text:
Yasser Arafat (em árabe: ياسر عرفات; Cairo, 24 de agosto de 1929 — Clamart, 11 de novembro de 2004) foi o líder da Autoridade Palestiniana, presidente (de 1969 até 2004) da Organização para a Libertação da Palestina (OLP), líder da Fatah e codetentor do Nobel da Paz.

Biografia
Arafat nasceu de pais palestinos no Cairo, Egito, onde passou a maior parte de sua juventude e estudou na Universidade do Rei Fuad I. Enquanto estudante, abraçou as ideias árabes nacionalistas e antissionistas. Contrário à criação do Estado de Israel em 1948, lutou ao lado da Irmandade Muçulmana durante a Guerra Árabe-Israelense de 1948. Retornando ao Cairo, ele serviu como presidente da União Geral dos Estudantes Palestinos de 1952 a 1956. Na última parte da década de 1950 ele co-fundou a Fatah, uma organização paramilitar que buscava a remoção de Israel e sua substituição por um estado palestino. O Fatah operou em vários países árabes, de onde lançou ataques contra alvos israelenses. Na última parte da década de 1960, o perfil de Arafat cresceu; em 1967 ingressou na OLP e em 1969 foi eleito presidente do Conselho Nacional Palestino (CNP). A crescente presença do Fatah na Jordânia resultou em confrontos militares com o governo jordaniano do rei Hussein e, no início da década de 1970, mudou-se para o Líbano. Lá, o Fatah ajudou o Movimento Nacional Libanês durante a Guerra Civil Libanesa e continuou seus ataques a Israel, resultando em se tornar um dos principais alvos das invasões de Israel em 1978 e 1982.

De 1983 a 1993, Arafat se estabeleceu na Tunísia e começou a mudar sua abordagem do conflito aberto com os israelenses para a negociação. Em 1988, ele reconheceu o direito de existência de Israel e buscou uma solução de dois estados para o conflito israelense-palestino. Em 1994 ele retornou à Palestina, estabelecendo-se na Cidade de Gaza e promovendo o autogoverno dos territórios palestinos. Ele se envolveu em uma série de negociações com o governo israelense para acabar com o conflito entre ele e a OLP. Estes incluíram a Conferência de Madrid de 1991, os Acordos de Oslo de 1993 e a reunião de Camp David de 2000. Em 1994, Arafat recebeu o Prêmio Nobel da Paz, juntamente com Yitzhak Rabin e Shimon Peres, pelas negociações em Oslo. Na época, o apoio do Fatah entre os palestinos diminuiu com o crescimento do Hamas e de outros rivais militantes. No final de 2004, depois de ser efetivamente confinado em seu complexo de Ramallah por mais de dois anos pelo exército israelense, Arafat entrou em coma e morreu. Embora a causa da morte de Arafat tenha permanecido objeto de especulação, investigações de equipes russas e francesas determinaram que nenhum crime estava envolvido.

Arafat continua a ser uma figura controversa. Os palestinos geralmente o veem como um mártir que simbolizava as aspirações nacionais de seu povo. Os israelenses o consideravam um terrorista. Rivais palestinos, incluindo islâmicos e vários esquerdistas da OLP, frequentemente o denunciaram como corrupto ou muito submisso em suas concessões ao governo israelense.

Ligações externas

 Assassinatos cometidos pela OLP sob a liderança de Arafat contra lideranças palestinas em apoio a Israel
 The Israeli Reference Site on Arafat
 Documentário com imagens de discursos de Arafat
 ABC News - Arafat Biography
 Arafat: Psychological Profile and Strategic Analysis
 Yasser Arafat, texto do Yahoo!
 Entrevista com o major-general Amos Gilad, no jornal Haaretz, de Israel
 Interview with Gilad's superior Amos Malka, accusing Gilad of misrepresenting the evidence
 Someone Was Going to Kill entrevista de Mahmoud Abbas à revista Newsweek

Naturais do Cairo
Nobel da Paz
Políticos da Palestina
Líderes da Palestina
Antissionismo
Prémio Princesa de Astúrias de Cooperação Internacional
Pessoa do Ano


text:
La iglesia de los Santos Apóstoles, también denominada en griego Apostoleion (griego antiguo: τὸ Ἀποστολεῖον), fue un templo cristiano ubicado en la antigua Constantinopla, que se levantó originalmente para servir como mausoleo del emperador Constantino. Se trata de uno de los ejemplos más destacados de la primera arquitectura bizantina, principalmente por dos motivos: el concepto centralizado de la planta y la proliferación de cúpulas yuxtapuestas, de gran trascendencia posterior. Desde 1489 se levanta en su solar la Mezquita del Conquistador (el Fatih), en la actual ciudad de Estambul, en Turquía.

La iglesia constantiniana (c. 335-39)

La primera iglesia de los Santos Apóstoles se levantó en época de Constantino, en el contexto de la construcción de la nueva capital imperial. Se hallaba en un punto elevado de la ciudad, sobre la cuarta colina, y cerca de la línea de murallas de Constantino. De ella no queda en la actualidad el menor vestigio, ya que en época de Justiniano fue sustituida por una nueva iglesia y ésta, a su vez, fue reemplazada en 1464 por la Mezquita del Conquistador. Así pues, toda imagen que podamos hacernos de aquella primera iglesia se basa en la descripción que Eusebio de Cesarea hace de ella en su Vida de Constantino.

Siguiendo esta fuente, y en interpretación de Krautheimer, la iglesia se hallaría exenta en una amplia explanada, rodeada de salas de otros edificios públicos, como baños y salas de reunión. Krautheimer apunta la forma de cruz griega en su planta, descartando otras posibles configuraciones apuntadas anteriormente por otros estudiosos. Uno de los brazos de esta cruz, el de acceso, sería ligeramente más largo que los otros tres. Menos claro está si cada brazo poseería una única nave o, en cambio, habría naves colaterales. Por otra parte, se incide en el lujo de los mármoles y los dorados, que cubrirían respectivamente las paredes y los techos artesonados. El edificio destacaría en altura sobre todo su cimborrio de cubierta cónica, situado sobre el crucero.

Este espacio del crucero tiene en este edificio una decisiva importancia simbólica, ya que se concibe como espacio para el sarcófago en pórfido del emperador Constantino, que estaría flanqueado por una serie de cenotafios o pilares inscritos con los nombres de los doce Apóstoles. Así pues, la iglesia de los Santos Apóstoles se concibe no solo como un martyrium apostólico, sino también como mausoleo de un emperador que quiere ser venerado como el decimotercero de ellos. De este modo, esta iglesia va más allá de una concepción martirial para convertirse en un heroon, donde el emperador, convertido en héroe, descansa bajo el signo de la cruz. Esta idea del heroon, que usa primeramente para denominar a la Anástasis de Jerusalén, lo que hace es recoger un concepto precristiano cuyo ejemplo más representativo, como señala Crippa, sería el heroon de Alejandro Magno. Constantino, al igual que Alejandro en su Alejandría, al igual que Cristo en la Jerusalén Celeste, aparece en el centro de su ciudad señalando su supremacía como fundador.

Hasta tal punto era atrevido mostrar al emperador como centro visual y simbólico de la arquitectura, que el espacio se reformuló pocos años después. En el año 356-57, cuando fueron traídas a la iglesia reliquias verdaderas de los Apóstoles, los restos de Constantino se trasladaron a un mausoleo independiente, contiguo al templo. Este nuevo alojamiento ya correspondía al planteamiento tradicional funerario, al ofrecer una planta circular cubierta con cúpula.

Y es que tipológicamente la primitiva iglesia de los Santos Apóstoles ofrece un planteamiento heterodoxo. Si bien hemos de considerarla un martyrium, ofrece novedades frente a los otros grandes martyria cristianos, como la basílica del Santo Sepulcro o la de San Pedro, los cuales lateralizaban el espacio de enterramiento propiamente dicho. Así, mientras en estos ejemplos la zona propiamente martirial está oculta bajo tierra o constituye un apéndice, en el caso del Apostoleion de Constantino el martyrium es una "construcción autosuficiente centrada en el espacio de devoción". Así pues, la zona martirial es corazón mismo del edificio y en ella confluyen los brazos de las naves, que sirven para albergar a los fieles.

Desde finales del  hasta principios del , gran cantidad de iglesias tomaron la de los Santos Apóstoles de Constantinopla como modelo, al menos en dos aspectos: el que ofrecía su planta de cruz griega (en su alusión a la Vera Cruz) y su dedicación a los Apóstoles. En algunas ocasiones, los verdaderos Apóstoles pueden ser sustituidos por un santo o "apóstol" local. Krautheimer señala como consecuencias directas de la iglesia constantinopolitana a las de Milán y Rávena en el Occidente, a las de Éfeso y Antioquía en Anatolia, y a las de Gaza y Siquem en Oriente Próximo. El mismo autor también señala la influencia en la formación de las basílicas con crucero saliente, como la de la ciudad de Menas. Con todo, y pese a la gran influencia que atribuye a este edificio, retrasa hasta el año 400 la calificación de Constantinopla como centro arquitectónico de primer orden.

La iglesia justinianea (c. 536-550)

Krautheimer señala el imperio de Justiniano como el momento en que la "cruz con cúpula se convirtió en unidad básica", esquema que se presta fácilmente a combinaciones de grandes dimensiones. El esquema se repite cinco veces y se dispone en forma de cruz griega con el brazo de entrada algo más largo, siguiendo el planteamiento del edificio predecesor. Ahora sí, Krautheimer señala la presencia de naves laterales y tribunas, envoltura por tres lados de cada uno de los cuatro brazos. También indica la presencia de las cinco cúpulas, de las cuales solo la central estaría horadada por ventanas. De las otras cuatro, que serían más bajas, supone que fuesen simple bóvedas vaídas y ciegas.

Las líneas generales de la iglesia justinianea se conocen con certeza, pese a que tampoco se conserva. Las fuentes que poseemos también son escasas: van desde una somera descripción de Procopio a los ecos que tuvo en otros edificios de las provincias, como San Marcos de Venecia o San Juan de Éfeso. En este último caso, no obstante la similitud, se renuncia al equilibrio axial de la cruz griega, y se beneficia claramente la longitudinalidad del espacio. Una miniatura de hacia 1100-50 conservado en la Biblioteca Nacional, en París, revela la apariencia del edificio de los Santos Apóstoles a mediados del , y tras haber recibido remodelaciones a mediados del . En la imagen, destaca particularmente la presencia de las cinco cúpulas, entre las cuales destaca volumétricamente la central.

Referencias

Bibliografía
 CRIPPA, Maria Antonieta, L'Art paléochrétien : des origines à Byzance. Saint-Léger-Vauban : Zodiaque, 1998. Pág. 213 y ss.
 KRAUTHEIMER, R., Arquitectura paleocristiana y bizantina. Madrid: Cátedra, 1984 (1.ª ed.)
 NÚÑEZ RODRÍGUEZ, M., "El arte paleocristiano y bizantino", en Historia del Arte: la Edad Media, dirigida por RAMÍREZ, J. A. Madrid: Alianza, 1996 (1.ª ed.)

Imperio bizantino en el siglo IV
Iglesias ortodoxas de Estambul convertidas en mezquitas
Arquitectura de Turquía del siglo IV
Arquitectura paleocristiana
Iglesias dedicadas a los Santos Apóstoles
Construcciones de Justiniano I

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ernst Stojaspal (né le  à Vienne en Autriche et mort le  à Moulins-lès-Metz en France) est un footballeur autrichien, qui jouait attaquant puis entraîneur.

Biographie

Il honore 32 sélections en équipe d'Autriche (dont 4 lors de la Coupe du monde 1954) et marque 15 buts avec cette équipe.

Après avoir débuté à l'Austria Vienne, il évolue dans le championnat de France au Racing Club de Strasbourg, l'Monaco, l'ESTAC Troyes et le FC Metz.

Par la suite il devient entraîneur, notamment de l'AC Ajaccio.

Carrière

Joueur
 1935-1936 : FC Strindberg
 1937-1938 : Mautner Markhof
 1938-1939 : 1. Simmeringer SC
 1939-1945 : SG Reichsbahn Vienne
 1945-1954 : Austria Vienne
 1954-1957 : RC Strasbourg
 1957-1958 : AS Béziers
 1958-1959 : AS Monaco
 1959-1961 : ESTAC Troyes
 1961-1962 : FC Metz

 1946-1954 :  (32 sélections, 15 buts)

Entraîneur
 1962-1963 : AC Ajaccio
 1963-1967 : AS Giraumont
 1967-1968 : FC Monthey
 1968-1970 : US Athus

Palmarès
 32 sélections et 15 buts en équipe d'Autriche entre 1946 et 1954
  de la Coupe du monde 1954 avec l'Autriche
 Vainqueur de la Coupe d'Autriche en 1948 et 1949 avec l'Austria Vienne
 Finaliste de la Coupe d'Autriche en 1947 avec l'Austria Vienne
 Champion d'Autriche en 1949, 1950 et 1953 avec l'Austria Vienne
 Meilleur buteur du championnat d'Autriche en 1946, 1947, 1948, 1952 et 1953

Liens externes

Notes et références

Naissance à Vienne (Autriche)
Naissance en janvier 1925
Décès en avril 2002
Décès en Moselle
Décès à 77 ans
Footballeur international autrichien
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1948
Joueur de l'Austria Vienne
Joueur du Racing Club de Strasbourg
Joueur de l'AS Béziers (football)
Joueur de l'AS Monaco
Joueur de l'ES Troyes AC
Joueur du Football Club de Metz
Entraîneur autrichien de football
Entraîneur de l'AC Ajaccio


text:
C. solmsii est un arbre du genre des Cylicomorpha et de la famille des Caricacées. Son synonyme est Jacaratia solmsii Urb. L'espèce est un arbre avec des feuilles palmées. La zone de distribution observée jusqu'à présent est la région du Sud-Ouest du Cameroun. C. solmsii se trouve dans les forêts semi-sempervirentes situées à une altitude de 400 à . Selon l'UICN la plante est catégorisée comme quasi menacée, à cause de son habitat qui est menacé par la déforestation due à l'agriculture et l'exploitation du bois.

Notes et références

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Flore endémique du Cameroun
Caricaceae


text:
Lanceonotus opacus är en insektsart som beskrevs av Capener 1960. Lanceonotus opacus ingår i släktet Lanceonotus och familjen hornstritar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hornstritar
opacus


text:
Bohdan Mykolayovych Samardak (; born 25 March 1963) is a Ukrainian professional football coach and a former player.

Samardak after retiring as footballer became a manager in some amateur clubs. After becoming of the assistant coach in Nyva Ternopil, in March 2014 he was appointed as the interim coach for this club in Ukrainian First League.

References

External links

1963 births
Living people
Sportspeople from Lviv Oblast
Soviet footballers
Ukrainian footballers
Association football forwards
FC Volyn Lutsk players
NK Veres Rivne players
FC Metalurh Zaporizhzhia players
ŠK Futura Humenné players
FC Bukovyna Chernivtsi players
FC Nyva Ternopil players
FC Polissya Zhytomyr players
Soviet First League players
Soviet Second League players
Soviet Second League B players
Slovak National Football League players
Ukrainian Premier League players
Ukrainian First League players
Ukrainian Amateur Football Championship players
Soviet expatriate footballers
Expatriate footballers in Czechoslovakia
Soviet expatriate sportspeople in Czechoslovakia
Ukrainian expatriate footballers
Ukrainian expatriate sportspeople in Czechoslovakia
Expatriate footballers in Slovakia
Ukrainian expatriate sportspeople in Slovakia
Ukrainian football managers
FC Nyva Ternopil managers
Ukrainian First League managers


text:
Nursing in Japan did not develop as an occupation until the end of the nineteenth century. Initially introduced only in Tokyo in the late 1860s, small schools utilizing Western models were being opened by the late 1880s. In response to disaster relief, the Japanese Red Cross became an integral part of nursing development. By 1915, nurse registration had been established and public health nurses began working throughout the country. Nursing universities were established in the twentieth century and regulations were passed to develop standards for training and public health.

History

Care of the sick in Japan was primarily done in the home by untrained family members until the end of the nineteenth century. Nursing first emerged in Tokyo in 1869, when the Tokyo Imperial University opened a small school for nurses. Little training was given in how to care for the sick, but students were instructed in hygiene and sanitary conditions for hospitals. In 1883, foreign missionaries opened two small nursing schools, based on Western models to give theoretical training to nurses. Two years later, a doctor opened a school in Kyoto and the Canadian Episcopal Mission began a school in Kobe. The Kyoto school was begun by Linda Richards, who was sent by the American Board of Missions to organize a training school at the Doshisha Hospital. The first class of four nurses graduated in 1888.

In 1887, the Japanese Red Cross (JRC) was founded and by 1890 had begun teaching and recruiting nurses for training. Though their nurses were still studying when the Sino Japanese War broke out, the JRC decided to send trainees to help with relief efforts. From 1894, JRC Nurses served in numerous conflicts helping with the wounded, including in the Boxer Rebellion (1900), the Russo-Japanese War (1904), World War I and the Japanese intervention in Siberia (1919). The JRC Nurses' training program required three years of study with the first year dedicated to theory, including courses on anatomy, bandaging, disinfection, hygiene, instruments, women's health, obstetrics, as well as basic assistance of surgery and health treatment and the latter two years involved in practical training. Completion of the course required a final examination before diplomas were given and additional six months of training could qualify nurse candidates as head nurses. Because the JRC was under government control, their hospitals spread to all the major cities and a uniformity of training made the organization a leader in nursing development.

Nursing was not an established part of Japan's health care system until 1899 with the adoption of the Midwives Ordinance. The Registered Nurse Ordinance was passed in 1915 which established a legal substantiation to registered nurses all over Japan. In the 1920s, the government began investigating the need to increase the educational requirements for nurses. Up to that time, job training was the only requirement and there was no prerequisite for a high school education to enter training at most hospitals. In 1927, St. Luke's International Hospital became the first college of nursing in the country and based its training program on the one offered at Yale University in New Haven, Connecticut. The program required students to be graduates of a Government High School, complete three years of standard training, and a fourth year of specialization.

The first nursing association in Japan was founded in 1929 by Take Hagiwara as the Nursing Association of the Japanese Empire. By 1933, the organization had around 1500 members from throughout Japan and joined the International Council of Nurses (ICN). During World War II the Public Health Nurse Ordinance (1941) and National Medical Care Act (1942) were passed and re-affirmed in 1948 with passage of the Public Health Nurses, Midwives and Nurses Act. It established educational requirements, standards and licensure. In 1946, the Japanese Nursing Association was created, merging the Japanese Midwife Society, Japanese Public Health Nurses Association and the Nursing Association of the Japanese Empire into one umbrella organization.

There has been a continued effort to improve nursing in Japan. In 1952 the first university courses on nursing were introduced, 1957 requirements for assistant nurses were introduced, in 1965 regulations were passed for nurses working night-shifts, and throughout the 1990s several legislative acts expanded training and employment protections for nurses. In 1992, the Law for Securing Nursing Personnel created new university programs to address the aging population of Japan, establish a critical scientifically based approach to training rather than a pragmatic one, unify training and licensing requirements and overall improve the image of the field. In 2009, the Public Health Nurses, Midwives and Nurses Act was amended allowing those who had graduated from a 4-year college to be eligible to take the nursing examination, revising course requirements, and making newly graduated training mandatory for nursing personnel.

Types of nurses
Japan recognizes four types of nurses: Public Health Nurses, Midwives, Registered Nurses and Assistant Nurses.

Public health nursing is designed to help the public and is also driven by the public's needs. The goals of public health nurses are to monitor the spread of disease, keep vigilant watch for environmental hazards, educate the community on how to care for and treat themselves, and train for community disasters.

Midwife nurses are independent of any organization. A midwife takes care of a pregnant woman during labor and postpartum. They assist the mother with breastfeeding, caring for the child, and related tasks.

Individuals who are assistant nurses follow orders from a registered nurse. They report back to the licensed nurse about a patient's condition. Assistant nurses are always supervised by a dentist, licensed registered nurse or physician.

Nursing education
Requirements of nursing education in Japan are that candidates have completed twelve years of basic academic study and then three years of basic nursing education. Public health nurses and midwives require a minimum of one additional year of specialized study. After completing their studies, students must pass the national licensing examination and obtain a license from the Minister of Health, Labour, and Welfare in the case of nurses, or from the prefectural governor, for nurse assistants. Foreign nurses who wish to work in Japan are required to pass the licensing examination and obtain a Japanese nursing license.

To become a registered nurse in Japan, candidates must first obtain a high school degree and then either enroll in a nursing university for four years and earn a Bachelor of Science in Nursing (BSN); attend a junior nursing college for three years, earning an Associate of Science in Nursing (ASN); or study at a nursing training school for three years and obtain a diploma. The Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (MEXT) regulates the curriculum of the colleges and universities, while the Ministry of Health, Labour, and Welfare's Division of Nursing regulates nursing diploma programs. The two Ministries jointly establish core curriculum, though individual schools may vary on additional requirements. The basic course study must include courses on: anatomy, adult health, basic nursing, children's health, disease and recovery studies, gerontological nursing, health support and social systems, home care nursing theory, maternity, mental health, nursing integration, psychiatric nursing, scientific thinking and the understanding of humans, life and society. Both theoretical study and clinical practice are required.

Upon completion of studies a national examination administered by the Division of Nursing of the Ministry of Health, Labour, and Welfare is required. Licenses are issued for the nurse's lifetime and require no renewal or continuing education. For nurses who wish to become Public Health Nurses or Midwives, post-graduate studies are required. Colleges, junior colleges, nurse training schools or universities offer courses for the additional training which must be for a minimum of one year. Additionally master's degrees are offered at some universities. As of 2010, all nurses are required to complete postgraduate clinical training.

Credentialing
The certification of nurse specialists is not legally specified in Japan, though the practice is widely accepted. The Japanese Nursing Association (JNA) certifies nurses in three categories: Certified Nurse, Certified Nurse Administrator and Certified Nurse Specialist. All three levels of certification require that the nurse pass the national nursing examination as well as a certification test administered by the JNA. Certifications must be renewed every five years.

Certified Nurses (CN) are required to take six months training in cancer and chemotherapy nursing, emergency care, hospice care, intensive care nursing, wound, ostomy, and continence nursing, and pain management nursing, after completion of their basic nursing licensing. As of July 2015, nearly 16,000 CNs were working in Japan in various specialties including cancer care, chronic care, dementia nursing, diabetes nursing, dialysis nursing, emergency care, heart care, infection control, infertility nursing, neonatal care, rehabilitative care, respiratory care, and other specialized fields.

Certified Nurse Administrators (CNA) are required to complete a master's program in management at a graduate school or university or a certification from a nurses training education program.

Certified Nurse Specialists (CNS) are required to complete a master's program for specialized fields, including Cancer Nursing, Child Health Nursing, Chronic Care Nursing, Community Health Nursing, Critical Care Nursing, Family Health Nursing, Gerontological Nursing, Home Care Nursing, Infection Control Nursing, Psychiatric/Mental Health Nursing or Women's Health Nursing, after obtaining their national licensing. In addition, certification requires a minimum of five years clinical experience.

Other professional groups also provide certification for clinical specialties such as community health, diabetes, disaster nursing, emergency nursing, intractable illness, nursing administration, and psychiatric nursing. These organizations predominantly emerged in the 1990s. They include the Japan Visiting Nursing Foundation, which was founded in 1994 to create and improve home care services for the elderly; the Japanese Family Nursing Society, which emerged in 1994 to focus on the education, practices and development of theory for family nurse practitioners; the Japanese Nursing Diagnosis Association and the Japan Society of Nursing Diagnosis focus on nursing diagnosis. Additional professional organizations include the Federation of Nursing Colleges and Association of Nurses, the International Nursing Foundation of Japan, the Japanese Midwives Association, and the Japanese Society of Nursing Research.

Nurse practitioners
Until 2015, nurses in Japan were required to work under the guidance of physicians. They were not allowed to diagnose conditions or prescribe medications without a doctor's directive. Socio-cultural custom giving doctors higher perceived social status and nurses the role of caretaker, led to nurses' lack of autonomy. In October 2015, the Act on Public Health Nurses, Midwives and Nurses was amended to allow nurses who had received specific training to act as nurse practitioners and intervene in certain situations without awaiting a physician's decision.

The training curricula requires completion of 315 study hours of common subjects and 15 to 72 study hours of subjects for specified categories of medicine. Participants must attend both lectures and participate in practical applications. Upon completion of the coursework, applicants must receive a certificate of completion. They may then perform specific medical interventions based upon those described in procedure manuals prepared by physicians.

Current state
There is currently a shortage of nurses in Japan, in part due to the expanding population of elderly.  Other reasons for the deficit in nursing applicants are poor working conditions, an increase in assigned workloads, the low social status of nurses, and the cultural idea that married women quit their jobs for family responsibilities.  On average, Japanese nurses will make around 280,000 yen a month. Until 2000, nurses made up about 4.5% of the women's work force in Japan with almost two-thirds having nursing diplomas and only one percent having a BSN degree. The majority of nurses were female with only around three percent of the field being male. The largest segment of nurses are in their 30s and 40s with the average age being 41 in 2016 and hospitals are the major employer (61%) of nursing staff, followed by private clinics (21%).

After 1992, Nurse Centers were created in each prefecture by the Act on Assurance of Work Forces of Nurses and Other Medical Experts. These Centers provide placement, job training and recertification, if desired. They monitor nurses who are unemployed and support those who may wish to re-enter the work force. The most common reason for nurses to leave the work force is to raise a family, though heavy responsibilities, irregular shift work, long working hours, night shift duty, and poor working conditions/treatment accounted for part of the turnover. Government programs to improve working environments have been on-going since 2011.

One of the older unions that relates to nursing is the Japanese Federation of Medical Workers Union, which was created in 1957.  It is a union that includes physicians as well as nurses. This organization was involved with the creation of the Nursing Human Resource Law.

See also

Nursing by country (category)

References

Citations

Bibliography

External links
Japanese Nursing Association (Japanese)
Nursing in Japan

Healthcare in Japan


text:
Valentina Aniballi (born 18 April 1984) is an Italian female Discus thrower, that won four national championships and at the end of season 2015, with the measure of 58.55 m, had reached the 60th place in the world lists.

Biography
She participated at the 2014 European Athletics Championships (13th) and 2016 European Athletics Championships (25th) in both cases she failed to qualify to the final.

Personal best
Discus throw: 59.12 m -  Tarquinia, 13 June 2018

National titles
 Italian Athletics Championships
 Discus throw: 2013, 2014, 2018
Italian Winter Throwing Championships
 Discus throw: 2013, 2017, 2018

See also
 Italian all-time lists - Discus throw

References

External links

1984 births
Living people
Italian female discus throwers
Athletics competitors of Gruppo Sportivo Esercito
People from Rieti
Athletes (track and field) at the 2018 Mediterranean Games
Mediterranean Games competitors for Italy
Sportspeople from the Province of Rieti


text:
Nation kan syfta på:

 Nation – idag ett kollektiv av människor som förenas av medborgarskap, och ålderdomligt och mindre brukligt genom modersmål och kulturella faktorer (etnicitet)
 Nation –  en studentförening vid ett universitet eller en högskola, se studentnation
 Nation (musikalbum) – ett album av Sepultura från 2001
 Place de la Nation – ett öppet torg i östra Paris
 The Nation – en amerikansk tidskrift 1865–
 La Nación – en argentinsk morgontidning på spanska
 La Nación (Spanien) – en spansk daglig konservativ katolsk kvällstidning, utgiven i Madrid 1925-1936
 La Nation (Algeriet) – en franskspråkig algerisk veckotidning
 USA:s indiannationer –  de indianstammar som den federala statsmakten erkänner som självstyrande enheter
 First Nations – en term som i Kanada används för att beteckna landets ursprungsbefolkning förutom inuiter och métis

Begrepp besläktade med termen nation
 Samhällsklass – ett samhällsvetenskapligt begrepp som används inom sociologi och statsvetenskap
 Kastväsen – en typ av hierarkisk social gruppering
 Folk – en större grupp människor som delar vissa gemensamma egenskapereller
 Stam (samhällsvetenskap) – en social formgruppering som existerar före övergången till stat
 Nationalstat – en stat som är uppbyggd kring en nation, och en majoritetsbefolknings nationella identitet (etnicitet)

Politisk enheter
 Land – ett landområde som utgör, eller har utgjort, en självständig eller självstyrande politisk enhet
 Rike – ett landområde där en suverän härskare utövar sin makt och myndighet, vanligen ett avgränsat geografiskt område som utgör en stat
 Stat – en grupp av institutioner som innehar auktoriteten att upprätta reglerna för att regera folket i ett eller flera länder
 Suverän stat – en stat, en entitet med ett definierat territorium där man utövar intern och extern suveränitet
 Unionsstat – i statsvetenskapliga sammanhang om sammanslutningar mellan flera stater eller delstater

Se även
 Nationalism – en världsåskådning som tar sin utgångspunkt i gemenskapen inom nationernas gränser
 Nationspersonifikation – en (påhittad) figur som symboliserar ett helt nation eller land
 Natio – en romersk gudinna som har sin grekiska motsvarighet i Eileithyia


text:
Radmiła Szekerinska, mac. Радмила Шекеринска (wym. ; ur. 10 czerwca 1972 w Skopju) – macedońska polityk, parlamentarzystka, minister i wicepremier, w 2004 dwukrotnie p.o. premiera Macedonii, w latach 2006–2008 przewodnicząca Socjaldemokratycznego Związku Macedonii (SDSM).

Życiorys
W 1995 ukończyła studia na wydziale elektrotechnicznym Uniwersytetu Świętych Cyryla i Metodego w Skopju. W 1996 została asystentką w macedońskim oddziale Open Society Institute George'a Sorosa. W latach 1997–2002 pracowała jako nauczyciel akademicki na macierzystej uczelni. W 2007 uzyskała magisterium we Fletcher School of Law and Diplomacy na Tufts University.

Zaangażowała się w działalność polityczną w ramach Socjaldemokratycznego Związku Macedonii. W latach 1996–1998 była radną miejską w Skopju. W 1998 po raz pierwszy uzyskała mandat posłanki do Zgromadzenia Republiki Macedonii, wybierana ponownie w 2002, 2006, 2008, 2011, 2016 i 2020.

W latach 2002–2006 pełniła funkcję wicepremiera odpowiedzialnego za integrację europejską. Od maja do czerwca 2004 oraz od listopada do grudnia tegoż roku czasowo kierowała pracami macedońskiego rządu. W latach 2006–2008 pełniła funkcję przewodniczącej swojego ugrupowania. Od 2008 do 2014 kierowała krajową radą do spraw integracji europejskiej.

W maju 2017 powróciła w skład administracji rządowej, obejmując stanowisko ministra obrony. W następnym miesiącu dodatkowo powierzono jej ponownie funkcję wicepremiera, pełniła ją do sierpnia 2020. Pozostała wówczas na urzędzie ministra obrony, który sprawowała do stycznia 2022.

Przypisy

Północnomacedońscy parlamentarzyści
Politycy Socjaldemokratycznego Związku Macedonii
Premierzy Macedonii Północnej
Ludzie urodzeni w Skopju
Wiceministrowie
Urodzeni w 1972
Północnomacedońscy ministrowie obrony
Absolwenci Uniwersytetu Świętych Cyryla i Metodego w Skopju
Wykładowcy Uniwersytetu Świętych Cyryla i Metodego w Skopju


text:
Orlik mieszańcowy, orlik ogrodowy (Aquilegia × cultorum) – gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych, mieszaniec orlika pospolitego (Aquilegia vulgaris) z innymi gatunkami orlików. Jest uprawiany jako roślina ozdobna. Nazwa rodzajowa pochodzi od słowa aquila – orzeł, ponieważ ostroga orlika przypomina szpon orła.

Morfologia
 Łodyga Wzniesiona, rozgałęziona, delikatnie owłosiona, o wysokości do 80 cm.

 Liście Złożone, trójlistkowe, jasnozielone, drobne.

 Kwiaty Pojedynczo wyrastające na długich szypułkach z charakterystyczną, długą ostrogą. Występują w bardzo szerokiej gamie barw: od białej poprzez żółtą, różową i czerwoną do fioletowej. Wyróżnia się też grupę odmian stellata nie posiadających ostrogi oraz grupę odmian pleno o kwiatach pełnych.

Biologia
Jest byliną. Zakwita w drugim roku po wysianiu nasion, kwitnie w maju-czerwcu. Łatwo krzyżuje się z innymi gatunkami orlików, z reguły też samorzutnie nasiewa się, stąd też w ogrodzie po pewnym czasie powstają różnokolorowe mieszańce. Nasiona nie zachowują cech odmiany macierzystej.

Uprawa
 Przydatność. Uprawiany jest głównie ze względu na ładne kwiaty. Po przekwitnięciu staje się nieozdobny, dlatego też uprawia się go zazwyczaj w towarzystwie innych roślin. Nadaje się do uprawy na rabatach oraz na kwiat cięty.
 Wymagania. Jest łatwy w uprawie. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Najintensywniej kwitnie na stanowisku słonecznym, ale może też rosnąć w półcieniu. Jest całkowicie mrozoodporny.
 Sposób uprawy. Uprawia się go głównie przez siew z nasion. Nasiona wysiewa się w maju na rozsadniku. Jeżeli chcemy otrzymać osobniki o tych samych cechach co odmiana, należy rozmnażać przez podział rozrośniętych kęp.

Przypisy

Bibliografia

Ozdobne byliny ogrodowe
Jaskrowate


text:
Pedro Afonso (filósofo) - filósofo judeu do século XII convertido ao cristianismo.

Localidades
 Pedro Afonso (Tocantins), Brasil

Pessoas
 D. Pedro Afonso, mestre de Avis
 D. Pedro Afonso, conde de Barcelos
 Pedro Afonso Anschau
 Pedro Afonso Ferreira
 Pedro Afonso Franco
 Pedro Afonso Mibielli
 Pedro Afonso Ribeiro
 Pedro Afonso Viegas
 D. Pedro Afonso de Bragança e Bourbon
 D. Pedro Afonso de Sousa

Desambiguações de antropônimos


text:
Asterix – gallernas hjälte, () är en fransk animerad film från 1985 i regi av Gaëtan och Paul Brizzi. Filmen är den första av Asterixfilmerna som kom på 1980-talet. Den tar ett stort avsteg från de tidigare filmerna då man inte bara introducerade en ny och en väldigt åttiotalsbaserad titelmelodi (Asterix est La av Plastic Bertrand), men också mer flytande animation och mer dramatisk handling, samt en del mörka scener. Manuset är skrivet av Goscinny och Uderzos vän Pierre Tchernia och är till huvuddelen baserad på albumen Asterix drar i fält och Asterix som gladiator.

Handling
Filmen börjar med att Obelix förälskar sig i hövdingens brorsdotter Lillfixa. Hans hjärta krossas dock snabbt när han får reda på att hon är förlovad med den stilige Tragicomix. Det kärleksfulla paret är ute och går i skogen då de tillfångatas av en grupp romare ledda av en ny ung rekryt som är ute efter att imponera på en centurion i det romerska lägret. Centurion blir dock rasande då han vet att gallerna kommer attackera deras läger för att befria sina vänner. Lillfixa, Tragicomix och den nya rekryten skickas till främlingslegionen och den yttersta utposten i det romerska riket (i Sahara) medan centurion och hans trupp förbereder för strid.

De ilskna gallerna vänder upp och ner på lägret och därefter skickas Asterix och Obelix för att hitta Lillfixa och Tragicomix. Utklädda till romare ger sig de iväg för att försöka rädda sina vänner.

I Sahara lyckas Tragicomix och Lillfixa fly från romarna men tillfångatas i öknen av afrikanska slavhandlare och säljs därefter till Julius Caesar (eller snarare skänks som den humoristiska scenen visar). Efter ha trotsat Caesar döms de till döden vid den stora grand finale på Circus Maximus vid Colosseum då de ska kastas till lejonen.

Asterix och Obelix spårar paret till Rom (efter en kort tripp i Egypten) och försöker hitta mannen som hade köpt dom (den skrupelfrie Caius Trubbius, chefen för gladiatorskolan). I ett desperat försök att rekrytera Asterix och Obelix beordrar Caius Trubbius sina medhjälpare att tillfångata dem. De lyckas tillfångata Asterix som har tappat bort sin trolldryck. Den natten översvämmar hans cell och drunknar nästan. Han räddas av Obelix som tappar bort sin hund Idefix på kuppen men som faktiskt försöker rädda trolldrycken medan han studsar runt i Roms kloaker under regnstormen.

I ett försök att rädda paret så blir Asterix och Obelix medlemmar i gladiatorskolan. Efter strulat till hela föreställningen på den stora dagen så släpper Caesar ut lejonen. Idefix gör ett tappert språng från lejonburen ut på arenan och ger Asterix drycken. Han kastar den till Tragicomix som tar hand om lejonen. Medan Obelix försöker ta emot lejonen distraheras han av Lillfixa och springer rakt in i en pelare och gör så att en tredjedel av Colosseum rasar. Föreställningen är nu över och publiken har evakuerats och då friger Caesar gallerna.

Filmen slutar med den vanliga festmåltiden hemma i byn och att hövdingen snubblar över ett rep med korv och studsar runt på matbordet med ett par vintunnor.

Rollista (i urval)
Denna lista visar en filmdubbning som gick på bio och som även finns utgiven på VHS och DVD, och en ljudboksversion med flera delar ur filmen från 1991 som gavs ut på kassettband samma år. Denna inspelning är inte filmversionen, utan en nyinspelad version speciellt för ljudboksformat.

För den svenska översättningen och regin stod Monica Forsberg på KM Studio. Övriga svenska röster: Ulf Johanson, Ingemar Carlehed, Ulf Källvik, Sten Carlberg, Roger Storm, Bertil Engh, Acke Svensson, Sten Nilsson.

Ljudbok
Filmen är baserad på två album, Asterix drar i fält och Asterix som gladiator. 1991 gjordes en kassettljudbok som baseras på Asterix drar i fält.

Kommentarer

Referenser

Externa länkar

Discogs

Asterix på film
Franska animerade filmer
Filmer 1985
Animerade filmer 1985
Forntidens Egypten på film
Julius Caesar på film


text:
Aliza Lavie ( עליזה לביא Aliza Lavi, (* 23. září 1964 Kfar Saba) je izraelská politička a poslankyně Knesetu za stranu Ješ atid.

Biografie
Sloužila v izraelské armádě jako učitelka, pak působila jako turistická průvodkyně v národních parcích. S manželem pracovali jako vyslanci mládežnického hnutí Bnej Akiva ve městě Durban v Jihoafrické republice. Do politického života se zapojila v roce 1988, kdy se stala poradkyní Ša'ula Jahaloma, tehdejšího tajemníka Národní náboženské strany. Přednáší na Bar-Ilanově univerzitě. Zaměřuje se na tematiku náboženství, židovské kultury a ženské otázky. Vydala několik knih. Získala Národní cenu pro židovskou knihu za své dílo o ženské modlitbě. Vystupuje často v televizních pořadech. Je věřící, patří k modernímu ortodoxnímu judaismu. Bydlí ve městě Netanja. Má čtyři děti a podle stavu k roku 2013 i jedno vnouče.

Ve volbách v roce 2013 byla zvolena do Knesetu za stranu Ješ atid. Poslanecký mandát obhájila ve volbách v roce 2015.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

  Kneset – Aliza Lavie
  Aliza Lavie - osobní internetové stránky

Narození v roce 1964
Žijící lidé
Izraelští Židé
Sabrové
Členové Knesetu
Členové strany Ješ atid
Vyučující na Bar-Ilanově univerzitě
Izraelští spisovatelé literatury faktu
Ženy


text:
Strażnica KOP "Lichacze" – zasadnicza jednostka organizacyjna Korpusu Ochrony Pogranicza pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne
W 1924 roku, w składzie 2 Brygady Ochrony Pogranicza, został sformowany 8 batalion graniczny. W 1928 roku w skład batalionu wchodziło 13 strażnic. Strażnica KOP "Lichacze" w latach 1928 – 1934 znajdowała się w strukturze 4 kompanii KOP "Rubieżewicze". W komunikacie dyslokacyjnym z 1938 roku nie występuje. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy linii granicznej z zadaniem bezpośredniej ochrony granicy państwowej.
W 1930 strażnicy nadano imię Marii Rodziewiczówny.
W 1932 roku obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku popolicyjnym.

Służba graniczna
Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były "zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną", w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi. Strażnice KOP stanowiły pierwszy rzut ugrupowania kordonowego Korpusu Ochrony Pogranicza.

Strażnica KOP "Lichacze" w 1932 roku ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 4 kilometrów 750 metrów od słupa granicznego nr 734 do 743.

Sąsiednie strażnice:
 strażnica KOP "Mikulicze" ⇔ strażnica KOP "Oleszkowo" – 1928, 1929, 1931, 1932
 strażnica KOP "Rubieżewicze" ⇔ strażnica KOP "Oleszkowo" – 1934

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Lichacze
Lichacze
Strażnice batalionu KOP "Stołpce"
Strażnice batalionu KOP "Iwieniec"


text:
Ilıcak is a village in the Yavuzeli District, Gaziantep Province, Turkey. The village is inhabited by Turkmens of the Qiziq tribe.

References

Villages in Yavuzeli District


text:
Prajnesh Gunneswaran (* 12. November 1989 in Chennai) ist ein indischer Tennisspieler.

Karriere
Gunneswaran, der mit sieben Jahren mit Tennis begann, spielte bis 2008 nur wenige Matches auf der ITF Junior Tour und erreichte dort mit Rang 148 seine beste Platzierung in der Junior-Weltrangliste.

Nach seiner Juniorenkarriere spielte der Inder einige wenige Turniere der drittklassigen ITF Future Tour, ehe eine lange Pause einlegte und erst 2013 wieder regelmäßig an Profiturnieren teilnahm. Schnell erreichte er gute Ergebnisse bei Futures und gewann zwei Einzel- und einen Doppeltitel. Dadurch kam er Ende des Jahres zu seinem ersten Einsatz auf der höher dotierten ATP Challenger Tour in Champaign. Hier gewann er sein erstes Match auf diesem Niveau gegen Denys Moltschanow und verlor im Anschluss gegen Daniel Smethurst. Das Jahr schloss er im Einzel mit Rang 479 erstmals in den Top 500 der Weltrangliste ab. Fast das ganze Jahr 2014 und Teile von 2015 nahm Gunneswaran nicht an Turnieren teil. Futuretitel im November 2015 und September 2016 sowie gute Ergebnisse bei Challengers ließen ihn bis Ende 2016 wieder bis auf Platz 284 steigen. In Pune 2016 erreichte er sein erstes Challenger-Finale, das gegen Sadio Doumbia in drei Sätzen verloren ging. 2017 hielt er sein Niveau. Er gewann drei Futures und konnte fortan durch seine Weltranglistenposition häufiger bei Challengers antreten, wo er in Tiburon einmal das Halbfinale erreichte. Im Doppel zog er in Samarqand ins Finale ein. Durch seine Erfolge wurde er vom Teamchef der indischen Davis-Cup-Mannschaft Mahesh Bhupathi für die Partie gegen Usbekistan erstmals in den Davis Cup berufen. Hier gewann er beim 4:1 eines von zwei Matches.

Anfang 2018 im Davis Cup gewann Gunneswaran mit Indien die Partie gegen China nach einem 0:2-Rückstand. Er gewann dabei die entscheidende Partie gegen Wu Yibing. Im selben Monat zog er beim mit 150.000 Dollar dotierten Challenger in Anning ins Finale ein. Dort besiegte er Mohamed Safwat in drei Sätzen und gewann das am höchsten dotierte Challenger. In der Qualifikation zu den French Open verlor Gunneswaran die letzte Runde gegen Elias Ymer, doch hätte eigentlich als Lucky Loser ins Hauptfeld einziehen können. Jedoch hatte er zeitgleich für das Challenger in Vicenza gemeldet und war deswegen nicht mehr spielberechtigt. Die Premiere auf der ATP World Tour erfolgte im Juni, als er sich nach Siegen gegen Evan King und Christian Harrison für das Hauptfeld des Mercedes Cup in Stuttgart qualifizierte. Hier gelang ihm gegen den Weltranglisten-23. Denis Shapovalov sein bislang größter Sieg. In der Folgerunde verlor er gegen Guido Pella. In Atlanta und Los Cabos erreichte er zwei weitere Hauptfelder, blieb dort jedoch ohne Sieg. In der Rangliste stand er im Juni mit Platz 152 bislang am besten da. Darüber hinaus gewann er im August bei den Asienspielen die Bronzemedaille im Einzel für Indien, nachdem er im Halbfinale an Denis Istomin, dem späteren Sieger, gescheitert war. Es war die sechste Einzelmedaille eines Inders bei den Asienspielen.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Indien)
Inder
Geboren 1989
Mann


text:
The 2018 Valenzuela Classic season is the 1st season of the franchise in the Maharlika Pilipinas Basketball League (MPBL).

Key dates
January 25, 2018: Inaugural season of the Maharlika Pilipinas Basketball League (MPBL) starts.

Current roster

<noinclude>

Anta Rajah Cup

Eliminations

Standings

Game log

|- style="background:#fcc;"
| 1
| January 27
| Batangas
| L 65-73
| Argamino, Hubalde (12)
| JR Ongteco (8)
| Acidre, Argamino, Hubalde (3)
| Muntinlupa Sports Complex
| 0-1

|- style="background:#bfb;"
| 2
| February 1
| Caloocan
| W 79-78
| Celada, Hubalde (15)
| Jomar Sollano (8)
| Hubalde, Argamino (4)
| Caloocan Sports Complex
| 1-1
|- style="background:#bfb;"
| 3
| February 8
| Bataan
| W 97-80
| Rocky Acidre (15)
| Mabayo, Ruaya, Andaya (6)
| Paolo Hubalde (14)
| Valenzuela Astrodome
| 2-1

Datu Cup

Eliminations

Game log

|- style="background:#fcc;"
| 1
| June 20
| Parañaque
| L 73–76
| Paulo Hubalde (16)
| Hubalde, Ruaya (8)
| Paulo Hubalde (6)
| Angeles University Foundation Gymnasium
| 0–1
|- style="background:#bfb;"
| 2
| June 30
| Basilan
| W 96–94
| Rocky Acidre (20)
| Reneford Ruaya (5)
| Paolo Hubalde (7)
| Valenzuela Astrodome
| 1–1

|- style="background:#fcc;"
| 3
| July 11
| Manila
| L 84–89
| Reneford Ruaya (20)
| Reneford Ruaya (13)
| Paolo Hubalde (10)
| San Juan Gymnasium
| 1–2
|- style="background:#;"
| 4
| July 21
| Batangas
|
|
|
|
| Caloocan Sports Center
| 1–2

References

Valenzuela Classic
Valenzuela Classic Season, 2018


text:
Ю́лия Влади́мировна Барсуко́ва (31 декабря 1978, Москва) — российская гимнастка, Олимпийская чемпионка в индивидуальном многоборье Сидней (2000), заслуженный мастер спорта по художественной гимнастике (1999), общественный и политический деятель.

Биография
С пяти лет начала заниматься фигурным катанием. Однако, увидев выступления и тренировки девушек, занимающихся художественной гимнастикой, заинтересовалась этим видом спорта. В 8 лет отец записал Барсукову в секцию художественной гимнастики (район Измайлово города Москвы). После трёх лет занятий перевелась в специализированную спортивную среднюю школу Таганского района.

До 16 лет тренировалась у тренера национальной школы художественной гимнастики Веры Силаевой. Затем стала тренироваться у Ирины Винер — главного тренера национальной сборной по художественной гимнастике.  Винер оставила гимнастку в команде только по просьбе хореографа национальной сборной Вероники Шатковой, которая утверждала, что глупо прогонять Юлию — «балерину от Бога».

Над программами выступлений спортсменки работала Наталья Кукушкина.

Чемпионка России (1998, 1999) в отдельных видах упражнений, чемпионка мира (1999, 2000) и Европы (1999, 2000) в командном зачёте и в отдельных видах упражнений. Победитель Игр XXVII Олимпиады в Сиднее (2000) в личном многоборье. После Олимпиады ушла из большого спорта.

Руководитель отделения художественной гимнастики ГБПУ «Московское среднее профессиональное училище олимпийского резерва № 1» Москомспорта.

Ранее выступала за МГФСО «Динамо».

Личная жизнь
Барсукова была замужем за Денисом Самохиным, бывшим российским танцором на льду, затем тренером по танцам на льду и международным техническим специалистом в Международном союзе конькобежцев. У них есть два сына: Никита (род. 2008) и Данила (род. 2017).

Программы

Спортивные результаты
 1998 Финал Гран-при. 8-е место — многоборье; 7-е место обруч.
 1999 Чемпионат России 3-е место — многоборье.
 1999 Чемпионат Европы 4-е место — многоборье; 1-е место — скакалка; 2-е место — мяч; 3-е место обруч.
 1999 Чемпионат мира 1-е место — команда ; 3-е место — многоборье, скакалка.
 2000 Чемпионат России 3-е место — многоборье, обруч; 1-е место — лента; 2-е место — скакалка, мяч.
 2000 Чемпионат Европы 1-е место — команда, скакалка; 3-е место — многоборье, обруч, мяч.
 2000 Олимпийские игры Сидней (Австралия) 1-е место — многоборье.
 2000 Финал Гран-при 1-е место — многоборье, скакалка, мяч, лента.
 2000 Кубок мира 1-е место обруч; 2-е место — скакалка, мяч, лента.

Примечания

Гимнастки (художественная гимнастика) России
Олимпийские чемпионки по художественной гимнастике
Олимпийские чемпионы от России
Чемпионки мира по художественной гимнастике
Чемпионки Европы по художественной гимнастике
Чемпионы летних Олимпийских игр 2000 года
Гимнасты на летних Олимпийских играх 2000 года
Спортсмены Москвы
Политики России


text:
State Route 19 (SR-19) is a state highway in southeastern Utah, running  in Emery and Grand Counties through Green River.  It carries Business Loop I-70 along Main Street in Green River.

Route description
SR-19 begins at an interchange with I-70 west of Green River and then heads east through the center of town and turns south through the Utah Launch Complex of White Sands Missile Range.  It ends at a frontage road just south of another intersection with I-70.

History

The main road through Green River was added to the state highway system in 1912 and numbered as part of US-50 in the 1920s. The state legislature defined the portion through Green River as State Route 19 in 1969, although the bypass on I-70 had not yet been built. Construction had begun in the mid-1980s, and when finished, the old route, along with a new connection to exit 164, became SR-19.

Major intersections

See also

 List of state highways in Utah

References

External links

019
 019
 019
Streets in Utah
Interstate 70
U.S. Route 6
U.S. Route 50


text:
Nemacheilus menoni is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de bermpjes (Nemacheilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Zacharias & Minimol.

Nemacheilidae


text:
West Pasaman Regency () is a regency (kabupaten) of West Sumatra, Indonesia. It has an area of 3,887.77 km2, and it had a population of 365,129 at the 2010 Census and 431,672 at the 2020 Census. The seat of the regency administration is the town of Simpang Ampek.

Administrative districts
West Pasaman Regency is divided into eleven districts (kecamatan), tabulated below with their areas and their populations at the 2010 Census  and the 2020 Census. The table also includes the location of the district administrative centres, and the number of administrative villages (desa and kelurahan) in each district.

Note: (a) includes 12 offshore islands.

Airport
Pusako Anak Nagari Airport is an airport that located in Luhak Nan Duo district, West Pasaman Regency

Mount Talamau
Talamau Peak (2,900 masl) can be accessed from Bundaran Simpang Ampek Pasaman vice versa in two or three days trip and located at Jorong Pinagar Nagari Aur Kuning, Pasaman District, West Pasaman Regency. Mount Talamau has more than 10 waterfalls and at around the peak there are also more than 10 lakes surrounding by many kinds of colourful flowers.

References

External links

Regencies of West Sumatra


text:
La circonscription Woreda 23 est une des 23 circonscriptions législatives de la ville-région d'Addis-Abeba. Sa représentante actuelle est Aster Mamo Ana.

Voir aussi
Liste des circonscriptions législatives éthiopiennes
Conseil des représentants des peuples (Éthiopie)

Woreda 23


text:
Fiodor Michałowicz Czartoryski (en lituanien : ), mort en 1542, prince lituanien de la famille Czartoryski.

Biographie
Il est le fils de Michał Wasylewicz Czartoryski et de Maria Niemir

Mariage et descendance
Son épouse Zofia Sanguszko, lui donne pour enfants:
 Aleksander Fiodorowicz (1517-1571),
  († 1566/67),
 Anna,
 Fiodor,
 Anastazia.

Ascendance

Sources

Date de naissance non renseignée (XVe siècle)
Décès en 1542
Fiodor
Prince polonais du XVIe siècle
Prince lituanien du XVIe siècle


text:
Кондусла — река в Новосибирской области России. Устье реки находится в 820 км по левому берегу реки Оми. Длина реки — 38 км.

Данные водного реестра

По данным государственного водного реестра России относится к Иртышскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки — Омь, речной подбассейн реки — Омь. Речной бассейн реки — Иртыш.

Примечания

Притоки Оми
Реки Убинского района
Реки Куйбышевского района Новосибирской области


text:
Roland Wakolm (ur. 1979) – austriacki skoczek narciarski.

Przebieg kariery
W styczniu 1996 zadebiutował w Pucharze Kontynentalnym, zajmując 73. miejsce w Bad Goisern. Pierwsze punkty tego cyklu zdobył rok później w Westby za zajęcie 21. lokaty. 16 sierpnia 1997 zwyciężył w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Zakopanem. W styczniu 1998 zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując 16. miejsce w Zakopanem. W sierpniu 1998 po raz drugi stanął na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego, zajmując 3. miejsce w Oberstdorfie. W lutym 1999 zajął 2. miejsce w Pucharze Kontynentalnym w Braunlage.

W oficjalnych zawodach międzynarodowych organizowanych przez FIS po raz ostatni wystąpił w marcu 2000 w Eisenerz, gdzie w Pucharze Kontynentalnym zajął 53. i 48. miejsce.

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Letnia Grand Prix

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Austriaccy skoczkowie narciarscy
Urodzeni w 1979


text:
La Chiesa di San Francesco da Paola fu costruita dai frati Minimi di San Francesco da Paola sul luogo di una precedente chiesa dedicata a San Giovanni Battista. La chiesa ha sede in Via Benacense 27 a Brescia.

Storia
La parrocchia di San Francesco da Paola nacque nel 1586 con un decreto del cardinale san Carlo Borromeo del 1581.  I Frati Minimi di San Francesco da Paola giunsero a Brescia nel 1588 e costruirono la chiesa e un monastero per garantire l'assistenza religiosa a coloro che abitavano sui Ronchi, colline a nord di Brescia, e nelle campagne intorno, venendo le porte di Brescia chiuse nelle ore notturne e in particolari circostanze di pericolo. I frati rimasero fino al 1772, quando i decreti della Repubblica di Venezia abolirono il convento.

Descrizione

Esterno
Si accede alla chiesa per una lunga scalinata fiancheggiata da due terrapieni. La facciata conserva le linee cinquecentesche, ed è caratterizzata da quattro lesene di ordine tuscanico. Vi si aprono quattro finestre, quadrate le due inferiori, rettangolari le più alte. Il portale d'ingresso é architravato in marmo Botticino. Al di sopra si colloca una nicchia che accoglie un affresco del secolo XVII raffigurante san Francesco da Paola e un angelo reggente un cartiglio con il motto dei frati Minimi Charitas.

Interno
L'interno è costituito da un'unica navata con volta a botte, preceduta da un atrio con volta a crociera sovrastata dalla balconata della cantoria contenente l'organo ottocentesco di Giovanni Tonoli.
Ai lati della navata sono collocati cinque altari in marmo policromo intarsiato.
Dietro una balaustra a colonnine in marmo di Botticino intarsiate si trova rialzato il presbiterio con l'altare maggiore pure scolpito in marmo di Botticino con intarsi policromi e madreperla della fine del Seicento primi Settecento.  La pala dell'altare maggiore, raffigurante San Giovanni e il battesimo di Gesù nelle acque del Giordano è ottocentesca. Sulle pareti laterali vi sono affreschi di Vittorio Trainini raffiguranti fra l'altro Mosè e i santi Luca, Fermiano e Geronimo.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Francesco da Paola
Francesco da Paola
Francesco da Paola


text:
V Live (VLIVE-ként stilizálva), más néven V App, egy dél-koreai élő videó streaming szolgáltatás, amely lehetővé teszi az országban élő hírességek számára, hogy élő videókat közvetítsenek, például élő csevegéseket rajongókkal, előadásokat, valóságshow-kat és díjshow-kat. az internet. A szolgáltatás webböngészőkön keresztül streamelhető Windows, macOS és Linux rendszeren, valamint iOS és Android eszközökön futó alkalmazásokon keresztül.  A vállalatot a Naver Corporation indította el 2015. augusztus végén, és 2022. március 2-án került át a Weverse Company-hoz. A szolgáltatás várhatóan 2022. december 31-én megszűnik.

Történet
2007-ben a Naver Corporation elindította videoplatform-csatornáját, de az elérhetőség erősen korlátozott volt, és sok országban nem volt elérhető.

2015 augusztusának elején a Naver Corporation kiadta az élő közvetítő alkalmazást, a V Live-t. Az alkalmazás eredetileg csak a Google Play Áruházban volt elérhető Androidra, de később az App Store iOS-re is megjelent. Az alkalmazás célja a nemzetközi rajongótáborok elérése volt, különösen Japánban, Kínában, Tajvanon, Thaiföldön és Vietnamban. Ezért nem voltak regionális korlátozások, és a webhelyen számos nyelvi lehetőség volt, például angol, kínai és japán.

A V Live 2015. augusztus 1-jén biztosította a béta szolgáltatást, a hivatalos szolgáltatás pedig 2015. szeptember 1-jén indult.

A V Live 2015. szeptember 2-án adta ki a teljes Android verziót, a teljes iOS verziót pedig 2015. szeptember közepén.

A Sensor Tower szerint az alkalmazást 200 000 letöltéssel töltötték le, és 2017 augusztusában 600 000 dollárt keresett; 2018 májusára a V Live alkalmazást több mint 1 millióan töltötték le a Google Play Áruházból és az iTunesból.

2021. január 27-én bejelentették, hogy a Naver Corporation átadja a V Live szolgáltatását a Hybe Corporation technológiai leányvállalatához, a Weverse Company Inc.-hez (korábbi nevén beNX Inc.).  Az átruházás a tervek szerint 2022. március 2-án kezdődik, a felhasználói adatok átadásával és az alapkezelő cég cseréjével, mielőtt a szolgáltatást fokozatosan leállítják, és helyére egy új konszolidált szolgáltatást indítanak, amelyet még nem neveztek el.

Szolgáltatások és funkciók
A V Live több mint 1450 csatornával rendelkezik, amelyek különböző K-pop sztárokhoz kapcsolódnak, köztük BTS, Big Bang, Blackpink, Winner, iKon, Exo, Red Velvet, Got7, Gfriend, TXT, Ateez, Treasure, Monsta X, BtoB, Astro, Apink, T-ara, NCT, Twice, Stray Kids, Itzy, Iz*One, Infinite, Mamamoo, Rocket Punch, Golden Child, Enhypen, Oneus, Victon és Seventeen, valamint több színész is, mint például I Dzsongszok, I Donguk és Pak Bojong.  A V Live olyan programokat sugározhat, amelyek a rajongókkal folytatott élő csevegésektől, előadásokon, valóságshow-kon és díjshow-kon keresztül terjednek.

A V Live megkönnyíti a rajongók számára a webhellyel való interakciót. A felhasználók értesítést kapnak, ha egy általuk követett csatorna élő közvetítést kezd, vagy új tartalmat tölt fel.

A felhasználók megjegyzéseket vagy szívecskéket is küldhetnek a videókhoz, amelyeket a bálvány vagy bálványok valós időben is láthatnak.

Speciális effektusok jelennek meg a képernyőn, ha a szívek összege elér egy bizonyos mennyiséget. (pl. gratulálunk a 100 millió eléréséhez)

Minden interakció hozzájárul a felhasználó "chemi-beat"-jéhez. A chemi-beat egy hírességgel követi nyomon a felhasználók kémiáját.

A felhasználók növelhetik a chemi-beat-et, ha rendszeresen kapcsolatba lépnek egy csatornával, bekapcsolják a push értesítéseket és megosztanak videókat.

A magas chemi-beat növeli a felhasználó esélyét egy idol által szervezett esemény megnyerésére.

V Live+ (Plus)
A V Live+ olyan fizetős tartalomtípusokra utal, amelyek kiadatlan, letölthető és rajongók által biztosított tartalmakat kínálnak.  A V Live+ tartalom megvásárolható V Coin-nal, amelyek összege nagyjából 50 V Coin 1 USD-ért , vagy beváltható egy külső vásárláshoz, például albumhoz tartozó kóddal.

CH+ (Channel+)
Egyes idolok CH+-t is kínálnak, egy prémium csatornát, amely csak előfizetéssel érhető el. A CH+ csatornák V Coin-nal vásárolhatók 30 napos, 3 hónapos, 6 hónapos vagy éves alapon.  A CH+ csatornák abban különböznek a hagyományos csatornáktól, hogy nem listázott adásokat, videókat és bejegyzéseket biztosítanak.

V Coin
A "V Coin" a "fizetős termék" vásárlására szolgáló "szolgáltatás" alatti elektronikus pénznemre utal. "Fizetős termék": különböző termékek (bizonyos "tartalom" megtekintési jogai és/vagy letöltési jogok, a "szolgáltatás" speciális jellemzői stb.), amelyeket a "tag" a "szolgáltatáson" belül megvásárolhat. A "V Coin" megvásárolható/feltölthető alkalmazáspiaci vásárlással, hitelkártyával, mobiltelefonnal, banki átutalással és a vállalat által a szolgáltatási platformon belül beállított egyéb fizetési módokkal. Ha azonban a "tag" független szolgáltatónál választja ki a fizetési módot, a "tagnak" az érintett szolgáltató által meghatározott fizetési eljárásokat kell követnie a vásárlás folytatásához (csak iOS rendszeren).

Matricák
A matricák olyan képelemek, amelyek a V Live chatben használhatók. Egyes matricacsomagok bizonyos csatornákra korlátozódnak, és csak ezen csatornák csevegéseiben használhatók.  A matricákat az Áruházban lehetett vásárolni V Coin-nal. A legtöbb matricacsomag vagy ingyenes, vagy 100 V Coin (1,99 USD).

A matricák értékesítése 2021. december 1-jén megszűnt.

V Lightstick
A V Lightstick (csupa nagybetűvel stilizálva) egy digitális elem, amely speciális "szív" ikonként működik. A V Lightstick dupla "szívet" biztosít a felhasználó számára, amikor rákoppint, egy speciális képernyő-effektust, egy 3 dimenziós interaktív fényrudat ábrázoló objektumot jelenít meg, ha egy szív mérföldkő el lett érve.  1 napos és 30 napos bérletek vásárolhatók az Áruházban 50, illetve 150 V Coin-ért.  A V Lightstick csak a mobilalkalmazásban volt használható.

A V Lightstick 2018. december 7-én jelent meg, és eredetileg csak a BTS, a GOT7, a Red Velvet, a Monsta X, a NU'EST W és a Twice számára volt elérhető. 2018. december 27-én a V Live bejelentette a V Lightstick kibővítését a Blackpink, az iKon, a Seventeen, a Winner és a Cosmic Girls csoportokkal.

A V Lightstick értékesítése 2021. december 1-jén megszűnt.

V Fansubs
A V Fansubs a feliratozási szolgáltatásra utal, amely lehetővé teszi a felhasználók számára, hogy saját idegen nyelvű feliratfordításokat küldjenek be a V Live videókhoz. Ezeket a feliratokat a V Fansubs csapata ellenőrzi, mielőtt feltöltené őket a V Live-ra.  Ez a feliratozási funkció jelentős része volt a V Live növekedésének, és nagy nemzetközi rajongótábort vonzott Dél-Koreán kívül. A V Fansubs a Naver Dictionary alkalmazáson belül volt elérhető.

Chemi-beat
A Chemi-beat a felhasználó "kémiájának és ütemének" szintjére utal egy bizonyos csatornánál. Ez a felhasználó által egy bizonyos csatornával folytatott interakció mennyiségének felel meg. A Chemi-beat hét szintje érhető el a felhasználó számára. Ezenkívül az egyes csatornák összes felhasználóját a Chemi-beat alapján rangsorolják. Ezek a rangok naponta frissülnek, és a TOP 100 felhasználó minden csatorna kezdőlapján megjelenik.

Bár jelenleg nincsenek további előnyök a Chemi-beat alapján, a V Live kijelentette, hogy további előnyöket terveznek biztosítani a jövőben.

Beyond Live
2020 áprilisán bejelentették, hogy a legnagyobb dél-koreai szórakoztatóipari vállalat, az SM Entertainment és a Naver egyetértési megállapodást írt alá azzal a céllal, hogy a koncertek elérhetőségét a globális közönséghez is kiterjeszthessék. A közös erőfeszítések eredményeként létrejött a "Beyond LIVE", egy online élő koncertsorozat, amely - az SM képviselője szerint - egyesíti "SM tartalomfejlesztési képességeit a Naver platformtechnológiájával".  A koncerteknek a Vlive alkalmazás ad otthont.

Díjak
A platform évente díjakat, köznyelvi nevén V Live Awards díjakat ad a webhely legnépszerűbb személyek és tartalmak elismerésére. Az elsődleges díjat, a Global Top 10-et és az Rookie Top 5-öt a tíz legnépszerűbb V Live csatorna kapja, utóbbi kifejezetten az új előadóknak szól.   A további népszerűségi díjakat online szavazással választják ki.  Kezdetben a tizenöt csatorna egyéni adást tartott, ahol megkapták a díjat,  azonban 2019-től a V Live megkezdte a díjak átadását V Heartbeat címmel.

Befolyása a koreai hullámra
A V Live egy olyan médium, amelyben a koreai hírességek elérhetik a globális közönséget, és lehetővé tette a nem koreai nyelvű rajongóknak világszerte, hogy bensőséges kapcsolatba kerüljenek kedvenc Hallyu idoljaikkal. A V Live-on van egy online közösség rajongói fordítók számára, akik külföldi feliratokat készítenek, hogy többen élvezhessék a tartalmat világszerte. A fordítókat az általuk lefordított sorok száma alapján rangsorolják.  A feliratozási folyamat felhasználóbarát, így a rajongóknak nincs szükségük speciális technikai ismeretekre.  Versenyeket és rendezvényeket tartanak a rajongói feliratkozás ösztönzése érdekében. Például a rajongói fordítók a múltban V Coint  és videohívásokat nyertek kedvenc idoljaikkal.  A rajongói fordítók miatt egyes videókhoz akár 17 feliratozási lehetőség is tartozik.

A V Live együttműködött az RBW Entertainment Vietnammal (a koreai szórakoztatóipari cég leányvállalata), hogy sok vietnami alapú műsort készítsen. Ezenkívül a V Live különleges minikoncerteket indított "V Heartbeat" néven, hogy összekapcsolja a K-pop és a V-pop sztárokat. Nyitóműsorukra meghívták Winner együttest Vietnamba.

Jegyzetek

Megjegyzések

Fordítás

Koreai kultúra


text:
Bygdeå est une ville de la municipalité de Robertsfors dans le Västerbotten en Suède.

Géographie

Bygdeå est située sur la route européenne 4 à environ  au sud de Robertsfors et à  au sud de Bäck.

Histoire

Bygdeå s'appelait autrefois Skinnarbyn et formait le centre de la paroisse de Bygdeå. Bygdeå est mentionné comme Bygda à partir de 1314.

L'une des dernières batailles de la guerre de Finlande entre la Russie et la Suède a lieu au sud de Bygdeå en mars 1809. Dans le cimetière, il y a une réplique du monument funéraire d'un officier russe, Semyon Gotovtsov, qui a été tué au combat.

Personnalité
 Johan Anders Linder (1783-1877), pasteur, écrivain, architecte et peintre, y est né.

Notes et références

Liens externes

Localité en Suède


text:
Lucy Boynton (* 17. ledna 1994 New York) je britská herečka narozená ve Spojených státech amerických. Proslavila se rolí Mary Austin v životopisném filmu Bohemian Rhapsody.

Životopis
Narodila se v New Yorku a vyrůstala v Londýně. Má starší sestru Emmu Louise Boynton. Chodila na střední školu Blackheath a poté na dívčí školu James Allen.

Její první profesionální hereckou rolí byla mladá Beatrix Potter v britsko-americkém filmu Miss Potter z roku 2006. Boynton se nechala slyšet, že první den natáčení byl "nejlepším dnem v (jejím) životě". V roce 2007 byla za tento film nominována na cenu Young Artist Award v kategorii nejlepší herečka ve vedlejší roli v celovečerním filmu.

V roce 2007 ztvárnila Posy Fossil v televizním filmu Baletní střevíčky. Ve filmu netančila, tyto scény natočila dublérka. O rok později si zahrála Margaret Dashwood v minisérii Rozum a cit. V roce 2016 ztvárnila tajemnou Raphinu ve snímku Sing Street a o rok později Helenu Andrenyi v detektivce Vražda v Orient expresu.

V roce 2018 ztvárnila Mary Austin, přítelkyni Freddieho Mercuryho, v životopisném filmu Bohemian Rhapsody, který pojednává o skupině Queen, a hlavně Mercuryho životě.

Osobní život

Od roku 2018 chodí se svým hereckým kolegou z Bohemian Rhapsody, Ramim Malekem.

Filmografie

Film

Televize

Odkazy

Reference

Externí odkazy

Americké herečky
Britské herečky
Narození v roce 1994
Narození 17. ledna
Žijící lidé
Ženy


text:
Obraz Matki Bożej Szkaplerznej z Moszczenicy – obraz Matki Bożej znajdujący się w kościele parafialnym w Moszczenicy, koło Gorlic w województwie małopolskim. Obraz umieszczony jest w bocznym ołtarzu kościoła.

Historia
Obraz Matki Bożej Szkaplerznej, zwanej również Moszczenicką, był datowany początkowo na XVII wiek. Po badaniach twarzy Madonny i Dzieciątka Jezus wynikło, że wizerunek jest z XV wieku i jest obrazem gotyckim. W czasie konserwacji po ściągnięciu drewnianej sukienki oprócz twarzy Maryi i Jezusa nie było żadnej warstwy malarskiej. Nie wiadomo co były przyczyną braku farby. Obraz przedstawia Maryję z Dzieciątkiem Jezus, którego trzyma na lewej ręce. W prawej ręce trzyma szkaplerz równocześnie wskazując na swego syna Jezusa. Dzieciątko trzyma w lewej ręce książkę (prawdopodobnie Pismo święte) a prawą rączką błogosławi. Wokół głów Madonny i Jezusa są nimby, a na ich głowach korony. Na obraz nałożone są drewniane sukienki z przełomu XIX/XX wieku. Około II poł. XIX wiek bardzo silny kult zaczął słabnąć, świadectwem tego kultu były liczne wota. W 1666 roku, 2 lipca założono w parafii Bractwo Szkaplerzne, które działa do dziś. Bractwo to było bardzo liczne. W zapisach ksiąg znajdziemy informację m.in. o wyborach na kilkanaście funkcji brackich (promotorów, protektorów, konsultorów czy notariuszy). Osobni ludzie byli wyznaczeni do noszenia obrazu, osobni do puszki, inni byli zaś doboszami. Kult był jeszcze wielki ok. 1820 roku, kiedy wzniesiono kościół, pierwszy pod wezwaniem NMP Szkaplerznej. Później austriacki zaborca ukradł wota, które były przy obrazie i z czasem kult osłabł. Parafia Moszczenicka jest nazywana zapomnianym sanktuarium.

Obraz znajdował się w ołtarzu głównym starego kościoła. Po wybudowaniu nowego kościoła został przeniesiony (była to jedyna rzecz jaką zabrano ze starego kościoła – 1996 r.). Przed przeniesieniem obraz przeszedł konserwację i renowację. Stary i nowy kościół w Moszczenicy noszą to samo wezwanie – Matki Bożej Szkaplerznej.

Dzisiejszy kult ogranicza się tylko do miejscowej parafii. W każdą środę odbywa się tzw. nieustająca nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej w czasie której poleca się Maryi: prośby i podziękowania. W niedzielę najbliższą 16 lipca, kiedy przypada wspomnienie NMP z Góry Karmel (Matki Bożej Szkaplerznej), odbywają się główne uroczystości – odpust. W czasach obecnych Matka Boża Szkaplerzna nawiedzała domy na terenie parafii. W każdy piątek wielkiego postu odbywa się droga krzyżowa ze św. Ritą i Matką Bożą Szkaplerzną. W herbie miejscowej gminy – Moszczenica umieszczony jest symbol Szkaplerznej Maryi tj. szkaplerz.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Matka Boża z Moszczenicy

Wizerunki Matki Bożej objęte kultem
Obrazy w polskich świątyniach
Matka Boska na obrazach
Moszczenica (powiat gorlicki)


text:
Seven Times Seven () is a 1968 Italian crime comedy caper directed by Michele Lupo and starring Gastone Moschin.

Plot
A gang of prison inmates escape and rob the UK's Royal Mint. They then sneak back to prison.

Cast
 Gastone Moschin as Benjamin Burton
 Lionel Stander as Sam car thief
 Raimondo Vianello as Bodoni
 Gordon Mitchell as Big Ben
 Paolo Gozlino as Bingo (as Paul Stevens)
 Nazzareno Zamperla as Bananas
 Teodoro Corrà as Briggs
 Erika Blanc as Mildred
 Terry-Thomas as Police Inspector
 Turi Ferro as Bernard
 Adolfo Celi as Jail Manager
 Paolo Bonacelli as Jail warden
 Ray Lovelock as Mildred's lover
 Gladys Dawson as Miss Higgins
 Neil McCarthy as Prison warden Mr. Docherty

References

External links

1968 films
1968 comedy films
1960s crime comedy films
1960s heist films
Italian crime comedy films
Italian heist films
1960s Italian-language films
Films directed by Michele Lupo
Films with screenplays by Sergio Donati
Films scored by Armando Trovajoli
1960s Italian films


text:
El Comité Paralímpico de Tanzania es el comité paralímpico nacional que representa a Tanzania. Esta organización es la responsable de las actividades deportivas paralímpicas en el país. Es miembro del Comité Paralímpico Internacional y del Comité Paralímpico Africano.

Referencias

Tanzania


text:
Я ж вам казав! Сучасна економіка за Гайманом Мінськи (англ.  Why Minsky Matters: An Introduction To The Work Of The Maverick Economist by L. Randall Wray) - книжка Рендала Рея, професора економіки, старшого наукового співробітника Інституту економіки Леві коледжу Бард. Вперше опублікована 3 листопада 2015 року. В 2018 році перекладена українською видавництвом «Наш формат» (перекладачі - Євгенія Гагаркіна, Анастасія Бузинник, Валентина Кальонова, Олександр Вальчишен, Олександра Сосновська).

Видання українською здійснено у співпраці з компанією ICU, книга вийшла у серії #ICUbooks.

Огляд книги
У той час як багато економістів почали бити на сполох щодо ймовірності настання світової кризи тільки на початку ХХІ ст., попередження американського економіста, послідовника ідей посткейнсіанства Гаймана Мінськи лунали ще на півстоліття раніше, а в його роботах викладена переконлива теорія фінансової нестабільності. Світове визнання Мінскі  отримав задовго після смерті, про нього згадали наприкінці ХХстоліття, коли було введено в обіг термін, названий на його честь Minsky moment. А на повний голос про нього заговорили уже після останньої глобальної фінансової кризи. Рендал Рей наголошує, що правильно зрозумівши погляди Мінськи, можна не тільки передбачити наступну кризу, але й завчасно вжити необхідних заходів для попередження її настання.

Як пояснює автор, основна ідея Мінськи звучить наступним чином -- «стабільність дестабілізує»: момент, коли економіка досягає надійного та стабільного зростання, зумовлює більшу ймовірність краху. До фінансової кризи переважна кількість провідних економістів світу наводили занадто багато свідчень щодо стабільності економіки, але прогнози їхні виявились цілком помилковими, адже вони не врахували бачення Мінськи.

Автор також презентує важливий внесок економіста в сферу банківської справи, питань бідності та безробіття, еволюції капіталізму, а також його пропозиції стосовно реформування банківської системи та сприяння економічної стабільності.

Книга буде корисною для тих, хто намагається зрозуміти чому фінансові кризи трапляються все частіше та несуть за собою все важчі наслідки і як нам варто діяти в такій ситуації.

Переклад укр.
 Рендел, Рей. Я ж вам казав! Сучасна економіка за Гайманом Мінськи. / пер.Євгенія Гагаркіна, Анастасія Бузинник, Валентина Кальонова, Олександр Вальчишен, Олександра Сосновська. К.: Наш формат, 2018 - с.288. - ISBN 978-617-7552-34-4

Посилання
 Why Minsky Matters: An Introduction to the Work of a Maverick Economist

Книги 2015
Книги США
Англомовні книги
Книги з економіки
Книги видавництва «Наш Формат»
Книги, перекладені українською мовою


text:
I-35W & 46th Street is a Metro Orange Line station located in Minneapolis, Minnesota. The centerline bus rapid transit station was constructed as part of the I-35W/Minnesota State Highway 62 Crosstown Commons reconstruction project and opened in 2010. Consisting of two levels on both a local street bridge, East 46th Street, and in the median of Interstate 35W, the station was the first of its kind in Minnesota. The station allows for transit service to serve local riders without exiting the freeway and rejoin the region's high occupancy toll lane system, E-ZPass Minnesota. The station was designed in anticipation of full bus rapid transit service along I-35W to downtown Minneapolis, a vision that was realized in 2021 with the opening of the Metro Orange Line. The station cost $4.5 million to build.

Background and history
While making plans to restructure transit service in the south metro areas in 2002, Metro Transit planners proposed constructing transit stations at locations along I-35W at Diamond Lake Road, 46th Street, and 35th/36th Streets. Stations along I-35W were not planned to accommodate park-and-ride facilities. At the time there was no crosstown service on 46th Street. The approved plan created Route 46 which travels between Edina and Saint Paul along 46th Street among other streets. A new route that was eventually replaced by the Orange Line, Route 535, was also instituted to provide all-day express transit service between Bloomington, Richfield, and downtown Minneapolis.

The Minnesota Legislature passed a bill to study BRT in the I-35W corridor from Lakeville to Minneapolis in 2003 with bipartisan support from Lakeville and Minneapolis legislators. Plans for the station were included in the Crosstown Commons reconstruction project. The Minnesota Department of Transportation was required to request municipal consent from the city of Minneapolis for project but were initially denied consent in 2004 due to the city's concern that MnDOT was not sufficiently committed to BRT on I-35W. Minneapolis eventually approved municipal consent in April 2005 after it reach an agreement with MnDOT to extend BRT north from the Crosstown Commons project border to downtown. Extending BRT to downtown would involve the then unfunded I-35W Access Project. Unresolved issues included how buses would travel from the HOT lanes in the center to bus only shoulder lanes after 46th Street and into downtown. Transit stops and a potential BRT station at Lake Street were other concerns.

Plans for the 46th Street Station in 2004 were compared to the Uptown Transit Center minus the parking and turnaround space for buses which was a smaller proposal than a bus hub proposed in 2000. There was no funding identified for the 46th Street Station in 2004. By 2006 the state legislature approved $3.3 million in the bonding bill for design and construction of the station. Construction of the station was predicated on the replacement of the 46th Street bridge over I-35W and phasing of the Crosstown Commons reconstruction but was expected to open in 2010 or 2011. Federal funding was also identified when the region applied through the Urban Partnership Agreement which identified ways to reduce congestion, especially along the I-35W corridor.

Opening
When the station opened in December 2010, transit service in the area was restructured to allow for transfers between I-35W buses and crosstown routes, improve travel times to suburban locations, and the introduction of full BRT service along the I-35W corridor. Thirteen routes were impacted. Transit service on crosstown Route 46 had its frequency increased from every 30 minutes to every 15 minutes. Local neighbors were concerned about people "park-and-hiding" where riders park in local streets and walk to the station. Upon opening, the portion of the station serving I-35W was open five days a week with transit service on the 46th Street portion of the station available all week. An estimated 330 people were expected to begin using the station on weekdays with up to 550 on weekdays once full BRT service was implemented with an expected opening in 2012.

Full BRT service was finally implemented in 2021 with the opening of the Metro Orange Line . Local and express transit service in the area was again restructured to coincide with the opening of the Orange Line. Two bus routes were eliminated, Routes 535 and 597, and replaced by the Orange Line. The Orange Line offers service to the station on seven days a week.

Station

The station uses a single center platform for passenger pick-up and drop-off. Buses on the route use the standard right-hand traffic configuration with entrance/exit doors on the right, so the northbound and southbound busways cross over each other immediately north and south of the station so that the doors will face the platform. Bus traffic is controlled via gates and traffic signals through the cross over portion of the travel lanes so that buses do not collide with each other. Northbound riders board and disembark on the west side of the platform while southbound riders do so on the east side of the platform. The station has real-time transit information and indoor waiting areas. Geothermal heating and cooling is provided by 24 geothermal wells.

The station is compliant with the Americans with Disabilities Act and has a pair stairway and elevator towers, one on each side of the 46th Street bridge. The interior of the station can hold around 100 people and the platforms outside around 180.

Bus connections

 Routes 11, 46, 156, 535, 578, 579, and 597 (as of March 2012)
 Routes 11, 46, Orange Line (as of December 2021)

Gallery

References

Public transportation in Minnesota
Bus stations in Minnesota


text:
Lucy Faust is an American actress. Originally from New Orleans, she performed as part of the Southern Rep theater company, before making her name in Mudbound, The Revival, Looking for Alaska, The Devil All the Time, Midnight Special and NCIS: New Orleans.

Faust is an alumnus of the Academy of the Sacred Heart and Middlebury College. She is a great-grandniece of Helen Keller, and played her teacher, Anne Sullivan, in a Bayou theatre production of The Miracle Worker in 2015.

Filmography

TV Series

References

External links

Living people
21st-century American actresses
Actresses from New Orleans
American film actresses
American television actresses
Middlebury College alumni
1986 births


text:
Agony è un videogioco di tipo sparatutto a scorrimento orizzontale, sviluppato dalla software house belga Art & Magic e pubblicato nel 1992 dall'inglese Psygnosis per Amiga. L'ambientazione è a sfondo fantasy e surreale e il protagonista è un rapace notturno, per la precisione un barbagianni.

Trama
Secondo la storia contenuta nel manuale di gioco, il maestro dei "maghi del sole" Acanthopsis riesce a scoprire e a padroneggiare una forza chiamata "Potere Cosmico", pagandone però il prezzo con la sua stessa vita. Prima di morire, tuttavia, riesce a rivelarne l'esistenza ai suoi discepoli, Alestes e Mentor. Il gioco non presenta alcuna introduzione, tuttavia sia il gioco che il manuale descrivono come Alestes sia stato trasformato in un barbagianni per superare le trappole e i mostri di Mentor, allo scopo di raggiungere la fonte del Potere Cosmico.

Modalità di gioco
Il rapace vola attraverso sei mondi pieni di mostri e utilizza come arma le sue ondate di ecolocalizzazione, con le quali il giocatore può sparare ai nemici.
Il gioco si caratterizza per la ricca grafica e le musiche di sottofondo. L'azione si svolge su sei livelli, ognuno con un boss finale. Per affrontare le varie difficoltà, lungo il percorso il giocatore trova delle pozioni e delle formule che potenziano i suoi colpi e gli permettono di lanciare degli incantesimi, come ad esempio per congelare i nemici presenti sullo schermo. Tenendo premuto il pulsante di fuoco si accede a un menù di selezione degli incantesimi.

Sviluppo
Il gioco fa largo uso delle capacità hardware dell'Amiga, come la gestione di tre livelli di scorrimento in parallasse dello sfondo (l'Amiga permette di scorrere due livelli in hardware, mentre Agony fa scorrere 3 piani diversi ricorrendo a un particolare algoritmo), la sfumatura dei colori fatta utilizzando un interrupt raster agganciato al pennello video per cambiare la tavolozza, la modalità grafica Extra Half Brite per avere ben 64 colori contemporaneamente sullo schermo per le immagini statiche mostrate durante il caricamento dei livelli, e le capacità audio per riprodurre la musica campionata.

A differenza di altri giochi dell'epoca, in cui le vicende che portano alla situazione che il giocatore si trova ad affrontare nel videogioco sono narrate nell'introduzione grafica dello stesso, Agony era così ricco di grafiche e musiche che fu deciso, per motivi economici, di distribuirlo usando al massimo tre dischi: fu così tagliata fuori l'introduzione, già realizzata e mostrata in una demo del gioco. La storia si trova perciò nel libretto incluso al gioco.

Il gioco è stato sviluppato dalla Art & Magic, precedentemente nota come Ordilogic Systems e autrice del gioco Unreal (1990), di cui Agony inizialmente avrebbe dovuto essere il seguito. Il codice del gioco è stato scritto da Yves Grolet, mentre la grafica è stata realizzata da Frank Sauer e Marc Albinet.

Sebbene la figura del barbagianni come protagonista del possa apparire legata alla Psygnosis, che aveva appunto questo rapace nel proprio logo, in realtà la scelta di tale figura è stata fatta in maniera indipendente dagli sviluppatori, e tale rapace notturno è stato scelto per il modo aggraziato di volare e perché si adattava molto bene alle atmosfere del gioco.

Il logo del gioco è stato realizzato da Anthony Roberts e Roger Dean.

La grafica per la copertina della scatola di Agony è presa da un'illustrazione del 1987 di Tony Roberts, precedentemente utilizzata come copertina per un altro gioco, "Adventure A: Planet of Death", un'avventura testuale per Sinclair ZX Spectrum, Amstrad CPC e Commodore 64 del 1982 (la grafica per la copertina venne utilizzata nelle edizioni successive del gioco).

Musica
Il tema iniziale del gioco, eseguito al pianoforte e campionato, è stato composto da Tim Wright. Nel gioco tuttavia non è stata inclusa la versione originale del tema, ma bensì una modificata da Frank Sauer. Franck Sauer avvertì Wright di poter ottenere suoni di piano migliorati per il brano e chiese il permesso di cambiarli. Wright fu d'accordo, ma non sentì il risultato finale prima della pubblicazione del gioco. Wright affermò quindi che la musica era "errata", nel senso che una nota era stata suonata ad un'ottava sotto all'originale, ma Sauer diede una versione differente, e cioè che il file del tema era stato spedito con una frequenza di campionamento da lui ritenuta troppo elevata e che lo aveva perciò suonato e ricampionato ad una frequenza diversa. Il problema era che una nota non veniva suonata del tutto perché era stata portata troppo in alto ed era fuori dall'intervallo di frequenze riproducibili dal file campionato: la soluzione fu quella di abbassarla appunto di un'ottava per poter essere nuovamente suonata.

Il tema iniziale è stato anche utilizzato dal gruppo black metal Dimmu Borgir, che lo ha utilizzato per la sua canzone Sorgens Kammer presente nell'album Stormblåst del 1996. I Dimmu Borgir non hanno però accreditato Wright come autore del tema originale per cui, dopo una lunga trattativa, la canzone è stata tolta dalla riedizione del 2005 dell'album.

Il tema finale è stato composto da Robert Ling e Martin Wall, le musiche del gioco da Jeroen Tel, e le musiche delle schermate di caricamento da Robert Ling, Martin Wall, Matthew Simmonds, Martin Iveson e Allister Brimble. Brimble è accreditato di un tema, anche se poi non è stato incluso nella versione finale del gioco.

Note

Bibliografia

Collegamenti esterni


text:
Die COVID-19-Pandemie ist in Tuvalu bislang nicht aufgetreten. Die COVID-19-Pandemie, die im Dezember 2019 in China ihren Ausgang nahm, betrifft die neuartige Atemwegserkrankung COVID-19. Der Inselstaat Tuvalu, eine parlamentarische Monarchie, ist einer von nur vier Staaten, die keine COVID-19-Infizierten offiziell nachgewiesen haben (Stand 1. November 2021).

Lage der Inseln

Tuvalu ist ein Inselstaat im Pazifischen Ozean und Mitglied des Commonwealth of Nations. Die Inseln liegen im Südwesten des Pazifischen Ozeans, östlich von Papua-Neuguinea und nördlich von Neuseeland. Mit einer Gesamtfläche 25,66 Quadratkilometern ist Tuvalu mit seinen sechs Atollen und drei Inseln der viertkleinste Staat der Welt, der von etwa 11.000 Menschen bewohnt wird.

Tuvalu betreibt ein zentrales Krankenhaus mit wenig medizinischem Personal und unzureichender Ausrüstung. Die Regierung von Tuvalu bereitet das Gesundheitssystem auf kommende Infektionsfälle vor, dabei werden Quarantänebaulichkeiten und Gesundheitsüberwachungsmaßnahmen, Kommunikationsmöglichkeiten mit der Öffentlichkeit aufgebaut und Helfer auf die Unterstützung der Krankenpflege vorbereitet.

Maßnahmen

Die Regierung von Tuvalu gründete gegen Ende Januar 2020 eine COVID-19 Health Taskforce, als ein nationaler Notstand im Zusammenhang mit dem Zyklon Tino ausgerufen worden war. Einreisende, die sich in den letzten 30 Tagen davor in China aufgehalten haben, werden abgewiesen.

Am 3. März 2020 wurden die Grenzen geschlossen, nur noch Flüge von und nach Fidschi, Kiribati, Vanuatu, Salomonen, Samoa und Tonga waren möglich, was den Flugverkehr erheblich reduzierte. Einreisende, die aus Ländern kommen, die von der WHO als high risk country eingestuft sind, müssen ein medizinisches Gutachten vorlegen, das maximal drei Tage alt sein darf. Personen, die aus Ländern mit der niedrigeren Stufe high risk einreisen wollen, haben ein medizinisches Gutachten vorzulegen, das höchstens fünf Tage alt sein darf. Die Gesundheitsüberprüfung fanden im Flughafen Funafuti und im Seehafen von Funafuti auf Tuvalu sowie auf dem Flughafen Nausori auf den Fidschis und Flughafen Tarawa auf Kiribati statt.

Am 20. März 2020 erklärte der Generalgouverneur der Regierung von Tuvalu den staatlichen Notstand bzw. den Ausnahmezustand für die Atolle, weil auf Fidschi die erste COVID-19-Infektion festgestellt wurde. Der Ausnahmezustand galt bis auf Weiteres zunächst für 14 Tage. Im Rahmen der Erklärung wurden öffentliche Versammlungen auf maximal 10 Personen begrenzt. Für Tuvalu ist Fidschi der wichtigste Startpunkt für Flugzeuge und Schiffe, die Lebensmitteln, Medizin und medizinische Hilfe sowie Treibstoffe von dort nach Tuvalu transportieren. Medizinische Untersuchungen und zwei Wochen Quarantäne gelten für alle Ankommenden. Eine Ausgangssperre wurde verkündet, Schulen geschlossen, Kirchgänge verboten und harte Strafen wurden über Personen verhängt, die falsche Nachrichten über Viren verbreiten. Der letzte Flug fand am 21. März 2020 statt. 56 Passagiere mussten nach ihrer Landung in Quarantäne. Die Grenzschließung hat Auswirkungen auf die Lebenslage der Inselbewohner, die Regierung beabsichtigt, die Wirtschaft durch Kredite zu stützen. Eine Sicherung der Lebensmitteltransporte von Fidschi besteht. Den lokalen Anbau von Lebensmitteln unterstützt die Regierung mit einem Lebensmittel-Sicherungsplan, sie gab Saatgut aus, unterstützt die lokale Landwirtschaft und empfiehlt, eine Vorratswirtschaft aufzubauen. Man verspricht sich auch durch den Aufbau einer lokalen Landwirtschaft zur eigenen Lebensmittelproduktion eine bessere Gesundheit der Bevölkerung.

Statistik

Weblinks
 Weltgesundheitsorganisation (WHO): Coronavirus disease (COVID-2019) situation reports auf der Website www.who.int (englisch)
 Johns Hopkins CSSE: Coronavirus COVID-19 Global Cases. (englisch)
 Webseite World of Meters: Echtzeit-Daten der Corona-Virus-Pandemie (englisch)

Einzelnachweise

Tuvalu
Gesundheit (Tuvalu)
Geschichte Tuvalus


text:
Francesc "Cesc" Fàbregas Soler (født 4. maj 1987 i Vilassar de Mar, Spanien), også kendt som "Cesc", er en spansk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller i Monaco. Han har tidligere spillet i den Engelske Premier League-klub Chelsea F.C. Han skiftede i 2014 fra den spanske storklub Barcelona, som han har spillet for siden 2011. Han har desuden spillet for Arsenal hvor han spillede sin første seniorkamp i 2003. Fàbregas blev i 2008 og 2012 europamester, samt i 2010 verdensmester med Spanien.

Tidlige liv
Francesc Fàbregas blev født i byen Vilassar de Mar, som søn af Francesc Fàbregas Sr. og Núria Soler, begge selvstændige erhvervsdrivende. Fra barndommen var han tilhænger af FC Barcelona, og var til hans første kamp da han var 9 måneder gammel. Det var også hos Barcelona at han gjorde kometkarriere på klubbens ungdomshold, hvor han i starten spillede som defensiv midtbanespiller, hvor de også lykkedes ham at score en del mål. Allerede som dreng fik Fàbregas sine evner spottet af franskmanden Arsène Wenger, manager i den engelske Premier League-klub Arsenal. Den 11. september 2003 skrev han kontrakt med klubben, og forlod dermed allerede som teenager sit hjemland.

Arsenal F.C.

Tidlige karriere i Arsenal
Efter at Fàbregas havde brugt sine første måneder i England på at falde til i de nye omgivelser, debuterede han for klubben i en Liga Cup-kamp den 23. oktober 2003 mod Rotherham United. Kampen var historisk for både Fàbregas og Arsenal, på baggrund af hans relative unge alder.

Karriere i Arsenal
I begyndelsen af den følgende sæson, 2004–05 opnåede Fàbregas til gengæld, på grund af skader hos Arsenals stamspillere, mere tid til de andre dele af hans karriere. I Champions League var han målmand, så de endte med en sejr på 5-1 overfor norske Rosenborg BK. Han endte senere med at blive midtbanespiller, og han deltog i startopstillingen i FA Cup-finalen mod Manchester United den 21. maj, hvor Arsenal vandt efter straffesparkskonkurrence.

Efter at Arsenal i sommeren 2006 solgte franskmanden Patrick Vieira til Juventus F.C. i Italien, fik han en rolle i truppen. Han var i sæsonen 2005–06 blandt andet med til at føre klubben til sin første Champions League-finale, der dog blev tabt til barndomsklubben FC Barcelona. I 2006–07-sæsonen spillede Fàbregas samtlige 38 Premier League-kampe, og hans evner blev belønnet med nomineringer til to priser: Årets Yngste Spiller samt Årets Spiller i ligaen (begge vundet af Cristiano Ronaldo.

I 2007-08-sæsonen måtte Fàbregas, igen som  stamspiller på holdet, for tredje sæson i træk konstatere at Arsenal ingen titler sikrede sig. Han opnåede succes da han bl.a scorede det afgørende mål i Champions League-ottendedelsfinalen mod italienske AC Milan.

Anfører
Fàbregas blev den 24. november 2008 udnævnt til klubbens nye anfører, som efterfølger for, franskmanden William Gallas. Han besad anførerbindet frem til han forlod klubben i 2011.

Landshold

Spaniens landshold
Da Fàbregas i 2006 havde etableret sig som en vigtig brik i Arsenals trup, skaffede det også spanieren opmærksomhed fra landstræner Luis Aragonés. Han blev den yngste spiller i mere end 70 år på Spaniens landshold, da han debuterede i en alder af 19 år i en kamp mod Elfenbenskysten. Kampen endte med en spansk sejr på 3-2.

Den 15. maj 2006 blev Fàbregas udtaget til den spanske trup til VM i Tyskland. Under slutrunden blev han benyttet som indskifter i holdets to første kampe mod henholdsvis Ukraine og Tunesien. I holdets ottendedelsfinale blev han udtaget til startopstillingen, men kunne ikke forhindre et nederlag på 3-1 til Frankrig, der senere spillede sig frem til finalen. Efter turneringen var Fàbregas en af de nominerede til titlen som turneringens bedste unge spiller. Han var desuden den yngste spiller nogensinde for Spanien til et VM da han spillede mod Ukraine i en alder af 19 år og 41 dage.

Europamester 2008
Fàbregas opnåede sin måske største triumf som fodboldspiller, da han i 2008 vandt EM i Østrig og Schweiz med det spanske landshold. Med nr. 10 på ryggen var han en afgørende brik på holdet, da det spillede sig igennem turneringen. I holdets første kamp mod Rusland, scorede han det ene mål i sejren på 4-1, og i kvartfinalen mod Italien scorede han det afgørende mål i straffesparkskonkurrencen der sikrede holdet adgang til semifinalen.

I semifinalen, der igen stod mod Rusland, lagde Fàbregas op til to af de mål, der gav en sejr på 3-0 og en billet til finalen mod Tyskland. Her var han med i startopstillingen, og kunne efter en sejr på 1-0 fejre Spaniens første europamesterskab siden 1964-slutrunden. Efterfølgende blev han udtaget til turneringens All-Star-hold.

Titler
Premier League
 2004 med Arsenal F.C.
 2015 med Chelsea F.C.

FA Cup
 2005 med Arsenal F.C.

EM i fodbold
 2012 med Spanien
 2008 med Spanien

VM i fodbold
 2010 med Spanien

Referencer

Eksterne henvisninger

 Fàbregas' egen hjemmeside

 Profil på arsenal.com

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Arsenal F.C.
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.
Fodboldspillere fra FC Barcelona
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2008
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2010
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2012
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Verdensmestre i fodbold