text:
Crumlin GAA Club is a Gaelic Athletic Association club in Crumlin, Dublin, Ireland.

Origins of the game in Crumlin
As far back as the 1740s  Hurling was to be seen in Crumlin. The village was bordered by an area of "Common Land". The most important game recorded at Crumlin Common was in 1748, between hurlers representing Leinster and Munster, a game which Leinster won by a late goal.

Club history
Crumlin Independents were set up in the early 1900s and lasted until 1935. St. Agnes's Football Club was set up in 1932, to be followed by St. Columba's Hurling Club in 1945. These two clubs catered for their respective games until the end of 1969, when they amalgamated to form Crumlin Hurling and Football Club. In late 1979 a new addition to the club took place when it was joined by Cúchulainn Camogie Club, which had operated in the area since 1967. In 2007 the Club was renamed Crumlin GAA Club.

Facilities
Club playing pitches are located in Willie Pearse Park in Crumlin Village, and the clubhouse, which was opened in 1983 is located at Lorcan O'Toole Park.

Camogie
Crumlin camogie club won the All-Ireland Senior Club Camogie Championship in 1985, defeating Athenry by 4-8 to 3-2 in the final. . The club was founded in 1966 by Phil Barry, Nuala Dunphy and Jeanne Quigley, and was originally known as the Cuchulainns Club. In 1980, the club joined up with the local Crumlin GAA club and, for some time, were known as Crumlin Cuchulainn. They club drew heavily on the players of the successful Assumption, Walkinstown, winners of Leinster post-primary schools titles.

Honours
 Dublin Senior Hurling Championship Winners 1978 and 1979
 Leinster Senior Club Hurling Championship Winners 1979
 Dublin Minor Football Championship Winners 1976
 Dublin Minor Hurling Championship Winners 1976
 Dublin Under 21 Hurling Championship Winners 1986, 1987
 All Ireland Senior Club Camogie Championship Winners 1985
 Dublin Junior Football Championship Winners 2006
 Dublin Junior Hurling Championship Winners 2006 and 2007
 Leinster League Division 2 Hurling Championship Winners 2011

Crumlin where the only Dublin team to win the Leinster Senior Club Hurling Championship until Cuala in 2016

Current teams
In terms of Adult games, Crumlin currently have three Hurling teams (Senior, Intermediate and Junior),two Football Teams (Intermediate and Junior,)an Intermediate Camogie team, and a newly formed Ladies Football team. In addition, the club has a thriving juvenile section, with children from 8 year upwards playing Hurling, Football and Camogie.

Notable members
 Brian McMahon from Crumlin was, in 1990, the last Dublin hurler to get an All Star award until Alan McCrabbe was awarded an All Star in 2009.
 In 2007 former Dublin Hurling Manager, the late Jimmy Boggan, was awarded the inaugural Dublin Hurling Hall of Fame Award for a lifetime contribution to Dublin Hurling.
 Pat Ryan was a member of the  football team that defeated Galway in the 1983 All-Ireland Senior Football Championship Final.

References

External links

Official Dublin GAA Website
Dublin Club GAA

Gaelic games clubs in Dublin (city)
Gaelic football clubs in Dublin (city)
Hurling clubs in Dublin (city)
Crumlin, Dublin


text:
This is a list of the 24 members of the European Parliament for the Czech Republic in the 2004 to 2009 session.

List

Party representation

Notes

2004
List
Czech Republic

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Stary Grodków (powiat nyski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Trójcy Świętej w Starym Grodkowie w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 17 lutego 1966 i 19 kwietnia 1972 roku pod numerem 1156/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego.

Architektura i historia kościoła

Kościół w Starym Grodkowie został wybudowany w 1271 roku. W 1910 roku został przebudowany.
Na uwagę zasługuje usytuowany w ścianie południowej, pochodzący z końca XIII wieku wczesnogotycki portal. Wewnątrz świątyni znajdują się rzadko spotykane stacje drogi krzyżowej namalowane na marmurowych płytach.

Cennym zabytkiem znajdującym się w kościele jest rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, zwana też "Madonną ze Starego Grodkowa". Jest to późnogotycka, pochodząca z 1519 roku figura, ukazująca Najświętszą Marię Pannę jako królową w złotej koronie i długim płaszczu, stojącą na sierpie księżyca. W prawej ręce trzyma berło. Na lewym ramieniu trzyma wysoko uniesionego małego, nagiego ze skrzyżowanymi nóżkami Chrystusa, trzymającego w lewej dłoni jabłko królewskie w formie złocistej kuli z krzyżem na wierzchu. Madonna ujęta jest frontalnie w pozycji stojącej. W 2005 roku figura przeszła gruntowną renowację.

Przypisy

Linki zewnętrzne
  Stary Grodków. Kościół Trójcy Świętej
 Kościół Świętej Trójcy (XIII w.)

Świątynie pod wezwaniem św. Katarzyny
Zabytkowe kościoły w powiecie nyskim
Obiekty sakralne w gminie Skoroszyce
Kościoły w dekanacie Grodków
Kościół


text:
La estación de El Crisol forma parte de la Línea 2 del Metro de Panamá, que cubre entre las estaciones de San Miguelito y Nuevo Tocumen. Fue inaugurada el mismo día de la inauguración de la Línea 2, el 25 de abril de 2019. La estación está elevada sobre la Avenida Domingo Díaz y se ubica entre las estaciones de Villa Lucre y Brisas del Golf.

Referencias

Metro de Panamá


text:
Jacob Rosecrants (born October 10, 1977) is an American politician who has served in the Oklahoma House of Representatives from the 46th district since 2017.
Jacob Rosecrants (born October 10, 1977) is an American politician who has served in the Oklahoma House of Representatives from the 46th district since 2017.

In January 2023, he filed legislation to repeal HB 1775, a law passed the prior session to ban teaching concepts proponents argue are critical race theory, after the bill was challenged in a lawsuit by the American Civil Liberties Union. Republican leadership stated they did not intend to hear the bill.

Electoral History

2016

2017

2018

2020

2022

References

1977 births
Living people
Politicians from Oklahoma City
Democratic Party members of the Oklahoma House of Representatives
21st-century American politicians


text:
Gneu Helvi () va ser un tribú militar a l'antiga Roma, al . Formava part de la gens Hèlvia, una gens romana d'origen plebeu.

Comandava una legió i va morir l'any 204 aC en una batalla lliurada contra els gals i els cartaginesos que actuaven conjuntament a la rodalia de Milà o Mediolanum.

Referències

Tribuns militars


text:
Exoprosopa luctifera är en tvåvingeart som beskrevs av Mario Bezzi 1912. Exoprosopa luctifera ingår i släktet Exoprosopa och familjen svävflugor.

Artens utbredningsområde är Malawi. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Svävflugor
luctifera


text:
Хатідже Султан (1505–1543) — османська принцеса. Донька Селіма I Явуза і Айше Хафси Султан, сестра Сулеймана I.

Була названа в честь першої дружини пророка Мухаммада.

Життєпис
У 1518 вийшла заміж за Іскандера Пашу.

Коли в 1520 її батько Селім Грізний помер і султаном став її брат Сулейман, вона разом із матір'ю Айше Хафізою Султан переїхала в Стамбул, в палац Топкапи

Народила трьох дітей: Султаназаде Мехмеда, Ханим Султан і Фюлане Султан.

Родина
Першою дитиною Хатідже був син Мехмед, але він помер незабаром після тяжких пологів. Через декілька років Хатідже народила двох доньок: Ханим Султан
(пом. 1582) і Фюлане Султан. Ханим Султан похована в гробниці Роксолани.

Існує версія, що Хатідже народила близнюків: дівчинку Хуріджихан та хлопчика Османа. Але ця версія, ймовірніше, є вигаданою і не має історичних підстав. Можливо, прототипом Хуріджихан послужила реальна донька Хатідже Ханим.

Смерть
Хатідже Султан пережила чоловіка на декілька років . Була похована біля матері та батька в мавзолеї Шехзаделер в мечеті Селіма I Явуза

У кіно
У турецькому серіалі 2003 року «Величне Століття Роксолана» роль Хатідже виконувала Айтен Сойкек.
Серіал «Величне Століття. Роксолана» роль Хатідже Султан виконує акторка Сельма Ергеч.

Джерела
 Leslie P. Peirce, The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, ( st 68 )
 Yermolenko,Galina I. , Roxolana in European Literature, History and Culture, (st 150)

Дочки султанів Османської імперії
Сулейман I Пишний


text:
Metaphycus hippo is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Noyes.

hippo


text:
Tsivoka simplicicollis is a species of beetle in the family Cerambycidae. It was described by Gahan in 1890.

References

Dorcasominae
Beetles described in 1890


text:
Lowell is a populated place situated in Cochise County, Arizona, United States. It was incorporated into Bisbee in the early 1900s. Lowell has an estimated elevation of  above sea level.

Originally a residential town, it was later settled by many miners from countries such as Finland, Serbia and Montenegro working in Lavender Pit located there.

References

External links
 Lowell – ghosttowns.com

Populated places in Cochise County, Arizona
Ghost towns in Arizona


text:
Diego Flores may refer to:

 Diego Flores (footballer) (born 1981), Argentine football manager and former footballer
 Diego Flores (chess player) (born 1982), Argentine chess player
 Diego Flores, Mexican race walker


text:
Ilse Kristiina "Tiina" Lillak (née le  à Helsinki) est une athlète finlandaise spécialiste du lancer du javelot. Elle s'est notamment illustrée en devenant la première championne du monde de la spécialité en 1983 chez elle à Helsinki, puis en remportant la médaille d'argent lors des Jeux Olympiques de Los Angeles en 1984.

Palmarès
 Championnats du monde de 1983 à Helsinki :
  Médaille d'or du javelot
 Jeux olympiques de 1984 à Los Angeles :
  Médaille d'argent du javelot

Records

Notes et références

Liens externes

Lanceuse de javelot finlandaise
Naissance en avril 1961
Championne du monde d'athlétisme
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 1980
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 1984
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 1988
Détentrice d'un record du monde d'athlétisme
Naissance à Helsinki
Médaillée d'argent olympique finlandaise


text:
Mook en Middelaar este o comună în provincia Limburg, Țările de Jos. Comuna este numită după cele două localități principale: Mook și Middelaar.

Localități componente
Middelaar, Molenhoek, Mook, Plasmolen.

Note

Comune din Limburg, Țările de Jos


text:
Die Saison 1912/13 war die 22. Austragung der französischen Rugby-Union-Meisterschaft (). Sie umfasste 16 Mannschaften in der ersten Division (heutige Top 14).

Nach einer Vorrunde spielten die besten Mannschaften in K.-o.-Runden gegeneinander. Im Endspiel, das am 20. April 1913 im Stade du Matin im Pariser Vorort Colombes stattfand, trafen die beiden Halbfinalsieger aufeinander und spielten um den Bouclier de Brennus. Dabei setzte sich Aviron Bayonnais gegen den Sporting Club Universitaire de France (SCUF) durch und errang zum ersten Mal den Meistertitel.

Vorrunde
Die Detailergebnisse sind nicht bekannt.

Finalphase

Viertelfinale

Halbfinale

Finale

 Aufstellungen

Aviron Bayonnais: Paulin Bascou, Jean Domercq, Fouillassart, Fernand Forgues, Jean-Bernard Forgues, Jules Forgues, Achille Fortis, Maurice Hedembaigt, Emmanuel Iguinitz, Victor Labaste, Félix Lasserre, Eugène Lissalde, Jean-François Poeydebasque, Harry Owen Roe, Armand Vigneau

SCUF: Joé Anduran, Lucien Besset, Jean-Baptiste Brisé, Fernand Buscail, Jules Cadenat, Charles du Souich, Albert Eutrope, Jacques Forestier, C. Fusier, Edmond Larmier, Roger Mialle, Montaud, Henri Moure, Jean Semmartin, André Theuriet

Weblinks
 Saison 1912/13, The Rugby Archive
 Ligue nationale de rugby

1913
Rugby 1912
Rugby 1913


text:
(3186) Manuilova es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides, descubierto el 22 de septiembre de 1973 por Nikolái Stepánovich Chernyj desde el Observatorio Astrofísico de Crimea (República de Crimea).

Designación y nombre
Designado provisionalmente como 1973 SD3. Fue nombrado Manuilova en honor a la escultora soviética rusa Olga Maksimilianovna Manuilova.

Véase también
 Lista de asteroides del (3101) al (3200)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Nikolái Chernyj
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Astrofísico de Crimea
Objetos astronómicos descubiertos en 1973
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides


text:
Il parco nazionale del Paesaggio lagunare della Pomerania Anteriore (in tedesco: Nationalpark Vorpommersche Boddenlandschaft) è un parco nazionale situato in Meclemburgo-Pomerania Anteriore, in Germania.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Paesaggio lagunare della Pomerania Anteriore


text:
Johannes Schiess ist der Name folgender Personen:

* Johannes Schiess (Politiker, 1562) (* um 1562; † um 1630), Schweizer Landammann und Tagsatzungsgesandter
 Johannes Schiess (Politiker, 1584) (* 1584; † um 1639), Schweizer Bannerherr, Landesstatthalter und Tagsatzungsgesandter
 Johannes Schiess (Politiker, 1649) (1649–1722), Schweizer Landesseckelmeister, Landesstatthalter, Landvogt und Landeshauptmann
 Johannes Schiess (Politiker, 1730) (1730–1804), Schweizer Textilunternehmer, Landesrittmeister, Landmajor und Landesfähnrich
 Johannes Schiess (Unternehmer) (1780–1859), Schweizer Textilunternehmer und Ratsmitglied
 Johannes Schiess (Mediziner) (1837–1910), Schweizer Arzt und Förderer der Archäologie in Alexandrien

Siehe auch:
 Johann Schiess


text:
Die Ouvrage Hochwald war ein Artilleriewerk der französischen Maginot-Linie im Elsass. Es liegt im ehemaligen Secteur Fortifié de Haguenau nahe der Ortschaft Drachenbronn-Birlenbach und sollte das nördliche Elsass verteidigen. Das Werk besteht aus einem Ost- () und einem Westblock (), denen ein gemeinsamer Panzersperrgraben vorgelagert ist. Die Ouvrage Hochwald ist das größte Artilleriewerk der Maginotlinie im Elsass. Einzigartig an diesem Artilleriewerk ist, dass die ursprünglichen Pläne eine erhöhte rückwärtige Batterie mit weitreichenden 145-mm- oder 155-mm-Geschütztürmen vorsahen.

Aufbau

Das Artilleriewerk besteht aus elf Kampfblöcken und drei Eingangsblöcken: sechs Kampfblöcken im Osten (1–7) und fünf im Westen (12–16) sowie einem Munitionseingang und einem Mannschaftseingang im Westen und einem zweiten Mannschaftseingang in der Mitte des Hauptstollens.

Der Hauptstollen mit einer Länge von circa zwei Kilometern verläuft vom Eingang West zum Ostblock; ein weiterer Stollen mit einer Länge von gut einem Kilometer verbindet den Eingang West mit dem Westblock. Es sind zwei unterirdische Kasernen und zwei Kraftwerke vorhanden; sie sind jeweils in der Nähe der beiden Eingänge angeordnet.

Bei den elf Kampfblöcken handelt es sich um sechs Artilleriekasematten (Block 1, 3, 6, 12, 13 und 16), drei Artilleriebunker (Block 2, 7 und 14) und zwei Infanteriebunker (Block 5 und 15). Nördlich des Ost- und Westblocks verläuft ein Panzersperrgraben, an dem neun weitere Kasematten angeordnet sind.

Geschichte des Werks
Hochwald war eines der aktivsten Werke während des Sitzkriegs von September 1939 bis Juni 1940. Am 8. und 9. Oktober 1939 gab es Feuerunterstützung für französische Patrouillen. Dabei wurden Mängel an den Befestigungen der Geschütze und der Munition festgestellt. Im November wurden deutsche Minenleger beschossen. Während des Westfeldzugs 1940 blieb die Anlage bis zum 16. Juni unbehelligt. Dann beschoss Hochwald deutsche Truppen, die gegen Lembach marschierten. Diese antworteten im Gegenzug mit Artilleriebeschuss und Stuka-Angriffen. Die Angriffe wiederholten sich am 20. Juni und Hochwald gab Feuerschutz für die Ouvrage Lembach. Weitere Luftangriffe folgten am 22. Juni. Durch die Luftangriffe, bei denen 140 Fliegerbomben mit einem Gewicht von bis zu 1000 Kilogramm abgeworfen wurden, entstanden keine wesentlichen Schäden am Werk.

Nach dem Waffenstillstand vom 22. Juni 1940 weigerte sich die Besatzung zunächst, das Werk zu räumen. Die Übergabe des Werkes erfolgte am 1. Juli, nachdem ein schriftlicher Befehl des französischen Oberkommandos eingegangen war. Die Soldaten gerieten in Kriegsgefangenschaft; ein Teil der elsässischen Kriegsgefangenen wurde 1942 gezwungen, in der deutschen Wehrmacht zu dienen. Teile des Werkes wurden während der deutschen Besatzung als Waffenfabrik genutzt.

Bei Kriegsende wurde die Ouvrage Hochwald Ende 1944 von amerikanischen Truppen befreit. Beim Unternehmen Nordwind, einer deutschen Offensive Anfang 1945, wurde das Werk von deutschen Truppen zurückerobert. Vor dem zweiten deutschen Rückzug wurden viele Bunker durch Sprengungen zerstört. Zwischen 1950 und 1955 wurden große Teile des Werks instand gesetzt.

Mont Agel, ein Artilleriewerk der Maginotlinie in den Alpen im Südosten Frankreichs, hatte eine ähnliche Funktion wie Hochwald.

Das Artilleriewerk nach dem Krieg
1957 richtete die französische Luftwaffe eine Radarstation im Werk ein. Das Werk wurde Teil der Luftwaffenbasis 901 (BA 901) in Drachenbronn und wird als befestigte Kommandozentrale genutzt.
Grund der Standortwahl: vom Gipfel des Soultzerkopfs (Höhe 514 m) kann man mit Radar weit nach Osten und das gesamte Oberrheintal überwachen. Nach Westen geht die Reichweite über Lothringen bis zu den Ardennen.
Die Radarantennen stehen auf dem Soultzerkopf, die Überwachung und Auswertung erfolgt in den Bunkern des alten Artilleriewerks.
In der ersten Ausbaustufe erfolgte die Anzeige der Radar-Rohdaten mit visueller/manueller Auswertung, aufwändig und fehleranfällig. Dazu waren bis zu 50 Personen im Überwachungssaal notwendig.

1961–1964 wurde die Zentrale erweitert und ein neues, Computer-gestütztes System installiert.
Am 16. März 1987 besuchte der französische Staatspräsident François Mitterrand die Basis 901.
Bis zum Jahr 2000 wurden die Systeme weiterentwickelt und ähnelten schließlich den Überwachungssystemen, die man aus der zivilen Luftfahrt für Fluglotsen kennt.

Ende der Luftwaffenbasis 901
Nach dem Wegfall der Militärpflicht 1996 in Frankreich wurden weniger Rekruten ausgebildet, die meisten Kasernen wurden geschlossen, ebenso die Offiziershäuser (Cité Militaire) in Lembach. Die Luftüberwachung blieb erhalten mit deutlich weniger Personal.
Ab 2015 wurde die Überwachung und Auswertung der Radardaten durch die Base aérienne 133 Nancy-Ochey übernommen. nur ein kleines Wartungsteam blieb vor Ort.

Nach der militärischen Nutzung
Die umliegenden Gemeinden erstellten mit staatlicher Unterstützung einen Plan  zur Umwandlung in ein touristisches Zentrum. Auf dem Hochwald, nördlich vom Col du Pfaffenschlick (Pfaffenschlick-Pass) wurde ein Baumwipfelpfad angelegt, die zugehörige Infrastruktur wie Besucherzentrum, Gastronomie werden ab 2021 auf dem alten militärischen Gelände eingerichtet.

Trivia

 Auf dem zentralen Platz der Basis stand als Ausstellungsstück ein Düsenjäger Jaguar A89 von 1973.
 Am 14. Juli, dem französischen Nationalfeiertag, fliegt die Patrouille de France und andere Einheiten der französischen Luftwaffe über Paris, diese Vorführungen werden von der Luftwaffenbasis 901 überwacht.
 Der größte Schatz des Pierre Jost Museums war ein Porzellan-Service von Eva Braun mit dem Monogramm EB, welches ein französischer Soldat 1945 in Berchtesgaden requiriert hat und dem Museum vermachte.
 Das Restaurant Col du Pfaffenschlick oberhalb der Luftwaffenbasis ist die alte Kantine der Arbeiter, die die Bunker gebaut haben, gegründet von den Großeltern des heutigen Wirts.
 Zur Ausbildung und zum Training baute die Luftwaffe ein 50 m Hallenbad. Dies stand zu bestimmten Zeiten auch den Einwohnern der umliegenden Gemeinden zur Verfügung.
 Die umliegenden Gemeinden verdanken der Luftwaffenbasis eine sichere Stromversorgung. Normalerweise werden kleine Gemeinden in Frankreich mit Freileitungen versorgt, die Versorgung der militärischen Einrichten erfolgte mit Erdkabeln, an die auch die Gemeinden angeschlossen wurden.

Literatur
 Jean-Bernard Wahl: Damals und heute. Die Maginotlinie. Nordfrankreich – Lothringen – Elsass. Geschichte und Reiseführer. Mittler & Sohn, Hamburg 2000, ISBN 3-8132-0685-8.
 William Allcorn: The Maginot Line 1928–45. Osprey Publishing, Oxford 2003, ISBN 1-84176-646-1.
 J. E. Kaufmann, H. W. Kaufmann: Fortress France: The Maginot Line and French Defenses in World War II. Praeger Security International, Westport, Conn  2006, ISBN 0-275-98345-5.
 Colonel Franck Berring: Drachenbronn - Base secrète du Hochwald (Drachenbronn, geheime Basis im Hochwald) Édition Privat, Toulouse 2015, ISBN 978-2-7089-9264-1.

Weblinks

Einzelnachweise

Festung im Elsass
Maginot-Linie
Festung in Europa
Hochwald
Drachenbronn-Birlenbach


text:
Marian Stanisław Gaweł (ur. 10 września 1889 w Sanoku, zm. 16 listopada 1937 w Warszawie) – major pilot Wojska Polskiego II RP, kierowca rajdowy, pracownik i działacz branży samochodowej.

Życiorys
Urodził się 10 września 1889 w Sanoku. Był synem adwokata dr. Jana Gawła (zm. 1913) i Marii Magdaleny z domu Bilińskiej (zm. 1934, córka Ludwika i Sabiny z domu Pieniążek). Jego rodzeństwem byli: Emil (1876-1921, adwokat), Bronisław (ur. 1879, zm. prawd. 1939, nauczyciel), Józef (jeden z bliźniąt, ur. i zm. 30 marca 1882), Władysław Zygmunt (drugi z bliźniąt, ur. 30 marca 1882, zm. 14 maja 1882), Stanisław (1883-1951, duchowny rzymskokatolicki, kapelan wojskowy), Janina Maria (1886-1972), Leonard (1893-1954).

W wieku 19 lat rozpoczął studia w Akademii Rolniczej w Dublanach. Przez pewien czas gospodarował na roli. Od października 1909 odbywał służbę wojskową w C. K. Armii w charakterze jednorocznego ochotnika. Nie powrócił już na studia rolnicze, lecz kontynuował naukę w Technicznej Akademii Wojskowej w Mödling k. Wiednia. Po ukończeniu studiów dostał przydział jako leutnant do Pułku Armat Polowych Nr 30 w Przemyślu. Został mianowany chorążym w rezerwie artylerii polowej i górskiej z dniem 1 stycznia 1912. W tym charakterze był przydzielony do Pułku Armat Polowych Nr 30 w Przemyślu. Następnie został mianowany na stopień oficerski porucznika artylerii polowej i górskiej służby czynnej z dniem 1 listopada 1913. Służył nadal w macierzystej jednostce.

Po wybuchu I wojny światowej pułk Mariana Gawła wyruszył w sierpniu 1914 na front. Po miesiącu walk, 30 sierpnia został on ciężko ranny w nogę, następnie przebywał w szpitalu przez kolejne 10 miesięcy, do lipca 1915. Został awansowany na nadporucznika w artylerii polowej i górskiej z dniem 1 maja 1915. W połowie 1915 zgłosił się ochotniczo do służby w C. K. Lotnictwie i w stopniu porucznika został skierowany na szkolenie obserwatora lotniczego. Już od 2 sierpnia 1915 rozpoczął służbę jako obserwator na samolotach rozpoznawczych w eskadrze (Fliegerkompagnie) Flik 5 na froncie serbskim. Odbywał m.in. śmiałe loty rozpoznawcze nad Belgrad. Od maja do lipca 1916 przechodził szkolenie w pilotażu w Niemczech, a następnie jeszcze dodatkowy kurs w Wiener Neustadt. W trakcie wojny figurował jako oficer macierzystego pułku nr 30, a od 1916 figurował przy tej jednostce jako pilot polowy (Feldpilot). W tym charakterze rozpoczął służbę jako dowódca plutonu eskadry Flik 36 na froncie rumuńskim, z lotniska w Bułgarii, gdzie odniósł swoje największe sukcesy. Wykonywał loty rozpoznawcze i bombowe na samolotach Hansa-Brandenburg C.I. 25 listopada 1916 lecąc samolotem typu Hansa-Brandenburg C.I nr 68.17 zestrzelił jako pilot rumuński samolot Farman w pobliżu wsi Ulmuleţ (niedaleko miasta Zimnicea) – było to pierwsze zwycięstwo powietrzne na tym froncie, za co został odznaczony wysokim Orderem Korony Żelaznej III klasy i niemieckim Krzyżem Żelaznym II klasy. 2 kwietnia 1917 na samolocie typu Hansa-Brandenburg C.I (nr 68.16) wraz ze strzelcem Karlem Ryantem zestrzelił kolejny samolot w rejonie dunajskiego portu Braiła. Na froncie rumuńskim służył do 22 kwietnia 1917. W maju 1917 rozpoczął kurs pilotażu myśliwskiego w Wiener Neustadt, a następnie od czerwca służył na froncie włoskim we Flik 32, latającej na myśliwcach Aviatik D.I jako szef pilotów (Chefpilot), przez pewien czas pełniący obowiązki dowódcy. Od 1 stycznia 1918 służył jako szef pilotów we Flik 41/J, dowodzonej przez asa Godwina Brumowskiego na froncie włoskim. Pod koniec lutego 1918 uległ jednak ciężkim obrażeniom w wypadku lotniczym na samolocie Albatros D.III (Oef), co wyeliminowało go praktycznie ze służby frontowej do końca wojny. Od maja 1918 służył jako pilot kontrolny, a od sierpnia do października komendant grupy odbiorczej sprzętu lotniczego na lotnisku Wiedeń-Aspern. W trakcie służby w lotnictwie austro-węgierskim wykonał około 130 lotów bojowych. Odniósł co najmniej dwa zwycięstwa powietrzne. Według stanu z 1918 jako pilot polowy w służbie w C. K. Lotnictwie był nadkompletowym nadporucznikiem z przydziałem do Pułku Artylerii Polowej Nr 24. W tym stopniu ukończył wojnę. W trakcie służby, zarówno w artylerii jak i w lotnictwie, wyróżniał się na frontach i w działaniach, za co otrzymał szereg odznaczeń.

Na początku listopada 1918 zgłosił się do tworzącego się polskiego lotnictwa w Krakowie, po czym został referentem lotniczym w IV Oddziale Sztabu Generalnego. Dekretem Naczelnego Wodza Józef Piłsudskiego z 2 grudnia 1910 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika. Dekretem Naczelnego Wodza Józef Piłsudskiego z 6 lutego 1919 został mianowany pilotem w Wojsku Polskim z dniem 1 grudnia 1918. Rozkazem Sztabu Generalnego z 2 lutego 1919 z Sekcji Wojsk Lotniczych został przeniesiony na etat Dowództwa Wojsk Lotniczych z dniem 21 grudnia 1918. W stopniu kapitana był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych ppłk. Hipolita Łossowskiego. W kwietniu 1919 został wysłany do Paryża w ramach wojskowej misji zakupów gen. Jana Romera, uczestnicząc w zakupach sprzętu dla lotnictwa polskiego. Po powrocie do Polski w październiku 1920 służył w Oddziale Naczelnej Kontroli Wojskowej. 18 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w wojskach lotniczych, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. W sierpniu 1921 został zastępcą dowódcy 2 pułku lotniczego ppłk pil. Ernesta Cieślewskiego, jednakże w listopadzie tego roku został z niejasnych przyczyn przeniesiony w stan nieczynny i nie powrócił już do czynnej służby. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów aeronautycznych. W 1922 był komisarzem nadzwyczajnym na miasto Lwów. W 1923 był ponownie oficerem 2 Pułku Lotniczego. 31 października 1924 przeniesiony do rezerwy. W 1924 był majorem rezerwy lotnictwa – byłym zawodowym oficerem – przydzielonym jako oficerem rezerwowy do 2 pułku lotnictwa. W 1934 jako major rezerwy był przydzielony do 6 pułku lotniczego we Lwowie, zajmował 1 lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy korpusu oficerów aeronautyki i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

Po przeniesieniu do rezerwy osiedlił się we Lwowie. Tam na początku lat 20. zamieszkiwał przy ul. Kopernika 3. Zaangażował się w polskim ruchu automobilizmu, był aktywny w zawodowych organizacjach samochodowych na obszarze Małopolski, pracował w kupieckiej branży samochodowej, zaś prócz tego działał w zawodach sportu samochodowego. Startował w rajdowych wyścigach samochodowych, m.in. w czerwcu 1928 w Rajdzie Krajoznawczym Małopolskiego Klubu Automobilowego o Puchar "Lwowskiego Kurjera Porannego", gdzie zajął 9. miejsce na Austro-Daimlerze. W styczniu 1936 jako jedyny Polak uczestniczył w międzynarodowym rajdzie gwiaździstym do Monte Carlo. W 1937 zajął jedno z pierwszych miejsce w jednodniowej jeździe konkursowej Automobilklubu Za życia był jednym z najbardziej znany rajdowców w Polsce (określanych mianem automobilistów). Zawodowo kierował firmą Towarzystwo Sprzedaży Samochodów. Do końca życia sprawował stanowisko dyrektora biura sprzedaży "Polskiego Fiata" na rejon warszawski.

Będąc osobą stanu wolnego 26 czerwca 1923 oświadczył protokolarnie, że występuje z kościoła rzymskokatolickiego. Wieczorem 16 listopada 1937 w swoim mieszkaniu przy ulicy Smolnej (lub ulicy Smoczej) 32 w Warszawie popełnił samobójstwo strzałem z broni palnej w usta. Według doniesień prasowych powodem targnięcia się na życie miał być silny rozstrój nerwowy, spowodowany rzekomo przez załamanie finansowe.

Ordery i odznaczenia
austro-węgierskie
 Order Korony Żelaznej III klasy z dekoracją wojenną i z mieczami (1917)
 Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy z dekoracją wojenną (1915) i z mieczami (przed 1918)
 Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej z mieczami (7 stycznia 1918)
 Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (przed 1916) i z mieczami (przed 1918)
 Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (1913)
 Odznaka Pilota Polowego – dożywotnio
 Najwyższe pochwalne uznanie (1916)
 Najwyższe pochwalne uznanie z jednoczesnym przyznaniem mieczów (1918)

inne
 Krzyż Żelazny II klasy (1916)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

 Butkiewicz, Jerzy: Marian Gaweł, w: "Lotnictwo z Szachownicą", nr 10, ISSN 1643-5702.
 Meindl, Karl: Luftsiege der k.u.k. Luftfahrtruppen Rumänische Front, ÖFH Nachrichten, Sonderheft 27, Wiedeń

Austro-węgierscy piloci
Ludzie urodzeni w Sanoku
Majorowie lotnictwa II Rzeczypospolitej
Polscy piloci myśliwscy
Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej
Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej
Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913
Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej
Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej
Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis
Polscy rajdowcy
Polscy samobójcy
Urodzeni w 1889
Wojskowi związani z Sanokiem
Wojskowi związani ze Lwowem
Zmarli w 1937


text:
This is a list of Bulgarian football transfers for the 2017 summer transfer window. Only transfers involving a team from the two professional leagues, First League and Second League are listed.

First League

Beroe

In:

Out:

Botev Plovdiv

In:

Out:

Cherno More

In:

Out:

CSKA Sofia

In:

Out:

Dunav

In:

Out:

Etar

In:

Out:

Levski Sofia

In:

Out:

Lokomotiv Plovdiv

In:

Out:

Ludogorets

In:

Out:

Pirin Blagoevgrad

In:

Out:

Septemvri Sofia

In:

Out:

Slavia Sofia

In:

Out:

Vereya

In:

Out:

Vitosha Bistritsa

In:

Out:

Second League

Botev Galabovo

In:

Out:

Botev Vratsa

In:

Out:

Chernomorets Balchik

In:

Out:

Litex

In:

Out:

Lokomotiv GO

In:

Out:

Lokomotiv Sofia

In:

Out:

Ludogorets Razgrad II

In:

Out:

Maritsa Plovdiv

In:

Out:

Montana

In:

Out:

Neftochimic Burgas

In:

Out:

Nesebar

In:

Out:

Oborishte

In:

Out:

Pomorie

In:

Out:

Sozopol

In:

Out:

Strumska Slava

In:

Out:

Tsarsko Selo

In:

Out:

References

Bulgaria
Summer 2017


text:
Carriera

Lituania
Comincia giocando nelle giovanili del Žalgiris Kaunas, passando in prima squadra nel 2004: gioca 21 partite con 4,4 punti e 2,5 rimbalzi in 9,6 minuti di media a partita, con il 50% al tiro. Inoltre gioca 15 partite in Eurolega, con 1,4 punti e 1 rimbalzo di media a gara.

NBA
Al Draft NBA 2005 viene scelto dagli Orlando Magic alla posizione 44, al secondo giro, per poi cederlo ai Cleveland Cavaliers. Nella sua stagione da rookie, gioca solo 6 gare con un minuto e mezzo di media a partita, senza mai realizzare un canestro: la maggior parte della stagione la trascorre in NBA Development League, con gli Arkansas RimRockers, giocando 15 partite - 4 da titolare - con 7 punti e 4,2 rimbalzi di media.

Il 18 agosto 2006 viene scambiato con i Chicago Bulls per Eddie Basden, passando la maggior parte della stagione in D-League con i Dakota Wizards. A dicembre, il lituano, in allenamento, a seguito di uno scontro con Awvee Storey, si infortuna gravemente al cervello, rischiando anche di non poter parlare per molti mesi. Fortunatamente, riesce a riprendersi, venendo infatti inserito nel roster dei Bulls partecipante ai Playoff, senza però mai scendere in campo.

Spagna
A settembre del 2007 firma un contratto con la squadra della Liga Española de Baloncesto (seconda divisione spagnola) dell'Alicante.

Palmarès

Žalgiris Kaunas: 2004-2005

Helios Domžale: 2015-2016
Copa Príncipe de Asturias: 1
Alicante: 2009

Žalgiris Kaunas: 2004-2005

Helios Domžale: 2015-2016

Altri progetti

Collegamenti esterni

Cestisti lituani in NBA


text:
Le World Series 2010 sono state la 107ª edizione della serie di finale della Major League Baseball al meglio delle sette partite tra i campioni della National League (NL) 2011, i St. Louis Cardinals, e quelli della American League (AL), i Texas Rangers. A vincere il loro undicesimo titolo furono i Cardinals per quattro gare a tre.

La serie viene ricordata per i diversi cambi di leadership in gara 6, in cui i Cardinals cancellarono uno svantaggio di due punti nel nono inning e di nuovo nel decimo. In entrambi quegli inning, i Rangers arrivarono a un solo strike dalla vittoria del campionato. I Cardinals vinsero poi la partita nell'undicesimo inning con un fuoricampo di David Freese. In gara 3 Albert Pujols aveva battuto tre fuoricampo, un'impresa compiuta nella World Series solo da Reggie Jackson e Babe Ruth e in seguito solo da Pablo Sandoval (nel 2012).

Sommario
St. Louis ha vinto la serie, 4-3.

Hall of Famer coinvolti
 Cardinals: Tony La Russa (manager)
 Rangers: nessuno

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

World Series
Baseball nel 2011


text:
Good Morning America is het vijfde muziekalbum van de Britse muziekgroep Charlie. Het album is later opgenomen nadat de uitgifte van Here comes trouble maar niet wilde lukken. Arista Records deed nogal moeilijk over de opnamen van dat album en er moest een rockier album komen. John Verity en Bob Henrit werden ingeschakeld; zij kwamen van Argent en de opvolger daarvan Phoenix. Zowel de laatste versie van Argent als Phoenix hadden geen enkel succes. Het album is opgenomen in de Livingstone Studio in Londen, Verity achter de knoppen. In eerste instantie werd dit album samen met Fight dirty als dubbel-cd uitgebracht; in 2007 volgde een separate uitgave; onbekend is of daar de drie bonustracks op staan.

Musici
Terry Thomas – zang, gitaar
John Verity – zang, gitaar
John Anderson – zang, basgitaar
Steve Gadd (niet de Steve Gadd) – slagwerk
Bob Henrit – slagwerk
Er worden toetsinstrumenten gespeeld; Julian Colbeck bespeelt ze op Good morning America; de band neemt de Oberheim over.

Tracklist

Muziekalbum uit 1981
Muziekalbum van Charlie


text:
Niklaus Aeschbacher, né à Trogen le  et mort le , est un compositeur et chef d'orchestre suisse.

Biographie
Fils de Carl Aeschbacher, il étudie la musique à Zurich et Berlin. Après un poste de dirigeant à Berne il devient conducteur principal de l'Orchestre symphonique de la NHK à Tokyo en 1954 mais rentre à Berne deux ans plus tard. En 1964, il accepte un poste à Detmold où il enseigne à l'académie de musique de 1972 à 1982.

Entre 1930 et 1950, il compose un opéra, , pour la station de radio suisse DRS, quelques pièces pour orchestre mais aussi pour musique de chambre.

Source
 Biographie à la Zentralbibliothek Zürich

Source de la traduction

Références

Liens externes

Chef d'orchestre suisse
Compositeur suisse du XXe siècle
Compositeur suisse d'opéra
Naissance en avril 1917
Naissance à Trogen
Décès à Berne
Décès en novembre 1995
Décès à 78 ans


text:
Mega puede referirse a:

Medidas

 Mega, un prefijo que quiere decir un millón.
 Megabyte (MB), es una cantidad de datos informáticos. Es un múltiplo del byte, que equivale a 106 B (un millón de bytes).

Informática y vídeoconsolas

 Mega, un sitio web de alojamiento de archivos, sucesor de Megaupload.
 Sega Mega Drive, una videoconsola de sobremesa producida por SEGA.

Medios de comunicación

 Mega, un canal de televisión chileno.
 Mega, un canal de televisión español.
 Mega, un canal de televisión hondureño.
 Mega, un canal de televisión puertorriqueño.
 Mega, un canal de televisión griego.
 Mega 98.3, una emisora de radio argentina.
 Mega 107.3, red de emisoras de radio venezolanas.

Otros

 Mega, isla de la provincia indonesa de Bengkulu, junto a Sumatra.
  Mega, un fabricante francés de automóviles diésel y eléctricos: Aixam.
 Mega, una cadena de supermercados en Perú, sin relación con el Mega mexicano.
 Mega, una cadena de supermercados en México, sin relación con el Mega peruano.


text:
Christian Adolphe de Schleswig-Holstein-Sonderbourg-Franzhagen (Sonderbourg  - Hambourg ; inhumé à Franzhagen) prince de Schleswig-Holstein-Sonderbourg puis de Schleswig-Holstein-Franzhagen de 1653 à 1702.

Biographie
Christian Adolphe est le fils de Jean-Christian de Schleswig-Holstein-Sonderbourg et de son épouse Anne fille de Antoine II d'Oldenbourg-Delmenhorst. Il succède à son père en 1653 mais après la banqueroute de sa famille en 1667 il est contraint de rétrocéder Sonderbourg au royaume de Danemark et sa lignée prend alors le nom de Schleswig-Holstein-Franzhagen.

Christian -Adolphe épouse à Franzhagen entre le 31 octobre/1 novembre 1676 la princesse Éléonore-Charlotte de Saxe-Lauenbourg-Franzhagen (Marienflies, Brandebourg 8 août 1646- †  Franzhagen 26 janvier 1709; inhumé à Franzhagen) dont:

 Léopold Christian de Schleswig-Holstein-Franzhagen ;
 Louis Charles de Schleswig-Holstein-Franzhagen ;
 Johann Franz (né à Franzhagen 30 juillet 1685 - † Franzhagen 22 janvier 1687)

Bibliographie
 ; réédition 1966 Généalogie des comtes et ducs de Holstein: Volume III « Chapitre VIII, Tableau Généalogique n°45 ».

Naissance en juin 1641
Naissance à Sønderborg
Décès en janvier 1702
Décès à Hambourg
Christian Adolphe 01
Décès à 60 ans


text:
The Apples in Stereo é uma banda americana de indie rock afiliada com o Elephant Six Collective, um grupo de bandas do qual fazem parte Neutral Milk Hotel, The Olivia Tremor Control e Of Montreal. É liderada pelo vocalista/guitarrista Robert Schneider, compositor da maior parte das músicas.

São conhecidos por suas letras cativantes e um som pop-rock dos anos 60 que pode ser comparado ao dos Beatles, Velvet Underground, Beach Boys e, depois do lançamento do álbum New Magnetic Wonder, ao da Electric Light Orchestra.

História

1991-1993: The Apples
No final do ano de 1991, Robert Schneider tinha acabado de se mudar de Louisiana pro Colorado, quando conheceu Jim McIntyre em um ônibus em Denver, e começaram a conversar. Quando Schneider perguntou a McIntyre sobre suas preferências musicais, ele citou sua banda favorita: The Beach Boys — Schneider era apixonado por ela. Concluindo que seus gostos eram parecidos, McIntyre apresentou a ele Hilarie Sidney, baterista de sua banda, Von Hemmling. Discutiram a idéia de começar outra banda. Schneider conheceria posteriormente Chris Parfitt, que também já tocava em outra banda na época. Schneider e Parfitt se tornaram amigos, e brincaram com a idéia de fazer algo parecido com The Velvet Underground ou Black Sabbath, com uma produção da qualidade dos Beach Boys.

Schneider passou duas semanas em Athens, Geórgia, gravando músicas e passando férias com seus amigos de infância, Will Cullen Hart, Bill Doss e Jeff Mangum. Mostrou a idéia da banda para eles (que acabaram se tornando The Elephant 6 Recording Company). Também foi dessa época que veio o nome "The Apples", inspirados numa música do Pink Floyd, "Apples and Oranges".

A primeira formação ocorreu em 1992, quando Schneider voltou à Denver, primeiro com ele e Parfitt, ambos guitarristas. Recrutaram McIntyre e Sidney no mesmo ano. Os primeiros shows ao vivo aconteceram logo em janeiro de 93, muitos deles em parceria com os Felt Pilotes. De fevereiro a abril de 1993, dedicaram-se à gravação de seu primeiro disco de vinil, o EP Tidal Wave, e em junho o primeiro disco oficial do Elephant 6.

1994-1995: in Stereo
Os muitos conflitos acabaram levando Parfitt a deixar a banda no começo de 1994. John Hill, ex-integrante da antiga banda do McIntyre, entrou pro grupo como guitarrista rítmico, e Schneider passou a investir mais como solista. Na mesma época, Schneider começou a direcionar o som para um lado mais criativo, mudando de um rock mais pesado para um som pop mais psicodélico. Começaram então a trabalhar em um álbum completo, mas ao invés disso lançaram um segundo EP, o Hypnotic Suggestion. Entretanto, quando a SpinART Records ofereceu trocar um multitrack por um novo álbum, surgiram novos planos para um LP.

Ainda em 1994, depois do lançamento do disco, McIntyre também deixou a banda, devido a problemas pessoais e ao novo rumo que o grupo tomou com a saída de Parfitt. Com dificuldades em encontrar um novo baixista permanente, tiveram vários provisórios, incluindo Jeff Mangum, agora do Neutral Milk Hotel, Kurt Heasley, do The Lilys, Kyle Jones, Joel Evans, entre outros. O próprio Jim McIntyre tocou algumas vezes como convidado. E assim continuaram durante a turnê no final de 94, quando gravaram a primeira parte do novo álbum em Glendora (Califórnia). Fun Trick Noisemaker ficou pronto no começo de 1995. Eric Allen, que também já tinha colaborado como guitarrista provisório após a saída de Chris Parfitt, passou a ser agora baixista permanente.

Uma banda bem diferente do quarteto original formado em 1992, aos poucos foram mudando seu nome oficial para "The Apples in Stereo", com o "in stereo" geralmente enfatizado na divulgação. Schneider comentou sobre em uma entrevista: "Na verdade, está bem claro: somos o 'The Apples', mas com o som estéreo. Não é oficialmente o nome da banda, mas está a um passo de se tornar, logo que se remova o nome antigo. Somos o 'The Apples, in stereo'. Mais ou menos como um programa de TV, 'em estéreo!' Sempre pareceu ser uma grande coisa estar em estéreo." McIntyre mais tarde refrisou: "É bom que o nome tenha mudado porque 'The Apples' e 'The Apples in Stereo' são duas coisas bem diferentes."

1996-2005
A banda continuou seu curso em 1996, tocando no Japão pela primeira vez. Sessões de gravação para o segundo álbum, Tone Soul Evolution, aconteceram, mas o resultado não saiu como desejado. A maior parte das músicas foram então regravadas antes de seu lançamento. Em 1998, Chris McDuffie entrou para a banda, tocando vários instrumentos diferentes, incluindo órgão, sintetizador e percussão. Deixou o grupo antes do lançamento de Velocity of Sound, em 2002.

Outros álbuns foram lançados, incluindo o psicodélico "EP conceitual" Her Wallpaper Reverie, The Discovery of a World Inside the Moone e Velocity of Sound; sendo os dois últimos baseados em shows ao vivo, e foram aprimorando essa técnica cada vez mais, já que estavam fazendo cerca de 100 shows por ano. Em especial, o álbum Velocity of Sound lançado em 2002, que rejeita a maior parte das produções psy-pop que acabaram sendo associadas à banda.

Enquanto Schneider produzia álbuns para os artistas da Elephant 6, os outros integrantes também continuaram com grupos paralelos e carreiras solo. Schneider casou-se com a baterista Hilarie Sidney, com quem teve um filho em 2001. Depois de um tempo, divorciaram-se.

Ficaram um tempo separados durante 2004, com Schneider e Sidney lançando discos com outras bandas, ambos pela Eenie Meenie Records (Ulysses e The High Water Marks, respectivamente). Em 2005, The Apples in Stereo gravaram "Liza Jane" para uma compilação da mesma gravadora, chamado Dimension Mix.

2006-presente
Em agosto de 2006, Hilarie Sidney anunciou oficialmente sua saída, durante o festival Athens Popfest em Athens (Geórgia), EUA. O substituto foi revelado em outubro: John Dufilho, vocalista e compositor do The Deathray Davies. Bill Doss, do The Olivia Tremor Control, que já acompanhava a banda como convidado em turnês, também foi aos poucos se tornando membro permanente.

John Ferguson, do Big Fresh e Ulysses, entrou pro the Apples durante a turnê de 2007. Em fevereiro, The Apples in Stereo lançaram seu sexto LP, New Magnetic Wonder. Com o fim do contrato de 10 anos com a spinART Records, New Magnetic Wonder saiu pela estreante Simian Records, gravadora fundada por Elijah Wood. Depois dele, vieram b-sides e o Electronic Projects for Musicians, uma compilação de raridades.

Em 2008, a spinART Records fechou. Os direitos autorais da maior parte da discografia do The Apples in Stereo passaram então a pertencer à One Little Indian Records.

Em agosto de 2009 a música Energy fez parte de um comercial da Pepsi no Brasil, marcando "uma nova Pepsi", onde o comercial dizia que era tempo de mudar.

Integrantes
 Robert Schneider: vocal e guitarra
 John Hill: guitarra
 Eric Allen: baixo
 Bill Doss: teclados
 John Dufilho: bateria
 John Ferguson vocal e teclados

Discografia

Álbuns de estúdio
 1995: Fun Trick Noisemaker
 1997: Tone Soul Evolution
 1999: Her Wallpaper Reverie
 2000: The Discovery of a World Inside the Moone
 2002: Velocity of Sound
 2007: New Magnetic Wonder
 2010: Travellers In Space and Time

Álbuns ao vivo
 2001: Live in Chicago

EPs
 1993: Tidal Wave 7"
 1994: Hypnotic Suggestion EP
 2000: Look Away + 4
 2001: Let's Go!

Singles
 1994: The Olivia Tremor Control
 1998: Man You Gotta Get Up
 2000: Everybody Let Up
 2000: The Bird That You Can't See
 2002: Please
 2002: That's Something I Do
 2002: On Your Own
 2006: Holiday Mood
 2009: 'Energy Coletâneas
 1996: Science Faire 2001: Sound Effects 2008: Electronic Projects for Musicians''

Ligações externas

Bandas do Colorado
Bandas de indie rock
Bandas de indie pop
Bandas formadas em 1992
Bandas de pop psicodélico


text:
La soupe aux fruits rouges est un dessert qui mêle les notes sucrées et acidulées des petits fruits (fraises, framboises, groseilles, cerises) aux arômes plus élaborées des vins, vin rouge, vin rosé, vin blanc, vin doux naturel ou crémant. La soupe se présente en verrine ou coupe individuelle décorée d'une feuille de menthe.

Types de soupe de fruits

Soupe au vin rouge
Elle propose l'alliance de fruits de saison, donc non congelés, avec la structure tannique d'un vin rouge puissant du type châteauneuf-du-pape, gigondas, vacqueyras ou beaumes-de-venise. Il est servi très frais après que les fruits ont macéré quelques heures dans le vin afin qu'ils mêlent leurs arômes.

Soupe au vin rosé
Le vin rosé fruité est aromatisé à la cannelle, mis à bouillir, puis sucré, avant de recouvrir les fruits rouges dans un compotier. Après refroidissement, l'ensemble est mis à rafraîchir puis disposé en coupe individuelle ou en verrine avec un peu de menthe fraîche ciselée.

Soupe au vin blanc
Du vin blanc, un peu de limonade, ainsi que du sirop de grenadine et de canne à sucre sont mis ensemble dans un saladier. Y sont ensuite ajoutés les fruits rouges ainsi que des mûres et des myrtilles. Le tout est mis à rafraîchir pour être servi très frais.

Soupe au vin doux naturel
Au vin doux sont rajoutés un peu de miel et d'eau. Le tout, bien mélangé, est porté à ébullition puis refroidi. Après avoir mis de côté deux cuillères à soupe de fruits rouges, le reste est mixé avec le vin doux miellé jusqu'à l'obtention d'une soupe fine. Celle-ci est mise à rafraîchir avant d'être servie dans des verrines et décorée des fruits mis en réserve.

Soupe au crémant
Cette préparation se prête à un mélange de petits fruits rouges et de petits fruits noirs. Au crémant sont ajoutés un peu de sirop de sucre et du poivre cubèbe concassé. Les fruits doivent alors y être mis à macérer au froid. La soupe est présentée dans une assiette au bord saupoudré de poudre de cannelle.

Alliance des arômes
Les arômes du vin sont multiples et varient en fonction des vinifications et du vieillissement. Reconnaître les arômes est un exercice compliqué mais ceux des fruits sont parmi les plus identifiables. Certains, comme les arômes de myrtille ou de cassis, sont les apanages des plus grands vins.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Marquisette
 Sangria
 Verrine (plat)
 Vin et cuisine
 Zurracapote

Dessert
Cocktail à base de vin
Spécialité régionale française
Vin et cuisine


text:
Sarcé este o comună în departamentul Sarthe, Franța. În 2009 avea o populație de 288 de locuitori.

Note

Vezi și
 Lista comunelor din Sarthe

Comune din Sarthe


text:
Pöpping ist der Familienname folgender Personen:

 Dagmar Pöpping (* 1964), deutsche Historikerin
 Johann Pöpping (1608–1657), Jurist und Lübecker Ratsherr


text:
Ida Kamińska (nacida el 18 de septiembre de 1899, fallecida el 21 de mayo de 1980) fue una actriz de teatro, cine, y directora polaca. Fue reconocida principalmente por sus múltiples interpretaciones en el teatro y por ser la hija de Ester Rachel Kamińska más conocida como La reina del teatro judío.

Debido a su actuación en la película La tienda de la Calle Mayor en 1965 dirigida por Ján Kadár y Elmar Klos, Kamińska fue nominada en los Premios Oscar a la Mejor Actriz y la película resultó ser ganadora en Mejor Película de Habla no Inglesa. Además fue nominada en los Globos de Oro y obtuvo un reconocimiento especial de actuación en el Festival de Cannes.

Biografía

Primeros años
Nació en Odessa , Imperio ruso (ahora Ucrania), hija de la actriz de teatro yiddish Ester Rachel Kamińska (1870–1925) y actor, director y productor de teatro Abraham Izaak Kamiński (1867–1918). Su hermana era Regina Kamińska, quien también era actriz. Su hermano era Joseph Kaminski, un compositor.

En 1918 se casó con el actor y director yiddish Zygmunt Turkow (1896-1970), que era miembro de la compañía de sus padres. Ella y Turkow tuvieron una hija, Ruth Kamińska-Turkow, que nació en 1919. Después de una gira de tres años por el teatro Kamiński en la Unión Soviética, la joven pareja se estableció en Varsovia y juntos establecieron el Arte Judío de Varsovia.

Después de la Segunda Guerra Mundial
Después de la guerra, Kamińska y su familia regresaron a Varsovia. La población judía polaca había sido diezmada por los acontecimientos del Holocausto. Sin embargo, Kamińska y Melman tomaron la decisión de intentar restablecer el teatro judío. Un teatro yiddish reabrió en Varsovia en noviembre de 1946. En 1949, el gobierno polaco otorgó un subsidio para el establecimiento del Teatro Estatal Judío de Polonia, con Kamińska como directora artística.

El compositor Shaul Berezovsky , que también había regresado a Polonia después de la guerra, escribió música para este nuevo teatro. En su primera etapa, el teatro viajó entre las ciudades de Łódź (1949-1953) y Wrocław (1953-1955). En 1955, se estableció de forma permanente en Varsovia, como el Teatro Judío Estatal , más tarde llamado así por Ida y su madre Ester (Teatro Judío Estatal Ester Rachel Kamińska e Ida Kamińska). Ida Kamińska continuó dirigiendo el teatro hasta 1968.

En 1957, realizó una gira por Israel por primera vez, donde actuó para el Primer Ministro.

En 1965, interpretó a la Sra. Lautmann en la película checoslovaca La tienda de la Calle Mayor ( Obchod na korze, dirigida por Ján Kadár y Elmar Klos ), por la que recibió una nominación al Premio Oscar a la Mejor Actriz en los 39 Premios de la Academia .

En protesta contra una campaña antisemita del gobierno durante los acontecimientos de marzo de 1968 , abandonó Polonia para siempre en julio de 1968, primero a Israel y finalmente a Nueva York.

Su último papel fue El ángel Levine (1970), dirigida por Ján Kadár.

Muerte y legado
Ida Kamińska murió de una enfermedad cardiovascular en 1980, a los 80 años. Su esposo, Meir Melman, había muerto en 1978.

Fue enterrada en la sección de teatro yiddish del cementerio Mount Hebron en Flushing, Nueva York. También está enterrada en el monte Hebrón la operadora de teatro yiddish-estadounidense Molly Picon.

En 2014, el Teatro Judío de Varsovia realizó una exposición especial en su honor. La exhibición presentó trajes usados por Kamińska, así como fotografías y recuerdos de su estimada carrera.

Carrera

En el Teatro

Como directora
Teatro judío en Varsovia
1968: diez de nosotros éramos hermanos
1966: señor David
1966: Sure Szejndł
1965: Meir Ezofowicz
1964: ¡ Cierren los bunkers!
1964: certificado de matrimonio
1963: sin hogar
1963: factura
1963: Serkełe
1962: experimento
1961: un barco solitario
1960: Meir Ezofowicz
1960: Miedo y miseria del Tercer Reich
1959: Mejłech Frejłech
1958: los árboles mueren de pie
1958: Glikl Hameln
1958: Kune-Lemł
1956: un hombre exitoso
1955: Mirełe Efros

Teatro judío en Łódź
1954: Juliusz y Ethel
1954: telaraña
1953: Meir Ezofowicz
1953: casa en el gueto
1952: tragedia optimista
1952: Glik Hameln exige ...
1952: Sr. Jowialski
1951: Dr. A. Lesna
1951: familia
1950: personas. Jaknehuz. Padre habo
1949: en una noche de invierno
1948: culpable sin culpa
1948: Glikl Hameln exige ...
1948: Disparos en la calle Długa
1948: abogado

Teatro judío de Baja Silesia en Breslavia
1955: profesor Mamlock
1955: Madre Rywa
1954: chicas en cortinas
1954: Juliusz y Ethel
1954: telaraña
1953: Meir Ezofowicz
1950: familia
1950: Jakenhuz. Ojeem habo. personas
1947: esta noche
1947: dos Kune-Lemł

En el cine
 1970: Mój anioł stróż
 1967: Czarna suknia
 1965: Obchod na korze
 1948: Ulica Graniczn
 1939: Bezdomni
 1924: Ślubowanie
 1916: Małżeństwo na rozdrożu
 1914: Macocha
 1913: Kara Boża
 1913: Bigamistka
 1912: Mirełe Efros

Premios y distinciones
Premios Óscar

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Polonia
Actrices de teatro
Actores asociados al Teatro Judío de Varsovia
Nacidos en Odesa


text:
Želva angonoka (Astrochelys yniphora) je kriticky ohrožený druh suchozemské želvy z Madagaskaru. Patří do rodu Astrochelys spolu s želvou paprsčitou.

Dosahuje délky okolo 40 centimetrů a váhy až 19 kilogramů, samci bývají větší než samice. Krunýř je hnědě zbarvený se světlejší kresbou, horní část je výrazně vyklenutá, zatímco spodní část je konvexní. Vpředu má nápadný výrůstek, který pomáhá rozhrnovat vegetaci a samci jej také používají v bojích o samice, při nichž si pomáhají předními končetinami krytými silnými šupinami. Želva obývá savany, nízké bambusové lesy a mangrovy, živí se rostlinami, především bauhíniemi. Pohlavní zralosti dosahuje v patnácti letech, rozmnožuje se v listopadu a prosinci, v období sucha omezuje aktivitu na minimum.

Angonoka obývá jediné místo na světě a tím je národní park Baie de Baly na severozápadním pobřeží Madagaskaru. V minulosti byly tyto želvy loveny pro maso a vyvážely se až na Komory, kde tento druh také jako první objevil v roce 1885 Léon Vaillant. Nyní je ohrožuje převážně vypalování trávy místními zemědělci, hlavními predátory jsou divoká prasata a káně madagaskarská. Jako sběratelská rarita jsou tyto želvy také předmětem ilegálního obchodu. Přežívá pouze několik set jedinců a odhaduje se, že do deseti let může tento druh ve volné přírodě zcela vymizet, proto byla angonoka zařazena na seznam Sto nejohroženějších druhů. V roce 1986 odstartoval Durrellův trust program na záchranu tohoto živočicha a zřídil pro něj záchrannou stanici Ampijoroa.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 https://vesmir.cz/cz/casopis/archiv-casopisu/2005/cislo-7/angonoka-ndash-nejvzacnejsi-zelva-sveta.html

Endemity Madagaskaru
Testudovití


text:
Endre Skjørestad (born 2 May 1953) is a Norwegian lawyer and politician for the Centre Party. He is Chair of the railway company Flytoget since 2003. He is also Chair of Nofima, deputy chair of the Financial Supervisory Authority of Norway, board member of Gassnova and partner in the law firm Haver. Skjørestad served as a deputy representative to the Norwegian Parliament during the terms 1993–1997, 1997–2001 and 2001–2005.

Skjørestad was educated as a lawyer with the cand.jur. degree in 1978. He worked as an assistant from 1979 to 1981, before working as an assistant judge in Ryfylke from 1982 to 1983. He started in the law firm Wyller, Pedersen og Haver in 1983, becoming a partner in 1985. He sat in Sandnes municipal council in 1984 to 1995, serving the last two years as deputy mayor. From 1997 to 2000, during the first cabinet Bondevik, he was appointed state secretary in the Ministry of Finance.

References

1953 births
Living people
20th-century Norwegian lawyers
Centre Party (Norway) politicians
Deputy members of the Storting
Norwegian state secretaries
Rogaland politicians
People from Sandnes


text:
— вид ногохвосток рода Kalaphorura семейства Onychiuridae. Впервые описан зоологами Марией Луизой Вайнер и Норбертом Штомпом в 2005 году. Видовой эпитет дан в честь поляка Антони Лудзака, который переехал в Люксембург после Второй мировой войны и участвовал в обустройстве сада, в котором и был обнаружен вид.

Распространение, описание
Является эндемиком Люксембурга, хотя существует предположение, что Kalaphorura ludzaki может быть распространён значительно шире на территории Центральной Европы. Типовые экземпляры из Башлеидана, собраны в старом саду.

Обычный представитель рода Kalaphorura, наиболее близок виду Kalaphorura paradoxa Schäffer. Самки длиной 1,87—2,35 мм, самцы — 1,73—2,06 мм. Тело беловатого цвета (в спирту). Вентральный отдел у самцов утрачен.

Примечания

Эндемики Люксембурга
Онихуриды
Животные, описанные в 2005 году
Таксоны животных, названные в честь людей
Коллемболы Европы


text:
Ricardo Antonio Molina Peñaloza (Maracay, estado Aragua, Venezuela, 2 de diciembre de 1960), es un ingeniero forestal y político venezolano. Actualmente es diputado al Parlamento Nacional y fue miembro a la Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017.

Se ha desempeñado como ministro de Vivienda y Hábitat de Venezuela y ministro de Transporte y Obras Públicas. En junio de 2017 se postula como candidato a la Asamblea Nacional Constituyente donde resulta elegido.

Vida
Desde febrero del 2010, estuvo a cargo del Fondo Nacional de Ciencia, Tecnología e Innovación (Fonacit).

El 21 de abril de 2013, en cadena nacional es reafirmado como Ministro de Vivienda del Gobierno Bolivariano de Venezuela para el gobierno de Nicolás Maduro.

En 2017 se separa del cargo, y es electo constituyente a la Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017.

Referencias

Véase también
 Presidente de Venezuela
 Política de Venezuela

Políticos de la Venezuela contemporánea
Dirigentes del Partido Socialista Unido de Venezuela
Ministros durante la presidencia de Hugo Chávez
Ministros durante la presidencia de Nicolás Maduro
Molina
Constituyentes de Venezuela de 2017
Maracayeros


text:
New Germany – città degli Stati Uniti d'America
 New Germany – città del Sudafrica


text:
Павло Петрович Мандзюк (, м. Біла Церква, Київська область) — член збірної дефолімпійської команди України. У 2015 році на зимових дефлімпійських іграх завоював дві срібні та одну бронзову нагороду.

Тренер — Бекетова Галина Федорівна — заслужений тренер України.

Дефлімпійські нагороди

2015
 Лижні гонки скіатлон (чол) 10+10 км — 3 місце
 Лижні гонки. Спринт (чол) — 2 місце
 Лижні гонки. Естафета (чол) 3x10 км — 2 місце

Державні нагороди
 Орден «За заслуги» III ст. (від 27 червня 2015 р.)

Див. також
Україна на зимових Дефлімпійських іграх 2015

Українські олімпійці


text:
A list of films produced by the Marathi language film industry based in Maharashtra in the year 1932.

1932 Releases
A list of Marathi films released in 1932.

References

External links
Gomolo -

Lists of 1932 films by country or language
1932
1932 in Indian cinema


text:
Marie-Louise Audiberti, née à Paris  le , est une femme de lettres française. Romancière, essayiste et traductrice, elle est également critique littéraire. Elle participe à diverses revues dont l'Atelier du Roman et la revue Europe. Elle obtient le prix Emile Zola pour Volcan sur l'île (1986). Fille de Jacques Audiberti et d'Amélie Audiberti, elle anime la publication des Cahiers Audiberti. Elle fait partie du jury du Prix Jacques Audiberti.

Œuvres
 Viens, il y aura des hommes, Stock, 1976.
 La Dent d'Adèle, Grasset, 1978.
 Sophie de Ségur, l'inoubliable comtesse, Stock, 1980.
 La Peau et le Sucre, Plon, 1983.
 Volcan sur l'île, Plon, 1986.
 Tsa-Rong, Casterman, 1989.
 Brahms. Un génie ordinaire, Plon, 1991.
 La Cadette, éd. Écritures, 1995.
 Le Vagabond immobile. Robert Walser, Gallimard, 1996.
 Écrire l'enfance. Douce ou amère, éclairée par la littérature, éd. Autrement, 2003.
 Les Chemins de l'âge, HB éditions, 2005.
 Stations obligées, L'Arbre vengeur, 2008.
 L'Exilée, Adèle Hugo, la fille, La Part commune, 2009.
 Sur les pas de mon père, L'Amourier éditions, 2014.
 Menteries et autres monologues, TriArtis Éditions, Paris, 2015 .
 Je déménage, suivi de la Piétonne, TriArtis Éditions, Paris,

Divers
Articles, nouvelles, contes pour enfants, traductions, participations à des ouvrages collectifs, pièces radiophoniques, films, émissions radio, pièces adaptées de l'allemand.

Marie-Louise Audiberti anime également l'Association des amis de Jacques Audiberti qui publie Les Cahiers Audiberti-L'Ouvre-boîte.

Elle fait partie du jury du grand Prix Jacques Audiberti d'Antibes et du Prix Jeune Audiberti.

Notes et références

Liens externes

Romancière française du XXe siècle
Romancière française du XXIe siècle
Essayiste française du XXe siècle
Essayiste française du XXIe siècle
Critique littéraire française
Traductrice française
Traducteur depuis l'allemand vers le français
Auteur de livre-jeu
Naissance en janvier 1928
Naissance dans le 14e arrondissement de Paris


text:
Sir David Alan Chipperfield, CH, CBE (* 18. Dezember 1953 in London, England) ist ein britischer Architekt und Träger des Pritzker-Preises.

Leben
David Chipperfield ist der Sohn von Peggy und Alan John Chipperfield. Er wuchs auf einem Bauernhof in der Grafschaft Devon auf. Als sein Vater einen weiteren Hof sowie einige andere Gebäude hinzugekauft hatte und sie in Ferienwohnungen umbaute, half er ihm bei der Planung. Da er Gefallen daran fand, begann er ein Architekturstudium am Londoner Kingston Technical Institute. Dann wechselte er an die Architectural Association in London. Nach seinem Studienabschluss 1977 arbeitete er bei Douglas Stephen und anschließend im gemeinsamen Büro von Richard Rogers und Norman Foster.

1985 gründete Chipperfield das Architekturbüro David Chipperfield Architects in London. Weitere Büros folgten in Berlin (seit 1998), Shanghai (seit 2005) und Mailand (seit 2006). Zu den Bauaufgaben zählen Kultur-, Wohn-, Gewerbe- und öffentliche Projekte sowie Masterpläne. Mit David Chipperfield Design realisiert er zudem Produkte und Möbel, u. a. für Alessi, e15, Wästberg, Cassina IXC und Zumtobel.

David Chipperfield ist Ehrenmitglied des American Institute of Architects (AIA) sowie des Bundes Deutscher Architekten (BDA), wurde zum Royal Academician (RA) und zum Royal Designer for Industry (RDI) berufen. 2004 wurde er zum Commander of the Order of the British Empire (CBE) ernannt. 2009 erhielt er das Bundesverdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland. Für seine Verdienste um die Architektur in Großbritannien und Deutschland erhob Queen Elizabeth II ihn 2010 in den Adelsstand. Als Anerkennung für sein Lebenswerk erhielt er 2011 die RIBA Royal Gold Medal für Architektur und 2013 den Praemium Imperiale von der Japan Art Association. Sein Büro David Chipperfield Architects hat zahlreiche internationale Preise und Auszeichnungen für herausragende Entwurfsleistungen erhalten, darunter 2007 den RIBA Stirling Prize für das Literaturmuseum der Moderne in Marbach und 2011 den Preis der Europäischen Union für zeitgenössische Architektur – Mies van der Rohe-Preis sowie den Deutschen Architekturpreis für den Wiederaufbau des Neuen Museums.

David Chipperfield hat Architektur an Universitäten in Österreich, der Schweiz, Italien, Großbritannien und den USA gelehrt. Von 1995 bis 2001 war er Professor für Architektur an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste in Stuttgart und im Jahr 2011 Norman R. Foster Visiting Professor of Architectural Design an der Universität Yale. Im Jahr 2012 war er Kurator der 13. Internationalen Architekturbiennale in Venedig. 2020 ist er Gast-Chefredakteur des italienischen Architekturmagazins Domus.

Im nordspanischen Galicien betreibt er seit 2016 die gemeinnützige Fundación RIA, die sich der nachhaltigen Entwicklung der Region widmet.

David Chipperfield ist einer der Erstunterzeichner der Initiative "UK Architects Declare Climate and Biodiversity Emergency".

Chipperfield ist mit der Argentinierin Evelyn Stern aus Köln verheiratet und hat mit ihr drei erwachsene Kinder sowie einen Sohn aus einer vorherigen Ehe.

Stil
Die stilistische Haltung Chipperfields resultiert sowohl aus einer intensiven Aneignung der klassischen Moderne als auch einer Beeinflussung durch die zeitgenössische japanische Architektur. Er bevorzugt natürliche, aufeinander abgestimmte Materialien, seine eher minimalistische Formensprache weist ihm eine Position zu, die postmoderne Formeln hinter sich gelassen hat.

Seine Herangehensweise ist geprägt von der Auseinandersetzung mit dem Ort und Kontext eines Gebäudes und der Idee, öffentlichen Raum zu schaffen, der einen Mehrwert für die Gesellschaft darstellt.

Hauptwerke
Eine ausführlichere Liste fertiggestellter und laufender Projekte von David Chipperfield Architects siehe dort.

 Erweiterungsbau Kunsthaus Zürich, Schweiz, 2015–2021
 Grundinstandsetzung Neue Nationalgalerie, Berlin, Deutschland, 2012–2021
 James-Simon-Galerie, Museumsinsel Berlin, Deutschland, 2007–2018
 Inagawa Kapelle und Besucherzentrum, Hyogo, Japan, 2013–2017
 Amorepacific Headquarters, Seoul, Südkorea, 2010–2017
 Museo Jumex, Mexiko-Stadt, Mexiko, 2009–2013
 Turner Contemporary, Margate, Kent, UK, 2006–2011
 The Hepworth Wakefield, Wakefield, West Yorkshire, UK, 2003–2011
 City of Justice, Barcelona, Spanien, 2002–2011
 Museum Folkwang, Essen, Deutschland, 2007–2010
 Wiederaufbau Neues Museum, Museumsinsel Berlin, Deutschland, 1997–2009
 Literaturmuseum der Moderne, Marbach am Neckar, Deutschland, 2002–2006
 America's Cup Building 'Veles e Vents', Valencia, Spanien, 2005–2006
 Des Moines Public Library, Des Moines, Iowa, USA, 2002–2006
 Kaistraße Studios, Düsseldorf, 1994–1997
 River & Rowing Museum, Henley-on-Thames, UK, 1989–1997

Ehrungen und Auszeichnungen (Auszug)
Eine Auswahl an Auszeichnungen für David Chipperfield, Auszeichnungen für Projekte von David Chipperfield Architects siehe dort.
 2023: Pritzker-Preis
 2022: Pour le mérite für Wissenschaft und Künste
 2015: Sikkens Prize für den herausragenden Umgang mit Farbe in der Architektur, mit besonderer Erwähnung des Wiederaufbaus Neues Museum
 2013: Praemium Imperiale für herausragende Leistungen in der Architektur
 2012: Piranesi Prix de Rome Career Achievement Award 2012 für das Lebenswerk
 2011: Royal Institute of British Architects RIBA Royal Gold Medal für das Lebenswerk
 2010: Großer DAI-Preis für Baukultur des Verbandes Deutscher Architekten- und Ingenieurvereine für sein Gesamtwerk
 2009: Verleihung des Titels Knight Bachelor für seine Verdienste um die Architektur in Großbritannien und Deutschland
 2009: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland für seine Verdienste um die Architektur
 2007: Ehrenmitgliedschaft des American Institute of Architects AIA
 2007: Ehrenmitgliedschaft des Bundes Deutscher Architekten BDA
 2004: Commander of the Order of the British Empire (CBE)
 2003: Ehrenmitgliedschaft der Florentiner Akademie für Kunst und Design
 1999: Heinrich-Tessenow-Medaille in Gold

Publikationen
 David Chipperfield (Autor), Joseph Rykwert (Einleitung): Theoretical Practice. British Library, UK, 1994, ISBN 1-874056-71-4.
 David Chipperfield, Kieran Long, Shumi Bose: Common Ground: exhibition guide. Marsilio Editori, Italien, 2012, ISBN 978-88317-1435-8.
 David Chipperfield, Kieran Long, Shumi Bose: Common Ground: exhibition catalogue. Marsilio Editori, Italien, 2012, ISBN 978-88-317-1366-5.
 Simon Kretz, David Chipperfield: On planning - a thought experiment. Koenig books, London – ETH Zürich 2018, ISBN 978-3-96098-300-2.
 Domus. Nr. 1042 (1.2020) bis 1051 (11.2020). Editoriale Domus S.p.A. Rozzano (Milano).  (als Chefredakteur)

Literatur
 Xavier Guell, Rik Nys: David Chipperfield. Editorial Gustavo Gili s. a., 1992, ISBN 84-252-1555-2.
 Monica Gili (Red.): 2G International Architecture Review: David Chipperfield 1997. Editorial Gustavo Gili s. a., 1997, .

 Fernando Marquez Cecilia, Richard Levene: David Chipperfield 1991–2001 El Croquis. El Croquis Editorial, 2001, ISBN 84-88386-20-6.
 Francisco Rei, Thomas Weaver: David Chipperfield Architectural Works 1990–2002. Ediciones Poligrafa, 2003, ISBN 84-343-0945-9.
 Nobuyuki Yoshida (Hrsg.): A+U David Chipperfield / Continuity. Nobuyuki Yoshida, 2003.
 Fernando Marquez Cecilia, Richard Levene: David Chipperfield 1998–2004 El Croquis. El Croquis Editorial, 2004, .
 Giuseppe Zampieri (Red.): David Chipperfield – Idea e Realtà. Federico Motta Editore, 2005, ISBN 88-7179-544-X.
 Fernando Marquez Cecilia, Richard Levene (Red.): David Chipperfield 1991–2006 El Croquis. El Croquis Editorial, 2006, ISBN 84-88386-38-9.
 Marco Casamonti (Red.): David Chipperfield Motta Architettura. Motta Architettura, 2007, ISBN 978-88-6116-015-6.
 Luis Fernandez-Galiano (Red.): David Chipperfield Architects Arquitectura Viva. Arquitectura Viva SL, 2008, .
 Axel Sowa: Einfühlung und Erfindung. Zum wiedergewonnenen Neuen Museum Berlin von David Chipperfield. In: Werk, Bauen + Wohnen. Deutsche Ausgabe, Nr. 7/8 (2009), S. 4–13., über den Wiederaufbau des Neuen Museums in Berlin.
 Andreas Lepik (Red.): Neues Museum, Friederike von Rauch | David Chipperfield. Hatje Cantz Verlag, 2009, ISBN 978-3-7757-2376-3.
 Kaye Geipel: Die Aura des Authentischen. In: Bauwelt. Nr. 13, 2009, S. 14–25, über den Wiederaufbau des Neuen Museums in Berlin, (bauwelt.de, PDF; 1,29 MB).
 Fernando Marquez Cecilia, Richard Levene (Red.): David Chipperfield 2006–2010 El Croquis. El Croquis Editorial, 2010, ISBN 978-84-88386-59-5.
 Rik Nys (Red.): David Chipperfield Architects – Form Matters. Verlag der Buchhandlung Walther König, 2011, ISBN 978-3-86560-688-4.
 Philipp Jodidio: Chipperfield. Taschen, Köln 2015, ISBN 978-3-8365-5179-3.
 Fundacio ICO/Arquitectura Viva: David Chipperfield Architects: Essentials. Arquitectura Viva SL, 2015, ISBN 978-84-608-2169-4.
 Rik Nys (Hrsg.): David Chipperfield Architects. Überarbeitete und erweiterte Ausgabe. Verlag der Buchhandlung Walther König, Köln 2018, ISBN 978-3-96098-301-9. (Werkverzeichnis, in englischer Sprache)
 David Chipperfield: What is our role? Supplement zu Domus Nr. 1041, Dezember 2019. Editoriale Domus S.p.A. Rozzano (Milano).
 Sandra Hofmeister (Hrsg.): David Chipperfield Architects. 2. Auflage. Detail Business Information, München 2019, ISBN 978-3-95553-466-0.
 Luis Fernandez-Galiano (Hrsg.): David Chipperfield Architects 2009–2019. (= Arquitectura Viva Monographs. Band 209-210). Arquitectura Viva SL, Madrid 2019, ISBN 978-84-09-06922-4.

Filme
 Ein Eingang für die Ewigkeit. Dokumentation. Regie: Carola Wedel, Produktion: 3-Sat, Erstsendung: 29. November 2016, Video.
 Imagine... David Chipperfield: A place to be. Dokumentation. Regie: Roger Parsons, Moderation: Alan Yentob, Produktion: BBC One, Reihe: Imagine, 2015, 57 Min., Erstsendung: 1. Dezember 2015, Video.
 David Chipperfield. Dokumentation. Deutschland, 2009, 43 Min., Regie: Sabine Carbon, Produktion: RBB, Erstsendung: 11. Juli 2009, Inhaltsangabe.

Weblinks

 Website von David Chipperfield Architects
 Website der Fundación RIA

Einzelnachweise

Architekt (Vereinigtes Königreich)
Architekt der Moderne
Hochschullehrer (Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart)
Pritzker-Preisträger
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Knight Bachelor
Commander des Order of the British Empire
Mitglied des Order of the Companions of Honour
Ehrenmitglied des Bundes Deutscher Architektinnen und Architekten
Träger des Pour le Mérite (Friedensklasse)
Brite
Geboren 1953
Mann