Rudolf I in 1274, and the issue of the charter's authenticity thus made moot. The charter is called "golden" due to its impressive (and undoubtedly authentic) golden bull, or seal. Its face shows Frederick on the throne with his Emperor's regalia, circumscribed "Frederick, by the Grace of God Roman King, ever increasing the Empire, King of Sicily."

The issue of whether the charter — regarded as Bern's founding document for centuries — is authentic has been contentious among historians since the 1860s. Modern researchers now seem to agree that it is a forgery done on behalf of Bern's government during the middle of the 13th century, done to establish in writing the rights the city had in practice seized decades previously. They point out that the exceptional liberties granted by the charter were very atypical for the time, and that the writing seems to match that of one writer in the Frienisberg monastery. Monasteries, at that time, were masters of the pia fraus, the "pious fraud" of falsifying documents to match a dead benefactor's supposed intent. On the other hand, X-ray analysis in 2002 did not reveal any indication that (as had been assumed) the authentic bull had been removed from an authentic document and then re-affixed to the Bernese charter.

See also
History of Bern

References

Literature
 Rainer C. Schwinges, Erfolgreich gefälscht — die Goldene Handfeste in: Rainer C. Schwinges (ed.), Berns mutige Zeit: Das 13. und 14. Jahrhundert neu entdeckt, Bern, Schulverlag blmv AG und Stämpfli Verlag AG, Bern 2003,  and , p. 231–232.
 Barbara Spalinger, Die Goldbulle der Handfeste im Röntgenbild, in: Schwinges (2003), op.cit., p. 233.
 Karl H. Flatt, Das Bernbiet im Früh- und Hochmittelalter, in: Peter Meyer (ed.), Berner — deine Geschichte, Büchler Verlag, Bern 1981, , p. 58.

1210s in law
Golden Bulls
History of Bern
Political charters
Medieval charters and cartularies
1210s in the Holy Roman Empire
1218 in Europe


text:
London City Mission was set up by David Nasmith on 16 May 1835 in the Hoxton area of east London. The first paid missionary was Lindsay Burfoot. Today it is part of the wider City Mission Movement.

History
The London City Mission's early work centred on the poor and destitute, developing a wide range of charitable help including Ragged Schools and ministering to working people. One missionary wrote Last year I walked 3,000 miles on London pavements, paid 1,300 visits, 300 of which were to sick and dying cab men. Missionaries were also appointed to visit members of London's new fire service. The service's first Chief, James Braidwood, introduced the first such missionary in 1854. Within five years the missionary was visiting nineteen fire stations throughout London, ministering to 450 people (firemen, their wives and dependents).

The first Ragged School established by the London City Mission was in 1835 in a disused stable in the City of Westminster. It was established by the missionary Andrew Walker with a charitable donation fund-raised by Lord Shaftesbury amongst his colleagues in, and visitors to, the Houses of Parliament. Lord Shaftesbury became an ardent supporter of the Mission and YMCA's founder George Williams (YMCA) was an early president, until his death in 1905.

LCM was established as a joint venture by members of different Protestant denominations.

Its aim was to "go to the people of London, especially the poor, to bring them to an acquaintance with Jesus Christ as Saviour, and to do them good by every means in their power."
Its method was to recruit and pay full-time workers (all men at that time), assigning to each a "district" that he was to visit frequently, going from door to door.
Its goal was to draw people into local churches.

LCM was a pioneering organisation, in:

inter-denominational evangelism;
employing full-time salaried lay-workers;
socially caring activity in Victorian London.

LCM and its staff were innovative, being instrumental in the founding of other Christian and social organisations and in developing a range of ministry methods.

Work of the Mission
The LCM exists to share with the people of  London, patiently, sensitively and individually the transforming love of God in Jesus Christ, and to enable them to join his Church.

Core values

The Christian faith as defined in the Scriptures of the Old and New Testaments, as held by the historic Christian Church, and as summarised in the Mission's Statement of Faith (see below).
The duty of Christian evangelism, taking the good news of  Jesus Christ to all, without regard to any distinctions of social status, gender, ethnicity, attitude or lifestyle.
The embodiment of the Christian message in compassionate and caring activity, as well as in relevant words, reflecting the ministry of Jesus Christ in word and deed, seeking true peace and justice for the city and its people.
The development of individuals and communities in a life of holiness, defined by the teachings of the Bible and reflecting the purity and attractive righteousness of God Himself.
The unique role of  the Church in the plan of God, and the duty of the Mission to support and serve the Church in its task of evangelism and in its growth.
The maintenance of the highest standards of Christian integrity and pastoral care in all its activities, including its compliance with all relevant legislation, its treatment of its own staff, its stewardship of all its resources, and its involvement with the community.

A scholarly work on the London City Mission is Donald M. Lewis' Lighten Their Darkness: The Evangelical Mission to Working-Class London, 1828-1860 (Greenwood Press, 1985; reprinted by Paternoster, 2001). Lewis examines the role that the LCM played in broadening interdenominational cooperation among evangelicals in the nineteenth century, against the earlier view that this sort of cooperation only emerged much later in the century.

References

External links
Home page
History of the LCM
David Nasmith - founder of the City Mission movement

City and Gospel Rescue Missions
Christianity in London


text:
Die Saint-Germain-Terrasse in Aschaffenburg ist ein öffentlicher Garten mit modernen Skulpturen oberhalb des Mainufers. Die Anlage ist eine Erweiterung des Hofgartens des Schlosses Johannisburg und hat einen direkten Zugang von der Gartenanlage um das Pompejanum, aber auch von außen über die Ziegelbergstraße.
Die Terrasse wird gestützt von einer Mauer, an deren Unterseite ein Brunnen mit drei Wasserspeiern angebracht ist. Von der Terrasse führt eine überdachte Treppe dort hinunter. Unterhalb des Brunnens befindet sich ein Weinberg.

Rund um das Pompejanum, das einen Nachbau einer Villa aus der römischen Stadt Pompeji darstellt, werden vorzugsweise Mittelmeer-Pflanzen gehalten, teilweise im Freiland, teilweise in Kübeln, die im Winter entfernt werden können. So soll das südliche Flair der Anlage unterstützt werden. Als um die Mitte der 1960er Jahre die Anlage auf Initiative der Stadtverwaltung um die Terrasse erweitert wurde, wurde dieses Konzept auch hier fortgeführt. Heute wachsen hier Agaven, Feigen und Wein. Pyramidenpappeln stehen statt der nicht winterharten Zypressen, Kiefern statt der Pinien. Am Geländer über der Stützmauer wachsen Trompetenblumen (Campsis). In der Stützmauer der Terrasse befindet sich seit Jahrzehnten ein stabile Population von Mauereidechsen, die dort von Menschen ausgesetzt worden sind.

Die Terrasse hat ihren Namen von der französischen Partnerstadt Aschaffenburgs, Saint-Germain-en-Laye, wo der berühmte Gartenkünstler André Le Nôtre (1613–1700) im 17. Jahrhundert eine mächtige Terrasse über der Seine errichtet hatte.

Weblinks
 Stadtplan Aschaffenburg: Saint-Germain-Terrasse
 Main-Echo: Schlosspark und Saint-Germain-Terrassen
 "Grande terrasse de Saint-Germain-en-Laye" in der französischen Wikipedia

Parkanlage in Aschaffenburg


text:
Herbert James Hunt (* 1899 in Lichfield; † 2. November 1973) war ein britischer Romanist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Hunt studierte in Oxford und lehrte von 1927 bis 1944 am St Edmund Hall, Oxford. Von 1944 bis 1966 war er Professor für Französisch am Royal Holloway, University of London, von 1966 bis 1970 Senior Fellow für Französisch an der University of Warwick.

Werke

Le Socialisme et le romantisme en France. Étude de la presse socialiste de 1830 à 1848, Oxford 1935
The epic in nineteenth-century France. A study in heroic and humanitarian poetry from "Les martyrs" to "Les siècles morts" 1941 (Vorwort von Gustave Rudler)
(Hrsg.) Hugo, La Légende des siècles, Oxford 1945
Honoré de Balzac. A biography, London 1957
Balzac's Comédie humaine, London 1959, 1964
(Hrsg.) Balzac, Eugénie Grandet, London 1967
(Hrsg. und Übersetzer) Balzac, Cousin Pons, London 1968, 1984 (Penguin Books)
(Hrsg. und Übersetzer) Balzac, Lost Illusions, Harmondsworth 1971, 1976
(Hrsg. und Übersetzer) Balzac, A murky business [Une ténébreuse affaire], Harmondsworth 1972
(Hrsg. und Übersetzer) Balzac, History of the Thirteen, London 1974, 1978 (Penguin Classics)
(Hrsg. und Übersetzer) Balzac, The wild ass's skin (La peau de chagrin), Harmondsworth 1977

Literatur

Balzac and the Nineteenth Century. Studies in French literature presented to Herbert J. Hunt by pupils, colleagues and friends, hrsg. von Donald Geoffrey Charlton, Jean Gaudon  und Anthony R. Pugh, Leicester 1972
[Nachruf in:] French Studies 28, 1974, S. 248–249

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Royal Holloway College)
Hochschullehrer (University of Warwick)
Brite
Geboren 1899
Gestorben 1973
Mann


text:
Oreobates yanucu é uma espécie de anfíbio anuro da família Strabomantidae. Está presente na Bolívia. A UICN classificou-a como deficiente de dados.

Ver também
Declínio das populações de anfíbios

Referências

Oreobates
Anfíbios descritos em 2016
Anfíbios da Bolívia


text:
Га́уптман, або га́вптман, () — військове звання молодшого офіцерського складу в Збройних силах Німеччини (Імперська армія Німеччини, Рейхсвер, Вермахт, Бундесвер), Австрії, Швейцарії, Ватикану, а також в армії Австро-Угорщини.

Звання гауптмана розташовується за старшинством між військовими званнями обер-лейтенанта та майора.

За часів Третього Рейху у Ваффен-СС відповідало званню СС-гауптштурмфюрер.

Див. також
 Інженер-капітан
 Капітан-поручник
 Звання і знаки офіцерів сухопутних військ НАТО
 Військові звання в Бундесвері
 Штабс-гауптман

Посилання
 Сравнительная таблица рангов и званий

Військові звання Німеччини


text:
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Chichach – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Chichach (gmina Małomice). Funkcjonuje przy nim parafia św. Jana Chrzciciela.

Historia
Wczesnogotycki obiekt został wybudowany w drugiej połowie XIII wieku.  Obecne sklepienie sieciowe pochodzi z początków XVI wieku. Kościół rozbudowano w 1614 (o kaplicę), a odnowiono w 1710. W drugiej połowie XVIII wieku przebudowano w obiekcie okna, a w drugiej połowie XIX wieku - szczyty.

Parafia w Chichach pod obecnym wezwaniem została erygowana przez bpa Bolesława Kominka dekretem z dnia 27 maja 1958 (wejście w życie: 15 lipca 1958).

Architektura
Świątynia jest murowana, z kamienia, jednonawowa. Prezbiterium jest prostokątne. Dobudowane są: kaplica, zakrystia i składzik. Do nawy od zachodu przybudowana jest prostokątna wieża.

Wyposażenie
We wnętrzu zachowane są dwa wczesnogotyckie tryptyki oraz kilka nagrobków z epoki renesansu.

Otoczenie
Kościół otoczony jest kamiennym murem z XIV-XV wieku. W murze wbudowany jest parterowy budynek bramny o ostrołukowym przejściu.

Przypisy

Obiekty sakralne w gminie Małomice
Świątynie pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela
Zabytkowe kościoły w powiecie żagańskim
Kościoły w dekanacie Szprotawa
Kościół


text:
Björksjön är en sjö i Sollefteå kommun i Ångermanland och ingår i . Sjön är  meter djup, har en yta på  kvadratkilometer och är belägen  meter över havet. Sjön avvattnas av vattendraget Björkån. Vid provfiske har bland annat abborre, braxen, gers och gädda fångats i sjön.

Delavrinningsområde
Björksjön ingår i det delavrinningsområde (701458-159042) som SMHI kallar för Utloppet av Björksjön. Medelhöjden är  meter över havet och ytan är  kvadratkilometer. Räknas de 64 avrinningsområdena uppströms in blir den ackumulerade arean  kvadratkilometer. Björkån som avvattnar avrinningsområdet har biflödesordning 2, vilket innebär att vattnet flödar genom totalt 2 vattendrag innan det når havet efter  kilometer. Avrinningsområdet består mestadels av skog (86 procent). Avrinningsområdet har  kvadratkilometer vattenytor vilket ger det en sjöprocent på  procent.

Fisk
Vid provfiske har följande fisk fångats i sjön:

 Abborre
 Braxen
 Gärs
 Gädda
 Lake
 Löja
 Mört
 Nors
 Sik

Se även
 Lista över insjöar i Sollefteå kommun

Källor

Externa länkar

Insjöar i Ångermanälvens avrinningsområde
Insjöar i Ångermanland
Insjöar i Sollefteå kommun


text:
John Wesley Westbrook (January 28, 1880 – October 25, 1934) was an Ontario official and political figure. He represented Brant North in the Legislative Assembly of Ontario as a Conservative member from 1911 to 1914.

He was born on the family farm near Cainsville, Ontario, the son of W. D. Westbrook. Westbrook served on the council for Brantford Township and was reeve. He was unsuccessful in his bid for reelection in 1914 and, later that year, was named sheriff for Brant County, serving in that post until his death in Brantford in 1934. Westbrook also served as president of the local Children's Aid Society.

External links

History of the county of Brant. Volume 1, JD Reville (1920)
Members of Provincial Parliament - Brantford Public Library

1880 births
1934 deaths
Progressive Conservative Party of Ontario MPPs


text:
Uma chanfradura ou chanfro é uma técnica pela qual se executa um chanfro, ou seja, um corte numa aresta de um corpo sólido, normalmente a 45º caso ambas as peças façam um ângulo de 90º entre si.

Técnicas em carpintaria


text:
La Ferrari FXX K è una autovettura prodotta dalla casa automobilistica italiana Ferrari dal 2014 al 2015, come risultato finale (prototipo) del nuovo step evolutivo del programma FXX e come erede della Ferrari FXX e facente parte del programma di ricerca e sviluppo Ferrari per vetture ad altissima prestazione non vincolate da omologazione stradale.

Profilo
Questo step, denominato appunto FXX K (dove la "K" sta per KERS), ha lo scopo di testare con un modello, in serie limitata non omologato per l'uso stradale, la tecnologia ibrida per la prima volta nella storia dell'azienda italiana.

La vettura non è destinata ad un uso stradale, e non rispetta alcuna omologazione: è quindi completamente libera da qualsiasi norma omologativa o regolamentare, non è nemmeno idonea all'utilizzo nelle competizioni. La Ferrari FXX K è vincitrice del premio Red Dot Best of the Best 2015, riconoscimento per il design di altissima qualità, e del Compasso d'oro 2016 consegnato al suo  designer Flavio Manzoni.

Nell'ottobre 2017 Ferrari ha presentato la Ferrari FXX-K Evo, evoluzione della FXX-K. L'auto mantiene lo stesso motore del modello precedente ma adotta nuove soluzioni stilistiche ed aerodinamiche che ne migliorano le prestazioni.

Contesto

La vettura, presentata ufficialmente alle Finali mondiali Ferrari 2014 ad Abu Dhabi e prodotta in pochissimi pezzi già assegnati prima della produzione, è destinata a clienti-collaudatori selezionati dalla casa di Maranello, al fine di testare le soluzioni tecnologiche ad essa applicata durante un programma di test dalla durata di due anni. La vettura quindi è esclusivamente volta alla performance ed è utilizzabile solo negli eventi del programma FXX K. Questa Ferrari serve quindi per sviluppare e migliorare soluzioni meccaniche, elettroniche, aerodinamiche e dinamiche derivanti dalle competizioni sostenuti dalla scuderia nei campionati GT, Endurance e Formula 1, senza però i vincoli dati dalle omologazioni.

Sviluppo
Vettura marcatamente innovativa, sia nel design sia nelle soluzioni tecniche, nasce dal Reparto Progetti Speciali della Ferrari, sviluppata in stretta collaborazione tra il direttore dello stile Ferrari, Flavio Manzoni, l'ingegnere capo per lo sviluppo Marco Fainello.

Caratteristiche

Il profilo estetico originario, quello de LaFerrari, è stato profondamente rivisto in ogni tratto focale del corpo carrozzeria al fine di migliorare l'aerodinamica passiva. Soluzioni di aerodinamica attiva sono presenti in tutte le parti di interesse del veicolo. Tutte le soluzioni sviluppate sono completamente inedite, seppur aventi una certa familiarità con LaFerrari, godono di totale libertà di sviluppo e quindi massima espressione tecnologica. La linea complessiva della vettura da cui deriva è ancora globalmente riconoscibile, ma differisce completamente nei particolari. La FXX K  è dotata di un propulsore da 1050 CV complessivi: 860 erogati dal motore V12 termico (che è una versione del motore Ferrari F140) e 190 da quello elettrico; dispone di oltre 900 Nm di coppia massima totale. Il V12 da 6262 cm³, così come il sistema HY-KERS, sono stati studiati per l'utilizzo in pista ed evoluti in ottica puramente volta alle prestazioni. Il manettino Ferrari gestisce il comportamento della vettura scegliendo diverse opzioni: massima prestazione entro un numero limitato di giri - costanza della performance - erogazione istantanea della massima coppia - ricarica rapida batteria.

La Ferrari FXX K pesa circa 90 kg in meno de LaFerrari e sulla pista di Fiorano compie un giro in 5 secondi in meno (1'14" contro 1'19").

Dati tecnici

Motore termico
Tipo: 12 cilindri a V di 65°
Alesaggio e Corsa: 94 x 75,2 mm
Cilindrata totale: 6262 cm³
Potenza specifica: 137 CV/litro

Sistema propulsivo con KERS
Potenza complessiva max: 1050 CV
Coppia complessiva max: oltre 900 Nm
Potenza motore termico*: 860 CV a 9250 giri/min
Regime massimo: 9500 giri/min
Coppia motore termico: 750 Nm a 6500 giri/min
Potenza motore elettrico: 140 kW (190 CV)

Dimensioni
Lunghezza: 4.896 mm
Larghezza: 2.051 mm
Altezza: 1.116 mm
Passo: 2.650 mm
Distribuzione dei pesi: 41% ant, 59% post

Altri dati
Cambio F1 doppia frizione a 7 marce
Sospensioni Anteriori: A triangoli sovrapposti (quadrilatero)
Sospensioni Posteriori: Multilink
Pneumatici: Pirelli P-ZERO Slick sensorizzati (Anteriori: 285/650 - R19 x10½ - Posteriori: 345/725 - R20x13)
Impianto frenante: Freni a disco carbo ceramici Brembo (Anteriori: 398 x 223 x 36 mm Posteriori: 380 x 253 x 34 mm)

Elettronica
ESC (controllo elettronico stabilità)
ABS prestazionale (sistema frenata anti bloccaggio prestazionale)
Ripartitore elettronico di frenata
EF1-Trac (controllo di trazione F1 integrato al sistema ibrido)
E-Diff 3 (terza generazione del differenziale a controllo elettronico)
SCM-E Frs (controllo magnetoreologico sospensioni con sistema doppio solenoide Al-Ni tube)
Aerodinamica Attiva

FXX-K Evo

La versione Evo è stata presentata nell'ottobre 2017, in serie limitata e come pacchetto d'aggiornamento dei modelli esistenti. Presenta lo stesso motore della versione precedente, ma con diverse modifiche nell'aerodinamica e nel peso, tramite una maggiore lavorazione della fibra di carbonio. La modifica più evidente è un nuovo alettone posteriore fisso, con profilo biplano, più una pinna che funge da deriva verticale oltre che da supporto a tre generatori di vortici a delta. È stato aperto anche il paraurti posteriore e ridisegnato l'estrattore, mentre per bilanciare il carico sul frontale sono stati scavati i fianchi del paraurti, arrivando ad alloggiare una coppia di flick con bandella verticale. Altre modifiche hanno poi interessato i freni ridisegnati e l'aggiunta di generatori di vortici sul fondo. Rispetto alla versione precedente la Evo ha un carico verticale superiore del 23%, raggiungendo i 640 kg a 200 km/h e superando gli 830 kg a velocità massima. Migliorie hanno interessato anche il volante che è stato reso dalla forma molto più intuitiva. I principali cambiamenti al riguardo sono la forma e il manettino.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

FXX K
Prodotti premiati con il Compasso d'oro


text:
Barcin (polaco: Gmina Barcin) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Cujávia-Pomerânia e no condado de Żniński. A sede do condado é a cidade de Barcin.

De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 14 858 habitantes, com uma densidade 122,7 hab/km².

Área
Estende-se por uma área de 121,08 km², incluindo:
 área agricola: 76%
 área florestal: 8%

Demografia
Dados de 30 de Junho 2004:

De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1667,07 zł.

Comunas vizinhas
 Dąbrowa, Łabiszyn, Pakość, Złotniki Kujawskie, Żnin

Ligações externas

Barcin


text:
{{taxobox insect
| naam = Agulla bractea
| titelweergave = Agulla bractea
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| onderklasse = Neoptera (Nieuwvleugeligen)
| superorde = Endopterygota
| orde = Raphidioptera (Kameelhalsvliegen)
| familie = Raphidiidae
| geslacht = Agulla
| w-naam = Agulla bractea| auteur = Carpenter
| datum = 1936
| haakjes =
| commons =
}}Agulla bractea is een kameelhalsvliegensoort uit de familie van de Raphidiidae. De soort komt voor in het zuidwesten van de Verenigde Staten.Agulla (Agulla) bractea'' werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carpenter in 1936.

Kameelhalsvliegen
Endemisch dier uit de Verenigde Staten


text:
Свердловини спеціального профілю «риб'яча кістка», «березовий листок» — різновиди багатовибійних свердловин.

Свердловини з профілем «риб'яча кістка»

Технологія буріння багатовибійної свердловини «риб'яча кістка» (Fishbones Drilling) була розроблена в рамках спільного промислового проєкту (JIP) із Equinor, Lundin, Eni та Innovation Norway та підтримується Дослідницькою радою Норвегії

На рисунку 1 показано 3D-модель свердловини з профілем «риб'яча кістка», на рис. 2 — виконавчий механізм для буріння багатовибійної свердловини з профілем «риб'яча кістка», а на рисунку 3 — момент забурювання бокового відгалуження.

Операції із буріння свердловини з профілем «риб'яча кістка» прості та швидкі — виконуються лише за кілька годин. Долота малого діаметра оснащені турбінами, що працюють від циркуляції рідини. Досяжне проникнення зазвичай становить 10,8 м, створюючи відчутний ефект охоплення продуктивного пласта.

Практика застосування багатовибійної свердловини з профілем «риб'яча кістка» показує її велику ефективність, що забезпечується охопленням продуктивного нафтоносного пласта.

Міжнародний консорціум компаній «Таас-Юрях Нафтогазви-добування» (Республіка Саха) та індійських компаній Oil India Limited, Indian Oil Corporation Limited і Bharat PetroResources Limited пробурили багатовибійну свердловину із застосуванням профілю «риб'яча кістка» довжиною 12,8 тис. м, проходка по колектору — 10,3 тис.м. Це одна з найбільших свердловин із горизонтальним стовбуром .

Свердловини з профілем «березовий листок»
Багатовибійну свердловину з профілем «березовий листок» пробурила компанія «Таас-Юрях Нафтогазвидобування» (рис. 4). Свердловина має 15 бічних стовбурів, кожен із яких має два відгалудження.

Див. також
 Стовбур свердловини

Література
 Бойко В. С., Бойко Р. В. Тлумачно-термінологічний словник-довідник з нафти і газу. Тт. 1-2, 2004—2006 рр. 560 + 800 с.
 Орловський В. М., Білецький В. С., Сіренко В. І. Нафтогазовилучення з важкодоступних і виснажених пластів. Харків: Харківський національний університет міського господарства імені О. М. Бекетова, НТУ «Харківський політехнічний інститут», ТОВ НТП «Бурова техніка», Львів, Видавництво «Новий Світ — 2000», 2023. — 312 с. ISBN 978—966 — 418—362 — 5

Примітки

Види свердловин


text:
Jakub Komierowski herbu Pomian (ur. 1766, zm. 13 stycznia 1807 koło Pieniążkowa) – generał major pospolitego ruszenia Wojsk Polskich Księstwa Warszawskiego.

Życiorys
Był najstarszym synem łowczego Stanisława Komierowskiego, dziedzica Komierowa i Dąbrówki. Jako pruski królewski radcy krajowy i rycerstwa (Königlicher Land- und Ritterschaftsrat) nabył klucz krajeński przez licytację w dniu 12 V 1800 r. Jako ostatni właściciel klucza krajeńskiego zostawił na nim w chwili śmierci liczne zadłużenia, które doprowadziły do zajęcia tych dóbr przez kredytodawcę bankiera Lepmanna Meyera Wulffa z Berlina, którego z kolei spadkobiercy trzymali je aż do r. 1839, kiedy to zostały one zakupione przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III. (10 IV 1839). Uczestnik insurekcji kościuszkowskiej. W 1794 w czasie wyprawy J. H. Dąbrowskiego do Wielkopolski włączył się i wyróżnił w walkach. W 1806 gen. J. H. Dąbrowski mianował go organizatorem powstania w woj. pomorskim w randze generała. Uczestnik kampanii pomorskiej przeciw Prusakom. W grudniu 1806 współorganizował w Bydgoszczy oddział jazdy, na czele którego wyruszył w ostatni bój. Zginął w stoczonej potyczce z dragonami pruskimi pod Pieniążkowem (województwo pomorskie) 13 stycznia 1807 roku o godz. 16. Miał 40 lat.

Pochowany został w podziemiach kościoła farnego pw. św. Mateusza w Nowem nad Wisłą. Spoczywa w grobowcu ufundowanym przez księdza kanonika Józefa Andrzeja Majowskiego. Grobowiec ten zakryty jest kamieniem z napisem: AETERNO ET IMMORTALI GLORIAM MORTALIUM QUIETI PAX ET META LABORUM FUNDATA A PAROCHO LOCI ANNO DOMINI 1750 J.A.M. (Wiecznemu i Nieśmiertelnemu na chwałę, śmiertelnikom na spoczynek i pokój po skończeniu pracy. Fundacja proboszcza miejscowego roku Pańskiego 1750 J.A.M.). Napisy z biegiem czasu zatarły się, widoczny był tylko herb ks. Majowskiego. Przy powiększaniu kościoła w 1912 płyta została zasypana ziemią.

Bibliografia
 H. P Kosk generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza Pruszków 1998

Generałowie Wojska Księstwa Warszawskiego
Jakub
Ludzie związani z Bydgoszczą
Urodzeni w 1766
Zmarli w 1807
Ludzie związani z Krajenką
Żołnierze powstania kościuszkowskiego


text:
The Miss Georgia competition is the pageant that selects the representative for the state of Georgia in the Miss America pageant.

Georgia has won the Miss America crown twice - Neva Jane Langley of Lakeland, Florida who won the 1953 Miss America title, and in 2015, when Betty Cantrell of Warner Robins was named Miss America 2016, making her the first native-born Miss Georgia to hold the Miss America title.

In the fall of 2018, the Miss America Organization (MAO) terminated Miss Georgia organization's license as well as licenses from Florida, New Jersey, New York, Pennsylvania, Tennessee, and West Virginia. On December 22, 2018; the MAO reinstated the license for the Miss Georgia organization to Trina Pruitt.

Kelsey Hollis of Warner Robins was crowned Miss Georgia 2022 on June 18, 2022 at River Center for the Performing Arts in Columbus. She represented Georgia and competed for the title of Miss America 2023 at the Mohegan Sun in Uncasville, Connecticut in December 2022 where she was named 4th runner-up along with winning a Preliminary Social Impact Pitch award.

Gallery of past titleholders

Results summary
The following is a visual summary of the past results of Miss Georgia titleholders at the national Miss America pageants/competitions. The year in parentheses indicates the year of the national competition during which a placement and/or award was garnered, not the year attached to the contestant's state title.

Placements
 Miss Americas: Neva Jane Langley (1953), Betty Cantrell (2016)
 1st runners-up: Jody Shattuck (1958), Kara Martin (1994), Monica Pang (2006), Chasity Hardman (2009), Victoria Hill (2020)
 2nd runners-up: Janey Miller (1946), Kristl Evans (1982), Amanda Kozak (2007)
 3rd runners-up: Andrea Krahn (1995)
 4th runners-up: Kelsey Hollis (2023)
 Top 10: Estelle Bradley (1924), Jeannie Cross (1963), Cynthia Cook (1972), Bobbie Eakes (1983), Marlesa Ball (1987), Danica Tisdale (2005), Leah Massee (2008), Carly Mathis (2014)
 Top 12: Alyssa Beasley (2018)
 Top 15: Alice Talton (1938), Esther Shepard (1941), Jerry Long (1948), Andrea Bailey (2004)

Awards

Preliminary awards
 Preliminary Lifestyle and Fitness: Janey Miller (1946), Neva Jane Langley (1953), Jody Shattuck (1958), Kelly Jerles (1988), Kara Martin (1994), Emily Foster (2002), Carly Mathis (2014)
 Preliminary On Stage Interview: Victoria Hill (2020)
 Preliminary Talent: Janey Miller (1946), Neva Jane Langley (1953), Cynthia Cook (1972), Danica Tisdale (2005), Chasity Hardman (2009), Betty Cantrell (2016), Victoria Hill (2020)
 Preliminary On-Stage Question: Amy Mulkey (2003)
 Preliminary Social Impact Pitch: Kelsey Hollis (2023)

Non-finalist awards
 Non-finalist Talent: Seva Day (1976), Sandra Eakes (1980), Camille Bentley (1985), Kelly Jerles (1988), Jamie Price (1990), April Brinson (1999), Osjha Anderson (2000)
 Non-finalist Interview: Darla Pruett (tie) (1991)

Other awards
 Dr. David B. Allman Medical Scholarship: Sandy Adamson (1977), Shea Olliff (1997)
 Children's Miracle Network (CMN) Miracle Maker 1st runners-up: Maggie Bridges (2015)
Equity and Justice 1st runner-up: Karson Pennington (2022)
 Quality of Life Award Finalists: Christina McCauley (2011), Annie Jorgensen (2019)
 STEM Scholarship Award Winners: Maggie Bridges (2015)
 Women in Business Scholarship Award Winners: Patricia Ford (2017)

Winners

Notes

References

External links
 Miss Georgia official website

Georgia (U.S. state) culture
Georgia
Women in Georgia (U.S. state)
Annual events in Georgia (U.S. state)


text:
La Coppa di Lituania 2012-2013 (in lituano Lietuvos Taurė, denominata anche Carlsberg Taurė per motivi di sponsorizzazione) è la 24ª edizione del torneo. La competizione è iniziata il 13 agosto 2012 e si è conclusa il 19 maggio 2013. Lo Žalgiris è la squadra detentrice del trofeo.

Terzo turno

|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|13 agosto 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|18 agosto 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|21 agosto 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|23 agosto 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|24 agosto 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|29 agosto 2012

Quarto turno

|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|19 settembre 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|26 settembre 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|28 settembre 2012

Quinto turno

|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|22 ottobre 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|23 ottobre 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|24 ottobre 2012

Quarti di finale

|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|6 novembre 2012

|-
|colspan="3" style="background-color:#D0D0D0" align=center|7 novembre 2012

Semifinali

|colspan="5" style="background-color:#D0D0D0" align=center|16 / 30 aprile 2013

|-
|colspan="5" style="background-color:#D0D0D0" align=center|17 aprile / 1º maggio 2013

Finale

Collegamenti esterni

Coppa di Lituania


text:
Sant'Angelo del Pesco est une commune italienne de la province d'Isernia dans la région Molise en Italie.

Administration

Hameaux
Canala

Communes limitrophes
Borrello, Capracotta, Castel del Giudice, Gamberale, Pescopennataro, Pizzoferrato, Quadri

Notes et références

Commune dans la province d'Isernia


text:
La   d'infanterie (en allemand : 361. Infanterie-Division ou 361. ID) est une des divisions d'infanterie de l'armée allemande (Wehrmacht) durant la Seconde Guerre mondiale.

Historique
La  d'infanterie est formée le  au Danemark à partir du personnel de la 86. Infanterie-Division en tant qu'élément de la 21. Welle ( vague de mobilisation).

Elle est transférée en  sur le Front de l'Est et elle est détruite dans la poche de Brody en .

Les éléments survivants forment en  la 361. Volksgrenadier-Division, précédemment nommée 569. Volksgrenadier Division.

En , la division est reformée aux Pays-Bas et capitule le  à la fin de la guerre.

Organisation

Commandants

Officiers d'opérations (Generalstabsoffiziere (Ia))

Théâtres d'opérations
 Danemark :  -
 Front de l'Est secteur Centre :  -
 Pays-Bas :  -

Ordre de bataille
 Grenadier-Regiment 951
 Grenadier-Regiment 952
 Grenadier-Regiment 953
 Artillerie-Regiment 361
 I. Abteilung
 II. Abteilung
 III. Abteilung
 IV. Abteilung
 Pionier-Bataillon 361
 Divisions-Füsilier-Bataillon 361
 Feldersatz-Bataillon 361
 Panzerjäger-Kompanie 361
 Divisions-Nachrichten-Abteilung 361
 Divisions-Nachschubtruppen 361

Notes et références

Articles connexes
 Liste des divisions allemandes de la Seconde Guerre mondiale

Liens externes
   d'infanterie sur Lexikon der Wehrmacht

Division d'infanterie de la Wehrmacht


text:
Een auralaag is volgens de esoterie een laag waaruit het aura bestaat. In totaal zijn er zeven verschillende lagen, die alle in verbinding staan met een van de zeven chakra's.

De eerste auralaag staat voor het fysieke lichaam en is verbonden met het wortelchakra. Het fysieke lichaam regelt alle lichaamsprocessen.

De tweede auralaag staat voor het emotionele lichaam en is verbonden met het sacraalchakra. Het emotionele lichaam gaat over emoties, zoals vreugde, verdriet, angst, woede, verbazing en afschuw, en emotionele behoeften, zoals verbinding, affectie, liefde, empathie, steun, zorg en bescherming.

De derde auralaag staat voor het mentale lichaam en is verbonden met het zonnevlechtchakra of navelchakra. Het mentale lichaam gaat over gedachten, ideeën, overtuigingen, het ego en intellectualiteit.

De vierde auralaag staat voor het astrale lichaam en is verbonden met het hartchakra. Het astrale lichaam gaat over de gevoelswereld, denk aan fantasieën, dromen en wensen. Het verbindt de onderste fysieke lagen met de bovenste spirituele lagen.

De vijfde auralaag staat voor het etherisch lichaam en is verbonden met het keelchakra. Het etherisch lichaam bevat alle energiestromingen in het lichaam en bestaat uit een reeks complexe lagen van bio-elektromagnetische levensenergie die het fysieke lichaam overlappen en doorkruizen.

De zesde auralaag staat voor het intuïtieve lichaam en is verbonden met het derde oogchakra of voorhoofdchakra. Het intuïtieve lichaam gaat over intuïtie, inzicht, verlichting, innerlijke wijsheid en universele liefde.

De zevende auralaag staat voor het spirituele lichaam en is verbonden met het kruinchakra of kroonchakra. Het spirituele lichaam bevat het hoger bewustzijn, de hogere geest of ziel.

Theosofie
Helena Blavatsky (1831-1891), medegrondlegger van de theosofie, schrijft over zeven beginselen in de mens. Ons grofstoffelijk fysiek lichaam is het zevende en laagste beginsel. Het hoogste is atman, dan volgen buddhi, manas, kama manas, linga sharira, prana en sthula sarira.

Zie ook
 Ziel (Oude Egypte)
 Kosha

Esoterie
Energetisch lichaam


text:
Ernst-Joachim Waschke (* 2. Oktober 1949 in Dessau) ist ein evangelischer Theologe, emeritierter Professor für Altes Testament an der Theologischen Fakultät der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg und Vorsitzender der Stiftung Leucorea.

Waschke wurde mit einer Arbeit zum Menschenbild der biblischen Urgeschichte bei Siegfried Wagner in Leipzig promoviert und habilitierte sich mit einer Arbeit zur Messiasvorstellung im Alten Testament. Nach einer Tätigkeit als Pfarrer in Hanshagen und als Hochschulassistent bei Hans-Jürgen Zobel in Greifswald hatte er von 1990 bis 2015 den Lehrstuhl für Altes Testament in Halle (Saale) inne.
In der Wissenschaft vom Alten Testament ist Waschke neben seinen eigenen Arbeiten zu theologischen Themen des Alten Testaments auch als langjähriger Herausgeber der Zeitschrift für die Alttestamentliche Wissenschaft von Bedeutung.

Er war mehrere Jahre Dekan der Theologischen Fakultät und von 2000 bis 2003 Prorektor für Struktur und Finanzen der Universität. Waschke war Rektoratsbeauftragter für das Reformationsjubiläum 2017 und Mitglied des wissenschaftlichen Beirats für das Reformationsjubiläum, zudem von 2007 bis 2022 Vorstandsvorsitzender der Stiftung Leucorea in Wittenberg und als Alttestamentler Mitglied der Kammer für Theologie der EKD. In Halle ist Waschke zudem Ephorus des Reformierten Convicts.

Ernst-Joachim Waschke lebt in Halle (Saale), ist verheiratet und hat drei Kinder.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Untersuchungen zum Menschenbild der Urgeschichte. Ein Beitrag zur alttestamentlichen Theologie (= Theologische Arbeiten 43). Evangelische Verlagsanstalt, Berlin 1984, .
 Der Gesalbte. Studien zur Theologie des Alten Testaments (BZAW 306). de Gruyter, Berlin/ New York 2001, ISBN 3-11-017017-5.

 Als Herausgeber
 Reformen im Alten Orient und der Antike: Programme, Darstellungen und Deutungen (ORA 2). Mohr–Siebeck, Tübingen 2009, ISBN 978-3-16-149869-5.
 Hermann Gunkel (1862–1932) (BThSt 141). Neukirchener Verlag, Neukirchen-Vluyn 2013, ISBN 978-3-7887-2719-2.

Weblinks
 Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg: Prof. Dr. Ernst-Joachim Waschke

Einzelnachweise

Alttestamentler
Hochschullehrer (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg)
Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (21. Jahrhundert)
Lutherischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Geboren 1949
Mann


text:
L'aéroport de Krementchouk (en ) est un aéroport situé en Ukraine.

Note

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Aéroport en Ukraine
Transport à Krementchouk


text:
Green Island is a little uninhabited islet about 250 metres north of the Caribbean island of Saba, and is part of the Dutch special municipality of Saba. It measures about 40 by 60 metres.

The island is being used by bridled terns, sooty terns, and brown noddies for breeding. There was a sulphur mine on the main island across from Green Island. In the 1870s, the two islands were connected by a cable in order to provide access to the mines. The island is being used as a diving site.

References

Islands of the Netherlands Antilles
Landforms of Saba
Uninhabited islands of the Netherlands


text:
Biografia

Carriera sportiva
Ha partecipato ai Giochi di , sia come nuotatore, gareggiando nella Staffetta 4 × 200 m sl, sia come pallanuotista.

Poiché non ha nuotato nella finale della staffetta, non era idoneo a ricevere una medaglia, secondo le regole olimpiche in vigore nel 1928.

Carriera medica
In seguito divenne medico, specializzandosi come chirurgo toracico. Durante la seconda guerra mondiale prestò servizio come chirurgo dell'esercito degli Stati Uniti in Nord Africa e in Europa. Nel dopoguerra introdusse significative innovazioni nella chirurgia toracica.

Voci correlate
 Pallanuoto ai Giochi della IX Olimpiade
 Nuoto ai Giochi della IX Olimpiade - Staffetta 4x200 metri stile libero maschile
 Progressione del record mondiale della 4x200 m stile libero

Collegamenti esterni


text:
Enrique Lucio Eugenio Gaspar y Rimbau (født 2. marts 1842, død 7. september 1902) var en spansk diplomat og forfatter, der skrev zarzuelaer og romaner.

Biografi
Enrique Gaspar y Rimbau var søn af et par skuespillere. Efter sin fars død flyttede han fra Madrid til Valencia sammen med sin mor og søskende. Han studerede humaniora og filosofi, hvilket han dog aldrig afsluttede, da han fik arbejde i en bank i stedet.

Sin første zarzuela skrev han som 13-årig, og det følgende år skrev han til La Ilustración Valenciana. Da han var 15, satte hans mor hans første komedie op på teater. Som 21-årig vendte han tilbage til Madrid for at hellige sig sin forfattervirksomhed.

Toppen af hans forfatterkarriere lå i perioden 1868-1875, hvor han skrev operaer til borgerskabet frem for aristokratiet. I samme periode skrev han også historiske dramaer, og han blev pioner inden for det sociale teater i Spanien.

Som 23-årig ægtede Gaspar y Rimbau Enriqueta Batllés y Bertán de Lis, en smuk adelsfrøken, til hendes forældres store mishag. Efter fødslen af deres andet barn gik Rimbau ind i diplomatiet.

Han tilbragte i den forbindelse tid i Grækenland og Frankrig, og efter et ophold i Madrid blev han konsul i Kina, først i Macau og siden i Hong Kong. I hele denne periode skrev han fortsat teaterstykker, som han også opsatte, lige som han skrev til El Diario de Manila.

Efter at være kommet hjem til Europa slog han sig ned i Olorón i Sydfrankrig, mens familien boede i Barcelona. På det tidspunkt skrev han en opera på catalansk. I sine senere år boede han flere steder det sydlige Frankrig, og hans kone døde i Marseille, mens han var konsul der. Da hans helbred svigtede, trak han sig tilbage til Olorón med sin datter, svigersøn og børnebørn. Her døde han i 1902 som 60-årig.

El anacronópete

Romanen El anacronópete (et nyopfundet ord med betydningen "som flyver mod tiden"), udgivet i 1887 i Barcelona er en af Gaspar y Rimbaus mest centrale værker. Det er en science fiction-roman, der foregriber H.G. Wells med "opfindelsen" af tidsrejser ved hjælp af en maskine.

Romanen, der har form af en zarzuela, er den første i historien, der beskriver en maskine, der muliggør rejser gennem tiden: 'anacronópeten'. Den beskrives som en stor metalkasse drevet af elektricitet med forskellige aggregater og en væske, der muliggør passagerernes tidsrejser, uden at de ændrer alder undervejs.

Maskinen er udgangspunkt for en historie i tre akter, hvor en gruppe mennesker, herunder maskinens opfinder, don Sindulfo García, samt hans niece, Clarita, rejser i tiden. I første akt forklarer don Sindulfo sin tidsteori, og han mener, at ved at flyve hurtigt mod jordens rotation, kan maskinen "bladre tilbage" i kalenderen. Selskabet afprøver det ved at rejse fra bogens nutid i 1878 tilbage til slaget ved Tetuán i 1860, hvor en række medrejsende spanske husarer viser sig ikke at have indtaget den nødvendige væske, så de bliver her små børn, og kan ikke ændre slagets gang.

Andet akt er en søgen efter udødelighed, hvor selskabet stopper på forskellige tidspunkter i historien, herunder Granada i 1492, hvor de anbefaler dronning Isabella at lytte til en vis genoveser. De ender i Henan i Kina i 220, hvor Sindulfo håber på at overbevise Clarita om at gifte sig med ham. Den kinesiske kejser viser de rejsende, at mange opfindelser såsom trykpressen og jernskibe allerede er opfundet. Hans kejserinde er netop død, og han tilbyder udødelighedens hemmelighed mod at få Clarita til hustru. Imidlertid er kejserinden blevet begravet levende, og Sindulfo har tilfældigvis hendes mumie fra en senere tid med i maskinen. Hun slipper nu fri og vil giftes med Sindulfo. En række forviklinger følger, inden selskabet endnu engang rejser videre.

I tredje akt stoppes der ved Vesuvs udbrud i år 79, inden der rejses helt tilbage til Noas tid. Her opdager selskabet, at hemmeligheden om det evige live er Gud. Sindulfo bliver mere og mere vanvittig og sætter endnu mere fart på anacronópeten, der ender med at eksplodere, da den når tilbage til Skabelsen.

Don Sindulfo vågner nu op og opdager, at han sidder i teateret og ser et skuespil af Jules Verne sammen med Clarita, der er gift med sin kæreste Luis.

Librettister
Dramatikere fra Spanien
Science fiction-forfattere
Romanforfattere fra Spanien


text:
5355 Akihiro eller 1991 CA är en asteroid i huvudbältet som upptäcktes den 3 februari 1991 av de båda japanska astronomerna Seiji Ueda och Hiroshi Kaneda i Kushiro. Den är uppkallad efter Akihiro Ueda, son till en av upptäckarna.

Asteroiden har en diameter på ungefär 5 kilometer.

Referenser

Huvudbältesasteroider
Småplaneter namngivna efter personer
Astronomiska upptäckter av S Ueda
Astronomiska upptäckter av H Kaneda
Astronomiska upptäckter 1991


text:
Infinity is an album credited to John Coltrane, released on Impulse! Records in 1972. It features overdubs with strings of Coltrane's pieces recorded in 1965 and 1966, at the hands of Alice Coltrane. Her controversial "re-imagining" of her husband's late works was criticised by both fans and critics, as she took his original performances and superimposed them over lush orchestral backgrounds and re-dubbed rhythm section parts, as well as recording new solos on piano, organ, harp and timpani.

Tracks 2 and 3 were originally recorded by the "classic quartet" (John Coltrane, McCoy Tyner, Jimmy Garrison, Elvin Jones) in 1965, while tracks 1 and 4 were recorded by Coltrane's later ensemble (Pharoah Sanders, Alice Coltrane, Garrison, Rashied Ali, and extra percussionist Ray Appleton). On the 1965 tracks, Alice retained the original rhythm section parts, adding string and tamboura parts only, but on the 1966 tracks, Garrison's bass parts were replaced with new recordings by Charlie Haden, and she herself recorded new solos.

Regarding the criticism she received concerning the overdubs and alterations, Alice Coltrane reflected: "Some people didn't like the addition of strings... They said, 'We know that the original recording didn't have any strings, so why didn't you leave it as it was?' I replied, 'Were you there? Did you hear [John's] commentary and what he had to say?'... We had a conversation about every detail; [John] was showing me how the piece could include other sounds, blends, tonalities and resonances such as strings. He talked about cosmic sounds, higher dimensions, astral levels and other worlds, and realms of music and sound that I could feel."

Reception
Reviewer Stewart Smith wrote "By pairing her own music with her husband's, Alice announced her intention to continue on the visionary path they had mapped out together...The results are fascinating and rather gorgeous, offering a glimpse where John might have gone next had he lived." AllMusic reviewer Brian Olewnick wrote: "the ultimate result is an unusual and oddly attractive work. The juxtaposition of the fiery, very free playing of late Coltrane against the dreamy, consonant strings is seductively appealing and one might even make the argument that, given the increasing mystical proclivities of his later years and the presence of Eastern instruments in his ensemble, he may well have approved... Whatever problems the Coltrane ideologue may have with his wife's embroideries, Infinity still deserves a place in his/her collection."

Track listing
All compositions by John Coltrane

 "Peace on Earth" – 8:33
 "Living Space" – 10:28
 "Joy" – 7:54
 "Leo" – 9:52

Overdubs recorded at The Village Recorder, Los Angeles, California, in 1972.

Musicians

Original performances by
John Coltrane (soprano & tenor sax, bass clarinet, bells, percussion – 4)
Pharoah Sanders (tenor sax, flute, piccolo, tambourine, percussion – 4)
McCoy Tyner (piano – 2,3)
Alice Coltrane (piano – 1,4, organ – 1,4)
Jimmy Garrison (bass – 2,3)
Elvin Jones (drums – 2,3)
Rashied Ali (drums – 1,4)
Ray Appleton (percussion – 1,4)

Overdubbed with arrangements featuring
Alice Coltrane (piano – 1,4, harp – 1,2,3, organ – 1,4, vibraphone – 1,3, tamboura – 2, timpani-4)
Charlie Haden (bass – 1,3,4)
Joan Chapman (tamboura – 2)
Oran Coltrane (bells - 2)

String orchestra
James Getzoff, Gerald Vinci, Gordon Marron, Michael White (violin)
Rollice Dale, Myra Kestenbaum, (viola)
Jesse Ehrlich, Edgar Lustgarten (cello)
Murray Adler (concertmaster)

References

Alice Coltrane albums
1972 remix albums
John Coltrane remix albums
Albums recorded at Van Gelder Studio
Impulse! Records remix albums
Remix albums published posthumously


text:
Ray Banana is een Franse stripreeks, geschreven en in klare lijn getekend door Ted Benoit over de privédetective Ray Banana.

Inhoud
De verhalen spelen in een tijdperk dat kan worden omschreven als "retro-jaren-vijftig". Ze zijn semi-futuristisch van aard en spelen in een mythisch Amerika. In deze wereld is het aan privédetective Ray Banana om allerlei vraagstukken op te lossen.

Publicatiegeschiedenis
Ray Banana verscheen voor het eerst in 1977 in het Franse striptijdschrift L'Écho des savanes en verscheen sindsdien af en toe in het Franse striptijdschrift À suivre. Er werden twee albums uitgegeven in de Nederlandse taal door uitgeverij Casterman onder de reekstitel Ray Banana - Avonturen in de XXe eeuw. Er zijn verder nog enkele albums verschenen die niet uit het Frans in het Nederlands zijn vertaald.

Albums
 Morfeu electrico (Frans: Berceuse électrique) (Casterman, 1983)
 Lichtstad (Frans: Cite lumiere) (Casterman, 1986)

Nog niet in het Nederlands vertaalde albums:
 La peau du léopard (Albin Michel, 1985)
 L'homme qui ne transpirait pas (Reporter, 1994)

Franse stripreeks
Detectivestrip


text:
Een steekproef of monster, een statistisch begrip, is een selectie uit een totale populatie ten behoeve van een meting van bepaalde eigenschappen van die populatie. In het dagelijkse spraakgebruik kan een monster ook een voorbeeld van één individu uit een populatie betekenen.

De term steekproef is afkomstig van het Duitse Stichprobe, dat werd gebruikt voor een monster uit het vloeibare metaal in een hoogoven. Ook werd het gebruikt voor een monster uit een ongeopende zak graan met een speciaal instrument dat de zak niet beschadigde. Op de kaasmarkt ziet men ook letterlijk een steekproef, wanneer de keurmeester een kaasboor (een speciaal soort mes) in de kaas steekt om uit het midden van de kaas een stukje te keuren (proeven).

De keuze voor een meting met behulp van een steekproef in plaats van de totale populatie wordt bepaald door de volgende overwegingen:
 bij een populatie van grote omvang is het praktisch ondoenlijk alle elementen te meten
 als de metingen kostbaar zijn kan men slechts een beperkt aantal metingen doen
 bij destructief onderzoek zou de hele populatie verloren gaan
 als snelheid gewenst is, kan niet de hele populatie onderzocht worden
 als er geen al te grote nauwkeurigheid verlangd is, kan met een steekproef worden volstaan
 het is gemakkelijker slechts een deel van de populatie te onderzoeken.

Soorten steekproef
Men kan op verschillende manieren een steekproef verkrijgen.

Aselecte steekproef
Als alle elementen uit de populatie dezelfde kans hebben om in de steekproef te worden opgenomen, spreekt men van een aselecte steekproef.

Selecte steekproef
Men spreekt van een selecte steekproef wanneer de elementen niet op toevalsbasis uit een populatie worden genomen.

Representatieve steekproef
Als de populatie ten aanzien van een bepaald kenmerk is gepartitioneerd in een aantal klassen (categorieën, lagen), zorgt men in een representatieve steekproef ervoor dat deze klassen in dezelfde verhouding in de steekproef vertegenwoordigd zijn als in de populatie. Zorgt men er bijvoorbeeld voor dat de verhouding waarin mannen en vrouwen in de steekproef voorkomen ongeveer gelijk is aan de verhouding in de bevolking, dan heet de steekproef representatief (althans wat het kenmerk geslacht betreft). De keuze bepaalt in grote mate de validiteit van verdere analyse.

Quotasteekproef
Een quotasteekproef is een vorm van representatieve steekproef. De aantallen voor de te representeren categorieën, de quota, worden vooraf bepaald, maar het wordt aan degenen die daadwerkelijk de steekproef uitvoeren, overgelaten de elementen zelf te kiezen, als de gewenste quota maar gehaald worden.

Gelaagde of gestratificeerde steekproef
Als de populatie ten aanzien van een bepaald kenmerk is verdeeld in een aantal klassen (categorieën, lagen), spreekt men van een gelaagde of gestratificeerde steekproef, als de steekproef gevormd wordt door steekproeven uit elk der klassen. Een voorbeeld hiervan is een steekproef waarbij uit elke klas (de categorieën) van een basisschool 3 leerlingen worden gekozen.

Clustersteekproef
Als de populatie is verdeeld in een aantal vergelijkbare deelpopulaties worden deze deelpopulaties 'clusters' genoemd. Men spreekt van een clustersteekproef, wanneer er een aselecte steekproef uit de clusters wordt getrokken en men vervolgens alle elementen van de geselecteerde clusters in de steekproef opneemt. Een voorbeeld van een clustersteekproef is het onderzoeken van de teamleden van 3 van de 20 sportteams van een sportclub. Hierbij zijn dus alle elementen (nl. de sporters) van de 3 deelpopulaties (sportteams) uit de gehele populatie (de sportclub) gekozen.

Systematische steekproef
In een systematische steekproef worden de elementen die in de steekproef worden opgenomen, op systematische wijze bepaald. Zo kan als systeem gehanteerd worden dat elke tiende voorbijganger ondervraagd wordt, tot het gewenste aantal bereikt is.

Gemakssteekproef
In een gemakssteekproef worden de elementen die in de steekproef worden opgenomen, gekozen uit een voor de hand liggend, gemakkelijk toegankelijk deel van de populatie.

Sneeuwbalsteekproef
In gevallen waarin de elementen van de populatie moeilijk bereikbaar zijn, wordt wel een volgend element in de steekproef aangewezen of bepaald door een vorig element, waardoor een soort sneeuwbaleffect ontstaat. Een op deze wijze verkregen steekproef wordt sneeuwbalsteekproef genoemd.

Voorbeelden
Een fraai voorbeeld van een steekproef in materiële en statistische zin is (was) te zien tijdens de suikerbietencampagne in Noord-Holland. De bieten worden, nadat ze gerooid zijn, met vrachtwagens naar een schip gebracht om verder naar de fabriek vervoerd te worden. Omdat de vrachtwagens bieten van verschillende bedrijven aanvoeren, wordt elke vrachtwagen zowel voor als na het lossen gewogen, maar tevens wordt met een groot apparaat van elke vrachtwagen letterlijk een steekproef genomen op een willekeurige plaats in de lading om de kwaliteit vast te stellen.

Bij een ander voorbeeld kan men bij een steekproef van 1000 beurzen tellen hoeveel buitenlandse euromuntjes erin zitten. Op grond daarvan kan men dan schatten hoeveel vreemde euromuntjes er in het hele land (populatie) in omloop zijn. Een schatting heeft altijd een foutenmarge, die afhangt van de wijze van trekken van de steekproef. Neemt men relatief veel beurzen uit grensgemeenten in de steekproef op, dan is deze niet representatief, met als gevolg een vertekende uitkomst.

Variabiliteit bij steekproeven
Doordat iedere steekproef uit andere elementen van de populatie kan bestaan, verschillen de uitkomsten gewoonlijk van elkaar, men noemt dit /spreekt dan van: variabiliteit bij steekproeven.

Schatters
De manier van verwerking van de resultaten van een steekproef heet een schatter. De keuze voor een schatter hangt af van de te verwachten eigenaardigheden van de kansverdeling in een populatie en van de eigenschap van de populatie waarin men geïnteresseerd is.
De meest gangbare schatters zijn:
 het rekenkundig gemiddelde (de som van de waargenomen waarden gedeeld door het aantal waarnemingen)
 de mediaan (de middelste waarde uit de op waarde gesorteerde reeks waarnemingen)
 de modale waarde (de waarde met de meeste voorkomens in een reeks waarnemingen)
Daarnaast zijn er schatters voor de spreiding en voor de scheefheid van de steekproef.

Vertekening
Wanneer men systematisch bepaalde uitkomsten, gewild of ongewild, bevoordeelt, dan spreekt men van een vertekening. Zo hield men bijvoorbeeld in de tijd dat nog lang niet iedereen een telefoon had een telefonische enquête, waardoor natuurlijk sterke vertekening optrad.

Uitbijters
Het resultaat van de steekproef kan uitbijters bevatten; dit zijn waarnemingen die sterk afwijken van hetgeen verwacht wordt. Er dient dan te worden bekeken wat de oorzaken (kunnen) zijn van deze uitbijters. Als er redenen zijn om aan te nemen dat deze gegevens (data) niet te vertrouwen is (bijv. een typefout bij de gegevens-invoer; leeftijd van 131 jaar in plaats van 31 jaar) kan er voor worden gekozen deze gegevens te verwijderen. Echter, als deze redenen ontbreken is het aan te raden de gegevens twee keer te analyseren: een keer met de uitbijters én een keer zonder. Op deze manier kan de invloed van de uitbijter(s) in kaart worden gebracht en worden bediscussieerd.

Statistiek