text:
Trichophaga tapetzella, the tapestry moth or carpet moth, is a moth of the family Tineidae. It is found worldwide.

The wingspan is 14–18 mm. The head is white, the forewings
ochreous-white, thinly strigulated with grey; basal 2/5 dark purplish-fuscous; a roundish grey posterior discal spot; some small black spots about apex. Hindwings light brassy-grey. The moth flies from June to September depending on the location.

The larvae feed on animal skin, bird nests, pellets, fur, clothing and floor and furniture covering made of animal skin.

Tapestry moths complete their cycles within a year and are more like webbing clothes moths in that they spin webbing in areas where they like to reside. Their speed of development depends entirely upon local temperature, humidity and food supplies.

References

External links
Tapestry moth at UKmoths
Caterpillars of Australia
Lepiforum.de

Tineinae
Moths described in 1758
Taxa named by Carl Linnaeus


text:
El condado de Hancock (en inglés: Hancock County), fundado en 1825, es uno de 102 condados del estado estadounidense de Illinois. En el año 2000, el condado tenía una población de 20 121 habitantes y una densidad poblacional de 10 personas por km². La sede del condado es Carthage. El condado recibe su nombre en honor a John Hancock.

Geografía
Según la Oficina del Censo, el condado tiene un área total de , de la cual  es tierra y  (2.45%) es agua.

Condados adyacentes
 Condado de Henderson (noreste)
 Condado de McDonough (este)
 Condado de Schuyler (sureste)
 Condado de Adams (sur)
 Condado de Lewis, Misuri (suroeste)
 Condado de Clark, Misuri (oeste)
 Condado de Lee, Iowa (noroeste)

Demografía
Según la Oficina del Censo en 2000, los ingresos medios por hogar en el condado eran de $36 654, y los ingresos medios por familia eran $44 457. Los hombres tenían unos ingresos medios de $31 095 frente a los $20 680 para las mujeres. La renta per cápita para el condado era de $17 478. Alrededor del 8.30% de la población estaban por debajo del umbral de pobreza.

Transporte

Autopistas principales

Municipalidades

Ciudades
 Augusta
 Basco
 Bentley
 Bowen
 Carthage
 Dallas City (parcialmente en el condado de Henderson)
 Elvaston
 Ferris
 Fountain Green
 Hamilton
 La Harpe
 Nauvoo
 Plymouth
 Pontoosuc
 Warsaw
 West Point

Áreas no incorporadas
 Adrian
 Burnside
 Colmar
 Colusa
 Denver
 La Crosse
 McCall
 Niota
 Stillwell
 Sutter
 Webster

Municipios
El condado de Hancock está dividido en 25 municipios:

Referencias

Enlaces externos

 Center for Hancock County History
 Hancock County, Illinois, USA

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Myosin light chain 6B is a protein that in humans is encoded by the MYL6B gene. Myosin is a hexameric ATPase cellular motor protein. It is composed of two heavy chains, two nonphosphorylatable alkali light chains, and two phosphorylatable regulatory light chains. This gene encodes a myosin alkali light chain expressed in both slow-twitch skeletal muscle and in nonmuscle tissue.

References

Further reading

External links

EF-hand-containing proteins


text:
Strait, englisch für "Straße" oder "Meerenge",
ist der Familienname folgender Personen:

 Andrew Strait (* 1985), US-amerikanischer Basketballspieler
 Brian Strait (* 1988), US-amerikanischer Eishockeyspieler und -scout
 George Strait (* 1952), US-amerikanischer Musiker
 Horace B. Strait (1835–1894), US-amerikanischer Politiker
 Steven Strait (* 1986), US-amerikanischer Schauspieler
 Thomas J. Strait (1846–1924), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Straight (Begriffklärungsseite)


text:
Poziomka pospolita (Fragaria vesca L.) – gatunek rośliny z rodziny różowatych. Inne zwyczajowe nazwy: czerwona jagoda, koziomka. Rośnie dziko w całej Europie, a także w Azji i Ameryce Północnej. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. Jest uprawiany w wielu krajach świata, również w Polsce.

Morfologia
 Pokrój Wysokość 5-20 (30) cm. Wytwarza sympodialne, długie i cienkie rozłogi. Odmiany uprawne nie posiadają rozłogów.
 Liście Głównie liście odziomkowe. Są trójdzielne i grubo piłkowane, środkowy listek na krótkim ogonku, boczne listki są bezogonkowe, o klinowatych, niesymetrycznych nasadach. Listki są luźno owłosione, na górnej stronie ciemnozielone, spodem sinawe lub szarawe.
 Kwiaty Na łodygach wyrasta zwykle od 3 do 10 białych kwiatków na szypułkach tylko niewiele dłuższych od liści. Kwiaty promieniste o działkach kielicha odstających od "owocu", który (po dojrzeniu) odrywa się od nich.
 Owoc Soczyste, czerwone owoce pozorne bardzo podobne, lecz mniejsze od owoców truskawki. Nasiona rozsiewane przez zwierzęta lub ludzi (endochoria).

Biologia i ekologia
 Bylina, hemikryptofit. Siedlisko: lasy, słoneczne brzegi lasów, polany, przydroża. Preferuje gleby wilgotne, żyzne i gliniaste. W górach występuje do piętra kosówki (w Tatrach do 1710 m n.p.m.). W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku zespołów (All.) Epilobietea angustifolii. Kwitnie w maju i czerwcu, kwiaty są zapylane przez owady.
 Tworzy mieszańce z poziomką twardawą (F. x hagenbachiana Lang et Koch) oraz poziomką wysoką.
 Występuje w wielu podgatunkach.
 W uprawie liczne odmiany uprawne, m.in. tzw. poziomka Regina (Fragaria vesca 'Regina').

Zastosowanie
 Roślina uprawna Jest uprawiana w licznych odmianach, głównie w uprawach amatorskich. Jej częściej uprawianym krewnym jest truskawka, lecz w krajach wyżej rozwiniętych poziomka o delikatniejszych, mniejszych i smaczniejszych owocach zyskuje coraz większe znaczenie.
 Sztuka kulinarnaOwoce o średnicy 1–2 cm są jadalne i smaczne. Osiągają najlepszy smak dopiero w pełni dojrzałości. Zawierają wartościowe kwasy organiczne, węglowodany oraz bardzo dużo witaminy C, a także witaminy A, B1, B2, B6, E, H, PP i sole mineralne: wapnia, fosforu, kobaltu, zwłaszcza zaś żelaza. W 100 g poziomek znajduje się 60 mg witaminy C, 212 mg kwasu asparaginowego i 132 mg kwasu glutaminowego. Ze względu na aromat nieprzetworzone poziomki są znacznie lepsze w natychmiastowym spożyciu niż hodowlane odmiany poziomek i truskawek. Stosuje się je także do wyrobu marmolad, kompotów i kruszonów. Dziś już znacznie rzadziej zbierane ze środowiska naturalnego z powodu mniejszej wydajności od odmian hodowlanych.

 Roślina lecznicza
 Surowiec zielarski – młode liście (Folium Fragariae). Zawierają flawonoidy, kwasy organiczne, olejki eteryczne, witaminy i inne substancje. Własności lecznicze mają jednak tylko liście z poziomek dziko rosnących – nie mają ich uprawiane odmiany ogrodowe.
 Działanie – ściągające, słabo moczopędne i ogólnie wzmacniające organizm. Stosuje się przy niektórych schorzeniach układu moczowego, nerek i schorzeniach żołądkowych związanych z biegunką.

Uprawa
 Choroby
 choroby wirusowe: cętkowana plamistość truskawki, czarcie miotły truskawki, łagodna żółtobrzeżność liści truskawki, marszczyca truskawki, otaśmienie nerwów truskawki, utajona pierścieniowa plamistość truskawki
 bakteryjne: bakteryjna kanciasta plamistość liści truskawki, bakteryjna zgorzel liści truskawki, zielenienie płatków truskawki
 choroby wywołane przez lęgniowce i grzyby: antraknoza truskawki, biała plamistość liści truskawki, brunatna zgnilizna owoców truskawki, czarna zgnilizna korzeni truskawki, czerwona plamistość liści truskawki, czerwona zgnilizna korzeni truskawki, fuzarioza truskawki, mączniak prawdziwy truskawki, mokra zgnilizna truskawki, twarda zgnilizna owoców truskawki, skórzasta zgnilizna owoców truskawki, szara pleśń truskawki, werticilioza truskawki, zamieranie liści truskawki, zgnilizna korzeni truskawki, zgnilizna ogonków liściowych truskawki.

Obecność w kulturze
Okazy poziomki pospolitej w postaci płonnych różyczek liści przyziemnych występują kilkakrotnie, wiernie odwzorowane, w tle malarskim scen w ołtarzu Wita Stwosza w Kościele Mariackim w Krakowie. Tylko jeden raz przedstawiony jest tam okaz owocujący tej rośliny. Gałązkę poziomki, z kwiatem i owocem, trzyma w dłoni "Madonna z poziomką" – przedstawienie Matki Boskiej z Dzieciątkiem na kolanach na obrazie (2 poł. XV w.), pochodzącym z żywieckiej parafii Narodzenia NMP (obecnie w Muzeum Narodowym w Krakowie).

Przypisy

Różowate
Rośliny owocowe
Rośliny lecznicze


text:
Clan MacFarlane (Scottish Gaelic: Clann Phàrlain  ) is a Highland Scottish clan. Descended from the medieval Earls of Lennox, the MacFarlanes occupied the land forming the western shore of Loch Lomond from Tarbet up-wards. From Loch Sloy, a small sheet of water near the foot of Ben Vorlich, they took their war cry of Loch Slòigh.

The clan was noted for the night time cattle raiding of neighbouring clan lands, (particularly those of Clan Colquhoun), and as such a full moon became known locally as "MacFarlane's Lantern". The ancestral lands of the clan were held by the chiefs until they were sold off for debts, in 1767. Since 1866 the chiefship has been dormant, no one having claimed or obtained rematriculation of the Chief Arms making Clan MacFarlane a supposed Armigerous clan.

History

Origins
Clan MacFarlane claims descent from the original Earls of Lennox, though the ultimate origin of these earls is murky and has been debated. The nineteenth-century Scottish antiquary George Chalmers, in his Caledonia, quoting the twelfth century English chronicler Symeon of Durham, wrote that the original Earls of Lennox descended from an Anglo-Saxon – Arkil, son of Egfrith. This Arkil, a Northumbrian chief, was said to have fled to Scotland from the devastation caused by the Harrying of the North by William the Conqueror, and later received control of the Lennox district from Malcolm III of Scotland, though alternative theories state that the original Earls of Lennox may have been of Gaelic descent. These two views are not mutually exclusive, as what is now southern Scotland and northern England had, in the post-Roman and early Mediaeval era, been a flux of Gaelic, Brittonic, Scandinavian and Germanic ethnicities.

Clan MacFarlane claims its descent from the original line of the Earls of Lennox, through Gille Chriosd, brother of Maol Domhnaich, Earl of Lennox, who received in charter, "de terris de superiori Arrochar de Luss", the lands of Arrochar which the MacFarlanes held for centuries until the death of the last chief. Gille Chriosd's son, Donnchadh, also obtained charters for his lands from the Earl of Lennox, and appears in the Ragman Rolls as "Dunkan Makilcrift de Leuenaghes" (Duncan son of Gilchrist of Lennox). Donnchadh's grandson was Parlan (or Bartholomew), from whom the clan takes its name from. There is no contemporary evidence of this Parlan or his elided father, only centuries-retrospective assertions that private documentation existed at the time of the Macfarlane attempt to claim the defunct earldom of Lennox. Maolchaluim Mac Pharlain, the son of Parlan, was confirmed the lands of Arrochar and others, and "hence Maolchaluim may be considered as the real founder of the clan". Maolchaluim, in turn, was succeeded by his son, Donnchadh, who obtained by charter the lands of Arrochar, dated in 1395 at Inchmurrin. Donnchadh seems to have married Christian, daughter of Sir Colin Campbell of Loch Awe, as stated in a charter of confirmation by Donnchadh, Earl of Lennox, also dated in 1395. Iain Mac Pharlain, in 1420, received confirmation to his lands of Arrochar.

In support of the Stewart earls of Lennox

Not long after, the ancient line of the Earls of Lennox died with the execution of Donnchadh, Earl of Lennox, by James I of Scotland in 1425. After the earl's death it seems that the MacFarlanes claimed the earldom as heirs male. This claim, though, proved disastrous and the family of the chief were murdered, with the clan's fortunes reduced severely. The destruction of the MacFarlanes would have been inevitable but for an Anndra MacFarlane, who married Barbara, daughter of John Stewart, Lord Darnley, who had been created Earl of Lennox in 1488. Skene claimed that even though Anndra Mac Pharlain, through his marriage, had saved the clan from destruction, he still was refused the chiefship of the clan. Skene also showed that even his son, Sir John MacFarlane, assumed the subordinate designation of "Capitaneus de Clan Pharlane" (Captain of the clan). Though Alexander MacBain, in a later edition of Skene's work, pointed out that Capitaneus was really Latin for Chief. From this period on the clan appears to have loyally supported the Stewart Earls of Lennox, and for several generations there is little history attributed to the clan.

Battle of Glasgow Muir

In the mid sixteenth century, Donnchadh Mac Pharlain of Mac Pharlain, appears to have been a steady supporter of Matthew Stewart, 4th Earl of Lennox. In 1544, Mac Pharlain led three hundred of his men, and joined Lennox and Glencairn at the Battle of Glasgow Muir, where they were narrowly defeated. The Mac Pharlains were affected by the forfeitures that followed, though were saved by their very powerful friends, and the chief obtained a remission for his lands. After the defeat, the Earl of Lennox was forced to flee to England, and married a niece of Henry VIII, and afterward returned to Scotland with a huge force supplied by the English king. For fear of further repercussions, the chief of the clan did not personally support Lennox, but instead sent a relative, Bhaltar MacFarlane of Tarbet, with four hundred men, in support of the Earl. The MacFarlane clansmen are said to have acted as light troops, and as guides to the Earl's main force. The sixteenth century, English chronicler, Raphael Holinshed described this MacFarlane force as follows: "In these exploytes the Erle had with him Walter McFarlane of Tarbet, and seven score of men of the head of Lennox, that spoke both Irishe and the English Scottish tongues very well, light footmen very well armed in the shirtes of mayle, with bows and two-handed swords; and being joined with the Scottish archers and shotte, did much avayleable service in the streyghts, marishes, and mountayne countries".

Battle of Pinkie Cleugh

At Irwine in 1545, a bond of manrent was granted to Hugh, Master of Eglinton to Duncan, uncle of the Laird of MacFarlane. Later in 1547 the clan suffered grievously at the Battle of Pinkie Cleugh, in which the chief, Duncan was slain along with many of his men. The clan, led by Duncan's son, Andrew, fought under the Regent James Stewart, 1st Earl of Moray, against the forces of Mary, Queen of Scots, at the Battle of Langside in 1568. The clan's part in the battle is related to by Holinshed: "In this battayle the vaiancie of an Hie-land gentle-man named M'Farlane, stood the Regent's part in great steede; for in the hottest brunte of the fight, he came in with three hundred of his friends and countrymen, and so manfully gave in upon the flanke of the queen's people, that there was great cause of the disordering of them". After the battle, the clan also boasted of capturing three standards of the Queen's army, which were preserved as trophies for a long time afterwards. For his clan's aid, Andrew was awarded the crest of a "demi-savage proper, holding in his dexter hand a sheaf of arrows, and pointing with his sinister to an imperial crown, or, with the motto, This I'll defend", by the Earl. The crest bestowed on the MacFarlane chief alludes to the defence of the Crown and Kingdom of Scotland, as Mary was seen as rebellion against the Crown.

Nothing is known of Andrew's son, though his grandson, Walter MacFarlane was a staunch supporter of the King. In his time, he was twice besieged in his house, and his castle of Inveruglas was later burned down by English forces.

Fall of the clan

The clan was denounced by the Government in 1594, to have committing theft, robbery, murder, and tyranny. Later, in 1624, after the Battle of Glen Fruin when the MacFarlanes and their friends the MacGregors killed about 80 members of Clan Colquhoun and their allies, several members of the clan were tried and convicted of such acts, with some being pardoned and others executed. Many others were removed to Aberdeenshire and Strathaven in Banffshire, where they assumed the names M'Caudy, Greisock, M'James and M'Innes. Some  to fled to Ireland, and with the famine there, emigrated further to America where the surname would evolve to McFarland.

The last clan chief, in the direct male line, William Macfarlane, 20th Clan Chief, was born in 1813 and died without issue in 1866. The heir of line then passed to his sister, Jane Watt MacFarlane, who was born in 1817 and who married a Mr James Scott and settled in Sunderland, England.  A successful draper, she died in 1887 leaving several children.  A current clan chief could be found from one of their descendants.

Several of the clan left and settled in Ireland, as part of the force of their superior the Earl of Lennox when he took up his 3000-acre landholding during the plantation (resettlement) of Ireland in the reign of James VI, and the leading representative of this branch, McFarland of Hunstown House, from Dublin, made claims (unsuccessful) to the chiefship of the clan. Today the chiefship of the clan is dormant, and the clan can be considered an Armigerous clan.

Clan profile

Clan Badge: Two plant badges have been attributed to the clan.
Cranberry. The clan shares this badge with Clan MacAulay, which tradition gives a descent from the old Earls of Lennox.
Cloudberry. (Attributed to the clan by Skene).
Clan Slogan: Loch Sloidh (Anglicised as: Loch Sloy) (translated from Gaelic: The Loch of the Host).
Clan Motto: This I'll Defend.
Clan Crest: A demi-savage brandishing in his dexter a broad sword Proper and pointing with his sinister to an Imperial Crown or standing by him on the wreath.
Clan Pipe Music (Pibroch):
'Thogail nam bo theid sinn (translation from Gaelic: Lifting the cattle). or, Thogail nam Bo theid sinn (translation: To Lift the cows by the light of the moon).
Spaidsearachd Chlann Pharlain (translation from Gaelic: MacFarlane's march).
Saved from extinction by Robert Macfarlan in the late 1800s.
Clan Tartan: There are six reported MacFarlane tartans: Red (Modern, Ancient, Weathered); Hunting (Modern, Ancient, Weathered); Black & White / Mourning (Modern, Ancient), Black & Red; Dress; and Lendrum.

Origin of the name

The surname MacFarlane, and other variations of the name, are Anglicisations of the Gaelic patronymic Mac Pharlain, meaning "son of Parlan". The Gaelic Parlan or Parthalán is likely a Gaelicisation of the Latin Bartholomaeus. In Moncreiffe's opinion the name was linked with Partholón of Irish mythology, writing: "Par-tholon or 'Sea-Waves' appears in Irish mythology as the first to take possession of Ireland after the flood".

Associated names
The following names are considered, by the International Clan MacFarlane Society, to be associated with the clan. Note that the prefixes Mac, Mc, and M''' are interchangeable. Many of the associated names listed are claimed by other clans.

Associated names of Clan MacFarlane

Condey / Condie / Condy.
Gruamach.
MacCondey / MacCondie / MacCondy.
MacIock / MacJock.

MacInally.
MacNide / MacNite.
MacNoyer / MacNuyer.
MacWalter.
MacFarlaine

Monach / Monnock.
Parlane
Parlin
Weaver.
Webster.

Weir.

Associated names of Clan MacFarlane that are also claimed by other clans

Allan / Allen.
Allanach.
Allanson.
Allison.
Arrell / Arroll.
Barclay.
Bart.
Bartholomew.
Bartie/y.
Bartson.
Brice / Bryce.
Caa / Caw.

Calla/ende/ar.
Cunnison / Kennison.
Galbraith.
Galloway.
Grassick / Griesk.
Greusaich.
Knox.
Lea/iper.
Lenox / Lennox.<ref
name="macfarlane.org-SeptsTartans"/>
MacAllan / MacAllen.
MacAndrew.
MacAndro.

MacCaa / MacCaw.
MacCause.
MacEa/och.
MacEachern.
MacEoin.
MacErrachar.
MacFarquhar.
MacGaw.
MacGreusich/k.
MacInstalker.
MacJames.
MacKin(d)la/ey.

MacNair / MacNayer.
MacRob / MacRobb.
MacWilliam.
Michie.
Millar / Miller.
Rob / Robb.
Spruell (and assoc. spellings).
Stalker.
Williamson.
Wilson
Wylie / Wyllie.

See also

Armigerous clan
Scottish clan
Earl of Lennox

Notes

References

Works citedThe Scottish Clans and Their Tartans, With Notes, Library Edition. W. & A. K. Johnston, Ltd.
Adam, Frank. The Clans, Septs and Regiments of the Scottish Highlands 1934. Kessinger Publishing, 2004. .
Eyre-Todd, George. The Highland Clans of Scotland: Their History and Traditions. Charleston, SC, USA: Garnier & Company, 1969.
Maclauchlan, Thomas & Wilson, John & Keltie, John Scott. A History of the Scottish Highlands, Highland Clans and Highland Regiments. Edinburgh and London: A. Fullarton & Co., 1875.
Moncreiffe of that Ilk, Sir Iain. The Highland Clans. London: Barrie & Rockliff, 1967.
Nisbet, Alexander. A System Of Heraldry. (Vol. 2). Edinburgh: William Blackwood, 1816.
Skene, William Forbes. The Highlanders of Scotland, Their Origin, History, And Antiquities. London: John Murray, 1837.
Thompson, Thomas (ed). Publica Sive Processus Super Fidelitatibus Et Homagiis Scotorum Domino Regi Angliæ Factis A.D. MCCXCI-MCCXCVI''. Edinburgh: Bannatyne Club, 1834.

External links
The Homepage of Clan MacFarlane Worldwide, Inc.
The Clan MacFarlane Society, Australia Inc.
The Homepage of the International Clan MacFarlane Society, Inc.
MacFarlane Castle Preservation & Archaeology on Island I Vow (Ellan Vhow)

Scottish clans
Armigerous clans


text:
Jeffrey John "Jeff" Hornacek (ur. 3 maja 1963 w Elmhurst w stanie Illinois) – amerykański koszykarz grający na pozycji rzucającego obrońcy i trener koszykarski. Występował w lidze NBA, w klubach Phoenix Suns, Philadelphia 76ers i Utah Jazz. Z drużyną z Utah dwukrotnie docierał do finałów NBA (1997, 1998).

W latach 1998 oraz 2000, Hornacek wygrywał konkurs rzutów za "3", rozgrywany podczas Weekendu Gwiazd NBA. W 1992 wziął udział w meczu gwiazd NBA.

1 lutego 2016 został zwolniony z funkcji trenera przez klub Phoenix Suns.

12 kwietnia 2018 został zwolniony ze stanowiska głównego trenera New York Knicks.

Osiągnięcia
 NCAA
 Uczestnik:
 rozgrywek Sweet Sixteen turnieju NCAA (1986)
 turnieju NCAA (1985, 1986)
 Uczelnia zastrzegła należący do niego numer 14

 NBA
 2-krotny finalista NBA (1997–1998)
 Uczestnik NBA All-Star Game (1992)
 2-krotny zwycięzca konkursu rzutów za 3 punkty organizowanego podczas NBA All-Star Weekend (1998, 2000)
 Zwycięzca konkursu 2–Ball Challenge zorganizowanego podczas NBA All-Star Weekend (2000)
 Lider NBA w skuteczności rzutów wolnych (2000)
 Klub Utah Jazz zastrzegł należący do niego w numer 14
 3-krotny uczestnik konkursu rzutów za 3 punkty organizowanego podczas NBA All-Star Weekend (1992, 1998, 2000)
 Zawodnik miesiąca NBA (grudzień 1991)

Rekordy kariery
 największa liczba punktów w jednym meczu - 40 (23 listopada 1994 przeciwko Seattle)
 największa liczba celnych rzutów za 3pkt w jednym meczu - 8 (23 listopada 1994 przeciwko Seattle)
 największa liczba zbiórek w jednym meczu - 14 (2 listopada 1991 przeciwko Portland)
 największa liczba asyst w jednym meczu - 18 (2-krotnie)
 największa liczba przechwytów w jednym meczu - 7 (26 stycznia 1993 przeciwko New York)
 największa liczba bloków w jednym meczu - 2 (17-krotnie)

Statystyki

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Profil na nba.com
 Statystyki na basketball-reference.com
 Profil na espn.go.com
 Statystyki akademickie na sports-reference.com
 Profil na rotoworld.com
 Profil na realgm.com

Amerykańscy koszykarze
Amerykańscy trenerzy koszykarscy
Koszykarze Utah Jazz
Koszykarze Phoenix Suns
Koszykarze Philadelphia 76ers
Trenerzy Phoenix Suns
Trenerzy New York Knicks
Zawodnicy NBA z zastrzeżonymi numerami
Koszykarze Iowa State Cyclones
NBA All-Stars
Asystenci trenerów Utah Jazz
Urodzeni w 1963


text:
Bagism is a satire of prejudice, where by living in a bag a person could not be judged on their bodily appearance. Bagism was created by John Lennon and Yoko Ono as part of their extensive peace campaign in the late 1960s. The intent of bagism was to satirize prejudice and stereotyping. Bagism involved wearing a bag over one's entire body. According to John and Yoko, by living in a bag, a person could not be judged by others on the basis of skin colour, gender, hair length, attire, age, or any other such attributes. It was presented as a form of total communication: instead of focusing on outward appearance, the listener would hear only the bagist's message.

Purpose and origins

John and Yoko introduced the idea during a well-received press conference in Vienna on 31 March 1969, and explained it more thoroughly in a 14 June 1969 interview with David Frost. Bagism reflected the whimsical, carefree, and often comedic mood of John and Yoko's other peace efforts, such as their Bed-Ins. By catching the attention of the masses with its outlandish premise, bagism presented a social and political message to the world. As Lennon stated, "Yoko and I are quite willing to be the world's clowns; if by doing it we do some good."

Yoko said that bagism was inspired by the theme of Antoine de Saint-Exupéry's The Little Prince, which was "One sees rightly only with the heart, the essential is invisible to the eyes."  She hoped that the bag (by hiding her and John's physical appearance) would make their essence, or the essence of their message, visible.

The Alchemical Wedding

The couple had earlier appeared in a bag, at The Alchemical Wedding, an underground artists' gathering, at London's Royal Albert Hall in late 1968.  The event was put on by the Arts Lab and BIT (infoshop), which sought to challenge audiences to be participants rather than passive consumers.  John and Yoko climbed into a large white bag on stage, sat cross-legged, knee-to-knee, hunkered down and closed the bag.  They moved only twice in 45 minutes, hunkering further down.  This was a strong challenge to the audience.

"Musicians played, poets ranted, and John and Yoko crept into their white sheet-like bag on the stage and stayed there out of sight for what seemed like ages. I watched a baby crawl slowly by. And that was the bag happening. All mayhem broke out when a young female member of the audience stripped off her clothes and danced in naked delight. When the police were called and attendants tried to remove her, groups of people started stripping off their clothes in solidarity. There was a retreat and a truce was worked out, and no-one was arrested. The nude girl incident, with accompanying photo, made the front pages of the London evening papers," as Lee Harris noted later.

Bagism in the songs of John Lennon

Bagism is mentioned three times in the songs of John Lennon.  The first time is in "The Ballad of John and Yoko" where John refers to "eating chocolate cake in a bag", which was at the Vienna press conference, and the second is in the song "Come Together", where he sings: "He bag production".  This is a reference to Bag Productions Ltd, Lennon's public relations company, which derived its name from Bagism.  The third reference is in "Give Peace a Chance", with the line, "Everybody's talkin' about Bagism, Shagism, Dragism, Madism, Ragism, Tagism, This-ism, That-ism, ism, ism, ism."

The music videos for "Nobody Told Me" (at 3m 02s) and "Mind Games" (1992 version, at 2m 15s) both include a short segment of a person wearing a black bag which encloses their whole body, except their feet, while walking along Kings Road, London.

Internet following

A website called Bagism was created c. 1994 by Sam Choukri, providing John Lennon and Beatles links, photographs, rare sound recording snippets and video. At one point, c. 1996, the precursor to Bagism.com, a website focused on Lennon, was sent a cease and desist request from the representatives of his estate over copyrighted John Lennon content. After an unsuccessful appeal to Ono and the John Lennon Estate and the Dear Yoko petition campaign, Choukri decided to focus his efforts on less legally volatile content and the website has since been a hub for discussion, detailed discographies, letters, articles, fan artwork and poetry, and many other types of content.

Recent uses

In 2006, Liverpool John Lennon Airport had the words "Bagism, Shagism, Dragism, Madism, Ragism, Tagism" stickered along the front windows of the airport. This was done along with the branding of various John Lennon lyrics around the inside of the airport.

See also
 Bed-In
 Peace movement
 Veil of ignorance

References

External links
 Interview with David Frost about Bagism
 Bagism
 Lee Harris' involvement with the Arts Lab and Alchemical Wedding

John Lennon
Yoko Ono
Contemporary art
Philosophical theories


text:
Byomkesh Bakshi a Bengali detective thriller film on Bengali fictional detective Byomkesh Bakshi, released on 16 October 2015. The film is directed by Anjan Dutt. This is the fourth installment of Byomkesh series by Anjan Dutt. The film is based on Kohen Kobi Kalidas by Sharadindu Bandyopadhyay. Unlike the previous three installments, Jisshu Sengupta portrayed the character Bakshi in this one replacing Abir Chatterjee.

Cast
 Jisshu Sengupta as Byomkesh Bakshi
 Saswata Chatterjee as Ajit Bandyopadhyay
 Ushasie Chakraborty as Satyabati (Guest Appearance)
 Kaushik Sen as Gobinda Haldar
 Shantilal Mukherjee as Manish Chakraborty
 Sagnik Chatterjee as Aurobindo Haldar
 Joyjit Banerjee as Phanish Chakraborty
 Prantik Banerjee as Mrigen
 Debdut Ghosh as Madhumoy Sur
 Priyanka Sarkar as Indira (Guest Appearance)
 Ankita Chakraborty as Mohini
 Chandan Sen as Bhuban Das
 Arindol Bagchi as Surapati Ghatak(Guest Appearance)
 Siddhartha Banerjee as Inspector Pramod Barat (Guest Appearance)

Plot synopsis
The curtain rises on a small coalfield town. Plagued with a series of unexplained troubles that broke out suddenly, owner of a coalmine seeks the help of Byomkesh Bakshi to sort things out for him. When Byomkesh arrives with his trusted confidante Ajit, they discover to their complete dismay a maze of crimes woven around a violent murder that had little to do with the job that they were entrusted with. A mesmerizing mosaic of criminal characters, a sordid saga of lecherous lust, the thriller unfolds the complex layers of the human mind, so powerfully penned by Sharadindu, now retold by the master movie-maker Anjan Dutt. Byomkesh eventually cracks the case but seals it with his own sense of justice.

Reception
Upon release, the movie received moderately positive reviews from the critics while it was well received by the public.

Sequel

A hint for the next case was given at the end of this movie. The sequel was released on 7 October 2016.

See also
 Byomkesh Bakshi
 Abar Byomkesh
 Byomkesh Phire Elo

References

External links

Bengali-language Indian films
2010s Bengali-language films
2015 films
Indian detective films
2015 crime thriller films
Films directed by Anjan Dutt
Byomkesh Bakshi films
Indian crime thriller films
Films based on works by Saradindu Bandopadhyay


text:
Rabsztyn Castle is a preserved Gothic ruined castle located in the Polish Jura within the Eagles' Nests Trail, in the village of Rabsztyn, Lesser Poland Voivodeship in southern Poland.

The etymology of Rabsztyn Castle derives from the German Rabenstein, translating to Raven's Rock.

Having undergone extensive reconstruction, since May 2015, the castle has been opened to tourists.

See also
 Castles in Poland

References

External links

Castles in Lesser Poland Voivodeship


text:
Erechthias externella är en fjärilsart som beskrevs av Walker 1864. Erechthias externella ingår i släktet Erechthias och familjen äkta malar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Äkta malar
externella


text:
La batalla de Tapae del 88 d. C. entre el ejército romano y los dacios fue una consecuencia de la campaña del emperador romano Domiciano para proteger la provincia romana de Mesia, habitualmente conocida como guerra dacia de Domiciano, casi dos décadas antes de la conquista regional durante las guerras dacias en el reinado de Trajano.

Antecedentes
En el 86, el rey dacio Duras ordenó a sus tropas atacar al sur del Danubio la provincia romana de Moesia provocando la inmediata reacción romana, el emperador Domiciano llegó personalmente a Mesia, reorganizó la provincia dividiéndola en Mesia Inferior y Mesia Superior, y planeó la futura invasión de Dacia.

La primera ofensiva romana fracaso estrepitosamente en el año 87 en el paso de Tapae.

La batalla
La ofensiva romana continuó el año siguiente con el general Lucio Tetio Juliano, quien tomó de nuevo el mando. El ejército romano (compuesto de 4 legiones) entró en Dacia siguiendo la misma ruta que tomó Cornelio Fusco el año precedente. La batalla tuvo lugar en la misma zona, en Tapae, esta vez con resultado favorable a los romanos. Debido a la difícil carretera a Sarmizegetusa, la capital de Dacia, y debido a las derrotas sufridas por Domiciano en Panonia, la ofensiva romana se detuvo y Decébalo y Domiciano firmaron la paz.

Consecuencias
Según la paz del 89, Decébalo pasó a ser rey vasallo de Roma, recibiendo dinero, artesanos y máquinas de guerra por parte del Imperio romano, para defender las fronteras del Imperio. Unos pocos historiadores creen que esta paz, desfavorable para el poder romano, sería la causa del asesinato de Domiciano en septiembre del 96.

Decébalo, en lugar de emplear el dinero como esperaba Roma, decidió construir nuevas ciudadelas en las montañas, en importantes puntos estratégicos, y en reforzar las ya existentes. Esta fue una de los motivos del ataque romano del año 101, bajo el emperador Trajano.

Referencias

Enlaces externos
 Bibliotheca Dacica

Tapae 088
Tapae 088
88
Europa en el siglo I
Historia antigua de Rumania


text:
Laura Louisa Garde (* 30. März 1988 in Berlin) ist eine deutsche Schauspielerin und Fernsehmoderatorin.

Leben

Frühe Jahre und Theater
Laura Louisa Garde wuchs in einer Künstlerfamilie auf und besuchte die Schule in der Künstlerkolonie Worpswede. Ihr Vater, ein Maler und Musiker, konfrontierte sie bereits früh mit Kunst und Kultur. Im Alter von 10 Jahren besuchte sie ihren ersten Theaterworkshop. 2005 gab sie ihr Bühnendebüt. Sie spielte in Utrecht am "Growing up in Public"-Theater, wo sie in Don Duyns Inszenierung The Young Ones die Rolle der Karen spielte. Im gleichen Jahr stand sie im Kulturzentrum Schlachthof Bremen in Anton Tschechows Drama Die Möwe als reiche Grundbesitzerstochter Nina Michailovna Zarečnaya auf der Bühne. Von 2007 bis 2011 absolvierte Garde ihre Schauspielausbildung von 2007 bis 2011 am Max Reinhardt Seminar in Wien. Nach Abschluss ihrer Ausbildung gehörte sie bis 2013 zum festen Ensemble des Vorarlberger Landestheaters.

Film, Fernsehen und Hörspiel
Seit 2010 steht Garde in zahlreichen Film- und Fernsehproduktionen vor der Kamera. In dem Märchenfilm Das kalte Herz der ZDF-Filmreihe Märchenperlen nach dem gleichnamigen Werk von Wilhelm Hauff übernahm sie an der Seite von Rafael Gareisen die Rolle des Schwarzwaldmädchens Lisbeth. 2017 war sie als Helen in dem Ehe- und Nachbarschaftsdrama Ich war eine glückliche Frau von Martin Enlen zu sehen.

Seit März 2019 spielt sie in der ARD-Fernsehfilmreihe Die Drei von der Müllabfuhr als Tochter des von Uwe Ochsenknecht dargestellten Müllmanns Werner Träsch eine der durchgehenden Serienhauptrollen. Im November 2019 war sie in der 10-teiligen VOX-Serie Rampensau als Natti, die Freundin der Schauspielerin und "Undercover-Ermittlerin" Shiri (Jasna Fritzi Bauer), zu sehen. Neben festen Serienrollen ist sie kontinuierlich in Gastrollen verschiedener Fernsehserien- und reihen, wie Wilsberg, In aller Freundschaft, Jenny – echt gerecht, 4 Blocks und Marie Brand zu sehen.

Garde betätigt sich auch als Hörspielsprecherin, so war sie 2010 an dem ORF-Hörspiel Auf der Greiswalder Straße nach Roland Schimmelpfennig beteiligt.

Moderationen
Von 2013 bis 2015 stand Garde gemeinsam mit Sascha Quade für den deutschen Sender Nickelodeon vor der Kamera und moderierte das Nachmittagsprogramm, das als ca. vierminütige Clips im Format Nickelodeon Alaaarm aufging. Zudem reiste sie zu den Nickelodeon Kids' Choice Awards 2014 nach Los Angeles, um, ebenfalls mit Sascha Quade, für Nickelodeon von der Show zu berichten. Dabei überreichten die beiden auch den Preis Lieblingsstar: Deutschland, Österreich, Schweiz, der in der Regel vom deutschsprachigen Moderator an die Gewinner übergeben wurde.

Privates
Laura Louisa Garde lebt in Berlin.

Filmografie

Hörspiele
 2010: Roland Schimmelpfennig: Auf der Greiswalder Straße (ORF) – Regie: Martin Schulze

Weblinks
 Offizielle Website von Laura Louisa Garde

 Laura Louisa Garde bei der Agentur Gold Berlin

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Fernsehmoderator (Deutschland)
Hörspielsprecher
Darstellender Künstler (Berlin)
Deutscher
Geboren 1988
Frau


text:
Александр Степанович Проханов () — русский богослов и религиозный деятель, один из лидеров молокан. Основатель и первый редактор журнала «Духовный Христианин» (1905—1912), доктор богословия и доктор медицины (1910), родной брат Ивана Степановича Проханова, дед писателя А. А. Проханова.

По воспоминаниям своего правнука, получил личное дворянство за научные заслуги в медицине.

Биография
Родился в семье молокан, правда, сначала отец (в 1875 году), а затем и старший брат Иван (в 1886 году) присоединились к баптистам.

В 1889 году вместе со старшим братом Иваном начал выпуск религиозного журнала «Вифезда» («Беседа»), печатаемого сначала на гектографе, а затем литографическим способом.

После Дерптского университета обучался медицине в Париже, там же посещал Протестантский богословский факультет.

Скончался 2 (15) апреля 1912 года от сыпного тифа, которым заразился в больнице, исполняя свой врачебный долг.

В некрологе на смерть А. С. Проханова, опубликованном в журнале «Баптист» автор (Д. И. Мазаев) упоминал, что А. С. Проханов был «основателем и душой» журнала «Духовный Христианин», и занимался этим бескорыстно, из убеждений. «Умер человек любивший свое молоканство и по-своему для него трудившийся, отдавая ему своё время, свои силы, свои знания и свои средства», — писал Мазаев. По его мнению, со смертью А. С. Проханова молоканство, «без того не богатое, стало ещё беднее».

Религиозная деятельность

Создание Общества образованных молокан

В конце 1890-х А. С. Проханов стал инициатором создания Общества образованных молокан. Программа Общества предусматривала объединение образованных верующих «на почве такого мировоззрения, которое исключало бы всякое противоречие между религией и наукой и приводило бы их во взаимную гармонию», с дальнейшим преобразованием духовного христианства.

Учредители общества заявляли, что они признают законы природы, а не чудеса, а потому отвергают авторитет Библии в вопросах происхождения солнечной системы и происхождения человека и органических существ (отдавая предпочтение дарвинизму). Они отказались от признания богодухновенности Библии, считая, что человеку в поисках истины следует полагаться не на неё, а на «свои личные суждения».

Организованное им общество Проханов характеризовал как «религиозное безбожное сектантское общество», хотя по существу Общество не было безбожным: отрицая Божье сотворение солнечной системы и земли, «образованные молокане» в то же время утверждали существование Бога, бессмертие души и молитву, как выражение зависимости человека от Бога.

Идеи Общества имели некоторый отклик среди молоканской студенческой молодёжи и интеллигенции. Попытки Проханова привлечь на свою сторону баптистов к успеху не привели. Общество просуществовало, по видимому, несколько лет и выработало несколько идей, приспосабливающих религию к науке, и проповедуя их по молоканским общинам. Достичь заявленного объединения и преобразования духовного христианства Обществу не удалось.

Издание журнала «Духовный Христианин»
В 1905 году основал первый журнал молокан — «Духовный Христианин». Журнал служил объединению молоканского братства, рассеянного по всей Российской империи. Особенностью журнала была его демократичность, когда на страницах публиковались самые разнообразные мнения по богословским вопросам, иногда противоречащие друг другу. Журнал также уделял много места дискуссии молокан с баптистами, публиковал апологетическую переписку лидеров молокан и баптистов.

Финансирование протестантов
Кроме того, Александр Степанович учредил во Владикавказе «Прохановское Кредитное Товарищество» — финансовую организацию, осуществлявшую функции банка для протестантов (молокан, евангельских христиан, баптистов). Товарищество имело правление, формировавшееся на выборных условиях, и выдавало протестантам льготные кредиты на сельскохозяйственную деятельность, приобретение оборудования для мастерских, покупку лошадей и колясок для извоза. Прибыль направлялась на благотворительные цели.

Примечания

Литература

Протестантские богословы
Богословы России
Пасторы Российской империи
Церковные деятели XIX века
Церковные деятели XX века
Молокане
Библейская критика
Текстология


text:
was one of the earliest disciples of Judo. Saigo, together with Tsunejiro Tomita, became first in history of judo to be awarded Shodan by the founder of judo Jigoro Kano, who established the kyu-dan ranking system. He was one of the Kōdōkan Shitennō or Four Guardians of the Kodokan along with Yoshitsugu Yamashita, Sakujiro Yokoyama, and Tsunejiro Tomita.

Biography

Early life
Shiro Saigo was born on Feb 4, 1866 in Aizuwakamatsu, in the Fukushima Prefecture of Japan, the third son of a samurai, Shida Sadajiro. During his childhood, he trained in the fighting style of the Aizu clan, called oshikiuchi.In 1882, Saigo moved to Tokyo and in August of that year, he enrolled at the Kōdōkan, becoming Jigoro Kano's second student. In 1883, along with Tsunejiro Tomita, he became one of the first two to be awarded yudansha rank in any martial art. The very day of their graduation, he would take up the dojoyaburi challenge of Sakujiro Yokoyama, a much heavier jujutsuka, and defeated him, which moved Yokoyama to join the school as well.

A man of extreme agility, Shiro was known for the nickname of "Cat" due to his skill to land on his feet when thrown, a skill he had observed in actual cats and that he trained by jumping off the second floor of a building. He was also known as "Octopus Feet" for his ability to avoid losing his footing. He developed a personal technique called "yama arashi", possibly related to the modern judo technique of the same name, though according to Tsunejiro Tomita it was lost after his death.

Judo challenges
Saigō was responsible for an early surge of popularity for Kodokan Judo, when he demonstrated its superiority by easily defeating a much larger opponent:

Similarly, Saigō fought on behalf of Kodokan in 1884, when three fighters of the Yōshin-ryū jūjutsu school named Matsugoro Okuda, Daihachi Ichikawa and Morikichi Otake came to challenge their members. As Kano was out at the moment, they only found Shiro and his colleagues Yokoyama and Tsunejiro Tomita, but those decided to answer the challenge by themselves. Shiro defeated Okuda, throwing him down thrice before finishing him out with his yama arashi. Okuda suffered a concussion and had to be stretchered out. Kano was not pleased with their behavior when he found out, thinking they had shown themselves too eager to fight, but anyway their victories helped to increase Kodokan's renown in Japan.

Saigō also took part in the Kodokan-Totsuka rivalry, participating in the tournament between Kōdōkan and the Totsuka branch of Yōshin-ryū hosted by chief inspector Michitsune Mishima. Shiro was sorted to fight Entaro Kochi, a much larger jujutsuka. The size difference was such that it was reported to look like a match between a child and an adult. Controlling the match, Kochi tried to throw him with harai goshi and uchi mata, but Saigō slipped out and landed on his feet every time, making Entaro increasingly tired. Saigō then tried to capitalize on with tomoe nage, which Entaro blocked and tried to come back with an osoto gari with no success. Finally, at around 15 minutes an exhausted Entaro left himself open, and the judoka managed to execute his yama arashi. Although his head hit the ground, Entaro got up again, after which Saigo scored another yama arashi, breaking Kochi's shoulder and forcing him to give up the match. The Kōdōkan won most of the matches that day, and the rival school's master Hidemi Totsuka was forced to praise Saigō, saying to Kano "you really have a wonderful student."

Following this victory, the Governor of Chiba Prefecture Mamoru Funakoshi personally travelled to the Kōdōkan dojo to attend a lecture in judo methods accompanied by the leading men of the Totsuka Yōshin-ryū, among them Hidemi Totsuka and Teisuke Nishimura. After seeing Saigō perform a demonstration of randori, Totsuka increased his praises, stating "the 'genius' word might have been created for someone like Shiro Saigō."

Saigō also fought against Shusaburo Sano, a Totsuka jujutsuka who was supposedly strong enough to bend iron rods with his arms and shatter thick boards with his fists. Sano outweighed Shiro by 30 kg and had trained specifically to counter his yama arashi technique. Indeed, he countered it, throwing Saigō down and pinning him with his weight, but the judoka escaped and applied ude-gatame, making the jujutsuka surrender.

Departure from Kodokan
In 1890, Saigō was forced to leave the Kōdōkan due to his involvement in a street brawl. According to sources, a drunken Shiro challenged a sumotori named Araumi, knocking him out with a throw. However, after the throw Arauma would have bitten Saigo's leg, which caused a brawl between Shiro's entourage of judoka and Araumi's sumo stable. Saigo also attacked many policemen who attempted to break it up, injuring some of them and even throwing some others into a nearby river, which got him in jail until Kano could get him out. He retired to Nagasaki, devoting the rest of his life to kyūdō. As a sign of pardon, however, Kano conceded him the 6th dan after his death.

The main character in Akira Kurosawa's 1943 directorial debut, Sugata Sanshirō, was based on Shiro Saigo, the film being based on the novel of the same name written by Tsunejiro Tomita's son, Tsuneo.

References

Bibliography

External links
Shiro Saigo, Judo's secret weapon?

Japanese male judoka
1922 deaths
1866 births


text:
Action of 27 August 1661 was a naval battle that took place on 27 August 1661 near Milos, Greece between the Republic of Venice and the Knights Hospitaller over the Ottoman Empire.

Ships involved

Venice/Malta
20 galleys and 2 galleasses

Turkey
36 galleys - 5 sunk, 4 captured

Result
The result was a victory for Venice and Malta over the Ottoman Empire.

References

Conflicts in 1661
1661
1661
1661 in Europe
Milos
1661 in the Ottoman Empire
17th century in Greece


text:
Álvaro Corrada del Rio SJ (ur. 13 maja 1942 w Santurce) – amerykański duchowny katolicki, biskup diecezji Mayagüez w Portoryko w latach 2011–2020.

Życiorys
Od 1960 związany z zakonem jezuitów, w którym w 1962 złożył pierwsze śluby. Uzyskał licencjat z historii i nauk ścisłych na Uniwersytecie Fordham.

Święcenia kapłańskie przyjął 6 lipca 1974. Po święceniach wyjechał do Paryża, by studiować teologię na tamtejszym Instytucie Katolickim. Po powrocie do kraju w 1975 pełnił funkcje m.in. koordynatora Northeast Catholic Hispanic Center (1982-1985).

Episkopat
31 maja 1985 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji waszyngtońskiej ze stolicą tytularną Rusticiana. Sakry biskupiej udzielił mu 4 sierpnia tegoż roku ówczesny arcybiskup Waszyngtonu, abp James Hickey. W archidiecezji pełnił funkcję wikariusza generalnego oraz wikariusza biskupiego dla Latynosów.

5 grudnia 2000 papież mianował go biskupem diecezji Tyler. Ingres odbył się 30 stycznia 2001.

6 lipca 2011 Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym Mayagüez. 9 maja 2020 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z pełnionego urzędu złożoną ze względu na wiek.

Bp Corrada del Rio pełnił funkcje administratora apostolskiego w diecezjach Caguas (1997-2001) oraz Tyler (2011-2012).

Przypisy

Bibliografia
 Biografia na stronie Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej

Linki zewnętrzne

Amerykańscy biskupi katoliccy
Portorykańscy biskupi katoliccy
Amerykańscy jezuici
Diecezja rzymskokatolicka Tyler
Urodzeni w 1942
Diecezja rzymskokatolicka Mayagüez


text:
Републикански път IIІ-308 е третокласен път, част от републиканската пътна мрежа на България, преминаващ по територията на Софийска и Врачанска област. Дължината му е 29,8 км.

Пътят се отклонява надясно при 186 км на Републикански път I-3 в източната част на село Правешка Лакавица и се насочва на север. Преминава през центъра на селото и след 6,4 км слиза в долината на река Малки Искър при село Калугерово. В селото пресича реката и продължава на север покрай десният ѝ бряг. Преминава през село Своде и след 4,7 км навлиза в Област Враца, като минава през село Средни рът и достига до село Караш. В този си участък (между селата Своде и Караш) пътят е с трошено-каменна покривка. След това пътят минава през село Хубавене и южно от град Роман се съединява с Републикански път III-103 при неговия 32,7 км.

Вижте също
Републиканска пътна мрежа на България

Източници

 Карта на републиканската пътна мрежа.
 Пътен атлас на България М 1:200000.
 Списък на републиканската пътна мрежа на България .

Републикански пътища в България
Софийска област
Област Враца


text:
Rank comparison chart of officers for navies of Hispanophone states.

Officers

See also
Comparative navy officer ranks of the Americas
Ranks and insignia of NATO navies officers

References

Military ranks of Hispanophone countries
Military comparisons


text:
Ham Lini (ur. 8 grudnia 1951 w Pentecost) – vanuacki polityk, premier kraju od 11 grudnia 2004 do 22 września 2008.

Brat jednego z twórców niepodległego państwa Vanuatu Waltera Liniego. Po jego śmierci przywódca Zjednoczonej Partii Narodowej. Poprowadził to ugrupowanie do zwycięstwa w wyborach parlamentarnych w lipcu 2004 (partia zdobyła 10 miejsc w 52-osobowym parlamencie) i był faworytem do objęcia stanowiska premiera, stanowisko to objął jednak lider Unii Partii Postępowych – Serge Vohor. W rządzie koalicyjnym Lini pełnił funkcję wicepremiera i ministra spraw wewnętrznych. Ham Lini został premierem grudniu 2004, gdy Vohor został odwołany przez parlament (po próbie nawiązania stosunków dyplomatycznych z Tajwanem bez porozumienia z deputowanymi i rządem).

21 marca 2006 w parlamencie Vanuatu odbyło się głosowanie nad udzieleniem rządowi Hama Lini votum nieufności, jednak wniosek przepadł. Po wyborach parlamentarnych, na stanowisku premiera 22 września 2008 zastąpił go Edward Natapei. Lini zajął w jego gabiencie urząd wicepremiera.

Bibliografia
 Profil na stronie rulers.org

Premierzy Vanuatu
Urodzeni w 1951
Wicepremierzy Vanuatu
Vanuaccy ministrowie


text:
{{DISPLAYTITLE:Zc(3900)}}
Zc(3900) – cząstka subatomowa, prawdopodobnie pierwszy odkryty hadron egzotyczny, zbudowany z czterech kwarków (tetrakwark). Cząstka Zc(3900) ma masę około cztery razy większą od protonu, a jej czas życia wynosi około 10-23 s. Zc(3900) jest produktem rozpadu cząstki Y(4260).

Cząstka została odkryta w 2013 roku za pomocą detektora Belle, znajdującego się w japońskim Laboratorium Fizyki Wysokich Energii (KEK). Jej istnienie potwierdziła grupa naukowców z pekińskiego ośrodka Electron Positron Collider.

Zobacz też
 Z(4430)

Przypisy

Hadrony


text:
O noapte la Roxbury (titlu original: A Night at the Roxbury) este un film american de comedie din 1998 regizat de John Fortenberry. În rolurile principale joacă actorii Will Ferrell, Chris Kattan, Molly Shannon și Loni Anderson

Prezentare

Distribuție
 Will Ferrell ca Steve Butabi
 Chris Kattan ca Doug Butabi
 Loni Anderson ca Barbara Butabi
 Dan Hedaya ca Kamehl Butabi
 Molly Shannon ca Emily Sanderson
 Dwayne Hickman ca Fred Sanderson
 Maree Cheatham ca Mabel Sanderson
 Lochlyn Munro ca Craig
 Richard Grieco ca Himself
 Kristen Dalton ca Grieco's Lady
 Jennifer Coolidge ca Hottie Police Officer
 Meredith Scott Lynn ca Credit Vixen
 Elisa Donovan ca Cambi
 Gigi Rice ca Vivica
 Michael Clarke Duncan ca Roxbury Bouncer
 Colin Quinn ca Dooey
 Twink Caplan ca Crying Flower Customer
 Eva Mendes ca Bridesmaid
 Mark McKinney ca Father Williams
 Chazz Palminteri ca Benny Zadir
 Christian Mixon ca Guy In Corvette
 Viveca Paulin ca Porsche Girl
 Agata Gotova ca Waitress
 Rachel Galvin ca Girl on Beach

Coloană sonoră

Coloana sonoră a fost lansată pe CD.

 "What Is Love" – Haddaway (3:35)
 "Bamboogie (Radio Edit)" – Bamboo (3:15)
 "Make That Money (Roxbury Remix)" – Robi Rob's Club World (3:51)
 "Disco Inferno" – Cyndi Lauper (3:18)
 "Do Ya Think I'm Sexy" – N-Trance featuring Rod Stewart (3:25)
 "Pop Muzik" – 3rd Party (3:05)
 "Insomnia (Monster Mix)" – Faithless (3:45)
 "Be My Lover (Club Mix)" – La Bouche (5:35)
 "This Is Your Night" – Amber (3:52)
 "Beautiful Life" – Ace of Base (3:11)
 "Where Do You Go (Ocean Drive Mix)" – No Mercy (7:21)
 "A Little Bit of Ecstasy" – Jocelyn Enriquez (3:59)
 "What is Love? (Refreshmento Extro Radio Mix)" – Haddaway
 "Careless Whisper" – Tamia (5:27)

Note

Legături externe

Filme din 1998
Filme americane
Filme de comedie din anii 1990
Filme în limba engleză
Filme regizate de John Fortenberry
Filme Paramount Pictures


text:
La kassita es un mineral óxido de composición CaTi2O4(OH)2.
Debe su nombre al académico Nikolai Grigorevich Kassin (1885–1949), geólogo que descubrió el macizo de Afrikanda en el norte de Rusia.

Propiedades
La kassita es un mineral translúcido, de color rojo parduzco, amarillo pálido o incoloro, y lustre adamantino.
Es quebradizo, de dureza 5 en la escala de Mohs y densidad 3,42 g/cm³. Es paramagnético e insoluble en ácidos.

Cristaliza en el sistema monoclínico, clase prismática (2/m).
Su contenido elemental es de un 39% de titanio y un 16,5% de calcio; como componentes menores puede contener cromo (1,6%), magnesio y hierro. La correspondiente fórmula empírica es Ca0.97Ti1.91Cr0.07Mg0.03Fe2+0.01V5+0.01O3.87(OH)2.03·0.16(H2O).

Morfología y formación
La kassita forma cristales de seis lados, aplanados en {010}, y rosetas de cristales laminares, de hasta 0,5 mm.
También puede formar pequeñas esférulas. Son habituales las maclas, en {101} y {181}.

Se ha encontrado este mineral en cavidades miarolíticas en pegmatitas alcalinas —en el macizo de Afrikanda— así como en
nefelinas sienitas.
Suele estar asociado a cafetita, perovskita, titanita, rutilo e ilmenita.

Yacimientos
La localidad tipo de este mineral está en el complejo de Afrikanda, macizo ultrabásico alcalino en el óblast de Múrmansk (Rusia). Este emplazamiento es también localidad tipo de la anzaíta-(Ce), cafetita y zirconolita.
En este mismo país se ha encontrado kassita en el macizo de Jibiny y en el óblast de Perm (Urales medios).

Estados Unidos cuenta con depósitos en Magnet Cove (Arkansas) y Josephine Creek (Oregón). En Europa se ha encontrado este mineral óxido en Val di Serra (Ala, Italia) —en una cantera abandonada de mármol de brucita— y en Aggtelek (Hungría).

Véase también
Brannerita
Monimolita
Ingersonita
Lista de minerales

Referencias

Enlaces externos

Minerales óxidos
Minerales de calcio
Minerales de titanio
Sistema monoclínico
Minerales descubiertos en Rusia
Minerales epónimos


text:
Stranger in a Strange Land är också titeln på Robert A. Heinleins bok, se Främling på egen planet

Stranger in a Strange Land är en låt och en singel av det brittiska heavy metalbandet Iron Maiden släppt den 22 november 1986. Sången är den andra singeln till albumet Somewhere in Time och den är skriven av gitarristen Adrian Smith. På skivomslaget ser man Eddie som kommer in i en bar med en stor cigarr. Hans stil påminner mycket om Clint Eastwood i gamla västern filmer. I baren sitter många konstiga utomjordingar.

Sången handlar om en människa som fryser fast under en polarexpedition. Efter hundra år kommer nya människor och upptäcker hans kropp. Låten är delvis sann och Adrian Smith fick inspiration då han pratade med en man som överlevt en olycka under en polarexpedition. Titeln är en anspelning på 2 Mos 2:22.

På singeln finns två B-sidor, "That Girl" och "Juanita". Båda är gjorda av The Entire Population of Hackney. Adrian Smith och Nicko McBrain grundade gruppen tillsammans med några vänner och de gjorde några sånger mellan turnén World Slavery Tour och albumet Somewhere in Time då de inte hade någonting att göra.

Låtlista

"Stranger in a Strange Land" (Smith)
"That Girl" (Barnett, Goldsworth, Jupp)
"Juanita" (Barnacle, O'Neil)

Medlemmar

Steve Harris - bas
Bruce Dickinson - sång
Dave Murray - gitarr
Adrian Smith - gitarr
Nicko McBrain - trummor

Källor

maidenfans.com

Iron Maiden - singelskivor
Musiksinglar 1986
Engelskspråkiga sånger


text:
Bragi Boddason ou Bragi Boddason l'Ancien (Bragi enn gamli Boddason) était un scalde du , probablement norvégien, le plus ancien scalde dont nous connaissons des textes.

Selon le Skáldatal, Bragi Boddason aurait servi les rois légendaires suédois, Eysteinn beli et Björn II at Hauge. Selon ces informations, Bragi aurait été adulte en 830 toutefois les sources islandaises (Landnámabók, Saga d'Egill, fils de Grímr le Chauve) suggèrent qu'il a vécu entre 835 et 900.

Son œuvre la plus célèbre est le poème Ragnarsdrápa conservé partiellement uniquement dans l'Edda en Prose () de Snorri Sturluson. D'autres strophes attribuées à Bragi sont préservées dans divers textes.

Dès le Moyen Âge, Bragi Boddason était célébré comme le premier des scaldes, et il est possible qu'il fut divinisé en dieu de la poésie Bragi, seulement un siècle après sa mort.

Bibliographie

Toutes les strophes attribuées à Bragi Boddason, en vieil islandais.

Personnalité suédoise du IXe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Scalde
Noblesse norroise


text:
Скрябино — название населённых пунктов в России:

 Скрябино — деревня в Выгоничском районе Брянской области.
 Скрябино — деревня в Кольчугинском районе Владимирской области.
 Скрябино — деревня в Вологодском районе Вологодской области.
 Скрябино — посёлок в Подосиновском районе Кировской области.
 Скрябино — деревня в Уржумском районе Кировской области.
 Скрябино — деревня в Параньгинском районе Марий Эл.
 Скрябино — село в Лямбирском районе Мордовии.
 Скрябино — деревня в Истринском районе Московской области.
 Скрябино — деревня в Ветлужском районе Нижегородской области.
 Скрябино — деревня в Уренском районе Нижегородской области.
 Скрябино — железнодорожная станция (населённый пункт) в Колышлейском районе Пензенской области.
 Скрябино — деревня в Рамешковском районе Тверской области.
 Скрябино — деревня в Торжокском районе Тверской области.


text:
In een effectendepot worden effecten voor een klant bewaard. Een effectendepot is het totaal van alle effecten dat een bewaarbedrijf (meestal een bank) voor een klant in open bewaring heeft. Als een belegger bij meerdere bewaarbedrijven een effectendepot heeft, dan wordt het geheel van alle effecten een effectenportefeuille genoemd.

Tot het invoeren van de verplichte elektronische registratie in 2008 werden effecten bewaard in een (bank)kluis.

De financiële instelling voert het administratieve beheer over het effectendepot. Als effecten worden gekocht, dan worden die in het depot bijgeboekt.  Verkooptransacties worden afgeboekt. Rente of dividend die tot uitkering komt, en de aflossing van obligaties worden geboekt op een bijbehorende bankrekening, na afhouding van de roerende voorheffing. Voor het beheer van het depot vraagt de instelling een jaarlijkse vergoeding per lijn, of forfaitair.

De klant wordt geïnformeerd over beheershandelingen en over mutaties in zijn depot. Na het einde van het kalenderjaar volgt een opgave ten behoeve van de belastingaangifte.

Onbeheerde effecten of rekeningen, waarvan de eigenaar niet meer kunnen worden opgespoord, worden overgedragen aan de Dienst slapende rekeningen. De eigenaar, of de erfgenamen, kunnen de tegoeden later alsnog recupereren.

Zie ook
Wet giraal effectenverkeer

Effectenhandel


text:
Callospermophilus és un gènere de rosegadors de la família dels esciúrids que conté tres espècies oriündes de Nord-amèrica. Es tracta de xerins de mida mitjana-gran, amb un cos de 20,6-31,2 cm i una cua de 5,2-11,6 cm. La cua és curta i prima, però pot tenir el pèl una mica espès. El seu aspecte és bastant diferent al dels altres xerins, particularment pel que fa a la seva coloració. Tenen el dors d'un color marró vermellós que pot ser pàl·lid o llampant.

Referències

Bibliografia

Marmotinis


text:
Parafia pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Darłówku – parafia należąca do dekanatu Darłowo, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Została utworzona 11 października 1982 roku. W parafii posługę sprawują bracia Franciszkanie z Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych prowincji Gdańskiej (łac. Ordo Fratrum Minorum Conventualium, pot. franciszkanie). Siedziba parafii mieści się przy ulicy Gdyńskiej 3.

Miejsca święte

Kościół parafialny
Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Darłówku

Kościół parafialny został zbudowany w 1993 w stylu współczesnym, konsekrowany 17 marca 1993 roku.

Linki zewnętrzne
 Opis parafii na stronie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej

Maksymiliana
Darłówko
Darłówko


text:
Le canton d'Ailly-le-Haut-Clocher est un ancien canton français situé dans le département de la Somme et la région Picardie.

Géographie
Ce canton était organisé autour d'Ailly-le-Haut-Clocher dans l'arrondissement d'Abbeville. Son altitude variait de  (Long) à  (Cramont) pour une altitude moyenne de .

Histoire

Administration

Conseillers d'arrondissement (de 1833 à 1940)

Composition
Le canton d'Ailly-le-Haut-Clocher regroupait 20 communes et comptait  (recensement de 2006 population municipale).

|-
| Ailly-le-Haut-Clocher || align="right" | 863 || align="right" | 80690 || align="right" | 80009
|-
| Brucamps || align="right" | 134 || align="right" | 80690 || align="right" | 80145
|-
| Buigny-l'Abbé || align="right" | 318 || align="right" | 80132 || align="right" | 80147
|-
| Bussus-Bussuel || align="right" | 264 || align="right" | 80135 || align="right" | 80155
|-
| Cocquerel || align="right" | 199 || align="right" | 80510 || align="right" | 80200
|-
| Coulonvillers || align="right" | 237 || align="right" | 80135 || align="right" | 80215
|-
| Cramont || align="right" | 287 || align="right" | 80370 || align="right" | 80221
|-
| Domqueur || align="right" | 267 || align="right" | 80620 || align="right" | 80249
|-
| Ergnies || align="right" | 188 || align="right" | 80690 || align="right" | 80281
|-
| Francières || align="right" | 174 || align="right" | 80690 || align="right" | 80344
|-
| Gorenflos || align="right" | 255 || align="right" | 80690 || align="right" | 80380
|-
| Long || align="right" | 654 || align="right" | 80510 || align="right" | 80486
|-
| Maison-Roland || align="right" | 110 || align="right" | 80135 || align="right" | 80502
|-
| Mesnil-Domqueur || align="right" | 80 || align="right" | 80620 || align="right" | 80537
|-
| Mouflers || align="right" | 88 || align="right" | 80690 || align="right" | 80574
|-
| Oneux || align="right" | 350 || align="right" | 80135 || align="right" | 80609
|-
| Pont-Remy || align="right" |  || align="right" | 80580 || align="right" | 80635
|-
| Saint-Riquier || align="right" |  || align="right" | 80135 || align="right" | 80716
|-
| Villers-sous-Ailly || align="right" | 176 || align="right" | 80690 || align="right" | 80804
|-
| Yaucourt-Bussus || align="right" | 211 || align="right" | 80135 || align="right" | 80830
|}

Démographie

Notes et références

Voir aussi
 Somme
 Arrondissements de la Somme
 Cantons de la Somme
 Communes de la Somme
 Liste des conseillers généraux de la Somme

Liens externes
 Le canton d'Ailly-le-Haut-Clocher sur le site de l'Insee
 plan du canton d'Ailly-le-Haut-Clocher sur Mapquest
 Localisation du canton d'Ailly-le-Haut-Clocher sur une carte de France

Ailly-le-Haut-Clocher


text:
Qızıl Utar (, ) is a rural locality (a derevnya) in Atninsky District, Tatarstan. The population was 89 as of 2010.

Geography
 is located 12 km northeast of Olı Ätnä, district's administrative centre, and 95 km north of Qazan, republic's capital, by road.

History
The earliest known record of the settlement dates from 1646. Its name derives from  words qızıl (red) and utar (manor,  estate).

From 18th to the first half of the 19th centuries village's residents belonged to the social estate of state peasants.

By the beginning of the twentieth century, village had a mosque and a small shop.

Before the creation of the Tatar ASSR in 1920 was a part of Çar Uyezd of Qazan Governorate. Since 1920 was a part of Arça Canton; after the creation of districts in Tatar ASSR (Tatarstan) in Tuqay (1930–1935), Tuqay (former Qızıl Yul) (1935–1963), Arça (1963–1990) and Ätnä districts.

References

External links

Rural localities in Atninsky District


text:
Pagar Mayang is een bestuurslaag in het regentschap Rokan Hulu van de provincie Riau, Indonesië. Pagar Mayang telt 2250 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Riau


text:
The Indian softshell turtle (Nilssonia gangetica), or Ganges softshell turtle is a species of softshell turtle found in South Asia in rivers such as the Ganges, Indus and Mahanadi. This vulnerable turtle reaches a carapace length of up to . It feeds mostly on fish, amphibians, carrion and other animal matter, but also takes aquatic plants. This turtle is listed in part II of Schedule I of the Wild Life (Protection) Act, 1972 and possession of this species is an offence.

Description
The species is identified on the basis of the structure of the carapace and plastron. There are eight pairs of costal plates, the last well developed and in contact throughout on the median line; two neurals between the first pair of costals; plates coarsely pitted and vermiculate. Epiplastra narrowly separated from each other in front of the ontoplastron, which forms an obtuse or a right angle; plastral callosities very large, hyo-hypoplastral, xiphiplastral, and, in old specimens, ento-plastral. Dorsal skin of young with longitudinal ridges of small tubercles. Head moderate; snout (on the skull) about as long as the diameter of the orbit; interorbital region, in the adult, considerably narrower than the nasal fossa; postorbital arch one third to one half the greatest diameter of the orbit; mandible with the inner edge strongly raised, forming a sharp ridge, which sends off a short perpendicular process at the symphysis; the diameter of the mandible at the symphysis does not exceed the diameter of the orbit. Olive above; back of young vermiculated with fine black lines, but without ocelli; head with a black longitudinal streak from between the eyes to the nape, intersected by two or three inverted-V shaped black streaks; lower parts yellowish.
Length of dorsal disk 2 feet.

Distribution
This species is found to occur in the Indus, Ganges/Padma, Meghna, Brahmaputra, Jamuna, Narmada and Mahanadi basins and most of their tributaries and intervening drainages and in the countries of Afghanistan, Bangladesh, India (Assam, Bihar, Gujarat, Jammu & Kashmir, Madhya Pradesh, Orissa, Punjab, Rajasthan, Uttar Pradesh and West Bengal), Southern Nepal and Pakistan.

In culture
These turtles are often maintained in the temple ponds of Orissa where they are considered sacred.

Gallery

See also

Indian flapshell turtle

References

 Anderson,J. 1872 Note on Trionyx gangeticus, and Trionyx hurum, B. Hamilton. Ann. Mag. Nat. Hist. (4) 9: 382–383
 Anderson,J. 1872 On Trionyx gangeticus, Cuvier, Trionyx hurum, B.H. and Dr. Gray. Ann. Mag. Nat. Hist. (4) 10: 219–222
 Cuvier, G.L.C.F.D. 1825 Recherches sur les ossemens fossiles de quadrupèdes, où l'on rétablit les caractères du plusieurs espèces d'animaux que les révolutions du globe paroissent avoir détruites. Dufour & d'Ocagne, Paris. ed. 3, 5 vols. (Parts of this 5 volume edition are cited as appearing from 1821 to 1824; volume 5 appeared in 1825. It consists mostly of articles reprinted from Annales du Muséum d'Histoire Naturelle, Paris. See also Cuvier 1812.)
 Webb, R.G. 2004 Trionychid turtle miscellany. Hamadryad 28 (1&2): 119–121

External links

Nilssonia (turtle)
Reptiles of South Asia
Reptiles of India
Reptiles described in 1825
Taxa named by Georges Cuvier


text:
L'Homme de Spy est le nom donné à trois squelettes fossiles partiels et quelques ossements isolés appartenant à l'espèce Homo neanderthalensis, découverts dans la grotte de Spy, à Jemeppe-sur-Sambre, dans la province de Namur, en Belgique. Les deux premiers squelettes furent mis au jour en 1886, et constituèrent la deuxième découverte officielle de fossiles néandertaliens, trente ans après celle de la vallée de Néander, en Allemagne. Ils sont datés entre  avant le présent (AP).

Historique

Le site préhistorique de Spy, dans la commune belge de Jemeppe-sur-Sambre, attirait depuis longtemps l'attention des archéologues. Des fouilles eurent lieu dès l'année 1879, d'abord par des amateurs, puis par des professionnels. Des silex, bois de cervidés, dents de mammouths et autres objets furent découverts en grande quantité.

En , lors de leur deuxième campagne de fouilles, le géologue Maximin Lohest et l'archéologue Marcel De Puydt, aidés par un ancien mineur, Armand Orban, mirent au jour au niveau de la terrasse (à 4,9 m de profondeur) des ossements humains appartenant à deux individus, Spy 1 (une femme) et Spy 2 (un jeune homme). Une calotte crânienne en bon état permit de les classer parmi les Néandertaliens. La découverte était importante. Les fouilles furent cependant organisées avec les moyens et selon les conceptions de l'époque.

La présentation de leur découverte à la société d'archéologie de Namur en août 1886 eut un grand retentissement dans la presse belge et étrangère. Pour la première fois depuis la découverte de l'Homme de Néandertal, en 1856 en Allemagne, on disposait d'éléments suffisants pour confirmer l'existence et l'ancienneté d'un type humain de morphologie différente de celle de l'Homme moderne. Le paléontologue Julien Fraipont publia la description des fossiles en 1888 dans la revue American Anthropologist. L'Homme de Spy passa à la postérité.

En 2010, Yves Saquet a publié la découverte dans la grotte de Spy d'un troisième squelette, celui d'un enfant néandertalien de 18 mois, noté Spy 6, datant de la même époque que les deux premiers.

Stratigraphie
En 1886, les découvreurs ont mis en évidence au moins sept niveaux d'occupation paléolithique, dont trois sont attribués à Néandertal et au  Moustérien, et quatre à l'Homme moderne, de l'Aurignacien au Gravettien.

Les vestiges archéologiques de type Moustérien, découverts en grand nombre, indiquent une présence durable de l'Homme de Néandertal sur les lieux.

Datation et génétique
Les fossiles de Spy ont été datés en 2009 d'environ  avant le présent, ce qui les rattache au Paléolithique supérieur.

En 2018, les chercheurs ont réussi à extraire de l'ADN de Spy94a, une molaire droite supérieure, qui a fait l'objet d'une datation directe à 39 150 - 37 880 ans avant le présent. Bien que Spy94a soit attribuée à Spy 1, l'analyse de son ADN révèle que Spy94a est un sujet masculin. Spy94a est génétiquement proche du fossile Goyet Q56-1, issu des grottes de Goyet, et s'apparente aux autres Néandertaliens européens tardifs connus.

Toutefois, ces échantillons étaient contaminés et la datation s'est avérée fausse et trop jeune de 10000 ans. En effet, une nouvelle analyse dont les résultats furent publiés en 2021 datent les fossiles de l'Homme de Spy et celui d'Engis entre  avant le présent.

Notons qu'à cette époque, Homo sapiens était déjà présent en Europe de l'Ouest depuis plusieurs milliers d'années, ce qui montre qu'il y eut probablement une certaine cohabitation entre les deux espèces.

Culture et comportements
La disposition des ossements du deuxième individu découvert et leur orientation est-ouest (tête-pieds) conduisent certains à émettre l'hypothèse d'une sépulture, ce qui indiquerait des préoccupations religieuses chez l'Homme de Néandertal. Se basant sur la configuration physique de leur larynx, certains chercheurs estiment que les Néandertaliens possédaient une forme de langage.

Comme pour Homo sapiens à la même époque, le mode de subsistance des Néandertaliens était lié à la chasse, la pêche et la cueillette.

Une demeure pour l'Homme de Spy

Depuis le , le Centre d'interprétation de l'Homme de Spy est ouvert au public. Son objectif est double : informer sur le site paléolithique de Spy et présenter la famille néandertalienne à laquelle appartient l'Homme de Spy (sa morphologie, sa place dans l'évolution de l'Homme, son environnement naturel, son mode de vie, son extinction). Avec l'Office du Tourisme de Jemeppe-sur-Sambre, il constitue l'EHoS (Espace de l'Homme de Spy), situé dans un bâtiment classé de style mosan sur la route allant de Jemeppe-sur-Sambre à Onoz (N980), et à distance rapprochée de la grotte de Spy.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Grottes Schmerling à Flémalle, où furent trouvés les premiers fossiles néandertaliens en 1829
 Engis 2

Liens externes
 Le Site des Amis de l'Homme de Spy
 Une vidéo sur l'Homme de Spy
 Le site officiel de l'Espace de l'Homme de Spy (EHoS)

Spy
Préhistoire de la Belgique
Jemeppe-sur-Sambre


text:
Банне () — село Усть-Коксинського району, Республіка Алтай Росії. Входить до складу Карагойського сільського поселення.
Населення — 331 особа (2015 рік).

Примітки

Населені пункти Усть-Коксинського району
Села Республіки Алтай


text:
Revisor  (von lateinisch re 'zurück' und videre 'ansehen', engl.: Internal Auditor)  steht für

den Berufsstand:
 eines unternehmensinternen Prüfungs- und Beratungsorgans der direkt dem Vorstand/der Geschäftsführung/Unternehmensleitung unterstellten Stabsabteilung Interne Revision einer Organisation/Gesellschaft,
 eines unternehmensexternen Prüfungsorgans im Genossenschaftsbereich, meist Angestellter eines Prüfungs- bzw. Revisionsverbandes,
 eines Kassenprüfers in einem Verein oder Unternehmen (Schweiz),
 eines Aufsichtsorgans im Betriebsdienst eines Verkehrsunternehmens,

einen Dienstgrad:
 der Zollwache des frühen Nachkriegsösterreichs,

Sowie:
 Der Revisor, ein Theaterstück von Nikolai Gogol
 Der Revisor (Egk), eine Oper von Werner Egk

Siehe auch:


text:
Pont du Gard är en romersk akvedukt över floden Gard i Vers-Pont-du-Gard i södra Frankrike, belägen 20 km nordöst om Nîmes. Pont du Gard är en stenvalvbro i flera spann. Akvedukten är 270 meter lång, 49 meter hög och byggdes under början av första århundradet efter Kristus. När akvedukten var i bruk levererades 200  000 kubikmeter vatten per dygn.

Invid nedersta valvsystemet går en landsvägsbro, anlagd åren 1743–1747 av Henri Pitot. Akvedukten restaurerades 1859.

År 1985 blev Pont du Gard uppsatt på Unescos världsarvslista.

Referenser

Noter

Externa länkar

 Pont du Gard

Världsarv i Frankrike
Romerska akvedukter
Världsarv inskrivna 1985
Stenvalvbroar
Fornminnen i Frankrike


text:
Jugoslavija je na Svetovnem prvenstvu v hokeju na ledu 1982 C, ki je potekalo med 19. in 28. marcem 1982 v Španiji, s petimi zmagami in dvema porazoma osvojila drugo mesto ter se s tem uvrstila v skupino B svetovnega hokeja.

Tekme

Jugoslavija
1982
1982 v Jugoslaviji


text:
The Meleș is a left tributary of the river Someșul Mare in Romania. It discharges into the Someșul Mare in Beclean. Its length is  and its basin size is .

References

Rivers of Romania
Rivers of Bistrița-Năsăud County


text:
La potenza delle tenebre (Власть тьмы, Vlast' t'my) è un film del 1909 diretto da Pёtr Čardynin, tratto dal dramma omonimo di Leone Tolstoj.

Trama

Note

Collegamenti esterni

Film drammatici


text:
Čast (latinski honor) apstraktni je pojam koji postavlja osjećaje vrijednosti i uvaženosti koji utiče na društveni položaj i na samovrjednovanje nekog pojedinca ili nekog korporativnog tijela kao na primjer: porodica, škola, vojna jedinica ili država. Prema tome pojedinicima (ili korporativnim tijelima) dodjeljuju se vrijednosti i ugled koja je u skladu prema njihovim izvršavanjem zadataka koja su zadana kodeksom časti, te moralnim kodeksom zajednice u cjelini.

Reference

 . Cf. excerpts from writings of James Bowman on Honor. Personal website of James Bowman. Accessed 16 May 2007.
 de Secondat, Charles, Baron de Montesquieu. The Spirit of the Laws. 2 vols. Esteban Pallares "The Honorable Pallares" Originally published anonymously. 1748; Crowder, Wark, and Payne, 1777. External link to digitised copy of The Spirit of the Laws book in public domain.
 d'Iribarne, Philippe. The Logic of Honor: National Traditions and Corporate Management. Welcome Rain Publishers. .
 Hauser, Marc. Moral Minds: How nature designed our universal sense of right and wrong. New York: Ecco Press. .
 Hein, David. "Rethinking Honor". Journal of Thought 17.1 (Spring 1982): 3–6.
 Hein, David. "Learning Responsibility and Honor". Washington Times, 3 July 2008.
 Hein, David. "Christianity and Honor." The Living Church, 18 August 2013, pp. 8–10.
 .
 Pinker, Steven. The Blank Slate: The Modern Denial of Human Nature. New York: Penguin Putnam. .

Етика
Врлине


text:
Marc Bélanger may refer to:

Mark Belanger (1944–1998), American shortstop
Marc Bélanger (musician) (born 1940), Canadian violinist, violist, conductor, arranger, composer, and music educator
Marc Bélanger (trade unionist) (born 1950), Canadian trade unionist and labour organizer


text:
Metropolitan Tikhon (secular name Marc Raymond Mollard; born July 15, 1966, in Boston, Massachusetts) is an Eastern Orthodox bishop and the Primate of the Orthodox Church in America, holding the rank of Metropolitan of All America and Canada. Previously, he was the ruling bishop of Philadelphia and Eastern Pennsylvania. He was elected as Metropolitan of the Orthodox Church in America on November 13, 2012 at the 17th All-American Council in Parma, Ohio.

Life
Marc Raymond Mollard was born in Boston, Massachusetts on July 15, 1966, the oldest of three children born to Francois and Elizabeth Mollard. He was reared in the Episcopal Church.

After brief periods living in Connecticut, France, and Missouri, he and his family settled in Reading, Pennsylvania, where he graduated from Wyomissing Area High School in 1984. In 1988 he received a Bachelor of Arts degree in French and Sociology from Franklin & Marshall College, Lancaster, Pennsylvania. After graduation, he moved to Chicago, where he attended services at Ss. Peter and Paul Church (Orthodox Church in America).

In 1989 he was received into the Orthodox Church from the Episcopal Church. In the fall of the same year, he began studies at St. Tikhon's Seminary in South Canaan, Pennsylvania. One year later he entered the monastic community at St. Tikhon's Monastery as a novice.

After receiving his Master of Divinity degree from St. Tikhon's in 1993, Mollard was appointed as an instructor in Old Testament Studies there. He continues to serve as senior lecturer in Old Testament, teaching master's-level courses in the prophets, the Psalms, and wisdom literature. He is also an instructor in the seminary's extension studies program, offering courses in the lives of the Old Testament saints, the liturgical use of the Old Testament, and the Old Testament in patristic literature.

In 1995 Mollard was tonsured to the lesser schema by Archbishop Herman (Swaiko) and given the name Tikhon in honor of St. Tikhon of Moscow. Later that year he was ordained to the Holy Diaconate and Holy Priesthood at St. Tikhon's Monastery. In 1998 he was elevated to the rank of hegumen and in 2000 to the rank of archimandrite.

Archimandrite Tikhon collaborated with Hegumen Alexander (Golitzin) in the publication of The Living Witness of the Holy Mountain, published by St. Tikhon Seminary Press (1996). He illustrated this book about Mount Athos.

In December 2002, Tikhon was appointed by Metropolitan Herman to serve as deputy abbot of St. Tikhon's Monastery.

During the Fall Session of Synod of the OCA on October 20–23, 2003, Archimandrite Tikhon was elected as Bishop of South Canaan and Auxiliary to Metropolitan Herman. Tikhon was consecrated to the episcopacy at the monastery on Saturday, February 14, 2004 by Archbishop Herman, becoming Bishop of South Canaan.

At a special session of the Holy Synod of Bishops of the Orthodox Church in America held on May 27, 2005, Bishop Tikhon of South Canaan was elected as Bishop of Philadelphia and Eastern Pennsylvania. On October 29, 2005, Bishop Tikhon was officially installed as the ruling hierarch of the Diocese of Philadelphia and Eastern Pennsylvania during Divine Liturgy at the Saint Stephen Cathedral.

For a part of 2011 he was temporary administrator of the Diocese of the Midwest.

On May 9, 2012 he was elevated to the rank of archbishop.

On November 13, 2012 Archbishop Tikhon was elected Metropolitan of All America and Canada, of the Orthodox Church in America. He is the second convert to be elected to this office, following his predecessor.

References

External links
 Bishop Tikhon installed as ruling hierarch of the Diocese of Philadelphia and Eastern Pennsylvania - OCA Web site.
 Office of the Rector
 February Date Set for Episcopal Consecration of Bishop-elect Tikhon
 Bishop Tikhon of Philadelphia and Eastern Pennsylvania

1966 births
Living people
Primates of the Orthodox Church in America
Converts to Eastern Orthodoxy from Anglicanism
Franklin & Marshall College alumni
Old Testament scholars
Clergy from Boston
21st-century Eastern Orthodox archbishops
20th-century Eastern Orthodox priests
Archimandrites
20th-century American clergy
21st-century American clergy
Recipients of the Order of Prince Yaroslav the Wise, 1st class


text:
La localización del sonido se refiere a la habilidad del oyente de identificar el origen de un sonido detectado en dirección y distancia. También se refiere a los métodos usados en ingeniería acústica para simular el posicionamiento de una señal auditiva en un espacio 3D (ver grabación binaural, síntesis de campo de onda).

Los mecanismos de localización del sonido del sistema auditivo de los mamíferos han sido extensamente estudiados. El sistema auditivo usa varias señales para la localización de la fuente sonora, incluyendo diferencias en tiempo y nivel entre ambas orejas, información espectral, análisis sincronización, análisis de correlación, y emparejamiento de patrones.

Estas señales también son usadas por otros animales, pero puede haber diferencias en uso, y hay también señales de localización que están ausentes en el sistema auditivo humano, como los efectos de los movimientos auriculares. Los animales con la habilidad de localizar sonidos tienen una clara ventaja evolutiva.

¿Cómo llega el sonido al cerebro?

El sonido es el resultado perceptual de las vibraciones mecánicas viajando a través de un medio como el aire o el agua. A través del mecanismo de compresión y rarefacción, las ondas sonoras viajan a través del aire, rebotando en el Pabellón auricular y la concha del oído exterior, y entra al canal auditivo. Las ondas sonoras hacen vibrar el tímpano, causando que los tres huesos del oído medio vibren, lo cual envía la energía a través de la ventana oval y dentro de la cóclea donde es cambiada a una señal química por las células ciliadas en el Órgano de Corti, el cual hace sinapsis con las fibras del ganglio espiral que viajan a través del nervio coclear hacia el cerebro.

Localización del sonido por el sistema auditivo humano

La localización del sonido es el proceso de determinar la localización de una fuente sonora. El cerebro utiliza diferencias sutiles en intensidad, espectro, y de tiempo de una señal para permitirnos localizar las fuentes sonoras. La localización puede ser descrita en términos de tres dimensiones: el ángulo azimut u horizontal, la elevación o ángulo vertical, y la distancia (para sonidos estáticos) o velocidad (para sonidos en movimiento). El azimut de un sonido es señalado por la diferencia en tiempos de llegada entre las orejas, por la amplitud relativa de los sonidos de alta frecuencia (el efecto sombra), y por los reflejos espectro asimétrico de varias partes de nuestro cuerpo, incluyendo el torso, hombros, y el pabellón auricular. Las señales de la distancia son la pérdida de amplitud, la pérdida de altas frecuencias, y la razón de la señal directa a la señal reverberada. Dependiendo de la localización de la fuente, nuestra cabeza actúa como una barrera para cambiar el timbre, intensidad, y cualidades del sonido espectrales, ayudando al cerebro a orientar la emanación del sonido. Estas insignificantes diferencias entre las dos orejas son conocidas como señales interaurales. Las frecuencias más bajas, con mayor longitud de onda, difractan el sonido alrededor de la cabeza forzando al cerebro a centrarse únicamente en las señales de fase de la fuente. Helmut Haas descubrió que podemos discernir la fuente del sonido a pesar de las reflexiones adicionales a diez decibeles más que el frente de onda original, usando el primer frente de onda llegado. Este principio es conocido como Efecto Haas, una versión específica del efecto de precedencia. Hass midió incluso con 1 milisegundo de diferencia en sincronización entre el primer sonido y el sonido reflejado incremento la amplitud, permitiendo al cerebro discernir la verdadera localización del sonido original. El sistema nervioso combina todas las reflexiones tempranas en una simple percepción, permitiendo al cerebro procesar múltiples y diferentes sonidos a la vez. El sistema nervioso combinara las reflexiones que están alrededor de 35 milisegundos de cada una y que tienen intensidad similar.

Véase también
 Compresor (sonido)
 Ecualizador
 Surround
 Modulación por impulsos codificados
 Volumen (sonido)

Referencias

Enlaces externos
 Localización del sonido y HRTF  - (R.P.I.) Generalitat de Catalunya. Roger Andreu. EN CASTELLANO.

 auditoryneuroscience.com: Collection of multimedia files and flash demonstrations related to spatial hearing
 Collection of references about sound localization
 Scientific articles about the sound localization abilities of different species of mammals
 Interaural Intensity Difference Processing in Auditory Midbrain Neurons: Effects of a Transient Early Inhibitory Input
 Online learning center - Hearing and Listening
 HearCom:Hearing in the Communication Society, an EU research project
 Research on "Non-line-of-sight (NLOS) Localisation for Indoor Environments" by CMR at UNSW
 An introduction to sound localization
 Sound and Room
 An introduction to acoustic holography
 An introduction to acoustic beamforming

Conceptos relacionados con el sonido
Neuroetología


text:
Deir el-Qinn, auch Dayr al-Qinn, Deir al Quinn und Deir el-Kinn, , ist ein römisches Kastell am vorderen Limes Arabiae et Palaestinae, das trotz etlicher moderner Zerstörungen und Eingriffe noch sehr gut sichtbar ist. Die Anlage, deren antiker Name unbekannt ist, diente als Vorposten in der unwirtlichen, ariden Klimazone der Syrischen Wüste an der äußersten östlichen Grenze des römischen Reiches. Das Kastell entstand im Vorfeld einer wichtigen, durch den Hauran geführten Militärstraße, die unter anderem vom strategisch bedeutenden, südlich gelegenen Oasenkastell Qasr al-Azraq über das nur elf Kilometer entfernte Reiterkastell Deir el-Kahf und das Kastell Mothana nach Norden führte. Deir el-Qinn befindet sich in Nordjordanien, im Gouvernement al-Mafraq, knapp 2,2 Kilometer von der heutigen syrischen Grenze entfernt.

Lage
Die eine Anhöhe überblickende Ruine des Kastells Deir el-Qinn befindet sich wie Deir el-Kahf auf einem Plateau in der nordöstlichen Basaltregion am südöstlichen Rand des Hauran in einem Gebiet großer prähistorischer Basaltströme, die sich aus der durch Vulkanismus geprägten Basaltwüste des Jebel ed-Druze durch den südsyrischen Hauran bis nach Jordanien ergossen.

Ebenso wie Deir el-Kahf liegt das rund 130 Meter höher gelegene Deir el-Qinn an der Grenze zwischen Ackerland und Basaltwüste. Daher sind die Möglichkeiten eines extensiven Ackerbaus durch die lokale Feinerde gegeben, die sich zwischen Basaltblöcken in der Felswüste eingelagert hat. Eine prägende lokale Pflanze ist in der Region das Tortuletum parnassicae, das sich in seiner optimalen Ausbildung auf kalkreichen Mergeleinschwemmungen zwischen den Basaltblöcken entwickeln und dichte Rasen bilden kann. Die größten Niederschlagsereignisse finden im Dezember statt. Diese Feststellung ist wesentlich, denn schon der Schweizer Orientreisende Johann Ludwig Burckhardt (1784–1817) berichtete: "Die Fruchtbarkeit des Bodens im Hauran hängt ganz von der Bewässerung ab."

Forschungsgeschichte
Bis ins 21. Jahrhundert waren nur wenige Wissenschaftler an diesem Ort, weder die frühen großen Expeditionen wie die des österreichischen Althistorikers Alfred von Domaszewski (1856–1927) und des deutsch-amerikanischen Philologen Rudolf Ernst Brünnow (1858–1917) noch die der Princeton University und ihres leitenden Archäologen Howard Crosby Butler (1872–1922). Selbst der provinzialrömische Archäologe Samuel Thomas Parker (1950–2021), einer der umtriebigsten Limesforscher in Jordanien während der 2. Hälfte des 20. Jahrhunderts, kam nicht nach Deir el-Qinn. Der schottische provinzialrömische Archäologe David L. Kennedy vermutete, die Abgelegenheit der Ruinenstätte sei der Grund, weshalb ihr weniger Aufmerksamkeit geschenkt wurde. Als einer der frühen Besucher war allerdings der österreichisch-britische Archäologe Aurel Stein (1862–1943), der den römischen Limes in Jordanien und dem Irak von 1938 bis 1939 besuchte, im Jahr 1939 vor Ort. Seine Angaben gelten nach wie vor als die detailliertesten. Im Oktober 1950 besuchte der kanadische Archäologe Frederick Victor Winnett (1903–1989) auf einer epigraphischen Studienreise der American Schools of Oriental Research die Ruinen und entdeckte als Erster die bisher einzige bekannte Inschrift im Kastell, die bis zu ihrer Erstbesprechung 1989 jedoch nicht veröffentlicht wurde. Im Jahr 1978 wurde das erste Luftbild der Ruinenstätte publiziert.

Im Rahmen seiner Studie zu den byzantinischen und islamischen archäologischen Plätzen im Hauran besuchte der britische Kunsthistoriker und Archäologe Geoffrey R. D. King 1980 das Kastell. Im Jahr 1985 fand unter der Leitung Kennedys und des Althistorikers und Archäologen Henry Innes MacAdam der Southern Hauran Survey statt, bei dem auch Deir el-Qinn besucht wurde. Ausgrabungen fanden an diesem Fundplatz noch nicht statt.

Baugeschichte
Der antike Komplex umfasst das Kastell, einen Turm in dessen zentralem Innenhof, ein großes Außenreservoir und eine Reihe von Zisternen mit Wasserkanälen, Resten des Lagerdorfs (Vicus) sowie ein weiteres großes quadratisches Gebäude, dessen Funktion unbekannt ist. Bis heute wurde von Deir el-Qinn kein Plan veröffentlicht, doch lässt sich die Gesamtanlage auf vertikalen Luftbildern erkennen.

Severischer Wachturm?
Eine bemerkenswerte Abweichung von den typischen Bauschemata der Spätantike weist ein auffällig sorgfältig gebauter, 7,30 × 7,30 Meter umfassender Wachturm auf, der im Inneren in zwei Räume gegliedert ist. Das Bauwerk wurde auf einem kleinen gewachsenen Basaltfelsen innerhalb des zentralen Innenhofs im Kastell errichtet und besaß ein rustiziertes Quadermauerwerk. Nach Meinung Kennedys lässt die solidere Bauweise und Qualität des Mauerwerks, die dieser Turm besitzt, möglicherweise auf ein älteres Entstehungsdatum schließen. Am wesentlich besser erforschten Kleinkastell Qasr el-Uweinid kam er auf eine ähnliche Theorie, da sich auch dort ein in hoher Qualität errichteter Turm deutlich von dem umgebenden spätrömischen Mauerwerk unterschied. Der spanische Architekt und Archäologe Ignacio Arce, unter anderem Lehrstuhlinhaber an der Deutsch-Jordanischen Hochschule in Amman, wies darauf hin, dass einige der sauber bearbeiteten Steine in Deir el-Qinn sogenannte "Steinmetzzeichen" aufwiesen. Dies könnte in einem parallelen Vergleich zu den älteren Bauspuren in Deir el-Kahf auf eine Gründung während der Regierungszeit des Kaisers Septimius Severus (193–211) hinweisen.

Spätantikes Kastell
Die mit ihren vier Flanken sehr genau an den Haupthimmelsrichtungen orientierten Umfassungsmauern bilden einen rund  73 × 56 Meter großen rechteckigen Grundriss (= 0,41 Hektar) und bestehen aus grob behauenen Basaltblöcken, die unverputzt blieben. Diese Bauart erinnert stark an die während der Tetrarchie (293–311) in dieser Region entstandenen Kastelle. Das Mauerwerk ist etwa einen Meter stark und stellenweise noch zwei oder mehr Meter hoch erhalten. Es kann sich in dieser Hinsicht somit nicht mit den wesentlich höher erhaltenen Bauresten in Deir el-Kahf messen. Insbesondere die westliche und nördliche Umfassungsmauer sind in einem relativ guten Zustand erhalten geblieben. Parallel zur Umfassungsmauer sind in Deir el-Qinn an deren Innenseiten zumindest im Norden, Westen und Süden Raumfluchten angebaut, die einzelne, rund 5 × 6 Meter große Kasernenstuben beinhalteten, die einst mit Bögen, deren Ansätze heute noch stehen, überwölbt waren. Die Stuben wurden von einem großen zentralen Innenhof aus betreten, der das Zentrum des Kastells dominierte.

Möglicherweise ist dieser Baukomplex in zwei unterschiedlichen zeitlichen Phasen errichtet worden. Zunächst entstand nur der severianische Wachturm an einer wichtigen Wasserstelle im Vorfeld des Limes. Hierzu wurde von der sogenannten Via Severiana eine abzweigende Trasse nach Deir el-Qinn errichtet. Die Bedeutung dieses Standorts war für den Grenzschutz und die Grenzkontrolle offensichtlich so wichtig, dass er im Zuge der Militärreformen während der Tetrarchie eine eigene Garnison erhielt und der Wachturm von einem Neubaukastell ummantelt wurde.

Reservoir und Zivilsiedlung
Das unmittelbar vor der Nordmauer des Kastells angelegte Reservoir bildet ein unregelmäßiges Viereck mit den Maßen 55 × 33,75 × 3,4 Meter. Es wurde von einem Kanal gespeist, der von Nordwesten kommend über einen Verteiler auch einen zweiten von mehreren anderen Wasserspeichern, die sich am Ort befanden, füllte. Luftaufnahmen aus den 1940er Jahren, die Kennedy auswertete, zeigen das Gelände mit noch wenigen modernen Beeinträchtigungen und Zerstörungen. Aus diesen Bildern lässt sich schließen, dass sich der Vicus östlich und südlich des Kastells erstreckt haben muss. Insbesondere die dort verstreut liegenden Zisternen unterstreichen diese Aussage.

Datierung

Inschrift
An der Südseite des im Zentralhof stehenden Basaltfelsens, der die Reste des Turms trägt, wurden offenbar in römischer Zeit sehr grob sechs Zeilen mit griechischen Buchstaben eingemeißelt. Winnett nannte die von ihm 1950 entdeckte Inschrift aufgrund starker Verwitterung unleserlich. Bei einer Nachuntersuchung durch MacAdam und den amerikanischen Althistoriker und Archäologen David F. Graf stellte sich jedoch heraus, dass die Buchstaben weder im Griechischen noch als Transliteration semitischer Buchstaben einen Sinn ergeben. Möglicherweise nutzte hier eine Person den Fels als Übungsfläche, um sich später an die echte Beschriftung von Basaltblöcken wagen zu können:

Μ Α Η Α Ο
Η Α C W Ν
Ι Δ Α C Ο Τ (oder π)
Ο V Α Ν
φ Ι  H
Ν V Α Μ Γ Ι

Keramik
Die aus den gesammelten Keramikscherben auslesbare Zeitspanne reicht vom 1. bis zum 4. Jahrhundert n. Chr. und umfasst mehrere nabatäische Stücke sowie mehrere Fragmente Östlicher Sigillata A.

Für Kennedy ergaben sich aus den zusammengenommenen zeitlichen Daten von diesem Kastellplatz Überlegungen für eine nabatäische Siedlung, die nach der Annexion des Nabatäerreiches während der Regierungszeit des Kaisers Trajan (98–117) im Jahr 106 n. Chr. unter römische Kontrolle geriet. Wahrscheinlich wurde das Gebiet spätestens nach dem 4. Jahrhundert nicht mehr bewohnt.

Nachrömische Entwicklung
Arce nimmt an, dass der Turm innerhalb des Kastells nach dessen Aufgabe durch das Militär möglicherweise von christlichen Mönchen umgebaut und bewohnt gewesen sein könnte. Geoffrey hatte bei seiner Exkursion von 1980 im Schutt des Turmes einen Stein mit Kreuzzeichen entdeckt. Erst nach dem Zweiten Weltkrieg kam es zu größeren Zerstörungen durch Steinraub und Überbauungen. Insgesamt blieben diese Beeinträchtigungen in die Bausubstanz jedoch hinter den schweren Schäden zurück, wie sie an der Garnison von Deir-el Kahf angerichtet wurden. Dennoch lässt sich feststellen, dass das Kastell Deir el-Qinn heute teilweise mit modernen Häusern überbaut ist.

Literatur
 Ignacio Arce: Transformation patterns of Roman Forts in the 'Limes Arabicus' from Severan to Tetrarchic and Justinianic periods. The case of Deir el-Kahf (Jordan). In: Roman Frontier Studies 2009. Proceedings of the XXI International Congress of Roman Frontier Studies (Limes Congress) held at Newcastle upon Tyne in August 2009 (= Archaeopress Roman archaeology 25), Archaeopress, Oxford 2017, S. 121–130.
 Ignacio Arce: De Roma al Islam: tecnología y tipología arquitectónica en transición (campana 2009). Misión Arqueológica Española en Jordania, Instituto Juan de Herrera. In: Informes y Trabajos. Excavaciones en el Exterior 3, 2009 S. 188–211; hier: S. 208.
 Ignacio Arce: Qasr Hallabat, Qasr Bshir and Deir el Kahf. Building techniques, architectural typology and change of use of three "Quadriburgia" from the "Limes Arabicus". Interpretation and significance. In: Stefano Camporeale, Hélène Dessales, Antonio Pizzo (Hrsg.): Arqueología de la construcción II, Los procesos constructivos en el mundo romano: Italia y provincias orientales. (= Anejos de Archivo Español de Arqueología 57), Certosa di Pontignano, Siena, 13-15 de noviembre de 2008, Madrid/Mérida 2010, ISBN 978-84-00-09279-5, S. 455–481; hier S. 476.
 David L. Kennedy: The Roman Army in Jordan. Council for British Research in the Levant, Henry Ling, London 2004, ISBN 0-9539102-1-0, S. 78–79.
 David L. Kennedy, Philip Freeman, Rob Falkner: Southern Hauran Survey 1992. In: The Journal of the Council for British Research in the Levant 27, 1995, S. 39–73.
 David L. Kennedy, Henry I. MacAdam, Derrick N. Riley: Preliminary Report on the Southern Hauran Survey, 1985. In: Annual of the Department of Antiquities of Jordan 30, 1986, S. 145–153.
 David L. Kennedy: Archaeological Explorations on the Roman Frontier in North-east Jordan: The Roman and Byzantine Military Installations and Road Network on the Ground and from the Air (= BAR International Series 134), British Archaeological Reports, Oxford 1982, ISBN 0-86054-165-7, S. 235.
 Henry I. MacAdam, David F. Graf: Inscriptions from the Southern Hawran Survey, 1985 (Dafyana, Umm al-Quţtayn, Dayr al-Qinn). In: Annual of the Department of Antiquities of Jordan 33, Amman 1989, S. 177–197.
 Geoffrey King: Preliminary Report on a Survey of Byzantine and Islamic Sites in Jordan 1980. In: Annual of the Department of Antiquities of Jordan 26, 1982, S. 85–95; hier: S. 95.
 Frederick Victor Winnett: An Epigraphical Expedition to North-Eastern Transjordan. In: Bulletin of the American Schools of Oriental Research, Nr. 122, 1951, S. 49–52, S. 50.

Weblinks
 Flickr.com: Deir el-Qinn (historisches Luftbild; Aufnahmedatum 15. März 1939), Aerial Photographic Archive for Archaeology in the Middle East (APAAME); abgerufen am 21. September 2022.

Anmerkungen

Römische Befestigungsanlage (Arabia)
Kulturdenkmal
Archäologischer Fundplatz in Jordanien
Römische Ruine in Jordanien
Befestigungsanlage in Jordanien
Archäologischer Fundplatz in Asien
Gouvernement al-Mafraq