text:
Expedition 63 è stata la 63ª missione di lunga durata verso la Stazione Spaziale Internazionale, incominciata il 17 aprile 2020 con lo sgancio della Sojuz MS-15. Era composta dai tre membri della Sojuz MS-16 e, per un breve periodo di tempo, dall'equipaggio del veicolo commerciale americano SpaceX Demo 2, il primo equipaggio ad essere lanciato dal suolo americano dal pensionamento dello Space Shuttle avvenuto nel 2011. Durante i 188 giorni di missione l'equipaggio si occupò delle attività di aggancio o sgancio di sei veicoli cargo, della prosecuzione della attività scientifica, della manutenzione interna e esterna della ISS, di alcune situazioni d'emergenza e dell'arrivo di due equipaggi. L'Expedition 63 si concluse il 21 ottobre 2020 con lo sgancio della Sojuz MS-16.

Equipaggio

L'equipaggio dell'Expedition 63 fino a febbraio 2020 era composto dai cosmonauti russi Tichonov, Babkin e dall'astronauta americano Cassidy ma a causa dell'infortunio di Tichonov, entrambi i cosmonauti sono stati sostituiti con Ivanišin e Vagner. Questi ultimi insieme a Cassidy sono partiti a bordo della Sojuz MS-16 il 9 aprile 2020 per prendere parte all'Expedition 63. Il 31 maggio 2020 si unirono a loro i due membri della missione di collaudo SpaceX Demo 2, Hurley e Behnken, che rimasero sulla ISS per due mesi. A causa dei possibili ritardi al programma commerciale americano, Cassidy avrebbe potuto essere l'unico astronauta dell'USOS presente a bordo per un lungo periodo; per poter svolgere al meglio e in sicurezza le attività più rischiose, Ivanišin e Vagner vennero sottoposti durante i due anni di preparazione al volo rispettivamente all'addestramento all'attività extraveicolare (EVA) con la tuta spaziale EMU e come operatore robotico del Canadarm2, sia per l'attracco dei veicoli cargo americani sia per assistenza durante le EVA. L'equipaggio della prima missione operativa degli equipaggi commerciali NASA, USCV-1, composta da Hopkins, Glover, Noguchi e Walker, sarebbe dovuta partire a fine settembre 2020 ma venne rimandata a fine ottobre, durante l'Expedition 64. L'equipaggio della navicella Sojuz MS-17, composto dai cosmonauti russi Ryžikov e Kud'-Sverčkov, e dall'astronauta statunitense Rubins raggiunse la ISS pochi giorni prima della conclusione dell'Expedition 63, per sostituire l'equipaggio della Sojuz MS-16, pur non facendo parte ufficialmente dell'equipaggio dell'Expedition 63.

Eventi missione

Lancio e attracco della Progress MS-14
Il 25 aprile 2020 il veicolo cargo russo Progress MS-14 venne lanciato dalla rampa di lancio 31 del Cosmodromo di Bajkonur a bordo del lanciatore Sojuz 2.1a. Attraccò autonomamente al modulo Zvezda del Segmento russo della ISS tre ore e 20 minuti dopo il lancio. A bordo portava tre tonnellate di provviste e carburante per la ISS, cibo, vestiti e strumenti personali per l'equipaggio a bordo. La navicella rimarrà agganciata per circa sette mesi, fino a novembre 2020; durante questo periodo verrà usata per innalzare e abbassare l'orbita della ISS a seconda della visita dei veicoli spaziali.

Sgancio della Cygnus NG-13
Dopo tre mesi di permanenza sulla ISS, la navicella cargo americana Cygnus NG-13 venne sganciata e rilasciata dai controllori di volo a Terra, sotto la supervisione dell'astronauta Christopher Cassidy e del cosmonauta Ivan Vagner, con il braccio robotico canadese Canadarm2 l'11 maggio 2020. Arrivò alla ISS il 18 febbraio precedente, consegnando alla Stazione 3 300 kg di carico. Il giorno successivo allo sgancio la navicella incominciò la sua missione secondaria, cioè l'esecuzione del quarto esperimento dalla serie Spacecraft Fire Safety Experiment - IV (Saffire-IV), e il rilascio di alcuni CubeSat. Il rientro distruttivo in atmosfera era previsto per il 25 maggio 2020.

Lancio e attracco dell'HTV-9
Il lancio della navicella cargo giapponese HTV-9 avvenne il 20 maggio dal Centro spaziale di Tanegashima a bordo del lanciatore H-IIB. Fu l'ultimo lancio per questo lanciatore che venne usato solo per le missioni dell'HTV con una percentuale di successo del 100%. Nella prossima missione di rifornimento giapponese verrà usata la versione HTV-X del veicolo cargo e verrà lanciata con il nuovo lanciatore H3 nel 2022. La navicella HTV-9 arrivò alla ISS il 25 maggio, quando venne catturata da Cassidy ai comandi del Canadarm2 con l'assistenza di Vagner. Dopo che i controllori agganciarono la navicella al boccaporto nadir di Unity, Cassidy e Vagner aprirono il boccaporto e iniziarono a trasferire i 4300 kg di carico presente nella navicella alla ISS. La HTV-9 rimarrà attraccata alla ISS due mesi, fino alla fine di luglio.

Contaminazione dell'aria
Il 13 aprile 2020 il rilevatore di sostanze tossiche Air Quality Monitor-1 (AQM-1) situato nel modulo Destiny del Segmento americano, rilevò nell'aria la presenza di un quantitativo di benzene leggermente superiore ai limiti consentiti; da quel giorno fino al 29 aprile, il valore rimase pressoché lo stesso, intorno ai . Comunque, dal 29 aprile la quantità di benzene presente nell'aria iniziò ad aumentare a velocità sempre maggiore, fino a superare il limite di Concentrazione massima permessa in un periodo di 30 giorni (Spacecraft Maximum Allowable Concentration, SMAC). Il benzene è un composto chimico incolore o di un giallo chiaro in forma liquida a temperatura ambiente ed è altamente infiammabile, oltre ad avere effetti negativi sulla salute se si viene esposti a concentrazioni elevate nel lungo periodo. Il 15 maggio il Trace Contaminant Control System (TCCS) venne attivato per cercare di ridurre la quantità di benzene nell'aria, ma non si ottenne il risultato desiderato, avendo il 19 maggio dei valori ancora leggermente alti. Il 9 giugno per ottenere ulteriori dati sulla perdita, i Centri di controllo missione di Houston e Mosca decisero di spostare l'AQM-1 nel Segmento russo. Non riuscendo a individuare la corretta posizione della perdita, il 18 giugno i due Segmenti vennero isolati, per impedire lo scambio d'aria; quella notte vennero fatte delle letture con il AQM ma ulteriori test dovettero essere rimandati a causa nel malfunzionamento del rilevatore. Poco dopo il passaggio tra i due Segmenti venne riaperto in attesa di ulteriori informazioni sul AQM-1. Purtroppo il giorno successivo gli astronauti non furono in grado di riparare il danno al rilevatore, non potendo essere riparato in orbita. Inoltre, il AQM-1 era l'unico rilevatore di benzene presente sulla Stazione Spaziale Internazionale in quel momento. Il nuovo rilevatore AQM-1 arrivò sulla ISS a bordo del veicolo cargo Progress MS-15 il 23 luglio 2020.

Lancio e attracco della SpaceX Demo 2
Il 30 maggio 2020, dopo che il lancio era stato rinviato di alcuni giorni per condizioni meteorologiche avverse, la navicella Crew Dragon (Crew Dragon Endeavour) per la missione SpaceX Demo 2 venne lanciata con a bordo gli astronauti statunitensi Douglas Hurley e Robert Behnken su un lanciatore Falcon 9 Block 5. Era da luglio 2011 con la missione Shuttle STS-135 che una navicella spaziale statunitense con equipaggio non veniva lanciata nello spazio. Dopo 19 ore di viaggio per raggiungere la Stazione Spaziale Internazionale e eseguiti alcuni test di pilotaggio del veicolo, la Endeavour attraccò all'IDA-2/PMA-2 del boccaporto anteriore di Harmony il 31 maggio alle 14:16 UTC. I membri dell'Expedition 63 già presenti sulla ISS diedero il benvenuto al nuovo equipaggio alcune ore dopo, alla conclusione delle procedure di controllo perdite, portando a cinque gli abitanti della ISS.

EVA 1 (USOS 65)
Il 26 giugno gli astronauti NASA Cassidy (EV1, camera #18) e Behnken (EV2, #20), entrambi alla settima attività extraveicolare (EVA), svolsero la prima di una serie di EVA il cui scopo era quello di sostituire le batterie vecchie Ni-H2 con le batterie Li-Ion di uno dei due canali di alimentazione del Segmento S6; l'aggiornamento del sistema elettrico della ISS iniziò nel gennaio 2017. Le batterie sono indispensabili per accumulare energia elettrica ricevuta dai pannelli solari durante il periodo dell'orbita irradiato dal sole e utilizzarla durante il periodo notturno, per far funzionare i sistemi vitali, le attrezzature di bordo e i carichi utili. Nonostante gli astronauti dovessero rimuovere solo tre batterie Ni-H2, installare due batterie Li-Ion e una piastra-adattatore, la grande esperienza dei due permise di svolgere alcune attività aggiuntive programmate per l'attività extraveicolare del 1º luglio. Tra queste attività ci sono la rimozione di ulteriori due batterie Li-Ion e l'installazione di un'altra piastra-adattatore. IV: Douglas Hurley e Ivan Vagner; Responsabile robotico: Douglas Hurley; IV Ground: Jasmin Moghbeli.

EVA 2 (USOS 66)
Cassidy (EV1, camera #18) e Behnken (EV2, #20) svolsero la seconda EVA della Expedition 63 il 1º luglio durante la quale terminarono il lavoro iniziato nell'EVA precedente, rimuovendo una batteria Ni-H2 e installando una batteria Li-Ion e una piastra-adattatore. In totale durante le prime due EVA vennero rimosse sei batterie Ni-H2, installate tre batterie Li-Ion e due piastre-adattatore. Inoltre allentarono dei bulloni di altre batterie Ni-H2 che verranno sostituite nelle prossime EVA programmate per fine luglio, sempre svolte da Cassidy e Benhken, e installarono dei cavi ethernet in preparazione dell'installazione di un nuovo sistema di comunicazione wireless dotato di una telecamera HD migliorata per aumentare la copertura delle riprese live dei caschi per le future attività extraveicolari. IV: Douglas Hurley e Ivan Vagner; Responsabile robotico: Douglas Hurley; IV Ground: Jasmin Moghbeli.

Prima correzione non pianificata dell'orbita
Il 3 luglio 2020 i controllori di volo russi del Centro di controllo missione di Roscosmos accesero i propulsori del veicolo cargo Progress MS-14 per eseguire una manovra correttiva dell'orbita della Stazione Spaziale Internazionale per evitare una possibile collisione con un detrito spaziale. I propulsori della Progress MS-14, agganciata al boccaporto posteriore di Zvezda, vennero attivati per circa 100 secondi aumentando la velocità della ISS di 0,5 m/s e innalzando l'altitudine di 900 metri. Il detrito spaziale, identificato come un frammento di un lanciatore Proton del 1987, passò a sette chilometri di distanza dalla ISS. La correzione dell'orbita in caso di possibile collisione è l'opzione più sicura sia per la stazione spaziale sia per il suo equipaggio. Quando invece i controllori si accorgono troppo tardi della presenza del detrito sulla rotta della ISS e non possono svolgere la manovra correttiva, l'equipaggio riceve l'ordine di chiudere tutti i portelloni interni dei moduli pressurizzati della ISS e di rifugiarsi all'interno del proprio veicolo di discesa, sperando di non venir colpiti. Nei 20 anni di storia della Stazione Spaziale Internazionale si ricorse 25 volte alla manovra correttiva, soprattutto nel primo periodo di vita della ISS. La volta precedente che era stata eseguita una manovra correttiva era settembre 2015.

Sgancio della Progress MS-13
Dopo sette mesi di permanenza sulla Stazione Spaziale Internazionale agganciato al boccaporto di Pirs, il veicolo cargo Progress MS-13 carico di rifiuti da smaltire si sganciò dalla ISS l'8 luglio 2020. Durante il suo soggiorno sull'avamposto orbitale, innalzò diverse volte l'orbita della ISS per compensare la deorbitazione causato dall'attrito con l'atmosfera terrestre. Poche ore dopo i controllori russi inviarono il comando di accensione dei propulsori per rallentare il veicolo e farlo rientrare in modo distruttivo in atmosfera.

EVA 3 (USOS 67)
Il 16 luglio 2020 gli astronauti Behnken (EV1) e Cassidy (EV2) uscirono dalla Stazione Spaziale Internazionale per eseguire la sostituzione delle batterie nel Segmento S6 del Truss, concludendo l'aggiornamento del sistema elettrico della ISS iniziato a gennaio 2017. In questi tre anni e mezzo di lavoro vennero sostituite 48 batterie Ni-H2 con 24 batterie Li-Ion. Durante questa EVA vennero rimosse le ultime sei batterie Ni-H2 e installate tre nuove batterie Li-Ion e tre adattatori-piastra. IV: Douglas Hurley e Ivan Vagner; Responsabile robotico: Douglas Hurley; IV Ground: Joshua Kutryk.

EVA 4 (USOS 68)
Il 21 luglio 2020 gli astronauti Behnken (EV1) e Cassidy (EV2) svolsero la quarta e ultima attività extraveicolare programmata della Expedition per lavorare in diverse aree esterne della Stazione Spaziale Internazionale. Installarono il dispositivo di protezione Robotic Tool Stowage (RiTS) per conservare strumenti usati dalla mano robotica Dextre dell'Agenzia spaziale canadese, compresi due Robotic External Leak Locator (RELL) usati per rilevare la presenza di perdite di ammoniaca del sistema di raffreddamento della Stazione Spaziale Internazionale. Continuarono con la rimozione di due elementi di sollevamenti, anche noto come H-fixtures dei pannelli solari USOS, usati nell'elaborazione a terra prima del lancio, e con la preparazione dell'esterno del modulo Tranquility, rimuovendo degli elementi protettivi del Common Berthing Mechanism, per l'arrivo dell'airlock commerciale Bishop della società NanoRack. L'airlock verrà usato per il rilascio di carichi utili commerciali nello spazio. Il lancio è previsto per ottobre 2020 a bordo di un veicolo spaziale Dragon Cargo (SpaceX CRS-21). Prima di concludere l'attività extraveicolare passarono dei cavi ethernet all'esterno di Tranquility. IV: Douglas Hurley e Ivan Vagner; IV Ground: Joshua Kutryk.

Lancio e attracco della Progress MS-15
Il 23 luglio 2020 il veicolo spaziale cargo russo Progress MS-15 venne lanciato dalla rampa 31/6 del Cosmodromo di Bajkonur a bordo di un lanciatore Sojuz 2.1a. Utilizzando un profilo di volo ultra veloce, di tre ore/2 orbite invece del tipico profilo veloce di 6 ore/4 orbite, il veicolo spaziale attraccò al boccaporto di Pirs della Stazione Spaziale Internazionale in 3 ore e 18 minuti, battendo il record di minor tempo di attracco dal lancio all'arrivo sulla ISS (il precedente era 3 ore e 20 minuti della Progress MS-14). Durante la fase finale di attracco la Progress ebbe qualche problema nel puntare correttamente il centro del bersaglio del sistema Kurs-NA, tendendo a spostarsi verso il lato destro. Nonostante ciò, rimase nei limiti consentiti dalle procedure e non fu necessario l'intervento manuale del cosmonauta Ivanišin. Il costruttore della Progress, RKK Energija, avviò un'indagine per approfondire le cause del problema. Il carico di 2,9 tonnellate a bordo era composto da 620 kg di propellente, 46 kg di ossigeno, 420 litri d'acqua e 1430 kg di cibarie, vestiti e materiali igienici per l'equipaggio, e hardware per il Segmento russo. Tra questi ultimi si nota il rilevatore di sostanze tossiche Air Quality Monitor-1 (AQM-1) che sostituì il precedente dispositivo difettoso, usato per il rilevamento del benzene presente a bordo della Stazione Spaziale Internazionale da aprile dello stesso anno. Al termine della missione, che durerà circa sei mesi, la Progress verrà sganciata dalla Stazione Spaziale Internazionale portando con sé il modulo Pirs al quale è agganciata, per eseguire un rientro distruttivo in atmosfera. In questo modo, verrà liberato il boccaporto nadir di Zvezda, dove verrà agganciato il nuovo modulo Nauka a metà del 2021.

Sgancio e ammaraggio di SpaceX Demo-2
Il 1º agosto 2020, dopo aver trascorso poco più di due mesi a bordo della Stazione Spaziale Internazionale, gli astronauti Douglas Hurley e Bob Behnken con il veicolo spaziale Endeavour si sganciarono dalla ISS. L'accensione di deorbit avvenne 18 ore e mezza dallo sgancio con la ISS; ciò permise alla navicella di rallentare abbastanza da entrare in atmosfera. La discesa durò circa 45 minuti, durante i quali la temperatura esterna del veicolo raggiunse i 1900 °C e l'equipaggio venne sottoposto a 4G. I quattro paracadute principali vennero aperti a un'altitudine di 1 chilometri e 800 metri, per portare la velocità della navicella da 191 km/h a 24 km/h circa poco prima dell'ammaraggio. Questo avvenne alle 18:48 UTC nel Golfo del Messico. A seguito dell'ammaraggio la navicella venne recuperata dall'imbarcazione di SpaceX GO Navigator che la issò a bordo e solo in seguito l'equipaggio venne fatto uscire dalla navicella.

Sgancio dell'HTV-9
L'ultimo veicolo HTV della serie originale venne sganciato dalla Stazione Spaziale Internazionale il 18 agosto 2020. Dopo che i controllori sganciarono il veicolo dal boccaporto Harmony a cui rimase agganciata per 85 giorni, Cassidy e Vagner si occuparono di rilasciarla dal braccio robotico Canadarm2. Rientrò in atmosfera due giorni dopo, quando i controllori del Centro di controllo dell'HTV a Tsukuba ne accesero i motori per eseguire il deorbit burn. Questo fu l'ultimo veicolo della serie HTV; durante gli undici anni di attività, consegnò alla ISS più di 40 tonnellate di rifornimenti, comprese le 24 batterie per aggiornare il sistema elettrico della Stazione Spaziale Internazionale, durante nove missioni di rifornimento. La prossima missione di rifornimento cargo giapponese avverrà nel 2022, quando verrà utilizzata la nuova versione HTV-X.

Perdita d'aria

La Stazione Spaziale Internazionale perde continuamente aria nel vuoto dello spazio, ciò è dovuto alla presenza di finestre, valvole e altre aperture non totalmente ermetiche. A settembre 2019 venne rilevata una perdita d'aria piccola ma costante all'interno della ISS, superiore alla perdita rilevata abitualmente. L'intensa attività di arrivo e partenza dei veicoli, le attività extraveicolari degli ultimi anni e la continua integrazione dell'aria a bordo rese più difficile la comprensione della natura della perdita. Il 20 agosto 2020 questa perdita d'aria aumentò, passando da una perdita di 270g a 540g al giorno, rendendo probabile la presenza di un foro nello scafo della Stazione Spaziale Internazionale. Vista la presenza di soli tre membri dell'equipaggio le Agenzie spaziali decisero di isolare l'equipaggio nel Segmento russo, avendo ipotizzato che l'ubicazione del foro fosse nel Segmento statunitense (USOS). Il giorno successivo l'equipaggio chiuse tutti i portelloni interni dell'USOS così da permettere ai controllori a terra di stabilire l'esatto modulo in cui era situata la perdita, misurando la pressione modulo per modulo per un periodo di due giorni. Questa non è la tipica procedura usata per individuare le perdite; nell'agosto 2018 (Expedition 56) venne rilevata un'altra perdita e per individuarla l'equipaggio chiuse uno per volta tutti i moduli, controllò la pressione e trovò la perdita nel modulo orbitale della Sojuz MS-09. Nel 2020 invece decisero di sigillare l'USOS e di far abitare i tre membri dell'equipaggio per tre giorni esclusivamente nei moduli russi Zvezda, Poisk e nei veicoli Sojuz MS-16 e Progress MS-14 del Segmento russo.
Comunque alla conclusione dei due giorni i Centri di controllo concordarono il prolungamento dell'isolamento di un giorno per dare più tempo ai controllori di individuare la perdita. Il 26 agosto l'equipaggio poté riaprire i portelloni e tornare alle attività normali, non essendo comunque il foro abbastanza grande da mettere a rischio la vita dei membri dell'equipaggio. Dopo aver analizzato per un mese le letture di pressione dei vari moduli del Segmento americano, i controllori NASA non riuscirono a trovare nessun indizio che indicasse la presenta di una perdita nel segmento USOS. Inoltre, la perdita in quel mese era triplicata, arrivando a 1,4 kg di aria persa al giorno. Il 23 e 24 settembre Cassidy e Ivanišin usarono un rilevatore di perdite ad ultrasuoni vicino ai sigilli delle finestre di tutta la Stazione Spaziale Internazionale sperando di individuare la perdita, senza però ottenere i risultati voluti. I Centri di controllo missione a quel punto concordarono un altro periodo di isolamento nel Segmento russo nel fine settimana tra il 25 e il 27 settembre, pur continuando a controllare la pressione nei moduli in cui alloggiavano (Zarja, Zvezda, Poisk, Sojuz MS-16 e Progress-14).

Nella notte del 29 settembre l'equipaggio venne svegliato dai Centri di controllo a causa di un aumento improvviso del tasso della perdita. Questo aumento improvviso permise ai rilevatori di individuare con più precisione la perdita: si trovava nel modulo Zvezda.

Il modulo Zvezda è uno dei moduli più importanti della Stazione Spaziale Internazionale; fu il terzo modulo della ISS ad essere lanciato e al suo interno sono situate molte attrezzature per il controllo della ISS. È costituito da tre vani indipendenti: il compartimento di trasferimento, il compartimento di lavoro e il compartimento intermedio, ed era in quest'ultimo che venne individuato il foro. Le letture rilevavano una perdita tra 3 e 8 mm Hg al giorno, equivalente ad un foro di diametro tra i 0,6 e gli 0,8 mm. Il foro era talmente piccolo che Vladimir Solovëv, un ex cosmonauta e direttore di volo, ammise che sarebbe stato davvero difficile trovarlo e che non incoraggiava l'equipaggio a perdere ulteriore tempo nella ricerca del foro.
La presenza di un foro nel Segmento russo non faceva stare tranquilli i cosmonauti russi che decisero di continuare la ricerca. Nei giorni successivi il compartimento intermedio venne svuotato per poter accedere alla parte posteriore dei pannelli sulle pareti e vennero controllati tutti i punti più probabili, come il boccaporto tra Zvezda e la Progress MS-14. Il 2 ottobre il Centro di controllo missione decise di isolare il compartimento intermedio e utilizzare due videocamere GoPro per cercare di individuare la perdita; una GoPro avrebbe tenuto sotto controllo le misurazioni del manometro mentre l'altra avrebbe registrato il comportamento di alcune strisce di carta libere posizionate appositamente nel modulo, ma ciò non portò a nessun risultato.
Un altro tentativo fatto dai cosmonauti fu quello di posizionare dei sacchetti di plastica chiusi con del nastro sopra le valvole e guarnizioni presenti nel modulo; se fosse stata presente una perdita in quel punto il sacchetto si sarebbe sgonfiato a causa della perdita d'aria. Purtroppo non fu così facile richiudere ermeticamente i sacchetti con del nastro adesivo, rendendo vano il tentativo. Nei giorni successivi continuarono la ricerca con attrezzature e tecniche diverse, arrivando inoltre a sigillare i punti più a rischio con del sigillante, riducendo a due le zone più probabili: la zona delle tubazioni del sistema di controllo termico e il sistema di comunicazione a banda larga. Il 14 ottobre l'equipaggio della Sojuz MS-17 attraccò sulla ISS portando con sé del nuovo sigillante. Quella sera Ivanišin e Vagner di propria iniziativa lasciarono una bustina di tè libera di muoversi nel compartimento intermedio prima di chiudere il portello e la videro dirigersi verso il sistema di comunicazione a banda larga. A quel punto il Centro di controllo missione disse loro di sigillare quella zona con del nastro adesivo e di posizionare lì intorno dei sacchetti di plastica. Un paio d'ore dopo videro che uno dei sacchetti si era sgonfiato, rendendo altamente probabile la presenza del foro in quel punto; inoltre la perdita d'aria era passata da 8 a 4 mm Hg al giorno. Individuato il foro, il 16 ottobre Sergej Ryžikov lo sigillò temporaneamente con del nastro Kapton, ma nonostante ciò il 20 ottobre venne rilevata ancora una perdita di 5 mm Hg al giorno. Nei giorni successivi venne riferito che il foro aveva le sembianze di una crepa di circa 2-4 cm di lunghezza. Per svolgere ulteriori analisi, il nastro di Kapton che sigillava il foro venne rimosso e la zona pulita con uno straccio inumidito con l'alcool; entrambi torneranno sulla Terra a bordo della Sojuz MS-16 il 21 ottobre per essere analizzati. Sul foro vennero posizionati numerosi ulteriori strati di nastro, in attesa della procedura definitiva di sigillatura che Roscosmos sta realizzando.

Seconda correzione non pianificata dell'orbita
La sera del 22 settembre i Centri di controllo missione della NASA e di Roscosmos ricevettero la segnalazione di una possibile collisione della Stazione Spaziale Internazionale con un detrito spaziale alle 22:21 UTC. Nel frattempo che i Centri di controllo pianificavano una manovra correttiva dell'orbita, l'equipaggio a bordo avviò per ogni evenienza le procedure di abbandono della ISS, tra cui la chiusura di tutti i portelloni dei moduli e preparare la Sojuz per il ritorno sulla Terra. Un'ora prima della collisione vennero attivati i propulsori della Progress MS-14 per 150 secondi che allontanarono la Stazione Spaziale Internazionale dal punto di collisione con il detrito. Questa fu la seconda volta che una manovra correttiva non pianificata dell'orbita venne eseguita durante l'Expedition 63. Solo nei primi nove mesi del 2020 ci furono tre manovre correttive d'emergenza della Stazione Spaziale Internazionale mentre nelle ultime due settimane addirittura tre segnalazioni di possibili collisioni.

Lancio e attracco della Cygnus NG-14
Il 3 ottobre venne lanciato il veicolo spaziale di rifornimento Cygnus NG-14 "SS Kalpana Chawla" dal Mid-Atlantic Regional Spaceport. La navicella venne soprannominata così in onore all'astronauta NASA Kalpana Chawla deceduta insieme all'equipaggio della missione Shuttle STS-107 nel febbraio 2003 durante il rientro sulla Terra. Dopo due giorni di viaggio verso la Stazione Spaziale Internazionale, la Cygnus venne catturata dagli astronauti Cassidy e Vagner con il braccio robotico e agganciata al modulo Unity due ore e mezza dopo. Nel carico di Cygnus, oltre alle provviste per l'equipaggio, erano presenti anche un nuovo tipo di toilette (UWMS) che verrà usata in futuro nel veicolo spaziale Orion per le missioni oltre l'orbita terrestre e degli esperimenti, di questi i più importanti sono Ammonia Electrooxidation, Plant Habitat-02 e Onco-Selectors. La navicella rimarrà agganciata alla Stazione Spaziale Internazionale fino a metà dicembre 2020.

Lancio e attracco della Sojuz MS-16
Avvicinando alla conclusione dell'Expedition 63, l'equipaggio della Sojuz MS-17 (Sergej Ryžikov, Sergej Kud'-Sverčkov e Kathleen Rubins) venne lanciato dal Cosmodromo di Bajkonur il 14 ottobre 2020 per sostituire i tre membri della Sojuz MS-16. Il veicolo spaziale attraccò al modulo russo Rassvet della Stazione Spaziale Internazionale appena tre ore e tre minuti dopo il lancio; fu la prima volta che un veicolo spaziale con equipaggio raggiungeva la ISS in meno di 6 ore, all'epoca il tempo medio era di circa sei ore.
I due equipaggi convissero sull'avamposto orbitale per una settimana, trascorsa la quale l'equipaggio della Sojuz MS-16 fece ritorno sulla Terra.

Cambio di comando Cassidy – Ryžikov
Il 20 ottobre 2020 il comandante dell'Expedition 63 Cassidy passò il comando della Stazione Spaziale Internazionale al cosmonauta russo Sergej Ryžikov per l'Expedition 64. L'Expedition 63 durò complessivamente 188 giorni, era dal 2008 che una Expedition non ricopriva un periodo di tempo così lungo. Lo sgancio della Sojuz MS-16 con a bordo Ivanishin, Vagner e Cassidy avvenne il 21 ottobre alle 23:32 UTC dando ufficialmente inizio all'Expedition 64.

Riepilogo dei veicoli in visita

Galleria d'immagini

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Programma Expedition


text:
Die Villa Koliba (poln. Willa "Koliba") wurde 1892 in Zakopane von Stanisław Witkiewicz im Zakopane-Stil erbaut. 1901 wurde die Villa ausgebaut. Seit 1983 ist sie denkmalgeschützt. Sie ist seit 1993 eine der elf Filialen des 1889 gegründeten Tatra-Museums. Thema der Ausstellung ist der Zakopane-Stil.

Literatur
  Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, str. 51, Wydawnictwo TRAWERS, Latchorzew, 1998

Weblinks

Museum in Zakopane
Bauwerk in Zakopane
Erbaut in den 1890er Jahren
Kulturdenkmal in Zakopane

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Robert Kopp, né le , est un écrivain et éditeur suisse, qui partage son temps entre Bâle et Paris.

Biographie

Professeur de littérature française à l'université de Bâle, où il a succédé à Marcel Raymond, Albert Béguin, Georges Blin, Jean Starobinski et Claude Pichois, doyen de la Faculté des Lettres et Sciences humaines (1983-1985), professeur associé à l'université de Paris IV-Sorbonne (1985-1986), à l'université de Paris X-Nanterre (1987-1989), directeur de recherches associé à l'École pratique des Hautes études (1989-1990), il est spécialiste de la littérature française des  et  siècles, en particulier de Balzac, de Baudelaire, des frères Goncourt, de Huysmans, d'André Gide, de Pierre Jean Jouve, d'André Breton.

Responsable éditorial de la collection "Bouquins" (Robert Laffont) de 1989 à 2006, il collabore régulièrement à la revue Commentaire (membre du comité), à la Revue des Deux Mondes (membre du comité de rédaction et contributeur régulier), à L'Histoire, au Magazine littéraire, à Les Lettres et les Arts ainsi qu'à la revue suisse d'art et de culture Artpassions. Il est également membre du comité de rédaction des Travaux de littérature (Droz) et Président de la Société d'études françaises de Bâle (site: sef-bale.ch). Membre des jurys du Prix Montaigne, du Prix Giono, du Prix des Ecrivains du Sud.

Distinctions
 Un volume d'hommage, Désirs et plaisirs du livre, lui a été consacré par ses collègues, amis et élèves (Honoré Champion, 2004).

Ouvrages
 Albums de la Pléiade : André Breton, bibliothèque de la Pléiade, éditions Gallimard, 2008.
 Un siècle de Goncourt, éditions Gallimard, coll. « Découvertes Gallimard / Littératures » (), 2012.
 Baudelaire, le soleil noir de la modernité, éditions Gallimard, coll. « Découvertes Gallimard / Littératures » (), 2004, nouvelle édition revue 2017.

 Film: Pierre Jean Jouve, le feu de la chair (avec Olivier Mille), "Un siècle d'écrivains", France3, 1996.
 Exposition: L'Oeil de Baudelaire, avec Jérôme Farigoule et Charlotte Manzini, catalogue Paris-Musées, 2016.
 Bibliographie complète voir:

Références

Liens externes

Critique littéraire suisse
Étudiant de l'université de Bâle
Correspondant de l'Académie des sciences morales et politiques
Naissance en août 1939


text:
Луїс Сіністерра (,  17 червня 1999, Сантандер-де-Кілічао) — колумбійський футболіст, нападник клубу «Лідс Юнайтед» і збірної Колумбії.

Клубна кар'єра
Народився 17 червня 1999 року в місті Сантандер-де-Кілічао. Вихованець футбольної школи клубу «Онсе Кальдас». Дорослу футбольну кар'єру розпочав 2016 року в основній команді того ж клубу, в якій провів три сезони, взявши участь у 43 матчах чемпіонату. Більшість часу, проведеного у складі «Онсе Кальдас», був основним гравцем атакувальної ланки команди.

8 липня 2018 року за 2 мільйони євро перейшов у нідерландський «Феєнорд», підписавши трирічний контракт.  Станом на 28 травня 2019 року відіграв за команду з Роттердама 5 матчів в національному чемпіонаті.

Виступи за збірну
У складі молодіжної збірної Колумбії до 20 років поїхав на молодіжний чемпіонат світу 2019 року у Польщі, на якому відзначився дублем у матчі групового етапу з Таїті (6:0).

Статистика виступів

Статистика клубних виступів

Титули і досягнення
 Бронзовий призер Південноамериканських ігор: 2018

Примітки

Посилання

колумбійські футболісти
Гравці молодіжної збірної Колумбії з футболу
Футболісти «Онсе Кальдас»
Футболісти «Феєнорда»
колумбійські футбольні легіонери
Футбольні легіонери в Нідерландах


text:
Tyska F3-mästerskapet 2007 var ett race som kördes över 18 omgångar. Carlo van Dam blev mästare.

Delsegrare

Slutställning

Tyska F3-säsonger
Motorsportevenemang 2007
2007 i Tyskland


text:
Empire  – album grupy Queensrÿche wydany w 1990 roku.

Lista utworów
 "Best I Can" (DeGarmo) – 5:34
 "The Thin Line" - (DeGarmo, Tate, Wilton) – 5:42
 "Jet City Woman" (DeGarmo, Tate) – 5:21
 "Della Brown" (DeGarmo, Rockenfield, Tate) – 7:04
 "Another Rainy Night (Without You)" (DeGarmo, Jackson, Tate) – 4:29
 "Empire" (Tate, Wilton) – 5:24
 "Resistance" (Tate, Wilton) – 4:50
 "Silent Lucidity" (DeGarmo) – 5:47
 "Hand on Heart" (DeGarmo, Tate, Wilton) – 5:33
 "One and Only" (DeGarmo, Wilton) – 5:54
 "Anybody Listening?" (DeGarmo, Tate) – 7:41 (w wersji zremasterowanej 7:59)

W 2003 roku ukazała się zremasterowana wersja albumu z dodatkowymi utworami:
 "Last Time in Paris" (DeGarmo, Tate) - 3:57
 "Scarborough Fair" - 3:50
 "Dirty Lil Secret" - 4:09

Twórcy
 Michael Wilton - gitara, śpiew
 Chris DeGarmo - gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara dwunastostrunowa, instrumenty klawiszowe, śpiew
 Geoff Tate - śpiew, instrumenty klawiszowe
 Eddie Jackson - gitara basowa, śpiew
 Scott Rockenfield - perkusja
 Michael Kamen - aranżacje orkiestry
 Peter Collins - produkcja muzyczna
 James Barton - inżynieria dźwięku
 Paul Northfield - inżynieria dźwięku

Albumy Queensrÿche
Albumy muzyczne wydane w roku 1990


text:
"The Slowskys" are a national television advertising campaign for Comcast Cable's Xfinity broadband Internet service. The ads feature an animatronic turtle couple, Bill and Karolyn Slowsky. The ads are based on the idea that DSL, which Xfinity claims is slower than their service, is only fast enough for people who like things very slow. In the television ads, the two turtles are usually shown together explaining why they are so happy with DSL service, and that if they got Xfinity, it would be far too fast for them.

The characters were created by Goodby Silverstein & Partners of San Francisco, produced by RSA, puppeteered by Stan Winston. The campaign won the gold Effie Award in 2007.

TheSlowskys.com was a character blog on which everything slow is celebrated. Recently however, the blog was taken down and replaced by a peaceful, permanent flash widget that included their commercials.

A knockoff of The Slowskys by Canadian cable provider Shaw Communications is called The Snailskis.

Comedian Andrew Donnelly is the voice of Bill Slowsky and actress (and former member of The Groundlings) Rachael Harris provides the voice for Karolyn. Son Bill Slowsky, Jr. (featured in a reboot campaign starting in May 2019) is voiced by musician Lucas Grabeel.

When the Slowsky fad reached its peak, the Slowskys Website created a fictional campaign in which the Slowsky couple traveled around their block in an old fashioned political circuit. On top of their vehicle, multiple bullhorns would amplify the Slowsky's voices so that people could hear them. The advertising video showed the Slowskys in the vehicle, and with Bill screaming "BE STILL WITH BILL!", much to Karolyn's annoyance, with "Hail to the Chief" playing in the background. The party even offered membership cards and requested slogans for their platform.

In the 2019 ad series, Bill Jr. reveals that he is a big fan of the speed and convenience offered by Xfinity and its service-related smartphone app, leading to his father ending each ad with blunt dismissals (such as "I'll pass" and "I'd rather not") of his son's empassioned advocacy for added speed.

References

External links
Home page of The Slowskys (Recently Altered)
Embroidered Splash Screen (Original)

Advertising characters
Advertising campaigns
Fictional turtles
Internet memes
Politics in fiction
Animatronics
Male characters in advertising
Female characters in advertising


text:
El distrito de Casma es uno de los cuatro que conforman la provincia de Casma, ubicada en el departamento de Áncash en el Perú. Su capital es la ciudad de Casma.

Toponimia
si esta voz tuviese ancestro quechua, pudiera ser una forma castellanizada de la palabra qasha = cuarteadura. Habría ocurrido este cambio fono-morfológico: qashamari > qashama > qashma > kashma >kasma > casma

Historia
Su creación política data de la época de la Independencia y se celebra el 23 de marzo.

Geografía
 Está ubicado en el km 370 de la Carretera Panamericana, a poco más de 5 horas de la capital, Lima.
 El censo del 2005 indica que su población es de 28,140 habitantes.
 Tiene un área de 1,206.28 km².
 Se caracteriza por su puerto y por las fortalezas arqueológicas como la de Sechín.
 La ciudad sufrió la devastación del terremoto del 31 de mayo de 1970, las víctimas superaron los 800 muertos.
 Casma además cuenta con los centros turísticos arqueológicos como: Sechin, Chanquillo, Pampa colorada, Cerro Manchán entre otras.

Atractivos Turísticos
Museo regional Max Uhle: Se sitúa junto a la zona arqueológica Sechín. Mediante una secuencia cronológica se narra el desarrollo cultural del valle de Casma, representado por variados bienes culturales recuperados en los proyectos de investigación arqueológica realizados en el Cerro Sechín, Sechín Bajo, Sechín Alto, Las Aldas, Pampa Colorada y Moxeque. Lun a Dom de 8 a. m. a 6 p. m. Carretera Casma - Huaraz km 2.

Autoridades Municipales

 2015 - 2018
 Alcalde: Jhosept Amado Pérez Mimbela, del partido Alianza para el Progreso.
 2012 - 2014
 Alcalde: Rommel Alfonso Meza Cerna, del Movimiento Acción Nacionalista Peruano (MANP).
 2011 - 2012
 Alcalde: José Alejandro Montalván Macedo (†).

Véase también
 Organización territorial del Perú
 Tortugas (Áncash)

Referencias

Enlaces externos
 INEI Perú

Casma

Wikiproyecto:Ciudades del Perú/Problemas/Necesitan referencias adicionales


text:
Two Much es una película española de 1995 dirigida por Fernando Trueba e interpretada por Antonio Banderas y Melanie Griffith. Es una comedia en la que el protagonista (Art), que está prometido, se enamora de la hermana de su novia y para mantener a las dos mujeres se inventa un doble suyo.

Two Much es una versión de la comedia francesa de 1984, Le Jumeau dirigida por Yves Robert que a su vez está basada en la novela de Donald Westlake.

Sinopsis

Art Dodge (Antonio Banderas) es un galerista con mucha cara que se compromete para casarse con Betty (Melanie Griffith), pero se enamora de su hermana Liz (Daryl Hannah), por lo que se inventa un doble.

Ficha artística

 Antonio Banderas (Art Dodge)
 Melanie Griffith (Betty Kerner)
 Daryl Hannah (Liz Kerner)
 Danny Aiello (Gene)
 Joan Cusack (Gloria)
 Eli Wallach (Sheldon Dodge)
 Gabino Diego (Mané)
 Austin Pendleton (Dr. Huffeyer)
 Allan Rich (Reverendo Larrabee)
 Vincent Schiavelli (Sommelier)
 Phil Leeds
 Sid Raymond
 Louis Seeger Crume
 Santiago Segura

Nacimiento del proyecto
Los primeros intentos de adaptar al cine la novela de Westlake tuvieron lugar a mediados de los ochenta, cuando el productor Pepón Coromina (fallecido en 1987) y el director Jordi Cadena fabricaron una sinopsis que se quedó en eso. Fernando Trueba empezó a darle vueltas al asunto a finales de los 80.

Recepción
En Estados Unidos fue valorada como una de las peores películas españolas estrenadas allí de la historia , (14% Rotten Tomatoes) también sería valorada de la misma forma en su país de origen.

Curiosidades

 Es una versión de la comedia francesa de 1984, Le Jumeau dirigida por Yves Robert que a su vez está basada en la novela de Donald E. Westlake.
 Antonio Banderas y Melanie Griffith se conocieron durante el rodaje de la película.
 En esta película descubrimos la faceta cómica de Banderas.
 Antonio Banderas fue nominado a los Premios Anuales de la Academia "Goya" por su actuación.
 Melanie Griffith y Daryl Hannah fueron nominadas al Premio Golden Raspberry.
 Two Much es un juego de palabras. "Too much" en inglés significa "demasiado" y Two significa "Dos".

Referencias

Enlaces externos

 Web Oficial
 Two Much en Imdb
 Two Much en rottentomatoes.com
 Fotografías de la película

Películas de Touchstone Pictures
Películas de Antonio Banderas
España en 1995
Películas sobre bodas


text:
Carpenters' Hall is een historisch gebouw in de Amerikaanse stad Philadelphia, waar het deel uitmaakt van het Independence National Historical Park.

Geschiedenis
Carpenters' Hall werd ontworpen door architect Robert Smith in de stijl van de georgiaanse architectuur. Het gebouw werd aanvankelijk gebruikt als ontmoetingsplek en vergaderruimte voor het gilde van de timmerlieden. Het gilde maakte gebruik van het gebouw totdat de Britten in 1777 Philadelphia innamen tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Tussen 5 september en 26 oktober 1774 werd het gebouw tevens gebruikt als vergaderruimte voor het eerste Continental Congress. Nadien werd het gebouw door verscheidene instanties als vergaderlocatie gebruikt waaronder door de First Bank of the United States.

Het gebouw werd op 15 april 1970 een National Historic Landmark.

Zie ook
Independence National Historical Park

Externe link
Carpenters' Hall op UShistory.org

Bouwwerk in Philadelphia
National Historic Landmark


text:
World's End ist ein Roman von T.C. Boyle, der 1987 in den USA erschien und 1989 in deutscher Übersetzung veröffentlicht wurde.

Inhalt
Walter Van Brunt stößt mit seinem Motorrad gegen eine Gedenktafel für Cadwallader Crane und Jeremy Mohonk, woraufhin ihm ein Fuß amputiert werden muss. Nun wird die Geschichte aufgerollt, wobei der Autor kapitelweise zwischen dem 17. Jahrhundert, 1949 und 1968 hin und her springt. Die einzelnen Kapitel sind aber konventionell erzählt.

17. Jahrhundert: Die Van Brunts sind 1663 aus Holland eingewandert und haben in Neu-Holland/Nordamerika eine Farm, die den Van Warts gehört und für die sie Pacht bezahlen müssen. Dort werden sie auch wie Leibeigene gehalten. In einer Welle des Unglücks muss dem ältesten Sohn Jeremias ein Fuß amputiert werden, der Vater stirbt, dann auch die Mutter und der kleinste Sohn Wouter, und Katrinchee brennt mit dem Indianer Mohonk durch.

Jeremias wird von den Pächtern der Nachbarsfarm Van Meulen aufgenommen. Als Katrinchee mit ihrem Sohn Jeremy zurückkommt, bewirtschaften die beiden wieder ihre alte Farm. Katrinchee fühlt sich schuldig am Unglück der Familie, wird halb wahnsinnig und sucht den Tod. Jeremias heiratet die Tochter des schouts (Schultheiß) Neeltje und hat mit ihr sechs Kinder.
Als die Pächter für Van Wart eine Straße bauen sollen, lehnt sich Jeremias auf, kriecht dann aber zu Kreuz, als ihm die Pacht entzogen werden soll. Für seinen ältesten Sohn Wouter ist das Verrat.

Jahre später – Jeremias ist längst tot und Wouter hat die Leitung der Farm – wird den Van Brunts und Cadwallader Crane die Pacht gekündigt, und Jeremy Mohonk und seine Familie sollen auch das Gebiet verlassen. Die drei rebellieren, aber Wouter begeht Verrat: Um sein eigenes Leben zu retten, gibt er die ganze Schuld den beiden anderen.

1929: Jeremy Mohonk, der letzte vom Stamm der Kitchawanken, Nachkomme von Katrinchee und dem Indianer Mohonk, besetzt das Land, auf dem einst die Farm der Van Brunts stand, er habe ein Recht darauf, es sei Indianerland. Er wird zu Zuchthaus verurteilt. Wegen finanzieller Engpässe muss Rombout Van Wart das Land aber an Pelethiah Crane verkaufen, Rektor der Schule
von Van Wartville.

1949: Auf Peletiah Cranes Land soll ein Konzert stattfinden. Die linken Veranstalter und Gäste werden von rechten, rassistischen Schlägertrupps zusammengeschlagen. Es konnte dazu kommen, weil Walters Vater Truman Van Brunt als Spion arbeitete und seine linken Freunde verriet. Danach verschwindet Truman.

1968: Obwohl Truman Van Brunts Sohn Walter von den linken Freunden seines Vaters aufgezogen wurde, ist er ein Freund von Depeyester Van Wart. Der wiederum hat eine Hippie-Tochter Mardi, die es mit der Moral und Klassenschranken sehr locker nimmt. Seine Frau Joanna kümmert sich um Indianer und bekommt schließlich einen Sohn von Jeremy Mohonk, den sie ihrem Mann als seinen Sohn unterschiebt und der nun Erbe der Van Warts wird.

Walter findet seinen Vater in der nördlichsten Stadt Alaskas, wo er für seinen Verrat büßt. Walter begeht nun seinerseits Verrat an seinem Freund Tom Crane, indem er im Hafen sein Schiff losbindet, nachdem er Tom mit seiner Frau Jessica gesehen hatte, die aber von Walter verraten und verlassen worden war. Kurz darauf erfriert Walter im Schnee (wie einst Katrinchee Van Brunt). Um die Reparatur des Schiffs zu bezahlen, muss Tom Crane nun das Land wieder an die Van Warts verkaufen, das Land, auf dem Van Brunts Farm stand und wo das Konzert stattgefunden hatte.

Die Linie der Verräter ist nun ausgestorben, ebenso die männliche Linie der Van Warts. An ihre Stelle tritt der Nachkomme des Indianers Jeremy Mohonk und von Katrinchee Van Brunt.

Kritik
Der Guardian betrachtet den Roman in einer Rezension 2012 als einen der  "übersehenen Klassiker der amerikanischen Literatur" ("Overlooked classics of American literature"). Die Charaktere und Handlungsstränge würden in dem Buch von Boyle "meisterhaft" zusammengefügt ("he brings them all together masterfully").

Einzelnachweise

Werk von T. C. Boyle
Literarisches Werk
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Roman, Epik
Literatur (Vereinigte Staaten)


text:
Robert Lehmann (* 23. November 1910 in Hannover; † 24. Juni 1993 in Berlin) war von 1957 bis 1964 Vorsitzender der Pionierorganisation "Ernst Thälmann" in der DDR.

Leben
Robert Lehmann war der Sohn eines Werkzeugmachers und erlernte nach der Volksschule von 1925 bis 1928 das Handwerk des Malers. Während seiner Lehrzeit trat er 1926 in die Gewerkschaft und in die SAJ ein. 1929 wechselte Lehmann zum KJVD und wurde Mitglied der Bezirksleitung Hannover-Braunschweig. 1932 trat er in die KPD ein und wurde von ihr an die Internationale Lenin-Schule nach Moskau delegiert. Im Februar 1934 kehrte Lehmann nach Deutschland zurück und wurde in der illegalen Jugendarbeit der KPD in Leipzig eingesetzt. Ab Dezember 1934 war er Mitglied des Zentralkomitees des KJVD. In dieser Funktion nahm er 1935 am VII. Weltkongress der Kommunistischen Internationalen und im Oktober des gleichen Jahres an der Brüsseler Konferenz der KPD in Moskau teil. Noch im selben Jahr emigrierte er zunächst nach Prag, später nach Paris, wo er jeweils als Instrukteur des ZK der KPD tätig war. Vom Februar 1939 an bis Kriegsende hielt sich Robert Lehmann illegal in Amsterdam auf.

Im September 1945 kehrte er nach Hannover zurück. Lehmann wurde 1947 Abgeordneter der KPD im niedersächsischen Landtag und war zeitweilig 3. Vorsitzender der niedersächsischen KPD. Er war Lizenzträger und Herausgeber der "Niedersächsischen Volksstimme" und der Zeitschrift "Neuer Weg".

Im Rahmen von Parteisäuberungen und der Überprüfung von Westemigranten erhielt Lehmann 1950 einen Verweis und musste 1951 in die DDR übersiedeln. Er wurde in die SED übernommen und übte bis 1957 verschiedene Funktionen in Thüringen aus, unter anderem als Leiter der Abteilung Kultur beim Rat des Bezirkes Gera. Von Dezember 1957 bis zum September 1964 übte er das Amt des Vorsitzenden der Pionierorganisation "Ernst Thälmann" aus. Danach war er bis 1967 stellvertretender Minister für Kultur. Darüber hinaus war er von 1958 bis 1967 Mitglied des Zentralkomitees der SED und Abgeordneter der Volkskammer. Von 1967 bis 1972 war Lehmann Direktor des Kulturfonds der DDR. Anschließend wurde er Vorsitzender des Zentralausschusses der Volkssolidarität und übte dieses Amt bis zum Juni 1982 aus. Danach ging Robert Lehmann in Rente.

Sein Grab befindet sich auf dem Zentralfriedhof Berlin-Friedrichsfelde in der Gräberanlage für Opfer des Faschismus und Verfolgte des Naziregimes.

Auszeichnungen
 1958 Medaille für Kämpfer gegen den Faschismus 1933 bis 1945
 1961 Vaterländischer Verdienstorden in Silber
 1965 Orden Banner der Arbeit
 1975 Vaterländischer Verdienstorden
 1980 Karl-Marx-Orden
 1985 Ehrenspange zum Vaterländischen Verdienstorden in Gold

Literatur
 Hermann Weber, Andreas Herbst: Deutsche Kommunisten. Biographisches Handbuch 1918 bis 1945. 2., überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Dietz, Berlin 2008, ISBN 978-3-320-02130-6.

 Roswitha Foerster: Lehmann, Robert, in: Hugo Maier (Hrsg.): Who is who der Sozialen Arbeit. Freiburg : Lambertus, 1998 ISBN 3-7841-1036-3, S. 350

Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
KPD-Funktionär
Funktionär der Pionierorganisation Ernst Thälmann
KJVD-Mitglied
Absolvent der Internationalen Leninschule
Mitglied des ZK der SED
Landtagsabgeordneter (Niedersachsen)
Abgeordneter der Volkskammer
Träger des Vaterländischen Verdienstordens (Ehrenspange)
Träger des Karl-Marx-Ordens
Träger des Banners der Arbeit
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1910
Gestorben 1993
Mann


text:
Hainan är ett stadsdistrikt i Wuhai i den autonoma regionen Inre Mongoliet i norra Kina.

WP:Projekt Kina


text:
Riccardo Lucca (Rovereto, 24 februari 1997) is een Italiaans wielrenner die anno 2023 rijdt voor Green Project-Bardiani-CSF-Faizanè. Hij is de broer van wielrenner Simone Lucca.

Carrière
Als eerstejaars junior, in 2014, werd Lucca derde op het nationale kampioenschap tijdrijden, achter Filippo Ganna en Edoardo Affini. Een jaar later werd hij, op twintig seconden van winnaar Daniel Savini, tweede in het eindklassement van de Ronde van Lunigiana.

Tussen 2016 en 2022 won Lucca verschillende koersen in het Italiaanse amateurcircuit. Daarnaast werd hij onder meer zesde op het nationale kampioenschap tijdrijden in 2020 en won hij de Trofeo Alcide Degasperi in 2021. Aan het eind van 2021 nam hij deel aan onder meer de Ronde van Emilia en de eerste editie van de Veneto Classic. In 2022 maakte Lucca de overstap naar Work Service-Vitalcare-Dynatek. Namens die ploeg won hij in juni een etappe in de Adriatica Ionica Race, na op tien kilometer van de finish te zijn weggereden uit de kopgroep. In het eindklassement werd hij twaalfde, op acht minuten van winnaar Filippo Zana. Eind augustus van dat jaar werd bekend dat Lucca in 2023 de overstap zou maken naar Bardiani CSF Faizanè. Anderhalve week later won hij de derde etappe in de Ronde van Friuli-Venezia Giulia, met aankomst op de Zoncolan.

Overwinningen

2021
Trofeo Alcide Degasperi
2022
4e etappe Adriatica Ionica Race
3e etappe Ronde van Friuli-Venezia Giulia

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Ploegen
 2020 –  General Store-Essegibi-F.lli Curia
 2021 –  General Store-Essegibi-F.lli Curia
 2021 –  Gazprom-RusVelo (stagiair vanaf 1 augustus)
 2022 –  Work Service-Vitalcare-Dynatek
 2023 –  Green Project-Bardiani-CSF-Faizanè

Italiaans wielrenner


text:
Се́ргиевское (Конько́во-Се́ргиевское) — усадьба и бывшая деревня, существовавшая к югу от Москвы, на территории современного района «Коньково». Деревня располагалась справа от Калужской дороги при следовании из Москвы, напротив села Коньково-Троицкое. В XIX веке два села слились в одно большое с общим названием Коньково, которое в свою очередь вошло в состав Москвы в 1960 году.

История
В конце XVI века здесь находилась деревня Серина, принадлежавшая Петру Никитичу Шереметеву. Судя по писцовой книге 1627 года к этому времени она стала поместьем стольников — братьев Фёдора и Дмитрия Михайловичей Толочановых. В деревне отмечен двор помещика, где жили приказчик и ещё два человека. Толочановы были рядовым родом служилых людей. После смерти Дмитрия в 1652 году деревня Серина перешла к его брату Фёдору, а затем к сыну последнего Семёну. Им и была отстроена ныне существующая церковь, по которой село стало называться Сергиевским.

По описанию 1678 года, в деревне по-прежнему значился лишь двор вотчинника, где жили четыре человека. С этого времени Толочанов начинает обустраивать свою вотчину. Он строит здесь церковь в честь Сергия Радонежского, по которой сельцо стало именоваться Сергиевским. Кроме дворов церковного причта отмечено было еще 20 дворов.

После смерти Семёна Фёдоровича в 1708 году село досталось его внучке Анастасии Васильевне Толочановой, вышедшей в 1710 год замуж за князя Сергея Алексеевича Голицына, который позднее дослужился до чина тайного советника и при императрице Елизавете Петровне несколько лет был московским губернатором. Его супруга умерла в 1756 год, а через два года он последовал за ней. Сергиевское досталось их сыну Алексею, который в том же году уступил село своей незамужней сестре Анне Сергеевне. При ней в середине 1760-х годов в Сергиевском значилось пять дворов с 15 душами мужского и 13 душами женского пола. После Голицыных селом владеет короткое время полковник Фёдор Иванович Боборыкин (Бабарыкин).

Около 1794 года село приобрёл в собственность капитан-лейтенант флота Фёдор Алексеевич Ладыженский, женившийся на Лукии Михайловне Чемесовой. Впоследствии супруги были похоронены перед церковью. В 1818 году следующий владелец имения, отставной полковник Александр Фёдорович Ладыженский, устроил над местом погребения родителей придел. Уже в недавнее время при реставрации здания их захоронение было ликвидировано

Церковь в соседнем селе Троицком значительно пострадала при отступлении наполеоновских войск из Москвы по Калужской дороге и была закрыта в 1813 году. Впоследствии она была разобрана по инициативе Дмитрия Яковлевича Воздвиженского — священника села Сергиевского. Он не упустил случая получить бесплатный материал на ограду своего храма. Поэтому в ноябре 1821 года состоялся снос здания.

Путеводитель 1839 года указывал на Старой Калужской дороге, «едучи от Москвы», Сергиевское-Коньково и Коньково-Троицкое, за которым находилась первая почтовая станция — Тёплые Станы. Тогда в Коньково насчитывалось сорок дворов и около трёхсот человек жителей в двух сёлах.

В середине XIX века число жителей практически не меняется, разве что несколько сокращалось число мужчин, отправлявшихся на заработки. Своих промышленных предприятий в Конькове так и не появилось, зато открылось училище, два трактира и «одна летняя дача».

В 1869 году историк Д. О. Шеппинг и археолог и писатель А. А. Гатцук раскопали славянские курганы, находившиеся в районе этого села. Несколько позже Д. О. Шеппинг сделал описание местности и зарисовку села Сергиевского.

30 ноября 1850 года по благословению митрополита Филарета (Дроздова) в доме священника Зерчанинова совершилось открытие сельского училища для детей прихожан. В 1874 году в том же доме открыто училище от московского уездного земства.

Справа от храма ещё не так давно находился двухэтажный деревянный дом, сооружённый в 1-й половине XIX века. В нём в 1850 году было открыто сельское приходское училище, а в 1884 году — начальное земское училище, попечителем которого был помещик соседнего села Узкого князь П. Н. Трубецкой. В послереволюционное время в этом же здании находилась контора совнархоза «Коньково». В данный момент этот дом не существует, и на его месте находятся жилые здания.

В 1890-х годах усадебная часть принадлежала двум владельцам — почётным потомственным гражданам Ирошниковым и однофамильцу, а может быть, и отдалённому потомку первых владельцев — коллежскому советнику В. П. Безобразову. При них все основные усадебные постройки оставались деревянными.

Во второй половине XIX века два соседних села — Троицкое-Коньково и Сергиевское, ещё с 1813 года имевшие общую церковь, сливаются в одно под названием Сергиевское или Коньково.

В 1960 году оно вошло в черту Москвы. Интенсивное жилое строительство началось здесь в 1964 году и завершилось в начале 1980-х годов.

На сегодня от коньковского ансамбля сохранились: церковь Троицы в Коньково, её в 1990 году освятили как Троицкую и начали реставрацию, и белокаменный обелиск второй половины XVIII века, хранящийся в Донском монастыре.

Примечания

Населённые пункты по алфавиту
Усадьбы Москвы


text:
Osmia tokopahensis är en biart som beskrevs av Michener 1936. Osmia tokopahensis ingår i släktet murarbin, och familjen buksamlarbin. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Murarbin
tokopahensis


text:
Peter Hummelgaard Thomsen (ur. 17 stycznia 1983 w Tårnby) – duński polityk, poseł do Folketingetu, od 2019 minister.

Życiorys
Kształcił się w Tårnby Gymnasium, w 2012 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kopenhaskim. W latach 2005–2008 pracował w resorcie spraw zagranicznych. Działacz Socialdemokraterne i jej młodzieżówki Danmarks Socialdemokratiske Ungdom, którą kierował w latach 2008–2012. Później pracował jako konsultant, a następnie jako doradca do spraw politycznych w związku zawodowym Fagligt Fælles Forbund. W 2015 z ramienia socjaldemokratów po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Folketingetu, z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach w 2019 i 2022.

W czerwcu 2019 został ministrem pracy w gabinecie Mette Frederiksen. W listopadzie 2020 dodatkowo przejął obowiązki ministra ds. równouprawnienia. Od lutego 2022 ponownie wyłącznie minister pracy. W grudniu 2022 powołany na ministra sprawiedliwości w drugim rządzie dotychczasowej premier.

Przypisy

Duńscy ministrowie pracy
Duńscy ministrowie sprawiedliwości
Duńscy parlamentarzyści
Politycy Socialdemokraterne
Urodzeni w 1983


text:
Metaphycus garmon är en stekelart som beskrevs av Emilio Guerrieri och John S. Noyes 2000. Metaphycus garmon ingår i släktet Metaphycus och familjen sköldlussteklar.

Artens utbredningsområde är:
 Frankrike.
 Grekland.
 Italien.
 Spanien.
 Turkiet.

Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Sköldlussteklar
garmon


text:
«Улюбленець публіки» — радянський сатиричний мальований мультфільм студії «Союзмультфільм», знятий 1937 року режисером Олександром Івановим. Тому, що випущено понад 70 років тому, перебуває у суспільному надбанні.

Сюжет
Пропаганда справді народного мистецтва замість халтурних псевдоциганських мотивів та фокстротів.

Критика
Історик кінематографа C. Гінзбург написав у книзі «Малюваний і ляльковий фільм» (1957), що «фільм мав ті переваги, які взагалі притаманні більшості картин А. А. С. Гінзбурга. Іванова, — міцно збитий сюжет розвивався логічно і чітко, темп дії відрізнявся стрімкістю, рухи умовних персонажів були виразні та чіткі». Водночас, на його думку, «скромний сатиричний запал, який містився у задумі режисера, виявився значною мірою ослабленим».

Цікаві факти

 На відміну від більшості радянських мультфільмів 1937 року, тут відомо, хто озвучував персонажів — актор Володимир Хенкін .
 У той час, як сатира та пропаганда для радянської мультиплікації того часу були звичайною справою, для молодої студії " Союзмультфільм ", яка раніше випускала лише мультфільми для малюків, це був перший досвід у даному жанрі.

Тематичні покази

 Програма Георгія Бородіна «Архів. Радянська анімаційна сатира — про музику та живопис»: «Улюбленець публіки», «Чужий голос», «Козел-музикант», «Країна Оркестрія», «Літіли два верблюди», «Випадок з художником», «Картина», «О, море море!».

Примітки

Посилання

 Александр Иванов (режиссёр анимационного кино) — Энциклопедия отечественного кино

Мультфільми студії «Союзмультфільм»


text:
El municipio de Kinder (en inglés: Kinder Township) es un municipio ubicado en el condado de Cape Girardeau en el estado estadounidense de Misuri. En el año 2010 tenía una población de 1158 habitantes y una densidad poblacional de 13,93 personas por km².

Geografía
El municipio de Kinder se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, el municipio tiene una superficie total de 83.14 km², de la cual 83,04 km² corresponden a tierra firme y (0,11 %) 0,09 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 1158 personas residiendo en el municipio de Kinder. La densidad de población era de 13,93 hab./km². De los 1158 habitantes, el municipio de Kinder estaba compuesto por el 98,1 % blancos, el 0,43 % eran afroamericanos, el 0,09 % eran amerindios, el 0,26 % eran asiáticos y el 1,12 % eran de una mezcla de razas. Del total de la población el 0,69 % eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Municipios de Misuri
Localidades del condado de Cape Girardeau


text:
Клаудіу Петріла (,  7 листопада 2000, Синніколау-Ромин) — румунський футболіст, півзахисник клубу «ЧФР Клуж».

Виступав, зокрема, за клуб «ЧФР Клуж», а також молодіжну збірну Румунії.

Триразовий чемпіон Румунії.

Клубна кар'єра
Народився 7 листопада 2000 року в місті Синніколау-Ромин. Вихованець юнацьких команд футбольних клубів «Біхорул Орадя» та «ЧФР Клуж».

У дорослому футболі дебютував 2018 року виступами за команду «ЧФР Клуж», у якій провів два сезони, взявши участь у 26 матчах чемпіонату.

Протягом 2020—2021 років захищав кольори клубу «Сепсі ОСК».

До складу клубу «ЧФР Клуж» повернувся 2021 року. Станом на 19 липня 2022 року відіграв за команду з Клужа 32 матчі в національному чемпіонаті.

Виступи за збірні
У 2018 році дебютував у складі юнацької збірної Румунії (U-19), загалом на юнацькому рівні взяв участь у 5 іграх, відзначившись 2 забитими голами.

З 2020 року залучався до складу молодіжної збірної Румунії. На молодіжному рівні зіграв у 3 офіційних матчах.

Статистика виступів

Статистика клубних виступів

Титули і досягнення
 Чемпіон Румунії (3):
«ЧФР Клуж»: 2018-2019, 2019-2020, 2021-2022

Посилання

Румунські футболісти
Гравці молодіжної збірної Румунії з футболу
Футболісти «ЧФР Клуж»
Футболісти «Сепсі ОСК»


text:
Кали́нівська се́лищна ра́да — адміністративно-територіальна одиниця та орган місцевого самоврядування в Фастівському районі Київської області. Адміністративний центр — селище міського типу Калинівка.

Загальні відомості
Калинівська селищна рада утворена в 1960 році.
 Територія ради: 7,122 км²
 Населення ради:  осіб (станом на 2015 рік)
 Територією ради протікає річка Бобриця

Населені пункти
Селищній раді підпорядковані населені пункти:
 смт Калинівка

Склад ради
Рада складається з 22 депутатів та голови.
 Голова ради: Олексенко Юлія Олексіївна
 Секретар ради:

Керівний склад попередніх скликань

Примітка: таблиця складена за даними сайту Верховної Ради УкраїниСекретарі попередніх скликань ради на сайті Верховної Ради України та ЦВК

Депутати VII скликання
За результатами місцевих виборів 2015 року депутатами ради стали:

За суб'єктами висування

За округами

Депутати VI скликання
За результатами місцевих виборів 2010 року депутатами ради стали:

За суб'єктами висування

За округами

Примітки

Джерела

Адміністративний устрій Васильківського району (Київська область)


text:
Carica Zhen (甄皇后, osobno ime nepoznato, ? -251.), formalno Carica Huai (懷皇后, doslovno "ljubazna-ali-rano-umrla carica") bila je carica kineske države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva, odnosno prva supruga cara Cao Fanga. O njenom životu se vrlo malo zna; djed joj bio Zhen Yan (甄儼), poočim Zhen Luo, majke cara Cao Ruija. Za caricu je proglašena 243. Umrla je 251. a tri godine kasnije je njen muž svrgnut s vlasti.

Izvori
Zapisi Tri kraljevstva, vols. 4, 5.
Zizhi Tongjian, vols. 74, 75.

Kineske carice
Tri kraljevstva


text:
Cowboys from Hell is het vijfde studio-album van de groovemetalband Pantera. Het album werd opgenomen in The Dallas Sound Lab in Irving, en uitgebracht op 24 juli 1990. Het is het eerste Pantera-album dat een commercieel succes kende.

Track listing

Metalalbum
Muziekalbum uit 1990


text:
El vescomtat de Dijon fou una jurisdicció feudal de Borgonya.

Dijon va passar al rei Robert de França el 1016 i va integrar el comtat dins el ducat de Borgonya governat pel seu fill Enric II de Borgonya; la mort d'Hug, germà gran d'Enric, va convertir aquest en hereu de França. El rei Robert va morir el 1031 i va deixar França a Enric i el ducat de Borgonya al fill segon Robert (conegut com a Robert el Vell) que va obrir una nissaga que es mantindrà fins al 1361. Es van nomenar vescomtes a Dijon dels que alguns són coneguts.

En una carta datada l'1 de març del 1043 subscriuen "Vuidonis militis Divionensis, Vualterii vicecomitis filii predicti Vuidonis, Vuilenci fratris Vualterii". El 1055 una carta de l'abadia de Saint-Etienne de Dijon recorda anteriors donacions del senyor Humbert de Malleio i la seva dona Anna i el seu parent consanguini Guiu, vescomte de Dijon, sota el regnat d'Enric I de França i en presència del duc Robert. El va succeir el seu fill Gautier. Una filla d'aquest es va casar amb Tibald de Beaune, que fou vescomte de Dijon vers el 1100. Va deixar una filla, Llúcia, que es va casar amb Gosbert II Ruf senyor de Châtillon, senescal de Xampanya, que vivia abans de 1126, i va deixar com successor al fill Gosbert III de la Ferté, vescomte de Dijon que va anar a les Croades i està testimoniat fins al 1153, casat amb Gertrudis i pares de dos fills, Erlebald i Joan, que no van succeir potser per haver mort abans. L'herència hauria passat a una germana de nom desconegut (es coneix una germana de nom Matilde però els historiadors consideren que no pot ser aquesta) que fou la mare de Sibil·la, casada amb Eudes de Champlitte, que van heretar el vescomtat. Sibil·la és esmentada fins al 1177 i Eudes de Champlitte almenys fins al 1187, probablement un bastard de Xampanya (fill d'Hugues I de Xampanya i d'Elisabeth de Varais, senyora de Champlitte, filla d'Esteve Cap Interpid comte palatí de Borgonya).

Sibil·la i Eudes van deixar sis fills dels quals el gran, Eudes (II) de Champlitte va recollir la successió; va anar a la Croada el 1200 i va morir a Constantinoble el maig del 1204; es va casar en primeres noces amb Agnes de Mont-Saint-Jean (filla d'Hug de Mont-Saint-jean) i en segones noces amb Emmelina de Broyes, fill d'Hug III de Broyes i de Châteauvillain que després del 1204 es va casar amb Erard III senyor de Chacenay (del que es va divorciar el 1225); de la primera esposa va tenir una filla de nom Odeta que era viva el 1228 i va heretar la senyoria de Champlitte casant-se amb Hug II burgrau de Gant. Com a vescomte de Dijon el va succeir el germà Lluís o el mateix Guillem de Champlitte que després fou el príncep Guillem I d'Acaia (1205-1209), el qual després de conquerir Acaia (1205-1206), el 1208 va marxar a Borgonya per reclamar els seus drets d'herència, deixant el seu nebot Hug de Champlitte com a delegat (batlle) a Acaia i amb Jofré de Villehardouin al front d'una comissió que havia de repartir els feus llatins a Acaia. Guillem va morir pel camí a la Pulla (1209) i el seu nebot Hug el va seguir poc després; a Morea o Acaia l'hauria succeït el seu cosí Robert, que fou apartat per Jofre de Villehardouin que es va fer elegir príncep d'Acaia. Guillem de Champlitte estava casat amb Alais de Montréal, senyora de Meursault, i en segones noces (1196) amb Elisabet de Mont-Saint-Jean, vídua d'Aimó senyor de Marigny conestable de Borgonya, i filla d'Hug de Mont-Saint-Jean, però se'n va divorciar el 1199 (llavors Elisabet es va casar a Bertran de Saudon) i es va casar en terceres noces amb Eustaquia de Courtenay, senyora de Placy-sur-Armancon, vídua de Guillem de Brienne, filla de Pere de França, senyor de Courtenay i d'Elisabet senyora de Courtenay; Eustaquia al quedar vídua de Guillem es va casar a Guillem comte de Sancerre i va morir el 6 d'abril del 1235.

Guillem fou el tronc dels vescomtes de Dijon, senyors de Pontailler, de Chaussin i de Talmay, una de les principals famílies feudals de Borgonya que van governar quatre segles i van donar dos mariscals (comandants en cap) als poderosos exèrcits borgonyons dels temps dels grans ducs Valois: Guiu II de Pontailler, i Guyard o Guiu III, tots dos descendents directes de Guillem.

Llista de vescomtes
 Guiu, vers 1043
 Gautier
 Una filla casada amb Tinald de Beaune, vers 1100
 Llúcia casada amb Gosbert Ruf de Châtillon abans de 1126
 Gosbert de la Ferté vers 1153
 Una germana casada amb desconegut
 Sibil·la casada amb Eudes (I) de Champlitte vers 1177 i 1187
 Eudes (II) de Champlitte fins a 1204
 Lluís, regent (1200-1204), regent o vescomte 1204-1208
 Guillem de Champlitte (Guillem I) 1204 o 1208-1209
 Guillem II 1209-
 Família de Dijon-Pontailler segles XIII a XVI

Nota

Referències
Genealogia

Dijon


text:
Трентон () — місто () на північному сході США, в окрузі Мерсер штату Нью-Джерсі. Населення —  осіб (2010), у тому числі близько 6 400 українського походження, українська католицька (850 вірних) і українська православна (800) церкви, карпаторуські парафії (бл. 4 000). В місті помер Лепкий Левко.

Географія
Трентон розташований за координатами  (40.223748, -74.764001). За даними Бюро перепису населення США в 2010 році місто мало площу 21,12 км², з яких 19,81 км² — суходіл та 1,31 км² — водойми.

Демографія

Згідно з переписом 2010 року, у місті мешкало  осіб у  домогосподарствах у складі  родини. Було 33035 помешкань

Расовий склад населення:

До двох чи більше рас належало 4,1 %. Частка іспаномовних становила 33,7 % від усіх жителів.

За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 25,1 % — особи молодші 18 років, 66,1 % — особи у віці 18—64 років, 8,8 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 32,6 року. На 100 осіб жіночої статі у місті припадало 106,5 чоловіків; на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 107,2 чоловіків також старших 18 років.

Середній дохід на одне домашнє господарство становив  доларів США (медіана — ), а середній дохід на одну сім'ю —  доларів (медіана — ). Медіана доходів становила  долари для чоловіків та  доларів для жінок. За межею бідності перебувало 28,3 % осіб, у тому числі 41,4 % дітей у віці до 18 років та 19,9 % осіб у віці 65 років та старших.

Цивільне працевлаштоване населення становило  осіб. Основні галузі зайнятості: освіта, охорона здоров'я та соціальна допомога — 24,0 %, науковці, спеціалісти, менеджери — 13,6 %, мистецтво, розваги та відпочинок — 11,5 %, роздрібна торгівля — 10,5 %.

Відомі особистості

Народились
 Девід Брерлі (1745—1790) — американський правник
 Джин Екер (1893—1978) — американська акторка
 Джордж Антейл (1900—1959) — американський авангардний композитор, піаніст, письменник і винахідник
 Бетті Бронсон (1906—1971) — американська кіно- і телеакторка
 Джон Герретт (* 1951) — канадський хокеїст.
 Денніс Родман (1961) - американський баскетболіст

Померли
 Захвалинський Сергій Іванович — хорунжий Армії УНР, учасник бою під Крутами.
 Лепкий Левко Сильвестрович — український поет, прозаїк, журналіст, редактор, композитор, художник.

Примітки

Джерела

Література

Посилання

 City of Trenton website
 Trenton local community news
 Trenton Public Schools
 Data for the Trenton Public Schools , National Center for Education Statistics
 Trenton Historical Society

 US Census Data for Trenton, NJ

Міста Нью-Джерсі
Населені пункти округу Мерсер (Нью-Джерсі)
Столиці штатів США
Населені пункти, засновані 1719

Окружні центри Нью-Джерсі


text:
The Sun a fost un ziar din New York, care a fost publicat din 1833 până în 1950. Era considerat un ziar serios, la fel ca și cele mai de succes două gazete ale orașului, New York Times și New York Herald Tribune. The Sun a fost cel mai conservator din punct de vedere politic dintre cele trei ziare.

Istoric
The Sun a început să fie publicat la New York la 3 septembrie 1833, ca un ziar de dimineață editat de către Benjamin Day cu sloganul "It Shines for All" ("El strălucește pentru toți"). Acesta a fost un ziar ieftin, în stil tabloid.

The Sun a avut un conținut inovator, fiind primul ziar care a raportat crime și evenimente personale, cum ar fi sinucideri, decese și divorțuri. Day a tipărit prima relatare de presă a unei sinucideri. Această poveste a fost semnificativă deoarece era prima despre o persoană obișnuită. Ea a schimbat jurnalismul pentru totdeauna, făcând ziarul o parte integrantă a comunității și vieții cititorilor. Înainte de aceasta, toate articolele din ziare despre politică sau recenzii de cărți sau de spectacole de teatru. Day a fost primul care a angajat reporteri care să iasă pe străzi și să adune știri. Înainte de aceasta, ziarele se bazau pe trimiterea de articole de către cititori și pe realizarea unor copii neautorizate ale știrilor din alte ziare. Concentrarea sa asupra criminalității este începutul "meseriei de reporter și de povestitor". Dacă nu inventator, Sun a fost cu toate acestea, ziarul care a demonstrat în mod concludent că un ziar putea fi susținut de reclame și nu taxe de abonament și că putea fi vândut pe stradă, în loc să fie livrat la fiecare abonat. În plus, The Sun nu s-a adresat elitelor, ci masei mari de oameni ai muncii. Day și The Sun și-au dat seama că masele  deveneau rapid știutoare de carte și au demonstrat că se poate obține profit prin vânzarea către acei oameni. Înaintea lui The Sun, tipografiile editau ziarele, adesea în pierdere.

O ediție de seară a fost introdusă în anul 1887. Frank Munsey a cumpărat ambele ediții în 1916 și a fuzionat Evening Sun cu New York Press. Ediția de dimineață a lui The Sun a fost fuzionat pentru un timp cu New York Herald a lui Munsey sub titlul The Sun and New York Herald, dar în 1920 Munsey le-a separat din nou, a desființat The Evening Sun și a transformat The Sun într-o ediție de seară. Acest ziar a existat până la 4 ianuarie 1950, când a fuzionat cu New York World-Telegram pentru a forma un nou ziar numit New York-Telegram and Sun; în 1966, acest ziar a devenit parte a New York World Journal Tribune, care și-a încetat apariția  în anul următor.

Repere
The Sun a devenit celebru mai întâi pentru rolul său central în farsa Great Moon Hoax din anul 1835, o poveste inventată despre presupusa descoperire a vieții și chiar a civilizației pe Lună pe care ziarul i-o atribuia în mod fals astronomului britanic John Herschel și pe care nu a retractat-o niciodată. Pe 13 aprilie 1844, The Sun a publicat ca fapt o povestire de Edgar Allan Poe, cunoscută acum sub numele de "Farsa cu balonul", pe care a retractat-o la două zile după publicare. Povestirea se referă la traversarea imaginară a Atlanticului cu balon cu aer cald.

Astăzi, ziarul este cel mai bine cunoscut pentru editorialul său din 1897 intitulat "Is There a Santa Claus?" (denumit în mod obișnuit ca "Yes, Virginia, There Is a Santa Claus"), scris de Francis Pharcellus Church.

John B. Bogart, redactorul-șef al The Sun între 1873 și 1890, a realizat ceea ce este, probabil, cea mai frecvent citată definiție a demersului jurnalistic: "Dacă un câine mușcă un om, asta nu este o știre, pentru că se întâmplă atât de des. Dar dacă un om mușcă un câine, asta este o știre". (citatul este frecvent atribuită lui Charles Dana, redactor al The Sun și coproprietar între 1868 și 1897.)

În 1947-1948, The Sun a prezentat o serie revoluționară de articole scrise de Malcolm Johnson, "Crime on the Waterfront", care a câștigat Premiul Pulitzer pentru reportaj local în 1949. Seria de articole a servit ca bază pentru filmul Pe chei (On the Waterfront) (1954).

Prima femeie reporter de la The Sun a fost Emily Verdery Bettey, angajată în 1868. Eleanor Hoyt Brainerd a fost angajată ca reporter și redactor de modă în anii 1880; ea a fost una dintre primele femei care a devenit redactor profesionist și, probabil, primul redactor de modă full-time în istoria jurnalismului american.

Moștenire
Filmul Deadline – U.S.A. (1952) este o poveste despre desființarea unui ziar din New York numit The Day, vag inspirat din vechiul New York Sun, care s-a închis în 1950. Ziarul original Sun a fost editat de către Benjamin Day, iar numele ziarului din film era joc de cuvinte (a nu se confunda cu ziarul real cu același nume din New London, Connecticut).

Antetul original al paginii principale a ziarului Sun este vizibil într-un montaj de tăieturi din ziare într-o scenă din filmul Nașul (1972). Birourile ziarului erau amenajate într-un fost magazin de pe 280 Broadway, între străzile Chambers și Reade din Manhattan, cunoscut acum sub numele de "The Sun Building" și celebru pentru ceasurile care poartă antetul și moto-ul ziarului. Acestea au fost recunoscute ca reper al orașului New York City în 1986.

În 2002 a fost lansat un nou ziar cu titlul The New York Sun, care purta antetul și moto-ul vechiului ziar. Acesta a fost conceput ca o alternativă "conservatoare" și axată pe știri locale la mult mai liberalul/progresistul New York Times și la alte ziare din New York. El a fost publicat de către Ronald Weintraub și redactat de către Seth Lipsky și și-a încetat apariția pe 30 septembrie 2008.

Referințe

Bibliografie
 Lancaster, Paul. Gentleman of the Press: The Life and Times of an Early Reporter, Julian Ralph of the Sun. Syracuse University Press; 1992.
 O'Brien, Frank Michael. The Story of The Sun: New York, 1833-1918 (1918)
 Steele, Janet E. The Sun Shines for All: Journalism and Ideology in the Life of Charles A. Dana (Syracuse University Press, 1993)
 Stone, Candace. Dana and the Sun (Dodd, Mead, 1938)
 Tucher, Andie, Froth and Scum: Truth, Beauty, Goodness, and the Ax Murder in America's First Mass Medium. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1994.

Legături externe

 Old Fulton New York Post Cards - Online Archive 1843–1945
 O'Brien, Frank M. The Story of The Sun (1918) (full text online)
 The Sun 1833-1916 at Chronicling America

Ziare din Statele Unite ale Americii


text:
Christopher Stensaker (22 January 1945 – 31 July 2018) was a Norwegian politician for the Progress Party.

He was elected to the Norwegian Parliament from Sør-Trøndelag in 1997, and was re-elected on one occasion. He had previously served in the position of deputy representative during the term 1989–1993.

Stensaker was a member of Trondheim city council during the term 1987–1991, and was also a member of Sør-Trøndelag county council in 1981–1983.

References

1945 births
2018 deaths
Politicians from Trondheim
Progress Party (Norway) politicians
Members of the Storting
21st-century Norwegian politicians
20th-century Norwegian politicians


text:
Rathdowney lub Rathdowny (irl. Ráth Domhnaigh) – miasto w południowo-zachodniej części hrabstwa Laois w Irlandii położone na skrzyżowaniu dróg R433 i R435, ok. 32 km na południowy zachód od Portlaoise. Droga R433 łączy się z autostradą M8 Dublin-Cork, a droga R435 z autostradą M7 Limerick-Dublin. Liczba ludności: 1208 (2011).

Historia
Nazwa Rathdowney pochodzi od irlandzkiego słowa ráth, co znaczy fort. Fort, który znajdował się w tej okolicy, a który zrównano z ziemią w 1830 roku, wspomniany był trzy razy w Kronikach Czterech Mistrzów (ang. Annals of the Four Masters):
 w 874 roku zmarł Flaithri, syn Maelduina, lorda Rath-Tamhnaighe (Rathdowney);
 w 909 roku zmarł Maelpadraig, syn Flaithria, lorda Rath-Tamhnaighe;
 w 1069 roku zmarł Gillamoula, wnuk Bruaideadha, Lord of Rath-Tamhnaighe.

Osadnictwo w tym miejscu datuje się przynajmniej na IX wiek. Historycznie miasto leży w Królestwie Ossory (Kingdom of Osraige) i dzisiaj jest częścią rzymskokatolickiej diecezji Ossory. Rathdowney nie jest historycznie częścią hrabstwa Laois, które powstało w wyniku nowego podziału administracyjnego Irlandii.

Na centralnym placu miasta znajduje się Croppy's Grave, czyli wybrukowane miejsce gdzie wieszano i potem chowano rebeliantów tzw. croppies podczas irlandzkiej rewolucji 1798 roku.

Kościoły
Kościół św. Andrzeja Kościoła Irlandii stoi przy The Square, w miejscu dawnego kościoła rzymskokatolickiego, który w tym miejscu od czasów średniowiecznych do czasów reformacji w XVI wieku.

Nowy kościół katolicki zbudowano przy Main Street w latach 30. XIX wieku. Budynek zawalił się w latach 50. XX wieku, a na jego miejscu powstała kaplica i parking. Krótko potem nowy większy kościół pw. Świętej Trójcy wzniesiono w zachodniej części miasta.

W okolicy znajdują się też oznaczone miejsca, gdzie po reformacji w czasach zakazanych, kiedy obowiązywały tzw. penal laws odbywały się nabożeństwa i msze święte.

Zobacz też
 Miasta w Irlandii

Przypisy

Bibliografia

Miejscowości w hrabstwie Laois


text:
Адам Рембач (; 13 апреля 1946 года, Яновице, ПНР — 4 февраля 2016 года, Жагань, Польша) — генерал дивизии Войска Польского.

Биография
В 1964—1967 годах подхорунжий офицерской школы танковых войск в Познани. В 1967—1975 годах командовал танковым взводом, ротой танков, а затем был помощником начальника штаба по оперативным вопросам в 27 Судетском полку средних танков в Губине. В 1975—1978 годах слушатель Академии Генерального штаба в Рембертуве.

В 1978 году остался в академии преподавателем тактики на кафедре общей тактики. В 1980 году назначен старшим оперативным офицером в штабе Силезского военного округа во Вроцлаве. В дальнейшем занимал должность начальника штаба 73 полка средних танков в Губине. В 1981—1984 командир 23 полка средних танков в Слубицах. Затем начальник штаба 11 Дрезденской танковой дивизии в Жагани. В 1987 году стал командиром этой дивизии. В 1987—1989 годах учился в Академии Генерального штаба ВС СССР в Москве. После окончания учёбы вернулся на свой пост командира дивизии.

В ноябре 1991 года произведён в генералы бригады. В 1992 году исполнял обязанности начальника отдела обучения Войска Польского. В 1993 году стал заместителем директора, а в 1996 году директором Департамента контроля Министерства Национальной Обороны. В том же году произведён в генералы дивизии.

В 1997—1998 годах командующий Варшавским военным округом. В 1998—2001 годах командующий Силезским военным округом. В апреле 2001 года назначен полномочным представителем командующего Сухопутными силами по приёмке вооружения. 28 февраля 2002 года вышел в отставку.

Жил в Жагани. В 2005—2010 годах председатель Главного комитета бывших кадровых солдат и офицеров резерва Войска Польского. С мая 2010 года по сентябрь 2013 года председатель Союза воинов Войска Польского.

Был награждён офицерским и кавалерским крестами ордена Polonia Restituta, золотой, серебряной и бронзовой медалями «Вооружённые силы на службе Родине», золотой, серебряной и бронзовой медалями «За заслуги при защите страны».

Скончался 4 февраля 2016 года.

Ссылки
 Zmarł gen. dyw. Adam Rębacz
 Warszawski Okręg Wojskowy. Historia i współczesność, Bellona, Warszawa 1997.
 Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski i Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczpospolitej 1989—2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, .

Выпускники Военной академии Генерального штаба
Командующие военными округами Польши


text:
Yúliya Shokshuyeva –en ruso, Юлия Шокшуева– (Syktyvkar, URSS, 21 de febrero de 1988) es una deportista rusa que compitió en bobsleigh en la modalidad doble. Ganó una medalla de plata en el Campeonato Mundial de Bobsleigh de 2016, en la prueba por equipo.

Palmarés internacional

Referencias

Pilotos de bobsleigh de Rusia


text:
CCP Games è una società islandese di sviluppo di videogiochi fondata nel 1997 .

La CCP Games è principalmente conosciuta per aver sviluppato il videogioco online EVE Online che è stato rilasciato nel 2003 e da allora è stato mantenuto.

Novator Partners e General Catalyst avevano precedentemente posseduto collettivamente una partecipazione di maggioranza nella società e, nel settembre 2018, CCP è stata acquisita dall'editore di videogiochi sudcoreano Pearl Abyss per $ 425 milioni.

Storia

Nei primi anni
CCP Games è stata fondata nel giugno 1997 da Reynir Harðarson, Þórólfur Beck Kristjónsson e Ívar Kristjánsson allo scopo di creare MMORPG. Il nome "CCP" è l'abbreviazione di (Crowd Control Productions). Per finanziare lo sviluppo iniziale di EVE Online, CCP Games ha sviluppato e pubblicato un gioco da tavolo, chiamato Hættuspil ("Danger Game"). Il gioco ha venduto oltre  copie alle  famiglie islandesi. Nell'aprile 2000 la società, con Sigurður Arnljótsson come CEO, ha raccolto $ 2,6 milioni, attraverso un'offerta chiusa organizzata da Kaupthing Bank, da investitori privati in Islanda, tra cui la compagnia telefonica islandese Síminn. È stato con la compagnia dal 1999 al 2002, durante il quale la società ha raccolto due round di finanziamenti e si è assicurata un contratto con l'editore Simon & Schuster. Circa la metà dei 21 dipendenti iniziali proveniva dalla società islandese dot-com OZ Interactive.

Acquisizione di White Wolf Publishing e CCP North America
L'11 novembre 2006, è stato annunciato che CCP Games aveva stipulato un accordo di fusione con White Wolf Publishing. Con l'unione, la società combinata ha pianificato di produrre "i giochi più innovativi del settore sfruttando sia i sistemi online che offline". Mentre CCP Games cercava di creare giochi online basati sulle proprietà di White Wolf Publishing, White Wolf Publishing avrebbe a sua volta creato giochi di carte basati su Eve Online. Il 3 ottobre 2007, CCP Games ha annunciato che CCP North America, una nuova filiale focalizzata sui videogiochi, sarebbe stata installata nella sede di Stone Mountain, Georgia, della White Wolf Publishing, il 12 ottobre, assumendo 100 sviluppatori. Il presidente della White Wolf Publishing Mike Tinney è stato inoltre promosso capo del CCP North America. Nel febbraio 2011, CCP Games ha annunciato l'intenzione di espandere la posizione dalle attuali 150 posizioni a 300, e di spostare lo studio in nuovi alloggi a Decatur, in Georgia. Tuttavia, quando i Giochi del PCC lasciarono andare il 20% del loro personale in tutto il mondo, la maggior parte di questi licenziamenti avvenne nel Nord America del CCP. Il 27 febbraio 2012, Tinney ha dichiarato di essersi allontanato da entrambe le operazioni per concentrarsi sulla sua nuova startup di gioco e salute, UtiliFIT. Nel dicembre 2013, altre 15 persone del team di sviluppo di World of Darkness Online sono state lasciate andare.

White Wolf Publishing è stata acquisita da Paradox Interactive il 29 ottobre 2015. L'accordo comprendeva una somma non dichiarata in contanti per CCP Games e le attività della White Wolf Publishing, la loro proprietà intellettuale e i diritti di World of Darkness Online per Paradox Interactive.

Ristrutturazione (2011-2017)

Alla fine del 2011 CCP Games ha rilasciato un annuncio alla sua comunità ammettendo di aver fatto un errore rilasciando l'espansione Incarna nella sua attuale fase di sviluppo. Sulla scia dell'espansione di Incarna e in seguito a una protesta di massa da parte dei giocatori di EVE Online, CCP Games ha annunciato di aver deciso di dare priorità e spostare la propria attenzione dal MMO World of Darkness ai prodotti EVE-Universe, EVE Online e Dust 514.

La ristrutturazione ha comportato licenziamenti del 20% del personale di CCP Games in tutto il mondo. La maggior parte di questi licenziamenti ha interessato l'ufficio di Atlanta, negli Stati Uniti, ma ha interessato anche diverse posizioni nel quartier generale del CCP a Reykjavík, in Islanda. Anche se dopo un considerevole ridimensionamento, CCP Games afferma che EVE Online e il suo sviluppo sono più forti che mai e che la società continuerà a crescere. CCP Games ha confermato di essersi allontanato dal progetto Incarna / Ambulation per concentrarsi sulle meccaniche di gioco principali e che Incarna potrebbe essere rivisitato ulteriormente lungo la linea.

Nell'ottobre 2011, a seguito di una grande controversia sull'introduzione di microtransazioni nel gioco EVE Online, CCP Games ha annunciato che avrebbe ridotto il suo staff. Come affermato in un comunicato stampa di CCP Games, i licenziamenti hanno interessato circa il 20% di tutti i lavori in tutto il mondo all'interno di CCP Games, la maggior parte nel loro ufficio di Atlanta. Questi licenziamenti riguardavano principalmente il personale legato allo sviluppo di World of Darkness Online.

Il 28 agosto 2014, CCP Games ha chiuso il suo studio di San Francisco per concentrare i propri sforzi su EVE Online. Allo stesso tempo, il direttore finanziario Joe Gallo e il CMO David Reid si sono dimessi. A partire dal 2015, nessuno dei fondatori originali di CCP Games faceva ancora con l'azienda.

Il 30 ottobre 2017, CCP Games ha annunciato che avrebbe chiuso il suo studio di Atlanta e venduto il suo studio di Newcastle, colpendo circa 100 dipendenti. Ha annunciato che avrebbe spostato la sua attenzione dallo sviluppo della realtà virtuale allo sviluppo di giochi per PC e dispositivi mobili.

Acquisizione di Pearl Abyss (2018-oggi)
Pearl Abyss, l'editore sudcoreano di Black Desert Online, ha annunciato il 6 settembre 2018 di aver accettato di acquisire i giochi CCP per circa 425 milioni di dollari. Gli studi di sviluppo di CCP a Reykjavík, Londra e Shanghai continuerebbero con CCP Games, mentre le funzioni di pubblicazione e marketing di CCP sarebbero integrate con Pearl Abyss. All'epoca, CCP Games contava 250 dipendenti in tre studi di sviluppo.

Note

Collegamenti esterni


text:
Traventhal est une commune de l'arrondissement de Segeberg, dans le Schleswig-Holstein, en Allemagne. Elle appartient à l'Amt Trave-Land dont le siège est à Bad Segeberg.

En 1700, lors de la Grande guerre du Nord, la paix dite de Travendal y fut signée.

Commune au Schleswig-Holstein


text:
Sendim é uma freguesia portuguesa do município de Felgueiras, com 7,03 km² de área e 1 627 habitantes (2011). A sua densidade populacional é .

População

Património
 Villa romana de Sendim
 Aldeia de Codeçais

Freguesias de Felgueiras


text:
Petronia, ou Pétronie, était une femme membre d'une famille de rang sénatorial à Rome au . C'est la première femme du futur empereur Vitellius.

Biographie
Il est très probable que Petronia était une fille de l'augure et consul suffect de l'année 19 Publius Petronius, qui, en 39, a succédé à Lucius Vitellius  comme légat gouverneur de la province romaine de Syrie. C'était la sœur de Titus Petronius Niger, c'est-à-dire probablement la sœur de Pétrone « arbiter » confident temporaire de Néron et auteur du Satyricon.

Le premier mari de Petronia était Aulus Vitellius qui est devenu empereur en 69. De ce mariage est né Aulus Vitellius Petronianus. Suétone indique que le garçon était aveugle d'un œil, et qu'il a été tué par son propre père pour hériter de la grande fortune de sa mère et grand-père maternel. Elle s'est séparée de Vitellius peu après.

Petronia a épousé Gnaeus Cornelius Dolabella, un parent de l'empereur Galba, mais à la fin d'avril 69 elle a laissé Vitellius devenu empereur tuer secrètement son second mari à Terni. De ce second mariage avec Dolabella est né Servius Cornelius Dolabella Petronianus, consul en 86.

Sources primaires
 PIR ² (1998) P 323

Bibliographie

Personnalité féminine de la Rome antique
Date de naissance non renseignée (Ier siècle)
Date de décès incertaine (Ier siècle)


text:
Габес () — вілаєт Тунісу. Адміністративний центр — м. Габес. Площа — 7 175 км². Населення — 351 500 осіб (2007).

Географічне положення
На півночі межує з вілаєтами Сфакс, Сіді-Бузід та Гафса, на заході — з вілаєтом Кебілі, на півдні — з вілаєтом Меденін. На сході омивається водами Середземного моря (затока Габес).

Населені пункти
 Габес
 Шеніні-Нахаль
 Ель-Хама
 Гануш
 Марес
 Матмата
 Метавія
 Нувель Матмата
 Узреф
 Зарат
 Мензель-Хабіб
 Катана
 Табелбу

Вілаєти Тунісу


text:
A Csajozós film (Date Movie) 2006-ban bemutatott amerikai filmvígjáték, amelyet Jason Friedberg, valamint Aaron Seltzer írt és rendezett. A főbb szereplők között Alyson Hannigan, Adam Campbell és Sophie Monk található. A film alaptörténete többek között a Bazi nagy görög lagzi, valamint az Apádra ütök és a Vejedre ütök paródiája.

Történet

Szereplők
 Alyson Hannigan ... Julia Jones
 Adam Campbell ... Grant Fockyerdoder
 Sophie Monk ... Andy
 Jennifer Coolidge ... Roz Fockyerdoder
 Fred Willard ... Bernie Fockyerdoder
 Eddie Griffin ... Frank Jones
 Meera Simhan ... Linda Jones
 Marie Matiko ... Betty Jones
 Tony Cox ... Hitch
 Carmen Electra ... Anne
 Valery Ortiz ... Jell-O
 Judah Friedlander ... Nicky
 Tom Fitzpatrick ... Gandalf
 Tom Lenk ... Frodo
 Lil Jon ... magát
 Mauricio Sanchez ... Eduardo

Paródia
 Bazi nagy görög lagzi (My Big Fat Greek Wedding)
 Bridget Jones naplója (Bridget Jones's Diary)
 A randiguru (Hitch)
 Apádra ütök és Vejedre ütök
 Szeretném, ha szeretnél (The Wedding Planner)
 Kill Bill 1.
 King Kong
 A Gyűrűk Ura (The Lord of the Rings)
 Harry és Sally
 Mi kell a nőnek? (What Women Want)
 Derült égből Polly
 Neveletlen hercegnő

Filmzene
 "Milkshake" – Kelis
 "Party Hard" – The Perceptionists
 "You're The First, The Last, My Everything" – Barry White
 "Toma" – Pitbull (feat. Lil Jon)
 "Funhop" – Todd Schietroma
 "Do You Believe in Magic?" – The Lovin' Spoonful
 "Too Much Booty (In da Pants)" – Soundmaster T
 "Break It on Down" – Flii Stylz & Tenashus
 "Baby Come Back" – Player
 "The Price is Right (Theme)" – David Kitay
 "Break it Down" – Alana D.
 "Come on Shake" – Classic
 "What Will You Do?" – Sparklemotion
 "Don't Cha" – Pussycat Dolls

Források

További információk

2006 filmjei
20th Century Fox-filmek
Amerikai filmvígjátékok
Romantikus vígjátékok
InterCom-filmek


text:
Bredenbek ist eine Gemeinde im Kreis Rendsburg-Eckernförde in Schleswig-Holstein. Bredenmoor, Bredenbekermoor, Glinde, Kronsburg und Rolfshörn liegen im Gemeindegebiet.

Geografie
Der Ort liegt etwa 15 Kilometer östlich von Rendsburg und 18 Kilometer westlich von Kiel an der Bundesautobahn 210 und der Bahnstrecke Kiel-Hassee–Osterrönfeld. Am 1. Januar 2015 wurde der neue Bahnhaltepunkt am Rolfshörner Weg im Süden des Ortes eröffnet. Das Gemeindegebiet ist landwirtschaftlich geprägt und schließt im Süden an den Naturpark Westensee und reicht im Norden fast bis zum Nord-Ostsee-Kanal. An der Autobahnanschlussstelle "Bredenbek" der A 210 entwickelt sich seit dem Jahr 2000 ein Interkommunales Gewerbegebiet mit direkter Anbindung zum neuen Bahnhaltepunkt Bredenbek.

Geschichte
Der Ort Bredenbek wurde 1264 erstmals im Stadtbuch der Stadt Kiel als "de Bradenbeke" erwähnt. Das Wort Bredenbek setzt sich aus den plattdeutschen Wörtern "breden" für breit/flach und "bek" für Bach zusammen. Den Namen trägt das Dorf auf Grund des Baches mit dem Namen "Bek", der, mittlerweile teilweise verrohrt, durch den Ort fließt.

Die Gemeinde wurde 1928 nach Auflösung der Gutsbezirke gebildet.

Gemäß der ersten urkundlichen Erwähnung 1264 wurde die 750-Jahr-Feier mit einem Dorffest Ende August 2014 begangen.

Politik

Gemeindevertretung
Von den elf Sitzen in der Gemeindevertretung seit der Kommunalwahl 2003 hatte die SPD sechs Sitze, vier Gemeindevertreter waren parteilos (aus der CDU ausgetreten) und die Wählergemeinschaft (FWB) hatte einen Sitz. Bürgermeister des Ortes war seit 1994 Hans-Werner Hamann (SPD).

Von den dreizehn Sitzen in der Gemeindevertretung seit der Kommunalwahl 2008 hatte die SPD acht Sitze, die CDU drei und die Wählergemeinschaft FWB zwei Sitze. Bürgermeisterin wurde Andrea Gellert (SPD).

Von den vierzehn Sitzen in der Gemeindevertretung seit der Kommunalwahl 2013 (ein Überhangmandat bei der SPD) hatte die SPD sieben Sitze, die CDU hatte drei und die Wählergemeinschaft FWB vier Sitze. Bürgermeister wurde Bartelt Brouer (SPD).

Von den dreizehn Sitzen in der Gemeindevertretung seit der Kommunalwahl 2018 hat die Freie Wählergemeinschaft Bredenbek (FWB) fünf Sitze, die SPD hat sechs und die CDU 2 Sitze. Bürgermeister wurde Thorsten Schwanebeck (FWB).

Wappen
Blasonierung: "In Rot ein breiter silberner Wellenbalken, der Figur nach belegt mit einem blauen Wellenbalken."

Gemeindepartnerschaften
 Brandshagen bei Stralsund (seit 1990)
 Walcott im US-Staat Iowa (seit 1997)

Verkehr
Seit dem 4. Januar 2015 hat der Ort einen Haltepunkt an der Bahnstrecke Kiel-Hassee–Osterrönfeld.

Bildung
Bredenbek verfügt über eine Grundschule in der Dorfmitte mit rund einhundert Schülerinnen und Schülern sowie einen Kindergarten am Rolfshörner Weg.

Söhne und Töchter der Gemeinde
Der US-amerikanische Schauspieler Eric Braeden wurde 1941 als Hans-Jörg Gudegast in Bredenbek geboren. Er wählte seinen Künstlernamen in Anlehnung an seine Heimatgemeinde. Seit 1998 ist er Ehrenbürger der Gemeinde. Braeden hat einen Stern auf dem Hollywood Walk of Fame. Sein Vater Wilhelm Gudegast war 1944 /45 Bürgermeister von Bredenbek.

Sehenswürdigkeiten
In der Liste der Kulturdenkmale in Bredenbek stehen die in der Denkmalliste des Landes Schleswig-Holstein eingetragenen Kulturdenkmale.

Bilder

Literatur
 Gemeinde Chronik, 227 Seiten, erstellt von der Arbeitsgruppe Dorfchronik im August 2003.

Weblinks

 Gemeinde Bredenbek

Einzelnachweise

Ort im Kreis Rendsburg-Eckernförde

Ersterwähnung 1264


text:
Neron puede referirse a:

Personas
 Nerón (Nerón Claudio César Augusto Germánico), emperador romano.
 Cayo Claudio Nerón, militar y político romano del siglo III a. C.
 Nerón César, hermano de Tiberio y Calígula.
 Nerón Claudio Druso o Druso el Mayor.

Arte y espectáculos
 Nerón (Mascagni), ópera en tres actos con música de Pietro Mascagni.
 Nerón (Boito), ópera en cuatro actos, con música y libreto en italiano de Arrigo Boito.

Lugares
 Néron, población y comuna francesa, en la región de Centro, departamento de Eure y Loir, distrito de Dreux.

Otros usos
 Orden Nerón, normas jurídicas de los nacionalsocialistas.


text:
Claudia Pascual Grau (born December 14, 1972 in Santiago) is a social anthropologist and politician from Chile, a member of the Communist Party.

She started on March 11, 2014 as Minister Director of the National Service for Women, being the first communist in 41 years to be in the ministerial cabinet of her country. On June 3, 2016, she was officially appointed as Minister of Women and Gender Equality, portfolio created in March 2015, and which became operational in June 2016.

Biography
Pascual studied social anthropology at the University of Chile. She has been a teacher in various educational institutions in her country, including universities, trade union schools and women's schools. She was coordinator of the Program for the Prevention of Drug and Alcohol Consumption of the Student Welfare Office of the University of Chile.

Pascual is a member of the Communist Party of Chile (CPC), where she has been a regional secretary, a member of the Central Committee, and a national commissioner of Women. In 2001 and 2005 she was a candidate for deputy for Santiago in representation of the CCP, not being elected on both occasions. Between 2002 and 2005 she was executive secretary of the Alejandro Lipschutz Science Institute (ICAL).

In the municipal elections of 2008 she was elected councilor for the commune of Santiago. In the 2012 elections she was re-elected with the first communal majority. She resigned from office on March 5, 2014. On January 24, 2014, she was announced as the Minister Director of the National Service for Women by President-elect Michelle Bachelet. She took office on March 11, 2014, with the start of the new government, and thus became the first communist member to join a cabinet since 1973, during the presidency of Salvador Allende.

On June 3, 2016, Pascual was appointed by President Michelle Bachelet as the first Minister of Women and Gender Equality, ministerial portfolio created by law 20820, of March 20, 2015, and which became operational on June 1, 2016.

References

1972 births
Living people
Chilean anthropologists
Chilean women anthropologists
Communist Party of Chile politicians
University of Chile alumni
Ministers of Women and Gender Equality of Chile
People from Santiago
Women government ministers of Chile
Senators of the LVI Legislative Period of the National Congress of Chile