text:
Hans Michael Frank (23 May 1900 – 16 October 1946) was a German politician and lawyer who served as head of the General Government in Nazi-occupied Poland during the Second World War.

Frank was an early member of the German Workers' Party (DAP), the precursor of the Nazi Party (NSDAP). He took part in the failed Beer Hall Putsch, and later became Adolf Hitler's personal legal adviser as well as the lawyer of the NSDAP. In June 1933, he was named as a  (Reich Leader) of the party. In December 1934, Frank joined the Hitler Cabinet as a Reichsminister without portfolio.

After the German invasion of Poland in 1939, Frank was appointed Governor-General of the occupied Polish territories. During his tenure, he instituted a reign of terror against the civilian population and became directly involved in the mass murder of Jews. He engaged in the use of forced labour and oversaw four of the extermination camps. Frank remained head of the General Government until its collapse in early 1945. During that time, over 4 million people were murdered under his jurisdiction.

After the war, Frank was found guilty of war crimes and crimes against humanity at the Nuremberg trials. He was sentenced to death and executed by hanging in October 1946.

Early years
Frank, the middle child of three, was born in Karlsruhe to Karl, a lawyer, and his wife, Magdalena (née Buchmaier), a daughter of a prosperous baker. He graduated from high school at Maximilians gymnasium in Munich. At seventeen he joined the German Army fighting in World War I, but did not serve time at the front.

After the war, Frank studied law and economics, from 1919 to the summer semester of 1921 at the University of Munich, between 1921 and 1922 at the University of Kiel, and back from the winter semester 1922 to 1923 at Munich. On 21 July 1923, he passed the final exam there, obtaining his Dr. jur. degree in 1924.

Between 1919 and 1920, he was a member of the Thule Völkisch society. He served also in the Freikorps under Franz Ritter von Epp's command, taking part in the crackdown of the Münchner Räterepublik. In 1919, as did other members of the Thule Society, he joined the German Workers' Party (DAP) at its beginning.

Nazi Party career
Although the DAP evolved quite soon into NSDAP (Nazi Party), Frank waited until September 1923 to become a member of the Sturmabteilung (SA), where he would eventually attain the rank of SA-Obergruppenführer in November 1937. In October 1923, he officially joined the NSDAP. In November of the same year, Frank took part in the "Beer Hall Putsch", the failed coup attempt intended to parallel Mussolini's March on Rome. In the aftermath of the attempted putsch, Frank fled to Austria, returning in Munich only in 1924, after the pending legal proceedings were stayed.

Frank rose to become Adolf Hitler's personal legal adviser. As the Nazis rose to power, Frank also served as the party's lawyer. He represented it in over 2,400 cases and spent over $10,000. This sometimes brought him into conflict with other lawyers. Once, a former teacher appealed to him: "I beg you to leave these people alone! No good will come of it! Political movements that begin in the criminal courts will end in the criminal courts!" In September–October 1930, Frank served as the defence lawyer at the court-martial in Leipzig of Lieutenants Richard Scheringer, Hans Friedrich Wendt and Hanns Ludin, three Reichswehr officers charged with membership in the NSDAP. The trial was a media sensation. Hitler himself testified and the defence successfully put the Weimar Republic itself on trial. Many Army officers developed a sympathetic view of the Nazi movement as a consequence.

In October 1928, Frank founded the National Socialist German Jurists Association and became its leader. He was also elected to the Reichstag from electoral constituency 8, Leignitz, in October 1930. In April 1933, he was made Minister of Justice for Bavaria, serving until December 1934 when he was named a Reichsminister without portfolio in the Reich government. On 2 June 1933, he was made a Reichsleiter, the second highest political rank in the Nazi Party, in his capacity as head of the party's legal affairs department. On 26 June 1933, Frank founded the Academy for German Law. At its inaugural meeting on 2 October 1933, he was named its Leader (renamed President on 9 August 1934) and would continue in this capacity until 20 August 1942 when he also left his positions as Reichsleiter and head of the Jurists Association. Frank also served as the Chairman of the Academy's Legal Philosophy Committee and was editor of its several publications. In January 1934, Frank was named as one of the three judges on the Supreme Party Court.

Frank objected to extrajudicial killings as it weakened the power of the legal system (of which he himself was a prominent member), both at the Dachau concentration camp and during the "Night of the Long Knives". Frank's view of what the judicial process required was that:

On 7 April 1938, Frank addressed some 10,000 Nazis at the Passau Nibelungenhalle.

Governor-General in Poland

In September 1939, Frank was assigned as Chief of Administration to Gerd von Rundstedt in the German military administration in occupied Poland. Beginning 26 October 1939, following the completion of the invasion of Poland, Frank served as Governor-General of the occupied Polish territories, overseeing the General Government, the area of Poland not directly incorporated into Germany (roughly 90,000 km2 out of the 187,000 km2 Germany had gained).

Frank oversaw the segregation of the Jews into ghettos. From the outset, Jews were discriminated against savagely and rations given to them were slender. He oversaw the enormous Warsaw ghetto, and the use of Polish civilians as forced labour. In 1942, he lost his positions of authority outside the General Government after annoying Hitler with a series of speeches in Berlin, Vienna, Heidelberg, and Munich and also as part of a power struggle with Friedrich-Wilhelm Krüger, the State Secretary for Security – head of the SS and the police in the General Government. Krüger himself was ultimately replaced by Wilhelm Koppe.

On 16 December 1941, Frank spelled out to his senior officials the approaching annihilation of the Jews:A great Jewish migration will begin in any case. But what should we do with the Jews? Do you think they will be settled in Ostland, in villages? We were told in Berlin, 'Why all this bother? We can do nothing with them either in Ostland or in the Reichskommissariat. So liquidate them yourselves.' Gentlemen, I must ask you to rid yourself of all feelings of pity. We must annihilate the Jews wherever we find them and whenever it is possible.

When this was read to him at the Nuremberg trials he said:One has to take the diary as a whole. You can not go through 43 volumes and pick out single sentences and separate them from their context. I would like to say here that I do not want to argue or quibble about individual phrases. It was a wild and stormy period filled with terrible passions, and when a whole country is on fire and a life and death struggle is going on, such words may easily be used... Some of the words are terrible. I myself must admit that I was shocked at many of the words which I had used... A thousand years will pass and still this guilt of Germany will not have been erased.

An assassination attempt by the Polish Secret State on 29/30 January 1944 (the night preceding the 11th anniversary of Hitler's appointment as Chancellor of Germany) in Szarów near Kraków failed. A special train with Frank travelling to Lviv was derailed after an explosive device discharged but no one was killed. Around 100 Polish hostages from Montelupich prison were executed as a punishment for the act.

Death camps
Hans Frank participated in the growth of the politics leading to genocide in Poland. Under his guidance mass murder became a deliberate policy. The General Government was the location of four out of six extermination camps, namely: Bełżec, Treblinka, Majdanek and Sobibór; Chełmno and Birkenau fell just outside the borders of the General Government. Frank later claimed that the extermination of Jews was entirely controlled by Heinrich Himmler and the SS, and he - Frank - was unaware of the extermination camps in the General Government until early 1944, a claim found to be untrue by the Nuremberg tribunal. During his testimony at Nuremberg, Frank claimed he submitted resignation requests to Hitler on 14 occasions, but Hitler would not allow him to resign. Frank fled the General Government in January 1945, as the Soviet Army advanced.

Capture and trial

Frank was captured by American troops on 4 May 1945, at Tegernsee in southern Bavaria. He attempted suicide twice. He was indicted for war crimes and tried before the International Military Tribunal in Nuremberg from 20 November 1945 to 1 October 1946. During the trial he converted, guided by Fr Sixtus O'Connor , to Roman Catholicism, and claimed to have had a series of religious experiences.

Frank voluntarily surrendered 43 volumes of his personal diaries to the Allies, which were then used against him as evidence of his guilt. Frank confessed to some of the charges, and testified in response to questions from his defence attorney:
after having heard the testimony of the witness Rudolf Höss, my conscience does not allow me to throw the responsibility solely on these minor people. I myself have never installed an extermination camp for Jews, or promoted the existence of such camps; but if Adolf Hitler personally has laid that dreadful responsibility on his people, then it is mine too, for we have fought against Jewry for years; and we have indulged in the most horrible utterances.

During their trials, he and Albert Speer were the only defendants to show any degree of remorse for their crimes. At the same time, he accused the Allies, especially the Soviets, of their own wartime atrocities. The former German Governor-General of Poland was found guilty of war crimes and crimes against humanity on 1 October 1946, and he was sentenced to death by hanging. The death sentence was carried out at Nuremberg Prison on 16 October by US Army Master Sergeant John C. Woods. Journalist Joseph Kingsbury-Smith wrote of the execution:

He answered to his name quietly and when asked for any last statement, he replied "I am thankful for the kind treatment during my captivity and I ask God to accept me with mercy."

His body and those of the other nine executed prisoners and the corpse of Hermann Göring were cremated at Ostfriedhof (Munich) and the ashes were scattered in the river Isar.

Memoirs

While awaiting execution, he wrote his memoirs, Im Angesicht des Galgens (In the face of the gallows). In the capacity as his attorney, Frank was privy to personal details of Hitler's life. In his memoirs, Frank made the sensational claim that Hitler had commissioned him to investigate Hitler's family in 1930 after a "blackmail letter" had been received from Hitler's nephew, William Patrick Hitler, who allegedly threatened to reveal embarrassing facts about his uncle's ancestry. Frank said that the investigation uncovered evidence that Maria Schicklgruber, Hitler's paternal grandmother, had been working as a cook in the household of a Jewish man named Leopold Frankenberger before she gave birth to Hitler's father, Alois, out of wedlock. Frank claimed that he had obtained from a relative of Hitler's by marriage a collection of letters between Maria Schicklgruber and a member of the Frankenberger family that discussed a stipend for her after she left the family's employ. According to Frank, Hitler told him that the letters did not prove that the Frankenberger son was his father but rather his grandmother had merely extorted money from Frankenberger by threatening to claim his paternity of her illegitimate child.

Frank accepted this explanation, but added that it was still just possible that Hitler had some Jewish ancestry. But he thought it unlikely because, "from his entire demeanor, the fact that Adolf Hitler had no Jewish blood coursing through his veins seems so clearly evident that nothing more need be said on this."

Given that all Jews had been expelled from the province of Styria (which includes Graz) in the 15th century and were not allowed to return until the 1860s, scholars such as Ian Kershaw and Brigitte Hamann dismiss as baseless the "Frankenberger hypothesis", which before had only Frank's speculation to support it. There is no evidence outside of Frank's statements for the existence of a "Leopold Frankenberger" living in Graz in the 1830s, and Frank's story is inaccurate on several points such as the claim that Maria Schicklgruber came from "Leonding near Linz", when in fact she came from the hamlet of Strones near the village of Döllersheim. Some suggest that Frank (who turned against Nazism after 1945 but remained an anti-Semitic fanatic) made the claim that Hitler had Jewish ancestry as a way of proving that Hitler was really a "Jew" and not an "Aryan", and in this way "proved" that the Third Reich's crimes were the work of the "Jewish" Hitler. The full anti-Semitic implications of Frank's story were borne out in a letter entitled "Was Hitler a Jew?", written to the editor of a Saudi newspaper in 1982 by a German man living in Saudi Arabia. The writer accepted Frank's story as the truth, and added since Hitler was a Jew, "the Jews should pay Germans reparations for the War, because one of theirs caused the destruction of Germany".

But Jewish-American author Ron Rosenbaum suggested another reason for Frank's story:On the other hand, a different version of Frank emerges in the brilliantly vicious, utterly unforgiving portrait of him by his son, Niklas Frank, who (in a memoir called In the Shadow of the Reich) depicts his father as a craven coward and weakling, but one not without a kind of animal cunning, an instinct for lying, insinuation, self-aggrandizement. For this Hans Frank, disgraced and facing death on the gallows for following Hitler, fabricating such a story might be a cunning way of ensuring his place in history as the one man who gave the world the hidden key to the mystery of Hitler's psyche. While at the same time, revenging himself on his former master for having led him to this end by foisting a sordid and humiliating explanation of Hitler on him for all posterity. In any case, it was one Frank knew the victors would find seductive.

Family
On 2 April 1925 Frank married 29-year-old secretary Brigitte Herbst (1895–1959) from Forst (Lausitz). The wedding took place in Munich and the couple honeymooned in Venetia. Hans and Brigitte Frank had five children:
 Sigrid Frank (b. 1927, Munich – d. in South Africa)
 Norman Frank (b. 1928, Munich – d. 2010)
 Brigitte Frank (b. 1935, Munich – d. 1981)
 Michael Frank (b. 1937, Munich – d. 1990)
 Niklas Frank (b. 1939, Munich)

Brigitte Herbst had a reputation for having a more dominant personality than her husband: after 1939 she called herself "a queen of Poland" ("Königin von Polen"). The marriage was unhappy and became colder from year to year. When Frank sought a divorce in 1942, Brigitte gave everything to save their marriage in order to remain the "First Lady in the General Government". One of her most famous comments was "I'd rather be widowed than divorced from a Reichsminister!" Frank answered: "So you are my deadly enemy!"

In 1987, Niklas Frank wrote a book about his father, Der Vater: Eine Abrechnung ("The Father: A Settling of Accounts"), which was published in English in 1991 as In the Shadow of the Reich. The book, which was serialized in the magazine Stern, caused controversy in Germany because of the scathing way in which the younger Frank depicted his father: Niklas referred to him as "a slime-hole of a Hitler fanatic" and questioned his remorse before his execution.

Niklas is the sole living child of Hans and Brigitte Frank. Sigrid remained a committed Nazi who emigrated to South Africa during the apartheid regime and died there. Brigitte committed suicide in 1981; Michael and Norman died in 1990 and 2010, respectively.

Decorations and awards
 Nuremberg Party Day Badge, 1929
 Golden Party Badge, 1933
 Blood Order #532, 1934
 Grand Cross of the Order of Saints Maurice and Lazarus, 1936
 Danzig Cross 1st Class, 1940
 War Merit Cross 2nd Class and 1st Class without Swords, 1940
 NSDAP Long Service Award in Gold, Silver and Bronze

See also
 Command responsibility
 German war crimes
 Glossary of Nazi Germany
 List of Nazi Party leaders and officials
 Nazi crimes against the Polish nation
 Nuremberg trials
 Nuremberg Trials bibliography
 The Holocaust in Poland
 Holocaust (miniseries) – TV production in which Frank is portrayed

References

Citations

Bibliography

Further reading

 Schenk, Dieter (2006). Hans Frank: Hitlers Kronjurist und General-Gouverneur. Frankfurt am Main, S. Fischer Verlag.  (in German).

External links

 Testimony of Frank at Nuremberg
 Hans Frank (Character) on IMDb

1900 births
1946 deaths
Converts to Roman Catholicism
Executed people from Baden-Württemberg
General Government
German Army personnel of World War I
German Old Catholics
German people convicted of crimes against humanity
German Roman Catholics
German Workers Party members
Heads of government who were later imprisoned
Holocaust perpetrators
Holocaust perpetrators in Poland
Lawyers in the Nazi Party
Members of the Academy for German Law
Members of the Reichstag of Nazi Germany
Members of the Reichstag of the Weimar Republic
Nazi Germany ministers
Nazi Party officials
Nazi Party politicians
Nazis who participated in the Beer Hall Putsch
People executed by the International Military Tribunal in Nuremberg
People executed for crimes against humanity
People from the Grand Duchy of Baden
Politicians from Karlsruhe
Reichsleiters
Sturmabteilung officers
Thule Society members
20th-century Freikorps personnel
20th-century German lawyers


text:
Penicuik är en ort i Skottland i Storbritannien. Den ligger i kommunen (council area) Midlothian, söder om Edinburgh. Antalet invånare uppskattades till  vid mitten av år 2012.

I Penicuik finns en klimatstation. Där är december den kallaste månaden och juli den varmaste.

Källor

Externa länkar

Orter i Midlothian
Kontrollbehov inkommande wikilänkar

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
«I'm in Love with My Car» () — песня британской рок-группы Queen с альбома A Night at the Opera, выпущенного 21 ноября 1975 года. Песня была выпущена в качестве стороны «Б» сингла «Bohemian Rhapsody». Автор песни и исполнитель всех вокальных партий — Роджер Тейлор.

Альбомная версия длится 3 минуты 4 секунды. На сингле был выпущен ремикс продолжительностью 3 минуты 10 секунд, в нём в начале добавлялись звуки автомобильного двигателя из конца песни, причём в конце он потерялся вместе с небольшой инструментальной партией. В 1997 году песня была выпущена на сборнике Queen Rocks, она, так же как и версия сингла, имеет шум мотора в начале, при этом сохраняет звуки в конце, длительность этой версии — 3 минуты 11 секунд. В 1991 году Hollywood Records выпустила ремикс композиции на переиздании альбома A Night at the Opera. Ремикс отличается несколько изменённым вступлением (с применением эффектов), а также несколько изменённым звучанием инструментов и несколько изменённым окончанием.

Тейлор написал эту песню о своём автомобиле Alfa Romeo, однако он был не единственным, о ком поётся в песне. По его словам, эта песня обо всех автомобилистах, хотя одним из прототипов также был Джонатан Харрис, сопровождавший Queen во время их концертов.

В записи участвовали
 Роджер Тейлор — ударные, вокал
 Фредди Меркьюри — бэк-вокал, фортепиано
 Брайан Мэй — электрогитара
 Джон Дикон — бас-гитара

Примечания

Ссылки

Песни Queen
Песни 1975 года
Песни Великобритании
Песни на английском языке
Композиции хард-рока


text:
Kanton La Salvetat-sur-Agout () je francouzský kanton v departementu Hérault v regionu Languedoc-Roussillon. Tvoří ho čtyři obcí.

Obce kantonu
 Fraisse-sur-Agout
 La Salvetat-sur-Agout
 Le Soulié

Externí odkazy

Salvetat-sur-Agout


text:
Megachile mendica is a species of bee in the family Megachilidae. It was described by Cresson in 1878.

References

Mendica
Insects described in 1878


text:
Jože Vidmar, kanuist na divjih vodah, * 27. februar 1963, Ljubljana.

Vidmar je za Slovenijo nastopil na Poletnih olimpijskih igrah 1992 v Barceloni, kjer je v slalomu osvojil 14. mesto.

Zunanje povezave

Slovenski kanuisti
Olimpijski tekmovalci za Slovenijo
Kajakaši in kanuisti Poletnih olimpijskih iger 1992
Bloudkovi nagrajenci
Ljubljanski športniki
Prejemniki Bloudkove plakete
Vidmar, Jože


text:
"Heart to Heart" is a song performed by British singer-songwriter James Blunt, from his fourth studio album Moon Landing (2013). It was released on February 3, 2014, as a digital download. The song has peaked to number 42 on the UK Singles Chart, the song has also charted in Australia, Austria, Belgium, Germany, Italy and Switzerland. The song was written by James Blunt, Daniel Omelio and Daniel Parker.

Music video
A music video to accompany the release of "Heart to Heart" was first released onto YouTube on December 17, 2013, at a total length of 3:41 minutes.

Track listing

Charts and certifications

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Release history

References

2014 singles
2014 songs
James Blunt songs
Songs written by James Blunt
Songs written by Robopop
Songs written by Danny Parker (songwriter)
Atlantic Records singles


text:
Kosogon, lis morski (Alopias vulpinus) – gatunek morskiej ryby chrzęstnoszkieletowej z rodziny kosogonowatych (Alopiidae). Poławiana gospodarczo i w wędkarstwie.

Zasięg występowania
Gatunek kosmopolityczny, występujący w strefie ciepłych i umiarkowanie ciepłych, przypowierzchniowych wód oceanicznych. Młode osobniki spotykane są w strefie przybrzeżnej.

Opis
Ciało wrzecionowate, smukłe, z krótkim pyskiem i stosunkowo dużymi oczami. Ubarwienie zmienne, grzbiet brązowy, ciemnoszary, szaroniebieski lub czarny, boki jaśniejsze. Górny płat płetwy ogonowej mocno wydłużony stanowi połowę lub ponad połowę długości ciała ryby. Osiągają maksymalnie 7,6 m długości przy masie ciała około 350 kg.

Polują na ryby zaganiając je w zwarte stada, po czym uderzeniami ogonów ogłuszają i chwytają ofiary. Czasami ofiarami takich ataków stają się polujące na ryby ptaki. Samica rodzi 2–4 młodych, które po urodzeniu mają do 1,5 m długości razem z ogonem.

Nie notowano bezpośrednich ataków na ludzi, ale zdarzały się ataki na łodzie. Z racji dużych rozmiarów i drapieżnego trybu życia może stanowić zagrożenie dla człowieka.

Przypisy

Bibliografia

Kosogonowate
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku


text:
Giovanni Battista da Montesecco (Montesecco, ?-Florencia, 4 de mayo de 1478) fue un condotiero italiano.

Biografía
No hay noticias de su familia ni de sus primeros años.  La primera noticia cierta sobre su persona data del año 1469, cuando ya veterano en el oficio de las armas entró como condotiero al servicio de la Santa Sede y tomó parte en la guerra de Rímini contra Roberto Malatesta.

En 1474 militó junto con su hermano Leone bajo las órdenes de Pino Ordelaffi combatiendo a Niccolò Vitelli, que había ocupado Città di Castello. Puesto al servicio de Girolamo Riario, que era sobrino del papa Sixto IV, en 1477 tomó parte junto con Ordelaffi, Galeotto Manfredi, Giovanni Francesco da Bagno y Giovanni Bentivoglio en el asalto a Faenza, defendida por Carlo Manfredi.

Por encargo de Riario, entre 1477 y 1478 colaboró con Francesco y Jacopo de Pazzi y con el arzobispo Francesco Salviati en la conjura de los Pazzi organizada para asesinar a Lorenzo y Giuliano de Médici, que tenían el gobierno de Florencia.  La conspiración fue un fracaso: en el atentado del 26 de abril de 1478 en Santa María del Fiore Giuliano murió, pero Lorenzo salió solo ligeramente herido, la población florentina se declaró abiertamente a favor de los Médici y casi todos los conjurados fueron linchados, ajusticiados o presos.  Montesecco fue detenido y decapitado una semana después.

Referencias

Bibliografía

Condotieros de Italia del siglo XV
Ejecutados por decapitación
Fallecidos en Florencia
Nacidos en la provincia de Pesaro y Urbino


text:
Joaquín Jaunsolo (born 12 September 1998) is an Uruguay rugby union player who generally plays as a prop represents Uruguay internationally. He was included in the Uruguayan squad for the 2019 Rugby World Cup which was held in Japan for the first time and also marked his first World Cup appearance.

Career
He made his international debut for Uruguay against Argentina XV on 23 February 2019.

References

1998 births
Living people
Uruguayan people of Basque descent
Uruguayan rugby union players
Uruguay international rugby union players
Rugby union props
Rugby union players from Montevideo
Peñarol Rugby players


text:
Achilixiidae zijn een familie van insecten die behoren tot de onderorde cicaden (Auchenorrhyncha). Bij de familie zijn 2 geslachten en 24 soorten ingedeeld.

Taxonomie
De volgende taxa zijn bij de familie ingedeeld:
 Onderfamilie Achilixiinae Muir, 1923
 Geslacht Achilixius Muir, 1923
 Achilixius bakeri Wilson, 1989
 Achilixius danaumoati Wilson, 1989
 Achilixius davaoensi Muir, 1923
 Achilixius fasciata Wilson, 1989
 Achilixius fennahi Wilson, 1989
 Achilixius irigae Wilson, 1989
 Achilixius kolintangi Wilson, 1989
 Achilixius mayoyae Wilson, 1989
 Achilixius minahassae Wilson, 1989
 Achilixius morowali Wilson, 1989
 Achilixius muajati Wilson, 1989
 Achilixius muiri Wilson, 1989
 Achilixius sandakanensis Muir, 1923
 Achilixius singularis Muir, 1923
 Achilixius torautensis Wilson, 1989
 Achilixius tubulifer (Melichar, 1914)
 = Syntames tubulifer Melichar, 1914
 Onderfamilie Bebaiotinae Emeljanov, 1991
 Bebaiotes Muir, 1924  type genus
 Bebaiotes banksi (Metcalf, 1938)
 = Muirilixius banksi Metcalf, 1938
 Bebaiotes bucayensis Muir, 1924  type species
 Bebaiotes dorsivittata Fennah, 1947
 Bebaiotes guianesus (Fennah, 1947)
 = Muirilixius guianesus Fennah, 1947
 Bebaiotes nigrigaster Muir, 1924
 Bebaiotes nivosa Fennah, 1947
 Bebaiotes pallidinervis Muir, 1934
 Bebaiotes pulla Muir, 1934


text:
De Hebreeuwse Bijbel (ook wel Tanach of Oude Testament genoemd) bevat een aantal verwijzingen naar verkrachting en andere vormen van seksueel geweld, zowel in de Wet van Mozes als in de historische boeken en de profetische poëzie.

Onderzoeksgeschiedenis
Tot diep in de 20e eeuw hebben de meeste vertalers en commentatoren geen enkele tekst in de Hebreeuwse Bijbel aangemerkt alsof ze seksueel gewelddadige handelingen (zoals verkrachting) bevatten, dat wil zeggen, seksuele handelingen die worden uitgevoerd zonder consent van beide deelnemers. Sommige narratieven zoals die van Simson en Delila (Rechters 16) en Sichem en Dina (Genesis 34) werden zelfs geïnterpreteerd als liefdesverhalen (bijvoorbeeld over schaking) in plaats van verkrachtingsverhalen. Een voorbeeld van een zeldzame uitzondering hierop is een bewering van Thomas Paine, die in The Age of Reason (1795) beweerde dat Mozes in Numeri 31 de Israëlieten beval om alle Midjanieten te doden behalve de maagdelijke meisjes, die ze voor zichzelf mochten houden om er in Paines woorden debauchery ('zedeloosheid, ontucht') mee te plegen: "Onder de verfoeilijke schurken die in welke periode van de wereld dan ook de naam van de mensheid te schande zouden hebben gemaakt, is het onmogelijk om een grotere te vinden dan Mozes, als dit verhaal waar is. Hier staat een bevel om de jongens af te slachten, de moeders uit te moorden en met de dochters ontucht te plegen". In An Apology for the Bible (1796) probeerde Richard Watson, de bisschop van Llandaff, Paines argumenten te weerleggen: "Ik zie in deze passage niets dan goed beleid, in combinatie met mededogen. (...) De meisjes werden niet voorbehouden om er ontucht mee te plegen, maar voor slavernij." Hoe dan ook, Paine richtte zich niet zozeer op seksueel geweld, maar bekritiseerde christelijke ethiek in het algemeen. Johannes Pedersens werk Israel, Its Life and Culture (1926–1940, oorspronkelijk in het Deens), dat vaak door wetenschappers wordt geciteerd voor informatie over de seksuele moraal onder de Israëlieten, rept nergens over verkrachting, alleen maar 'verboden gradaties van relaties'. Verscheidene Bijbelpassages die later breed erkend zijn als 'verkrachtingsteksten' werden door Pedersen 'ongepaste huwelijksarrangementen' genoemd.

Pas in de late jaren 1970, ten tijde van de tweede feministische golf die de antiverkrachtingsbeweging op gang bracht, bereikten feministische onderzoekers de consensus dat sommige teksten in de Hebreeuwse Bijbel verwezen naar verkrachting; zo werden de verhalen over de bijvrouw van de Leviet en de Benjaminitische maagdenroof in Jabes-Gilead en Silo (Rechters 19–21) als groepsverkrachtingen erkend. Ze waren het aanvankelijk echter nog niet eens over de vraag of sommige narratieven zoals Dina (Genesis 34) en Hagar seksueel geweld beschreven of niet. Enkele van de bekendste werken uit deze ontstaansperiode van de Bijbelse verkrachtingsliteratuur waren:
 Phyllis Trible, Texts of Terror: literary-feminist readings of Biblical narratives (1984), de eerste feministische wetenschappelijke publicatie waarin werd gesteld dat Hagar (Genesis 16; 21), Tamar (2 Samuel 13) en de bijvrouw van de Leviet (Rechters 19) verkrachtingsnarratieven waren.
 J. Cheryl Exum, Fragmented Women: Feminist (Sub)versions of Biblical Narratives (1993) over de vrouw-zus-verhalen in Genesis 12, 20 en 26, Dina (Genesis 34), Simson en Delila (Rechters 16), de bijvrouw van de Leviet (Rechters 19) en Batseba en Koning David (2 Samuel 11) als verkrachtingsverhalen.
 Renita J. Weems, Battered Love: Marriage, Sex, and Violence in the Hebrew Prophets (1995) over seksueel geweld in huwelijksmetaforen in de profetische boeken Hosea, Jeremia en Ezechiël.
 Jonathan Kirsch, The Harlot by the Side of the Road: Forbidden Tales of the Bible (1997) over de dochters van Lot (Genesis 19), Dina (Genesis 34) en Tamar (2 Samuel 13) als drie verkrachtingsverhalen.

Met betrekking tot de houding die de Hebreeuwse Bijbel aanneemt ten opzichte van verkrachting, met name de sekswetten in hoofdstukken 20 tot en met 22 in Deuteronomium, zijn er twee scholen ontstaan. In het ene kamp zijn er wetenschappers te vinden zoals Richard Elliott Friedman en Shawna Dolansky, die in The Bible Now (2011) schreven: "Wat boven twijfel zou moeten staan is de Bijbelse opvatting over verkrachting: het is vreselijk. Het wordt afgekeurd in de verhalen van de Bijbel. Het wordt niet getolereerd in de wetten van de Bijbel." In het andere kamp verkeren wetenschappers zoals Harold C. Washington, die in "'Lest he die in the battle and another man take her': Violence and the construction of gender in the laws of Deuteronomy 20–22" (1998) concludeerde: "De wetten verbieden seksueel geweld niet; in plaats daarvan bepalen ze slechts onder welke voorwaarden een man verkrachting mag plegen."

Terminologie
Wetenschappers zoals Susanne Scholz (2021) hebben erop gewezen dat de betekenis van woorden in de Hebreeuwse Bijbel altijd afhankelijk is van hun context en dat Bijbelvertalers of commentatoren termen vaak verkeerd interpreteren, belangrijke nuances missen of eufemismen gebruiken om seksueel geweld te beschrijven. Zelfs in hedendaags Engels duidt het werkwoord to rape niet per se altijd op seksueel geweld, maar kan metaforisch gebruikt worden bij een beschrijving van een zeer onplezierige maar niet-seksuele ervaring waaraan men wordt onderworpen. Zo zal een Hebreeuws werkwoord zoals עָנָה anah meestal 'verkrachten' of 'seksueel dwingen/mishandelen' betekenen, maar in sommige niet-seksuele contexten kan het beter vertaald worden als 'onderdrukken', 'verzwakken' enzovoort. Omgekeerd kunnen woorden die normaal gesproken niet seksueel zijn gebruikt worden om iets seksueels uit te drukken; een werkwoord zoals עָשַׁק 'āšaq betekent doorgaans 'verpletteren, verwoesten, onderdrukken', maar in een bepaald Bijbelvers (Jesaja 23:12) betekent het misschien eigenlijk 'verkrachten' in combinatie met de term 'maagdelijke dochter', omdat die laatste een speciale seksuele betekenis heeft. Klassiek Hebreeuws zit ook vol seksuele volkstaal en eufemismen die voor moderne lezers misschien moeilijk te begrijpen zijn. 'Liggen met', 'kennen', 'komen naar' en 'de schaamdelen ontbloten van' zijn enkele voorbeelden van werkwoorden die in bepaalde contexten 'seks hebben met' betekenen. Zulke frasen impliceren niet per se dat de ene persoon de ander tot seks dwingt; het zou ook consensuele seks kunnen beschrijven. Maar met name als de context van het narratief vormen van dwang (zoals geweld en intimidatie) jegens iemand toevoegt, of beweert dat dit als 'straf' dient, dan wordt 'verkrachten' een plausibele vertaling. Eveneens kunnen zelfstandige naamwoorden zoals 'rokjes', 'naaktheid' en 'schaamte' eufemismen zijn voor 'vrouwelijke genitaliën'.

Werkwoorden die 'verkrachten' of 'seks hebben' kunnen betekenen
 עִנָה inah = (expliciet) verkrachten, [seksueel] dwingen, verontreinigen, schenden, onteren, mishandelen, kwellen, vernederen, onderdrukken, onderwerpen, verzwakken. Betekent waarschijnlijk 'verkrachten' in Rechters 20:5 en 2 Samuel 13:14.
 עָשַׁק 'āšaq = verpletteren, verwoesten, onderdrukken, (+ maagd) verkrachten? (Jesaja 23:12)
 בּוֹא bô = komen naar, (eufemisme) seks hebben met, binnengaan, (ergens iets) insteken/invoegen, brengen (naar), gaan, ondergaan (de zon)
 גָּלָה gālâ = (naaktheid/schaamdelen) ontbloten, (kleren) uitkleden/uittrekken/uitscheuren/afscheuren, (impliciet) verkrachten
 נָבֵל nābal (pi'el) = (expliciet) seksueel mishandelen, onteren, vernederen, laag maken, met minachting behandelen, te schande maken, tot schande strekken
 פִּתָה pitâ, pithah = lokken, verleiden, overhalen, misleiden, voor de gek houden, vleien? (Spreuken 20:19), overwinnen? (Ezechiël 14:9), verlokken? (Hosea 2:14), (in pi'el (voegt dwang toe)) seksueel dwingen/opdringen? (Rechters 14:15, Rechters 16:5, Hosea 2:14)
 soms gecombineerd met חָזַק ḥāzaq, chazaq = sterk(er) zijn, sterk/machtig worden, overwinnen/overvallen, (vast)grijpen/vangen, vasthouden/arresteren, versterken/verharden (zichzelf, iemand anders of een voorwerp, bijvoorbeeld het hart van de farao in Exodus 4–14), repareren/versterken (een verdedigingswerk, 2 Koningen 12, 2 Kronieken 11;24;26, Nehemia), moedig zijn, aanmoedigen/overhalen. Onderzoekers twisten over de vraag of de combinatie van פָּתָה pātâ en חָזַק ḥāzaq, bijvoorbeeld in Jeremia 20:7, moet worden opgevat als verkrachting of niet.
 רָאָה rā'â = zien (ontblote genitaliën), (impliciet) verkrachten
 שָׁגַל šāgal = (vulgair) (ont)roven/ontvoeren/wegvoeren, verkrachten, schenden (eufemistische vertaling) liggen met, slapen met, beslapen (Deuteronomium 28:30, Jesaja 13:16, Jeremia 3:2, Zacharia 14:2)
 שָׁכַב šākab = (gaan) liggen, slapen, (eufemisme) liggen/slapen met, naar bed gaan met, (+ dwang) verkrachten (bijvoorbeeld in Genesis 34:7, Rechters 19–21 en 2 Samuel 13:12).
 סוּר sur = (kleren of andere voorwerpen) verwijderen/uittrekken, wegnemen/wegleggen, onthoofden, (af)scheiden, wegkeren/afkeren (of: afwijzen, weigeren), terugtrekken/intrekken, vertrekken/weggaan
 טָמֵא tame = (passief) onrein worden, onrein verklaard worden, (actief, passief of wederkerig) (iemand, zichzelf) verontreinigen / verontreinigd worden, (impliciet) onrechtmatige seks hebben met iemand / onderworpen worden aan onrechtmatige seks door iemand (door verleiding of verkrachting)
 תָּפַשׂ tāphaś = (mee)nemen, vangen, innemen/veroveren, grijpen/graaien, vastgrijpen/vastpakken, in handen krijgen, arresteren/tegenhouden, bezetten, ontheiligen/schenden/misbruiken, (een voorwerp) hanteren/vasthouden/bespelen
 צָחַק tsachaq = (positief) lachen, grapjes maken (over), zich amuseren, strelen / liefde bedrijven / seks hebben (Genesis 26:8), spelen
 יָדַע yada = kennen, (eufemisme) seks(uele omgang) hebben met, (eufemisme) (+ dwang) verkrachten
 soms gecombineerd met מִשְׁכָּב miš-kaḇ ("bed", in de omgangstaal "(gaan) liggen") = (letterlijk) kennen in bed, (oudere Bijbelvertalingen) intiem/vleselijk kennen / kennen door (er)mee te liggen, (moderne Bijbelvertalingen) seks(uele omgang) hebben met (bijvoorbeeld Numeri 31:18, waar de zinsnede 'vrouwenkinderen die geen man in bed hebben gekend' soms simpelweg als 'maagdelijke meisjes' wordt vertaald)
 זָנָה zanah = (pejoratief) zich als een hoer gedragen, voor hoer spelen, hoererij plegen, ontucht plegen, onrechtmatige seks hebben, ontrouw/overspelig zijn, vreemdgaan

Zelfstandige naamwoorden voor genitaliën
 בָּ֫טֶן beṭen = baarmoeder, buik
 עֶרְוָה 'erwâ, ervah = naaktheid, schaamdelen, onbedekt vlees, genitaliën
 חֶרְפָּה ḥerpâ, cherpah = schaamte, vagina
 מַ֫עַר ma'ar = naaktheid, schaamdelen, genitaliën
 פּוֹת pōt = (alleen in Jesaja 3:17, vulgair) kut, (eufemistische vertaling) schaamdelen, voorhoofd/schedel, (alleen in 1 Koningen 7:50) deurschanier
 שֹׁ֛בֶל šō-ḇel = rokje (ook eufemisme voor vrouwelijke genitaliën)

Zelfstandige naamwoorden voor vernedering
 נְבָלָה nebalah = verkrachting, schandelijke daad / ding, dwaasheid, wreedheid, gekte
 קָלוֹן qālôn = schande, oneer, schaamte (ook eufemisme voor vrouwelijke genitaliën)
 רֹ֫אּי roi = (pejoratief) publieke vernedering/blamage, schouwspel, vertoning

Voorbeelden

Genesis

Genesis 19

Genesis 19 bevat een poging tot groepsverkrachting. Twee engelen kwamen aan in de stad Sodom, waar Lot hen gastvrij behandelde. Maar de mannen van de stad kwamen naar Lots huis toe en eisten dat hij de twee gasten aan hen zou overhandigen zouden zij hen zouden kunnen verkrachten. Als antwoord zei Lot zoiets kwalijks zijn gasten niet aan te tonen, en bood de meute in plaats daarvan zijn twee maagdelijke dochters aan. De meute weigerde Lots aanbod, maar de engelen troffen hen met blindheid. Vervolgens ontvluchtte Lot met zijn gezin de stad, die door de god Jahweh werd verwoest.

Genesis 19 vertelt daarna dat de dochters van Lot hem dronken voerden en seks met hem hadden. Hieruit werden de eponieme stamvaders van Moab en Ammon geboren, twee stammen die daarna regelmatig terugkerende vijanden van de Israëlieten zouden zijn. Een aantal commentatoren omschrijft de daden van de dochters als verkrachting. Esther Fuchs (2003) suggereerde dat de tekst de dochters van Lot voorstelt als de "initiatiefnemers en plegers van de incestueuze 'verkrachting'."

Gerda Lerner (1986) heeft gesuggereerd dat we kunnen aannemen dat het feit dat de Hebreeuwse Bijbel het vanzelfsprekend vindt dat Lot het recht heeft om zijn dochters ter verkrachting aan te bieden verwijst naar een historische realiteit waarin vaders zo veel macht hadden over hun dochters.

Genesis 34

In Genesis 34 had Sichem seks met Dina, maar hoe deze tekst precies vertaald en begrepen moet worden is omstreden. De meeste moderne wetenschappers beweren dat het verkrachting betreft en veel moderne Engelse Bijbels vertalen het ook als 'verkrachtte haar' (of soortgelijke bewoordingen voor seksuele dwang), terwijl sommige vroegere commentatoren ook schaking voorstelden. In Bijbelvertalingen in het Nederlands zijn de woorden וַיְעַנֶּֽהָ way'annehā al sinds de Delftse Bijbel (1477) bijna altijd vertaald als 'verkrachtte haar' (vercrachte die maget of verkrachtese); alleen de Biestkensbijbel (1560), Deux-Aesbijbel (1562) en Visscherbijbel (1648) maakten er schendese van. Hoewel ook de Statenvertaling (1637) er verkrachtese van maakte, werd het verhaal echter samengevat als geschaeckt ende geschendt.

Taalkundige analyse
Mary Anna Bader (2006) merkte de tweedeling tussen vers 2 en 3 op en schreef: "Het is voor de moderne lezer vreemd en verontrustend om de werkwoorden 'liefhebben' en 'onteren' naast elkaar te zien, aangezien dezelfde man het onderwerp en dezelfde vrouw het lijdend voorwerp is." Verderop zei ze: "De verteller geeft de lezer geen informatie over Dina's gedachten of gevoelens of haar reacties op wat er is gebeurd. Sichem is niet alleen de focalisator, maar ook de primaire actor. De verteller laat er geen twijfel over bestaan dat Sichem het middelpunt van deze verzen is. Dina is het object (of indirecte object) van Sichems handelingen en verlangens." Frank M. Yamada (2008) betoogde dat de abrupte overgang tussen Genesis 34:2 en 34:3 een verteltechniek was vanwege het feit dat het narratief gefocust was op de mannen, een patroon dat hij ook observeerde in andere verkrachtingsnarratieven, waaraan hij toevoegde dat de reacties van de mannen in een gemengd licht worden afgeschilderd. "De verkrachting van Dina wordt verteld op een manier die suggereert dat er sociale krachten aan het werk zijn, die de aanvankelijke verzegelingsschending ingewikkeld maken en de resulterende mannelijke reacties problematisch maken. […] De abrupte transitie van verkrachting naar huwelijk creëert echter een spanning in het hoofd van de lezer... de onopgeloste kwestie van bestraffing anticipeert de respons van Simeon en Levi."

In tegenstelling tot Bader en Yamad beweerde Scholz (2021) echter dat, hoewel ze een passief lijdend voorwerp is, Dina in plaats van Sichem centraal staat in het verhaal en dat de werkwoorden in vers 3 regelmatig verkeerd vertaald worden. דָּבַק dabaq wordt vaak vertaald als '(iemand) liefhebben' of 'houden van (iemand)', maar wordt nergens anders in de Hebreeuwse Bijbel zo vertaald; op andere plaatsen is het 'niet van (iemands) zijde wijken' (Ruth 1:14 NBV21), 'bij (iemand) blijven' (Ruth 2:23 NBV21), 'dichtbij (iemand) blijven' (Psalm 101:3 A. A. Anderson), 'zorgen dat (erfelijk bezit) binnen de eigen stam blijft' (Numeri 36:7,9 NBV21) of 'iets (in bezit) (vast)houden' volgens Wilhelm Gesenius. Scholz concludeerde: '..."liefhebben" of "houden van" is volkomen ontoereikend. Een betere vertaling benadrukt ruimtelijke nabijheid: "Sichem bleef bij Dina" of "Sichem hield Dina vast," in de zin dat hij haar niet liet gaan.' In de gegeven context is het middelste werkwoord אָהַב aheb beter te vertalen als '(iemand) begeren' of 'verlangen naar (iemand)' in plaats van '(iemand) liefhebben' of 'houden van (iemand)', omdat dit gevoel eerder seksueel dan romantisch is en volkomen eenzijdig uitgaat van een beheersend subject tot een seksueel gedwongen object. Het derde werkwoord is onderdeel van een frase, וַיְדַבֵּ֖ר עַל־לֵ֥ב הַֽנַּעֲרָֽ׃ way-ḏab-bêr 'al-lêḇ han-na-'ă-rā, die letterlijk betekent "en hij sprak tot het hart van de jonge vrouw". Hoewel veel vertalingen hiervan maken "hij probeerde het meisje voor zich te winnen", volgde Scholz de uitleg van Georg Fischer (1984), die opmerkte dat dezelfde frase in de Hebreeuwse Bijbel altijd voorkomt als "de situatie verkeerd of moeilijk is, of als er gevaar in de lucht hangt", en moet worden begrepen als "proberen een negatieve mening te weerspreken" of "iemand van gedachten veranderen." Derhalve betoogde Scholz dat Sichem probeerde Dina te kalmeren nadat hij haar had verkracht en haar negatieve mening probeerde te veranderen door met haar te praten; zodoende vatte zij het laatste deel van vers 3 op als: 'Hij probeerde de jonge vrouw te kalmeren / tot zwijgen te brengen.'

Historisch-ethische analyse

Sichems verkrachting van Dina in Genesis 34 wordt in de tekst zelf omschreven als "iets dat voor Israëlieten een schandelijk en ontoelaatbaar vergrijp is." (NBV21). Susanne Scholz (2000) schreef: 'De wraak van de broers toont echter ook hun conflicterende opvattingen over vrouwen aan. Enerzijds verdedigen zij hun zus. Anderzijds aarzelen ze niet om andere vrouwen gevangen te nemen alsof deze vrouwen hun oorlogsbuit zijn. Het verband tussen de verkrachting en de resulterende wraak maakt duidelijk dat er geen eenvoudige oplossingen waren om verkrachters en naar verkrachting neigend gedrag tegen te houden. In dat opzicht nodigt Genesis 34 contemporaine lezers uit om de prevalentie van verkrachting te bespreken door het metaforische taalgebruik van een verhaal." In een ander werk schreef Scholz (2010): "Gedurende de uitgebreide interpretatiegeschiedenis hebben joodse en christelijke exegeten Dina doorgaans genegeerd. […] in veel interpretaties is de broedermoord het criminele moment en in recentere jaren hebben sommige onderzoekers expliciet betoogd tegen de mogelijkheid dat Sichem Dina verkracht. Zij houden vol dat Sichems liefde en huwelijksaanzoek niet overeenkomen met het 'wetenschappelijk gedocumenteerde gedrag van een verkrachter'." Scholz (2000) betoogde dat Dina's zwijgen niet betekent dat ze ermee instemde: "De literaire analyse heeft echter aangetoond dat Dina ondanks dit zwijgen in het hele verhaal aanwezig is. Alles gebeurt zelfs vanwege haar. Geïnformeerd door feministische studie heeft deze lezing haar expliciete commentaar niet eens nodig."

Rabbijn en wetenschapper Burton Visotzky (2010) stelde dat het verhaal een trouw-je-verkrachter-regel bevat: 'Het was een samenleving waarin er moest worden omgegaan met de schande van het slachtoffer; het huwelijk wiste de schande uit die werd veroorzaakt door het verlies van maagdelijkheid. Maar dit is een soort schande dat duidelijk een mannelijk bedenksel is en een enorm gebrek aan sympathie voor het vrouwelijke slachtoffer vertoont. Er valt weinig gezichtsverlies te herwinnen middels de dubieuze eer om met je verkrachter te trouwen. De broers van Dina zijn het op zijn minst eens met dat laatste punt, alhoewel niet met hoe ik die conclusie heb getrokken. (...) Ik geloof niet dat zij verkrachting als een probleem zagen. Schande en [sociale] controle waren hun knoppen. Verkrachting is er eentje van ons.'

Sandra E. Rapoport (2011) betoogde: "De bijbelse tekst staat sympathiek tegenover Sichem in de verzen na zijn verkrachting van Dina, terwijl hij tegelijkertijd niet schroomt om het wetteloze roofdierachtige gedrag jegens haar te veroordelen. Er is zelfs een midrasj die de drie uitdrukkingen van Sichems liefde in vers 3 toeschrijft aan Gods liefde voor de Kinderen van Israël." Ze poneerde ook dat "Sichems personage complex is. Hij kan niet zomaar als ongekwalificeerd slecht worden gekarakteriseerd. Deze complexiteit creëert een ondraagelijke spanning bij de lezer en wekt terecht sterke emoties van verontwaardiging, woede en mogelijk mededogen op." Derhalve beschouwde Rapoport Genesis 34 als een sterke veroordeling van verkrachting: "De wraakzuchtige moord op Sichem en Chamor door de broers zal moderne lezers misschien doen denken aan volksgerichten en eigenrichting, maar zijn in de context van het Oude Nabije Oosten te begrijpen volgens het toenmalige "oog om oog, tand om tand"-principe."

Genesis 39

In Genesis 39 kan een zeldzaam bijbels verhaal worden gevonden waarin een vrouw een man seksueel lastigvalt en aanrandt. In dit hoofdstuk wordt de tot slaaf gemaakte Jozef regelmatig verbaal door de vrouw van zijn meester Potifar seksueel geïntimideerd. Jozef weigerde steeds seks met haar te hebben, omdat hij daar als niet-echtgenoot geen recht toe had en het zou een zonde jegens de god Jahweh zijn (Genesis 39:6–10). Potifars vrouw randde hem uiteindelijk fysiek aan door te eisen dat hij met haar naar bed zou gaan en zijn kleren vast te grijpen (Genesis 39:12). Jozef ontsnapte en liet daarbij het kledingstuk in haar handen (onder meer vertaald als "kleed", "jas", "bovenkleed", "mantel" of gewoon "kleren"). Vervolgens vertelde Potifars vrouw eerst aan haar dienaren en daarna aan haar man dat Jozef juist haar had aangerand (Genesis 39:13–18). Jozef werd in de gevangenis gezet (Genesis 39:19–20), waar hij bleef totdat zijn door God gegeven talent om dromen te verklaren de farao ertoe bracht om zijn hulp te vragen (Genesis 41:14).

Wetenschappers zoals Meir Sternberg (1985) karakteriseren het herhaaldelijke gedrag van de vrouw jegens Jozef als aanranding. McKinlay (1995) wees erop dat Potifars vrouw wordt behandeld alsof zij een object was in het bezit van Jozefs meester (Gen 39:8–9) en de reden dat Jozef weigerde was niet omdat hij geen seks met haar wilde, maar omdat dit het vertrouwen van zijn meester zou schenden en een zonde jegens Jahweh zou zijn. Er kan worden betoogd dat de vrouw probeerde zichzelf als subject te vestigen, als een persoon die haar eigen keuzes maakt, in plaats van een object in het bezit van haar man te blijven; dan nodigde ze Jozef uit om mee te doen in deze handeling, die in het verhaal als een 'zonde' wordt bestempeld. Anderzijds misbruikte ze echter haar machtspositie als vrouw van de slavenmeester om Jozef te dwingen tot seks en hem te straffen voor zijn weigering. Susan Tower Hollis (1989) toonde aan dat het narratief van de vrouw van Potifar 'in lijn is met bepaalde antieke volksverhalen waarin een 'vrouw vergeefse avances maakt naar een man en daarna hem ervan beschuldigt te proberen haar te dwingen', waarbij de man 'onterecht wordt gestraft voor zijn vermeende poging om de vrouw te verleiden.'

Numeri 31

"Mozes, de priester Eleazar en de leiders van de gemeenschap verlieten het kamp en gingen hun tegemoet. Toen werd Mozes woedend op de bevelhebbers, de aanvoerders van duizend en de aanvoerders van honderd man, die daar uit de strijd terugkeerden. 'U hebt de vrouwen in leven gelaten?!' zei hij. 'Juist zij waren het die de Israëlieten, op aanraden van Bileam, destijds bij de Peor verleid hebben tot ontrouw aan [Jahweh], en dat veroorzaakte de plaag die de gemeenschap van [Jahweh] getroffen heeft. Dood daarom alle kinderen van het mannelijk geslacht en alle vrouwen die met een man hebben geslapen, maar laat meisjes die nog nooit met een man hebben geslapen in leven." (Numeri 31:13–18 NBV21)
'Alleen de meisjes die nog niet met een man geslapen hebben, mag je in leven laten. Die mogen jullie voor jezelf houden.' (Numeri 31:18 BGT)
'Maar alle jeugdigen onder de vrouwen, die geen gemeenschap met een man hebben gehad, zult gij voor u laten leven.' (Numeri 31:18 NBG 1951)
De zinsnede "die mogen jullie voor jezelf in leven houden/laten" (הַחֲי֖וּ לָכֶֽם haḥăyū lāḵem wordt verschillend vertaald) wordt door sommigen geïnterpreteerd als een passage die verkrachting beschrijft. Rabbijn en wetenschapper Shaye J. D. Cohen (1999) beargumenteerde dat "de implicaties van Numeri 31:17–18 ondubbelzinnig zijn (...) we kunnen er zeker van zijn dat voor jullie zelf betekent dat de strijders deze krijgsgevangen maagden seksueel mogen "gebruiken"." Hij voegde eraan toe dat Shimon bar Yochai de passage 'correct' had begrepen, maar dat anderzijds andere rabbijnse commentaren zoals B. en Y. Qiddushin en Jevamot beweerden "dat voor jullie zelf betekende "als dienaressen." Latere apologeten, zowel joodse als christelijke, hebben die laatste interpretatie overgenomen."

Deuteronomium

Deuteronomium 20

Deuteronomium 20:13–14 instrueert de Israëlieten om alle mannelijke inwoners van een (dankzij de god Jahweh) veroverde stad te doden en alle krijgsgevangen vrouwen en kinderen buit te maken voor eigen gebruik:

In hun mensenrechtenstudie over seksueel oorlogsgeweld verwezen Kennedy‐Pipe & Stanley (2000) naar Deuteronomium 20:14 toen ze schreven: 'Aansporingen tot verkrachting in oorlogstijd waren wijdverbreid in de hele geschiedenis van het Oude Nabije Oosten en zijn evident in de Hebreeuwse Bijbel: vrouwen worden vaak afgeschilderd als loutere voorwerpen van mannelijk bezit en controle. Bijbelse passages illustreren dit duidelijk met betrekking tot de behandeling van vrouwen in oorlogstijd, waar ze werden beschouwd als 'oorlogsbuit'.'

Deuteronomium 21
Deuteronomium 21:10–14 zegt:

Deze passage bevindt zich temidden wetten omtrent zonen en erfenissen, hetgeen suggereert dat de passage hoofdzakelijk bedoeld is om het huwelijk zodanig te reguleren dat de vrouw die krijgsgevangen wordt genomen een acceptabele Israëlitische vrouw kan worden gemaakt zodat zij legitieme Israëlitische kinderen kan produceren. Caryn Reeder merkte op: "Het één maand durende uitstel voordat het huwelijk wordt afgerond zou derhalve ten dele als een primitieve zwangerschapstest fungeren."

Het idee dat de krijgsgevangen vrouwen zullen worden verkracht wordt volgens Reeder ondersteund door het feit dat in passages zoals Jesaja 13:16 en Zacharia 14:2 belegeringen ertoe leiden dat vrouwen worden "geschonden". M.I. Rey merkte op dat de passage "een handige echtscheidingsclausule biedt waarmee men zichvan haar kan ontdoen (wanneer ze niet langer seksueel bevredigend is) zonder haar voedsel of onderdak te geven of haar naar haar familie terug te brengen... Op deze manier wordt er van de vreemde vrouw gescheiden, niet vanwege verwerpelijke daden zoals andere (Israëlitische/Hebreeuwse) vrouwen, maar om redenen buiten haar macht."

David Resnick (2004) loofde de passage om zijn ridderlijkheid en noemde het "evident de eerste wetgeving in de menselijke geschiedenis die vrouwelijke krijgsgevangenen beschermt" en "het toppunt van universalistisch Bijbels humanisme door deze poging om het worst case scenario te beheersen: te reguleren hoe een veroverende man moet handelen jegens een begeerde, overwonnen, vrouwelijke ander." Hij betoogde dat nadat haar volk in de oorlog is verslagen, trouwen met de overwinnaars "wellicht de beste manier is waarmee een vrouw haar eigenbelang kan dienen in een rampzalige politiek-sociale situatie." Kawashima (2011) beweerde dat door haar als echtgenote te behandelen, in plaats van als slavin, de wet tracht te compenseren voor het feit dat de soldaat 'haar heeft geschonden' omdat hij haar vaders toestemming om met haar te trouwen niet heeft kunnen verkrijgen, hetgeen onmogelijk was vanwege de oorlogssituatie.

Deuteronomium 22
Volgens Scholz (2021) worden onder wetenschappers de teksten van Deuteronomium 22:25–29 'breed erkend als verkrachtingswetgeving', terwijl Deuteronomium 22:22–24 en ook Deuteronomium 21:10–14 'meer omstreden zijn en niet regelmatig als verkrachtingswetten omschreven worden'. Ze luiden in de NBV21 als volgt:

Cheryl Anderson schreef in haar boek Ancient Laws and Contemporary Controversies: The Need for Inclusive Bible Interpretation (2009): "Deze wetten nemen duidelijk het perspectief van de vrouw niet in beschouwing. Na een verkrachting zou [het slachtoffer] zichzelf ongetwijfeld zien als de gedupeerde en waarschijnlijk een huwelijk met haar verkrachter op zijn zachtst gezegd onsmakelijk. Er kan worden betoogd dat er culturele en historische redenen zijn waarom een dergelijke wet destijds als redelijk werd gezien. […] Tegelijkertijd zendt de wet de boodschap uit dat de religieuze traditie de mogelijkheid dat vrouwen afwijkende maar toch geldige perspectieven zouden kunnen hebben niet overweegt (en dat ook niet zou moeten doen)."

Vers 22:22 gaat niet specifiek in op de medeplichtigheid van de getrouwde vrouw; volgens een interpretatie van Adele Berlin (2008) bepaalt de wet derhalve dat, zelfs als ze verkracht is, de vrouw gedood moet worden omdat ze door de buitenhuwelijkse geslachtsdaad onrein gemaakt is. Daarentegen suggereert de Cambridge Bible for Schools and Colleges (1882–1925) dat de gepleegde misdaad overspel was en derhalve beide partijen schuldig waren.

Frank M. Yamada (2008) betoogde dat Deuteronomium 22:23–24, die de doodstraf beveelt voor zowel de man als het verloofde maagdelijke meisje indien de daad plaatsvindt in de stad, niet over verkrachting gaat, maar over overspel, omdat het verloofde meisje reeds als het voorbehouden eigendom van haar toekomstige man wordt beschouwd. Hij stelde ook dat de Deuteronomische wetten in het algemeen vrouwen behandelen als het eigendom van mannen en "verkrachting niet behandelen als seksueel geweld tegen een vrouw," maar als een economisch misdrijf tegen haar vader of (toekomstige) echtgenoot. Aangezien de vader het privilege had om zijn dochter uit te huwelijken aan een man naar zijn keuze, wordt de betaling van een bruidsschat à vijftig sjekel zilver aan de vader van het ontmaagde meisje genoemd in Deuteronomium 22:28–29 ter compensatie voor haar ongeplande ontmaagding. Yamada wees erop dat er in dit laatste scenario geen doodstraf was voor beide partijen, maar een trouw-je-verkrachter-bepaling die hij vergeleek met Sichems huwelijksaanzoek inclusief bruidsschat nadat hij Dina had verkracht (Genesis 34:12).

Craig S. Keener (1996) beschouwde 22:25–27 als een verkrachtingsscenario en vergeleek het met §26 van de Wetten van Eshnunna. Hij merkte op dat "als niemand anders aanwezig was als getuige van haar onschuld maar ze duidelijk was geschonden, dan neemt de Bijbelse wet haar onschuld aan zonder getuigen te vereisen (22:27); ze draagt niet de bewijslast om te betogen dat ze er niet mee had ingestemd. (...) Als het koppel onmiskenbaar gemeenschap had gehad, dan was de man in beide gevallen schuldig, maar als de vrouw onschuldig zou kunnen zijn geweest, dan diende haar onschuld te worden aangenomen." Davidson (2011) voegde eraan toe: "Derhalve beschemt de Mozaïsche wet de seksuele reinheid van een verloofde vrouw (en beschermt degene met wie zij verloofd is) en schrijft de strengste straf voor aan de man die het waagt om haar seksueel geweld aan te doen."

Robert S. Kawashima (2011) merkte op dat ongeacht of de verkrachting van een meisje in het open veld of in de stad gebeurt, deze verzen impliceren dat ze "schuldig kan zijn aan een misdaad, maar technisch gezien niet een slachtoffer van een misdaad; daarom voegt haar niet-medeplichtigheid niets toe aan de schuld van de dader."

Verzen 28 en 29

Deuteronomium 22:28–29 is een omstreden onderdeel van dit hoofdstuk, aangezien een aantal moderne wetenschappers het als een trouw-je-verkrachter-wet beschouwt. Voor een goede vergelijking wordt de NBG 1951 hier als voorbeeld gebruikt:

Bijbelvertalingen in het Nederlands interpreteren deze passage verschillend. De NBG 1951 vertaalt תָּפַשׂ tāphaś als 'aangrijpen', שָׁכַב šākab als 'gemeenschap hebben (met)' / 'liggen (met)' en עָנָה anah/inah als 'onteren'. De Nieuwe Bijbelvertaling (2004) en de NBV21 vertalen de werkwoorden תָּפַש tāphaś en שָׁכַב šākab in vers 28 in het geheel niet en beperken zich tot 'betrappen' ('Als iemand betrapt wordt met een meisje...'). In vers 29 wordt שָׁכַב šākab echter vertaald als 'zich vergrijpen aan' en עָנָה anah/inah als 'onteren'. Zowel de Statenvertaling 1977 als de HSV vertalen תָּפַש tāphaś als 'grijpen', שָׁכַב šākab als 'liggen/slapen (met)' en עָנָה anah/inah als 'vernederen'. De GNB en de BGT combineren de twee werkwoorden in vers 28 als seksuele dwang/geweld: 'wanneer hij een meisje verkracht' respectievelijk 'en hij dwingt haar om met hem te slapen'; in vers 29 worden שָׁכַב šākab en עָנָה anah/inah echter niet vertaald. Verder valt op dat de BGT en de GNB niet vermelden dat het meisje '(nog) een maagd is' (בְתוּלָה֙ betūlāh). Ongeacht of het meisje had ingestemd met de seksuele daad of niet, of in zal stemmen met een huwelijk, is de man verplicht om met haar te trouwen door haar vader een bruidsschat van vijftig zilveren sjekel te betalen om de zaak af te handelen.

Engels theoloog John Gill (1746–63) observeerde dat er een ander werkwoord wordt gebruikt in vers 22:28 (תָּפַשׂ tāphaś) dan in vers 22:25 (חָזַק ḥāzaq, chazaq) voor "grijpen". Hij meende dat het eerste werkwoord meer 'verleidend' en 'liefdevol' was (waarbij hij het vergeleek met Exodus 22:16, dat hij als consensueel beschouwde) en het laatste meer 'dwingend' en 'gewelddadig'; hij concludeerde dat vers 25 verkrachting beschreef en vers 28 consensuele seks. Evenzo interpreteerde Engels theoloog Charles Ellicott (1897) Deuteronomium 22:28–29 als een wet aangaande voorhuwelijkse seks middels 'verleiding' en vergeleek het eveneens met Exodus 22:16–17 (genummerd als Exodus 22:15–16 in sommige Nederlandstalige edities zoals de GNB, BGT en NBV21), waarin wordt gemeld dat de vader van het meisje het huwelijksaanzoek mag afwijzen en dan alsnog de bruidsschat betaald krijgt. Hoewel vrijwel alle onderzoekers het erover eens zijn dat Exodus 22:16–17 een consensuele situatie beschrijft, wordt daar niet vermeld dat de man het meisje heeft "onteerd/vernederd", terwijl Deuteronomium 22:29 dat wél doet. Het Hebreeuwse woord dat hier wordt gehanteerd voor "onteerd/vernederd" is עָנָה anah/inah ('innâ), hetgeen (afhankelijk van de context) kan betekenen: "verkrachten, [seksueel] dwingen, verontreinigen, schenden, onteren, mishandelen, kwellen, vernederen, onderdrukken, onderwerpen, verzwakken". Bovendien wordt er dwang of kracht toegevoegd als een Hebreeuws werkwoord in pi'el oftewel de intensifiërende vorm staat en in Deuteronomium 22:29 staat עִנָּ֔הּ 'in-nāh in pi'el. In verschillende andere gevallen in de Hebreeuwse Bijbel zoals in Rechters 20:5 en 2 Samuel 13:14 wordt het werkwoord עָנָה anah/inah gebruikt om te beschrijven hoe één of meerdere mannen een vrouw dwingt/dwingen om seks te hebben tegen haar wil (dat wil zeggen, verkrachting).

Richard M. Davidson (2011) beschouwde Deuteronomium 22:28–29 als een wet betreffende statutory rape (onwettige seks met minderjarigen). Hij betoogde dat de wetten wel degelijk de rol van vrouwen in de situatie ondersteunen: "Hoewel de vrouw blijkbaar instemt met geslachtsgemeenschap met de man in deze situaties, heeft de man haar desalniettemin 'geschonden/vernederd/onteerd'. Het Edens godsontwerp dat de reinheid van een vrouw eerbiedigd moet worden is geschonden. […] Hoewel de vrouw wellicht zich heeft geschikt naar haar verleider, is desondanks de bruidsschat volgens de wet 'gelijk aan de bruidswaarde van maagden' (Exodus 22:16): ze wordt financieel behandeld als een maagd zou worden! Zo'n behandeling houdt de waarde van een vrouw hoog tegenover een man die haar oneerlijk uitbuit en tegelijkertijd seksueel misbruik ontmoedigt." Valerie Tarico (2015) was kritisch over Deuteronomium 22:28–29 en schreef: "De straffen voor verkrachting hebben niets te maken met compassie of trauma jegens de vrouw maar met haar eer, tribale reinheid en het idee dat een gebruikte vrouw gelijkstaat aan beschadigde goederen."

Deuteronomium 28
Deuteronomium 28:15–64 bevat vervloekingen voor ongehoorzaamheid. Vers 15 beweert: 'Maar als u [Jahweh], uw God, niet gehoorzaamt en zijn geboden en wetten, zoals ik ze u vandaag heb voorgehouden, niet nauwkeurig naleeft, zullen deze vervloekingen u treffen.' Zo stelt Deuteronomium 28:30: 'U zult een bruid hebben gevonden, maar een ander zal met haar slapen. U zult een huis bouwen, maar er niet in wonen. U zult een wijngaard planten, maar niet zelf van de eerste vruchten genieten.' (NBV21). Sommige Engelse vertalingen zoals de New International Version (1978) vertalen het als '...but another will take her and rape her', oftewel '...maar een ander zal haar (mee)nemen en verkrachten.' Het gehanteerde woord is yiškāḇennāh, vervoegd van het werkwoord יִשְׁכָּבֶ֔נָּה šāgal, wat '(ont)roven/ontvoeren/wegvoeren', 'verkrachten' of 'schenden' betekent en soms eufemistisch wordt vertaald als 'slapen met' of 'beslapen'. Sommige wetenschappers denken dat het Successieverdrag van Esarhaddon (geschreven rond 675 BCE) als literair model heeft gediend voor deze vervloekingen in Deuteronomium 28 en bovendien ook stukken in Deuteronomium 13, vanwege de grote tekstuele overeenkomsten. Steymans (2013) concludeerde dat deze tekst daarom waarschijnlijk was geschreven tussen de dood van Esarhaddon in 672 BCE en de waarschijnlijke invoering van het boek Deuteronomium door koning Josia in 622 BCE. Deuteronomium 28:30 komt overeen met regels 11.425-426 (§41) van het Successieverdrag van Esarhaddon (SAA 2 6), waarin de verloofde van de vervloekte man ook zou worden verkracht en hij ook zijn huis en wijngaard zou verliezen.

Rechters

Trible wijdde in Texts of Terror het hoofdstuk "An Unnamed Woman: The Extravagance of Violence" aan de verkrachting van de bijvrouw in hoofdstuk 19 van het Bijbelboek Rechters. Over de verkrachting van de bijvrouw zelf schreef ze: "De misdaad zelf ontvangt slechts weinig woorden. Hoewel de verhalenverteller noch pornografie noch sensationalisme aanspoort, geeft hij ook weinig om het lot van de vrouw. De beknoptheid van dit stuk over vrouwelijke verkrachting staat in schril contrast tot de langdradige verslagen over mannelijke slemppartijen en mannelijke onderhandelingen die eraan voorafgaan. Dergelijke uitgebreide aandacht voor mannen intensifieert de terreur die er op de vrouw wordt gepleegd." Nadat ze heeft vastgesteld dat de verschillen tussen Griekse en Hebreeuwse versies van de Bijbel onduidelijk maken of de bijvrouw de volgende morgen dood was of niet ("de verteller beschermt zijn protagonist middels ambiguïteit"), schreef Trible dat "Noch de andere personages noch de verteller erkennen haar menselijkheid. Ze is bezit, gereedschap en literair apparaat. [..] Uiteindelijk is ze niets meer dan de ossen die Saul later in stukken zal hakken en over heel het grondgebied van Israël zal verspreiden als een oproep tot oorlog."

Scholz (2010) wees op de taalkundige dubbelzinnigheid van de passage en de verscheidenheid aan interpretaties die eruit voortvloeien. Ze schreef: "Aangezien dit narratief geen 'historisch' of 'zorgvuldig' verslag is over echte gebeurtenissen, onthullen de antwoorden op deze vragen meer over de aannames die de lezer doet over gender, androcentrisme en sociopolitieke praktijken dan wat er op basis van Rechters 19 kan worden geleerd over hoe de oude Israëlieten leefden. […] Zoals te voorspellen gaan uitleggers afhankelijk van hun hermeneutische interesses anders om met de betekenis van het verhaal."

Yamada (2008) meende dat het taalgebruik dat er wordt gehanteerd voor de beschrijving van het lot van de bijvrouw de lezer met haar doet sympathiseren, vooral tijdens de verkrachting en de nasleep daarvan. "De uitgebreide beschrijving van de verteller over de poging van de vrouw om terug te keren naar het huis van de oude man accentueert derhalve voor de lezer de verwoestende effecten van de gebeurtenissen van de voorafgaande nacht en benadrukt haar troosteloze toestand. Het verkrachte en uitgeputte lichaam van de vrouw wordt een symbool van het kwaad dat er wordt gepleegd wanneer 'iedereen deed wat goed was in zijn eigen ogen.' Het beeld van deze vrouw die zich een weg naar de deur worstelt eist een respons van de deelnemers in het verhaal."

2 Samuel

2 Samuel 11

Sommige onderzoekers zien het relaas in 2 Samuel 11 waarin Koning David overspel pleegt met Batseba als een verkrachtingsverhaal. David en Diana Garland suggereerden:
Omdat instemming onmogelijk was, gezien haar machteloze positie, heeft David haar in feite verkracht. Verkrachting betekent seks hebben tegen de wil, zonder de instemming, van een ander – en zij was niet bij machte om in te stemmen. Zelfs als er geen fysiek verzet was, zelfs als ze zich aan hem overgaf, dan was het verkrachting.
Andere wetenschappers opperen daarentegen dat Batseba vrijwillig naar David toekwam. James B. Jordan merkte op dat de tekst geen gewag maakt van protest vanuit Batseba, zoals dat wél gebeurt bij Tamar in 2 Samuel 13; hij betoogde dat dit zwijgen aangeeft dat "Batseba gewillig met David meewerkte in dit overspel". George Nicol ging nog verder door te beweren dat "Batseba's gedrag, namelijk zo dichtbij het koninklijk paleis baden, was opzettelijk uitlokkend".

2 Samuel 13

In 2 Samuel 13 lokt Amnon zijn halfzus Tamar in de val door naar zijn slaapkamer te komen, anderen weg te sturen, haar bij haar hand vast te grijpen en te gebieden met haar naar bed te gaan. Maar Tamar weigert en verzet zich en zegt tegen Amnon dat ze eerst moeten trouwen. Amnon luistert echter niet, overweldigt haar en verkracht haar alsnog.

De Hebreeuwse tekst zegt letterlijk 'hij dwong/schond (עָנָה inah pi'el) haar en legde (שָׁכַב šākab) haar'. De wetenschappelijke consensus is dat Amnon schuldig is aan het verkrachten van Tamar. Hoewel Pamela Tamarkin Reis (2002) beweerde dat Tamar instemde en zelfs de blaam treft voor wat er gebeurde, is Reis geen academisch opgeleide onderzoeker, maar een presumptionist, en haar opvattingen worden algemeen afgewezen door wetenschappers.

Kawashima (2011) merkte op dat "men [Tamars] opmerkelijk gearticuleerde respons kan opvatten als loutere retoriek, een poging om de dreigende verkrachting uit te stellen, maar het principe van waarachtigheid suggereert nog steeds dat David, als patriarch van het huis, de rechtspersoon is die ertoe doet" als het gaat om instemmen met een huwelijk tussen zijn dochter en Amnon. Het feit dat Amnon naar de verkrachting Tamar beveelt weg te gaan en zij daarop antwoordt: "Dat kun je niet doen! Mij wegsturen is nog erger dan het andere dat je me al hebt aangedaan." (2 Samuel 13:16 NBV21) geeft aan dat haar verwachting is dat zij in zijn huis moet blijven als zijn echtgenote, in overeenkomst met de destijds heersende conventies.

In The Cry of Tamar: Violence Against Women and the Church's Response (1995) bekritiseert Pamela Cooper-White de Bijbelse verbeelding van Tamar omdat de nadruk ligt op de mannelijke spelers in het verhaal en het schijnbare gebrek aan sympathie voor Tamar. "De verteller van 2 Samuel 13 schildert het verhaal soms aangrijpend en wekt daarmee onze sympathie voor het vrouwelijke slachtoffer. Maar de verteller (ik neem aan hij) stuurt ons vooral in de richting van de primaire interesse, zelfs sympathie, voor de mannen om haar heen. Zelfs de schrijnendheid van Tamars vernedering is hoofdzakelijk opgerekt, niet voor zichzelf, maar om de latere moord van Absalom op Amnon te rechtvaardigen." Ze betoogde: "Sympathie voor Tamar is niet de primaire interesse van de verteller. De kracht van Tamars ervaring wordt benadrukt, niet om haar pijn te belichten, maar om Absaloms woede jegens Amnon en zijn latere moord op hem te rechtvaardigen." Cooper-White stelde ook dat na de incestueuze verkrachting het narratief zich blijft concentreren op Amnon: "Het verhaal gaat voort met het melden van het perspectief, de gedachten en gevoelens van de dader na het geweldsincident; het oogpunt van het slachtoffer wordt niet getoond. […] We krijgen geen aanwijzing dat hij ooit nog weer aan haar heeft gedacht—niet eens in termen van angst voor straf of vergelding."

Trible wijdde het hoofdstuk "The Royal Rape of Wisdom" in Texts of Terror (1984) aan Tamar, die de enige vrouw in het narratief is en volgens haar wordt behandeld als een onderdeel van de verhalen van Amnon en Absalom. "Twee mannen omringen een vrouw. Naarmate het verhaal ontwikkelt, wisselen zij elkaar af in het beschermen en vervuilen, ondersteunen en verleiden, troosten en buitmaken van haar. Daarna concurreren deze zonen van David met elkaar door de mooie vrouw." Ze schreef ook dat het taalgebruik die de Hebreeuwse brontekst hanteert om de verkrachting te beschrijven beter vertaald kan worden als "Hij legde haar" in plaats van "Hij lag met haar." Scholz schreef dat "veel wetenschappers er een punt van maken om de brutaliteit waarmee Amnon zijn [half]zus onderwerpt te veroordelen." Vervolgens bekritiseerde ze de interpretatie van Pamela Tamarkin Reis, die niet Amnon maar Tamar de schuld gaf van wat haar overkwam.

Wat betreft de verkrachting van Tamar in 2 Samuel stelde Rapoport (2011): "Amnon is een ontegensprekelijk verfoeilijk figuur. Literair gezien is hij de kwaadaardige contrastfiguur tegenover Tamars moedige onschuld. […] De Bijbel wil dat de lezer enerzijds Tamar waardeert, om haar rouwt en haar aanmoedigt terwijl we anderzijds Amnon uitschelden en minachten." Bader (2006) schreef erover: "Tamars perceptie van de situatie wordt geloofwaardigheid geschonken; Amnons ligging met haar bleek een schending van haar. Terwijl de verteller Tamars geloofwaardigheid doet toenemen, brengt hij Amnon in discrediet." Trible betoogde dat "[Tamars] woorden zijn eerlijk en schrijnend; ze erkennen vrouwelijke lijfeigenschap." Ze schreef ook dat "de verteller op haar machteloosheid zinspeelt door haar naam te vermijden."

Op dezelfde manier stelde Yamada (2008) dat de verteller zich aan de zijde van Tamar schaart en de lezer ertoe brengt met haar te sympathiseren. "De combinatie van Tamars smeekbeden met Amnons haat jegens zijn halfzus na de schending brengt de lezer in het kamp van het slachtoffer en produceert minachting jegens de dader. De gedetailleerde vertelling van de verkrachting en de reacties van de twee personages erna maakt deze misdaad nog verwerpelijker."

Profetenboeken
Wetenschappers zoals Kate Blanchard, Pamela Gordon en Harold C. Washington en Scholz hebben opgemerkt dat er verscheidene passages die verkrachtingsmetaforen hanteren te vinden zijn in de profetenboeken, zoals Jesaja, Jeremia en Ezechiël. Blanchard uitte in geschreven woord haar woede over dit feit: "De vertalingen van deze lichtende voorbeelden van victim blaming zijn helder genoeg, ondanks ouderwets taalgebruik: ik ben boos en daarom zul jij pijn lijden. Jij verdient het om verkracht te worden vanwege jouw seksuele avontuurtjes. Je bent een slet en het was slechts een kwestie van tijd totdat je de consequenties daarvan aan den lijve zou ondervinden. Laat dit een les zijn voor jou en alle andere arrogante vrouwen." Scholz (2010) besprak vier passages — Jesaja 3:16–17, Jeremia 13:22,26, Ezechiël 16 en Ezechiël 23.

Jesaja 3
Met betrekking tot Jesaja 3:17–18 schreef Scholz (2010) dat het Hebreeuwse woord pōt regelmatig verkeerd vertaald wordt als "voorhoofd" of "schedel". Hoewel het ook vaak wordt vertaald als "genitaliën" of "schaamdelen", meende Scholz dat een nauwkeuriger vertaling van dit woord in de gegeven context "kut" zou zijn, zoals J. Cheryl Exum voor het eerst voorstelde in The Ethics of Biblical Violence against Women (1995). Zij en andere onderzoekers zoals Johnny Miles (2006) concludeerden dat het uittrekken van de kleren van vrouwen om hun genitaliën te ontbloten verwijst naar seksueel geweld als Gods straf voor de arrogantie en trots van die vrouwen.

Ezechiël 16 en 23
Sandra Lynne Gravett (1994) betoogde dat een goed begrip van de zinsneden gebruikt in Ezechiël 16:39 (וְהִפְשִׁ֤יטוּ אֹותָךְ֙ בְּגָדַ֔יִךְ wə-hip̄-šî-ṭū 'ō-w-ṯāḵ bə-ḡā-ḏa-yiḵ; meestal vertaald als "Ze zullen jou je kleren uittrekken" (NBV21)) en Ezechiël 23:26 (וְהִפְשִׁיט֖וּךְ אֶת־בְּגָדָ֑יִךְ wə-hip̄-šî-ṭūḵ 'eṯ- bə-ḡā-ḏā-yiḵ; meestal vertaald als "Ze zullen jou je kleren uittrekken" (NBV21)) leidt tot de conclusie dat ze betekenen "Ze zullen jou verkrachten". Enkele van de hoofdargumenten voor deze lezing zijn het feit dat de zeer gelijkaardige uitdrukking "de naaktheid/schaamte ontbloten" van een mens in Leviticus 18 en 20 altijd verwijst naar seksuele handelingen (en algemeen als zodanig wordt vertaald) en de vrouwen in Ezechiël 16:39 en 23:26 stemmen niet in met deze seksuele handelingen, maar worden eraan onderworpen als één van vele gewelddadige handelingen (waaronder ook mutilatie, beroving en moord) die dienen als "straf" (Ezechiël 16:38,41; 23:24,45,49) gepleegd door binnenvallende vreemde mannelijke soldaten. Gravett drong erop aan dat beide narratieven niet slechts een metaforische waarschuwing waren voor alle Judeeërs en Israëlieten (met wie de vrouwen worden vereenzelvigd door middel van de hoofdsteden Jeruzalem en Samaria, Ezechiël 16:2–3; 23:4,33) om niet etnisch te mengen met vreemdelingen door seksuele of culturele uitwisselingen, maar meer specifiek om alle Judese/Israëlitische vrouwen te waarschuwen om niet ontrouw te zijn aan hun echtgenoten en zich bezighouden met "hoererij" en "overspel" (met name Ezechiël 16:40; 23:48), anders zullen ze de genoemde "straf" ondergaan.

Scholz (2010) verwees naar beide passages in Ezechiël als "pornografische objectificatie van Jeruzalem als de vrouw van haar echtgenoot, Jahweh". Over Ezechiël 16 schreef ze: "Deze gewelddadige woorden verhullen het perspectief van de vrouw en de beschuldigingen worden alleen gepresenteerd door de ogen van de beschuldiger, Jahweh. God spreekt, beschuldigt zijn vrouw van overspel en schrijft de straf voor in de vorm van publiekelijke ontkleding, schending en doding. In de profetische fantasie wordt de vrouw geen gelegenheid gegeven om te antwoorden. […] God uit voldoening over hoe zij aldus wordt gestraft." Met betrekking tot Ezechiël 23, een verhaal over de zussen Ohola (Samaria) en Oholiba (Jeruzalem) die allebei getrouwd zijn met Jahweh, maar overspel plegen en uiteindelijk worden gedood, keurde Scholz het taalgebruik af dat in passage wordt gebruikt, met name Ezechiël 23:48, die dient als een waarschuwing aan alle vrouwen voor overspel. "De profetische verkrachtingsmetafoor maakt van de gemartelde, verkrachte en vermoorde echtgenotes een waarschuwingsteken voor alle vrouwen. Het onderwijst dat vrouwen maar beter hun echtgenoten kunnen gehoorzamen, in hun huizen blijven en ieder element van seksuele onafhankelijkheid dienen te vermijden. […] Deze profetische fantasie construeert vrouwen als objecten, nooit als subjecten, en reduceert vrouwen tot geseksualiseerde objecten die Gods straf over zichzelf afroepen en het volkomen verdienen."

Daarentegen betoogde Corrine Patton (2000) dat "deze tekst geen huiselijk geweld aanmoedigt, en wetenschappers, docenten en predikanten moeten ongeïnformeerde lezers eraan blijven herinneren dat een dergelijke interpretatie in feite een verkeerde lezing is" en dat "het theologische doel van de passage is om Jahweh te behoeden voor het schandaal een bedrogen echtgenoot te zijn, d.w.z. een verslagen, machteloze en ineffectieve god. […] Het is een opvatting van God voor wie geen enkele ervaring, zelfs niet verkrachting en mutilatie in oorlogstijd, geen hoop op genezing en verlossing biedt." Over Ezechiël 16 schreef Daniel I. Block: "De achtergrond van het goddelijk oordeel kan alleen worden begrepen tegen de achtergrond van zijn genade. Als de tekst was begonnen vanaf vers 36, dan had men redelijkerwijs God beschuldigd van wreedheid en onnodige strengheid. Maar de ijver van zijn woede is een reflex van de intensiteit van zijn liefde. God had zijn liefde over deze vrouw uitgestort, haar gered van een zekere dood, was een verbondsrelatie met haar aangegaan, had zijn trouw gezworen en had haar alle voordelen gegeven die ze maar kon genieten. Hij had intens liefgehad. Hij kon minachting voor zijn genade niet lichtvaardig opvatten."

Jeremia 13
Over Jeremia 13 schreef Scholz (2010): "Het gedicht verklaart dat de vrouw dit lot over zichzelf heeft afgeroepen en haar treft daarom de blaam, terwijl de profeet de kant kiest van de seksueel gewelddadige daders, de mishandeling als verdiend beschouwt en God deze rechtvaardigt. Verkrachtingspoëzie ondersteunt 'mannelijk autoritarisme' en de 'ontmenselijking van vrouwen,' wellicht met name wanneer God het subject is."

Amy Kalmanofsky (2015) betoogde dat Jeremia 13 het naakte vrouwenlichaam behandelt als een object om van te walgen: "Ik concludeer dat Jer 13 een voorbeeld is van obscene naaktheid waarin het naakte vrouwenlichaam niet wordt voorgesteld als lustobject, maar walgobject. Net als in de andere profetische teksten wordt Israël in Jer 13 er niet seksueel opgewonden van als haar naaktheid wordt ontbloot. Ze schaamt zich. Bovendien verlangen degenen die getuigen zijn van Israëls schaamte niet naar Israëls ontblote lichaam. Ze walgen ervan."

F. B. Huey, Jr. (1993), becommentarieerde Jeremia 13 als volgt: "De rauwe beschrijving is die van de publiekelijke vernedering die wordt uitgedeeld aan een hoer, een toepasselijk figuur voor het ontrouwe Juda (cfr. Jes 47:3; Hos 2:3,10; Nah 3:5). Het zou ook het geweld dat vrouwen door soldaten van een veroverend leger wordt aangedaan kunnen beschrijven. […] Jeremia herinnerde [de Judeeërs] eraan dat ze ontbloot zouden worden zodat iedereen hun overspeligheden zou zien."

Hosea 2

In hoofdstuk 2 van het boek Hosea fantaseert de profeet Hosea (die met de god Jahweh wordt vergeleken) over hoe hij zijn ex-vrouw Gomer (die met het Koninkrijk Israël (Samaria) wordt vergeleken) zal straffen omdat zij hem heeft verlaten voor een andere man. In de eerste helft is Hosea bang om de controle te verliezen over het seksuele gedrag van zijn vrouw; wanneer hij inderdaad de controle verliest, beschuldigt hij haar ervan een 'hoer'/'overspelige' te zijn (op dezelfde manier dat Jahweh de Israëlieten van 'afgoderij' beschuldigde omdat ze andere goden zoals Baäl vereerden) en bedreigt Gomer met ernstig fysiek en psychologisch geweld, wat volgens verscheidene onderzoekers ook een seksuele component heeft. In de tweede helft beeldt Hosea zich in hoe hij zijn ex-vrouw weer met open armen terug zal aanvaarden alsof er niets was gebeurd en de wereld opnieuw zal worden gemaakt, met taalgebruik dat verwijst naar het scheppingsverhaal in Genesis; een volmaakte verzoening. Volgens Weems (1995) beweert het gedicht dat Hosea 'het ware slachtoffer in het huwelijk' is, namelijk 'een man die tot extreem gedrag wordt gedreven door zijn trouweloze vrouw'. De tekst presenteert op retorische wijze zijn daden alsof ze allemaal haar schuld zijn en probeert het publiek ervan te overtuigen om zich aan de kant van de 'vernederde echtgenoot' te scharen in plaats van de 'mishandelde vrouw'.

Scholz (2021) richtte haar commentaar op het werkwoord פָּתָה pathah in Hosea 2:14 (2:16 in Hebreeuwse teksten), dat meestal wordt vertaald als 'lokken/verleiden/overhalen/aantrekken' of 'misleiden/voor de gek houden/bedriegen'. Maar in dit vers, evenals in Rechters 14:15 en Rechters 16:5, staat het werkwoord in pi'el, hetgeen kracht of dwang toevoegt; derhalve vertalen sommige Bijbeledities zoals de New Revised Standard Version (NRSV), New International Version (NIV) en International Standard Version (ISV) פָּתָה pathah in deze verzen als 'to coax' (NBV21, BGT, NBG51: 'overhalen, overreden, ervoor zorgen dat iemand iets doet'). Scholz redeneerde dat zowel in deze Rechtersverzen (over Simson en Delila) en in Exodus 22:16 (over voorhuwelijkse seks; onduidelijk of gedwongen of consensueel), פָּתָה pathah naar seks verwijzen en vers 14 dus moet worden vertaald als "Daarom, zie, ik ben degene die seks van haar zal afdwingen."

Nahum 3
Volgens Scholz (2021) beschrijft Nahum 3 hoe de Assyrische hoofdstad Ninive bezwijkt onder een militaire aanval (Beleg van Ninive circa 612 BCE), waarbij huizen worden verwoest door vuur en burgers worden onderworpen aan doodslag met het zwaard, seksuele intimidatie en verkrachting. In verzen 3:5–7 lijkt de god Jahweh de stad Ninive (die wordt voorgesteld als een vrouw) te bedreigen met seksueel geweld, zoals Scholz vertaalde:

 Ik ben tegen jou, zegt Jahweh van de legermachten.
 Ik zal je rok uittrekken [gālâ] tot over je gezicht.
 Ik zal de volken naar je genitaliën [ma'ar] laten kijken,
 en koninkrijken naar je schaamte [qālôn]. Ik zal vuil over je heen gooien, Ik zal je seksueel mishandelen [nibbēl pi'el], Ik zal je een schouwspel maken. Dan zal iedereen die jou ziet zich van je afwenden en ze zullen zeggen: "Verwoest is Ninive; wie zal om haar rouwen?" Waar zal ik troosters voor je zoeken?Ze redeneerde als volgt: 'De zin "Ik zal je seksueel mishandelen" gebruikt het Hebreeuwse werkwoord nābal'' in pi'el, hetgeen ook voorkomt in verkrachtingsnarratieven zoals Gen 34:7, Rechters 19–21 en 2 Sam 13:12.' Bovendien weerspiegelt Nahum 3 andere Hebreeuwse profetische gedichten waarin een stad (waarbij in dit geval Ninive het Nieuw-Assyrische Rijk vertegenwoordigt) die wordt verwoest door een buitenlandse vijand wordt voorgesteld als een seksueel losbandige vrouw die wordt onderworpen aan seksueel geweld en de daardoor veroorzaakte schaamte als een rechtvaardige straf voor haar zonden. Hoewel de Israëlitische god Jahweh geen eerdere relatie met Ninive had waaraan de laatste 'ontrouw' zou kunnen zijn, wordt het gepresenteerd als wraak voor de Assyrische verovering van het noordelijke Koninkrijk Israël (Samaria) en de Assyrische ballingschap in de jaren 730 BCE. Scholz, Francisco O. García-Treto en andere wetenschappers merkten op dat dit gedicht waarin God zichzelf presenteert als een verkrachter die een vrouw mishandelt en vernedert om haar te straffen 'uitzonderlijk afschuwelijk is voor moderne lezers' en voegden eraan toe dat 'deze verzen in het boek Nahum als gevaarlijk terrein moeten worden beschouwd'.

Zacharia 14
Het boek Zacharia schildert de god Jahweh af als de verdediger en beschermer van Jeruzalem, bijvoorbeeld in de verzen 2:9 en 9:8. Peterson (1995) schreef: 'In vers [9:]8 hanteert de auteur het taalgebruik van een legerkamp om de manier te beschrijven waarop Jahweh aanwezig zal zijn in Jeruzalem en tegen alle mogelijke vijandige troepen.' De enige uitzondering is te vinden in het laatste hoofdstuk, Zacharia 14, waarin wordt voorspeld dat Jahweh alle volken zal samenbrengen en ten strijde doen trekken tegen Jeruzalem, dat door een belegering zal worden veroverd en haar vrouwen zullen worden verkracht (14:2). Deze plotselinge wijziging van Jahwehs houding van verdediger tot aanvaller van Jeruzalem heeft onderzoekers voor vraagtekens gesteld. Boda (2004) stelde dat Zacharia 14 zelf geen aanleiding levert voor waarom Jeruzalem aan dit geweld wordt onderworpen, 'maar men moet aannemen dat het verband houdt met wandaden van de mensen binnen de stad.' Foster (2012) zei: 'Mijn redenering is dat, als men het gerechtigheidsdiscours in Zacharia volgt, we de reden voor dit oordeel over Jeruzalem vinden in het hele boek Zacharia'. (...) '[A]ls de mensen er niet in slagen om gerechtigheid te bewerkstelligen, dan zullen de oordelen van JHWH uit het verleden de huidige generatie inhalen, met oorlogen en belegeringen en verkrachting en ballingschap'.

Gepersonifieerde hoofdsteden bedreigd met verkrachting
Wetenschappers hebben geruime tijd erkend dat in veel van de profetenboeken in de Hebreeuwse Bijbel de Israëlitische god Jahweh zijn oordeel uitspreekt over een hoofdstad (dat als pars pro toto dient voor de staat die zij bestuurt) die wordt gepersonifieerd als een vrouw die verscheidene zonden heeft begaan. Hierdoor is ze een "prostituee" / "hoer" en/of een "overspelige" / "echtbreekster" geworden en dus verdient ze een reeks straffen, waaronder vrijwel altijd onderworpen worden aan verkrachting. Dit oordeel en deze straf wordt meestal toepast wanneer de stad wordt onderworpen aan een belegering en wordt veroverd door vreemde soldaten. Hoewel deze metafoor, waarin Jahweh een stad vaak aanspreekt alsof het zijn echtgenote of maagdelijke dochter is die hem in de steek heeft gelaten en haar eer heeft verspild, vaak wordt toegepast op Jeruzalem (en eenmalig op Samaria), wordt de metafoor ook toegepast op niet-Israëlitische steden zoals Babylon en Ninive. Caroline Vander Stichele (2000) toonde aan dat vergelijkbare patronen bestaan in het verhaal van de "Hoer van Babylon" (waarschijnlijk een personificatie van Rome en bij uitbreiding het Romeinse Rijk) in de Openbaring van Johannes in het Nieuwe Testament (de Griekse Bijbel). Gordon en Washington (1995) merkten op: '[D]e stad als object van geweld is altijd een vrouwelijke Ander, hetgeen de tweederangsstatus van het vrouwelijke versterkt en een pornografische objectificatie van vrouwen vergemakkelijkt door de vrouw neer te zetten als modelslachtoffer.' Scholz (2021) beargumenteerde dat deze dreigementen met verkrachting en andere straffen niet alleen dienen als waarschuwing aan alle Israëlieten en Judeeërs of aan vreemde volkeren om in zonden te vervallen om te voorkomen dat ze zullen worden veroordeeld en gestraft, maar met klem aan alle vrouwen. Met name Ezechiël 16 en 23 zenden een dubbel boodschap uit aan niet alleen de Israëlische en Judese samenlevingen in het algemeen om Jahweh niet ontrouw te zijn, maar aan de vrouwen in die samenlevingen om niet hun echtgenoten ontrouw te zijn (met name door seks te hebben met vreemde mannen). Vrouwen die dat toch doen, zullen publiekelijk worden verkracht, vernederd en geëxecuteerd door vreemde soldaten om andere vrouwen af te schrikken om niet echt te breken. In diezelfde gedachtegang stelde J.K. Kim (1999) over de Hoer van Babylon: 'De hoermetafoor slaat niet alleen maar op de keizerlijke stad Rome maar ook op vrouwen die seksueel actief zijn in een koloniserende context.' In Nahum 3 lijkt Jahweh zelf persoonlijk te dreigen de stad Ninive te verkrachten in plaats van dat hij vreemde soldaten dit laat doen op zijn bevel of met zijn steun. Evenzo is het in Jesaja 3 en Jeremia 13 de Israëlitische god zelf die dreigt de "dochters van Zion" (vrouwen van Jeruzalem/Juda) te verkrachten of aan te randen.

Zie ook
 Trouw-je-verkrachter-wet
 Susanna (Daniël), een bijbels figuur die seksueel geïntimideerd wordt

Seksueel geweld
Hebreeuwse Bijbel


text:
Andrew Patrick Vincent Siemion is an astrophysicist and director]of the Berkeley SETI Research Center. His research interests include high energy time-variable celestial phenomena, astronomical instrumentation and the search for extraterrestrial intelligence (SETI).  Andrew Siemion is the Principal Investigator for the Breakthrough Listen program.

Siemion received a B.A. degree in 2008, an M.A. degree in 2010, and a Ph.D. degree in 2012, all in astrophysics from the University of California, Berkeley. In 2018, Siemion was named the Bernard M. Oliver Chair for SETI at the SETI Institute. Siemion is jointly affiliated with Radboud University Nijmegen and the University of Malta. Also in 2018, he was elected to the International Academy of Astronautics as a Corresponding Member for Basic Sciences. In September 2015, Siemion testified on the current status of astrobiology to the House Committee on Science, Space, and Technology of the United States Congress.

Media appearances
Siemion regularly appears on television, radio, and other media outlets discussing the search for extraterrestrial intelligence, astrobiology and astrophysics. He has appeared on Space's Deepest Secrets, Through the Wormhole, Horizon and Aliens: The Definitive Guide.

References

External links

Living people
21st-century  American astronomers
University of California, Berkeley faculty
1980 births


text:
Тонгва Дёнден (1416—1453) — шестой Гьялва Кармапа, глава школы Кагью тибетского буддизма.

Биография
Тонгва Дёнден родился в местечке Нгомто Шакьям рядом с Карма Гёном в Кхаме. Его признали как Кармапу, когда он первый раз посетил монастырь Карма Гён, и он остался в монастыре, чтобы учиться у Шамарпы и других учителей. Великий Пандита Соуон Кхажипа дал Кармапе Тонгва Дёндену посвящения Ваджрайогини, Хевадры и Махамудры. Кармапа изучил Винаяпушпамалу, Чакрасамвара-тантру и другие сутры и тантры.

Он получил от Шамарпы Чёпела Йеше все эзотерические доктрины Тилопы, а также полные поучения линии Кагью.

В линии Кагью до Шестого Кармапы особое внимание уделялось медитации, ритуалы и молитвы считались менее важными и оставались в тени.

Тонгва Денден начал писать молитвы и создавать ритуалы. Он также проявил много активности в печатании и копировании буддийских текстов и основал буддийский университет.

Его главными учениками были Гьелцап Гоши Пелджор Тондруп (ок.1427-1489), — Первый Гьелцап-тулку, Ситу Таши Намгьел (1450—1497), второй Ситу-тулку, Пенкар Джампел Зангпо, Кюнчен Ронгтон Кхенпо, учёный из провинции Ронг, и Таклунг Чабдрунг.

Литература
Карма Тринле. История Кармап Тибета. М.: Издательство «Алмазный путь», 2009.

См. также
 Кармапа

Ссылки
 Шестой Кармапа Тонгва Дёнден
 Кармапа — Тибетский Лама в Чёрной Короне

Учителя буддизма XV века


text:
Бојанско јеванђеље или Бојански палимпсест је глагољски старословенски рукопис Јеванђеља, који датира с краја 11. века.

Пергаментни листови XII-XIII су сачувани и рестаурирани, и на њема је ћириличним словима исписана јеванђеља, које је описао С. М. Кулбакин под насловом "Бојанско јеванђеље". Рукопис је 1845. године пронашао В. И. Григорович у Бојанском манастиру код Софије; након његове смрти пренета је у Музеј Румјанцева - сада Руска државна библиотека у Москви, (фонд 87, бр.8 / М. 1690. године).

В.И. Григорович је умео да чита глаголска слова и појединачне речи, а касније и Павел Шафарик и Ватрослав Јагић. Значајан део (26 страница) оригиналног глагољског текста прочитао је И. Добрев који га је објавио у ћириличној транслитерацији (И. Добрев, Глаголски текст на Бојанском палимпсесту, Софија, 1972).

Извори

Преписи и преводи Светог писма
Глагољица
Српске рукописне књиге


text:
A divatszavak olyan szavak, melyek egyhamar felkapottá válnak – gyakran a média révén – és beivódnak a köznyelvbe, majd kikopnak, ezzel újabb divatszavaknak adva át helyüket. Ezek jelentős részét képezik a idegen szavak, a tükörfordítások, főként az anglicizmusok és a germanizmusok.

Szociolingvisztika
Lexikológia


text:
Nickelodeon's Kids' Choice Awards 2013 foi a vigésima sexta edição da premiação anual realizada pela Nickelodeon. Foi ao ar em 26 de Março de 2013 no Brasil. De acordo com o programa as votações ultrapassaram 350 milhões de votos, quebrando o recorde do KCA.

A cerimônia foi apresentada por Josh Duhamel, com apresentações musicais de Pitbull e Christina Aguilera e Ke$ha. Aconteceu no Galen Center em Los Angeles no dia 23 de março de 2013  e contou com participações de Lucy Hale e a banda Big Time Rush. O KCA 2013 acabou com a entrega do prêmio de "Brigão Favorito" e um banho de slime em Josh Duhamel.

Apresentadores

O ator Josh Duhamel foi o apresentador principal do show, mas várias outras estrelas apresentaram os prêmios, dentre eles: Lucy Hale, Big Time Rush, Jennette McCurdy, Ariana Grande, Gabby Douglas, Reinaldo Zavarce, Jaden Smith e Sandra Bullock.

Vencedores

Televisão

Serie de TV Favorita
Indicados:
 iCarly
 Good Luck Charlie
 Victorious
 Wizards of Waverly Place
Resultado Vencedor: Victorious

Ator de TV Favorito
Indicados:
 Jake T. Austin
 Lucas Cruikshank
 Ross Lynch
 Carlos Pena Jr.
Resultado Vencedor: Ross Lynch

Atriz de TV Favorita
Indicados:
 Miranda Cosgrove como Carly Shay em iCarly
 Selena Gomez como Alex Russo em Wizards of Waverly Place
 Victoria Justice como Tori Vega em Victorious
 Bridgit Mendler como Teddy Duncan em Good Luck Charlie
Resultado Vencedor: Selena Gomez (Ganhadora pela 5ª vez consecutiva)

Reality Show Favorito
Indicados:
 American Idol
 The Voice
 America's Got Talent
 Wipeout
Resultado Vencedor: Wipeout

Desenho Favorito
Indicados:
 Os Padrinhos Mágicos
 Phineas and Ferb
 Bob Esponja
 Tom & Jerry
Resultado Vencedor: Bob Esponja

Ator de Cinema Favorito
Indicados:
 Johnny Depp como Barnabas Collins em Sombras da Noite
 Andrew Garfield como "Peter Parker/Homem Aranha" em O Espetacular Homem Aranha
 Zachary Gordon como Greg em O Diário de um Banana: Dias de Cão
 Will Smith como agente J em Homens de Preto III
Resultado Vencedor: Johnny Depp

Atriz de Cinema Favorita
Indicados:
 Vanessa Hudgens como Kailani em Viagem 2: A Ilha Misteriosa
 Scarlett Johansson como "Natasha Romanoff/Viúva Negra" em Os Vingadores
 Jennifer Lawrence como Katniss Everdeen em Jogos Vorazes
 Kristen Stewart como Bella Swan em Saga Crepúsculo: Amanhecer Parte 2
Resultado Vencedor: Kristen Stewart

Filme Animado Favorito
Indicados:
 Valente
 A Era do Gelo 4
 Madagascar 3: Os Procurados
 Detona Ralph
Resultado Vencedor: Detona Ralph

Dublagem favorita
Indicados:
 Chris Rock como Marty em Madagascar 3: Os Procurados
 Adam Sandler como Conde Drácula em Hotel Transylvania
 Ben Stiller como Alex em Madagascar 3: Os Procurados
 Taylor Swift como Audrey em The Lorax (filme)
Vencedor: Adam Sandler

Filme Favorito
Indicados:
 The Amazing Spider-Man
 Os Vingadores
 Diário de um Banana: Dias de Cão
 Jogos Vorazes
Resultado Vencedor: Jogos Vorazes

Vilão Favorito
Indicados:
 Reed Alexander como Nevel em ICarly
 Simon Cowell em The X Factor
 Tom Hiddleston como Loki em Os Vingadores
 Julia Roberts como Rainha Clementianna em Espelho, Espelho Meu
Resultado Vencedor: Simon Cowell

Buttkicker Masculino Favorito
Indicados:
 Robert Downey Jr. como Homem de Ferro em Os Vingadores
 Andrew Garfield como Homem Aranha em The Amazing Spider-Man
 Dwayne Johnson como Hank em Viagem 2: A Ilha Misteriosa
 Chris Hemsworth como Thor em Os Vingadores
Resultado Vencedor: Dwayne Johnson

Buttkicker Feminino Favorito
Indicados:
 Anne Hathaway como Mulher Gato em Batman: O Cavaleiro das Trevas Ressurge
 Scarlett Johansson como Viúva Negra em Os Vingadores
 Jennifer Lawrence como Katniss Everdeen em Jogos Vorazes
 Kristen Stewart como Branca de Neve em A Branca de Neve e o Caçador
Resultado Vencedor: Kristen Stewart

Música

Cantor Favorito
Indicados:
 Blake Shelton
 Bruno Mars
 Usher
 Justin Bieber
Resultado Vencedor: Justin Bieber

Cantora Favorita
Indicados:
 Adele
 P!nk
 Katy Perry
 Taylor Swift
Resultado Vencedor: Katy Perry

Grupo Musical Favorito
Indicados:
 Big Time Rush
 Bon Jovi
 One Direction
 Maroon 5
Resultado Vencedor: Big Time Rush

Música Favorita
Indicados:
 Call Me Maybe de Carly Rae Jepsen
 Gangnam Style de Psy
 We Are Never Ever Getting Back Together de Taylor Swift
 What Makes You Beatiful de One Direction
Resultado Vencedor: What Makes You Beatiful

Voz Favorita do Brasil
Indicados:
 Di Ferrero de NX Zero
 Manu Gavassi
 Mia Wicthoff de CW7
 Pe Lanza de Restart
Resultado Vencedor::Mia Wicthoff

Esportes

Atleta Masculino Favorito
Indicados:
 Michael Phelps
 LeBron James
 Tim Tebow
 Cristiano Ronaldo
Resultado Vencedor: Cristiano Ronaldo

Atleta Feminina Favorita
Indicados:
 Gabby Douglas
 Danica Patrick
 Serena Williams
 Venus Williams
Resultado Vencedor: Danica Patrick

Outras Categorias

Livro Favorito
Indicados:
 Série "Diários de um Banana"
 Série "Harry Potter"
 Série "Jogos Vorazes"
 Série "Magic Tree House"
Resultado Vencedor: Série "Jogos Vorazes"

App Favorito
Indicados:
 Angry Birds
 Fruit Ninja
 Minecraft
 Temple Run
Resultado Vencedor: Temple Run

Game Favorito
Indicados:
 Just Dance 4
 Mario Kart 7
 Skylanders Giants
 Wii Sports
Resultado Vencedor: Just Dance 4

2013
2013 na televisão
Prémios de música em 2013
2013 no cinema
2013 no desporto


text:
Permanence () é o primeiro álbum de estúdio da banda de rock No Devotion, lançado a 25 setembro de 2015 pela Collect Records.

Faixas

Lançamento
Em 27 de outubro de 2014, "10,000 Summers" foi lançado como um single com o lado-B, "Only Thing" e "10,000 Summers" (demo). Em 30 de junho de 2015, Permanence foi anunciado para o lançamento. Em 6 de julho, "Addition" foi lançado como um single. Permanence foi disponibilizado para fluxo de mídia em 21 de setembro. O álbum foi lançado através da Collect Records em 25 de setembro. Em outubro e novembro, a banda fez uma turnê pela Europa.

Álbuns de 2015
Álbuns de No Devotion
Álbuns de new wave
Álbuns de synthpop
Álbuns em língua inglesa


text:
The Sandpoint Federal Building, at 419 N. Second Ave. in Sandpoint, Idaho, was built in 1928. It was listed on the National Register of Historic Places in 2001.

The first floor was originally a post office, and was modified in the 1960s to serve as the East Bonner County Library.

Its architecture includes elements of Spanish Colonial Revival style, mostly in design details, and of Italian Renaissance Revival style, in its massing and symmetry. Both styles are rare in Idaho. Details include unglazed terra cotta ornamentation around window and door openings.

It was built by contractor W.D. Lovell.

References

Libraries in Idaho
Federal buildings in the United States
National Register of Historic Places in Bonner County, Idaho
Spanish Colonial Revival architecture in the United States
Italian Renaissance Revival architecture in the United States
Buildings and structures completed in 1928


text:
Pierre Cottier (born 15 May 1908, date of death unknown) was a Swiss weightlifter. He competed in the men's light heavyweight event at the 1936 Summer Olympics.

References

1908 births
Year of death missing
Swiss male weightlifters
Olympic weightlifters of Switzerland
Weightlifters at the 1936 Summer Olympics
Place of birth missing