text:
Peștera Utroba cunoscută sub numele de Peștera Pântecului, este un sanctuar vechi al peșterii care datează din secolul al XI-lea î.e.n. Situl este situat în apropierea satului Ilinitsa, în zona Tangardak Kaya, la aproximativ 12 kilometri nord-vest de Kardzhali. Pântecele este o fantă orizontală naturală dintr-o rocă ce a fost tăiată și modelată de o mână umană, asemănătoare cu un uter (pântec). Câțiva arheologi care au explorat Peștera Utroba au adoptat numele oficial al sitului Tangardak Kaya.

Descriere
Înălțimea peșterii este de 3 m, lățimea de 2,5 m și adâncimea de aproximativ 22 m. În partea de jos a peșterii se află un altar sculptat, care are puțin mai mult de un metru înălțime. Există o fisură în partea superioară a peșterii, prin care o rază de soare intră în fiecare zi, la ora 12, pentru câteva minute. Acțiunea întruchipează fertilitatea, căsătoria sacră dintre stâncă și Soare, renașterea vieții.

Peștera este formată într-un masiv de rocă carstică separată, nu departe de creasta muntelui Ilinitsa. Stâncile sunt calcare cretacice, supuse influenței puternice a forțelor endogene (mișcări tectonice). Procesele de erodare fizică și chimică au dus la formarea unei porțiuni la intrare caracterizată de o fisură tectonică lărgită, la baza căreia se află mai multe mici terase. Ulterior, a fost creată o galerie artificială cu lungimea de 12 m și lățimea medie de 1,5 m în direcția fisurii tectonice principale. La nivelul podelei galeriei de peșteră, deschiderea de intrare este lărgită la baza ei și secțiunea sa verticală, văzută din interior spre exterior, are forma unei elipse cu o excentricitate mare. Partea de jos a peșterii este modelată într-un anumit fel, prin cioplirea unei zone de mici dimensiuni care are în mod evident funcții de altar.

Descoperire

Originea numelui
Numele își are rădăcinile în turcul "tangardak kaya" care înseamnă "tunet" sau "zgomotos". În mijlocul peșterii este sculptată o cupolă emisferică, care conferă acusticii din încăpere un sunet special, care, însă, rezonează doar la voci joase de sex masculin - în toată cavitatea sună tunete. Astfel, populația locală de limbă turcă a dat numele peșterii.

Peșteri-utere
Potrivit oamenilor de știință, peșterile de tip Pântece datează din epoca pietrei, din mileniul al IV-lea î.e.n. Construcția lor a fost asociată cu cultul fertilității feminine. De mai mulți ani, arheologii au căutat astfel de peșteri care au fost menționate de autori greci antici. Conform celor mai multe surse scrise antice, se menționează că acestea sunt temple ale Zeiței Mamei. Cultul este asociat cu așa-numita hierogamie - credința că pentru a începe Anul Nou conform conceptului religios al tracilor antici, regele-preot trebuie să moară simbolic și să renască.

Tracii descriu acest ritual după cum urmează - Regele-Preot urcă în înaltul munților, pe stânci, unde este sacrificat un animal mare negru - o capră, un cal sau un taur. Acest lucru simbolizează moartea lui. Apoi intră într-o căsătorie simbolică cu Zeița-mamă, o fertilizează și astfel începe lumea nouă. Ideea este ca iubitul fiului să întrețină relații sexuale cu mama, în pântecele uterin. Acest ritual se desfășoară în ianuarie-februarie, când există, de asemenea, Dionisieni sau Bacchanalia (jocuri de mumă). După Nikolai Ovcharov este cert că Peștera Utroba este un sanctuar al marii zeițe mamă, în care a fost îndeplinit ritualul tracic al sacrificiului.

Cercetări arheologice

După cercetarea de teren inițială, profesorul Nikolai Ovcharov l-a invitat pe arheologul-speleolog ucrainean Timur Bobrovsky să studieze situl. În timpul cercetărilor, Bobrovsky a descoperit că orientarea peșterii este pe direcția sud - nord, cu intrarea din sud. Lungimea este exact 22 de metri. Până la adâncimea de 16 m, peștera este în mod natural carstică, dar ultimii 6 m sunt sculptați de mâna omului.

Arheologii nu au nicio îndoială că au descoperit Peștera Pântecului - templul mult căutat al Marii Zeițe - mama, care este menționată în mai multe surse antice.

Nu s-au găsit descoperiri arheologice în interiorul peșterii, dar pe platoul stâncos de deasupra acesteia, potrivit populației locale, vânătorii de comori au săpat statuete. Localnicii satului au prezentat lui Ovcharov vase ceramice și un cazan din cupru. S-a spus că în cazan erau oase de animale, pe care le-au aruncat. Fragmentele ceramice găsite pe platou datează de pe vremea orașului stâncos Perperikon și a sanctuarului de lângă satul Tatul. O inscripție Linear A (scrierea înregistrată prima dată de oamenii de știință de pe discul găsit în Festos, Creta, Grecia) a fost găsită pe unul dintre vasele ceramice găsite la Tangardak kaya. Arheologii au sugerat ipoteza că a existat o așezare deasupra peșterii.

După cercetarea inițială a vechiului sanctuar tăiat în rocă, Ovcharov a constatat că la capătul nordic al galeriei era sculptată o nișă semicirculară cu o gaură în centru, iar când privești în gaură, poți vedea toate elementele, inclusiv deschiderea reprezentând uterul.

Potrivit acestuia, obiectivul principal al arhitecților antici erau razele soarelui, sub forma unui "falus solar", pentru a ajunge la al 22-lea metru al peșterii, unde se află altarul, ceea ce se întâmplă abia la prânz, în timpul solstițiului de iarnă.

Cercetări arheoastronomice

Rezultatele cercetărilor realizate de Alexei Stoev și Penka Maglova arată că acest sanctuar rupestru poate fi asociat cu închinarea Marii Zeițe Mame - o dată pe an razele soarelui pătrund în altar, simbolizând căsătoria ei sacră cu Soarele. În plus, sanctuarul particular ar putea servi drept instrument pentru determinarea duratei anului și a începutului său cu o precizie suficientă. Observarea sistematică a pozițiilor proiecțiilor de intrare ale Soarelui în timpul culmilor zilnice permite numărarea zilelor dintre solstițiul de iarnă și de vară. Această procedură ar facilita foarte mult crearea și utilizarea unui calendar primitiv și măsurarea timpului în unități mai mari de o zi, legate de cerințele economice, religioase și interne ale societății din această epocă.

Nikolay Dermendzhiev nu a fost de acord cu ipoteza lui Stoev și Maglova, deoarece potrivit observațiilor făcute de el la fața locului, chiar și în timpul solstițiului de iarnă, când lumina Soarelui pătrunde cel mai adânc în peșteră (în timpul prânzului local), așa-numita "Phalus" de lumină a soarelui nu poate ajunge la "vulva-altar", pentru a-l "acoperi", adică, "Fertiliza". Potrivit lui Dermendzhiev, acest lucru este ambiguu, deoarece presupusul "incest" dintre începutul masculin (solar) și feminin (lunar) ar trebui repetat anual. Dermendzhiev a subliniat că ar trebui efectuat un studiu arheostronomic specializat pentru a clarifica legătura obiectului cu mișcarea corpului ceresc, întrucât Luna este cealaltă lampă cerească mare care este capabilă să lumineze obiecte și să arunce umbre. În acest sens, a declarat profesorul Valeria Fol, că în perioada 2000-1000 î.Hr., lumina care intra prin intrare, în timpul solstițiului de iarnă, a ajuns la altarul-vulva.

Potrivit lui Nikolay Dermendzhiev, podeaua peșterii, care a fost parțial descoperită, ascunde probabil rămășițe ale prelucrării artificiale, lucru confirmat prin observații preliminare ale geologilor, arată că în unele sectoare roca este frecată cu abrazivi (acțiunea este tipică pentru monumentele megalitice din Europa de Vest și "bunici de piatră" din stepele Ucrainei, din regiunea Eurasiei, folosite de sciți). Pietrele ortostatice mari au fost netezite inițial prin frecare, după care semnele necesare au fost marcate cu o pană pe suprafața netezită. Aparent, scopul unei astfel de neteziri, pe o suprafață de rocă altfel foarte aspră, era să formeze o suprafață plană de recepție (pentru proiecții de lumină). Dermendzhiev a sugerat că "indicatoarele de recepție" relevante (până acum nedescoperite) au fost depuse probabil pe podeaua peșterii, ceea ce nu există nicio îndoială că acestea vor fi documentate după curățare. El subliniază că analiza unghiurilor în care lumina Soarelui și a Lunii cade în acești markeri va da claritate valorilor astronomice ale monumentului. Potrivit lui, constatarea viitoare și concluzia că, în timpul unei declinări minime, lumina lunii aproape "Atinge" "vulva-altarul" situat în fundul peșterii. Dermendzhiev este convins că această constatare îi va confrunta pe oamenii de știință cu posibilitatea de a analiza straturi mitologice arhaice care stau la baza întemeierii ideilor legate de "apariția lumii" și "începutul timpului".

În cultura populară

"Templul pântecelor" a făcut obiectul unui mare interes mediatic, deoarece a fost documentat pentru arheologie în anul 2003. Unul dintre subiectele cele mai des discutate în spațiul bulgar de internet este dreptul de a "descoperi" situl.

Atribuirea "descoperirii" peșterii Tangardak Kaya de către unii lui Nikolay Ovcharov provoacă adesea reacții negative. Într-adevăr, adevăratul descoperitor al sitului este Mincho Gurmanov, care a fost primul care i-a dezvăluit descoperirea lui Ovcharov, care la rândul său a documentat-o pentru arheologia bulgară.

Locul se bucură de mare interes din partea turiștilor și este promovat în mod constant de municipalitatea Kardzhali și Nikolay Ovcharov.

În 2014, au apărut informații conform cărora "în peștera Utroba s-a stabilit propriul preot". Se pare că acesta este cetățeanul rus Vladimir Ovsyannikov din orașul Kaluga ( Rusia ), care a declarat unor medii că are o dedicație monahală tibetană. Ovsyannikov vizitează peștera de cel puțin două sau trei ori pe săptămână, între timp călătorind la Moscova și întorcându-se în Bulgaria pentru a vizita situl. Potrivit acestuia, el a informat despre energia extraordinară a peșterii bulgărești și a Junei, renumită pentru abilitățile ei psihice.

Conform altora, clarvăzători, se trimit cupluri fără copii din Europa de Vest și America de Nord în această peșteră. Ghizii locali povestesc despre cuplurile din Statele Unite, Canada și Italia care vin să caute un tratament pentru infertilitate în peștera Utroba. O familie de americani și-au propus să urce traseul abrupt spre locul respectiv. Cu toate acestea, bărbatul nu a putut urca și doar soția sa a ajuns în peșteră. A rămas înăuntru câteva ore meditând. Potrivit lui Ovsyannikov, nu este deloc un mit că vortexurile și câmpurile energetice pot vindeca infertilitatea. Datorită potențialelor de reglementare ale locului, potrivit lui, tratamentul infertilității este destul de posibil.

Publicarea descoperirii sitului arheologic Tangardak Kaya și a mediatizării active a acestei știri au dus la un fel de boom în "descoperirea" peșterilor uterine de pe teritoriul Bulgariei după 2002. Formațiuni de roci similare din peșterile antice au fost înregistrate între satul Nochevo și Yonchovo - obiectul este numit de localnici Parmakla Kaya; V. Benkovski ( municipalitatea Zlatograd ) - a înregistrat mai mult decât prof. Mieczysław Domaradzki la începutul anilor 1990; Peștera Filipovska (lângă satul Filipovtsi); Peștera Utroba de sub Valchanovo Kale, în rezervația Ropotamo, peștera Utroba din trei părți, situată în apropierea satului din Tatul în apropierea complexului cult-stâncă cu același nume, în complexul cult-rock Harman Kaya și pe teritoriul complexului cult-stâncă de lângă satul Kovil.

Referințe

Bibliografie
 Valeria Fol: Rock Topos of Faith, Editura NFC și Alexander Fol, Sofia, 2007, p.92 și p.214
 Valeria Fol: Monumente megalitice și tăiate în rocă din Tracia Antică, Editura Universității "Sf. Kl. Ohridski" și Demax. Sofia, 2000.
 Alexey Stoev și alții: Cercetări asupra desenelor reprezentând fenomene cerești și elemente cosmologice din sanctuarul rupestru din neolitic, Proceedings of the XII Congress International of Speleology, vol. 3, La Chaux de Fonds, Elveția, 1997, 95-96.
 Alexey Stoev și alții: Orientare spațială și reverberații acustice în sanctuarul peșterii Tangardak Kaya de lângă satul Ilinitsa, regiunea Kardzhali. Sat. Perperek I, Universitatea Nouă Bulgară, 2001, Sofia, 226-325.

Legături externe
 Peștera Utrobata (galeria foto de Evgeni Dinev)
 "Un bărbat în vârstă de opt ani din Kardzhali păstrează secretul peșterii Utrobata", Pavlina Zhivkova, ziarul "Monitor" Vildan Bayryamova (ediție electronică)
 "Secretele pântecului", Lubomir Staridolski, ziarul Standard (ediție electronică)
 Balkanmysteries.com/bg CAVELE FEMEI, autor Kostadin Dimov

Utroba


text:
Bobadela pode ser:

Bobadela (Boticas) - freguesia no concelho de Boticas, Portugal
Bobadela (Chaves) - freguesia no concelho de Chaves, Portugal
Bobadela (Loures) - freguesia no concelho de Loures, Portugal
Bobadela (Oliveira do Hospital) - freguesia no concelho de Oliveira do Hospital, Portugal
 Estação Ferroviária da Bobadela
 Gomes Freire de Andrade, 1.º Conde de Bobadela

Desambiguação

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Кучешки впряг е шейна, теглена от кучета, използвана за доставки, транспорт и пренос на пощата през зимата върху лед и сняг. Днес се използва предимно с цел състезания, но в някои райони на Сибир е все още предпочитаният метод на превоз. Шейната е не по-дълга от 2,5 метра и е висока 1 метър.

За първи път кучешките впрягове са използвани от местните племена в Канада преди идването на европейците и след това в продължение на векове са използвани за пътуване и лов. Всяка шейна има куче-водач, което е отглеждано със специална тренировка и ценено много. Руал Амундсен използва кучешки впряг за да достигне Южния полюс. През 1932 година на зимните олимпийски игри са включени състезания по надпревара с кучешки впрягове.

Външни препратки
 Кучешки впрягове

Транспорт
Впряг


text:
La altesse o roussette es una uva blanca de vino que se encuentra sobre todo en la región francesa de Saboya.

Produce pequeños rendimientos y madura tarde, aunque es resistente a la botrytis cinerea. Los vinos realizados con altesse tienen aromas exóticos, herbáceos y cítricos, y tienen buena acidez. Se considera que envejecen bien.

En el viñedo, la altesse es muy similar a la variedad húngara furmint.

El origen de la altesse es muy debatido, y se ha especulado con que se originó en Chipre, pero lo más probable es que se originase en Francia.

Regiones

La altesse es la variedad usada en la Appellation d'Origine Contrôlée Roussette de Savoie y en el Appellation d'Origine Vin Délimité de Qualité Supérieure Roussette du Bugey

Para los vinos que solo disponen de la denominación, en lugar de una denominación sobre la base de su localidad, estaba permitido mezclarlo con un 50% de chardonnay. Esta práctica fue relicientemente suprimida en Saboya y en la actualidad está siendo eliminada en Bugey. Desde el 2001 todos los vinos Roussete de Savoie deben ser 100% altesse y desde 2009 se aplica la misma norma a todos los vinos Roussette de Bugey.

En el 2000 había 300 ha de altesse en Francia.

Vinos

Los vinos de roussete de Saboya y Bugey pueden hacerse con o sin crianza en barrica de roble. La uva también se usa para fabricar vinos blancos espumosos en estas u otras regiones.

Sinónimos

Entre los sinónimos están altesse blanche, altesse verte, arin, fusette, fusette d'Amberieu, fusette de Montagnieu, ignam, ignan blanc, maconnais, petit maconnais, prin blanc, rousette haute, roussette, roussette basse, roussette de Montagnieu, roussette grosse, roussette haute, roussette petite y serene blanche.

Referencias

Variedades viníferas


text:
Telefónica S.A. (wcześniej Compañía Telefónica Nacional de España) – główny operator usług telekomunikacyjnych w krajach hiszpańsko- i portugalskojęzycznych, Wielkiej Brytanii i Niemczech. Ma znaczące udziały w rynku w ponad 25 krajach. Jego siedziba znajduje się w Madrycie.

W roku 2005 przedsiębiorstwo przejęło brytyjskiego operatora O2 plc oraz Český Telecom.

Ponadto Telefónica jest właścicielem spółki Distribuidora de Television Digital S.A., operatora cyfrowej telewizji satelitarnej Movistar+.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona internetowa Telefónica S.A.

Operatorzy telekomunikacyjni
Operatorzy telefonii komórkowej
Przedsiębiorstwa w Hiszpanii
Spółki notowane na LSE
Przedsiębiorstwa w Madrycie


text:
Gordionus harpali är en tagelmaskart som beskrevs av Heinze 1940. Gordionus harpali ingår i släktet Gordionus och familjen Chordodidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Tagelmaskar
harpali


text:
Jorge Van Rankin Arellano (Ciudad de México; 5 de junio de 1963). Locutor y conductor de radio y televisión conocido como 'Jorge El Burro Van Rankin'.

Filmografía
Comenzó en 1986 en WFM 96.9 en relaciones públicas y en un programa de rock en español llamado "Fusión". Ese mismo año también participó en el vídeo "Cuando calienta el Sol" de su entonces amigo Luis Miguel.

En WFM 96.9 permaneció hasta 1990, cuando obtuvo la gerencia del Canal 5 de televisión.

En 1993, regresa a la radio con un programa en WFM 96.9 llamado "El cañón del Zopilote" con Esteban Arce. Ese mismo año debuta como conductor del programa "El calabozo" también al lado de Arce, con personajes como Lencho, Ambriz, La Pared, Quique, Lázaro, Sammy Pérez, La Tachuela, Arturito y Elías.

En 1996 ingresa a la estación Vox F.M. 101.7 (hoy Los 40 Principales 101.7 F.M.) donde posteriormente fungió como Director de dicha estación hasta el año 2002. Condujo el programa de televisión "Fresas en mi Chile" junto a Paloma Márquez en Telehit en el 2000.

En 2001, actuó en la telenovela infantil  Carita de ángel y en 2002 en  Salomé

En 2003 ingresó a la casa de "Big Brother VIP" en su segunda edición, de donde salió como sexto expulsado. En marzo de 2004 "Big Brother" decidió recibirlo una vez más, en la tercera edición del Reality, al que ingresó como sorpresa en la tercera semana; en esa ocasión llegó a la final, pero obtuvo sólo el cuarto lugar.

En 2006, trabajó en el programa cómico "Que madre tan padre" a lado de la actriz y cantante costarricense Maribel Guardia y de Mauricio Castillo, con el que años más tarde conduciría el programa "Miembros al aire". Participó también en el programa "Espacio en blanco" conducido por Mauricio Barcelata y el programa "La roña", luego conduce "Hasta adentro" en Unicable.

Desde el 2010 conduce "Miembros al aire" junto a Leonardo de Lozanne,Raúl Araiza, Mauricio Castillo y Arath de la Torre.

En 2011, participó en la telenovela "Una familia con suerte" en donde interpreta a Nico, donde comparte créditos con Arath de la Torre y Mayrín Villanueva.

Tiene un programa radiofónico al lado de Raúl Araiza en EXA 104.9 llamado "Burro Negro".

Trabaja la serie de 40 y 20 junto a Mauricio Garza, Michelle Rodríguez y Mónica Huarte.

Dobla el personaje de Oog-Oog en la serie animada basada en los videojuegos Beach Buggy Blitz y Beach Buggy Racing titulada Beach Buggy Show de la televisora alemana Deutsche Welle.

Desde 2013 hasta la fecha es conductor del programa matutino Hoy al lado de Andrea Legarreta, Galilea Montijo y Raúl Araiza.

Nacidos en Ciudad de México
Presentadores de televisión de México
Actores de televisión de México
Participantes de Big Brother


text:
Johann Just Winkelmann (parfois Winckelmann), né à Gießen en 1620, mort en 1699 (parfois 1697) est un historien et un auteur allemand.

Traces
Élève de Johann Balthasar Schupp de Marbourg, il prit le pseudonyme de "Stanislaus Mink von Wennsshein" (ou de Wenusheim, parfois Winusheim) pour introduire un système mnémotechnique (en anglais Major system) héritier de celui de Pierre Hérigone.

Ouvrage
 Mink von Weunßhem Relatio novissima ex parnasso de arte reminiscentiae,

Sources
 Joseph Thomas, The Universal Dictionary of Biography and Mythology 2281 .

Historien allemand
Linguiste allemand
Naissance en août 1620
Naissance à Giessen
Naissance dans le landgraviat de Hesse-Darmstadt
Décès en juillet 1699
Décès à Brême
Décès à 78 ans


text:
White Coat Rebels is an 2021 American documentary film directed and produced by Greg Barker. It follows corruption of Big Pharma, and its influence on doctors.

The film had its world premiere at AFI Docs on June 24, 2021.

References

External links

2021 films
2021 documentary films
American documentary films
Participant (company) films
Films directed by Greg Barker
2020s English-language films
2020s American films


text:
Tomasz Stanisław Wicherkiewicz (ur. 1967) – polski językoznawca, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu; socjolingwista, badacz języków mniejszościowych i rzadziej używanych, mniejszości językowych, języków zagrożonych oraz polityki językowej, planowania językowego, dokumentacji i rewitalizacji języków. Honorowy Obywatel Gminy Wilamowice (od 2015). Pomysłodawca i kierownik projektu "Dziedzictwo językowe Rzeczypospolitej. Baza dokumentacji zagrożonych języków".

Życiorys
Stopień doktora uzyskał w 1998 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, po obronie rozprawy doktorskiej "Język, kultura i mieszkańcy Wilamowic w świetle twórczości literackiej Floriana Biesika", a stopień doktora habilitowanego z językoznawstwa w 2015, również na Wydziale Neofilologicznym UAM, na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Regionalne języki kolateralne Europy – porównawcze studia przypadku z polityki językowej.
Założyciel i prezes Unii Języków Regionalnych i Mniejszościowych w Polsce, członek zarządu Europejskiego biura do spraw języków rzadziej używanych (ang. European Bureau for Lesser Used Languages (Dublin–Bruksela). Obecnie kierownik Pracowni Polityki Językowej i Badań nad Mniejszościami w Katedrze Orientalistyki UAM.

Wybrane publikacje
 "Endangered languages. In Search of a Comprehensive Model for Research and Revitalization" (z Justyną Olko), w: Integral strategies for language revitalization, ed. J. Olko, T. Wicherkiewicz, R. Borges, Wydział AL, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 2016, p. 653-680.
 Nau, Nicole, Michael Hornsby, Maciej Karpiński, Katarzyna Klessa, Tomasz Wicherkiewicz & Radosław Wojtowicz, Języki w niebezpieczeństwie: księga wiedzy. Poznań, 2016: UAM.
 Regionalne języki kolateralne Europy – porównawcze studia przypadku z polityki językowej, Poznań, 2014.

 The Ukrainian & Ruthenian languages in education in Poland, Mercator-Education Regional Dossiers, Fryske Akademy, Ljouwert, 2006.
 The Lithuanian language in education in Poland, Mercator-Education Regional Dossiers, Fryske Akademy, Ljouwert, 2005.
 The Kashubian language in education in Poland, Mercator-Education Regional Dossiers, Fryske Akademy, Ljouwert, 2004.

 Klessa, Katarzyna & Tomasz Wicherkiewicz "Design and Implementation of an Online Database for Endangered Languages: Multilingual Heritage of Poland", in: F.A.Almeida i in. (red.) Input a Word, Analyze the World: Selected Approaches to Corpus Linguistics. Cambridge Scholars Publishing, 2016; 9-24.
 "Inne języki", Języki obce w szkole 2/2015; 51-55.
 "Nauczanie języka ukraińskiego jako mniejszościowego w Polsce – diagnoza i perspektywy", 25 lat Związku Ukraińców w Polsce z perspektywy regionów i kraju. Związek Ukraińców w Polsce, 2015; 73-85.
 "Europejskie standardy ochrony języków zagrożonych", w: L. Nijakowski (red.) Europejskie i regionalne instrumenty ochrony języków zagrożonych. Warszawa, 2014: Wydawnictwo Sejmowe; 9-22.
 Hornsby, Michael & Tomasz Wicherkiewicz, "To Be or Not to Be (A Minority)? The Case of the Kashubians in Poland", w: I.Horváth & M.Tonk (red.) Minority politics within the Europe of regions. Scientia Kiadó, 2011; 141-153.
 "Języki regionalne w Europie Środkowo-Wschodniej – nowa jakość w polityce językowej, nowy wymiar tożsamości", w: I.Koutny & P.Nowak (red.)  Język, Komunikacja, Informacja 6/2011: 71–78.
 "Becoming a regional language – a method in language status planning?", w: Actes del 2n Congrés Europeu sobre Planificació Lingüística. Generalitat de Catalunya, 2002; 473-476.
 Ostaszewska, Joanna & Tomasz Wicherkiewicz, "Žemaitisch und Latgalisch als europäische Regionalsprachen", w: Munera lingvistica et philologica Michaeli Hasiuk dedicata. Poznań 2001: UAM; 175-188.
 Majewicz, Alfred F. & Tomasz Wicherkiewicz, "Minority Rights Abuse in Communist Poland and Inherited Issues", Acta Slavica Iaponica 16, 1998: 54-73.
 "The Sociolinguistic Situation of the German Minority in Poland". Rijksuniversiteit Groningen, 1995.

Przypisy

Linki zewnętrzne

 Strona Tomasza Wicherkiewicza w Katedrze Orientalistyki UAM
 Strona "Languages in Danger", artykuł Tomasza Wicherkiewicza

Urodzeni w 1967
Polscy językoznawcy


text:
Eem (oude Latijnse naam: Hemus), een rivier in het noorden van de Nederlandse provincie Utrecht
 Roeivereniging Hemus, een roeivereniging uit de Nederlandse plaats Amersfoort
 Hemus Air, een voormalige Bulgaarse luchtvaartmaatschappij
 Hemus (geslacht), een geslacht uit de familie van spinkrabben
 Hemus (Mora), een voormalig dorp in Zweden, tegenwoordig een wijk van Mora


text:
My Little Sister can refer to:

 My Little Sister (1919 film), an American silent film
 My Little Sister (2020 film), a Swiss drama film


text:
Photoplay edition refers to movie tie-in books of the silent film and early sound era at a time when motion pictures were known as "photoplays". Typically, photoplay editions were reprints of novels additionally illustrated with scenes from a film production. Less typically, photoplay editions were novelizations of films, where the film script was fictionalized in narrative form. Today, vintage photoplay editions are sought after by film buffs, bibliophiles, and collectors.

The first photoplay editions were published around 1912, and as a genre, they reached their height in the 1920s and 1930s. Thousands of different titles were issued in the United States. Most photoplays were published in hardback by companies like Grosset & Dunlap or A. L. Burt, and some in soft cover by companies like Jacobsen Hodgkinson. Similar movie related books were also published in England, France and elsewhere.

Typically, photoplay editions of the 1920s and 1930s contained stills and/or a dust jacket featuring artwork or actors from a film. Deluxe editions might also contain a special binding, illustrated end papers or, rarely, a written introduction by the star of the film. Sometimes, the spine or cover of the book will note the edition is a "photoplay edition."

Illustrated movie tie-in books continued to be published though the 1940s, 1950s, and into the 1960s. Today, novels published in conjunction with the release of a film will often feature an actor or actress on the cover of the book, but without the interior illustrations.

Today, the most sought after photoplays are those tie-in editions for favorite films such as Dracula, Frankenstein and King Kong, or lost films such as London After Midnight. Other collectors search for books featuring individuals stars, like Louise Brooks or Rudolph Valentino. Published by Grosset & Dunlap in 1927, The General is today one of the most sought after of photoplay books. Not only did the Joseph Warren novel make its first appearance in print as a photoplay, but the book is the only photoplay edition to feature film star Buster Keaton.

Guidebooks

Photoplay Edition (SISU, 1975), by the noted science fiction and fantasy author Emil Petaja, was the first book on the subject. Petaja based the book on his collection of photoplays, which at the time of publication numbered more than eight hundred. Petaja had owned many rare examples, including a few autographed by film stars.

Petaja's Photoplay Edition is composed of a checklist of books, with each entry detailing the book's movie title (which sometimes differed from the title of the novel), as well as its author, publisher, date of release, the motion picture company which produced the film, its leading actors, and the number of illustrations included within the book. Illustrating Petaja's guide are dozens of dust jackets and scene stills, each of which graced the original editions. Petaja also offers a short prologue, a longer history of photoplay books, and an anecdotal chapter telling the story of the author's involvement in collecting these books.

Photoplay Edition has been surpassed by later, more comprehensive, illustrated guides. These include Arnie Davis' Photoplay Editions and Other Movie Tie-In Books (Mainely Books, 2002), and Rick Miller's Photoplay Editions: A Collector's Guide (McFarland, 2002). Each list more than the 800 examples found in Petaja's pioneering guide. Thomas Mann's Horror and Mystery Photoplay Editions and Magazine Fictionizations (McFarland, 2004) examines genre editions.

Further reading

Emil Petaja, Photoplay Edition, San Francisco, California: SISU, 1975
Moe Wadle, The Movie Tie-In Book: A Collectors Guide to Paperback Movie Editions, Coralville, Iowa: Nostalgia Books, 1994
Marija Dalbello-Lovric, Verbalizing Silences and the Faces: The Photoplay Novel as a Model of Popular Reading in the Silent Film Era, Paper presented at annual meeting of the History of Authorship, Reading and Publishing, Worcester, MA, July 17–21, 1996.
Arnie Davis, Photoplay Editions and Other Movie Tie-In Books, East Waterboro, Maine: Mainely Books, 2002
Rick Miller, Photoplay Editions: A Collector's Guide, Jefferson, North Carolina: McFarland, 2002
Thomas Mann, Horror and Mystery Photoplay Editions and Magazine Fictionizations, Jefferson, North Carolina: McFarland, 2004
Mary Hammond, The Multimedia Afterlives of Victorian Novels: The Readers Library Photoplay Editions in the 1920s, Nineteenth Century Theatre and Film, Volume 37 (2): 17 – Nov 1, 2010

External links
informational webpage displaying examples of Louise Brooks photoplay editions
webpage on Joan Crawford movie-related books
informational page about editions of The Garden of Allah
Photoplay Editions and Movie Tie-Ins [Website for Arnie Davis' Photoplay Editions and Other Movie Tie-In Books, 2002]

Book collecting


text:
Freie Arbeiter Union Deutschlands (FAUD) (em português: União Livre de Trabalhadores da Alemanha) foi um sindicato anarcossindicalista que existiu como tal desde que a Associação Livre de Sindicatos Alemães (FDVG) adotou esse nome em 15 de setembro de 1919 e até a sua dissolução em janeiro de 1933 com a chegada do nazismo ao poder. Chegou a atingir 150.000 afiliados.

História
A origem do FAUD foi a FDVG, que depois da Primeira Guerra Mundial reorganizou a sua estrutura e modificou o seu nome e o do seu órgão de expressão, que passou a denominar-se Der Syndikalist. Os centros principais de trabalho eram Berlim, Silésia, o vale do Ruhr, a Renânia, a Saxónia, e as cidades da costa, como Hamburgo e Bremen. No seu momento de maior atividade chegou a reunir 150.000 afiliados, dentre os quais se significaram Rudolf Rocker (a cabeça do movimento sindicalista internacional),  Augustin Souchy ou Helmut Rüdiger.

Oposta ao que considerava serem partidos centralistas de esquerda (KPD e SPD), a FAUD participou ativamente nas lutas no Vale do Ruhr que se opuseram ao Putsch de Kapp-Lüttwitz, chegando a contribuir com arredor de 40% das tropas operárias. Porém, com a dissolução da situação revolucionária, a FAUD passou a ser uma organização minoritária, que na década de 1930 contava apenas com 5.000 afiliados.

Em 1933, o sindicato foi proibido e dissolvido pelo nazismo. Porém, alguns dos seus membros continuaram a realizar trabalho político ilegal, com o fim de combater o regime nazista. Outros deslocaram-se para a Espanha com o fim de combater na Guerra Civil Espanhola

Legado
Em 1977 foi fundada a União Livre de Trabalhadores (FAU), inspirada diretamente na organização FAUD.

Ligações externas
 Syndikalismus Forum, web dedicado à história do anarcossindicalismo (em alemão)

Sindicatos anarquistas
Sindicatos da Alemanha
Anarquismo na Alemanha


text:
Třídvorecký dub je památný strom dubu letního (Quercus robur) v Olomouckém kraji, východně od města Litovel. Strom dosahuje výšky 25 metrů a obvod jeho kmene činí 462 centimetrů. Chráněn je na základě rozhodnutí správy Chráněné krajinné oblasti Litovelské Pomoraví vydaného 14. února 2000, které vešlo v platnost k 2. březnu 2000.

Samotný strom roste na křižovatce dvou lesních cest označovaných U trati a Střeňská. Zdejší území je součástí jak chráněné krajinné oblasti Litovelské Pomoraví, tak také stejnojmenné evropsky významné lokality a ptačí oblasti.

Odkazy

Reference

Související články
 Dub na Čerlince

Památné duby v okrese Olomouc
Památné duby letní v Česku
CHKO Litovelské Pomoraví
Památné stromy v Hornomoravském úvalu
Litovel


text:
Primera División 1949-1950 – torneo di calcio messicano
 Primera División 1949-1950 – torneo di calcio spagnolo


text:
La línea 25 de la EMT de Málaga sirve como eje de comunicación entre el Centro de Málaga y Campanillas, pasando por el interior del Parque Tecnológico de Andalucía.

Su recorrido comienza en la Plaza del General Torrijos (al final del Paseo del Parque) y finaliza en Loma del Campo, en Campanillas.

Características
El recorrido de la línea está diseñado para conectar el distrito de Campanillas de una manera semidirecta a través de la A-357, pasando por Los Asperones, Campanillas, el Parque Tecnológico y por último Santa Rosalía-Maqueda.

A finales de los años 90, surgió la necesidad de una red de autobús entre el recién nacido Parque Tecnológico y el centro de la ciudad, por lo que se proyectó y puso en funcionamiento esta línea, con inicio en el Muelle de Heredia y cabecera en la tecnópolis. A principios del año 2000, se decidió prolongar la línea hasta Campanillas, donde la concesión pertenecía a la empresa de transportes Herederos de Francisco Olmedo Gutiérrez. Por esto, en el año 2007 Olmedo presentó una denuncia, causando la cancelación del recorrido de esta línea por Campanillas y estableciendo la cabecera como en un principio en la ciudad tecnológica. Poco tiempo después, se le devolvió a la línea su recorrido habitual.

Material Móvil

Los autobuses asignados a la línea son Irisbus Citelis carrozados por Hispano.

Horarios

Laborables

Sábados

Festivos

Recorrido

Ida
Desde la Plaza del General Torrijos recorre todo el Parque y la Alameda. Atraviesa la Avenida de Andalucía en su totalidad, la avenida de Blas Infante, Andrés Llordén y Duque de Ahumada, hasta la altura del CTM. Desde ahí, se dirige al Parque Cementerio y toma dirección Campanillas por el Camino de Santa Inés. Da servicio a este barrio por la calle José Calderón hasta el final de ésta. A partir de aquí, los días laborables entra por el Parque Tecnológico y da un rodeo para finalmente desembocar en la Travesía de Maqueda; los sábados y festivos no entra al Parque para tomar directamente la Travesía. Continúa por esta vía y finaliza su recorrido en Loma del Campo.

Vuelta
Vuelve al núcleo de Maqueda desde Loma del Campo por calle Ronda Norte, vuelve a la travesía y entra al Parque Tecnológico (los días no laborables continúa hasta José Calderón). Desde aquí, hace todo el recorrido a la inversa por el parque hasta incorporarse a José Calderón, vuelve por Camino Santa Inés y gira a la derecha a la altura del Parque Cementerio hacia el CTM. Desde allí tomará la A-357, hacia Málaga pasando por Duque de Ahumada, Andrés Llordén, Blas Infante y Avenida de Andalucía. Recorre la Alameda y el Parque para finalizar su recorrido en la Plaza del General Torrijos.

Línea 225
Todos los años entra en servicio en el período de la Feria de Agosto una línea especial hacia la feria, que iguala el recorrido de la línea primitiva, pero a partir de un punto, toma como destino la feria. Se diferencia por tener en el indicador luminoso como destino "Feria". Desde el año 2007 hasta el fin de la concesión, este servicio lo presta Olmedo. El recorrido se adapta a la línea 130 del Consorcio de Transportes, de la misma empresa.

Enlaces externos
 EMT Málaga

Notas y referencias

25


text:
Clarissa Cristina dos Santos (ur. 10 marca 1988 w Rio de Janeiro) – brazylijska koszykarka, reprezentantka kraju, grająca na pozycji środkowej, obecnie zawodniczka Izmiru Belediyespor.

Osiągnięcia
Stan na 3 lutego 2021, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.

Drużynowe
 Mistrzyni:
 Francji (2019)
 Brazylii (2012, 2014, 2015, 2016)
 Portugalii (2010)
 brazylijskiej ligi Paulista (2013)
 Wicemistrzyni:
 Brazylii (2013)
 Portugalii (2009)
 Zdobywczyni:
 pucharu:
 Francji (2017)
 Portugalii (2009)
 superpucharu:
 Francji (2019)
 Portugalii (2009)

Indywidualne
 MVP:
 Pucharu Francji (2017)
 finałów mistrzostw Brazylii (2012, 2015)
 Uczestniczka mecz gwiazd ligi portugalskiej (2009, 2010)
 Liderka w:
 zbiórkach ligi:
 portugalskiej (2010)
 brazylijskiej (2007–2009, 2011, 2015, 2016)
 przechwytach ligi brazylijskiej (2014)

Reprezentacyjne
 Drużynowe
 Mistrzyni:
 Ameryki (2011)
 igrzysk panamerykańskich (2019)
 Ameryki Południowej (2013, 2014)
 Wicemistrzyni Ameryki Południowej (2018)
 Brązowa medalistka:
 igrzysk panamerykańskich (2011)
 mistrzostw Ameryki (2013, 2019)
 Uczestniczka:
 igrzysk olimpijskich (2012 – 9. miejsce, 2016 – 11. miejsce)
 świata:
 2014 – 11. miejsce
 U–19 (2007 – 10. miejsce)
 U–21 (2007 – 8. miejsce)

 Indywidualne
 MVP mistrzostw Ameryki Południowej (2013)
 Liderka w:
 zbiórkach:
 igrzysk olimpijskich (2012, 2016)
 mistrzostw Ameryki Południowej (2018)
 przechwytach mistrzostw Ameryki Południowej (2014, 2018)

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Profil na eurobasket.com
 Statystyki z WNBA na basketball-reference.com

 Profil na olympedia.org
 Profil na proballers.com

Brazylijskie koszykarki
Brazylijscy olimpijczycy
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016
Medaliści Igrzysk Panamerykańskich 2011
Medaliści Igrzysk Panamerykańskich 2019
Koszykarki Chicago Sky
Koszykarki Union Lyon
Koszykarki Flammes Carolo
Koszykarki CJM Bourges Basket
Ludzie urodzeni w Rio de Janeiro
Urodzeni w 1988


text:
Das Rathaus (französisch Mairie) in Avrainville, einer französischen Gemeinde im Département Essonne in der Region Île-de-France, wurde im 17. Jahrhundert errichtet. Das Rathaus wurde ursprünglich als Schloss, genannt Château du Merle Blanc, erbaut.

Das zweigeschossige Gebäude wurde 2008 von der Gemeinde gekauft und zum Rathaus umgebaut. Ein zwei Hektar großer Park umgibt das Bauwerk.

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de l'Essonne. Flohic Éditions, Paris 2001, ISBN 2-84234-126-0, S. 51.

Weblinks

Avrainville
Umgenutztes Bauwerk in der Île-de-France
Erbaut im 17. Jahrhundert
Bauwerk in Avrainville (Essonne)
Avrainville


text:
Бе́резень, заст. березі́ль, березо́ль, ма́рець — третій місяць року в юліанському та григоріанському календарях. Один із семи місяців, що налічують 31 день.

Березень є першим місяцем метеорологічної весни в Північній півкулі. У середньовічній Русі на березень припадав початок нового року. Найімовірніше, його святкували з появою молодика в перші весняні дні, найближчі до рівнодення. Після хрещення Русі, а остаточно з 1492 року, громадський Новий рік на українських землях відзначався 1 березня. Ця традиція тривала до 1721 року.

Назва
Українська назва місяця пов'язана з березою, що починає цвісти в період з кінця березня до початку травня. Можливо, саме  (від *berza — «береза») було первісним найменням третього місяця в давньослов'янському календарі. Співзвучна назва březen побутує в чеській мові. Того самого походження старопольська назва місяця — brzezień (сучасне ). У болгарській мові назви брѣзень, брѣзокъ вживалися щодо квітня.

Давньоруське наймення березня — «сухий». Назва пов'язана з малою кількістю опадів у цей час, сухістю землі. Вона трапляється в Путнянському та Крилоському євангеліях (у написаннях: ), а також у Студійському уставі, перекладеному в Києві близько 1070 року ().

Назва  (у значенні «квітень») вперше згадується в Стихирарі XII століття:
На думку В. В. Німчука, вона є старослов'янською формою наймення , не засвідченого в давньокиївських писемних пам'ятках.

Також на означення квітня в давньоруських джерелах значно частіше вживається слово «березозол» (у написаннях: , , , ). Це питомо східнослов'янське утворення, складене з berz- «береза» і zol-, що тлумачиться по-різному:
 як різновид кореня zel- «зелений»;
 як пов'язане з діал. зола «березовий сік»;
 як тотожне із зола́ «попіл» та зумовлене гутницьким промислом — заготівлею березового попелу для виготовлення скла.

Більшість дослідників схильні до останнього, проте не мають спільної думки, яким саме чином ця назва місяця пов'язана з золою. М. Карамзін, К. Ербен, І. Раковецький, А. Петрушевич вважають «березозол» зв'язаним зі спалюванням беріз на попіл для лугів. Д. Прозоровський, Р. Кравчук розуміють назву як пору спалювання беріз для розчистки площ під оранку. На думку М. Кочергана, мотивування як першої, так і другої етимологій не зовсім переконливе. Більш вірогідно, що в основі назв березень і березозол лежить одне й те саме явище — розпускання березових бруньок. З огляду на це, М. Кочерган вважає zol- і zel- різними варіантами одного кореня зі значенням «зелений», порівнюючи такий розвиток з найменням четвертого місяця в чехів ( — «пора розвивання дуба»).

У XVII столітті відбувається перехід давньоруської назви квітня на березень. Наприклад, у колонтитулах «Анфологіону», виданого Памвом Бериндою 1619 року, трапляється як  у старому значенні, так і  — у новому, котре засвідчене в пізніших руських стародруках (у написаннях: , ). Крім того, в «Анфологіоні» Беринди вперше знаходиться повноголоса форма  у значенні «квітень», що згодом зазна́є аналогічного семантичного зсуву.

До середини XIX століття словом «березень» позначали четвертий місяць року. Вперше цю назву на означення третього місяця подає «Місяцеслов» на 1853 рік, хоч після того інші джерела ще довго зберігають її за квітнем. Таке зміщення назви березень спричинене усуненням з української мови латинського наймення март. У гуцульських та східних закарпатських говірках лексему березень у старому значенні використовують і досі.

У новій українській літературі, як і донині в деяких діалектах, на означення третього місяця вживалася назва березі́ль (березо́ль). У «Словарі української мови» за редакцією Б. Грінченка березіль вводиться до реєстру як основна назва, а березень подається з посиланням на березіль, що дає підставу твердити про більшу поширеність першої назви в українській мові XIX століття. Слово «березіль» було настільки популярним, що в 30-ті роки XX ст. стало назвою театрального об'єднання під керівництвом Леся Курбаса. З етимологічного погляду березіль є продовженням давньоруської та староукраїнської назви , що втратила один склад внаслідок контамінації основ береза і зол. У деяких джерелах фіксувалася також її неконтамінована форма — березозо́л (березозі́л).

Проте, на зламі XIX—XX століть найбільш поширеною була назва ма́рець, про що свідчить її широке відбиття в усіх дореволюційних календарях, лексикографічних працях, фольклорних джерелах, а також побутування цієї назви в сучасних наддністрянських і закарпатських говірках. Українські письменники використовували це слово незалежно від того, з якої місцевості вони походили (серед них: Леся Українка, А. Свидницький, М. Коцюбинський, В. Винниченко, І. Франко). До того ж, наймення ,  згадується в староукраїнських пам'ятках XV—XVII століть. Воно запозичене через західнослов'янське посередництво з  «місяць Марса», утвореного від імені римського бога родючості, а пізніше — бога війни Марса (). З латини походять назви місяця в більшості мов світу: , , , .

У вжитку були й інші народні назви: березі́нь, березоті́к, сокови́к, березо́вень, зимобо́р, кра́пельник, веснові́й, прота́льник, а також: ма́рот, ма́рчик, марча́к, марціюш, полютий, со́чень, красови́к, запалі сніги, заграй-ярочки, з гір потоки.

Кліматична характеристика в Україні
Середня місячна температура повітря в березні порівняно з лютневою різко підвищується та складає від мінус 3 °C до 2 °C, на Закарпатті і крайньому півдні України — до 6 °C.

Абсолютний мінімум температури становить мінус 22—37 °C, на півдні України — мінус 11—27 °C. Абсолютний максимум — 16—28 °C, на Одещині та в Криму — до 29—30 °C.

Перехід середньої добової температури повітря через 0 °C в бік її підвищення здійснюється: на півдні України та Закарпатті — у першій декаді, у східних та північно-східних областях — у третій, на решті території — у другій декаді місяця. На Закарпатті та в більшості районів південної частини країни перехід через 5 °C відбувається у третій декаді березня.

Середня місячна кількість опадів складає 20—40 мм, у гірських районах місцями 45—70 мм. Сніговий покрив відсутній, як правило, у південних і західних областях. На решті території сніг поступово сходить протягом першої та другої декад, у Чернігівській і Сумській областях — у третій декаді. Для березня ще характерні хуртовини, ожеледь, налипання мокрого снігу.

У фольклорі
 Сухий березень, теплий квітень, мокрий май — буде хліба урожай;
 Березень сухий, а мокрий май — буде каша й каравай;
 Як прийде марець, то обмерзне старцю палець;
 Білий як в марці сніг;
 Згинув як марцевий сніг;
 В марець ще замерзне старець.

У літературі
 Олександр Токар присвятив березню оповідання Зиму обнімає, а до весни моргає , а також низку замальовок, присвячених святам українського народу, що відзначаються в березні.

Свята і пам'ятні дні

Офіційні в Україні
 8 березня
 Міжнародний жіночий день
 14 березня
 День українського добровольця
 24 березня
 Всеукраїнський день боротьби із захворюванням на туберкульоз
 25 березня
 День Служби безпеки України
 26 березня
 День Національної гвардії України

Рухомі
 Друга субота березня
 День землевпорядника
 Третя неділя березня
 День працівників житлово-комунального господарства і побутового обслуговування населення

Інші
 4 березня
 День преподобного Льва
 9 березня
 День народження Тараса Григоровича Шевченка
 Обертіння, або Обретіння голови Іоанна Предтечі
 14 березня
 День Євдокії (Явдохи)
 15 березня
 Всесвітній день захисту прав споживачів
 23 березня
 Всесвітній день книги та авторського права
 27 березня
 Всесвітній день театру

Культурне значення
Оскільки весняне рівнодення припадає на 21 березня, у багатьох народів березень був першим місяцем нового року (а не січень, як тепер). Ймовірно, що з цієї ж причини до 15 століття і в Україні березень уважався першим місяцем громадського року (див. докладніше Новий рік на Русі та Новий час).

Індійці на початку березня святкували мале свято богині Дурги. А велике свято цієї богині індійці святкували в день осіннього рівнодення.

У стародавньому Римі в березні було свято Кібели, на якому її жерці оплакували Аттіса — символ сонця, що поверталося на весну. На другий день після оплакування Аттіса римляни зустрічали весняний поворот сонця всенароднім радісним святом.

В Єгипті в березні згадували похорон Озіріса, який згідно з єгипетською релігією був сонцем, що було слабким взимку, а на весні знов діставало свою силу. В цьому ж місяці відбувалася їзда на ослі. Верхи на осла звичайно сідав, на розвагу народові, місцевий баляндрасник. Подібний звичай був поширений і в країнах Західної Європи за середньовіччя.

За свідченнями Плутарха, в Афінах також у березні було свято «Гілконошення» — жителі міста носили по майданах пальмове гілля. Цей звичай зберігся і понині в країнах Близького Сходу, але тепер він пов'язаний там з весільними обрядами.

У стародавніх юдеїв у березні починався новий святий рік, а перси цього місяця святкували новоліття.

У чехів і частково у німців за часів язичництва перше число березня вважалося початком весни і першим днем світобудови.

Весняні свята язичницького походження, що відзначали зв'язок навколишньої природи з життям людини, в'язалися з обрядами, метою яких було прогнати зиму, тобто смерть. Подібні обряди були поширені не тільки в Україні, але й у балтійський народів та німців.

У скандинавських народів, особливо у стародавніх шведів, за часів язичництва у березні було велике свято, яке супроводжувалося жертвоприносинами, масовими іграми та торгами протягом цілого тижня.

У персів та в стародавніх слов'ян за часів язичництва був звичай улаштовувати врочистий обід — «тризну» — на честь мертвих родичів. Такі тризни відбувалися на початку березня. Під час тризни люди оспівували кінець зими і при цьому палили солом'яне опудало. Таке свято ще й досі зберігається у південних шведів, лужичан та чехів, і там воно проходить під знаком ослаблої зими і воскреслої весни. Поляки сьомого березня топили Маржану і при цьому співали про смерть, що в'ється по парканах і шукає собі поживи.

Див. також

 Березень: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31
 Список всіх днів

Коментарі

Примітки

Література

 Воропай О. Звичаї нашого народу : у 2 т. — Мюнхен, 1954.

Місяці
Весна


text:
Miamisburg és una població dels Estats Units a l'estat d'Ohio. Segons el cens del 2006 tenia una població de 19.809 habitants.

Demografia
Segons el cens del 2000, Miamisburg tenia 19.489 habitants, 7.449 habitatges, i 5.393 famílies. La densitat de població era de 672,5 habitants per km².

Dels 7.449 habitatges en un 35% hi vivien nens de menys de 18 anys, en un 58,2% hi vivien parelles casades, en un 10,6% dones solteres, i en un 27,6% no eren unitats familiars. En el 23,3% dels habitatges hi vivien persones soles el 9,6% de les quals corresponia a persones de 65 anys o més que vivien soles. El nombre mitjà de persones vivint en cada habitatge era de 2,53 i el nombre mitjà de persones que vivien en cada família era de 3.

Per edats la població es repartia de la següent manera: un 25,9% tenia menys de 18 anys, un 7,1% entre 18 i 24, un 29,3% entre 25 i 44, un 22,4% de 45 a 60 i un 15,3% 65 anys o més.

L'edat mediana era de 38 anys. Per cada 100 dones de 18 o més anys hi havia 87,7 homes.

La renda mediana per habitatge era de 48.316 $ i la renda mediana per família de 56.996 $. Els homes tenien una renda mediana de 41.918 $ mentre que les dones 28.045 $. La renda per capita de la població era de 22.504 $. Aproximadament el 4,6% de les famílies i el 6,1% de la població estaven per davall del llindar de pobresa.

Poblacions més properes
El següent diagrama mostra les poblacions més properes.

Referències

Comtat de Montgomery (Ohio)
Ciutats d'Ohio


text:
José Evaristo Cárdenas Martínez (nacido en el 1911 en Guadalajara, Jalisco - fallecido el 28 de mayo de 1996 en Guadalajara, Jalisco), fue un futbolista y empresario mexicano que jugaba en la posición de defensa. Jugó para el Club Deportivo Guadalajara y se desempeñó como su presidente durante dos períodos.

Nació en 1911 en la ciudad de Guadalajara, Jalisco, de familia humilde, su padre Eustorgio Cárdenas murió cuando Evaristo era todavía un niño lo que causó que tuviera que trabajar casi toda su vida, lo que formó en él un carácter fuerte y responsable.

Llegó en 1925 al Club Guadalajara, siendo aceptado como miembro después de tener de padrinos a Guillermo Chávez Peón y al "Tata" Espinoza.

En su juventud fue jugador de fútbol, desempeñándose en la posición de defensa lateral izquierdo y siendo su equipo el Club Guadalajara. Alcanzó el campeonato júnior en 1925-26, posteriormente dos títulos de Tercera fuerza en 1926-27 y 1927-28, posteriormente llegó al equipo de Primera Fuerza, y obtuvo tres campeonatos consecutivos 1928, 1929 y 1930.

En aquel entonces al joven Evaristo de cuerpo espigado se le llamaba "El Huesos", su carrera como futbolista fue muy corta, pues jugó hasta 1934.

En 1938 emprende la mudanza y sale de la ciudad que lo vio nacer, trabajó en distintas entidades de la República Mexicana, pasando por Morelia, Mazatlán, Mexicali, entre otras. Con el paso del tiempo regresaría a Guadalajara en 1952, y de las primeras cosas que realizó fue visitar el Club que tanto quiso en su juventud, el Guadalajara, donde observó el desempeño del equipo al que en aquel entonces se le llamaba el "Ya Merito". Fue entonces cuando nace la idea de postularse en las próximas elecciones para presidente contra Federico González Obregón, teniendo como principal promesa de campaña sacar campeón al equipo.

Ganaría la presidencia en 1956, y lucharía contra una pobreza de recursos que vivía el Club, y logra hacerlo campeón apenas en su primera temporada al mando. Siempre manejo la idea de que un campeón no se forjaba con dinero, y en ese 1957 demostró que el tener una buena relación con sus jugadores logra motivar en gran manera al equipo, Evaristo viajaba con el equipo en tren a casi todos los partidos, incluso llegó a ser el cocinero del equipo.

Muestra de su gran relación con los jugadores fue el haber sido escogido como padrino de bodas de José "Jamaicón" Villegas, de Panchito Flores y también de Guillermo "Tigre" Sepúlveda, incluso con este último cuenta el anecdotario que tuvo que ir a pedir a su novia en su nombre pues la suegra de Guillermo no deseaba que su hija se casara con él.

Logró transmitir valores a todos los jugadores que formarían el famoso "Campeonísimo", fue parte importante para formar la hermandad, inculcando la pasión y cariño por los colores rojiblancos. En 1959 dejaría el puesto de presidente pero los cimientos de ese gran equipo estaban ya hechos.

En 1975 inició su segundo período como presidente, que duró hasta 1977. Durante este período tuvo la gran visión de contratar jugadores como Víctor Rangel, Manuel Manzo, Cirilo y Leonardo Peralta, y bajo su mandato salieron jugadores como Fernando Quirarte, Héctor Prieto y Ricardo Pérez.

Además de sus funciones realizadas en el Guadalajara, fue el primer presidente de Clubes Unidos de Jalisco en 1957, volviendo a desempeñar el puesto en 1976. También fue presidente de la "Asociación de Titulares de Palcos, Plateas y Butacas del Estadio Jalisco, A.C." en la década de los 1980s.

Futbolistas del Club Deportivo Guadalajara en los años 1920
Futbolistas del Club Deportivo Guadalajara en los años 1930
Presidentes del Club Deportivo Guadalajara


text:
5947 Bonnie è un asteroide della fascia principale. Scoperto nel 1985, presenta un'orbita caratterizzata da un semiasse maggiore pari a 2,6607838 UA e da un'eccentricità di 0,1466798, inclinata di 14,92040° rispetto all'eclittica.

Collegamenti esterni

Corpi celesti scoperti nel 1985
Bonnie


text:
In cognitive psychology, chunking is a process by which individual pieces of an information set are bound together into a meaningful whole. The chunks, by which the information is grouped, are meant to improve short-term retention of the material, thus bypassing the limited capacity of working memory and allowing the working memory to be more efficient.  A chunk is a collection of basic units that have been grouped together and stored in a person's memory. These chunks can be retrieved easily due to their coherent grouping. It is believed that individuals create higher-order cognitive representations of the items within the chunk. The items are more easily remembered as a group than as the individual items themselves. These chunks can be highly subjective because they rely on an individual's perceptions and past experiences, which are linked to the information set. The size of the chunks generally ranges from two to six items but often differs based on language and culture.

According to Johnson (1970), there are four main concepts associated with the memory process of chunking: chunk, memory code, decode and recode. The chunk, as mentioned prior, is a sequence of to-be-remembered information that can be composed of adjacent terms. These items or information sets are to be stored in the same memory code. The process of recording is where one learns the code for a chunk, and decoding is when the code is translated into the information that it represents.

The phenomenon of chunking as a memory mechanism is easily observed in the way individuals group numbers, and information, in day-to-day life. For example, when recalling a number such as 12101946, if numbers are grouped as 12, 10, and 1946, a mnemonic is created for this number as a month, day, and year. It would be stored as December 10, 1946, instead of a string of numbers. Similarly, another illustration of the limited capacity of working memory as suggested by George Miller can be seen from the following example: While recalling a mobile phone number such as 9849523450, we might break this into 98 495 234 50. Thus, instead of remembering 10 separate digits that are beyond the putative "seven plus-or-minus two" memory span, we are remembering four groups of numbers. An entire chunk can also be remembered simply by storing the beginnings of a chunk in the working memory, resulting in the long-term memory recovering the remainder of the chunk.

Modality effect
A modality effect is present in chunking. That is, the mechanism used to convey the list of items to the individual affects how much "chunking" occurs.

Experimentally, it has been found that auditory presentation results in a larger amount of grouping in the responses of individuals than visual presentation does. Previous literature, such as George Miller's The Magical Number Seven, Plus or Minus Two: Some Limits on our Capacity for Processing Information (1956) has shown that the probability of recall of information is greater when the chunking strategy is used. As stated above, the grouping of the responses occurs as individuals place them into categories according to their inter-relatedness based on semantic and perceptual properties. Lindley (1966) showed that since the groups produced have meaning to the participant, this strategy makes it easier for an individual to recall and maintain information in memory during studies and testing. Therefore, when "chunking" is used as a strategy, one can expect a higher proportion of correct recalls.

Memory training systems, mnemonic
Various kinds of memory training systems and mnemonics include training and drills in specially-designed recoding or chunking schemes. Such systems existed before Miller's paper, but there was no convenient term to describe the general strategy and no substantive and reliable research. The term "chunking" is now often used in reference to these systems. As an illustration, patients with Alzheimer's disease typically experience working memory deficits; chunking is an effective method to improve patients' verbal working memory performance. Chunking has been proven to decrease the load on the working memory in many ways. As well as remembering chunked information easier, a person can also recall other non-chunked memories easier due to the benefits chunking has on the working memory.

Channel capacity, "Magic number seven", Increase of short-term memory

The word chunking comes from a famous 1956 paper by George A. Miller, "The Magical Number Seven, Plus or Minus Two: Some Limits on Our Capacity for Processing Information". At a time when information theory was beginning to be applied in psychology, Miller observed that some human cognitive tasks fit the model of a "channel capacity" characterized by a roughly constant capacity in bits, but short-term memory did not. A variety of studies could be summarized by saying that short-term memory had a capacity of about "seven plus-or-minus two" chunks. Miller (1956) wrote, "With binary items, the span is about nine and, although it drops to about five with monosyllabic English words, the difference is far less than the hypothesis of constant information would require (see also, memory span). The span of immediate memory seems to be almost independent of the number of bits per chunk, at least over the range that has been examined to date." Miller acknowledged that "we are not very definite about what constitutes a chunk of information."

Miller (1956) noted that according to this theory, it should be possible to increase short-term memory for low-information-content items effectively by mentally recording them into a smaller number of high-information-content items. He imagined this process is useful in scenarios such as "a man just beginning to learn radio-telegraphic code hears each dit and dah as a separate chunk. Soon he is able to organize these sounds into letters and then he can deal with the letters as chunks. Then the letters organize themselves as words, which are still larger chunks, and he begins to hear whole phrases." Thus, a telegrapher can effectively "remember" several dozen dits and dahs as a single phrase. Naïve subjects can remember a maximum of only nine binary items, but Miller reports a 1954 experiment in which people were trained to listen to a string of binary digits and (in one case) mentally group them into groups of five, recode each group into a name (for example, "twenty-one" for 10101), and remember the names. With sufficient practice, people found it possible to remember as many as forty binary digits. Miller wrote:

Expertise and skilled memory effects
Studies have shown that people have better memories when they are trying to remember items with which they are familiar. Similarly, people tend to create familiar chunks. This familiarity allows one to remember more individual pieces of content, and also more chunks as a whole. One well-known chunking study was conducted by Chase and Ericsson, who worked with an undergraduate student, SF, for over two years. They wanted to see if a person's digit span memory could be improved with practice. SF began the experiment with a normal span of 7 digits. SF was a long-distance runner, and chunking strings of digits into race times increased his digit span. By the end of the experiment, his digit span had grown to 80 numbers. A later description of the research in The Brain-Targeted Teaching Model for 21st Century Schools states that SF later expanded his strategy by incorporating ages and years, but his chunks were always familiar, which allowed him to recall them more easily. It is important to note that a person who does not have knowledge in the expert domain (e.g. being familiar with mile/marathon times) would have difficulty chunking with race times and ultimately be unable to memorize as many numbers using this method.

Chunking in motor learning
Chunking is a method of learning that can be applied in a number of contexts and is not limited to learning verbal material. Karl Lashley, in his classic paper on serial order, argued that the sequential responses that appear to be organized in a linear and flat fashion concealed an underlying hierarchical structure. This was then demonstrated in motor control by Rosenbaum et al. in 1983. Thus sequences can consist of sub-sequences and these can, in turn, consist of sub-sub-sequences. Hierarchical representations of sequences have an advantage over linear representations: They combine efficient local action at low hierarchical levels while maintaining the guidance of an overall structure. While the representation of a linear sequence is simple from a storage point of view, there can be potential problems during retrieval. For instance, if there is a break in the sequence chain, subsequent elements will become inaccessible. On the other hand, a hierarchical representation would have multiple levels of representation. A break in the link between lower-level nodes does not render any part of the sequence inaccessible, since the control nodes (chunk nodes) at the higher level would still be able to facilitate access to the lower-level nodes.

Chunks in motor learning are identified by pauses between successive actions in Terrace (2001). It is also suggested that during the sequence performance stage (after learning), participants download list items as chunks during pauses. He also argued for an operational definition of chunks suggesting a distinction between the notions of input and output chunks from the ideas of short-term and long-term memory. Input chunks reflect the limitation of working memory during the encoding of new information (how new information is stored in long-term memory), and how it is retrieved during subsequent recall. Output chunks reflect the organization of over-learned motor programs that are generated on-line in working memory. Sakai et al. (2003) showed that participants spontaneously organize a sequence into a number of chunks across a few sets and that these chunks were distinct among participants tested on the same sequence. They also demonstrated that the performance of a shuffled sequence was poorer when the chunk patterns were disrupted than when the chunk patterns were preserved. Chunking patterns also seem to depend on the effectors used.

Perlman found in his series of experiments that tasks that are larger in size and broken down into smaller sections had faster respondents than the task as a large whole. The study suggests that chunking a larger task into a smaller more manageable task can produce a better outcome. The research also found that completing the task in a coherent order rather than swapping from one task to another can also produce a better outcome.

Chunking in seven-month-old infants
Previous research shows that the mechanism of chunking is available in seven-month-old infants. This means that chunking can occur even before the working memory capacity has completely developed. Knowing that the working memory has a very limited capacity, it can be beneficial to utilize chunking. In infants, whose working memory capacity is not completely developed, it can be even more helpful to chunk memories. These studies were done using the violation-of-expectation method and recording the amount of time the infants watched the objects in front of them. Although the experiment showed that infants can use chunking, researchers also concluded that an infant's ability to chunk memories will continue to develop over the next year of their lives.

Chunking as the learning of long-term memory structures
This usage derives from Miller's (1956) idea of chunking as grouping, but the emphasis is now on long-term memory rather than only on short-term memory. A chunk can then be defined as "a collection of elements having strong associations with one another, but weak associations with elements within other chunks". Chase and Simon in 1973 and later Gobet, Retschitzki, and de Voogt in 2004 showed that chunking could explain several phenomena linked to expertise in chess. Following a brief exposure to pieces on a chessboard, skilled chess players were able to encode and recall much larger chunks than novice chess players. However, this effect is mediated by specific knowledge of the rules of chess; when pieces were distributed randomly (including scenarios that were not common or allowed in real games), the difference in chunk size between skilled and novice chess players was significantly reduced. Several successful computational models of learning and expertise have been developed using this idea, such as EPAM (Elementary Perceiver and Memorizer) and CHREST (Chunk Hierarchy and Retrieval Structures). Chunking has also been used with models of language acquisition. The use of chunk-based learning in language has been shown to be helpful. Understanding a group of basic words and then giving different categories of associated words to build on comprehension has shown to be an effective way to teach reading and language to children.

Chunking learning style and short-term memory
Norris conducted a study in 2020 of chunking and short-term memory recollection and found that when a chunk is given it is stored a single item even though it is a relatively large amount of information. This finding suggests that chunks should be less susceptible to decay or interference when they are recalled. The study used visual stimuli where all the items were given simultaneously. Items of two and three were found to be recalled easier than singles, and more singles were recalled when in a group with threes.

See also

Chunking in language acquisition
Conceptual graph
Flow (psychology)
Forgetting curve
Generalization (learning)
Knowledge representation and reasoning
Memory
Memory Encoding
Merge (linguistics)
Method of loci
Mnemonic
Sequence learning

References

Further reading
 Baddeley, A. The Essential Handbook for Human Memory Disorders for Clinicians. 2004. John Wiley and Sons.
 Craik, F.I.M. and Lockhart, R.S. "Levels of Processing: A Framework for Memory Research." Journal of Verbal Learning and Verbal Behavior 11:671-684. 1972
 Chiarotti, F., Cutuli, D., Foti, F., Mandolesi, L., Menghini, D., Petrosini, L., & Vicari, S. (2011). Explorative function in Williams syndrome analyzed through a large-scale task with multiple rewards. Research in Developmental Disabilities, 32, 972-985.
 Cohen, A., & Glicksohn, A.  (2011). The role of Gestalt grouping principles in visual statistical learning. Attention, Perception, & Psychophysics, 73, 708-713.
 Gobet, F.; de Voogt, A.J.; & Retschitzki, J. (2004). Moves in mind: The psychology of board games. Hove, UK: Psychology Press.
 Gobet, F.; Lane, P.C.R.; Croker, S.; Cheng, P.C.H.; Jones, G.; Oliver, I.; & Pine, J.M. (2001). Chunking mechanisms in human learning. Trends in Cognitive Sciences, 5, 236-243. doi 10.1016/S1364-6613(00)01662-4
 Gabriel, R. F. Mayzner, M. S. (1963). Information "chunking" and short-term retention. Journal of Psychology: Interdisciplinary and Applied, 56, 161-164.
 Bapi, R.S.; Pammi, V.S.C.; Miyapuram, K.P.; and Ahmed (2005). Investigation of sequence learning: A cognitive and computational neuroscience perspective. Current Science, 89:1690-1698.
 Maybery, M. et al. "Grouping of list items reflected in the timing of recall: implications for models of serial verbal memory." Journal of Memory and Language 47: 360-385. 30 October 2001.
 Reed, S. K. (2010). Cognition: Theories and application (8th ed.). Belmont, CA: Wadsworth Cengage Learning.
 Tulving, E. "Subjective Organization and Effects of Repetition in Multi-Trial Free-Recall Learning." Journal of Verbal Learning and Verbal Behavior, Volume 5. 1966

External links
 The Magical Number Seven, Plus or Minus Two: Full text of Miller's 1956 paper
 The Magical Number Seven, Plus or Minus Two: Alternate text of Miller's 1956 paper

Cognition
Mnemonics
Memory


text:
Hi-Fi Rush — компьютерная музыкальная игра 2023 года, разработанная Tango Gameworks и изданная Bethesda Softworks.

Сюжет и геймплей
Главным героем является 25-летний Чай, мечтающий стать рок-звездой. Он прибывает в Armstrong для кибернетической замены конечностей, но в ходе неудачной операции в его грудь вживляется музыкальный плеер, что позволяет Чаю ощущать музыкальный ритм окружающего мира. Правильно рассчитывая время нажатия кнопки, игрок наносит более высокий урон противнику. Помимо механики beat 'em up, в игре есть элементы платформера, а также система прокачки для разблокировки новых приёмов и способностей, которые можно приобрести за заработанную внутриигровую валюту.

Отзывы
Габриэль Замора из PC Magazine дал игре 4 балла из 5 и похвалил хороший саундтрек, но отметил некоторые проблемы камеры. Рецензент из Metro поставил проекту оценку 8 из 10, из плюсов выделяя саму концепцию игры, из минусов — затянутость геймплея. Пол Тасси из Forbes присвоил игре 9,5 балла из 10 и остался доволен историей и персонажами. Владимир Макаров из «Игромании» дал Hi-Fi Rush максимальную оценку, написав, что «эксперимент Tango Gameworks определённо можно назвать успешным».

Примечания

Компьютерные игры 2023 года
Компьютерные игры, разработанные Tango Gameworks
Компьютерные игры, изданные Bethesda Softworks
Компьютерные игры, разработанные в Японии
Компьютерные игры жанра Action
Слэшеры
Игры для Windows
Игры для Xbox Series X/S
Игры на движке Unreal Engine
Научно-фантастические компьютерные игры
Компьютерные игры только с однопользовательским режимом игры
Игры с сел-шейдерной анимацией


text:
The Afro-American Sons and Daughters Hospital, in Yazoo City, Mississippi, also known as the Afro-American Hospital, was built in 1928.  It was listed on the National Register of Historic Places in 2006.

The Afro-American Sons and Daughters was a fraternal organization in Mississippi and one of the leading black voluntary associations in the state.  Organized in 1924, it had 35,000 members by the 1930s.  The founder of the group was Thomas J. Huddleston, Sr., a prosperous black entrepreneur and advocate of Booker T. Washington's self-help philosophy.

In 1928, the association opened the Afro-American Hospital of Yazoo City, Mississippi to give low-cost care to the members.  Dr. Lloyd Tevis Miller served as the facility's first director. The hospital, which offered both major and minor surgery, was a leading health care supplier for blacks in Mississippi.  It had a low death rate compared to other hospitals that served blacks in the South during the period.

The hospital ceased operation in 1966 as a fraternal entity after years of increasingly burdensome regulation, competitive pressure from government and third-party health care alternatives, and the migration of younger dues-paying blacks to the North.  The Afro-American Sons and Daughters disbanded during the same period.

Huddleston's grandson is Mike Espy, a former member of the House of Representatives and U.S. Secretary of Agriculture.

Notes

References
The Clarion-Ledger:Work on historic hospital set for '08

Hospital buildings completed in 1928
African-American history of Mississippi
Hospitals established in 1928
Ethnic fraternal orders in the United States
Hospital buildings on the National Register of Historic Places in Mississippi
1928 establishments in Mississippi
Mississippi Landmarks
National Register of Historic Places in Yazoo County, Mississippi
Historically black hospitals in the United States


text:
Ю́жа — город (с 1925 года), административный центр Южского района Ивановской области России.

Этимология
Название города происходит от финно-угорского cлова «ужа» (южа) — в значении дальний угол, клин леса, а также, возможно, от «юзга» — в значении болото, топь.

География
Город расположен на берегах «рукотворного озера» — водохранилища Вазаль, в 95 км к юго-востоку от Иванова.
Преобладает умеренно континентальный климат. Среднее количество осадков в год составляет 650 мм. Самый тёплый месяц июль, со средней температурой 19,3 °C, а самый холодный — январь, со средней температурой −9 °C.

История
 Ранняя история
Первые документальные свидетельства о Юже, как о поселении, относятся к середине XVI века. Так, письменный источник 1556 года — грамота князей Пожарских, направленная архимандриту Михаилу наместнику Суздальского Спасо-Евфимиева монастыря, упоминает «Южьской рубеж». В середине XVI века здешняя местность известна как «селище Южа». В 1645 году Южа значилась в вотчине Никифора Юрьевича Плещеева, потомка старинного московского боярского рода. Позднее принадлежала помещикам из дворянских родов Опочининых и Нарышкиных.

 XIX век
По сведениям 1859 года, опубликованным Центральным статистическим комитетом Министерства внутренних дел в 1863 г., «Владимирской губернии Вязниковского уезда, 2-го cтана; расположенное на Балахнинском торговом тракте, от р. Тезы к границе Гороховского уезда: Южа — село владельческое, при колодцах; от уездного центра 57 вёрст, от становой квартиры 12 вёрст; число дворов 78, число жителей: мужского пола — 169 чел., женского пола — 210 чел. Церковь православная 1 (одна)».

Усердием вязниковского помещика Ивана Александровича Протасьева, владевшего селом, в 1862 году на берегу здешнего озера Вазаль был построен первый трёхэтажный корпус, основанной им бумагопрядильной фабрики. В 1865 году фабрика была куплена шуйским купцом Асинкритом Яковлевичем Балиным и впоследствии промышленное предприятие получило известность как «Фабрика Балиных» и «Южская мануфактура». При покупке фабрика имела 13776 прядильных веретён, через двадцать лет, в 1885 году, фабрика имела 50136 прядильных веретён и 120 ткацких станков — из бумагопрядильной она превратилась в прядильно-ткацкую.

В 1860—1890-е годы в Юже были построены многоэтажные краснокирпичные корпуса фабрики (прядильный и ткацкий), а также склады. К началу XX века Южа — крупный рабочий посёлок.

 XX век
При советской власти — в 1925 году село и слобода были объединены и вновь созданный населённый пункт получил статус городa, а по декрету ВЦИК от 24 мая 1926 г. Южа в составе Шуйского уезда Иваново-Вознесенской губернии.

С 1929 года — после нового государственного административно-территориального деления в СССР — город Южа административный центр одноимённого района Ивановской Промышленной области РСФСР, а с 1936 года — Ивановской области РСФСР (с 1991 г. — Российской Федерации). Этот статус населённого пункта cохраняется до настоящего времени.

Население

Экономика
Южская прядильно-ткацкая фабрика, Южская швейная фабрика, Южское лесничество, предприятия «Южа-Торф» и «Мануфактура Балина».

Достопримечательности
В городе сохранилась инфраструктура рабочего посёлка при фабрике XIX века. Нижеперечисленные достопримечательности следует рассматривать именно как части инфраструктурного комплекса.
 Комплекс зданий ткацкой фабрики (середина-конец XIX века).
 Озеро Вязаль с гидротехническими сооружениями.
 Казармы для рабочих 1890-х годов (Советский проезд, дома 1, 3, 7, 9; Глушицкий проезд, дом 4)
 Хлебозавод.
 Магазин при фабрике, ныне — магазин «Центральный» .
 Здание «Народного дома» при фабрике Асигкрита Балина (1910), Советская улица, дом 9 (архитектор Густав Гельрих, мастер московского модерна).
 Здание «Высшего начального училища» при фабрике Балина (1913); Советская улица, дом 20; ныне в нём средняя школа № 3 (архитектор Гельрих).
 Здание водонапорной башни (Большой Торговый переулок, 1901)
 Здание богадельни (Советская улица, дом 15).
 Остатки бани под дамбой озера Вязаль.
 Комплекс строений дачи Балиных (улица Дача, дом 13).
 «Балинский лес» — парк при даче Балиных с лиственничной аллеей.
 Здание детской поликлиники в стиле конструктивизм (1929, Советская улица, дом 24).
 Детский парк (угол улиц Арсеньевки и Советской).
 Ансамбль центральной площади.

Достопримечательности, не связанные напрямую с фабрикой.
 Мемориал-памятник «Танк "Южский пионер"» — танку, участвовавшему в Великой Отечественной войне, созданному на денежные средства, собранные южскими пионерами и школьниками в 1943 году (установлен в 2004 году).
 Церковь Смоленской иконы Божией Матери (сооружена в 1795 году; в 1862—1863 годах частично перестроена; в 1888 году обновлена.

 Здание бывшего постоялого двора (улица Черняховского, дом 19).
 Здание купеческого дома с характерной компоновкой помещений: лавка внизу, жилые помещения наверху (улица Труда, 1).

Прочие сведения
 В начале 1900-х годов была построена и открыта линия Балахнинско-Шуйской сети узкоколейных железных дорог, соединившая Южу с городами Шуей и Балахной. Узкоколейная железная дорога была почти полностью разобрана в 1990-х годах, последний участок дороги — вблизи посёлка Мугреевского, ликвидирован в 2004 году. В настоящий момент в городе сохранилась насыпь с остатками шпал и перестроенное здание вокзала.
 После окончания советско-финской войны (1939—1940) финская сторона передала советским военным властям 5,5 тыс. военнопленных красноармейцев. Все они были направлены в Южу, где был создан спецлагерь. Южский лагерь, обнесённый колючей проволокой, охранялся конвойными войсками НКВД. Заключённые в нём были лишены права переписки, свидания с родными и близкими. Оставшиеся в лагере весной 1941 года были вывезены на Север, дальнейшая их судьба неизвестна.

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт муниципального образования «Южский район»
 Южа в энциклопедии «Мой город»
 Южский районный суд
 Южа.net — неофициальный сайт города Южа и Южского района
 Официальный сайт газеты «Светлый путь»

Районные центры Ивановской области
Населённые пункты Южского района


text:
Thanatopsyche är ett släkte av fjärilar. Thanatopsyche ingår i familjen säckspinnare.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Externa länkar

Säckspinnare
Thanatopsyche


text:
Notoplax conica är en blötdjursart som beskrevs av Is. och Iw. Taki 1929. Notoplax conica ingår i släktet Notoplax och familjen Acanthochitonidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Ledsnäckor
conica


text:
Heinrich Haussler (Inverrell, 25 de fevereiro de 1984) é um ciclista profissional nascido na Austrália, que defende as cores da Alemanha.

Ligações externas

Ciclistas da Alemanha


text:
– japoński stomatolog, przewodniczący Japońskiego Towarzystwa Dentystycznego. Był też jednym z założycieli Szkoły Dentystów Takayama (obecnie Tokijska Szkoła Wyższa Dentystyki) i jednym z nauczycieli Hideyo Noguchiego.

Linki zewnętrzne
  Dental World

Japońscy stomatolodzy
Urodzeni w 1870
Zmarli w 1947


text:
Die Dila-Bruderschaft, auch Dila'iyya (), war eine bedeutende muslimische Sufi-Bruderschaft (Tariqa) im Norden Marokkos im 17. Jahrhundert.

Geschichte
Die Bruderschaft (zaouia) wurde von Abu Bakr ibn Muhammad (1537–1612) gegründet, einem Schüler des Mystikers Muhammad al-Dschazuli (1390er–1465), der wiederum als einer der Sieben Heiligen von Marrakesch verehrt wird. Hauptsitz der Bruderschaft wurde ad-Dila im Mittleren Atlas. Die Ruinen von ad-Dila liegen in der Nähe des Dorfes Aït Ishaq etwa 30 Kilometer südlich von Khénifra. Unter al-Dschazulis Nachfolger Muhammad ibn Abi Bakr (reg. 1612–1637) dehnte die Bruderschaft ihren Einfluss auf die Stämme im Hohen Atlas aus. Mit Mohammed al-Haddsch ibn Abi Bakr ad-Dila'i (reg. 1635–1688) erreichte die Dila-Bruderschaft ihren größten Einfluss.

Nach 1637 begannen die Dilaiyya mit der Unterwerfung Marokkos, wobei sie im Jahr 1640 Muhammad al-Ayyashi in Meknès besiegen konnten. Dieser war Herrscher über die unabhängige Piratenrepublik Bou-Regreg von Salé, die kurz danach in die Hände der Bruderschaft fiel. Nach der Eroberung von Fès im Jahr 1641 stürzten sie die nördliche Seitenlinie der Dynastie der Saadier und kontrollierten das nördliche und mittlere Marokko. In Südmarokko dauerten die Kämpfe mit den Alawiden an. Als die Alawiden 1664 bei Meknès die Truppen der Dila-Bruderschaft in einer dreitägigen Schlacht besiegen konnten, fielen viele Verbündete von Muhammad al-Haddsch ab, sodass sich die Alawiden endgültig in Marokko durchsetzen und im Jahr 1668 ad-Dila zerstören konnten. Die Alawiden lösten die Bruderschaft auf und schickten Muhammad al-Haddsch in die Verbannung.

Literatur
 Stephan Ronart, Nandy Ronart: Lexikon der Arabischen Welt. Ein historisch-politisches Nachschlagewerk. Artemis Verlag, Zürich u. a. 1972, ISBN 3-7608-0138-2.
 M. Peyron: Dila'. In: Encyclopédie Berbère. 15, 1995. Edisud, Aix-en-Provence 1995, S. 2340–2345.

Geschichte des Islam in Marokko
Sufiorden


text:
Ereignisse

Politik und Weltgeschehen
 Unterwerfung der Alanen durch die Hunnen
 Kaiser Valentinian I. schließt einen Bündnisvertrag mit dem Bucinobantenkönig Makrian.
 Fraomar wird Gaukönig der Bucinobanten.
 Yverdon-les-Bains wird als stark befestigtes Fort wieder aufgebaut.
 Ein heute als Jugendherberge genutztes Kastell wird bei Altenburg bei Brugg erbaut.

Religion
 Basilius von Caesarea wird zum neuen Erzbischof von Caesarea ernannt.
 Erste nachweisbare Feier von Christi Himmelfahrt

Geboren

Geboren um 370
 Alarich I., erster bekannter König der Westgoten († 410)
 Brictius von Tours, Bischof von Tours († 444)
 Heraclianus, weströmischer Feldherr († 413)
 Synesios von Kyrene, Bischof von Kyrene († 414)

Gestorben
 Eudoxius von Antiochia, Patriarch von Konstantinopel (* um 300)
 370 oder 372: Valentinianus Galates, Sohn von Kaiser Valens

Weblinks


text:
Shoul (en arabe : ) est une commune rurale de la préfecture de Salé, dans la région de Rabat-Salé-Kénitra, au Maroc. Elle ne dispose pas de centre urbain.

La commune rurale de Shoul est le chef-lieu du caïdat d'Arbaa Shoul, lui-même situé au sein du cercle de Salé-Banlieue.

Elle a connu, de 1994 à 2004 (années des derniers recensements), une légère baisse de population, passant de  à  habitants.

Notes et références

Commune dans la région de Rabat-Salé-Kénitra
Préfecture de Salé
Géographie de Salé


text:
Nasredine Khatir, né le  à Narbonne, est un athlète français.

Carrière
Médaillé de bronze du 800 mètres aux Championnats de France d'athlétisme 2016 à Angers, il est sacré champion de France en salle de la discipline aux Championnats de France d'athlétisme en salle 2019 à Miramas.

Notes et références

Liens externes

Coureur de demi-fond français
Naissance en janvier 1995
Naissance à Narbonne


text:
Borbeni Mačak (eng. Battle Cat), izmišljeni lik iz franšize Gospodari svemira u liku ogromnog zelenog tigra opremljenog crvenim oklopom i kacigom na glavi koji služi He-Manu u sukobima s neprijateljima. Poput princa Adama i njegov pravi identitet je nešto drugačiji. Prije preobrazbe u moćnog borbenog tigra pomoću Mača Moći, on je Straško, nešto manji i strašljivi Adamov ljubimac koji se nevoljko preobražava u Borbenog Mačka.

Princ Adam je pronašao malenog Straška u prašumi kada je bio dječak te ga je poveo u kraljevsku palaču Eternosa, gdje je postao njegov ljubimac. Čarobnica je prorekla princu Adamu da će u budućnosti imati koristi od svog plašljivog ljubimca. U mnogim multimedijskim verzijama Gospodara svemira, Straško i njegov alter ego Borbeni Mačak imaju moć govora, što ga čini ne samo Adamovim/He-Manovim ljubimcem, već i njegovim pouzdanim suradnikom. Često se sukobljava sa svojim suparnikom, Skeletorovim Panthorom.

Povijest lika

Princ Adam je kao dječak pronašao ozlijeđeno i ugroženo mladunče zelenog tigra u prašumi te ga je odveo na kraljevski dvor Eternos, gdje ga je izliječio Man-At-Arms, nakon čega ga je Adam zadržao kao kućnog ljubimca. Budući da je tigrić bio strašljiv, Teela i ostala djeca su ga zadirkivala i nadjenula mu ime Straško (Cringer). U jednom trenutku princu Adamu se ukazala Čarobnica i rekla mu da se on možda sada srami svog ljubimca, ali da će mu kasnije biti od velike pomoći.

Kada je Adam odrastao i dobio moći koje mu omogućuju preobrazbu u He-Mana, sakrivao je svoju tajnu od Straška. Međutim, jednom prilikom Straško je svjedočio Adamovoj preobrazbi u He-Mana što ga je šokiralo. No tada je He-Man slučajno usmjerio svoj Mač Moći prema Strašku i on se preobrazio u neustrašivog Borbenog Mačka. Otada su njih dvojica partneri ne samo u igri i zabavi, već i na bojnom polju.

Originalni mini stripovi Gospodari svemira

U mini stripovima u realizaciji Donalda F. Gluta i Gary Cohna Borbeni Mačak je jednostavno bio divlja zvijer koja se odazivala na poziv He-Mana i pomagala mu u borbi protiv Zlih ratnika predvođenih Skeletorom. Isprva nije imao sposobnost komunikacije, ali je kasnije u mini stripu Tri-Klopsov teror prikazan kako komunicira s Herojskim ratnicima.

Televizijska adaptacija lika

He-Man i Gospodari svemira (1983. - 1985.)

U Filmationovoj originalnoj animiranoj seriji He-Man i Gospodari svemira (1983. - 1985.), Borbeni Mačak je prikazan kao Adamov ljubimac Straško, koji kao i princ Adam ima sposobnost preobrazbe u moćniju verziju sebe. U nekim slučajevima, princ Adam preobražava samo sebe u He-Mana, dok istovremeno to isto ne čini sa Straškom. Međutim, čini se da se Straško ne može preobraziti u Borbenog Mačka ukoliko se princ Adam ne preobrazi u He-Mana.

Kao Straško, uglavnom služi kao komičan predah u animiranoj seriji, vrlo često povezan s Orkom.

He-Man i Gospodari svemira (2002. - 2004.)

U trećoj animiranoj adaptaciji Gospodara svemira pod nazivom He-Man i Gospodari svemira (2002. - 2004.), opet se pojavljuje svijet Eternije, kao i sam Straško. U ovoj verziji Straško nema sposobnost ljudskog govora, već se glasa poput velike mačke. Kao i u originalnoj seriji, preobražava se u Borbenog Mačka kada se princ Adam preobražava u He-Mana. Oklop mu je i dalje crvene boje, iako ponešto drugačijeg izgleda, a koža mu je kao i ranije zelene boje sa žutim prugama.

Gospodari svemira: Otkriće (2021. - ....)

U najnovijoj verziji priče, koja se tumači kao nastavak originalne serije iz 1980-ih, Straško ponovno ima sposobnost komunikacije s ljudima. I dalje je strašljiv te se boji svega. Kad poprimi obličje Borbenog Mačka onda je hrabar, snažan i neustrašiv kao i u prethodnim verzijama. Boravi na kraljevskom dvoru u Eternosu te nerado stupa u akciju prilikom nagovještaja preobrazbe u Borbenog Mačka.

He-Man i Gospodari svemira (2021. - ....)

U drugoj Netflixovoj adaptaciji animirane serije He-Man i Gospodari svemira (2021.), proizvedene tehnikom računalne animacije, Straško je stariji tigar, član Tigrovog plemena koje obitava u prašumi. U prošlosti ga je ulovio krivolovac R'Qazz i za kaznu mu je odstranio kandže na prstima zbog čega više ne može loviti. U plemenu živi s Adamom koji se ne sjeća svoje prošlosti i Krass'tine. Kada u pleme dođe Teela kako bi Adamu predala Mač Moći, Adam se preobražava u He-Mana, a nešto kasnije Straško postaje Borbeni Mačak, a Krass'tine Ram Ma'am. Bivši Kronisov šegrt Duncan prelazi na stranu Adama i njegovih prijatelja te Strašku izrađuje umjetne kandže na prstima kako bi se mogao braniti od zlonamjernika.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Borbeni Mačak - he-man.fandom.com

Gospodari svemira
Izmišljeni likovi


text:
Saint-Christol is een plaats en voormalige gemeente in het Franse departement Hérault (regio Occitanie) en telt 1346 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montpellier. Saint-Christol is op 1 januari 2019 gefuseerd met de gemeente Vérargues tot de gemeente Entre-Vignes.

Geografie
De oppervlakte van Saint-Christol bedraagt 11,3 km², de bevolkingsdichtheid is 119,1 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links

Entre-Vignes
Plaats in Hérault
Voormalige gemeente in Hérault


text:
La Premier Division 2015-2016 è la 118ª edizione della massima serie del campionato di calcio di Gibilterra.

Stagione

Formula
Questa è la quarta stagione di Gibilterra come membro della UEFA. La squadra vincitrice del campionato ha un posto nel primo turno della UEFA Champions League 2017-2018, qualora abbia la licenza UEFA, mentre un posto nel primo turno della UEFA Europa League 2017-2018 è riservato alla vincitrice della Rock Cup 2016-2017.
Le squadre si affrontano per tre volte per un totale di 27 giornate.
L'ultima classificata retrocede direttamente in Second Division, mentre la nona classificata gioca uno spareggio con la seconda classificata in Second Division per decidere l'ultimo posto nella massima serie.

Squadre partecipanti

Classifica

Legenda:
      Campione di Gibilterra e ammessa alla UEFA Champions League 2017-2018
      ammessa alla UEFA Europa League 2017-2018
      Retrocessa in Second Division 2017-2018

Note:
Tre punti a vittoria, uno a pareggio, zero a sconfitta.

La classifica viene stilata secondo i seguenti criteri:
 Punti conquistati
 Differenza reti generale
 Reti totali realizzate

Risultati

Note

Collegamenti esterni

Calcio nel 2016
Calcio nel 2017
2016-2017


text:
La Lega Nazionale B 1979-1980, campionato svizzero di calcio seconda serie, si concluse con la vittoria del Bellinzona.

Classifica

Legenda:
      Promosso in Lega Nazionale A 1980-1981.
 Va allo spareggio promozione.
      Retrocesso in Prima Lega 1980-1981.

Note:
Due punti a vittoria, uno a pareggio, zero a sconfitta.

Classifica marcatori

Verdetti finali
 Bellinzona e Nordstern Basilea promosse in Lega Nazionale A.
 Raron e Baden  retrocesse in Prima Lega.

Collegamenti esterni

Calcio nel 1979
Calcio nel 1980
1979-1980


text:
La chiesa parrocchiale di San Lorenzo Martire è il principale edificio religioso del comune di San Buono, sito in piazza Giuseppe Amicarelli.

Storia

La chiesa, già citata nelle decime dei primi decenni del XIV secolo, è il frutto delle trasformazioni che investirono integralmente il paese nel XVI secolo. Ingloba, infatti, così come l'attiguo Palazzo Caracciolo, i resti del castello di San Buono, del quale rimangono soltanto testimonianze scritte.

Nel 1774, a seguito dell'arrivo delle reliquie di San Buono, venne realizzata una cripta dove è custodito il corpo del martire, patrono della città.

Descrizione

La chiesa ha raggiunto il suo aspetto contemporaneo con gli interventi di ammodernamento della facciata, eseguiti dal corpo del genio civile di Chieti tra il 1958 al 1960 ad imitazione dello stile romanico.

L'edificio è a navata unica con pianta a croce latina e si sviluppa in un'alta aula con volte a botte e lunette nelle campate e con copertura a cupola nell'area del presbiterio.

Il linguaggio architettonico all'interno è in stile neoclassico ed è riccamente decorato dagli stucchi del pittore pescolano Gabriele Fagnani. Il progetto delle decorazioni avvenne nel 1892 ad opera dell'ingegnere carunchiese Filoteo Castelli.

Le decorazioni pittoriche sono opera dell'artista guardiese Fernando Palmerio, che affrescò, verso il 1900, le volte (Natività, Fuga in Egitto e Battesimo di Gesù) e i quattro pennacchi del tiburio (i Quattro evangelisti) e successivamente la cripta.

La chiesa ospita un altare marmoreo e un organo ligneo, dorato e policromo attribuibile ai fratelli D'Onofrio, entrambi settecenteschi, un battistero e un'acquasantiera del 1619 con scolpito lo stemma della famiglia Caracciolo.

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

San Buono
Lorenzo


text:
(41206) Sciannameo est un astéroïde de la ceinture principale.

Description
(41206) Sciannameo est un astéroïde de la ceinture principale. Il fut découvert le  à Polino par l'observatoire Polino. Il présente une orbite caractérisée par un demi-grand axe de 2,63 UA, une excentricité de 0,19 et une inclinaison de 14,2° par rapport à l'écliptique.

Compléments

Articles connexes
 Liste des planètes mineures (41001-42000)
 Ceinture d'astéroïdes

Références

Planète mineure découverte en 1999
Astéroïde de la ceinture principale