text:
È ritenuto uno dei maggiori compositori per clavicembalo e organo del XVII secolo.

Biografia

Ferrara

Girolamo Frescobaldi nacque e passò la giovinezza a Ferrara, in una casa in via Belvedere. La città vantava una scuola musicale che aveva attirato, nel XVI secolo, diversi importanti compositori: tra questi, Josquin Desprez, Adrian Willaert, Alessandro Milleville. Al tempo della giovinezza di Frescobaldi erano presenti ed attivi nella città musicisti come Alfonso della Viola, Lodovico Agostini, le celebri dame che formavano il Concerto del duca Alfonso II d'Este, e Luzzasco Luzzaschi che fu suo maestro.
In quegli anni passarono da Ferrara anche Costanzo Porta, Luca Marenzio, Claudio Merulo, John Dowland, Jacques de Wert, Orlando di Lasso, Giovanni Bardi, Jacopo Corsi, Giulio Caccini, Claudio Monteverdi (che lavorava ad una raccolta di madrigali che dedicò poi ad Alfonso II d'Este), oltre al principe Carlo Gesualdo. Molti giunsero nella città in occasione delle nozze del duca con Eleonora, sorella di Cesare d'Este. Furono in città anche Scipione Stella, il liutista Fabrizio Filomarino e Rinaldo dall'Arpa.
Abbiamo notizia di un suo incarico professionale già nel 1597 quando, all'età di 14 anni, ottenne il posto di organista dell'Accademia della Morte di Ferrara lasciato vacante da Ercole Pasquini.
Risalgono a questo periodo i primi contatti di Frescobaldi con la potente famiglia ferrarese dei Bentivoglio. Egli ottenne la protezione del marchese Enzo, figlio della celebre cantante Isabella Bendidio, che da esperto uomo di corte, divenne una figura molto influente nel campo della musica e del teatro del primo Seicento, e del fratello di questi, il potente cardinale Guido Bentivoglio.
Frescobaldi fu un virtuoso d'organo e clavicembalo, già celebrato per queste sue eccezionali qualità dai suoi contemporanei. Luigi Battiferri lo soprannominò il "mostro degli organisti"..

Roma
Nel 1598, in mancanza di figli legittimi di Alfonso II d'Este, il papa Clemente VIII riportò il Ducato di Ferrara sotto il dominio dello Stato della Chiesa; da quel momento diversi musicisti ferraresi gravitarono su Roma: i tre fratelli Piccinini vi si trasferirono nel 1598 e Luzzaschi vi trascorse un periodo nel 1601.
Anche Frescobaldi giunse a Roma nei primi mesi del 1601. Fu organista della basilica di Santa Maria in Trastevere da gennaio a maggio 1607.

Nel giugno 1607, Frescobaldi insieme a Girolamo Piccinini, accompagnarono il prelato ferrarese Guido Bentivoglio inviato come nunzio alla corte delle Fiandre. Fu l'unico viaggio compiuto da Frescobaldi fuori dall'Italia. Qui ebbe contatto con la corte asburgica celebre per la ricchezza della vita musicale, presso la quale prestavano servizio musicisti italiani, spagnoli e inglesi, oltre che fiamminghi; tra questi, si suppone abbia avuto contatti con gli organisti di corte Peeter Cornet e Peter Philips, mentre il supposto incontro con Jan Pieterszoon Sweelinck ad Amsterdam, città sotto controllo di un'amministrazione protestante, non ha alcuna conferma.

Nel 1608 pubblicò per i tipi di Phalèse, ad Anversa, il suo primo lavoro completo, una raccolta di 19 madrigali a 5 voci. Durante il viaggio di ritorno a Roma, fece tappa a Milano dove pubblicò Il primo libro delle Fantasie a quattro.

Tornato a Roma, succedette ancora una volta al concittadino Ercole Pasquini, come organista della Cappella Giulia nella Basilica di San Pietro, prendendo servizio il 31 ottobre 1608. Inoltre, egli entrò alle dipendenze del marchese Enzo Bentivoglio, arrivato a Roma come ambasciatore di Ferrara nell'anno 1608; tuttavia, le relazioni tra i due divennero presto difficili, per cui già nell'anno successivo vi fu una rottura.

Tra il 1610 e il 1611, Frescobaldi entrò al servizio del cardinale Pietro Aldobrandini.

Nel 1612 nacque il suo primo figlio, Francesco, dall'unione con Orsola Travaglini Del Pino, che sposò il 12 febbraio dell'anno successivo nella chiesa di Santa Maria in Via; a questo seguirono, tra il 1613 e il 1619, Maddalena, Domenico, che fu poeta e collezionista d'arte, Stefano e Caterina.

Intanto, dopo la morte di Clemente VIII la fortuna del suo patrono era notevolmente declinata. Così, nel 1614 Frescobaldi negoziò con Ferdinando Gonzaga la sua assunzione al servizio della corte di Mantova, dove si recò e suonò alla presenza del duca nel 1615. Tuttavia, egli non raggiunse il suo scopo e tornò a Roma avendo ottenuto da questa avventura solo un contributo alla pubblicazione del primo libro di Toccate, che infatti uscì nel 1614-15 in una ricca edizione incisa su rame da Nicolò Borboni.

La relazione con l'Aldobrandini non fu facile, tuttavia egli rimase al suo servizio fino alla morte del cardinale, nel 1621. Inoltre, egli continuò a mantenere il posto a San Pietro ed era invitato occasionalmente come organista presso altre chiese romane per le musiche di particolari festività. Svolse anche attività d'insegnante di clavicembalo e canto per conto di membri della nobiltà che gli affidavano giovani promettenti perché ne curasse la preparazione musicale.

Firenze
Il granduca Ferdinando II de' Medici visitò Roma nel marzo 1628; Frescobaldi prese contatti con lui e gli dedicò Il primo libro delle canzoni a 1-4 voci, la sua unica raccolta di musiche per gruppi strumentali. Vi ottenne un impiego come organista del granduca, presso la corte di Firenze, retribuito con un elevato stipendio. Nel 1630, pubblicò i due libri di Arie musicali. Frescobaldi godette qui di alta considerazione ed era utilizzato nelle situazioni più importanti. La sua permanenza ebbe termine nel 1634.

Ritorno a Roma

Frescobaldi fece ritorno a Roma nell'aprile del 1634, richiamato dal cardinale Francesco Barberini, nipote del nuovo papa Urbano VIII, ora con un salario più adeguato alla sua fama ormai consolidata. Riprese anche il suo posto di organista alla Cappella Giulia, passata sotto la direzione di Virgilio Mazzocchi. I Barberini, fortemente impegnati nell'allestimento di opere presso il Teatro Barberini alle Quattro Fontane, curiosamente, non coinvolsero il Frescobaldi nelle loro rappresentazioni, ma probabilmente lo facevano partecipare alle accademie che si svolgevano nel loro palazzo, dirette da Mazzocchi.

Una delle ultime descrizioni di un'esecuzione di Frescobaldi ci viene dal musicista francese André Maugars, che nel celebre libello Réponse faite à un curieux racconta di un concerto quaresimale a cui assistette nel 1639 presso l'Oratorio del Crocifisso. Vi si eseguivano mottetti e oratori in latino combinati a brani strumentali; l'organico comprendeva un organo, due o tre violini, due o tre arciliuti e una lira, oltre, naturalmente, a un grande clavicembalo suonato da Frescobaldi. Gli strumenti alternavano brani concertati a soli improvvisati; in particolare, Maugars fu molto impressionato dalla "maniera" del cembalista, che esibiva "ogni sorta di invenzioni sopra delle note ferme dell'organo".

Frescobaldi morì a Roma, dopo una breve malattia, il 1º marzo 1643. Fu sepolto nella Basilica dei Santi Apostoli.

Lo stile frescobaldiano

Lo stile della musica strumentale di Frescobaldi intende evocare gli affetti attraverso il suono, emulando le tecniche della cosiddetta seconda pratica, seconda la celebre definizione di Claudio Monteverdi, che caratterizzavano la coeva musica vocale. Ciò contribuì ad emancipare la musica strumentale e portarla a un livello di importanza paragonabile alla musica vocale. Lo stile frescobaldiano è ben evidenziato nelle toccate, nelle partite e nelle canzoni. Tali generi di composizione sono infatti articolati in sezioni distinte e spesso contrapposte per ritmo (binario vs ternario), agogica (adagio vs allegro), dinamiche (forte vs piano), modalità (diatonico vs cromatico),

Nella sua musica i virtuosismi vocali sono espressi dagli strumenti. Nelle toccate e nelle partite inserisce scale ascendenti e discendenti, trilli e abbellimenti di ogni sorta, inframezzati da momenti accordali e passi in stile imitativo.

Opere

Per strumenti a tastiera
 Il primo libro delle fantasie a quattro, Milano, 1608
 Toccate e partite d'intavolatura di cimbalo libro primo, Roma, 1615. Opera rivista ed arricchita in varie ristampe.
 Recercari, et canzoni franzese fatte sopra diverse oblighi in partitura libro primo, Roma, 1615
 Il primo libro di capricci fatti sopra diversi soggetti et arie in partitura, Roma, 1624
 Il secondo libro di toccate, canzone, versi d'hinni, Magnificat, gagliarde, correnti et altre partite d'intavolatura di cembalo et organo, Roma, 1627
 Fiori musicali di diverse compositioni, toccate, kyrie, canzoni, capricci, e recercari, in partitura, Venezia, 1635
 Canzoni alla francese in partitura, Venezia, 1645
 Canzone, capricci, toccate, ricercari, partite, versetti manoscritti

Per gruppi strumentali
 3 canzoni, rispettivamente a 4, 5 e 8 voci, nell'antologia di vari autori Canzoni per Sonare con ogni sorte di Stromenti a Quattro, Cinque & Otto, con il suo Basso generale per l'Organo, Venezia, Raverij, 1608
 Canzoni da sonare a una, due, tre et quattro libro primo, Roma, 1628. Ristampa a Venezia nel 1634 con alcuni nuovi brani.

Musica profana
 Il primo libro de' madrigali, a 5 voci, Anversa, 1608
 Primo Libro d'Arie Musicali Per Cantarsi Nel Gravicembalo, e Tiorba, a 1-3 voci, Firenze, 1630
 Secondo Libro d'Arie Musicali Per Cantarsi Nel Gravicembalo, e Tiorba, a 1-3 voci, Firenze, 1630
 Alcune arie a 1 e 2 voci con basso continuo in raccolte dell'epoca

Musica sacra
 Liber secundus diversarum modulationum, mottetti a 1-4 voci, Roma 1627
 Missa sopra l'aria della monica a 8 voci
 Missa sopra l'aria di Fiorenza a 8 voci
 Alcuni mottetti a 3 e 4 voci in raccolte dell'epoca
 Un mottetto manoscritto

Riconoscimenti
A Frescobaldi è dedicato il Conservatorio di Musica di Ferrara, nonché una via nella zona detta "dei musicisti" nel quartiere Pinciano a Roma e nella Barriera di Milano a Torino.
L'ultimo brano della raccolta Musica ricercata di György Ligeti è intitolato Omaggio a Girolamo Frescobaldi ed è strutturato come un ricercare libero in stile imitativo, forma della quale Frescobaldi è stato grande innovatore.

Note

Bibliografia

  Dino Frescobaldi-Francesco Solinas, I Frescobaldi. Una famiglia fiorentina, Le Lettere, Firenze, 2004
  Frederick Hammond, Girolamo Frescobaldi. Cambridge MA: Harvard University Press, 1983. ISBN 0-674-35438-9
  Frederick Hammond, Alexander Silbiger, Frescobaldi, Girolamo [Gerolamo, Girolimo] Alessandro [Geronimo Alissandro], Grove Music Online, ed. L. Macy, 2001
  A. Newcomb: Girolamo Frescobaldi, 1608–1615: a Documentary Study, AnnM, VII, 1964–77, 111–58
  Frederick Hammond, Girolamo Frescobaldi: a Guide to Research, New York, 1988
   Frescobaldi Studies, a cura di A. Silbiger, Durham, 1987
 E. Durante - A. Martellotti, Cronistoria del concerto, Firenze, SPES, 1979
 E. Durante - A. Martellotti, L'arpa di Laura, Firenze, SPES, 1982

 Domenico Morgante, Girolamo Frescobaldi, in "Dizionario Enciclopedico Universale della Musica e dei Musicisti" (DEUMM), Le Biografie, vol. III, Torino, UTET, 1986

Discografia
 Arie Musicali - Complete, 2 CD, Modo Antiquo, Bettina Hoffmann, Brilliant Classics, Frescobaldi Edition, vol. 7
 Arie Musicali Libro I, Nella Anfuso, CD Stilnovo 8821
 Arie Musicali Libro II, Nella Anfuso, CD Stilnovo 8822
 Arie Musicali, Secondo libro, Concerto Italiano, Rinaldo Alessandrini, Opus 111, OPS 30-106
 Canzoni & Partite, Ensemble Fitzwilliam, 1993, Astrée, B000006AYQ
 Fantasie (1608) Canzoni (1615), Liuwe Tamminga (organo), 2005, Accent ACC24169
  Works for organ, Liuwe Tamminga (organo), 1998, Accent ACC96120D
 Il primo libro di Capricci, Roberto Loreggian, 2010, Brilliant
 Il primo libro di Capricci, Francesco Tasini, 2004, Tactus
 Il primo libro di Capricci, Gustav Leonhardt, 2010, Deutsche Harmonia Mundi
 Complete Keyboard Works, 4 Volumi, Jean-Marc Aymes, 2011, Ligia digital/Albany, 0387549902218
 Ricercari (1615), Liuwe Tamminga (organo), 2010, Passacaille 966
 Messa sopra l'Aria della Monica, Il Teatro Armonico, Alessandro De Marchi, 1994, Symphonia, 2774532
 Messa sopra l'aria di Fiorenza - prima registrazione assoluta Ensemble San Felice direttore Federico Bardazzi Bongiovanni 2000

Voci correlate
 Conservatorio Girolamo Frescobaldi
 Via Frescobaldi

Altri progetti

Collegamenti esterni

 Frescobaldi: ascolta i suoi brani musicali su Magazzini-Sonori.
 Frescobaldi Thematic Catalogue Online (FTCO)

Compositori barocchi
Organisti classici
Compositori di madrigali
Organisti della basilica di San Pietro in Vaticano
Musicisti alla corte degli Estensi


text:
Община Вевчани () — община у Північній Македонії. Адміністративний центр — село Вевчани. Розташована на заході Македонії, Південно-Західний статистично-економічний регіон, з населенням 2433 мешканців, загальна площа общини — 22,8 км², є найменшою територіальною общиною країни.

Посилання
 Сайт общини

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Tiquilia ferreyrae är en strävbladig växtart som först beskrevs av Ivan Murray Johnston, och fick sitt nu gällande namn av A. Richardson. Tiquilia ferreyrae ingår i släktet Tiquilia och familjen strävbladiga växter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Strävbladiga växter
ferreyrae


text:
Jacques Goulet (baptised April 17, 1615 – November 26, 1688) was a pioneer settler to Canada who was part of the Percheron immigration movement recruited to colonize the shores of the Saint Laurence River at Québec in New France (now part of the province of Québec in Canada), a miller and the ancestor of all of the Goulets in North America. He is considered a "super-badass, even for his time."

Early life
Thomas Goulet, the father of Jacques Goulet, lived in France in ancient Perche province's Normandel hamlet in about 1593. The baptismal records of Saint-Maurice-lès-Charencey, a community two miles east of Normandel, document the birth of René Goulet on May 30, 1613 to Charles Goullet and his wife Susanne. It is likely that Charles Goullet is the brother of Thomas Goulet.

Thomas married Antoinette Feillard on April 28, 1613 in Normandel's Saint-Firmin church.

A notarized deed dated April 6, 1615 shows Thomas Goulet purchasing a gray horse for 25 livres from Robert Giguère, a merchant from Tourouvre and a cousin of Robert Giguère who also immigrated to New France. The eldest of three children, Jacques Goulet was born in Normandel on April 17, 1615; his sisters Louise and Yvonne, being born in 1619 and 1622, respectively.

Jacques Goulet worked as a miller for Noël Juchereau on his farm, Les Chatelets in L'Hôme-Chamondot, France in 1645. His father Thomas, also worked as a miller in L'Hôme-Chamondot in 1632, possibly at the same mill.
Goulet married Marguerite Mulier, the daughter of Jean Mulier and Catherine Chauvin, on November 21, 1645 at St. Pierre Church in La Poterie-au-Perche, France.

Immigration to New France

Noël Juchereau, a Company of One Hundred Associates investor, recruited Jacques Goulet to migrate to New France as Noël Juchereau's miller via a three-year-termed work contract at the end of which term Jacques Goulet was likely to be granted a land concession. Jacques Goulet was in his last year of a three-year contract to Noël Juchereau died in 1648.

In the spring of 1646, Goulet and his wife Marguerite sailed from La Rochelle for New France. In September or October, they arrived at Québec with 73 other immigrants on one of a fleet of four ships: the 300-ton Cardinal, the 150 ton Saint-Sauveur (or Neuf), the 50-ton Petit Saint-Christophe and the 250-ton Notre-Dame (destined for Montreal). In 1646, there were only around 1,000 colonists in Canada.

Life in Canada
Shortly after arriving at Québec, Goulet's wife Marguerite gave birth to their first child, Geneviève, on October 28, 1646. Geneviève died about six weeks later. She was buried on December 14, 1646.

Goulet was employed by Noël Juchereau, until Juchereau died in 1648, soon after a visit to France.

In December 1651, Goulet acquired land with one arpent of frontage on côte St. Michel near Sillery, Quebec City. He later sold the property along with another property with one-and-a-half arpents of land to Simon Legendre for 200 livres on December 26, 1655.

In Château-Richer, Goulet owned land consisting of six arpents of frontage.
He sold this property to partners Jacques Dodier and Pierre Pointel on November 30, 1656.
On March 4, 1657, Dodier gave the property back to Goulet who then sold it to Lauzon de la Citière for 860 livres, a significant sum.

On May 30, 1658, Olivier Le Tardiff, seigneur and judge for côte de Beaupré, a concession of land at L'Ange-Gardien. The land consisted of three arpents of frontage on the North shore of the St. Lawrence River near L'Ange-Gardien, near the stream Ruisseau des Originaux.

As of the 1667 censusFile:1667 Census, of New France for Goulet was farming 15 arpents of land and had five head of cattle. By the 1681 census, he had doubled his arable land. He also owned a gun and one of the New France's 78 horses.

From 1673 to 1676, Goulet worked as a miller at the mills of the seigneurie de Beaupré, Château-Richer's wind mill and the water mill of Sault à la Puce. He was also a miller at the water mill at Petit Pré (pictured) until at least 1682.

Children
Jacques and Marguerite had 11 children, of whom five died or were not recorded in subsequent census records because they did not marry.

Geneviève:  October 28, 1646 - December 14, 1646
Nicolas: December 14, 1647 - August 24, 1721; married Sainte Cloutier on November 24, 1672.
Jacques: April 9, 1649 - 1666.
René: October 27, 1650 - July 28, 1717; married Catherine Leroux on October 29, 1672.
Louis: August 26, 1653 - 16; married Marie Godin on July 8, 1682.
Charles: 1656 - November 10, 1717; married Marie-Anne Rancin on November 11, 1686.
Thomas: March 24, 1660 -  February 19, 1728; married Marie-Marguerite-Louise Pancatelin on October 25, 1683.
Francois: 1664-1665.
Antoine: August 20, 1666 - February 4, 1712; married Madeleine Guyon on February 19, 1692.
Joseph: March 27, 1669 - May 5, 1741; married Jeanne Julien on July 20, 1692.
Marguerite: June 27, 1675 - 1680.

Death
Jacques Goulet died November 26, 1688 and was interred in the church cemetery at L'Ange-Gardien two days later.

In 1694, Goulet's estate was inventoried. It consisted of one plow, more than 700 sheaves of wheat, two horses, 10 head of cattle, three pigs, 10 chickens, a stone house, a barn, a stable, 33 arpents of cleared land and various other items.

A plaque affixed to La Poterie's St. Pierre church reads:
Jacques Goulet né le 17 Avril 1615 a Normandel et Louise Goulet née a La Poterie le 26 Juillet 1628 epouse de René Le Tartre partis de La Poterie pour Le Canada. 'Je me souviens'''"

Translation:Jacques Goulet born on April 17, 1615 in Normandel and Louise Goulet, born in La Poterie on July 26, 1628, wife of René Le Tarte, left La Poterie for Canada. I remember''

Name variations
In Canada and the United States, other name variations have evolved including Goulette, Goulait, Goulais, Desgoulets, Gooely, Gooley, Goula, Goulat, Goulah, Goulin and Gooler. A minuscule proportion of Goulets had the Mathurin dit name or nickname.

Flute
Goulet once owned a flute that had been passed down from generation to generation. A brief history of the flute was written about in an article in The Winnipeg Evening Tribune - June 7, 1934.  The last person to have possession of the flute was Robert Leon Goulet (1890-1955). It is not known what happened to the flute after Robert died. In June 2015, descendants of Jacques Goulet's, including the great grandson of Robert Leon Goulet, attempted to locate the flute, but was unsuccessful. In an attempt to locate the flute, the descendants of Goulet have created FindTheFlute.com.

Notable descendants
Métis Leader Elzéar Goulet
Author George R. D. Goulet
Politician Maxime Goulet
Singer Robert Goulet

References

Bibliography

External links

FindTheFlute.com

1615 births
1688 deaths
French emigrants to pre-Confederation Quebec
People of New France
People from Mortagne-au-Perche
Immigrants to New France


text:
Smash It Up: The Anthology 1976–1987 is a compilation album by the English punk and gothic rock band the Damned, released on 22 October 2002. It collects tracks spanning the first eleven years of the band's career, beginning with their debut single "New Rose" (1976) and continuing through their first seven studio albums—Damned Damned Damned (1977), Music for Pleasure (1977), Machine Gun Etiquette (1979), The Black Album (1980), Strawberries (1982), Phantasmagoria (1985), and Anything (1986)—along with the non-album singles "Stretcher Case Baby" (1977), "Lovely Money" (1982), and "Eloise" (1986).

Reception
Mark Deming of AllMusic gave the compilation four stars out of five, saying that it succeeds "for the most part" in presenting a coherent picture of the Damned's initial run, and that the chronologically ordered tracking portrays the group as "constantly growing and evolving, mutating from speed-addled punk marauders into a surprisingly radio-friendly blend of pop, goth, and hard rock at journey's end." While criticizing the inclusion of the 17-minute "Curtain Call" as desirable only to rabid fans, he remarked "this collection not only serves the band's history quite well, but also the evolution of their profile in the world of music from upstarts to veterans of the pop charts."

Track listing

Personnel
Band members
Dave Vanian – lead vocals on all tracks except "Silly Kids Games"
Brian James – guitar and backing vocals on tracks from "New Rose", Damned Damned Damned, "Stretcher Case Baby", and Music for Pleasure
Captain Sensible – bass guitar and backing vocals on tracks from "New Rose", Damned Damned Damned, "Stretcher Case Baby", and Music for Pleasure; guitar, keyboard, and backing vocals on tracks from Machine Gun Etiquette, The Black Album, "Lovely Money", and Strawberries; lead vocals on "Silly Kids Games"
Rat Scabies – drums and backing vocals on all tracks; guitar on "Drinking About My Baby"; synthesizer on tracks from Strawberries
Lu Edmonds – guitar on tracks from Music for Pleasure
Algy Ward – bass guitar and backing vocals on tracks from Machine Gun Etiquette
Paul Gray – bass guitar and backing vocals on tracks from The Black Album, "Lovely Money", and Strawberries
Roman Jugg – keyboard on tracks from Strawberries and Anything; guitar on tracks from Phantasmagoria, "Eloise", and Anything
Bryn Merrick – bass guitar and backing vocals on tracks from Phantasmagoria, "Eloise", and Anything

Additional musicians
Lol Coxhill – saxophone on tracks from Music for Pleasure
Vivian Stanshall – spoken word on "Lovely Money"
Andy Richards – keyboard on "Grimly Fiendish"
Luís Jardim – percussion on "Grimly Fiendish"
Gary Barnacle – saxophone on "Grimly Fiendish"

Production
Nick Lowe – producer of tracks from "New Rose" and Damned Damned Damned
Bazza – recording engineer of tracks from Damned Damned Damned
Shel Talmy – producer of "Stretcher Case Baby"
Roger Armstrong – producer of tracks from Music for Pleasure
Hans Zimmer – producer of "The History of the World (Part 1)"
Tony Mansfield – producer of "Lovely Money"
Hugh Jones – producer of tracks from Strawberries
Jon Kelly – producer of tracks from Phantasmagoria, "Eloise", and Anything

References

The Damned (band) albums
2002 compilation albums
Sanctuary Records compilation albums


text:
Revista Level Up es un medio de comunicación costarricense especializado en cultura geek y videojuegos. Fundado en marzo del 2008 por un grupo de escritores y periodistas costarricenses, el medio de comunicación cuenta con 51 escritores y corresponsales en 22 países de habla hispana.

Además de la difusión de la actualidad que rodea la industria de los videojuegos, la revista incluye análisis y reviews de series, películas, cómics, manga y anime; cobertura de conferencias internacionales y novedades, entrevistas con personalidades de la industria y reportajes especiales de interés en la comunidad.

Características

Revista Level Up dedica su atención informativa a los contenidos lanzados para las consolas PlayStation 4, PlayStation 3, PSP, PSVita, Xbox One y Xbox 360, Wii y Wii U, Nintendo 3DS, PC, iOS y Android, que se integran a su programación diaria encabezada por miembros de sus principales comunidades y columnas semanales de contenido geek. Entre sus escritores se encuentran de desarrolladores de videojuegos, cineastas, productores de televisión, jugadores profesionales, cosplayers y artistas en toda la región. El equipo de redacción de la revista y la web cubren anualmente todos los eventos destacados del videojuegos a nivel internacional, como el Electronic Entertainment Expo, la Gamescom y el Tokyo Game Show.

Historia

En marzo del 2008, se lanzó la web Planet Games, como una marca centrada en el análisis de videojuegos para PC. En diciembre del 2012, esta web cambió su nombre e identidad de marca a The Scumm Bar, una revista especializada en videojuegos e inició el desarrollo paralelo de dos proyectos bajo los nombres de Geek News Costa Rica y Last Checkpoint. En marzo del 2013, ambos proyectos se fusionaron dando vida a Revista Level Up, como el primer medio de comunicación costarricense especializado en cultura geek y videojuegos.

En agosto del 2015, se presentó el proyecto Revista Level Up LATAM, que une a 17 medios especializados de América Latina para la difusión de contenido desarrollado a través de su red LATAM.

Línea editorial y producción audiovisual

Revista Level Up es dirigido por un comité editorial en el que destacan diversas figuras de la cultura geek en América Latina. En su contenido diario, la revista provee a sus lectores de análisis y videoanálisis, avances, impresiones, artículos, monográficos, así como noticias, columnas de opinión, podcasts y coberturas en directo desde ferias internacionales como el E3 o el Tokyo Game Show.

Lanzamiento de Level Up LATAM

En diciembre del 2015, Revista Level Up confirmó que su equipo editorial estaba trabajando en la primera temporada regular de su canal de videojuegos y cultura geek, anunciando la conversión de seis de sus secciones escritas en programas de televisión. Las secciones elegidas fueron 'Inside Industry', 'Playing like a girl', 'Stage 1-1', 'Pentakill', 'La Cuarta Pared' y 'The Scumm Bar' y serían lanzadas en diciembre del 2016, contando con la participación estelar de diversas figuras de referencia en la comunidad. En septiembre de 2016 se presentó al elenco que destacaría entre los invitados al programa.

Level Up Awards

Los Level Up Awards son la ceremonia anual de la Revista Level Up para rendir homenaje y premiar a lo mejor de la industria de los videojuegos. Las designaciones son realizadas por un jurado internacional de especialistas para la elección oficial del GOTY y mediante votación de lectores para el premio People's Choice. Desde su creación, el premio Game of the Year (GOTY por sus siglas en inglés) ha sido entregado a cinco juegos. Como título original The Witcher 3: Wild Hunt es el juego que más premios ha alcanzado en esta categoría con 5 estatuillas, al ganar los premios a mejor juego de PlayStation 4, mejor juego de Xbox One, mejor juego de PC, mejor estudio y GOTY durante el 2016. Como desarrolladoras, Nintendo EAD y Naughty Dog son las más ganadoras con cuatro premios cada una en las ediciones del 2014 y 2013 respectivamente. El juego The Witcher 3: Wild Hunt desarrollado por CD Projekt RED es el más reciente ganador.

Ganadores y nominados

Referencias

Sitios web de análisis de videojuegos
Medios de comunicación de Costa Rica
Revistas en español


text:
Omiostola basiramula is a species of moth of the family Tortricidae. It is found in Colombia.

The wingspan is about 24 mm for males and 26 mm for females. The forewings are brown, mixed with whitish grey along the median cell and towards the tornus. The apex is browner with a slight purple hue. The hindwings are brown.

Etymology
The species name refers to the presence of a dark forewing marking and is derived from Greek basis (meaning the base) and Latin ramula (meaning a small branch).

References

Moths described in 2011
Olethreutini
Taxa named by Józef Razowski


text:
A Sitting on the Edge of the Ocean Bonnie Tyler egyik slágere, amely a Távol-Keleten elsöprő sikert aratott 1979-ben a Yamaha World Popular Song fesztiválon. A dalversenyen többször is fellépett többek között a magyar Neoton Famíliával és az Omega együttessel is. 1979 novemberében a dalért Arany Medállal jutalmazták Tylert a legjobb dal kategóriában a tokiói dalversenyen.

Források
kislemez információ

1980 kislemezei
Bonnie Tyler-dalok

en:Sitting on the Edge of the Ocean


text:
Огден () — місто () в США, в окрузі Райлі штату Канзас. Населення —  осіб (2010).

Географія
Огден розташований за координатами  (39.112879, -96.701681).  За даними Бюро перепису населення США в 2010 році місто мало площу 4,30 км², з яких 4,17 км² — суходіл та 0,13 км² — водойми.

Демографія

Згідно з переписом 2010 року, у місті мешкало  осіб у 823 домогосподарствах у складі 551 родини. Густота населення становила 485 осіб/км².  Було 992 помешкання (231/км²).

Расовий склад населення:

До двох чи більше рас належало 6,2 %. Частка іспаномовних становила 9,4 % від усіх жителів.

За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 30,6 % — особи молодші 18 років, 65,1 % — особи у віці 18—64 років, 4,3 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 26,5 року. На 100 осіб жіночої статі у місті припадало 103,0 чоловіків;  на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 98,4 чоловіків також старших 18 років.

Середній дохід на одне домашнє господарство  становив  доларів США (медіана — ), а середній дохід на одну сім'ю —  доларів (медіана — ). Медіана доходів становила  долари для чоловіків та  долар для жінок. За межею бідності перебувало 26,2 % осіб, у тому числі 41,8 % дітей у віці до 18 років та 0,0 % осіб у віці 65 років та старших.

Цивільне працевлаштоване населення становило 876 осіб. Основні галузі зайнятості: освіта, охорона здоров'я та соціальна допомога — 29,1 %, публічна адміністрація — 14,3 %, роздрібна торгівля — 14,2 %.

Примітки

Джерела

Міста Канзасу
Населені пункти округу Райлі (Канзас)


text:
Tynia Gaither (born 16 March 1993) is a Bahamian athlete competing in sprinting events. Gaither has represented the Bahamas at the 2016 and 2020 Summer Olympics.

Career
She won the silver medal in the 200 metres at the 2010 Summer Youth Olympics. She later represented her country in the 60 metres at the 2016 World Indoor Championships without advancing from the first round.

She competed at the 2019 Pan American Games, winning a bronze medal.

Competition record

1 Disqualified in the semifinals

Personal bests
Outdoor
100 metres – 11.02 (+1.3 m/s, Miami 2021)
200 metres – 22.41 (+2.0 m/s, Eugene 2022)
Indoor
60 metres – 7.23 (Seattle 2015)
200 metres – 23.11 (Fayetteville 2016)

External links

References

1993 births
Living people
Bahamian female sprinters
Athletes (track and field) at the 2010 Summer Youth Olympics
People from Freeport, Bahamas
Bahamian female hurdlers
Athletes (track and field) at the 2016 Summer Olympics
Olympic athletes of the Bahamas
Athletes (track and field) at the 2019 Pan American Games
Pan American Games bronze medalists for the Bahamas
Pan American Games medalists in athletics (track and field)
Medalists at the 2019 Pan American Games
Youth Olympic gold medalists in athletics (track and field)
Athletes (track and field) at the 2020 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 2022 Commonwealth Games


text:
Mariä Geburt ist eine katholische Pfarr- und Wallfahrtskirche im Sendener Stadtteil Witzighausen im Landkreis Neu-Ulm. Der 1733 begonnene Kirchenbau wurde erst mit der Erhöhung des Kirchturmes 1860 abgeschlossen.

Lage
Die Kirche liegt zentral im Ort Witzighausen und grenzt südlich direkt an die Marienstraße und östlich direkt an die Weißenhorner Straße. Der nördliche Bereich wird durch einen Parkplatz begrenzt, im Westen steht das Pfarrhaus. Sie steht auf dem Höhenrücken, der das Untere Illertal vom Rothtal trennt.

Geschichte
Der heutige Turm stammt zu weiten Teilen noch von der um 1480 entstandenen spätgotischen Kirche. Sie wurde den drei Patronen Maria, St. Vitus und St. Euphemia geweiht. Sie muss eine schöne Innenausstattung besessen haben und galt selbst 1679 noch als die schönste Kirche des Kapitels Weißenhorn.

Der hoch verschuldete Graf Wilhelm von Kirchberg stiftete dieser alten Kapelle 1481 eine Ewige Messe. Sein Beweggrund dafür ist unbekannt, jedoch musste er im folgenden Jahr bereits seine Besitztümer wegen der hohen Verschuldung an Herzog Georg von Bayern-Landshut verkaufen. Wer die Kirchenstiftung im 16. Jahrhundert, zu dem ein Hof in Illerberg und hundert Jauchert Wald gehörten, tätigte, ist bis heute nicht zu klären. Die seit 1507 im benachbarten Weißenhorn begüterten Fugger könnten hier als Schenker aufgetreten sein, da auch Witzighausen zu deren Grafschaft Kirchberg-Weißenhorn gehörte. Während der Pestzeit von 1550 bis 1600 entwickelte sich eine Wallfahrt zur Kapelle. Von einer Legende oder ähnlichem ist allerdings nichts überliefert worden. Der erste Bericht über die Wallfahrten aus dem Jahre 1611 spricht bereits von vielen Wallfahrten, welche nach Witzighausen durchgeführt wurden.

In der Barockzeit war die Stiftung bereits so reich, dass sie selbst Kirchenneubauten in den angeschlossenen Orten Illerzell und Wullenstetten finanzierte. Im Jahre 1710 wurde die Überlegung aufgeworfen, einen vierten Altar bei dem uralten Gnadenbild Marias zu errichten. Diese Überlegungen scheinen jedoch zugunsten einer durchgreifenden Erneuerung der Kirche verworfen worden zu sein. Von einem neu erbauten Chor ist 1735 in den Akten die Rede, wobei gleichzeitig noch von einer Renovierung des übrigen Teils gesprochen wird. Erst am 8. Mai 1738 wurde ein Kostenvoranschlag für einen völligen Kirchenneubau von Christian Wiedemann aus Elchingen vorgelegt. In diesem Kostenvoranschlag war allerdings der bereits neu erbaute Chor enthalten. Der Grundstein für diese neue Kirche wurde bereits am 23. Mai desselben Jahres unter Beisein von Dekan Augustin Günzer von Wullenstetten und Graf Adam Franz Joseph Fugger gelegt. Dies wiederum muss den Schluss zulassen, dass das Langhaus bereits zum Zeitpunkt des Kostenvoranschlages abgebrochen war und die Baugrube für die Fundamente freigelegt war.

Der Bau kann nicht nach dem Riss von Wiedemann ausgeführt worden sein. Zwar ist dieser nicht erhalten, jedoch wird im Kostenvoranschlag von Facciata-Giebeln auf allen vier Seiten berichtet. Diese sind jedoch nicht ausgeführt worden. Vollendet wurde die Kirche vermutlich 1740, da der Freskomaler Christoph Thomas Scheffler aus Augsburg mit dieser Jahreszahl seine Fresken signierte. Er malte die Kirche zusammen mit einem Gesellen in 15 Wochen aus. 13,5 Wochen war der Stuckateur Gottlieb Finsterwalder in der Kirche beschäftigt. Es scheint jedoch unwahrscheinlich, dass er allein die Kirche in dieser kurzen Zeit stuckierte. Es wird davon ausgegangen, dass entweder sein Sohn oder sein Bruder Ignaz ihm halfen. Die Eintragungen des Wirtes und Mesners Bremauer unterstützen diese These.

Der Augsburger Weihbischof Johann Jakob von Mayr konsekrierte die Kirche am 12. September 1748. Allerdings fehlten zu diesem Zeitpunkt noch die Altäre. Der Kirchenneubau überforderte am Schluss die Kirchenstiftung, so dass Benefiziat Ott 4000 Gulden aus seinem Vermögen der Stiftung lieh. Leonhard Müller, Bildhauer aus Weißenhorn lieferte am 18. Januar 1741 einen Kostenvoranschlag für die Kanzel, die Beichtstühle und die Sakristeitüren. Es ist jedoch unbekannt, wer die Kanzel baulich ausführte. Gesichert scheint jedoch, dass Leonhard Müller die künstlerischen Arbeiten lieferte. Franz Josef Bergmüller baute die drei Altäre der Kirche und stellte diese 1757/1758 in der Kirche auf. Allerdings wurde der zuerst gelieferte Altar in die Wallenhauser Kirche überführt, da er in die Witzighauser Kirche nicht passte. Altarblätter besaßen die Altäre jedoch aufgrund der äußerst angespannten Finanzlage der Stiftung noch nicht. Diese wurden erst 1781 bei Konrad Huber um 140 Gulden bestellt. Auch die Fassung der Altäre und der Kanzel um 1100 Gulden wurde erst 1781 durch Joseph Hartmann aus Illereichen durchgeführt.

Den Abschluss der Bauarbeiten fand der heutige Kirchenbau mit der Abdeckung des alten Turmsatteldaches im Jahre 1859. Er wurde bis zum Folgejahr erhöht. Der neue Turmaufsatz jedoch wird in der Literatur als keine Zierde für Kirche und Landschaft bezeichnet. Im Jahre 1938 wurde die Kirche von den Werkstätten Pfohmann aus München und Heinle aus Weißenhorn renoviert. 2012 wurde die Kirche erneut renoviert.

Orgel

Von der ersten Orgel in der Kirche Mariä Geburt, die 1913 von der Orgelbauwerkstatt Koulen erbaut worden war, blieben bei einem Neubau durch die Firma Zeilhuber im Jahr 1952 nur der neubarocke Prospekt und einige Register erhalten. Die Zeilhuber-Orgel verfügt über 28 Register, die auf drei Manuale und Pedal verteilt sind. Hinzu kommen drei Transmissionen und eine Windabschwächung. Sie wurde 1983 von der Erbauerfirma und im Jahr 2000 durch die Fa. Link überholt. Dabei wurden die zwei neuen Register Trompete 8′ und Oboe 8′ eingebaut, und es wurde eine Neuintonation durch die Fa. Jehmlich vorgenommen.Die Disposition der Zeilhuber-Orgel lautet wie folgt (Stand 2022):

 Normalkoppeln: I/II, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P
 freie Kombination, Tutti, Handregister ab, Walze ab, Zungen ab, Crescendowalze, Pedalpiano

Literatur

Weblinks

 Wallfahrtsort Maria Geburt Witzighausen (Website)

Einzelnachweise

Bauwerk der Wessobrunner Schule
Bauwerk in Senden (Bayern)
Baudenkmal in Senden (Bayern)
Barockbauwerk in Bayern
Erbaut in den 1730er Jahren
Witzig
Witzighausen
Witzighausen
Witzighausen
Witzighausen Maria Geburt


text:
María Inmaculada Gabarro Romero (Espartinas; 5 de noviembre de 2002), mejor conocida como Inma Gabarro, es una futbolista española. Juega como delantera en el Sevilla de la Primera División de España. Es internacional con la selección femenina sub-20 y sub 23 de España

Trayectoria
Gabarro comenzó su carrera en 2011 en Espartinas (Sevilla), en la escuela municipal de fútbol con el C.D. Espartinas-Tilde. Tras 2 años en dicho club, continuó su formación como futbolista en las categorías inferiores del Sevilla FC a partir del año 2013. Se estrenó en el primer equipo el 22 de febrero de 2020, entrando como substituta en el minuto 77 ante el RCD Espanyol y asistiendo a Ana Franco para marcar el único gol en la victoria sevillista de visitante.

Selección nacional
En julio de 2022, fue convocada a la selección sub-20 de España para disputar la Copa Mundial Sub-20 de 2022, torneo en el que se proclamaron campeonas. Gabarro tuvo una actuación muy destacada, ganando el Balón de Plata a la segunda mejor jugadora del torneo y la Bota de Oro a la máxima goleadora del torneo con 8 tantos.

Estadísticas

Clubes

Palmarés

Títulos internacionales

Distinciones individuales

(*) Incluyendo la Selección

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Inma Gabarro en el Sevilla

Futbolistas femeninas de Andalucía
Futbolistas del Sevilla Fútbol Club (femenino)
Futbolistas de la provincia de Sevilla


text:
Hans-Jürgen Kleinhammes (* 16. November 1937 in Augsburg; † August 2008 ebenda) war ein deutscher Maler und Grafiker.

Leben
Er studierte von 1959 bis 1961 an der Akademie der bildenden Künste in Dresden, von 1961 bis 1965 an der Staatlichen Hochschule für bildende Künste in Hamburg bei Thiemann, Mavignier und Wunderlich. 1966 ging er mit einem Stipendium ("Cité Internationale des Arts") für ein Jahr nach Paris.

Ab Mitte der 1960er Jahre entwickelte er seine auf landschaftliche Fragmente sowie signetartige Abstraktion reduzierte Bildsprache. ("...die Darstellung ist stark versachlicht, aber entbehrt nicht einer surreal-poetischen Qualität..."). Als seine Vorbilder sah er Caspar David Friedrich, René Magritte und Giogio de Chirico. Ab 1964 betitelte er seine Bilder mit dem von ihm determinierten Begriff "Neue Landschaft". Zeitgleich arbeiteten Werner Nöfer und Jens Lausen an einer ähnlichen bildnerischen Programmatik. Im Jahr 1968 war er Mitbegründer der CO-OP Künstlercooperative Hamburg, die mit mehreren Grafikmappen-Editionen den Kunstmarkt ausschalten wollte (Mitglieder waren u. a. Bruno Bruni, Dizi, Klaus Geldmacher, Dieter Glasmacher, Ullrich Hohenhaus, Tomislav Laux, Ernst Mitzka, Werner Nöfer , Sigmar Polke, Anna Oppermann, Wolfgang Oppermann, Peter Würtz).

Im Jahr 1971 erhielt er einen Lehrauftrag an der Kunstakademie in München und ab 1972 eine Gastdozentur an der Städel-Hochschule in Frankfurt. Im Jahr 1982 erhielt er den "Seerosenpreis für bildende Kunst" der Stadt München. Ab 1970 realisierte er mehrere "Kunst-im-öffentlichen-Raum-Projekte" in Hamburg, Bamberg und Heidelberg. Er hatte im Laufe der Zeit viele Einzelausstellungen und beteiligte sich an zahlreichen Themen- und Gruppenausstellungen. Von 1973 bis 1975 hatte er ein Atelier in Eurasberg im Voralpenland, und ab 1976 in München. Er ist 2008 in Augsburg verstorben.

Sammlungen
 Museum of Art - Carnegie Institute Pittsburgh (USA)
 Sammlung Burda München
 Bayerische  Staatsgemäldesammlung München
 Städtische Sammlungen München
 Kulturdezernat Frankfurt
 Sammlung Schloss Gottorf Schleswig
 Kunsthalle Hamburg

Literatur
 Hans-Jürgen Kleinhammes: Bilder, Konrad Schulz: Plastiken, Katalog der Galerie Van de Loo, München 1969.
 Rolf-Gunter Dienst: Deutsche Kunst: eine neue Generation, Verlag DuMont, Köln 1970.
 Hamburger Künstler-Monographien zur Kunst des 20. Jahrhunderts; Hans-Jürgen Kleinhammes, von Heinz Spielmann mit zwei Beiträgen des Künstlers sowie dem Verzeichnis seiner Druckgrafik 1966–1977, Herausgeber: Lichtwark-Gesellschaft, Hamburg 1979.
 Hans-Jürgen Kleinhammes, Helga Jahnke, Andreas Bindl. Stadtlandschaft München Bilder und Zeichnungen, Kunstverein München, 1980.

Maler (Deutschland)
Grafiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1937
Gestorben 2008
Mann


text:
The 3rd Aerobic Gymnastics World Championships were held in Perth, Western Australia, in 1997.

Results

Men's Individual

Women's Individual

Mixed Pair

Trio

Medal table

References
 http://www.ueg-gymnastics.com/commstore/commstore2.pl/3dcbc434dc0bd5eb/en/statistics.html?k=236037&block_id=head,P3,content&P1=55&P2=55&P3=statistics&P4=6&P10=55&P9=236037

Aerobic Gymnastics World Championships
Aerobic Gymnastics World Championships
Aerobic Gymnastics World Championships
Sport in Perth, Western Australia
International gymnastics competitions hosted by Australia


text:
La combinatòria és una branca de les matemàtiques pures que s'ocupa de l'estudi d'objectes discrets (i normalment també finits). Una part de la combinatòria inclou el "comptar" el nombre d'objectes que satisfan un criteri (combinatòria enumerativa), decidir quan aquest criteri es compleix, i construir i analitzar els objectes que compleixen el criteri.

Una de les àrees més antiga i més accessible de la combinatòria és la teoria de grafs.

Hi ha molts patrons i teoremes relacionats amb l'estructura d'un conjunt combinatori. Aquests normalment se centren en la partició (combinació) o partició ordenada (permutació) d'un conjunt. Un exemple senzill és saber quantes ordenacions es poden fer d'una baralla de 52 cartes. La resposta és 52! (52 factorial), que aproximadament dona 8,0658·1067.

Permutacions de subconjunts (r-permutacions o variacions)
Del conjunt de n elements només n'agafem un subconjunt, format per r elements.

Sense repeticions (r-permutació)
Una r-permutació d'un conjunt de n elements és tota ordenació formada per r dels n elements:

on n és el nombre total d'elements i r el nombre d'elements de la mostra (r≤n)

Amb repeticions

on n és el nombre total d'elements i r el nombre d'elements de la mostra

Si per exemple es tenen les lletres A, B, C i D i es vol saber de quantes maneres es poden ordenar en patrons de tres lletres (trigrames)

 L'ordre importa (e.g, A-B és diferent de B-A, ambdós són inclosos com a possibilitats)
 un objecte pot ser triat més d'una vegada (A-A és possible)

aleshores trobem que hi ha 43 o 64 maneres. Això és així, ja que per la primera posició podem escollir qualsevol de les quatre lletres, per la segona posició també se'n pot triar qualsevol de les quatre, i per l'última posició també. Multiplicant totes les possibilitats ens dona el total (4*4*4 = 43)

Permutacions
Es tracta de mostres d'elements que es diferencien les unes de les altres per l'ordre de col·locació dels elements. Més formalment, si A és un conjunt finit, una permutació en A és tota ordenació dels seus elements.

Hi ha dos tipus de permutacions, sense elements repetits i amb elements repetits. La funció ! és el factorial.

Sense repeticions

essent n el nombre total d'elements.

L'explicació és que quan en una permutació el subconjunt agafat és igual a la mostra, no deixa de ser un cas concret del cas anterior, el de permutacions de subconjunts. En aquest cas però, n = r (el nombre d'elements triats és igual al nombre d'elements dels que es poden triar). Aleshores tenim:

Amb repeticions

essent n1, n₂,....nn les vegades que es repeteixen cada element dins la mostra i n=n1+n₂+....+nn.

Combinacions

Sense repeticions
Quan l'ordre no importa i cada objecte es pot triar només una vegada, el nombre de combinacions és el coeficient binomial:

on n és el nombre total d'elements i k el nombre d'elements triats per cada mostra.

Amb repeticions
Quan l'ordre no importa i un objecte es pot triar més d'una vegada, el nombre de combinacions és

on n és el nombre total d'elements i k el nombre d'elements triats per cada mostra.

Referències

Vegeu també
 Anàlisi combinatòria de dades
 Coeficient binomial
 Factorial
 Permutació
 Variació

Enllaços externs

 Combinatoria. "Extensiones y utilidades de HTML para la enseñanza"
 Applied Combinatorics Open Textbook Library
 Unit: Probability and combinatorics Khan Academy


text:
Psychoterapia systemowa – grupa szkół terapeutycznych inspirowanych podejściem systemowym, psychologią systemową  i ogólną teorią systemów. Występuje zarówno w formie terapii oraz psychoterapii. Zwany także interakcyjnym. Jego rozwój przypada na lata 40. i 50. w USA.

Przyczynowość w teorii systemów ma charakter cyrkularny, a nie liniowy (przyczynowo-skutkowy). Cyrkularny oznacza, że "a" powoduje "b", które wpływa na "c", które zwrotnie oddziałuje na "a".

W ramach psychoterapii systemowej dokonuje się różnych podziałów.
Kurt Ludewig (1995) proponuje podział na trzy szkoły terapii systemowej:
 strukturalną,
 strategiczną,
 systemową;

natomiast Nichols (1984):
 komunikacyjną,
 strukturalną,
 strategiczną.

Teoria Systemów Rodzinnych Murraya Bowena

Założenia teoretyczne
 System może funkcjonować na różnych poziomach efektywności – od poziomu optymalnego po dysfunkcjonalny.
Najistotniejsze mechanizmy i pojęcia tego ujęcia to:
 Poziom zróżnicowania ja każdego człowieka można opisać na kontinuum od fuzji (z systemem rodziny pochodzenia) do zróżnicowania.

 Tendencje symbiotyczne można traktować jako przejaw przewlekłego zaburzenia równowagi sił w relacjach rodzinnych. Związki partnerskie są zazwyczaj zawierane z osobami o podobnych poziomach zróżnicowania ja.
 System emocjonalny rodziny nuklearnej czyli taki, w którym partnerów charakteryzuje stopień zróżnicowania ja w drugim przedziale skali, podjęli wysiłek, aby funkcjonować bardziej autonomicznie od rodziców, mogli funkcjonować dostatecznie dobrze, dopóki ich relacje pozostawały powierzchowne dokonali fuzji swoich niepełnych ja – posługują się mechanizmem emocjonalnego dystansu dla utrzymywania stabilności.
 Im mniejszy stopień zróżnicowania ja, tym większa tendencja, by, przy wzroście napięcia, niepokoju wciągać osobę trzecią do relacji by zneutralizować lęk – jest to tendencja tworzenia trójkątów.
 Proces projekcji rodzinnej to przenoszenie na dzieci niezróżnicowanego ja; tzw. transmisja wielopokoleniowa.

Cele terapii
 inicjowanie i obserwacja eksternalizacji,
 różnicowanie ja.

Techniki terapeutyczne
Genogram, sięganie do poprzednich generacji.

Strukturalna Terapia Rodzin S. Minuchina

Założenia teoretyczne
Najistotniejsze mechanizmy i pojęcia tego podejścia to:
 Rodzina jest otwartym systemem społeczno-kulturowym, do optymalnego funkcjonowania niezbędna jest równowaga między poczuciem ja a przynależnością do rodziny.
 Nacisk kładzie się na strukturę, czyli sieć wymagań funkcjonalnych (o stałych cechach), które warunkują interakcje.
 Konieczne jest utrzymanie pewnej hierarchii, zaburzenie następuje wówczas, gdy struktura rodziny jest za mało elastyczna, uniemożliwiająca jej przystosowanie się do zmian rozwojowych lub wymogów otoczenia.
 Symbol zdrowia stanowią możliwości adaptacyjne jednostki i systemu.
 Granice, koalicje, podsystemy – różnicują i rozwijają system.

Cele terapii
Zmiana struktury rodziny (w sytuacji kryzysu), zmiana granic (zbyt płynnych lub zbyt sztywnych).

Techniki terapeutyczne
Przewartościowanie, wprowadzenie nowych informacji (uzyskanie odmiennej perspektywy poznawczej ułatwiający rodzinie nowy sposób odnoszenia się), odtwarzanie interakcji, restrukturyzacja – zakreślenie granic – wyjaśnianie i modyfikacja interakcji.

Strategiczna Terapia Rodzin (Jay Haley, Cloe Madanes)

Założenia teoretyczne
W ujęciu tym najistotniejsze jest odejście od tradycyjnej terminologii.

 Patologia

 trudności to niepożądane stany rzeczy
 objawy zaburzeń psychicznych są wyrazem tendencji homeostatycznych
 problemy powstają w wyniku niewłaściwego radzenia sobie z trudnościami
 zmiana jednego z członków systemu zależy od zmiany systemu
 wgląd nie jest potrzebny do zmiany
 problemy są rozumiane w kontekście, w którym występują i poprzez funkcję jaką pełnią.

 Sposoby stwarzania sobie problemów

 zaprzeczanie istnieniu trudności,
 usiłowanie rozwiązania tego, czego nie da się rozwiązać,
 fiksacja na złym rozwiązaniu

Perwersyjny trójkąt
 Pojęcie wprowadzone, aby oznaczyć koalicja dwóch osób z różnych generacji przeciw trzeciej osobie. Przy takiej koalicji negowane jest jej istnienie.

Cele terapii
Cel terapii określa się według możliwości jego osiągnięcia; powinien być konkretny, osiągalny, realny, ograniczony.

Techniki terapeutyczne
4 kroki rozwiązywania problemu:
 zdefiniowanie problemu w konkretnych kategoriach
 zbadanie dotychczasowych rozwiązań
 zdefiniowanie celu dla każdego z członków rodziny
 zbudowanie i propozycja interwencji

Efektywne dyrektywy nie powinny być podawane w formie prostych rad, ponieważ pacjenci mają małą kontrolę racjonalną nad własnymi zachowaniami. Po to, aby zadanie dla rodziny było dobrze sformułowane, terapeuta powinien wiedzieć: co ma być zmienione i w jakim kierunku oraz jakich prób, które ostatecznie okazały się nieskuteczne dokonywała rodzina w celu rozwiązania trudności.

Terapia strategiczna jest terapią krótkoterminową, czasem trwającą 2 sesje. Jest nastawiona pragmatycznie, a terapeuta koncentruje się na objawach. Opór w trakcie terapii jest omijany, lub wykorzystywany. Terapeuta powinien być aktywny, zaangażowany, odpowiedzialny za wprowadzane zmiany i kreatywny.

Systemowo komunikacyjna terapia rodzin
Podejście systemowo – komunikacyjne rozwijano w Mental Research Institute (MRI) w Palo Alto w Kalifornii w latach 50. XX wieku w zespole: Don Jackson, Jules Riskin, Virginia Satir, Jay Haley, John Weakland, Paul Watzlawick, Gregory Bateson. Stworzyli podstawy teoretyczne dla wszystkich "podejść systemowych".

Założenia teoretyczne
Rodzina, według podejścia systemowo – komunikacyjnego to system otwarty, zdolny do homeostazy. W terapii pomijane są procesy intrapsychiczne poszczególnych członków, natomiast istotna jest komunikacja w systemie.

Patologia jest rozumiana jako zaburzenie całego układu rodzinnego.

Pojęcie systemu nie jest jednoznaczne z sumą jego elementów. Charakteryzuje go:
 ekwifinalność – ten sam stan końcowy, może zastać osiągnięty różnymi drogami i metodami przy różnych warunkach wyjściowych,

 ekwipotencjalność – różne stany końcowe mogą być osiągnięte przy takich samych warunkach początkowych.

Aksjomaty komunikacji – Watzlawick

 Każde zachowanie jest komunikatem: w grupie dwóch osób, które zachowują świadomość zawsze zachodzi komunikacja.
 Każdy komunikat posiada dwa aspekty: treści i relacji.
 KOMUNIKAT = TREŚĆ + ASPEKT RELACYJNY
 Aspekt treści – przekazuje treść; w rodzinach zdrowych przeważa nad aspektem relacyjnym;
 Aspekt relacji – określa charakter relacji pomiędzy osobami; rządzą nim reguły nie do końca świadome, określające: Kto? Kiedy? Do kogo? Co? może powiedzieć; przeważa nad aspektem treściowym w rodzinach zaburzonych.
 Istotą relacji jest subiektywnie widziana przyczynowość. Interakcja nie ma obiektywnego początku, ani przyczyny. To, co się za taką przyczynę uważa, to subiektywna punktacja sekwencji zdarzeń (komunikatów).
 Interakcje mają charakter:
 komplementarny – jedna osoba wymaga, poucza, kontroluje, itd., druga – podporządkowuje się (relacja typu pacjent lekarz)
 symetryczny – pozycja równości osób, dążenie do wzajemnego odzwierciedlania zachowań (relacja osób o tym samym poziomie wiedzy wymieniających się doświadczeniami, np. relacja zegarmistrz-zegarmistrz).

Typy komunikowania się według P. Watzlawicka
Analogowy
 Język zmiany
 Komunikacja niewerbalna
 Lepiej informuje o ustosunkowaniu, ale w niejednoznaczny sposób
 Dotyczy symboli i fantazji
 Półkula odpowiedzialna: prawa

Cyfrowy
 Język logiki i racji
 Komunikacja werbalna
 Półkula odpowiedzialna: lewa
 Typowy dla tradycyjnej terapii

Teoria systemowo – komunikacyjna wprowadziła pojęcie podwójnego wiązania (double bind). Zjawisko podwójnego wiązania występuje w rodzinie, gdzie jedna z osób otrzymuje stale sprzeczne komunikaty – komunikat na poziomie werbalnym różni się od niewerbalnego, np. "Miło Cię widzieć" i brak uśmiechu. Wybranie jakiegokolwiek komunikatu grozi karą, utratą miłości, gniewem lub złością. "Ofiara' podwójnego wiązania, często jest to dziecko, nie może się wycofać z relacji.

Zobacz też
 podejście systemowe

Bibliografia
 de Barbaro B. (red.), Wprowadzenie do systemowego rozumienia rodziny, Wyd. UJ, Kraków 1999.

 Namysłowska, I., Terapia rodzin. Wyd. Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 2000.
 Walker Wolfgang, Przygoda z komunikacją. Bateson, Perls, Satir, Erickson. Początki NLP. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2001.
 Watzlawick, P., Beavin Beavels, J., Jackson, D.D., Pragmatics of Human Communication. Wyd. W.W. Norton & Company, New York 1967.

Psychologia systemowa
Systemowa, psychoterapia


text:
Smutná, na horním toku nazývaná též Cedron, je malá řeka v jižních Čechách v okresech Písek a Tábor. Je to pravostranný přítok řeky Lužnice. Délka jejího toku činí 47,8 km. Plocha povodí měří 247,0 km².

Průběh toku

Řeka Smutná pramení zhruba 4 km severně od Jistebnice v nadmořské výšce 620 m. Na horním toku nad ústím Petříkovického a Nadějkovského potoka bývá též říčka označována biblickým názvem Cedron. Nejprve protéká Jistebnicí, k níž přivádí vodu od řady rybníků. Západně odsud pod ústím výše zmíněných přítoků dále přibírá vody potoků Kvaštovského a Dobřemilického východně od Přeštěnic. Po 2 km zleva přibírá Božejovický potok, protéká Božeticemi, zleva přitéká Jezvinský potok a níže Božetický. Asi 1 km východně od Sepekova napájí rybník Chobot a potom 2 km jižně se do ní zprava vlévá její největší přítok Milevský potok. Dále teče k jihu, protéká Srlín, Rataje, východně od Radětic přes Mlýn Na prádle a v Bechyni se vlévá pod zámkem do Lužnice v nadmořské výšce 356 m.

Větší přítoky
 levé – Křivošínský potok, Božejovický potok, Jezvinský potok, Božetický potok
 pravé – Petříkovický potok, Nadějkovský potok, Kvaštovský potok, Dobřemilický potok, Milevský potok, Kolišovský potok, Hemera

Vodní režim
Hlásné profily:

Povodně
 6.-7. srpna 2002 následkem velkého rozvodnění Nadějkovského potoka se protrhla hráz Mlýnského rybníka a voda v řece stále stoupala.
 8. srpna 2002 byly zaplaveny Rataje. Postupně říčka Smutná dosáhla výšky 3,1 m a zatopila domy také v Bechyni v části Plechamr.
 12.-16. srpna 2002 voda z potoka Cedron zaplavila část Jistebnice.

Ochrana přírody
Podél řeky bylo v roce 1985 byla vyhlášena přírodní památka Smutný, která zahrnuje část toku v úseku dlouhém 2,5 kilometru, od hráze rybníka Chobot 1,5 kilometru východně od obce Sepekov až po most na silnici Sepekov–Opařany, dva kilometry jihovýchodně od Sepekova. Předmětem ochrany jsou přirozeně meandrující horní část toku říčky v krajinářsky působivém údolí a pobřežní porosty, které tvoří hnízdní biotop početných populací aviafauny.

Historie
V povodí říčky byly objeveny mohyly. Tuto oblast (pohanská pohřebiště) jako první zkoumal Jan Karel Hraše - narozen v Ratajích u Bechyně (1840-1907), učitel a spisovatel, který se od mládí zajímal o archeologii.

Odkazy

Poznámky

Reference

Externí odkazy

 Rataje – aktuální vodní stav na stránkách Povodí Vltavy
 Základní charakteristiky toku Smutná a jeho povodí

Řeky ve Vlašimské pahorkatině
Řeky v Táborské pahorkatině
Řeky v okrese Písek
Řeky v okrese Tábor

Smutná


text:
Fredrick Folke Federley, född 6 maj 1978 i Munktorps församling i Köping, Västmanland, är en svensk före detta politiker som mellan Europaparlamentsvalet 2014 och december 2020 var Europaparlamentariker för Centerpartiet. Han var andre vice partiordförande för Centerpartiet mellan åren 2015 och 2020. Från juni 2019 fram tills december 2020 var han även vice ordförande för den liberala gruppen i Europaparlamentet Renew Europe. Den 11 december 2020 meddelade Federley att han lämnade politiken av personliga skäl. Han efterträddes som EU-parlamentariker av Emma Wiesner.

Federley har haft en rad olika förtroendeposter inom Centerpartiet. Han var förbundsordförande för Centerpartiets Ungdomsförbund 2002–2007. I riksdagsvalet 2006 valdes han in i riksdagen. Där satt han till riksdagsvalet 2014 med ett avbrott för föräldraledighet. Han var i omgångar bland annat migrationspolitisk talesperson, ledamot av socialförsäkringsutskottet samt ledamot av EU-nämnden.

I Europaparlamentsvalet 2014 kryssades Federley förbi Europaparlamentarikern Kent Johansson, som han därmed efterträdde. Han var ordinarie ledamot i industriutskottet och ersättare i jordbruksutskottet och miljöutskottet. Under 2016 har han varit rapportör i industriutskottet för omförhandlingen av EU:s handel med utsläppsrätter inför dess fjärde fas. Han var även med att skärpa EU-regler för antibiotikaanvändning i djurhållning. I Europaparlamentsvalet 2019 blev Federley omvald och den tredje mest kryssade svensken.

Tidiga år
Federley föddes 1978 i Munktorp i Köpings kommun. Vid nio års ålder flyttade han till Kungsör, där han sedan växte upp. Efter gymnasiet arbetade Federley med personer med utvecklingsstörning i sex år, gjorde militärtjänsten i Enköping, studerade statskunskap och rättsvetenskap vid Örebro universitet och var reseombudsman i CUF. Sommaren 2002 vikarierade han som ledarskribent på Norrtelje Tidning. Han kom ut som homosexuell 2001.

Ordförande för Centerpartiets Ungdomsförbund
Federley påbörjade sitt politiska engagemang i Centerpartiets Ungdomsförbunds distrikt i Västmanland, där han även var distriktsordförande. Från kommunvalet 1998 satt han också i kommunfullmäktige i Kungsörs kommun. I ett mer spektakulärt förslag ville Federley införa adelskap.

Federley efterträdde Malin Svensson som förbundsordförande för Centerpartiets Ungdomsförbund i oktober 2002 (och blev därmed Sveriges första öppet homosexuella ordförande för ett ungdomsförbund). Han kom att göra flera uppmärksammade utspel i egenskap av ordförande. Han kritiserade partiets tidigare samarbete med Socialdemokraterna, förespråkade kärnkraft i Sverige samt införandet av en platt skatt på 20 procent på alla inkomster. På DN Debatt menade han i januari 2005 att Centerpartiet borde överge sitt kärnkraftsmotstånd och istället fokusera på växthuseffekten.

2007 föreslog Federley att lagen om anställningsskydd skulle avskaffas. Federley satt också med i kommittén bakom lobbyingposten Medborgarnas flyktingombudsman (MFO) som existerade 2002–2007; ombudsman var Merit Wager.

Federley kandiderade till riksdagen för Västmanlands län vid riksdagsvalet 2002, men missade att bli invald med 49 rösters marginal. I riksdagsvalet 2006 kandiderade Federley istället för Stockholms kommuns valkrets, där Centerpartiet tidigare inte hade något mandat. Federley stod på plats två, efter Solveig Ternström, och fokuserade i sin kampanj på singelhushåll mellan 20 och 35. Både Ternström och Federley blev valda, Federley med 1 391 personröster.

Riksdagsledamot

2006–2010
I december 2006 anklagade Federley Hotell- och restaurangfacket för maffiametoder i en blockad mot salladsbaren Wild'n'Fresh i Göteborg. Salladsbaren hade vid konfliktens början två deltidsanställda som enligt salladsbarens ägare inte ville ha kollektivavtal, vilket lett till att ägaren inte velat tecknat kollektivavtal med HRF. Eftersom facket vidtog stridsåtgärder för att tvinga fram ett kollektivavtal kallade Federley det för maffiametoder. Tillsammans med popstjärnan och PR-kvinnan Dominika Peczynski öppnade han i början på maj 2007 En annan salladsbar på Birger Jarlsgatan 22 i Stockholm; i juli samma år gick salladsbaren i konkurs med 250 000 kronor i skulder, varav den största delen var fordringar de båda ägarna hade på sitt bolag.

Inför riksdagsbeslutet om signalspaning i juni 2007, den så kallade FRA-lagen, vars beslut bordlades ett år av minoriteten, uppmärksammades hur centerpartiets partipiska påverkade Annie Lööf och Federley som var kritiska till förslaget. Federley valde att inte rösta emot partiledningen och lade ned sin röst. Samma fråga togs upp igen 2008 och Federley uppmärksammades ännu en gång. När debatten om förslaget närmade sig stod det klart att regeringspartiernas riksdagsledamöter inte var eniga i frågan. Medialt fokus riktades mot de ledamöter, främst Federley och partikollegan Annie Lööf, som uttryckt tveksamhet inför förslaget. Media rapporterade om påtryckningar via mail och bloggar att rösta nej till förslaget. Sitt anförande avslutade Federley med en direkt fråga till försvarsminister Sten Tolgfors om regeringen avsåg vidta åtgärder för att ytterligare stärka skyddet för den personliga integriteten. Tolgfors replikerade att alliansen lyssnat på flera ledamöter som haft synpunkter. Förslaget skickades på återremiss och efter vissa förändringar röstades det igenom nästa dag. Federley stödde det reviderade förslaget och sade att det var ett missförstånd att han skulle vara helt emot signalspaning.

I februari 2009 röstade Federley ja till IPRED-lagen och hävdade på sin blogg att kritiken mot lagen berodde på missförstånd om att han skulle varit engagerad i frågan. Det finns ingen dokumentation om hans uppfattning eller engagemang i frågan. I början av 2010 skapade Federley uppmärksamhet genom sitt alter ego, Ursula af Drakbane, som blev "riksdagens egna drag queen", enligt SvD. SvD menade att Federley genom Ursula utmanade bilden av Centerpartiet.

2010–2014
I riksdagsvalet 2010 flyttades Federley av partiet ned på riksdagslistan till plats nummer tre till förmån för partiledare Maud Olofsson och miljöminister Andreas Carlgren. Under valrörelsen startade han en egen TV-show. Den 15 september 2010 blev dock Federley misshandlad utanför sin bostad, i vad Lena Mellin menade var en politiskt motiverad attack. Efter attacken avbröt Federley valarbetet.

Trots detta blev han omvald till ledamot då Olofsson blev invald för Västerbottens läns valkrets. Slutresultatet av kryssen visade att Federley fick 1456 röster, nära tre gånger så många kryss som miljöministern. Fastän många hävdat att han skulle bli utröstad efter FRA-diskussionen lyckades han stärka sin ställning trots sämre placering än 2006. Federley blev efter valet 2010 ledamot i EU-nämnden och delegat i OSSE-delegationen. Han var även suppleant i Socialförsäkringsutskottet där han 2006–2010 satt som ledamot. Han blev styrelseledamot i SIWI, Stockholm International Water Institute, 2011 och samma år ledde han Centerpartiets arbetsgrupp kring integrationsfrågor.

2011 värvades Federley till MTG Radios nya kommersiella pratradiostation Radio 1 som programledare för programmet Federley i mitten. På radiogalan fick han Stora Radiopriset i kategorin Årets rookie. I samband med centerstämman i Åre 2011, där han även valdes in i Centerpartiets partistyrelse, fick Federley Centerstudenters högsta utmärkelse Årets Centerparlamentariker. I maj 2012 fick Federley hedersutnämnandet "Västra Mälardalsambassadör" för sina insatser för regionen Köping-Arboga-Kungsör av Sparbanken Västra Mälardalen.

Federley ingick i Centerpartiets idéprogramsgrupp som skulle ta fram ett nytt partiprogram till en extrastämma 2013. Idéprogramsgruppen leddes av Per Ankersjö, dåvarande borgarråd i Stockholms kommun. Efter kommunalvalet den 14 september 2014 blev Federley invald i Botkyrka kommunfullmäktige, där han även var gruppledare fram till den 23 januari 2015. Han efterträddes av Robert Steffens.

Europaparlamentariker

2014–2019
I Centerpartiets rådgivande medlemsomröstning 2013 inför framtagandet av lista till Europaparlamentsvalet kom Federley på en andra plats av 90 kandidater. Vid Centerpartiets förtroenderåd flyttades Federley ner till plats tre till förmån för Kristina Yngwe. Fram till valet drev han en valkampanj med fokus på djurskydd, migration och integritet. En vecka efter valnatten stod det klart att Federley hade fått 4 308 fler kryss än förstanamnet Kent Johansson och således blev Centerpartiets representant i Europaparlamentet.

Federley är ordinarie ledamot av Industriutskottet (ITRE) där han också är gruppledare för liberalernas (ALDE) sex ledamöter. I den egenskapen blev han utsedd till huvudförhandlare för omförhandlingen av EU:s utsläppshandelssystem i ITRE-utskottet inför dess fjärde fas. I april 2016 färdigställdes Federleys rapport om utsläppsrättshandelssystemet till industriutskottet, och ett av de stora förslagen var vad som kallas en "tiered" eller "targeted approach" (ungefär "målinriktad approach") till fri tilldelning av utsläppsrätter, där industrier delas in i kategorier utifrån risken för vad man kallar koldioxidläckage. Koldioxidläckage är den teoretiska risken att företag tvingas lämna EU om kostnaderna blir för höga i EU relativt övriga världen.

Han är också ersättare i Jordbruksutskottet (AGRI), Miljöutskottet (ENVI) och vice ordförande i Europaparlamentets delegation till den Panafrikanska unionen. Dessutom är han enda svenska ledamoten i det utskott som granskar utsläppsmätningar i bilindustrin (EMIS), efter avslöjandet med Volkswagenkoncernens utsläppsmätningar. Han har drivit frågor om ökad transparens i EU, och arbetade med Marit Paulsen för att få till strängare regler för användning av antibiotika i djurhållning. 2015 tog han initiativ till att ställa krav mot EU-kommissionen att ta fram en djurvälfärdsstrategi 2016-2020, och kom därefter att leda en arbetsgrupp med syftet att ta fram parlamentets hållning gentemot kommissionen. Federley fick med sig en klar majoritet av parlamentets ledamöter.

Den 1 september 2015 tillkännagav Federley sin kandidatur till partiledare för Alliansen liberaler och demokrater för Europa. 7 oktober drog han tillbaka sin kampanj och valde istället att kandidera till vice partiledare tillsammans med den estländska kandidaten Siim Kallas. Kallas blev inte vald, men Federley blev vald till vice partiledare under den nya partiledaren Hans van Baalen.

Valkampanjen 2019
Federley var förstanamn i Centerpartiets lista till Europaparlamentet 2019 och fokuserade på frågor om ett förbättrat europeiskt klimatarbete, ett starkare djurskydd och ett mer liberalt Europa. I valrörelsen hamnade han i en konflikt med Kristdemokraternas Sara Skyttedal, som han menade var otydlig var hon stod i frågor om grundläggande fri- och rättigheter och att Kristdemokraterna inte var tydliga med var de stod i frågan om fri abort.

Centerpartiet fick 10,8 procent i EU-valet vilket innebar att Federley blev omvald och fick med sig en kollega till Bryssel, Abir Al-Sahlani. När personrösterna hade räknats stod det klart att Federley blev den tredje mest kryssade politikern i Sverige och den mest kryssade centerpartisten någonsin.

Sedan 2019
Efter Europavalet skapades den nya liberala gruppen Renew Europe (Förnya Europa), efter att den tidigare liberala partigruppen ALDE gick ihop med franska En Marche och rumänska "USR plus". Federley kandiderade för posten som ordförande mot bland andra Dacian Ciolos och Sophie in't Veldt, men drog sig ur kampen när det stod klart att rumänen Dacian Ciolos hade tillräckligt stort stöd för att bli ordförande och blev istället vald till Vice ordförande för gruppen den 26 juni 2019. I november 2019 blev han utnämnd till att leda Renew Europes arbete inom klimat- och landsbygdspolitiken.

Federley sitter som ledamot i EU-parlamentets miljöutskott (ENVI) och som ersättare i jordbruksutskottet (AGRI). Han är även ledamot i Delegationen för samarbete i norr och för förbindelserna med Schweiz och Norge och suppleant för Delegationen för förbindelserna med Folkrepubliken Kina.

Under hösten 2020 var Federley en av fyra parlamentariker i tv-serien Bryssel calling som sändes på SVT. I serien fick man följa parlamentarikerna under mandatperiodens första år.

Lämnar politiken
Den 26 november 2020 meddelade Federley att han tog paus från alla sina politiska uppdrag under en tid av personliga skäl. sedan det uppmärksammats att han haft en relation med en man som är dömd för grova våldtäkter mot sin tidigare partners barn. Fallet vållade en debatt där politikers privatliv, försoning för bestraffade brott, straffvärdet för sexuella övergrepp mot barn samt ansvar för närståendes brottslighet stod i centrum. Som försvårande för Federleys del utpekades att han flyttat ihop med mannen tillsammans med sin egen dotter, att mannen tidigare begått brotten mot sin dåvarande sambos barn, samt att han släppts med villkorligt straff och alltså inte avtjänat hela domen. Den 11 december meddelade Federley att han helt lämnade alla sina politiska uppdrag. Även Federleys senare intervju med Carina Bergfeldt kritiserades från båda håll; dels att SVT agerat partiskt genom att låta en företrädare för ett politiskt parti yttra sig fritt och relativt utan kritiska motfrågor, dels från Federleys sida att frågorna varit djupt personliga och stötande.

Priser och utnämnanden
I tidningen Land Lantbruks årliga 50-lista över personligheter inom jordbruksområdet blev Federley placerad som nummer 15 år 2014. 2015 klättrade han två platser, till en 13:e plats med motiveringen:

I december 2014 tilldelades Federley det första Jasminepriset, för sina insatser för att motverka stigma och för att förbättra sexarbetares levnadsvillkor. Han hade sedan tidigare, bland annat i ett uppmärksammat tal i riksdagen 2010, krävt att sexköpslagen avskaffas.

Privatliv
Federley är folkbokförd på sin gård i Björbo i Gagnefs kommun i Dalarna. Han var 2012–2019 gift med Johnny Federley Kroneld. Federley och en väninna har en dotter tillsammans, född 2011, som kom till med hjälp av IVF-behandling, vilket då endast var tillåtet för sambor och gifta par. De var senare öppna med tillvägagångssättet för att väcka debatt kring lagstiftningen.

Referenser

Noter

Tryckta källor

Externa länkar

 Fredrick Federleys blogg

Ledamöter av Europaparlamentet från Sverige för Centerpartiet
Ledamöter av Europaparlamentet 2014–2019
Ledamöter av Europaparlamentet 2019–2024
Ledamöter av Sveriges riksdag för Centerpartiet
Förbundsordförande för Centerpartiets ungdomsförbund
Svenska politiker under 2000-talet
Alumner från Örebro universitet
Personer från Köping
Födda 1978
Levande personer
Män


text:
Chichiș [] () ist eine Gemeinde im Kreis Covasna in der Region Siebenbürgen in Rumänien.

Geographische Lage

Die Gemeinde Chichiș liegt südöstlich des Siebenbürgischen Beckens in der Kronstädter Senke (Depresiunea Brașovului) im historischen Szeklerland. Im Südwesten des Kreises Covasna am Fluss Râul Negru (Schwarzbach) befindet sich Chichiș an der Mündung der Nationalstraße Drum național 12 in den Drum național 11 und der Bahnstrecke Brașov–Sfântu Gheorghe–Târgu Secuiesc 12 Kilometer südlich von der Kreishauptstadt Sfântu Gheorghe (Sankt Georgen) entfernt.

Geschichte
Der Ort Chichiș wurde erstmals 1461 urkundlich erwähnt.

Nach Angaben des Archäologen Zoltán Székely deuten archäologische Funde auf dem Areal, von den Einheimischen genannt După anini (ungarisch Egermege; zu deutsch Hinter den Erlen) in die Urgeschichte. Funde aus der Bronze- und der Römerzeit befinden sich im Muzeul Național Secuiesc (Szekler National Museum) in der Kreishauptstadt Sfântu Gheorghe.

Zur Zeit des Königreichs Ungarn gehörte Chichiș dem Stuhlbezirk Sepsi in der Gespanschaft Háromszék (). Anschließend gehörte Micfalău dem historischen Kreis Trei-Scaune (deutsch Drei Stühle) und ab 1950 dem heutigen Kreis Covasna an.

Im Gemeindezentrum waren 2014 78 % der Haushalte an das Trink- und etwa 70 % an das Abwassernetz angeschlossen. Da die Kanalisation in schlechtem Zustand war, hatten die meisten Haushalte ihre eigenen Sickergruben. Im eingemeindete Dorf Băcel (ungarisch Kökösbácstelek) war sowohl kein Trink- als auch kein Abwassernetz vorhanden.

Bevölkerung
Die Bevölkerung der Gemeinde Chichiș entwickelte sich wie folgt:

Seit 1850 wurde auf dem Gebiet der heutigen Gemeinde die höchste Einwohnerzahl 1966 ermittelt. Die höchste Anzahl der Magyaren (1.310) und die der Rumäniendeutschen (8) wurden 1941, die der Rumänen 1930 und die der Roma (22) 1850 registriert.

Sehenswürdigkeiten
 Laut dem Verzeichnis historischer Denkmäler des Ministeriums für Kultur und nationales Erbe (Ministerul Culturii și Patrimoniului Național) steht im Gemeindezentrum die unitarische Kirche, im 13. Jahrhundert errichtet und 1716 erneuert und sechs Holzhäuser in Kirchennähe unter Denkmalschutz.
 Im Gemeindezentrum die Holzkirche Sf. Petru și Pavel 1740, die reformierte Kirche, 1799 errichtet und das Holzhaus des orthodoxen Pfarrers, stehen unter Denkmalschutz.

Städtepartnerschaften
Chichiș pflegt Partnerschaften mit den ungarischen Orten Bucsa im Komitat Békés und Olaszfalu im Komitat Veszprém.

Weblinks

 Die Gemeinde Chichiș bei ghidulprimariilor.ro

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1461


text:
Helen Guillette Vassallo is an American scientific researcher, educator, author, lecturer, and business leader noted for her contributions to the fields of physiology, pharmacology, and anesthesia.

Education
In 1949, Vassallo graduated as the valedictorian from Attleboro High School in Massachusetts. While in high school, she won Honorable Mention in the Westinghouse Science Talent Search.  She went on to Tufts University to earn a Bachelor of Science in biology and a Master of Science in pharmacology. In 1967, Vassallo earned her doctorate in physiology from Clark University. A few years later, she received her Master of Business Administration degree from Worcester Polytechnic Institute (WPI).

Career
Vassallo was the second woman faculty member at WPI, and later was the second woman to be named full professor there. Vassallo spent 20 years in the private sector, joining Astra Pharmaceutical Products as a researcher, eventually becoming the director of scientific and professional information. In 1967, while on loan from Clark University, Vassallo began teaching molecular biology as an adjunct professor in WPI's chemistry department. In 1982, Vassallo left the corporate world to join WPI as a full-time professor of management and an adjunct professor in the Biology Department. She was the first woman to be elected secretary of the faculty, the highest faculty post at the university. Vassallo was also an advisor to the Phi Sigma Sigma sorority, an advisor for freshmen women, and a mentor for new young women faculty members at WPI. Additionally, she served as a member of the President's Council for the Advancement of Women and Minorities, chief justice of the Campus Hearing Board, and chair of the Committee of the Status of Women, established in 1996.

Selected publications
Covino, B., & Vassallo, H. (1976). Local anesthetics : mechanisms of action and clinical use. New York: Grune & Stratton.
Nevis, E., Lancourt, J., & Vassallo, H. (1996). Intentional revolutions : a seven-point strategy for transforming organizations (1st ed.). San Francisco, Calif: Jossey-Bass.
Vassallo, H., & Lanasa, J. (1990). The effects of cognitive style on the design of expert systems. (simulation of human intelligence in the design of expert systems or computers). Review of Business, 12(3), 37.
Morishima, H., Finster, M., Pedersen, H., Fukunaga, A., Ronfeld, R., Vassallo, H., & Covino, B. (1979). Pharmacokinetics of Lidocaine in Fetal and Neonatal Lambs and Adult Sheep. Anesthesiology, 50(5), 431–436. doi: 10.1097/00000542-197905000-00011
Adams, H., Blair, M., Boyes, R., Lebeaux, M., & Vassallo, H. (1978). THERAPEUTICAL COMPOSITIONS.

Awards and honors
 National Woman of the Year by the American Businesswomen's Association
Worcester Polytechnic Institute Board of Trustees' Award for Outstanding Teaching in 2003
 Worcester Polytechnic Institute Woman of Courage award by WPI's Women's Program in 2008
Women of Consequence award from the Office of the City Manager's Commission on the Status of Women in Worcester in 2008

External links

 Vassallo, H. [TEDx Talks] (2014, May 10). Leadership -- challenge or chore: Helen Vassallo at TEDxWPI [Video file]. Retrieved from https://www.youtube.com/watch?v=3QLfCpWfy-o

References

Worcester Polytechnic Institute alumni
Worcester Polytechnic Institute faculty
Clark University alumni
Tufts University
Tufts University School of Arts and Sciences alumni
Living people
Year of birth missing (living people)
People from Attleboro, Massachusetts
Worcester Polytechnic Institute


text:
Самохино — село в Октябрьском районе Волгоградской области России, в составе Жутовского сельского поселения.

Население —

История
Дата основания не установлена. Согласно памятной книжке Астраханской губернии на 1914 года хутор Самохин относился к Аксайской волости Черноярского уезда Астраханской губернии, в хуторе имелось 59 дворов, проживало 224 души мужского и 222 женского пола.

В 1919 году в составе Черноярского уезда село было включено в состав Царицынской губернии (с 1925 года — Сталинградской губернии, с 1928 года — Нижне-Волжского края, с 1934 года — Сталинградского края).

География
Село расположено в степной зоне на северо-западе Ергенинской возвышенности, относящейся к Восточно-Европейской равнине, при балке Самохина (бассейн реки Аксай Есауловский), на высоте около 120 метров над уровнем моря. Рельеф местности холмисто-равнинный, осложнён балками и оврагами. Почвы — каштановые солонцеватые и солончаковые.

По автомобильным дорогам расстояние до областного центра города Волгограда составляет 150 км, до районного центра посёлка Октябрьский — 26 км, до административного центра сельского поселения села Жутово 2-е — 10 км.

Часовой пояс

Население

Примечания

Населённые пункты Октябрьского района (Волгоградская область)


text:
Гугуевка — деревня Кудрявщинского сельсовета Данковского района Липецкой области.

География
На севере граничит с деревней Бибиково, на юге — с деревней Лобачи. В деревне имеются три улицы: Ветеранов, Новостроек и Садовая.

Через Гугуевку проходят просёлочные и автомобильная дороги.

Население

Население деревни в 2009 году составляло 112 человек (47 дворов), в 2015 году — 93 человека.

Инфраструктура
Гугевка газифицирована и имеет водопроводную сеть. В деревне имеются два магазина.

Примечания

Ссылки
 Гугуевка (деревня)

Населённые пункты Данковского района


text:
Sir Richard William Blundell, CBE FBA (* 1. Mai 1952 in Shoreham-by-Sea) ist ein britischer Wirtschaftswissenschaftler und Professor für politische Ökonomie am University College London. Sein Forschungsgebiet ist die Ökonometrie.

Leben
Blundell hat den Lehrstuhl für politische Ökonomie am University College London seit 1984 inne und ist seit 1986 Forschungsdirektor am Institute for Fiscal Studies. 2006 war der Ökonom Vorsitzender der Econometric Society und er amtierte 2008 als Präsident der Society of Labour Economics. Seit 2015 zählt ihn Thomson Reuters zu den Favoriten auf einen Wirtschaftsnobelpreis.

Ehrungen
 1997: Fellow der British Academy
 2000: Frisch-Medaille der Econometric Society (mit Alan S. Duncan und Costas Meghir)
 2002: Aufnahme in die American Academy of Arts and Sciences
 2011: Ehrendoktorwürde der Universität Mannheim
 2012: IZA Prize in Labor Economics
 2014: Erhebung in den Ritterstand (Knight Bachelor)
 2014: BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award
 2014: Mitglied der Academia Europaea
 2016: Nemmers-Preis für Wirtschaftswissenschaften
 2019: ausländisches Mitglied der National Academy of Sciences
 2020: Jacob-Mincer-Preis

Schriften (Auswahl)
 The Determinants and Effects of Work Related Training in Britain. Institute for Fiscal Studies, London 1996, ISBN 1-873357-56-7 (zusammen mit Lorraine Dearden und Costas Meghir).
 Seeking A Premier Economy. The Economic Effects of British Economic Reforms, 1980–2000 (National Bureau of Economic Research - Comparative Labor Markets Series, NBER-CLM). University of Chicago Press, Chicago, Ill. 2004, ISBN 0-226-09284-4 (zusammen mit David E. Card).

Weblinks

 universitärer Auftritt
 IFS
 Richard Blundell beim Institut zur Zukunft der Arbeit
 Eintrag auf IDEAS

Einzelnachweise

Ökonom (20. Jahrhundert)
Ökonom (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University College London)
Commander des Order of the British Empire
Knight Bachelor
Mitglied der Academia Europaea
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der British Academy
Mitglied der National Academy of Sciences
Ehrendoktor der Universität Mannheim
Brite
Geboren 1952
Mann


text:
Sestry od Panny Marie Sedmibolestné, služebnice Marie z Pisy je ženská katolická řeholní kongregace, jejíž zkratkou je O.S.M.

Historie
Kongregace byla založena sedmi ženami, patřícími k nemocničním oblátkám svaté Kláry v Pise, z důvodů potíží s vedením ústavu. Dne 9. prosince 1895 si sedm zakladatelek obléklo hábit Řádu služebníků Mariiných a 11. února 1896 složily své sliby a začaly žít řeholí třetího řádu Služebníků.

Komunita se rychle rozvíjela a roku 1903 byly vyslány sestry do Bargy, aby působily v místní nemocnici. Roku 1908 založily kliniku v Pise a Mariù Pascoli založily mateřskou školku v Castelvecchio. Jejich první misie byla založena roku 1977 v Indii.

Dne 1. listopadu 1916 byla schválena řádem služebníků Mariiných a 16. července 1954 také Svatým stolcem.

Aktivita a rozšíření
Sestry se především věnují péči o nemocné.

Mimo Itálii se nachází v Albánii, na Filipínách, v Indii a Indonésii; hlavní sídlo se nachází v Pise.

Na konci roku 2011 měla kongregace 197 řeholnic ve 23 domech.

Reference

Bibliografie
 Annuario pontificio per l'anno 2013, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano 2013. .
 Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (curr.), Dizionario degli Istituti di Perfezione (DIP), 10 voll., Edizioni paoline, Milano 1974-2003.

Římskokatolické ženské řeholní kongregace


text:
Michel Lalande, né le  à Sancerre dans le Cher, est un haut fonctionnaire français.

Après avoir été haut fonctionnaire, il est titularisé préfet de département en 2008 et devient préfet de région en 2010. Il est en service détaché en tant que secrétaire général du ministère de l'Intérieur en , puis en tant que directeur du cabinet du Ministre de l'Intérieur le .

Il est Préfet du Nord, préfet de la région Hauts-de-France de 2016 à 2021 avant de rejoindre la Cour des comptes.

Biographie

Jeunes années
Michel André Lalande est né le  à Sancerre. Son père était ouvrier d'État et sa mère cuisinière. Marié en 1984, il a trois enfants. Après des études secondaires à Gien, il obtient une maîtrise en droit à la faculté de droit d'Orléans, puis le diplôme d'administration publique à l'institut régional d'administration de Lille.

Carrière en préfecture
Michel Lalande commence sa carrière en tant qu'attaché au sein de l'administration des PTT en 1975, puis au secrétariat d'Etat des Postes et Télécommunications de 1977 à 1980. Ayant réussi les épreuves du concours interne, il intègre l'École nationale d'administration (il est de la promotion Solidarité de 1981 à 1983).

Il occupe différents postes d'administrateur civil, de 1983 à 1996.

Nommé sous-préfet en 1996 et préfet en 2004, il est directeur du cabinet du préfet de police de Paris de 2003 à 2005 puis secrétaire général de la préfecture de Paris.

Préfet
En , il est préfet de Saône-et-Loire puis à partir du , préfet de La Réunion. Compte tenu de la situation particulière de l'île face aux risques naturels, Michel Lalande a porté un effort particulier sur ce sujet en s'associant au conseil général pour organiser les premières assises régionales des risques naturels.

Le , il est nommé préfet du Calvados, préfet de la région Basse-Normandie.

À partir du , il est secrétaire général du ministère de l'Intérieur, auprès de Bernard Cazeneuve, élu bas-normand. Il est, en outre, haut fonctionnaire de défense de ce même ministère (Décret du  - JORF n°0135 du ). Le , il est nommé préfet hors cadre (hors classe) en conseil des ministres et prend les fonctions de directeur du cabinet de Bernard Cazeneuve à l'Intérieur.

Le , il est nommé Préfet du Nord et de région.

Face à la pandémie de Covid-19, le préfet Lalande a annulé le Paris-Roubaix en 2020 et en a reporté l'édition 2021 ; de plus, il a annulé les Quatre Jours de Dunkerque, ce qui a mis en colère les milieux du cyclisme.

Fin de carrière
Le 30 juin 2021, il est nommé conseiller maître en service extraordinaire à la Cour des comptes à compter du 19 juillet 2021.

Par décret du 03/10/2022, il est admis, après prolongation d'activité, à faire valoir ses droits à la retraite, à compter du 9 janvier 2023.

Décorations
  en 2021 (officier en 2014, chevalier en 2002).
  en 2018 (officier en 2011, chevalier en 1996).

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Notice « Lalande, Michel, André » (né en 1955), page 1257 in Who's Who in France : Dictionnaire biographique de personnalités françaises vivant en France et à l'étranger, et de personnalités étrangères résidant en France,  pour 2013 éditée en 2012, 2371 p., 31 cm .

Articles connexes
 Liste d'énarques par promotion#Promotion Solidarité (1983)
 Arrondissement du Raincy#Sous-préfets (Seine-Saint-Denis)
 Liste des préfets de Saône-et-Loire
 Liste des préfets de La Réunion
 Liste des préfets du Calvados

Liens externes
  CV de Michel Lalande sur le site de la préfecture de Nord-Pas-de-Calais Picardie

Préfet de Saône-et-Loire
Préfet de La Réunion
Préfet du Calvados
Secrétaire général du ministère de l'Intérieur
Naissance à Sancerre
Naissance en janvier 1955
Chevalier des Palmes académiques
Chevalier du Mérite agricole
Commandeur de la Légion d'honneur
Commandeur de l'ordre national du Mérite
Élève de l'École nationale d'administration (France)
Préfet du Nord


text:
Kai aus der Kiste: eine ganz unglaubliche Geschichte ist ein Kinderroman von Wolf Durian. Zuerst erschien er als Fortsetzungsgeschichte 1924/25 in der Kinderzeitung Der heitere Fridolin, danach wegen des großen Erfolgs 1926 auch als Buch. Der Titelheld Kai, ein Berliner Straßenjunge, gewinnt mit Hilfe seiner Freunde den Wettstreit um den Titel und Posten des Reklamekönigs, der von einem amerikanischen Schokoladenfabrikanten ausgelobt wird. Das Buch ist in Deutschland bis heute in zahlreichen Ausgaben erschienen.

Während in der ursprünglichen Fortsetzungsgeschichte zwei neue Schokoladenmarken in Europa eingeführt werden sollen, wurde die Schokolade später im Buch durch Zigaretten ersetzt, in der DEFA-Verfilmung von 1988 schließlich durch Kaugummis. 1995 erschien im Erika Klopp Verlag erstmals wieder die ursprüngliche Fassung.

Handlung

Als der amerikanische "Schokoladenkönig" Mister Joe Allan van Braams in Berlin per Zeitungsannonce einen "Reklamekönig" sucht, lässt sich der Straßenjunge Kai, genannt Große Klapperschlange, in einer Kiste in dessen Hotelzimmer abliefern. Mister Allan steht der Bewerbung skeptisch gegenüber, doch Kai wettet seine Schleuder gegen 1000 Dollar, dass bis zum nächsten Morgen die ganze Stadt über ihn reden wird. Um diese Aufgabe zu erfüllen, trommelt er den Geheimbund der Straßenjungen, die "Schwarze Hand", zusammen. Über Nacht überfluten die Jungen das Stadtbild mit schwarzen Handabdrücken.

Der Schokoladenfabrikant ist beeindruckt. Nun soll ein Wettbewerb zwischen Kai und dem Reklameagenten Kubalski stattfinden: Jeder muss innerhalb von zwei Tagen so viel Werbung wie möglich für eine der neuen Schokoladenmarken TUT und TAT machen. Mister Allan wird Punkte vergeben und denjenigen zum Reklamekönig machen, der zuerst 150 Punkte erreicht. Beide Parteien arbeiten daraufhin mit allerhand Tricks: Herr Kubalski versucht, Kai von der Polizei verhaften zu lassen; Kai und die "Schwarze Hand" sabotieren die TAT-Reklame, indem sie Handzettel aufsammeln und Plakate überkleben lassen. Gleichzeitig starten sie eine TUT-Kampagne von so ungeheurem Ausmaß, dass schließlich die Behörden sämtliche Reklame in der Stadt verbieten.

Dieses Verbot wird Herrn Kubalski zum Verhängnis, der gerade eine auffällige Werbeaktion mit Riesenschokoladentafeln veranlasst hat, die sich nun nicht mehr rechtzeitig stoppen lässt. Aus Angst vor Verhaftung ergreift er die Flucht, wobei Kai ihm nur allzu gerne behilflich ist. Damit ist die Konkurrenz ausgeschaltet und Kai kann bei Mister Allan in letzter Minute noch genug Punkte sammeln, um Reklamekönig zu werden.

Hintergrund

Die Autorin und Journalistin Isa Schikorsky schrieb über Durians Buch: "Eine kleine Revolution löste Wolf Durian mit Kai aus der Kiste aus" und erklärte, dass sich in der Geschichte die für die damalige Zeit typische Neue Sachlichkeit von Kinder- und Jugendbüchern zeige: "In der schnörkellosen Sprache, der konzentrierten Handlung, der neutralen Darstellung aus dem Blickwinkel einer Filmkamera, dem rasanten Erzähltempo, das mit der Dynamik des Großstadtlebens korrespondiert, und dem aktuellen, die Menschen ungeheuer faszinierenden Thema Werbung".

Adaptionen

 Kai aus der Kiste (1960), Fernsehfilm Süddeutscher Rundfunk. Regie: Theo Mezger.
 Kai aus der Kiste (1988), Fernsehfilm DEFA. Regie: Günter Meyer.

Fremdsprachige Ausgaben
 Bill of the black hand : a very tall story. London : Jonathan Cape, 1935.
 Vojtíšek z bedny. Zlín : Žáci Masarykových škol, 1939.
 Kaï, roi de la pub. Paris : Hachette, 1988. ISBN 2-01-013644-6.
 Kai, el de la caja. Madrid : Siruela, 1991. ISBN 84-7844-075-5.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Kinder- und Jugendliteratur


text:
Inzersdorf-Getzersdorf est une commune autrichienne du district de Sankt Pölten-Land en Basse-Autriche.

Géographie

Histoire

Économie
Le groupe Erber abrite dans son campus de Getzerdorf le siège de la société Biomin

Commune en Basse-Autriche


text:
The Church of the Holy Family (), also known as Capilla Jackson, is a Roman Catholic parish church in the neighbourhood of Aires Puros, Montevideo, Uruguay.

History
The temple was built as a private chapel for the Jackson family; designed by French architect Víctor Rabú in Neo-Gothic style, it was the edifice religious was built and consecrated in the year 1870. Currently it is a parish church held by the Jesuits.

The parish was established on 16 April 1961. In 1975 it was declared a National Historical Monument.

The remains of businessman Juan D. Jackson are buried here.

References

External links

1961 establishments in Uruguay
Roman Catholic churches completed in 1870
Roman Catholic church buildings in Montevideo
Jesuit churches in Uruguay
Gothic Revival church buildings in Uruguay
19th-century Roman Catholic church buildings in Uruguay


text:
Polistes variabilis är en getingart som först beskrevs av Fabricius 1781.  Polistes variabilis ingår i släktet pappersgetingar, och familjen getingar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Pappersgetingar
variabilis


text:
Наго́рна — поширене українське топонімічне прізвище, утворене за місцем проживання.

Носії

Л
 Нагорна Лариса Панасівна (1932) — українська етнополітологиня, докторка історичних наук.
 Нагорна Лілія Петрівна (1980) — українська актриса театру і кіно, хореограф.
 Нагорна Людмила Лаврентіївна — українська вчена, кандидат хімічних наук.

Н
 Нагорна Наталія Вікторівна (1984) — українська журналістка, спеціальний кореспондент ТСН.

О
 Нагорна Ольга Василівна (1969) — оперна співачка (сопрано), заслужена артистка України.

Х
 Нагорна Христина Аврамівна (1900—2017) — українська довгожителька.

Нагорна — село, Барановицький район, Берестейська область

Нагорна — присілок, Аліковський район, Чувашія
 Нагорна — присілок, Теньгушевський район, Мордовія

Див. також
 Нагорна (станція метро)
 Нагорний

Українські прізвища
Жіночі форми прізвищ