text:
Die Blastogenese bezeichnet den ersten Abschnitt der vorgeburtlichen Entwicklung, genauer den Zeitraum von der Befruchtung bis zur Implantation in die Gebärmutter (beim Menschen 1.–2. Embryonalwoche). Primär ist dieser Zeitraum durch die Entwicklung der Blastozyste gekennzeichnet.
Dieser Artikel beschreibt die humane Blastogenese. Sie lässt sich zum Großteil auf andere Plazenta-Tiere übertragen, gilt aber nur eingeschränkt, wenn es um exakte Zeitangaben geht.

Beschreibung
Nach Befruchtung der Oocyte (Eizelle) durch das Spermium wird die dadurch entstandene Zygote unzugänglich für weitere Spermien. Die Zona pellucida wird kompakt.
Nach der Verschmelzung der Zellkerne von Ei und Spermium beginnt die Zygote sich zu teilen und erreicht nach etwa 30 Stunden das 2-Zellstadium, nach 40 das 4-Zellstadium und nach etwa 3 Tagen liegt sie im 16-Zellstadium vor. Dabei können auch andere Zwischenstufen auftreten, wie das 3-, 7- oder 9-Zellstadium. Ab 16–32 Zellen, die auch Blastomere genannt werden, spricht man auf Grund des maulbeerartigen Aussehens der Blastomerenansammlung von der Morula. Trotz dieser Zellteilungen nimmt das Volumen der Zygote nicht zu. Es bleibt durch die kompakte Zona Pellucida begrenzt und wird erst beim Hatching (Trennung von der Zona Pellucida) größer.
Bereits vor dem Hatching bildet sich die Blastozystenhöhle infolge einströmender Flüssigkeit. Die Blastozystenhöhle ist eine zellfreie Keimblase, die die Morula an die Seite drängt. Ab diesem Zeitpunkt kann man von der Blastozyste sprechen. Dabei findet die erste Differenzierung von außen liegenden Zellen (Trophoblast) und der von den äußeren Zellen umhüllten, inneren Zellmasse (Embryoblast) statt.
Der Trophoblast wird die Invasion in die Gebärmutterschleimhaut einleiten, während der Embryoblast zum Großteil den heranwachsenden Embryo ausbildet.

Bei Säugetieren folgt nach dem Hatching die Implantation (Nidation) der Blastozyste in die Gebärmutter. Durch Adhäsionsmoleküle im Bereich der Stelle, wo sich der Embryoblast befindet, binden die auf seiner Seite liegenden Trophoblasten in Richtung Gebärmutterschleimhaut. Diese Trophoblastenzellen invadieren in das Endometrium, wo sie sich zum Synzytiotrophoblasten entwickeln. Der Synzytiotrophoblast hat die Eigenschaft, dass er viele Zellkerne in einer Plasmamembran enthält und sehr schnell in das Endometrium eindringen kann. Dabei entstehen Risse (Lakunen), welche später Grundlage für den Utero-Plazentarkreislauf bilden.
Während dieser Phase kann es zur sogenannten Nidationsblutung kommen, welche mit einer Menstruationsblutung verwechselt werden kann.

Während dieser Invasion der Trophoblasten differenziert sich der Embryoblast zu einem zweiblättrigen Stadium. In Richtung der Blastozystenhöhle bilden die Hypoblasten eine einlagige Zellschicht, während die anderen Zellen (Epiblasten) unter Wölbung in Richtung der Hypoblasten die primäre Amnionhöhle bilden.

Nach der Blastogenese folgt die Embryogenese.

Quellen
 G. Aumüller, G. Aust et al.: Anatomie. Duale Reihe. Georg Thieme Verlag, Stuttgart 2007. ISBN 3-131-36041-0
 A. Waldeyer, A. Mayet: Anatomie des Menschen. 15. Auflage. Walter de Gruyter Verlag, Berlin-New York 1987. ISBN 3-110-11162-4


text:
Red market may refer to:

 Organ trade, the trading of human organs, tissues, or other body products
 The Red Market, a book by Scott Carney about economic transactions around the human body
 "Red Market" in counter-economics, meaning market of violence and theft not approved by the State
 Red Market (building), in Santo António, Macau, China

See also
 Qırmızı Bazar ('Red market'), a village in Azerbaijan

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
{{Info/Campeonato de futebol
|nome             =Campeonato do Interior Paranaense 2014
|nomecódigo       =Final do Interior
|logo             =
|legenda_logo     =
|poster           =
|legenda_poster   =
|n_participantes  =2
|organização      = FPF
|início          =9 de abril
|fim             =12 de abril
|golos           = 4
|jogos           = 2
|campeão         = Prudentópolis Futebol Clube (1 titulo)
|vicecampeão     = Rio Branco Sport Club
|interior        =
|artilheiro      =
| melhor_ataque  =
| melhor_defesa  =
| goleada_time1  =
| goleada_time2  =
| goleada_placar =
| goleada_local  =
| goleada_cidade =
| goleada_data   =
| extra          =
|entidade1       =(FPF)
|campeonato_antes=
|campeonato_depois=
}}Campeonato do Interior Paranaense de 2014 e uma competição de futebol profissional disputada pelos melhores clubes  no Campeonato Paranaense de Futebol de 2014 que não sejam da capital do estado, como o Londrina Esporte Clube e o Maringá Futebol Clube disputaram a final do Paranaense de 2014 o Prudentópolis Futebol Clube 6° colocado no Campeonato e o Rio Branco Sport Club 7° colocado disputaram a final.

No primeiro jogo da final disputado na cidade de Paranaguá no Estádio Fernando Charbub Farah o Prudentópolis Futebol Clube venceu por 2x1 o time da casa.

Já no segundo jogo, na cidade de Prudentópolis, o Prudentópolis Futebol Clube venceu por 1x0 e conquistou o título de Campeão do Interior de 2014'''

Final

 Primeiro jogo

 Segundo jogo

Campeão

Ver também
Campeonato Paranaense de Futebol de 2014
Campeonato Paranaense de Futebol de 2014 - Segunda Divisão
Campeonato Paranaense de Futebol de 2014 - Terceira Divisão

Campeonato do Interior Paranaense
2014 no Paraná


text:
Trichophthalma inexpectata är en tvåvingeart som beskrevs av Angulo 1971. Trichophthalma inexpectata ingår i släktet Trichophthalma och familjen Nemestrinidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Tvåvingar
inexpectata


text:
Laurent Roldos, né le , est un joueur de rugby à XIII international français ayant évolué à Carcassonne sous l'autorité de Félix Bergèse et Limoux. Il est devenu ensuite entraîneur puis élu à la Fédération française de rugby à XIII.

Il est,  depuis 2011 au moins, président de l'Amicale des anciens internationaux et responsable du mouvement amateur.

Fort de son expérience de joueur et d'entraineur des années 1960, il préconise un certain nombre d'évolutions pour le rugby à XIII actuel, comme l'augmentation du nombre de tenus pour favoriser les passes et l'organisation collective.

Biographie

Clubs

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1968 (Limoux)
 Vainqueur de la Coupe de France : 1961 et 1963 (Carcassonne).

Équipe de France
 International (4 sélections) : une fois contre la Grande-Bretagne en 1963, trois fois contre l'Australie en 1963 et 1964.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Liens externes

International français de rugby à XIII
Entraîneur français de rugby à XIII
Joueur de l'AS Carcassonne XIII
Naissance en août 1937


text:
Villamayor de Monjardín är en kommunhuvudort i Spanien.   Den ligger i provinsen Provincia de Navarra och regionen Navarra, i den nordöstra delen av landet,  km nordost om huvudstaden Madrid. Villamayor de Monjardín ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Villamayor de Monjardín är huvudsakligen lite kuperad. Villamayor de Monjardín ligger uppe på en höjd. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km nordväst om Villamayor de Monjardín. Runt Villamayor de Monjardín är det glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Estella-Lizarra,  km nordost om Villamayor de Monjardín. Trakten runt Villamayor de Monjardín består till största delen av jordbruksmark.

Kustklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är december, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är augusti, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Navarra


text:
Stephen Macpherson (born 2 December 1964) is a former Australian rules footballer who played for the Footscray Football Club in the Australian Football League (AFL).

He became coach of the Greenvale Football Club, affiliated with the Essendon District Football League in 2004, steering them to multiple finals appearance over his six years at the club. Greenvale won the grand final in 2007, and played off in but lost the last three grand final matches in 2008, 2009 and 2010. At the end of the 2010 season he was the longest-serving coach of any side in the EDFL.

At the senior football presentation night of Greenvale Football Club on 9 October 2010, Macpherson declared that he was officially stepping down as senior coach of the club. He had previously advised in 2009 that he would be leaving the club altogether at the end of the 2010 season, regardless of the outcome. At this point in time he has been succeeded by ex-North Melbourne Kangaroos player Anthony Rock who will undertake coaching the club in season 2011.

Macpherson's son Darcy was drafted with the 21st pick in the 2016 rookie draft. Western Bulldogs chose not to take him under the father–son rule. He made his debut for the Gold Coast Suns in Round 7, 2016.

When the Tasmanian Football Hall of Fame was established in 2005, Macpherson was one of the inaugural inductees.

References

External links

1964 births
Living people
Australian rules footballers from Tasmania
Western Bulldogs players
Clarence Football Club players
Tasmanian State of Origin players
Coburg Football Club coaches
Tasmanian Football Hall of Fame inductees


text:
Rhinusa tetra – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i plemienia Mecinini. Kserotermofil. Fitofag trędownikowatych. Larwy są oligofagami dziewann, rozwijającymi się w ich torebkach nasiennych, natomiast imagines obserwowane były też na trędownikach. Najpospolitszy przedstawiciel rodzaju; pierwotnie był palearktyczny, ale zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej.

Taksonomia i ewolucja

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1792 roku przez Johana Christiana Fabriciusa jako Curculio teter. Jako lokalizację typową wskazano Włochy. W 1801 roku Fabricius przeniósł go do rodzaju Rhynchaenus. W 1821 roku Ernst Friedrich Germar umieścił ten gatunek w rodzaju Cionus, opisując także nowy gatunek z Portugalii – Cionus amictus; przez późniejszych autorów traktowany był on jako odmiana R. tetra, aż w końcu został z nim zsynonimizowany. W 1838 roku Leonard Gyllenhaal przeniósł omawiany gatunek do rodzaju Gymnetron, i tak też był on klasyfikowany przez większość autorów na przestrzeni niemal dwóch wieków, aczkolwiek Ernest M.L. Bedel proponował w międzyczasie jego klasyfikację w rodzaju Mecinus. Duża zmienność morfologiczna przyczyniła się do opisania w XIX wieku i na początku wieku XX licznych gatunków i odmian, zsynonimizowanych później z R. tetra (część z nich umieszczana była w rodzaju Cleopus). Takson Rhinusa umieszczany był początkowo w randze podrodzaju w obrębie rodzaju Gymnetron. Wyniesienia Rhinusa do rangi osobnego rodzaju i wprowadzenia obecnej kombinacji dokonał ostatecznie w 2001 roku Roberto Caldara w ramach rewizji plemienia. Caldara i współpracownicy dokonali w 2012 roku wyznaczenia lektotypu omawianego gatunku, a w 2014 roku autor ten dokonał jego redeskrypcji w ramach rewizji grupy.

W 2010 roku Caldara i współpracownicy opublikowali wyniki głównie morfologicznej analizy filogenetycznej rodzaju Rhinusa. Zgodnie z nimi omawiany gatunek tworzy w jego obrębie grupę gatunków tetra wraz z  R. acifer, R. asellus, R. comosa, R. ensifer, R. moroderi, R. tenuirostris, R. verbasci i R. weilli. Grupa ta wyspecjalizowana jest pokarmowo w dziewannach. Zajmuje ona siostrzaną pozycję dla wyspecjalizowanej w trędownikach grupy bipustulata, wraz z którą tworzy w obrębie rodzaju linię rozwojową związaną z trędownikowatymi.

Morfologia

Chrząszcz ten odznacza się dużą zmiennością rozmiarów ciała, kształtu przedplecza, punktowania i owłosienia. Osiąga od 1,7 do 4,5 mm długości (nie licząc ryjka), średnio 3,3 mm. Kształt ciała jest owalny, mocno wypukły. Ubarwienie oskórka jest czarne z rudymi, brunatnymi lub brunatnoczarnymi: stopami, trzonkami czułków i ich biczykami, a niekiedy także wierzchołkowymi częściami goleni; ponadto w tylnej części pokrywy obecna może być czerwonobrunatna plama. Wyjątkowo spotyka się okazy o goleniach i czułkach w całości jasnorudych. Okrycie wierzchu ciała złożone jest z żółtawych, złocistych lub szarawych łuseczek dwóch rodzajów – bardzo wydłużonych i przylegających oraz bardzo cienkich, włosowatych i odstających; te pierwsze często tworzą grzywkę na końcu pierwszych międzyrzędów pokryw, zaś te drugie rosną w punktach na ich rzędach (rowkach). Gęstość owłosienia zwykle jest duża, ale u mniejszych okazów owłosienie rzednie. Podobnie ma się sytuacja z punktowaniem – jest ono bardziej rozproszone u mniejszych okazów. Łuseczki na odnóżach są szarawobiałe, a na spodzie ciała białawe.

W przypadku obu płci ryjek jest krótszy od głowy i przedplecza razem wziętych, niemal prosty, u wierzchołka niższy niż u nasady, przeciętnie jak na rodzaj wydłużony, o czułkach osadzonych mniej więcej w połowie swej długości. U samca stosunek długości ryjka do jego szerokości u nasady wynosi od 3,8 do 4,4 (średnio 4), a u samicy od 4,3 do 5,2 (średnio 4,6). Z kolei stosunek długości ryjka do długości przedplecza u samców wynosi od 0,84 do 0,97 (średnio 0,9), a u samic od 0,95 do 1,07 (średnio 1,01). Ryjek samca zarówno w widoku bocznym jak i od góry zwęża się wyraźnie i stopniowo od nasady do szczytu. U samicy takowe zwężanie się ryjka zaczyna się od miejsca osadzenia czułków. W widoku grzbietowym przynajmniej na wysokości panewek czułkowych widoczna jest na ryjku duża bruzda środkowa o głębokości większej niż bruzdy boczne. Długość ryjka u samic przejawia zróżnicowanie geograficzne – jest on wyraźnie dłuższy w populacjach południowoeuropejskich niż w tych z Europy Środkowej.

Przedplecze może mieć zarówno formę o silnie i stosunkowo równomiernie wyokrąglonych bokach, jak i trapezowatą o bokach niemal od nasady zwężających się ku przodowi; zawsze jednak jest wyraźnie poprzeczne, o stosunku szerokości do długości wynoszącym od 1,55 do 1,68. Pomiędzy nasadami pokryw widoczna jest tarczka. Pokrywy są krótkie, w przybliżeniu tak szerokie jak długie (stosunek długości do szerokości wynosi od 1,05 do 1,15), w przekroju poprzecznym i podłużnym silnie wypukłe, a w zarysie z silnie zaokrąglonymi bokami. W przeciwieństwie do podobnego rodzaju Gymnetron międzyrząd (zagonik) trzeci łączy się na nich z szóstym. Odnóża mają kulistawe uda i krótkie golenie, w przypadku pierwszej i drugiej ich pary zaopatrzone w wyrostki zwane premucro. Stopy również są krótkie, o pierwszym członie nieco tylko dłuższym niż szerokim, drugim członie szerszym niż długim, a trzecim dwupłatowym i wyraźnie szerszym od poprzedniego.

Samiec ma wgłębienie u nasady odwłoka, a jego edeagus jest pośrodku falisty i dalej stopniowo zwężony ku szczytowi, o mniejszej długości niż u R. comosa. Apofiza edeagusa leży w jednej płaszczyźnie z nasadą i wierzchołkiem jego płata środkowego. Woreczek wewnętrzny edeagusa uchodzi w pobliżu wierzchołka jego środkowego płata. Samica ma ramiona ósmego sternitu odwłoka o wąskich odcinkach zesklerotyzowanych i krótsze niż apofizy tegoż sternitu. Spermateka jest bardzo mała, nieprzekraczająca długością piątej części spiculum ventrale; jej korpus zwęża się stopniowo ku szczytowi, a jej ramiona są dobrze rozwinięte, ale nie przekraczają ujścia przewodu nasiennego.

Biologia i ekologia

Kserotermofilny owad, zasiedlający murawy, łąki, przydroża, przytorza, stanowiska ruderalne, kamieńce oraz nasłonecznione zarośla, wzgórza i skały. Występuje od nizin po niższe położenia górskie. Związany jest z trędownikowatymi. Larwy są oligofagicznymi endofitofagami, żerującym na  dziewannach. Dotychczas potwierdzono ich rozwój w: dziewannie rdzawej (V. blattaria), V. boerhavii, V. creticum, dziewannie firletkowej (V. lychnitis),  dziewannie pospolitej (V. nigrum), dziewannie kutnerowatej (V. phlomoides), dziewannie fioletowej (V. phoeniceum),  V. pulverulentum, V. speciosum, dziewannie wielkokwiatowej (V. thapsiforme) i dziewannie drobnokwiatowej (V. thaspis). Ponadto imagines spotykano na trędowniku uszkowatym (Scrophularia auriculata), Scrophularia canina i Scrophularia laevigata. Larwy bytują wewnątrz torebek, gdzie odżywiają się nasionami. Postacie dorosłe w warunkach środkowoeuropejskich są aktywne od maja do września.

Podana w sekcji dotyczącej morfologii zmienność rozmiarów ciała przypuszczalnie wynika ze zmienności rozmiarów nasion między różnymi gatunkami dziewanny. Również zmienność długości ryjków samic prawdopodobnie jest przystosowaniem danej populacji do atakowania torebek konkretnych gatunków dziewann – podobną sytuację obserwuje się u niektórych innych ryjkowców, będących oligofagami roślin zielnych.

Rozprzestrzenienie
Gatunek ten jest najpospolitszym i najszerszej rozprzestrzenionym przedstawicielem swego rodzaju. Jego naturalny zasięg jest palearktyczny. W Europie znany z Portugalii, Hiszpanii, Francji, Holandii, Niemiec, Austrii, Szwajcarii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji, Rumunii, Bułgarii, europejskiej części Turcji i Rosji. Poza Europą podawany jest z Afryki Północnej (w tym Tunezji, Algierii i Maroka), azjatyckiej części Turcji, Syrii, Kaukazu, Azji Środkowej (w tym Kazachstanu i Tadżykistanu), Iranu, Pakistanu, północnych Indii, Syberii. Ponadto zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej, gdzie występuje zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Kanadzie.

Znaczenie gospodarcze
Rozważa się wykorzystanie tego chrząszcza w biologicznym zwalczaniu dziewanny drobnokwiatowej na terenie nearktycznej Ameryki Północnej, gdzie stanowi ona gatunek inwazyjny.

Przypisy

Ryjkowcowate
Chrząszcze Afryki
Chrząszcze Ameryki Północnej
Chrząszcze Azji Środkowej
Chrząszcze Europy
Chrząszcze Indii
Chrząszcze Iranu
Chrząszcze Pakistanu
Chrząszcze Rosji
Chrząszcze Syrii
Chrząszcze Turcji
Chrząszcze Zakaukazia
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1792 roku


text:
El Masters de Cincinnati 2022, anomenat oficialment Western & Southern Open 2022, fou una competició tennística jugada sobre pista dura dins les sèries Masters 1000 de l'ATP en categoria masculina, i dins els WTA 1000 de la WTA en categoria femenina. La 121a edició del torneig se celebrar entre el 13 i el 21 d'agost de 2022 al Lindner Family Tennis Center de Mason, prop de Cincinnati, Ohio, Estats Units.

El tennista croat Borna Ćorić va guanyar el títol més important del seu palmarès i ho aconseguia després de passar pràcticament tota la temporada recuperant-se d'una lesió a l'espatlla. La francesa Caroline Garcia va guanyar el tercer títol de la temporada, tots durant l'estiu. La parella masculina formada per l'estatunidenc Rajeev Ram i el britànic Joe Salisbury van guanyar el segon títol de la temporada, ambdós de categoria Masters. La parella femenina formada per la ucraïnesa Lyudmyla Kichenok i la letona Jeļena Ostapenko també van guanyar el segon títol de la temporada, el més important que van guanyar juntes.

Quadre individual masculí

Caps de sèrie

Quadre

Quadre individual femení

Caps de sèrie

Quadre

Quadre dobles masculins

Caps de sèrie

Quadre

Quadre dobles femenins

Caps de sèrie

Quadre

Referències

Enllaços externs
 Web oficial

2022
ATP Tour 2022
WTA Tour 2022


text:
William Alexander McCaw dit Bill McCaw, né le  à Gore, est un joueur de rugby à XV qui a joué avec l'équipe de Nouvelle-Zélande évoluant au poste de troisième ligne aile ou centre.

Carrière
Il joue pour la province de Southland. Il dispute son premier test match avec l'équipe de Nouvelle-Zélande le  contre l'Australie et son dernier test match contre l'équipe de France le . Il est une fois capitaine de l'équipe de Nouvelle-Zélande en 1953.

En 1951 il est sélectionné à trois reprises avec les , qui font une tournée en Australie. Il dispute les trois test matchs et 10 matchs de la tournée.

En 1953-1954 il est sélectionné à deux reprises avec les , qui font une tournée en Europe et en Amérique du Nord. Il participe à la défaite contre le pays de Galles 8-13, il est ensuite écarté des autres test matchs. Il rejoue et perd contre la France 0-3 le . Il joue 22 matchs de la tournée.

Statistiques en équipe nationale
 Nombre de test matchs avec les  : 5
 Sélections par année : 3 en 1951, 1 en 1953, 1 en 1954
 Nombre total de matchs avec les  : 32 (1 fois comme capitaine)

Notes et références

Liens externes

Joueur international néo-zélandais de rugby à XV
Joueur de Southland Rugby
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Troisième ligne centre (rugby à XV)
Naissance en août 1927
Naissance dans la région de Southland


text:
Once de Febrero är en ort i Mexiko.   Den ligger i kommunen Las Choapas och delstaten Veracruz, i den sydöstra delen av landet,  km öster om huvudstaden Mexico City. Once de Febrero ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Once de Febrero är lite kuperad. Runt Once de Febrero är det ganska glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Chimalapa 2da. Sección,  km sydost om Once de Febrero. Omgivningarna runt Once de Febrero är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet.

Savannklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är maj, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är december, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är september, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är februari, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Referenser

Orter i Veracruz


text:
Badou Ezzaki pseud. "Zaki" (ur. 2 kwietnia 1959 w Sidi Kasim) – marokański piłkarz i trener piłkarski, selekcjoner reprezentacji Maroko w piłce nożnej w latach 2002–2005 i ponownie w latach 2014–2016.

Kariera sportowa
Przed rozpoczęciem kariery trenerskiej był piłkarzem. Był podstawowym bramkarzem reprezentacji Maroka na Mistrzostwach Świata w 1986. Przez magazyn France Football został wybrany afrykańskim piłkarzem roku 1986. Grał w takich klubach jak: AS Salé, Wydad Casablanca, RCD Mallorca i FUS Rabat.

Bibliografia

Reprezentanci Maroka w piłce nożnej
Marokańscy trenerzy piłkarscy
Piłkarze Wydadu Casablanca
Piłkarze RCD Mallorca
Piłkarze FUS Rabat
Selekcjonerzy reprezentacji Maroka w piłce nożnej mężczyzn
Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1986
Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1980
Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1986
Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1988
Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1992
Urodzeni w 1959
Piłkarze AS Salé


text:
Esta é uma lista com os medalhistas olímpicos no tiro.

Eventos atuais

Masculino

Pistola de ar 10 m

Tiro rápido 25 m

Carabina de ar 10 m

Carabina três posições 50 m

Fossa olímpica

Skeet

Feminino

Pistola de ar 10 m

Pistola livre 25 m

Carabina de ar 10 m

Carabina três posições 50 m

Fossa olímpica

Skeet

Misto

Pistola de ar 10 m

Carabina de ar 10 m

Fossa olímpica

Eventos passados

Masculino

Tiro simples ao veado

Tiro simples ao veado por equipe

Tiro duplo ao veado

Tiro duplo ao veado por equipe

Tiro ao veado (simples e duplo)

Alvo móvel 10 m

Alvo móvel 50 m

Pistola militar 25 m

Pistola militar 30 m por equipe

Pistola militar 50 m por equipe

Pistola livre 50 m

Carabina militar

Carabina militar por equipe

Carabina militar ajoelhado

Carabina militar deitado

Carabina militar em pé

Carabina militar três posições

Carabina militar 300 m deitado

Carabina militar 300 m deitado por equipe

Carabina militar 300 m em pé

Carabina militar 300 m em pé por equipe

Carabina militar três posições 300 m

Carabina 600 m

Carabina 600 m por equipe

Carabina 300 + 600 m por equipe masculino

Carabina livre 1000 jardas

Carabina 25 jardas ponto cego

Carabina 25 jardas ponto móvel

Carabina 50 m ponto fixo

Carabina 25 m

Carabina 25 m por equipe

Carabina 50 m por equipe

Carabina por equipe

Carabina deitado 50 m

Fossa olímpica por equipe

Fossa olímpica dublê

Feminino

Fossa olímpica dublê

Tiro


text:
Tepus Kulon is een bestuurslaag in het regentschap Purworejo van de provincie Midden-Java, Indonesië. Tepus Kulon telt 1294 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Midden-Java


text:
A 14.ª edição da clássica ciclista Strade Bianche  era uma carreira em Itália que celebrar-se-ia a 7 de março de 2020 na cidade de Siena, Itália. Devido à epidemia de coronavirus no mundo, onde a Itália tem confirmado mais de 4.000 casos da doença em seu território, a carreira foi cancelada.

A carreira seria parte do UCI WorldTour de 2020, calendário ciclístico de máximo nível mundial, onde era a quinta carreira de dito circuito.

Sectores de caminhos de terra:

Referências

Ligações externas

 Página oficial

UCI WorldTour de 2020
2020
Desporto na Itália em 2020
Eventos desportivos adiados devido à pandemia de COVID-19


text:
Herman Matzen, né le  né au Danemark et mort le  à Cleveland (Ohio), est sculpteur et éducateur américain,.

Biographie

Naissance
Herman N. Matzen naît le  au Danemark. Il est le fils de Nicolai Edinger et d'Henrietta (Rasch) Matzen. Son père est architecte et constructeur.

Études et carrière
La famille arrive aux États-Unis en 1872 et s'installe à Détroit, où Herman N. Matzen obtient son diplôme au séminaire germano-américain. Après une brève période d'emploi dans le commerce, il devient apprenti sculpteur sur bois dans l'atelier de Gari Melchers à Détroit, où il reste jusqu'en 1880. À cette époque, il s'installe à Cleveland, dans l'Ohio, et passe les sept années suivantes à travailler comme designer et à enseigner dans le domaine des arts appliqués à la . En 1889, il part à l'étranger pour étudier à Munich, mais sa santé défaillante l'oblige à rentrer au pays. Il reprend ses activités de dessinateur et d'enseignant après 1893, en se consacrant principalement à la sculpture. En 1895, il se rend à nouveau en Allemagne pour deux ans d'études à l'Académie royale des beaux-arts de Berlin, où il reçoit la médaille de bronze de deuxième classe de l'académie en 1896. Quelques mois plus tard, il reçoit le premier prix pour sa conception d'une médaille pour le poste d'ancien du Grand Berlin en 1896. Par la suite, il est structuré à la Cleveland School of Art jusqu'à sa retraite en 1926, tout en poursuivant son travail de sculpteur. Parmi ses œuvres, on peut citer les groupes Guerre et Paix sur le monument aux soldats et aux marins, à Indianapolis ; le monument Schiller à Detroit, dans le Michigan ; le portrait en relief d'Albert C. Holden à l'université de Harvard ; les figures Droit et Justice au tribunal du comté d'Akron (Ohio) ; et, à Cleveland, le monument Tom L. Johnson sur la place publique et le monument Richard Wagner dans le parc Edgewatcr. Il est également représenté au musée Friedrich. Berlin, par deux grands groupes allégoriques, et est le sculpteur de nombreuses autres œuvres plus petites commandées à titre privé ou pour des musées dans différentes parties du monde. Il est membre à vie de la Cleveland Society of Artists, membre de la National Sculpture Society, et membre honoraire de la Cleveland Music Association.

Religion, politique et loisir
Son affiliation religieuse est avec la First Unitarian Church, Cleveland. Sur le plan politique, il est indépendant. La pêche est son loisir préféré.

Mariages et enfants
Il se marie deux fois : 1 fois à Cleveland, en 1886, avec Emma, fille de Henry Hale, un marchand de cette ville ; sa première femme meurt en 1897 ; une 2 fois à Cleveland, le , avec Blanche, fille de Thomas K. Dissette. De son premier mariage, il a trois enfants : Madeleine Hale, Dorothy Rasch et Carl ; et par son second mariage, il a un fils : Herman Nicolai.

Mort
Il meurt le  à Cleveland dans l'Ohio.

Œuvres

 Droit et Justice, palais de justice du comté de Summit, Akron, Ohio, 1908
 Statues monumentales de Caïn et Abel au palais de justice du comté de Lake, Painesville, Ohio, 1909
 Commodore Oliver Hazard Perry Monument, avec William Walcutt, Wade Park, Cleveland, Ohio, 1929
 L'Ange de la Mort Victorieux ou L'Ange Haserot situé au Cimetière Lake View, 1924
 Friedrich von Schiller, Belle Isle 1908.
 The Two Akrons
 Richard Wagner

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en juillet 1861
Naissance au Danemark
Décès en avril 1938
Décès à Cleveland
Décès à 76 ans
Sculpteur américain du XIXe siècle
Sculpteur américain du XXe siècle


text:
Biografia
Nato a Glen Ridge, nel New Jersey, e cresciuto nella vicina Rumson, Selick fu affascinato dall'animazione fin da piccolo, quando vide il lungometraggio girato in stop motion da Lotte Reiniger The Adventures of Prince Achmed e Il 7º viaggio di Sinbad di Ray Harryhausen. Dopo aver studiato scienze alla Rutgers University ed arte alla Syracuse University e successivamente al Central Saint Martins College of Art and Design a Londra, Selick finalmente si iscrisse al California Institute of the Arts per studiare animazione sotto la guida del maestro Jules Engel. Durante la sua permanenza al CalArts due suoi film, Phases e Tube Tales, furono nominati per lo Student Academy Award. Ha diretto i film d'animazione Nightmare Before Christmas, James e la pesca gigante e Coraline e la porta magica, ed ha collaborato con Tim Burton, produttore dei primi due. Ha ottenuto una candidatura al Premio Oscar nel 2010 al miglior film d'animazione per Coraline e la porta magica.

Filmografia

Regista

Cinema
 Seepage  – cortometraggio (1981)
 Nightmare Before Christmas (1993)
 James e la pesca gigante (James and the Giant Peach) (1996)
 Monkeybone (2001)
 Moongirl – cortometraggio (2005)
 Coraline e la porta magica (Coraline) (2009)
 Wendell & Wild (2022)

Televisione
 Slow Bob in the Lower Dimensions – cortometraggio TV (1991)

Sceneggiatore
 Phases (CalArts)
 Tube Tales (CalArts)
 Seepage – cortometraggio (1981)
 Slow Bob in the Lower Dimensions – cortometraggio TV (1991)
 Coraline e la porta magica (Coraline) (2009)
 Wendell & Wild (2022)

Altro
 Gli occhi del parco (The Watcher in the Woods) (1980) – design degli alieni
 Red e Toby nemiciamici (The Fox and the Hound) (1981) – animatore
 Twice Upon a Time (1983) – regista di alcune sequenze
 Nel fantastico mondo di Oz (Return to Oz) (1985) – storyboard
 Le avventure acquatiche di Steve Zissou (The Life Aquatic with Steve Zissou) (2004) – effetti speciali subacquei

Riconoscimenti
Premio Oscar
 2010 – Candidatura al miglior film d'animazione per Coraline e la porta magica
Premio BAFTA
 2010 – Candidatura al miglior film d'animazione per Coraline e la porta magica

Altri progetti

Collegamenti esterni

Persone legate alla Disney


text:
«Молода леді у 1866 році» () — картина французького художника Едуара Мане. На полотні зображена улюблена модель художника — Вікторін Мерен у довгому рожевому негліже. Вона тримає в руці букет фіалок, а поруч з нею на підставці сидить папуга.

Історія
Картина написана у 1866 році. У 1868 році картина виставлялась у Салоні знедолених. У 1889 році нью-йоркський колекціонер Ервін Девіс подарував картину разом з іншою роботою Мане (Хлопчик з мечем) Музею Метрополітен у Нью-Йорку, де картина зберігається досі.

Посилання

Картини Едуара Мане
Картини 1866
Картини Метрополітен-музею
Портрети жінок


text:
Єгипетсько-іспанські відносини - це двосторонні та дипломатичні відносини між цими двома країнами. Єгипет має посольство в Мадриді. Іспанія має посольство в Каїрі . Обидві країни мають спільні рамки в контексті Союзу для Середземномор'я.

Порівняння країн

Дипломатичні відносини

Після незалежності Єгипту в 1922 р. Іспанія створила дипломатичну делегацію в Каїрі; однак воно не було підвищено до рангу посольства до 1949 р. Після створення Держави Ізраїль у 1948 р. В контексті ворожнечі між Ізраїлем та Іспанією, коли перша сприяла міжнародній ізоляції Іспанії, а пізніше не визнала нову державу, в Іспанії була зафіксована проарабська лінія на наступні роки, показані в наступних конфліктах, що мали місце на Близькому Сході.

Незважаючи на зацікавленість фалангістів та деяких стійких антизахідних військових офіцерів до подальшого зближення з намисеризмом , франкістському режиму довелося певною мірою стримуватися через прорадянські увертюри Єгипту, і проблеми, які такий крок міг би спричинити візаві початкові відносини Іспанії зі США під час холодної війни. В контексті Суецької кризи 1956 р. Іспанія стояла посередині між позицією західних держав та єгипетською, демонструючи певний рівень розуміння арабської нації, принаймні з юридичної точки зору. З цієї позиції іспанська дипломатія прагнула зіграти певну роль у кризі, забезпечуючи основу для рішення на Лондонській конференції; однак пропозиція не отримала уваги жодної з частин конфлікту, хоча врешті-решт була включена до додатку до остаточної резолюції. Двосторонні політичні відносини традиційно були гнучкими, без суперечок і з частими двосторонніми візитами. Іспанія сприймалася як дружня та близька країна, віддана Єгипту та регіону. Рамки цих відносин визначаються двосторонньою Угодою про дружбу та співробітництво, підписаною в Каїрі 5 лютого 2008 р. Після падіння режиму Хосні Мубарака Іспанія намагалася відновити двосторонні відносини, оцінюючи іспанський досвід переходу до демократії та бажаючи супроводжувати Єгипет у його демократизації.

За останні два роки імпульс двосторонніх відносин вперше матеріалізувався під час візиту до Каїру 9 та 10 вересня 2012 року міністра закордонних справ та співробітництва Жозе Мануеля Гарсія-Маргалло, а пізніше - з візитом до Мадриду, 6 листопада, міністра єгипетських закордонних справ Набіла Фахмі. Цей візит, перший єгипетський міністр до європейської столиці, послужив для відновлення політичного діалогу, огляду внутрішніх та міжнародних політичних новин та вивчення економічних та комерційних відносин з особливим акцентом на іспанські інвестиції в Єгипет. Сила двосторонніх відносин виявилася під час двох візитів, які міністр Гарсія-Маргалло здійснив до Єгипту в липні та грудні 2014 року, останній передав запрошення президенту Аль-Сісі відвідати Іспанію. У вересні 2014 року з нагоди Міжнародної конференції з питань Лівії, що відбулася в Мадриді, міністр закордонних справ Єгипту Шукрі провів двосторонню зустріч зі своїм іспанським колегою. Візит Президента Сісі до Іспанії у квітні 2015 року, який супроводжувався різними міністрами уряду, став подальшим кроком у зміцненні двосторонніх відносин та стимулом двосторонніх економічних відносин, що знайшло своє відображення у підписанні угод про культуру, туризм, внутрішні справи, та економічні питання, включаючи МОУС для співпраці у транспорті.

Економічні відносини
Вага двосторонньої торгівлі між Іспанією та Єгиптом зменшується, оскільки на Єгипет припадало 0,23% загального обсягу імпорту та 0,48% іспанського експорту в 2014 році. У цьому році він посів 36 місце в рейтингу найважливіших ринків для експорту Іспанії та Іспанії. 57-й як постачальник. У межах ЄС у 2014 р. Іспанія посіла шосте місце як замовник після Італії, Німеччини, Великої Британії, Франції та Греції, що становить 7% імпорту Співтовариства, і 7-е - як постачальника Єгипту, після Італії, Німеччини, Франції, Нідерландів, Великої Британії та Бельгія (7% від загального експорту Співтовариства).

Торговий баланс був негативним двосторонній Іспанія з 2005 року, коли Уніон Fenosa завод по зрідження газу почав працювати в Дамієтти, в зв'язку з придбанням газу по UFG з Єгипту працювати завод і експортувати зріджений газ з Єгипту. У 2013 році, коли припинилося постачання газу на завод в Даміетті, двосторонній торговий баланс став позитивним для Іспанії (експорт Іспанії 1078 млн. Євро, імпорт 888 млн. Євро, що на 22% менше показника, зареєстрованого минулого року). У 2014 році тенденція продовжилася (іспанський експорт становив 1149 млн. Євро, збільшившись на 7%, а імпорт - 598 млн. Євро, зменшившись на 33%). Останні доступні дані за період з січня по листопад 2015 року свідчать про те, що експорт з Іспанії до Єгипту досяг 1249 млн. Євро, а імпорт - 399 млн. Євро.

Співпраця

Іспанське співробітництво в Єгипті має довгий шлях, який починається в 1967 році з першої Угоди про культурне співробітництво, і яка продовжується з тих пір, Угодою про науково-технічне співробітництво 1991 року та угодами різних змішаних комісій . В даний час досі діють угоди IV Спільної іспано-єгипетської комісії з питань освітнього, культурного, технічного та наукового співробітництва, що відбулися в Мадриді в 2005 році.

Загальною стратегічною метою співпраці Іспанії в Єгипті було сприяння збільшенню спроможності країни, її інституцій та громадянського суспільства з метою підтримки стійкого та справедливого соціального та економічного розвитку країни. Процес політичних та соціальних змін, що відбулися в Єгипті на хвилі арабської весни, призвів до переформулювання політики співробітництва в галузі розвитку в регіоні, зосередившись на супроводі процесів переходу до демократії. Програма Масар - це програма іспанського співробітництва, започаткована в червні 2012 року, метою якої є супровід процесів демократичного переходу в арабських країнах, сприяння модернізації та зміцненню інституцій, підтримка та зміцнення громадянського суспільства та ключових учасників розвитку верховенства права, щоб органи державної влади могли реагувати на потреби своїх суспільств, а громадянське суспільство може бути одним із двигунів змін.

У грудні 2015 року було затверджено нову ініціативу, яка фінансувалась за допомогою програми Масара, зосереджена знову на підтримці інституцій, в даному випадку Національної ради з прав людини, щодо посилення своєї дорадчої ролі після парламентських виборів, дотримання Конституції та демократичних інститутів. В багатосторонній співпраці, підтримка політичних прав і можливості жінок в Єгипті виділяється, і підтримка проекту Безпечних міст, направляється через ООН Жінку , і до сих пір в силі в протягом 2016 року. У галузі координації з програмами Європейського Союзу Іспанська кооперація бере активну участь у Спільному програмуванні до 2020 року.

Протягом 201 року участь у проекті ЄС у секторі юстиції "Підтримка модернізації правосуддя в Єгипті" що надає технічну допомогу консорціумом державних адміністрацій країн-партнерів, розпочато діяльність Єгипетської адміністрації юстиції, очолюваної Францією в консорціумі з AECID, який впроваджуватиме компонент підтримки Національного центру судових досліджень.

Іспанія
Єгипет


text:
Cryptocephalomorpha is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1875 gepubliceerd door Ritsema.

Soorten
 Cryptocephalomorpha australica Baehr, 1997
 Cryptocephalomorpha collaris (C.O.Waterhouse, 1877)
 Cryptocephalomorpha gaverei Ritsema, 1875
 Cryptocephalomorpha genieri Baehr, 1997
 Cryptocephalomorpha gigantea Baehr, 2002
 Cryptocephalomorpha major Baehr, 1997
 Cryptocephalomorpha maxima Baehr, 2009
 Cryptocephalomorpha papua Darlington, 1968

Loopkevers


text:
Il distretto di Kumru (in turco Kumru ilçesi) è uno dei distretti della provincia di Ordu, in Turchia.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Kumru


text:
James "Paddy" Condon (died 14 March 1964) was a British SAS soldier during the Indonesia–Malaysia confrontation. While a part of D squadron under the command of Sgt. Richardson and patrolling to detect mortars that had been shelling Gurkha positions, Condon's unit encountered four enemy soldiers at dusk. Scattering for emergency rendezvous locations, the unit's signaller, was not seen again. His bergen was later located by Sgt. Richardson after three days of searching, and it was surmised that Condon, having been wounded in the thigh, either died in captivity or was shot by his captors. His body was never returned, and he became the first member of the SAS to be killed operating inside Kalimantan, in Borneo. His death created a great animosity between the Indonesians and the SAS regiment.

References

Printed sources:

1964 deaths
Irish soldiers in the British Army
People from County Tipperary
Special Air Service soldiers
British Parachute Regiment soldiers
British military personnel killed in action
British Army personnel of the Malayan Emergency
British Army personnel of the Indonesia–Malaysia confrontation
Year of birth missing


text:
The Manso River () is a river in the Mato Grosso state of western Brazil. It is a tributary of the Cuiabá River, and is approximately 850 kilometers long.

The river is impounded by the Manso Dam in Rosário Oeste, Mato Grosso, creating a  reservoir to power a 92 MW hydroelectric power plant.

See also
List of rivers of Mato Grosso

References
Brazilian Ministry of Transport

Rivers of Mato Grosso


text:
Juan David Valencia Arboleda (Medellín, Antioquia, Colombia, 19 de marzo de 1993) es un futbolista colombiano. Juega como Arquero y su equipo actual es el Rionegro Águilas de Colombia.

Clubes

Estadísticas

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en Fichajes.com

Nacidos en Medellín
Futbolistas de Colombia
Futbolistas de Medellín
Futbolistas del Deportivo Independiente Medellín
Futbolistas del Atlético Fútbol Club
Futbolistas del Águilas Doradas Rionegro


text:
Proba de sabie masculin la Campionatul Mondial din 2014 s-a desfășurat pe 18 iulie la Kazan, turul preliminar fiind organizat pe 15 iulie.

Medaliate

Rezultate

Faze finale

Prima jumătate

Prima secțiune
{{16TeamBracket
|RD1=Tablou de 64
|RD2=Tablou de 32
|RD3=Tablou de 16
|RD4=Sferturi de finală

| RD1-seed01  = 1
| RD1-team01  =  Kim Jung-hwan
| RD1-score01 = 15
| RD1-seed02  = 64
| RD1-team02  =  Ahmed Amr
| RD1-score02 = 9

| RD1-seed03  = 33
| RD1-team03  =  Seppe van Holsbeke
| RD1-score03 = 9
| RD1-seed04  = 32
| RD1-team04  =  Tamás Decsi
| RD1-score04 = 15

| RD1-seed05  = 17
| RD1-team05  = {{Nowrap| Aliaksandr Buikevici}}
| RD1-score05 = 15
| RD1-seed06  = 48
| RD1-team06  =  Low Ho Tin
| RD1-score06 = 8

| RD1-seed07  = 49
| RD1-team07  =  Benjamin Igoe
| RD1-score07 = 6
| RD1-seed08  = 16
| RD1-team08  =  Nikolai Kovaliov
| RD1-score08 = 15

| RD1-seed09  = 9
| RD1-team09  =  Aldo Montano
| RD1-score09 = 15
| RD1-seed10  = 56
| RD1-team10  =  Dmîtro Boiko
| RD1-score10 = 6

| RD1-seed11  = 41
| RD1-team11  =  Mojtaba Abedini
| RD1-score11 = 15
| RD1-seed12  = 24
| RD1-team12  =  James Honeybone
| RD1-score12 = 10

| RD1-seed13  = 25
| RD1-team13  =  Vincent Anstett
| RD1-score13 = 15
| RD1-seed14  = 40
| RD1-team14  =
| RD1-score14 = 13

| RD1-seed15  = 57
| RD1-team15  =  Vu Thanh An
| RD1-score15 = 3
| RD1-seed16  = 8
| RD1-team16  =  Luigi Samele
| RD1-score16 = 15

| RD2-seed01  = 1
| RD2-team01  =  Kim Jung-hwan
| RD2-score01 = 15
| RD2-seed02  = 32
| RD2-team02  =  Tamás Decsi
| RD2-score02 = 3

| RD2-seed03  = 17
| RD2-team03  =
| RD2-score03 = 11
| RD2-seed04  = 16
| RD2-team04  =  Nikolai Kovaliov
| RD2-score04 = 15

| RD2-seed05  = 9
| RD2-team05  =  Aldo Montano
| RD2-score05 = 15
| RD2-seed06  = 41
| RD2-team06  =  Mojtaba Abedini
| RD2-score06 = 8

| RD2-seed07  = 25
| RD2-team07  =  Vincent Anstett
| RD2-score07 = 15
| RD2-seed08  = 8
| RD2-team08  =  Luigi Samele
| RD2-score08 = 11

| RD3-seed01  = 1
| RD3-team01  =  Kim Jung-hwan
| RD3-score01 = 12
| RD3-seed02  = 16
| RD3-team02  = {{Nowrap| Nikolai Kovaliov}}
| RD3-score02 = 15

| RD3-seed03  = 9
| RD3-team03  =  Aldo Montano
| RD3-score03 = 15
| RD3-seed04  = 25
| RD3-team04  =  Vincent Anstett
| RD3-score04 = 5

| RD4-seed01  = 16
| RD4-team01  =

A 2-a secțiune
{{16TeamBracket
|RD1=Tablou de 64
|RD2=Tablou de 32
|RD3=Tablou de 16
|RD4=Sferturi de finală

| RD1-seed01  = 5
| RD1-team01  = {{Nowrap| Tiberiu Dolniceanu}}
| RD1-score01 = 15
| RD1-seed02  = 60
| RD1-team02  =  José Quintero
| RD1-score02 = 6

| RD1-seed03  = 37
| RD1-team03  =  Matyas Szabo
| RD1-score03 = 15
| RD1-seed04  = 28
| RD1-team04  =  Eli Dershwitz
| RD1-score04 = 14

| RD1-seed05  = 21
| RD1-team05  =  Iliia Mokrețov
| RD1-score05 = 15
| RD1-seed06  = 44
| RD1-team06  =  Adam Skrodzki
| RD1-score06 = 8

| RD1-seed07  = 53
| RD1-team07  =  Oh Eun-seok
| RD1-score07 = 15
| RD1-seed08  = 12
| RD1-team08  =  Csanád Gémesi
| RD1-score08 = 11

| RD1-seed09  = 13
| RD1-team09  =  Max Hartung
| RD1-score09 = 15
| RD1-seed10  = 52
| RD1-team10  =  Evgenii Stațenko
| RD1-score10 = 5

| RD1-seed11  = 45
| RD1-team11  =  Tan Sheng
| RD1-score11 = 12
| RD1-seed12  = 20
| RD1-team12  =  Dmîtro Pundîk
| RD1-score12 = 15

| RD1-seed13  = 29
| RD1-team13  =  Farzad Baher
| RD1-score13 = 11
| RD1-seed14  = 36
| RD1-team14  =  Boladé Apithy
| RD1-score14 = 15

| RD1-seed15  = 61
| RD1-team15  =  Maxence Lambert
| RD1-score15 = 11
| RD1-seed16  = 4
| RD1-team16  =  Enrico Berrè
| RD1-score16 = 15

| RD2-seed01  = 5
| RD2-team01  = {{Nowrap| Tiberiu Dolniceanu}}
| RD2-score01 = 15
| RD2-seed02  = 37
| RD2-team02  =  Matyas Szabo
| RD2-score02 = 10

| RD2-seed03  = 21
| RD2-team03  =  Iliia Mokrețov
| RD2-score03 = 6
| RD2-seed04  = 53
| RD2-team04  =  Oh Eun-seok
| RD2-score04 = 15

| RD2-seed05  = 13
| RD2-team05  =  Max Hartung
| RD2-score05 = 15
| RD2-seed06  = 20
| RD2-team06  =  Dmîtro Pundîk
| RD2-score06 = 14

| RD2-seed07  = 36
| RD2-team07  =  Boladé Apithy
| RD2-score07 = 10
| RD2-seed08  = 4
| RD2-team08  =  Enrico Berrè
| RD2-score08 = 15

| RD3-seed01  = 5
| RD3-team01  = {{Nowrap| Tiberiu Dolniceanu}}
| RD3-score01 = 15
| RD3-seed02  = 53
| RD3-team02  =  Oh Eun-seok
| RD3-score02 = 13

| RD3-seed03  = 13
| RD3-team03  =  Max Hartung
| RD3-score03 = 15
| RD3-seed04  = 4
| RD3-team04  =  Enrico Berrè
| RD3-score04 = 11

| RD4-seed01  = 5
| RD4-team01  =

A 2-a jumătate

A 3-a secțiune
{{16TeamBracket
|RD1=Tablou de 64
|RD2=Tablou de 32
|RD3=Tablou de 16
|RD4=Sferturi de finală

| RD1-seed01  = 3
| RD1-team01  =  Áron Szilágyi
| RD1-score01 = 15
| RD1-seed02  = 62
| RD1-team02  =  Mathias Willau
| RD1-score02 = 6

| RD1-seed03  = 35
| RD1-team03  =  Sandro Bazadze
| RD1-score03 = 15
| RD1-seed04  = 30
| RD1-team04  =
| RD1-score04 = 13

| RD1-seed05  = 19
| RD1-team05  =  Nicolas Limbach
| RD1-score05 = 15
| RD1-seed06  = 46
| RD1-team06  =  Jacub Ocinski
| RD1-score06 = 6

| RD1-seed07  = 51
| RD1-team07  =  Renzo Agresta
| RD1-score07 = 11
| RD1-seed08  = 14
| RD1-team08  =  Kamil Ibraghimov
| RD1-score08 = 15

| RD1-seed09  = 11
| RD1-team09  =  Daryl Homer
| RD1-score09 = 15
| RD1-seed10  = 54
| RD1-team10  =  Shaul Gordon
| RD1-score10 = 11

| RD1-seed11  = 43
| RD1-team11  =  Alin Badea
| RD1-score11 = 15
| RD1-seed12  = 22
| RD1-team12  =  Ricardo Bustamante
| RD1-score12 = 5

| RD1-seed13  = 27
| RD1-team13  =  Benedikt Wagner
| RD1-score13 = 15
| RD1-seed14  = 38
| RD1-team14  =  Fernando Casares
| RD1-score14 = 14

| RD1-seed15  = 59
| RD1-team15  =  Sun Wei
| RD1-score15 = 8
| RD1-seed16  = 6
| RD1-team16  =  Gu Bon-gil
| RD1-score16 = 15

| RD2-seed01  = 3
| RD2-team01  =  Áron Szilágyi
| RD2-score01 = 15
| RD2-seed02  = 35
| RD2-team02  =  Sandro Bazadze
| RD2-score02 = 14

| RD2-seed03  = 19
| RD2-team03  =

A 4-a secțiune
{{16TeamBracket
|RD1=Tablou de 64
|RD2=Tablou de 32
|RD3=Tablou de 16
|RD4=Sferturi de finală

| RD1-seed01  = 7
| RD1-team01  =  Diego Occhiuzzi
| RD1-score01 = 15
| RD1-seed02  = 58
| RD1-team02  =  Marco Miguel Garcia
| RD1-score02 = 12

| RD1-seed03  = 39
| RD1-team03  =  Ziad Elsissy
| RD1-score03 = 12
| RD1-seed04  = 26
| RD1-team04  =  Jeff Spear
| RD1-score04 = 15

| RD1-seed05  = 23
| RD1-team05  =  Andrii Iahodka
| RD1-score05 = 15
| RD1-seed06  = 42
| RD1-team06  =  Eliecer Romero
| RD1-score06 = 7

| RD1-seed07  = 55
| RD1-team07  =  András Szatmári
| RD1-score07 = 10
| RD1-seed08  = 10
| RD1-team08  =  Aleksei Iakimenko
| RD1-score08 = 15

| RD1-seed09  = 15
| RD1-team09  =  Nicolas Rousset
| RD1-score09 = 15
| RD1-seed10  = 50
| RD1-team10  =  Abraham Rodriguez
| RD1-score10 = 3

| RD1-seed11  = 47
| RD1-team11  =  Hector Florencia
| RD1-score11 = 8
| RD1-seed12  = 18
| RD1-team12  =  Valeri Priiomka
| RD1-score12 = 15

| RD1-seed13  = 31
| RD1-team13  =  Won Woo-young
| RD1-score13 = 15
| RD1-seed14  = 34
| RD1-team14  =  Ali Pakdaman
| RD1-score14 = 10

| RD1-seed15  = 63
| RD1-team15  =  Iulian Teodosiu
| RD1-score15 = 8
| RD1-seed16  = 2
| RD1-team16  = {{Nowrap| Veniamin Reșetnikov}}
| RD1-score16 = 15

| RD2-seed01  = 7
| RD2-team01  =  Diego Occhiuzzi
| RD2-score01 = 15
| RD2-seed02  = 26
| RD2-team02  =  Jeff Spear
| RD2-score02 = 14

| RD2-seed03  = 23
| RD2-team03  =  Andrii Iahodka
| RD2-score03 = 12
| RD2-seed04  = 10
| RD2-team04  =  Aleksei Iakimenko
| RD2-score04 = 15

| RD2-seed05  = 15
| RD2-team05  =  Nicolas Rousset
| RD2-score05 = 15
| RD2-seed06  = 18
| RD2-team06  =  Valeri Priiomka
| RD2-score06 = 11

| RD2-seed07  = 31
| RD2-team07  =  Won Woo-young
| RD2-score07 = 15
| RD2-seed08  = 2
| RD2-team08  =
| RD2-score08 = 12

| RD3-seed01  = 7
| RD3-team01  =  Diego Occhiuzzi
| RD3-score01 = 6
| RD3-seed02  = 10
| RD3-team02  = {{Nowrap| Aleksei Iakimenko}}
| RD3-score02 = 15

| RD3-seed03  = 15
| RD3-team03  =  Nicolas Rousset
| RD3-score03 = 6
| RD3-seed04  = 31
| RD3-team04  =  Won Woo-young
| RD3-score04 = 15

| RD4-seed01  = 10
| RD4-team01  =

Referințe
 Senior sabre masculin  pe fencingworldwide.com

Campionatul Mondial de Scrimă din 2014


text:
Sainte-Foy-lès-Lyon – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Rodan.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 21 450 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 3141 osób/km² (wśród 2880 gmin regionu Rodan-Alpy Sainte-Foy-lès-Lyon plasuje się na 33. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1370.).

Urodził się tu pisarz, dramaturg i eseista Éric-Emmanuel Schmitt.

Miasta partnerskie
  Lichfield, Wielka Brytania
  Kraljevo, Serbia

Bibliografia

Miejscowości w departamencie Rodan

Miasta w regionie Owernia-Rodan-Alpy


text:
That Means a Lot ( für: Das bedeutet eine Menge) ist ein Lied der britischen Band The Beatles, das 1996 auf ihrem Kompilationsalbum Anthology 2 veröffentlicht wurde. Komponiert wurde es von John Lennon und Paul McCartney und unter der Autorenangabe Lennon/McCartney veröffentlicht. Die Erstveröffentlichung des Liedes erfolgte von dem Sänger P. J. Proby.

Hintergrund
That Means a Lot basiert überwiegend auf den musikalischen Ideen von Paul McCartney. Ursprünglich war das Lied für das Album Help! vorgesehen, doch nachdem die Beatles mit den Aufnahmen von That Means a Lot nicht zufrieden waren gaben sie das Lied an P. J. Proby, den sie während der Aufnahmen zum Fernsehspecial Around the Beatles kennengelernt hatten.

That Means a Lot war nach If You've Got Trouble, das zwei Tage vorher, am 18. Februar, eingespielt wurde, das zweite Lied der Help!-Aufnahmesessions, das erst 31 Jahre später veröffentlicht wurde.

Aufnahme der Beatles
That Means a Lot wurde am 20. Februar 1965 in den Londoner Abbey Road Studios (Studio 2) mit dem Produzenten George Martin aufgenommen. Norman Smith war der Toningenieur der Aufnahmen. Die Band nahm einen Take auf, der mit mehreren Overdubs versehen wurde. Die Aufnahmesession dauerte zwischen 12 und 17:15 Uhr.

Die Abmischung des Liedes erfolgte am 20. Februar 1965 in Mono und am 23. Februar 1965 in Stereo. Für die Veröffentlichung im Jahr 1996 wurde eine neue Stereoversion hergestellt.

Besetzung:
 John Lennon: Rhythmusgitarre, Maracas, Hintergrundgesang
 Paul McCartney: Bass, Klavier, Gesang
 George Harrison: Leadgitarre, Maracas, Hintergrundgesang
 Ringo Starr: Schlagzeug

Am 30. März 1965 nahmen die Beatles That Means a Lot erneut, diesmal in einer schnelleren Version, auf. Die Aufnahmen dauerten von 19 bis 22 Uhr. Die Beatles waren mit dem Ergebnis unzufrieden, eine Abmischung fand nicht statt. Eine Veröffentlichung dieser Version fand bisher nur auf Bootlegs statt.

Veröffentlichung
Am 13. März 1996 wurde That Means a Lot auf dem Kompilationsalbum Anthology 2 veröffentlicht.

Aufnahme von P. J. Proby
Am 7. April 1965 nahm P. J. Proby in den Abbey Road Studios unter der Produktionsleitung von Ron Richards seine Version des Liedes That Means a Lot auf. George Martin hatte das Lied neu arrangiert und leitete die orchestrale Einspielung.

That Means a Lot wurde am 30. September 1965 als Single veröffentlicht und erreichte Platz 30 der britischen Charts.

Coverversionen
Folgend eine kleine Auswahl:

 The Beatnix – It's Four You
 Billy Sullivan – All-American Popster

Literatur
 Ian MacDonald: Revolution in the Head. ISBN 978-0-09-952679-7, S. 151–152.
 Mark Lewisohn: The Complete Beatles Recording Sessions: The Official Story of the Abbey Road Years. ISBN 0-600-61207-4, S. 56, 57.

Weblinks
 That Means a Lot auf www.beatlesbible.com
 That Means a Lot von P. J. Proby

Einzelnachweise

Lied 1965
The-Beatles-Lied
Lied von John Lennon
Lied von Paul McCartney
Popsong


text:
Mawalan Marika, également connu sous le nom de Mawalan 2 Marika, né en 1957, est un artiste, acteur culturel et enseignant aborigène australien Yolngu. Il est aussi gardien des terres de la Terre d'Arnhem dans le Territoire du Nord de l'Australie.

Biographie

Racines aborigènes
Mawalan Marika naît à Port Bradshaw le  dans une famille appartenant à la fraction Dhuwa du  dans la patrie de . Il est le fils aîné de l'artiste et leader Yolngu Wandjuk Marika et le neveu de Banduk Marika. Son nom vient du mawalan, le bâton fouisseur utilisé par les Djang'kawu dans le récit de la Création du clan Rirratjingu. Il a un frère, Richard Gandawuy.

Carrière artistique
Comme les autres artistes de sa famille, Mawalan Marika crée des peintures sur écorce, qu'il produit principalement jusqu'à la fin des années 1980, date après laquelle il ne peint plus que par intermittence. Il a toutefois créé des peintures sur Yalangbara pour l'exposition itinérante « Saltwater » (1999-2000) organisée par le , qui a ensuite été acquise par le Musée national de la marine de Sydney . Comme les autres artistes de sa famille, Mawalan suit la  des mythes du cycle des Djang'kawu, notamment les Sœurs Djang'kawu, Bitjiwurrurru et Madalatj.

Ses œuvres sont également conservées à la Galerie nationale d'Australie et au National Museum of Australia, tous deux à Canberra, au Musée et galerie d'art du Territoire du Nord à Darwin, à la  de l'université de Virginie à Charlottesville (États-Unis), ainsi qu'à la Galerie d'art de Nouvelle-Galles du Sud.

En 2010, il prononce un discours d'ouverture lors du vernissage de l'exposition « Yalangbara : Art of the Djang'kawu », dont sa tante, Banduk Marika est en grande partie responsable de la création de l'exposition.

Autres activités
En dehors de sa carrière artistique, Marika exerce diverses fonctions dans les domaines de l'éducation , de la protection de l'environnement et de la culture à Yirrkala : en tant que descendants directs des Djang'kawu, les Rirratjingu ont la responsabilité de protéger et d'entretenir les sites sacrés associés aux Djang'kawu, le plus important de ces sites étant Yalangbara. Mawalan Marika est le principal gardien masculin de la loi du clan, une responsabilité partagée avec sa tante Laklak (Langani) Yunupingu Marika, fille aînée de Mawalan 1 Marika. Mawalan 2 Marika est en particulier responsable des cérémonies associées au côté est de la péninsule de Port Bradshaw à Yalangbara, connu sous le nom de « côté du lever du soleil ». En 2003, il travaille avec sa tante, Banduk, et l'anthropologue Geoffrey Bagshaw, pour que Yalangbara soit inscrit au .

Depuis 2018 au plus tard, Mawalan Marika fait partie du conseil d'administration de la Dhimurru Aboriginal Corporation, avec le danseur et acteur Banula Marika, qui est son cousin germain.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

 .

Naissance en décembre 1957
Artiste aborigène d'Australie
Peintre australien du XXe siècle
Peintre australien du XXIe siècle


text:
Carriera
Giocò in Serie A con il Bari e con l'Inter.

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

Inter: 1962-1963

Note

Collegamenti esterni


text:
2,3-Dimethylpentan ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der aliphatischen gesättigten Kohlenwasserstoffe. Es ist eines der Isomere des n-Heptans und besitzt an C-3 ein Chiralitätszentrum.

Verwendung
2,3-Dimethylpentan findet Verwendung in Flüssigphasenoxidation von 2,4-Dimethylpentan, sowie einer Studie zur Herstellung und zu den physikalischen Konstanten einer Reihe von Alkanen und Cycloalkanen.

Chiralität
2,3-Dimethylpentan ist (zusammen mit 3-Methylhexan) das einfachste Alkan, welches das Phänomen der Chiralität aufweist. Am C-3-Atom sitzt ein asymmetrisches Kohlenstoffatom, dessen vier Substituenten ein Methyl-, ein Ethyl- und ein Propylrest, sowie ein H-Atom sind.

Einzelnachweise

Alkan
Kohlenwasserstoff


text:
Rubin Goldmark (August 15, 1872 – March 6, 1936) was an American composer, pianist, and educator.  Although in his time he was an often-performed American nationalist composer, his works are seldom played now. Today he is best known as the teacher of other important composers, including Aaron Copland and George Gershwin.

Early life

Rubin Goldmark was born in New York City in 1872, a nephew of composer Karl Goldmark, and of Jewish heritage. Goldmark completed his undergraduate studies at City College in New York. After completing his studies in the United States in 1889, Goldmark traveled to Austria, where he studied at the Vienna Conservatory until 1891. There he studied piano and composition, the former with Alfred von Livonius, the latter with Johann Nepomuk Fuchs.

Return to the United States
After the conclusion of his studies in Vienna, Goldmark returned to United States. From 1891 to 1893 he taught piano and music theory at the National Conservatory in New York City.  While in New York, Goldmark also studied composition with Antonín Dvořák and piano with Rafael Joseffy.  Goldmark moved to Colorado Springs, Colorado, hoping to improve his poor health, and was the director of the Colorado Conservatory of Music from 1895 to 1901.

Upon Goldmark's return to New York in 1902, he focused much of his energy on teaching.  Over the 30-year period that Goldmark remained in New York he gave over five hundred lectures on music, music theory, and composition.  That is not to say he ceased composing all together – while Goldmark's music lies out of the standard repertoire of the twentieth century, he was highly regarded by his contemporaries.  He was also the founder and frequent speaker at The Bohemians, a New York musicians' club.

Teaching career
While Goldmark began his career as a composer and pianist, he is best known for his work as a teacher.  When not lecturing, or composing, however, Goldmark taught several private students.  Famously, Goldmark taught a fifteen-year-old Aaron Copland and the young George Gershwin.  Though Copland was often critical of Goldmark because he found him "too pedantic and academic", Goldmark gave Copland a strong foundation which Copland would rely upon for the rest of his career (Howard, 252).

The young George Gershwin also turned to Goldmark during the composition of his piano Concerto in F.  While his Rhapsody in Blue had been orchestrated by Ferde Grofé, he wished to orchestrate his piano concerto himself, and sought Goldmark's advice (Howard, 249).  Goldmark's influence as a teacher extended beyond just Gershwin and Copland.  In 1924, Goldmark became the Head of Composition at the recently opened Juilliard School of Music in New York City.

Other notable students include composers Fannie Charles Dillon, Sammy Timberg, Vittorio Giannini, Frederick Jacobi and Alexei Haieff.

Musical works
Though seldom performed today, Goldmark's music was performed regularly during his lifetime.  In fact, his Negro Rhapsody was among the most performed pieces in the seven years following World War I.  In 1910, he was also awarded the 1909 Paderewski Prize for Chamber Music.  His other important works include Hiawatha, The Call of the Plains, and his Requiem.  Goldmark's nationalism is clearly evident from many of the titles of his works – even the ambiguously titled Requiem (perf. 1919) was inspired by Abraham Lincoln's Gettysburg Address. Goldmark's other compositions include a string quartet, a piano trio, a violin sonata, several orchestral pieces, piano music, and songs.

Footnotes

References

External links

1872 births
1936 deaths
19th-century American composers
19th-century American pianists
19th-century classical composers
19th-century classical pianists
19th-century American male musicians
20th-century American composers
20th-century American pianists
20th-century classical composers
20th-century classical pianists
20th-century American male musicians
American classical pianists
American male classical composers
American male classical pianists
American Romantic composers
Jewish American classical composers
Jewish classical pianists
Pupils of Antonín Dvořák
Pupils of Johann Nepomuk Fuchs


text:
Tajuria sebonga är en fjärilsart som beskrevs av Robert Christopher Tytler 1915. Tajuria sebonga ingår i släktet Tajuria och familjen juvelvingar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Juvelvingar
sebonga


text:
Ohnivka spáleništní (Pyronema omphalodes) je drobná saprotrofní houba, která kolonizuje spáleniště a ohněm opálenou půdu.  Patří mezi vřeckovýtrusné houby.

Výskyt
Tato houba byla dříve v Česku nejběžnější antrakofilní druh, tj. druh vyskytující se na spáleništích. V posledních letech jí ale v České republice dramaticky ubývá, podle Červeného seznamu hub České republiky se řadí mezi ohrožené druhy.

V Čechách byla spatřena po požáru v Českém Švýcarsku u Havraní skály v roce 2006. Již tři týdny po uhašení požáru byly pozorovány první antrakofilní druhy hub, v čele s ohnivkou spáleništní.  Znovu pozorována byla i v roce 2022, opět v Českém Švýcarsku po velkém požáru, jak uvedl geobotanik Michal Hejcman pro Seznam zprávy.

Poslední ověřené nálezy v Čechách před těmito daty se ale podle Červeného seznamu hub České republiky z roku 2006 datují do 80. let 20. století. Na Moravě nebyla nalezena po roce 2000, ale předtím byla vícekrát viděna v Bílých Karpatech a v okolí Brna.

Kromě České republiky byla nalezena také jinde v Evropě, např. v Dánsku, i světě. Pozorována byla v Austrálii po požáru eukalyptového lesa nebo v Severní Americe.

Charakteristika

Vzhled
Plodnice ohnivky spáleništní jsou drobné, široké až 2 mm. Vytváří oranžové, často rozsáhlé, povlaky.  Je zaměnitelná s ohnivkou domácí (Pyronema domecticum), která se ale vyskytuje na omítkách.

Životní cyklus
Ohnivka spáleništní se řadí k vřeckovýtrusným houbám, neboli askomycetám. Mycelium tedy klíčí z haploidní askospory. Následuje sexuální fáze cyklu, vznikají samičí (askogon) a samčí (antheridium) pohlavní orgány. Po kopulaci těchto orgánů a meióze vzniká apothecium, které se během zrání zbarvuje do oranžova. Po uzrání obsahuje vřecka a v každém z nich osm askospor, ze kterého opět vyklíčí haploidní mycelium. Podnět, kvůli kterému se spouští klíčení spory, zůstává neznámý, spory některých hub klíčí poté, co projdou teplem, jiné zase kvůli chemickým látkám vznikajícím při požáru.

Využití
Díky její schopnosti kolonizovat spáleniště poměrně rychle po požáru se využívá k podpoře rychlejší obnovy krajiny a opětovného osídlení organismy.

Požáry v krajině jsou velmi důležité pro biodiverzitu.  Krátce po požáru je ale půda nehostinná, plná zplodin. Jako jedny z prvních organismů kolonizují spáleniště houby, především právě ohnivka spáleništní, které se objevují již do několika týdnů.  Jsou tedy mezi prvními obyvateli spáleniště a urychlují obnovu lesa, využívají se k bioremediaci. Ač jsou tyto houby známy minimálně od začátku 20. století, mechanismus působení není zatím přesně objasněn.  Není jasné, jaké látky degradují nebo jaké využívají pro vznik energie.  Jedním z možných vysvětlení, proč urychlují obnovu, je, že zapříčiňují agregaci půdy v raných fázích obnovy lesa. Díky tomu půda lépe zadržuje vlhkost a zároveň se snižuje riziko eroze půdy.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

Houby vřeckovýtrusné
Mikrobiologie
Plísně
Ohnivkovité
Kustřebkotvaré
Bioremediace


text:
Alexey Yerofeyevich Skulachenko (; 13 June 1895 – 6 October 1937) was a Red Army kombrig executed during the Great Purge.

Skulachenko served with armored car units of the Imperial Russian Army during World War I and commanded them during the Russian Civil War. He served in staff and command positions during the 1920s and 1930s, and commanded the 31st Mechanized Brigade during the early 1930s. His last post before being arrested was commander of the armored and mechanized forces of the Kharkov Military District.

Early life, World War I, and Russian Civil War
Variously described as of either Russian or Ukrainian ethnicity in documents, Skulachenko was born to a peasant family on 13 June 1895 in the village of Mikulino in Smolensk Governorate. He graduated from the village school in 1907, three grades of a four-grade vocational school in 1910, and a technical school in 1912, working as a lathe operator.

Drafted into the Imperial Russian Army in January 1916, Skulachenko graduated from a training detachment and became a senior uniter-ofitser in the 1st Anti-Aircraft Auto Company, fighting in the Caucasus campaign, and was wounded in action in 1917. Joining the Communist Party that year, Skulachenko distributed Bolshevik leaflets after the February Revolution. He served as chief of a truck platoon of the 1st Reserve Auto Company in Petrograd from 6 August of that year. In September, Skulachenko became commander of the 3rd Armored Car Detachment, and was wounded during the October Revolution. His unit guarded the Smolny Institute in October.

As the Russian Civil War began, Skulachenko joined the Red Army in January 1918, becoming commander of the 2nd Caucasian Auto Company. He fought in the war on the Eastern, Southern, and Caucasian Fronts and was twice wounded and concussed. After commanding the international company of the Petrograd military commissariat between September and December 1918, Skulachenko studied at the Military-Political Course for Agitators and Instructors, which he completed in March 1919. Assigned as an agitator in the 11th Army upon graduation, Skulachenko became political commissar of the 1st Artillery Battalion in the same month. For a week in January 1920 he served as an auto mechanic at the Arkhangelsk Military Port before becoming commissar of the 4th Artillery Battalion. In May, he became commissar of the armored car detachment of the 11th Army, then commander and commissar of the 55th Armored Detachment.

Interwar period
After serving as acting commissar of the engineering depot of the supply department of the 11th Army from January 1921, Skulachenko was sent to study at the Military Academy of the Red Army in November of that year. After graduating from the academy, he was posted to the North Caucasus Military District as a company commander in October 1925 to gain practical experience. In the district, Skulachenko became chief of staff of the 221st Rifle Regiment of the 74th Rifle Division in November 1926 before transferring to the Leningrad Military District to serve as chief of the operational section of the staff of the 43rd Rifle Division in March 1928.

In December 1929, Skulachenko briefly served as assistant chief of the 4th department of the 2nd Directorate of the Staff of the Red Army, but in January 1930 returned to the Leningrad Military District as commander and commissar of the motorized armored detachment of the 11th Rifle Division. A year later, he took command of the Mechanized Regiment of the OGPU Troops, and in May 1932 returned to the army as commander and commissar of a mechanized brigade of the Leningrad Mechanized Corps (reorganized from the 11th Rifle Division), which became the 31st Mechanized Brigade.

Briefly at the disposal of the Personnel Directorate from February 1935, Skulachenko became chief of the armored forces of the Kharkov Military District in June of that year, being promoted to kombrig when the Red Army introduced personal military ranks that year. In April 1937 he was placed at the disposal of the Personnel Directorate and transferred to the reserve on 29 July for "political unreliablity" before being arrested on 3 August. Sentenced to death on 5 October for participating in a nonexistent "military conspiracy", Skulachenko was specifically charged with carrying out an act of sabotage (a 'diversionary act') in a armor depot of the district in late 1936 and preparing to burn a repair workshop in February 1937. Skulachenko was executed on the next day. He was posthumously rehabilitated on 13 June 1956 under De-Stalinization.

References

Citations

Bibliography

1895 births
1937 deaths
People from Rudnyansky District, Smolensk Oblast
People from Smolensk Governorate
Soviet kombrigs
Russian military personnel of World War I
Russian Provisional Government military personnel
Soviet military personnel of the Russian Civil War
Members of the Communist Party of the Soviet Union executed by the Soviet Union
Great Purge victims from Russia
Soviet rehabilitations
Frunze Military Academy alumni


text:
Thorsten Vilhelm Nordenfelt, född 1 mars 1842 i Örby socken, död 8 februari 1920 i Stockholm, var en svensk uppfinnare och industriman. Han var son till Enar Nordenfelt.

Biografi
Thorsten Nordenfelt föddes på överstebostället i Örby och växte upp där och på överstebostället Granvik utanför Jönköping. Han var 1849–1857 elev vid Jönköpings högre allmänna läroverk. Nordenfelt avlade studentexamen i Lund 1858 och var somrarna 1857–1860 elev vid Statens järnvägsbyggnader. Nordenfelt genomgick 1858–1861 Teknologiska institutet i Stockholm och arbetade därefter en tid som nivellör vid Statens Järnvägar. 1862 anställdes han av den svenska firman E. Waern & Co i London, vilken främst ägnade sig åt export av svenskt stål och järn till Storbritannien. 1866 etablerade han en grosshandelsfirma i Stockholm. 1867 gifte han sig med Emma "Nemmie" Stansfeld Grundy och bildade samma år tillsammans med sin svåger Lorentz Tidén Tidén, Nordenfelt & C:o. Från början var firman kommissionär för svenska järnbruk men övergick snart till att sälja engelsk järnvägsräls till Sverige, USA och Ryssland. Nordenfelt överflyttade 1869 till London, och Stockholmsfirman avvecklades. Han fortsatte dock att ha ekonomiska intressen i Sverige, bland annat bildade han ett bolag för att bygga ut Björneborgs järnverk, vars produkter han sålde i England. I samband med det var han också en av initiativtagarna till byggandet av Östra Värmlands järnväg. Han utförde även provborrningar efter kol och eldfasta leror i trakten runt Höganäs och deltog i anläggandet av pappersmassefabrikerna vid Värmbol, Krontorp, Delary och Bruzaholm. Han var även intresserad i olika skogsföretag. 1874 kom hans engelska företag på obestånd och avvecklades.

Under 1875 fick Nordenfelt kontakt med Helge Palmcrantz och blev agent för dennes kulsprutor i England under namnet Nordenfelt Guns and Ammunition Company limited. Konkurrensen med Gardner och Gatling var stenhård, så Nordenfelt övertalade Palmcrantz att öka kalibern på sin kulspruta till en tum. De andra två konstruktionerna tillät inte en så våldsam kaliberökning och Nordenfelt tog hem en order för dessa Nordenfelt 25,4 millimeters kanoner till Storbritanniens flotta.

Efter Palmcrantz död 1880 övertog Nordenfelt vidareutvecklingen av dennes kulsprutor. De såldes i många olika kalibrar och konfigurationer till ett flertal länder och tillverkning skedde i Stockholm, London och Spanien.

Förutom kulsprutor konstruerades vid Nordenfelts firma ett stort antal olika snabbskjutande kanoner i kalibrar från 37 till 57 mm. De båda kända vapenkonstruktörerna Arent Silfversparre och Axel Welin arbetade vid den här tiden för Nordenfelt.

Ubåtar
Under en resa fick Nordenfelt syn på en ubåt som provkördes av sin konstruktör, en präst vid namn George Garrett. Nordenfelt kontrakterade omedelbart Garrett för att konstruera en större ubåt beväpnad med torpeder. Denna byggdes av Bolinders i Stockholm och såldes till Grekland. Garrett konstruerade ytterligare två ubåtar åt Nordenfelt, vilka byggdes i England och såldes till Turkiet. En fjärde ubåt avsedd för den ryska marinen sjönk på väg från England till Ryssland och Nordenfelt fick aldrig betalt för den.

Nordenfelt var den som först insåg potentialen i kombinationen ubåt - torped och mycket av hans ansträngningar gick ut på att förbättra möjligheterna att skjuta och ladda om i undervattensläge. Tyvärr var dock de ubåtar han och Garrett konstruerade dåligt balanserade och fungerade aldrig riktigt bra.

Under påtryckningar från bankiren Rothschild tvingades Nordenfelt att slå sig samman med Hiram Maxim 1888. Efter en del finansiella problem förorsakade av ett offentligt gräl med Rothschild blev Nordenfelt satt i personlig konkurs 1890 och tvingades lämna företaget.

Han flyttade då till Frankrike där han i Paris grundade företaget Société Nordenfelt, vilket utvecklade mekanismen till den berömda franska artilleripjäsen Canon de 75 mle 1897.

Nordenfelt utnämndes 1885 till kammarherre. År 1903 flyttade han hem till Sverige och pensionerade sig. Thorsten Nordenfelt ligger begravd i den Nordenfeltska familjegraven i Höganäs.

Utmärkelser

Svenska utmärkelser
  Kommendör av första klassen av Nordstjärneorden, 16 december 1916.
  Riddare av Nordstjärneorden, 1885.
  Kommendör av andra klassen av Vasaorden, 20 februari 1901.

Utländska utmärkelser
  Riddare av storkorset av Italienska kronorden, senast 1910.
  Riddare av andra klassen med kraschan av Ryska Sankt Stanislausorden, senast 1910.
  Andra klassen av Osmanska rikets Osmanié-orden, senast 1910.
  Andra klassen Osmanska rikets Meschidie-orden, senast 1910.
  Kommendör av Belgiska Leopoldsorden, senast 1910.
  Kommendör av Franska Hederslegionen, senast 1910.
  Kommendör av Portugisiska Kristusorden, senast 1910.
  Riddare av andra klassen av Preussiska Kronorden, senast 1910.
  Kommendör av Spanska Isabella den katolskas orden, senast 1910.
  Riddare av Danska Dannebrogorden, senast 1910.
  Riddare av Spanska Karl III:s orden, senast 1910.
  Fjärde klassen av Tunisiska orden Nischan el Iftikhar, senast 1910.
  Fjärde klassen av Persiska Lejon- och solorden, senast 1910.

Källor

Noter

Externa länkar

Svenska uppfinnare under 1800-talet
Personer inom Sveriges näringsliv under 1800-talet
Svenska kammarherrar
Vapenkonstruktörer
Alumner från Kungliga Tekniska högskolan
Personer från Örby socken
Födda 1842
Avlidna 1920
Män
Kommendörer av första klassen av Nordstjärneorden
Kommendörer av andra klass av Vasaorden
Riddare av storkorset av Italienska kronorden
Mottagare av Ryska Sankt Stanislausordens andra klass
Mottagare av Osmanié-ordens andra klass
Mottagare av Meschidie-ordens andra klass
Kommendörer av Belgiska Leopoldsorden
Kommendörer av Hederslegionen
Kommendörer av Portugisiska Kristusorden
Mottagare av Preussiska Kronordens andra klass
Kommendörer av Isabella den katolskas orden
Riddare av Dannebrogorden
Riddare av Karl III:s orden
Mottagare av Nischan el Iftikhar
Mottagare av Lejon- och solordens fjärde klass
Thorsten
Thorsten


text:
Gymnophora priora är en tvåvingeart som beskrevs av Brown 1989. Gymnophora priora ingår i släktet Gymnophora och familjen puckelflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Puckelflugor
priora


text:
Колодно — название населённых пунктов:

Белоруссия
 Колодно — деревня в Каменецком районе Брестской области.
 Колодно — деревня в Мядельском районе Минской области.

Россия
 Колодно — деревня в Лужском районе Ленинградской области.

См. также
 Великое Колодно — село в Каменка-Бугском районе Львовской области.


text:
Le pont Simone-Veil est un projet de pont à poutres franchissant la Garonne entre les villes de Bordeaux et de Bègles sur la rive gauche, et Floirac (au niveau de l'Arkéa Arena) sur la rive droite (membres de Bordeaux Métropole maître d'ouvrage de l'équipement).

Présentation

La dénomination provisoire Jean-Jacques-Bosc, est donnée d'après le boulevard du même nom qu'il rejoint sur la rive gauche de la Garonne. Le , Alain Juppé, maire de Bordeaux et président de Bordeaux Métropole, annonce que le pont portera le nom de Simone Veil (décédée le ) en accord avec sa famille.

Le maître d'ouvrage du pont est Bordeaux Métropole.

Architecture
En , le lauréat du concours architectural est l'agence néerlandaise, OMA (Office for Metropolitan Architecture soit « bureau pour une architecture métropolitaine ») de Rem Koolhaas (prix Pritzker en 2000). Le projet a été conçu par l'architecte Clément Blanchet, le directeur d'OMA France à l'époque. L'équipe de conception intègre aussi les bureaux d'études WSP FINLAND et Egis, le paysagiste Michel Desvigne et l'agence d'éclairage  Lumières Studio.

Le pont est conçu comme un espace public permettant d'accueillir diverses manifestations, outre la liaison entre les deux rives de la Garonne.

Description

Le pont Simone-Veil présentera une longueur de 549 mètres pour une largeur de 44 mètres. Il permettra de boucler les Boulevards de Bordeaux. Le pont sera constitué de huit rangées de piles et d'un tablier en béton porté par une structure de caissons en acier.

Le pont proposera 2x2 voies pour la circulation automobile, une voie dans chaque sens pour une ligne de transport en commun en site propre. L'espace réservé aux piétons et aux vélos représentera 48% de la surface du pont.

Financement
Le budget global de l'opération, raccordements inclus, est de 121 millions d'euros avec 110 millions d'euros pour les travaux et 11 millions de rémunération pour l'équipe de la maîtrise d'œuvre (architecte, bureaux d'études, paysagiste...) . L'offre retenue pour la construction de l'ouvrage annoncée début  s'élève à 83 millions d'euros.

Construction
La construction est prévue initialement entre 2017 et 2020. Le marché, d'un montant de 70 M€ HT est attribué en  à un groupement d'entreprises pilotée par Razel-Bec, filiale du Groupe Fayat. Le groupement est composé de filiales de Fayat (Fayat TP, , Barbot CM, SEFI-Intrafor) et de 2 autres entreprises (ETPO et Baudin Châteauneuf).

Les travaux démarrent en . En , le constructeur arrête le chantier, pour des raisons de divergences techniques et juridiques. La livraison prévue en 2023 est annoncée avec près de 3 ans de retard. Le désaccord porte sur un supplément de la protection des piles évalué à 18 M€ supplémentaires. Une situation similaire s'est produite sur le chantier du Musée des Confluences à Lyon, où la même filiale du Groupe Fayat s'est retirée du chantier à l'amiable, occasionnant retard et indemnisation.

Un accord est trouvé en  entre le  président de Bordeaux Métropole Alain Juppé et l'entrepreneur Laurent Fayat. Cet accord doit permettre une reprise des travaux au printemps 2020, et la mise en service du pont pour 2024.

En décembre 2020, Bordeaux Métropole attribue finalement le marché du pont au constructeur Bouygues. Les travaux préliminaires autour du site reprennent en janvier 2021, et la construction de l'édifice reprend en avril.

En mars 2022 la pose des poutres commence. La jonction des deux rives est prévue en novembre.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
 Liste des ponts de Bordeaux
 Liste de ponts de la Gironde
 Liste des ponts sur la Garonne

Simone Veil
Simone Veil
Simone Veil
Simone Veil
Bègles
Floirac (Gironde)
Simone Veil


text:
Ein Instruction Systolic Array (ISA) ist im Gegensatz zum Systolischen Array ein gitterartig verbundenes Netzwerk von einfachsten Berechnungseinheiten (Prozessoren), das dadurch gekennzeichnet ist, dass die Befehle von einer Ecke in synchronen Wellen (systolisch) hindurchgepumpt werden, nach dem Prinzip Single Instruction Multiple Data (SIMD). Ein ISA ist eine einfache und daher bei Berechnungen besonders schnelle Architektur. Die Schwierigkeit dabei ist die Programmierung geeigneter Algorithmen.

Literatur
 H.W. Lang: The Instruction Systolic Array, a Parallel Architecture for VLSI. Integration, the VLSI Journal 4, 65–74 (1986)

Weblinks
H.W. Lang: Instruction Systolic Array (ISA) auf der Seite der Hochschule Flensburg, 1998

Rechnerarchitektur


text:
Lasgo were a Belgian electronic music group. The group formed in 1999 was composed of Evi Goffin, David Vervoort, Peter Luts, and Dave McCullen). Peter Luts confirmed on Belgian radio in 2008 that Evi Goffin was not returning to the band, after choosing to become a full-time mother. Luts announced around the same time that he was looking for a new vocalist for the band. Together with Belgian TV station JIMtv, he organized a televised search (in similar fashion to talent shows like Idols) for a new vocalist, that came to pick Van Dael as the singer.

Throughout their career, Lasgo have sold more than five million units of their albums Some Things and Far Away, and the singles from those albums.

Career

1999–2004: Some Things
Lasgo's first appearance was on the Holiday Party, one of the biggest out parties in Belgium. The Music Factory recorded the show to produce a video clip. In October, Lasgo also won the best national single award on the Belgian TMF Awards 2001. At the same time, it went gold with 25,000 copies sold.

Lasgo's debut single "Something" was released in the summer of 2001 and became a hit all around Europe, charting at #5 in Belgium as well as #4 in the UK Singles Chart. In November 2001, Lasgo released their second single "Alone". This single was taken from Lasgo's debut album, Some Things, released on 19 November 2001. The music video for "Alone" was shot in a large office in Berlin, Germany.

Due to Lasgo's international appeal, Luts was asked to remix Delerium's track "Underwater" for EMI Germany, and also crafted a remix for Aurora's song "The Day It Rained Forever" on Positiva Records (UK). During 2002, Lasgo was nominated for several awards: International Dance Club Hit of the Year (with "Something") and International New Dance Group of the Year at the Danish Dance Awards and Best Trance Act at the Dancestar World Music Awards 2002 (which was won by Ian Van Dahl's song "Castles in the Sky").

In August 2002, "Alone" was released in the UK and charted there at #7. It peaked at #3 in Belgium, making it their highest peaking song by them on the Belgian Charts. The debut album Some Things was released in the UK at the same time and peaked at #30 in the UK Albums Chart. "Pray" peaked at #17 in December that year. At around the same time, Some Things was released in the United States.

In November 2002, Lasgo won the Smash Hits award for Best Dance Act of the Year 2002 in the UK. December 2002 marked the release of the second version of Some Things in Belgium. The re-release featured three new songs ("Searching", "You" and "I Wonder") along with remixes of their hits.

In February 2003, A&S Productions held a party in Club Carré in Willebroek, Belgium, to celebrate the success of Lasgo and Van Dahl, both in Belgium and abroad.

In 2004 Lasgo wins an EBBA Award. Every year the European Border Breakers Awards (EBBA) recognize the success of ten emerging artists or groups who reached audiences outside their own countries with their first internationally released album in the past year.

2004–2008: Far Away
The fourth Lasgo single, "Surrender", was released on vinyl in October 2003. "Surrender" appeared on CD in January 2004 in Belgium. The worldwide release was in February. A remixed UK release by LMC followed in April, where the song reached #24.

In March 2004, Lasgo won their second award (Best Hi-NRG/Euro track with "Alone") at the Winter Music Conference's International Dance Music Awards in Miami, Florida. The year before they won the Best New Dance Artist Group Award. At the MIDEM 2004 music conference in Cannes (France), Lasgo was one of the winners of the European Border Breakers award. This award, given out by the European Commission, wants to enhance the exchange/export of pop music across country borders.

"Surrender" topped the Billboard Dance Chart in late December 2004 and in January 2005. The second single from Far Away, was called "All Night Long". It was released on vinyl in December 2004. "All Night Long" went #1 in Belgium's dance club chart. Although it was not as successful as "Surrender," it did manage to chart in the Dutch Top 40 and was their second biggest hit in the Netherlands. "Who's That Girl", the third single from Far Away, was sung by Dave Beyer, not Evi Goffin.

"Lying" was the fourth and last single release from Far Away, although it was not issued in the UK. It was a mediocre success, reaching the Top 20 in Belgium.

2008–2009: Smile
"Out of My Mind" was the first single from the band including Jelle van Dael. Released in 2008, it achieved chart success in the Netherlands and Belgium, making it into the Top 10. It failed to chart in the UK. "Gone" (2009) was the next single with the video shot in Los Angeles. It peaked at #5 Belgium. Then followed "Lost" in August before the album was released the following month. "Over You" became the fourth and final single release from Smile.

2010–2013
"Tonight", the first single from Lasgo's upcoming fourth album, was released to moderate success in the act's homeland of Belgium. This was then followed by the release of "Here with Me" which became a top 30 hit. The third single, titled "Sky High" was released on 7 May 2012, peaking at #5 on the Ultratip Chart. The fourth single, "Can't Stop" was released internationally on 3 October 2012. It peaked at #18 on the Ultratip Chart as well. . Their last single "Feeling Alive," was released on 2 July 2013 and peaked at #21. On 8 September 2014, on the group's official Twitter page, it was announced that the lead singer, Jelle Van Dael, would release a solo single apart from the group. The band have not released any material since July 2013 as vocalist Jelle is focusing on her solo material and Peter is focused on his DJ career.

Discography

Albums

Singles

References

External links
Lasgo official website

2000 establishments in Belgium
Belgian dance music groups
Belgian DJs
Belgian electronic music groups
Belgian trance music groups
Belgian musical duos
Musical groups established in 2000
Robbins Entertainment artists
Electronic dance music DJs


text:
The 2012 Washington gubernatorial election took place on November 6, 2012. Candidates in the election were chosen in an August 7, 2012 primary election, under the state's nonpartisan blanket primary system, which allows voters to vote for any candidate running in the race, regardless of party affiliation. The two candidates who received the most votes in the primary election qualified for the general election.

Incumbent Democratic Governor Christine Gregoire decided to retire rather than seek a third term. She endorsed fellow Democrat Jay Inslee, a U.S. Congressman, as her successor. On March 20, 2012, Inslee resigned from Congress in order to focus on his gubernatorial campaign.

Inslee and Republican Rob McKenna, the Attorney General of Washington, advanced to the general election. Inslee narrowly won the election, and McKenna conceded three days later.

Primary election

Democratic candidates
 Rob Hill
 Jay Inslee, U.S. Representative for WA-01 (1999–2012) and WA-04 (1993–1995)

Declined
 Lisa Brown, State Senate Majority Leader
 Dow Constantine, King County Executive
 Christine Gregoire, incumbent Governor
 Jim McIntire, State Treasurer
 Aaron Reardon, Snohomish County Executive
 Ron Sims, former King County Executive and Deputy Secretary of Housing and Urban Development
 Brian Sonntag, State Auditor

Republican candidates
 Shahram Hadian, pastor and small business owner
 Javier O. Lopez
 Rob McKenna, Attorney General of Washington
 Max Sampson

Declined
 Dave Reichert, U.S. Representative

Independent candidates
 Christian Joubert
 L. Dale Sorgen, computer programmer and former pastor
 James White

Polling

Results

General election

Candidates
Jay Inslee (Democratic), former U.S. Representative
Rob McKenna (Republican), Attorney General of Washington

Debates
Complete video of debate, October 2, 2012 - C-SPAN

Predictions

Endorsements

Polling
Aggregate polls

Christine Gregoire vs. Rob McKenna

Christine Gregoire vs. Dave Reichert

Jay Inslee vs. Dave Reichert

Lisa Brown vs. Rob McKenna

Results
The race was close throughout the night, with results too close to call after 60 percent of ballots were cast. Inslee was declared the winner early in the morning three days later; McKenna conceded later in the evening.

Inslee won only eight of the state's 39 counties, relying on heavy votes from the Seattle metropolitan area pushing him to victory.

Results by county

Counties that flipped from Democratic to Republican

Island (largest city: Oak Harbor)
Kitsap (largest city: Bremerton)
Pierce (largest city: Tacoma)
Skagit (largest city: Mount Vernon)

By congressional district
Inslee won 5 of 10 congressional districts with the remaining 5 going to McKenna, including both districts that were previously represented by Inslee.

See also
2016 Washington gubernatorial election

Notes

Partisan clients

References

External links
 Elections & Voting at the Washington Secretary of State office

Official campaign websites
 Jay Inslee (D) for Governor
 Rob McKenna (R) for Governor
 Shahram Hadian (R) for Governor

Washington
Governor
Jay Inslee
2012


text:
Der Wettkampf der Frauen im Degenfechten bei den Olympischen Spielen 2020 in Tokio fand am 24. Juli 2021 in der Halle B der Makuhari Messe statt.

Titelträger

Zeitplan
 1. Runde: 24. Juli 2021, 9:00 Uhr (Ortszeit)
 2. Runde: 24. Juli 2021, 9:55 Uhr (Ortszeit)
 Achtelfinale: 24. Juli 2021, 13:35 Uhr (Ortszeit)
 Viertelfinale: 24. Juli 2021, 15:25 Uhr (Ortszeit)
 Halbfinale: 24. Juli 2021, 18:00 Uhr (Ortszeit)
 Gefecht um Bronze: 24. Juli 2021, 19:50 Uhr (Ortszeit)
 Finale: 24. Juli 2021, 20:45 Uhr (Ortszeit)

Ergebnis

Finalrunde

Obere Hälfte

Untere Hälfte

Weblinks
 Fechten auf der offiziellen Homepage von Tokio 2020

Degen Frauen


text:
Das Edo-Wiemken-Denkmal ist ein von 1561 bis 1564 geschaffenes Grabmal für Edo Wiemken den Jüngeren, den letzten männlichen Regenten der Herrschaft Jever. Das denkmalgeschützte Grabmal steht in der evangelisch-lutherischen Stadtkirche am Kirchplatz in Jever und befindet sich im Besitz des Landes Niedersachsen.

Geschichte
Das Edo-Wiemken-Denkmal steht im historischen Chor der Stadtkirche von Jever, den Edo Wiemkens Tochter Maria von Jever in eine Grabkapelle umwandeln ließ, damit dort von 1561 bis 1564 das Grabmal für ihren Vater entstehen konnte. Das von Heinrich Hagart geschaffene Grabmal gilt als bedeutendes Zeugnis niederländischer Bau- und Schnitzkunst der Renaissance. Hagart war ein Schüler von Cornelis Floris II., einem bekannten Antwerpener Architekten und Bildhauer, dessen sogenannter Florisstil von seinen Schülern und Nachfolgern nicht nur in den Niederlanden, sondern auch nach Dänemark und über die Küstenländer der Ostsee, Norddeutschland, bis weit nach Süddeutschland verbreitet wurde.

Das Grabmal überstand zwei Brände der Stadtkirche in den Jahren 1728 und 1959, da es früher nicht direkt zugänglich war, sondern sich hinter einer geschlossenen Steinwand befand. Die Steinmauer wirkte wie eine Brandmauer und rettete beide Male das Denkmal vor den Flammen.

Beim Wiederaufbau der Stadtkirche 1962–1964 wurde der ehemalige Chor in den neuen Kirchenbau einbezogen, indem man das neue Kirchengebäude vor den alten Chorteil setzte und die ursprüngliche Steinmauer durch eine Glastrennwand ersetzte, so dass das Grabmal heute während der Öffnungszeiten der Stadtkirche zu sehen ist.

Im Jahr 2011 wurde das Edo-Wiemken-Denkmal 450 Jahre alt und wartet nach dieser langen Zeit auf eine dringend anstehende Sanierung. Das Grabmal weist inzwischen Risse in den Alabasterfiguren, bröckelndes Holz, rostige Metallanker und Absackungen über der Krypta auf. Ein weiteres Problem ist die Feuchtigkeit im alten Chorraum. Die Kosten für die Sanierung werden auf rund 800.000 EUR geschätzt. Alternativ ist eine Übertragung der Nutzungsrechte vom Land auf den Zweckverband Schlossmuseum denkbar, denn dann könnten vom Zweckverband Fördermittel der Europäischen Union beantragt werden.

Beschreibung

Das Grabmal besteht aus einem aus weißem Marmor gefertigten Sarkophag mit reichen Verzierungen, der inmitten eines großen, achteckigen, zweigeschossigen Baldachins aus Holz steht. Auf dem auf Löwenfüßen stehenden Sarkophag liegt die überlebensgroße Gestalt des Häuptlings Edo Wiemken des Jüngeren in seiner Rüstung. Das Ganze wird von mehreren weiblichen Säulenfiguren, sogenannten Karyatiden, getragen. Die Figuren symbolisieren die Gerechtigkeit, die Weisheit, die Hoffnung, die Liebe, den Frieden und den Krieg. Der Sarkophag enthält nicht die sterblichen Überreste Edo Wiemkens, sondern ist genau genommen ein Kenotaph. Die sterblichen Überreste des Häuptlings wurden in einer Kammer unter dem Grabmal beigesetzt.

Besichtigungen
Das Grabmal ist während der Öffnungszeiten der Stadtkirche durch eine Glastrennwand zu besichtigen. Die evangelisch-lutherische Kirchengemeinde Jever bietet jeden 1. und 3. Donnerstag im Monat kostenlose fachkundige Führungen durch die Stadtkirche und das Edo-Wiemken-Denkmal an.

Literatur
 Carl Ahmels: Über die Renaissance-Kunstdenkmäler unter Maria von Jever und ihre Entstehung. In: Oldenburger Jahrbuch für Altertumskunde und Landesgeschichte, Kunst und Kunstgewerbe 1916/17. Oldenburger Verein für Altertumskunde und Landesgeschichte (Hrsg.), Druck und Verlag von Gerhard Stalling, Oldenburg i. O. 1916, S. 249 ff. (Digitale Bibliothek, abgerufen am 15. März 2019).
 Hans Saebens, Christel Matthias Schröder: Die Kirchen des Jeverlandes. Verlag C. L. Mettcker & Söhne, Jever 1956, S. 12, 26 f.
 Günter Müller: Die alten Kirchen und Glockentürme des Oldenburger Landes. Kayser-Verlag, Oldenburg 1983, S. 84 ff.
 Bernhard Schönbohm, Enno Schönbohm (bearb.): Die Stadtkirche und die St.-Annen-Kapelle in Jever. Nr. 227 in der Reihe DKV-Kunstführer. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2007 (8. Auflage), ISBN 978-3-422-02043-6, S. 8 ff.
 Christoph Hinz: Grotesken und Eulen auf uralten Säulen. In: Jeversches Wochenblatt. 2. Februar 2018, S. 2.

Weblinks

 Kirchengemeinde Jever: Evangelisch-lutherisch Edo-Wiemken-Denkmal
Denkmalatlas Niedersachsen: Beschreibung und Erläuterungen zum Denkmal

Einzelnachweise

Baudenkmal in Jever
Sakralbau im Landkreis Friesland
Geschichte (Ostfriesland)
Grabmal in Niedersachsen
Erbaut in den 1560er Jahren
Kunstwerk (Bildschnitzerei)
Oktogon
Personendenkmal (Herrscher)
Zentralbau in Deutschland
Grabbau in Europa
Bauwerk in Jever


text:
Achromadora är ett släkte av rundmaskar. Achromadora ingår i familjen Cyatholaimidae.

Kladogram enligt Catalogue of Life och Dyntaxa:

Källor

Rundmaskar
Achromadora


text:
El sistema habitable Nano es un concepto "verde" de prefabricación desarrollado en Suiza para uso residencial que presenta una innovadora propuesta arquitectónica sustentable. El diseño estuvo basado en una combinación de componentes prefabricados Sorbos (hechos de cemento, tableros contrachapados, reciclado ligero de acero y espuma de poliuretano), creación de espacios flexibles (a través del sistema Nano) y uso de sistemas de energía renovable. Esto sugiere una solución optimista y medioambiental para el problema de alojamiento global de muy pequeños espacios habitables a precio razonable.

La "Nano vivienda" puede ser utilizada por una familia de tres integrantes en un área que consta de 25 metros cuadrados (270 sq ft). Esto es posible por la incorporación de la "tecnología de suspender", la cual pliega la medida del área útil dentro de este espacio para transformar el espacio útil común en dos dormitorios separados por noche. La "tecnología de suspender" puede ser utilizada en construcciones nuevas y también puede ser adaptada para ser utilizada en estructuras existentes, como hoteles, estudios, dormitorios y alojamientos muy pequeños.

Referencias
 http://inhabitat.com/2010/04/15/worlds-smallest-sustainable-house-can-accommodate-a-family-of-four/
 http://www.greenlivingonline.com/article/worlds-smallest-sustainable-house

 http://www.architecture-view.com/2010/05/08/sustainable-worlds-smallest-houses-able-to-accommodate-four-families/the-smallest-of-the-sustainable-house/
 https://web.archive.org/web/20121209052648/http://www.ecofriend.org/entry/nano-living-systems-the-world-s-smallest-sustainable-house/
 http://www.greenerideal.com/building/8768-building/7000-the-worlds-smallest-sustainable-house
 http://nanolivingsystem.com/

Arquitectura sustentable


text:
Joanna Klepko (* 25. Juni 1983 in Stettin), besser bekannt unter ihrem Künstlernamen Cleo, ist eine polnische Sängerin. Sie vertrat ihr Heimatland beim Eurovision Song Contest 2014 zusammen mit Donatan mit dem Lied My Słowianie und belegte dabei den 14. Platz.

Leben
Klepko absolvierte ihr Landschaftsarchitektur-Studium an der Warschauer Naturwissenschaftlichen Universität. Sie war Mitglied des Gospelchors Soul Connection und nahm an der ersten Ausgabe des nationalen Musikwettbewerbs Studio Garaż teil, bei dem sie den ersten Platz in der Kategorie "Rhythm and Blues" belegte. Seit 2013 arbeitet sie mit Donatan zusammen.

Am 25. Februar 2014 gab das polnische öffentlich-rechtliche Fernsehen TVP in der Talkshow Świat się kręci bekannt, dass Cleo zusammen mit Donatan und ihrem Lied My Słowianie Polen beim Eurovision Song Contest 2014 in Kopenhagen vertritt. Das Duo erreichte mit 62 Punkten den 14. Platz im Finale. Berücksichtigt man ausschließlich das Votum der Zuschauer, befände sich der Song mit 162 Punkten innerhalb der fünf topplatzierten, was zu wiederholter Kritik am geteilten Abstimmungsmodus zwischen Zuschauervoting und Jurymeinung beim Eurovision Song Contest führte.

Diskografie

Alben
 2014: Hiper/Chimera (mit Donatan)
 2016: Bastet
 2020: Supernova
 2022: Vinylova (PL: )

Singles
 2013: My słowianie (mit Donatan)
 2014: Cicha woda (mit Donatan feat. Sitek)
 2014: Slavica (mit Donatan)
 2014: Ten czas (mit Donatan feat. Bednarek)
 2014: Brać (mit Donatan feat. Enej)
 2014: Sztorm (mit Donatan)
 2015: Zabiorę nas (PL: )
 2016: Wolę być (PL: )
 2016: N-O-C (PL: )
 2016: Misie (PL: )
 2017: Mi się (PL: )
 2017: Na pół (PL: )
 2019: Dom
 2019: Łowcy gwiazd (PL: )
 2020: Za krokiem krok (PL: )
 2020: Eva (PL: )
 2021: Pali się (PL: )
 2021: Bratnie dusze (PL: )
 2021: Alfabet świateł (PL: )

Weblinks

Einzelnachweise

Interpret eines polnischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Popsänger
Wikipedia:Artikel mit Video
Pole
Geboren 1983
Frau