text:
Latarnia Morska Gdańsk Nowy Port – zabytkowa, nieczynna latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w dzielnicy Nowy Port miasta Gdańsk (województwo pomorskie), przy ul. Przemysłowej.

Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Hel a Latarnią Morską Gdańsk Port Północny. Jest udostępniona do zwiedzania.

Dane techniczne
 Położenie: 54°24'22,7" N 18°39'39,8" E
 Wysokość wieży: 31,30 m
 Wysokość światła: 27,30 m n.p.m.
 Zasięg nominalny światła: 17 Mm (31,484 km)
 Charakterystyka światła:
 Światło: 2 s błysk
 Przerwa: 3 s przerwa
 Okres: 5 s

Historia

Została zbudowana w latach 1893-1894, zastępując starszą latarnię. Stanowi ośmiokątną wieżę zwężającą się ku górze, zakończoną galerią z misternie kutymi poręczami. Latarnia jest wzorowana na nieistniejącej latarni z Cleveland w Stanach Zjednoczonych. Była pierwszą latarnią morską nad Bałtykiem używającą światła elektrycznego.

Latarnia morska Gdańsk Nowy Port była jednocześnie wieżą pilotów portowych i mieściła na swym szczycie zamontowaną w 1893 Kulę Czasu roku. Podniesienie i spadek kuli w każde południe pozwalało kapitanom statków stojących na redzie portu na dokładne nastawianie ich chronometrów okrętowych, żeby później móc dokładnie określić położenie statku na otwartym morzu. Kula została usunięta i dopiero w 2008 roku została zrekonstruowana i ponownie umieszczona na szcycie latarni.

1 września 1939 roku strzałem z okna latarni dano znak żołnierzom znajdującym się na okręcie "Schleswig-Holstein" do rozpoczęcia ostrzału Westerplatte. Kilka chwil później z Westerplatte padły dwa strzały armatnie – pierwszy chybił. Drugi był już celny i trafił w budynek latarni, likwidując stanowisko CKM-u. Do dziś widać miejsca z nową jasną cegłą.

Wraz z uruchomieniem latarni w gdańskim Porcie Północnym, w 1984 roku została wyłączona. Obecny, prywatny właściciel wyremontował latarnię i od 2004 udostępnił zwiedzającycm.

1 kwietnia 2008 roku na szczycie latarni zamontowano zrekonstruowaną Kulę Czasu. Wykonana ze stali nierdzewnej ażurowa sferyczna konstrukcja ma średnicę 1,7 m i waży 70 kg. Czterometrowy masz zainstalowany został 30 m nad ziemią. Została ona uruchomiona 21 maja 2008 roku, od tego czasu swoim opadaniem wskazuje godziny 10:00, 12:00, 14:00, 16:00 i 18:00. Na świecie zachowało się do czasów dzisiejszych tylko kilka egzemplarzy.

W marcu 2010 roku latarnia została laureatem konkursu Generalnego Konserwatora Zabytków w randze: Zabytek Zadbany.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Latarnia Morska Gdański Nowy Port
 Co kryje latarnia morska w Nowym Porcie?
 Latarnia w Nowym Porcie ma już 120 lat [STARE POCZTÓWKI]

Gdańsk Nowy Port
Zabytki w Nowym Porcie
Budynki transportu i łączności w Gdańsku
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1894


text:
La Giralda in the Santurce barrio of San Juan, Puerto Rico is a four-story reinforced concrete house that was built in c. 1910.  It was listed on the U.S. National Register of Historic Places in 2008.

It is located at 651 José Martí Street, at Miramar Avenue, at the highest point of the Miramar neighborhood, and is believed to have been designed by architect Francisco Valinés Cofresí and includes eclectic architectural style, including Neoclassical and Victorian elements, on an irregular square plan with a rounded balcony at its corner.  It is unusual for its complexity including a crossed gabled roof with pediments.  It is regarded as a "historic jewel", the finest of 21 buildings surviving in Miramar from the early 20th century.

References

Old San Juan, Puerto Rico
Houses on the National Register of Historic Places in Puerto Rico
National Register of Historic Places in San Juan, Puerto Rico
Neoclassical architecture in Puerto Rico
1910 establishments in Puerto Rico
Houses completed in 1910
Victorian architecture
Santurce, San Juan, Puerto Rico

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Cheryl Ann Tweedy, primo voto Cole, secundo voto Fernandez-Versini (ur. 30 czerwca 1983 w Newcastle upon Tyne) – angielska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i osobowość telewizyjna.

Życiorys

Dzieciństwo i lata szkolne
Cheryl Tweedy urodziła się w Newcastle w Anglii, 30 czerwca 1983 roku. Ma czwórkę rodzeństwa: braci Garry'ego, Josepha i Andrew, oraz siostrę Gillian.

W wieku czterech latach zaczęła trenować taniec. Jej pierwsze zetknięcie z show-biznesem nastąpiło w wieku siedmiu lat, gdy wystąpiła w reklamie dla British Gas. W wieku dziewięciu lat dostała się do szkoły baletowej The Royal Ballet School. W dzieciństwie startowała w wielu konkursach piękności, uzyskując między innymi takie tytuły jak: "Najbardziej atrakcyjna dziewczyna w Metrocentre" czy "Miss Nastolatek Newcastle". W latach 1994–1999 uczęszczała do Walker Comprehensive School w Newcastle. W trakcie szkoły była dwa razy zawieszona w prawach ucznia za bójki z uczniami oraz przeklinanie.

Po ukończeniu szkoły pracowała jako kelnerka.

Kariera

2002–2009: Kariera z Girls Aloud
Przełomowy moment w życiu Cheryl nastąpił w 2002 roku, gdy miała 19 lat. Wzięła wówczas udział w castingu do programu Popstars: The Rivals. Wraz z Nadine Coyle, Sarah Harding, Nicola Roberts, i Kimberley Walsh stworzyła grupę Girls Aloud, konkurującą w programie z boysbandem One True Voice. Nagrana przez dziewczyny piosenka "Sound of the Underground" pokonała "Sacred Trust/After You're Gone", którą zaśpiewali One True Voice. Po wygraniu programu dziewczyny nie spoczęły na laurach, a w maju 2003 roku wydały swój debiutancki album pt. Sound of the Underground. Płyta zadebiutował na 2. miejscu listy przebojów, plasując się tuż za albumem pt. Justified Justina Timberlake'a. Płyta w ostateczności pokryła się platyną.

W 2009 roku, po wydaniu sześciu płyt, zespół ogłosił zawieszenie działalności na rok, tłumacząc to "czasem na realizację solowych projektów".

2008–2009: Rozpoczęcie kariery solowej i debiut w X Factor
W 2008 roku Cheryl zadebiutowała jako jurorka w 5. edycji brytyjskiej wersji programu X Factor. W swojej pierwszej edycji została mentorką grupy "dziewczyn", w której doprowadziła do zwycięstwa Alexandrę Burke. W 6. edycji programu została mentorką grupy "chłopców", tu również udało jej się doprowadzić swojego podopiecznego Joego McElderry do zwycięstwa. W 7. edycji programu ponownie stała się mentorką "dziewczyn", tym razem doprowadzając swoją podopieczną Rebeccę Ferguson do 2. miejsca. Po zakończeniu emisji 7. edycji ogłoszono, że Cheryl nie pojawi się za panelem jurorskim w kolejnym sezonie talent-show.

W 2009 roku artystka zaczęła pracę nad solowym albumem. 18 października 2009 roku w programie X Factor zaprezentowała swój pierwszy singiel "Fight for This Love" z debiutanckiego solowego albumu zatytułowanego 3 Words. Album miał swoją premierą 26 października 2009 roku. Pierwszym singlem promującym album jest utwór "Fight for This Love", który zadebiutował na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów i utrzymywał się na nim przez trzy tygodnie. Utwór został najszybciej sprzedającym się singlem w Wielkiej Brytanii, w pierwszym dniu sprzedaży sprzedano ponad 130 tys. egzemplarzy, a w ciągu tygodnia prawie 300 tys. kopii. W Irlandii utwór zadebiutował na 13. miejscu, a już tydzień później był na szczycie listy, dając Cheryl pierwszy od czasów "Sound of the Underground" numer 1. w Irlandii. W sumie singiel sprzedał się w ponad 600 tys. egzemplarzach.

Drugim singlem została tytułowa piosenka "3 Words", w której gościnnie wystąpił Will.i.am, członek zespołu The Black Eyed Peas. Utwór zadebiutował na 27. miejscu w Irlandii oraz na 26. miejscu w Wielkiej Brytanii, gdzie ostatecznie dotarł do 4. miejsca. Trzecim singlem została piosenka "Parachute", która zadebiutowała na 65. miejscu w Wielkiej Brytanii. Utwór po czterech miesiącach dotarł do 5. miejsca listy, czyniąc z piosenki trzeci singel Cheryl, który znalazł się w "Top 5" notowania UK Singles Chart. W Wielkiej Brytanii kompozycja odznaczona została srebrną płytą za sprzedaż przekraczającą 300 tys. egzemplarzy. Album zawiera również utwór "Heartbreaker" will.i.ama, w którym gościnnie zaśpiewała Cheryl.

2010–2012: Messy Little Raindrops i A Million Lights
Drugi album studyjny wokalistki zatytułowany Messy Little Raindrops został wydany 29 października 2010 roku przez wytwórnię Fascination Records. Płyta była nagrywana w Londynie i Los Angeles, gdzie Cheryl pracowała głównie z Wayne'em Wilkinsem, który wyprodukował również utwór "Fight for This Love". Pierwszym singlem promującym płytę został utwór "Promise This", który stał się najszybciej sprzedającym się singlem w Wielkiej Brytanii w 2010 roku. Zajął 1. miejsca list przebojów w Irlandii i Wielkiej Brytanii. 19 sierpnia 2011 roku album uzyskał status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii za sprzedaż przekraczającą 300 tys. kopii.

W 2012 roku, po trzech latach przerwy dziewczyny z Girls Aloud ponownie spotkały się w studiu z okazji dziesiątej rocznicy powstania zespołu. Powrót grupy związany był z wydaniem charytatywnego singla dla organizacji Children in Need. Premiera singla "Something New" odbyła się w 16 października 2012 roku rozgłośni Capital FM. 26 listopada ukazał się album podsumowujący dziesięcioletnią działalność zespołu. Prócz największych przebojów, wydawnictwo zawierało cztery nowe nagrania, powstałe na potrzeby promocji albumu. Dziewczyny udały się w swoją 6. trasę koncertową. 20 marca 2013 roku, kilka godzin po zakończeniu trasy koncertowej Ten – The Hits Tour 2013 wokalistki ogłosiły rozstanie.

W międzyczasie, tj. 14 czerwca 2012 roku, Cheryl wydała swój trzeci solowy album zatytułowany A Million Lights. Pierwszym singlem została piosenka "Call My Name", która została napisana i wyprodukowana przez Calvina Harrisa. Następnym singlem został "Under the Sun". Następnym planowanym singlem miał być utwór "Screw You", jednak z powodu tymczasowego powrotu działalności Girls Aloud, Cheryl musiała skupić się na projektach związanych z zespołem. W okresie Bożego Narodzenia 2012 roku Cheryl opublikowała teledysk do piosenki "Ghetto Baby", napisanej dla niej przez Lanę Del Rey. W 2012 roku piosenkarka wydała również autobiografię zatytułowaną "My Story".

2013–2014: Only Human
W lipcu 2013 roku Cheryl poinformowała, że rozpoczęła pracę nad nową solową płytą. 10 marca 2014 roku ogłosiła, że wraca do programu X Factor jako jurorka w 11. edycji wraz z Simonem Cowellem. Piosenkarka miała podpisać kontrakt warty 1,5 miliona funtów. 27 maja Cheryl zapowiedziała w wywiadzie dla magazynu Hello!, że jej czwarty album będzie wydany w listopadzie, a pierwszym singlem będzie utwór "Crazy Stupid Love".

10 listopada 2014 roku ukazał się czwarty album piosenkarki zatytułowany Only Human. Kolejnymi singlami z albumu zostały utwory "I Don't Care" oraz tytułowy "Only Human". W czerwcu 2015 roku ogłoszono, że Cheryl będzie wraz z Simonem Cowellem, Ritą Ora i Nickiem Grimshaw jurorem w dwunastej edycji The X Factor. Pod koniec 2015 roku Cheryl poinformowała, że wróciła z powrotem do studia by pracować nad swoim piątym studyjnym albumem, który zostanie wydany w 2016 roku.

Życie prywatne
Była żoną angielskiego piłkarza Ashley Cole'a, którego poślubiła 15 lipca 2006 we Wrotham Park. Z powodu zdrady męża, 3 września 2010 otrzymała rozwód.

7 lipca 2014 roku Cheryl Cole zawarła związek małżeński z Jeanem Bernardem. W sierpniu 2015 para rozeszła się, a w 2016 Cheryl ogłosiła oficjalnie rozstanie z mężem. Była związana z młodszym o 10 lat Liamem Payne'em, wokalistą znanym z zespołu One Direction. 22 marca 2017 roku na świat przyszedł ich syn Bear Grey Payne.

W 2009 i 2010 Cheryl została uznana przez magazyn "FHM" najseksowniejszą kobietą świata.

Dyskografia

 3 Words (2009)
 Messy Little Raindrops (2010)
 A Million Lights (2012)
 Only Human (2014)

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona Cheryl

Girls Aloud
Urodzeni w 1983
Ludzie urodzeni w Newcastle upon Tyne
Brytyjskie wokalistki popowe


text:
Mikael den tappres orden (rumänska Ordinul Mihai Viteazul) är Rumäniens högsta tapperhetsutmärkelse. Den instiftades av kung Ferdinand I den 21 december 1916. Utmärkelsen, som finns i tre klasser, är uppkallad efter Mikael den tappre (1558–1601).

Referenser

Rumänska ordnar


text:
Merkendorf —conocida también antiguamente como Merkendorf bei Ansbach y como Mergadoff en francón oriental— es una ciudad y municipio del distrito de Ansbach, en la región administrativa de Franconia Media, dentro del estado federado de Baviera. Se formó a partir de un asentamiento eslavo y en 1398 se le otorgó la condición de ciudad. El origen del casco antiguo de Merkendorf se remonta a la Baja Edad Media. La colocación de la primera piedra de la iglesia de Nuestra Amada Señora (Unserer Lieben Frau) tuvo lugar en el año 1478. En el siglo XVII Merkendorf fue incendiada por los suecos en la Guerra de los Treinta Años. En 1978 Merkendorf y otras cinco localidades se unieron en la asociación municipal de Triesdorf, sin embargo el alcalde protestó en contra de la medida y Merkendorf consiguió la independencia de nuevo en 1980.

En el año 2012 Merkendorf tenía una población de 2707 habitantes. La ciudad ha sido designada como la puerta de entrada a la «Región de los Lagos Francones» (Fränkischen Seenland). Desde el siglo XVIII Merkendorf se ha caracterizado por el cultivo de la col o repollo, llegando a ser considerada como «la ciudad de la col» (Krautstadt). Merkendorf se abastece de energía eléctrica proveniente de fuentes de energía renovable.

Escudo

El escudo de Merkendorf muestra una cruz de San Andrés de color rojo, con fondo en plata, sobre la cual se representa un ancla de color negro. El sello más antiguo de la ciudad de Merkendorf data del año 1473 y muestra una M mayúscula con forma redondeada, superpuesta sobre una cruz de San Andrés. Con el paso del tiempo a la M se le colocarían puntas de flecha en sus extremos, terminando probablemente por transformarse en el ancla de la actualidad.

Existen diversas teorías acerca de este escudo. Una era que la cruz de San Andrés en realidad se trataba de una cruz sueca. El ancla habría sido puesta en relación con el escudo del monasterio de Heilsbronn, dado que este tenía numerosas posesiones en Merkendorf. Sin embargo la teoría más aceptada es la ya mencionada, que afirma que el ancla en un principio representaba la inicial del nombre de la ciudad. La cruz de San Andrés habría sido tomada del escudo heráldico de los condes de Oettingen, una antigua familia con importancia en la localidad.

Geografía y ubicación
Merkendorf está localizado en el sudeste del Distrito de Ansbach. Es el municipio más al sur de la región de Rangau. Se encuentra al este del río Altmühl y al norte de los Lagos Francones. La ciudad se encuentra inscrita dentro de la región de planificación número 8 del estado federado de Baviera, también conocida como Franconia Media Occidental, que incluye los distritos rurales de Weißenburg-Gunzenhausen, Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, Ansbach y la ciudad independiente de Ansbach

El municipio de Merkendorf, aparte de la propia localidad de Merkendorf, engloba otros doce núcleos de población (Stadtteile): Bammersdorf, Dürrnhof, Gerbersdorf, Großbreitenbronn, Heglau, Hirschlach, Kleinbreitenbronn, Neuses, Triesdorf Bahnhof, Waldeck, Weißbachmühle y Willendorf.

Historia

Prehistoria y Edad Antigua
Hallazgos que datan del Neolítico en Flur Wacholder demuestran que el área donde se halla actualmente la ciudad estuvo poblada desde los años 4500-1800 a.C.. Merkendorf surgió en los siglos IX-X como un asentamiento eslavo. En este período estos colonos eslavos probablemente le pusieron el nombre de Mbrk (Mirk). Con el tiempo esta palabra Mirk, junto con dorf («pueblo» en alemán), evolucionaría hacia el término de Mirkindorf.

Edad Media
La primera referencia escrita de la localidad data del año 1249. En 1300, los señores de Muhr, los condes de Oettingen, el monasterio de Auhausen, los señores de Eschenbach y los burgraves de Nürnberg poseían tierras en Merkendorf. En el año 1398 Merkendorf recibió como recompensa del monasterio de Heilbronn, al cual Merkendorf perteneció hasta 1578, los derechos de ciudad, que fueron otorgados por el rey Wenzel. En 1478 se colocó la primera piedra de la iglesia de la ciudad, no sería hasta 1524 cuando tuviera lugar en ella el primer sermón protestante.

Edad Moderna
En 1506 el emperador Maximiliano I  visitó la ciudad y se le dio la bienvenida en el ayuntamiento de la localidad. En el año 1535 se menciona por primera vez a un juez local y en 1546 a un secretario del ayuntamiento. En 1542 se construyó una cervecería en la ciudad y desde el año 1599 en adelante Merkendorf fue conocido por un importante gremio de tejedores de lino.

Durante la Guerra de los Treinta Años la ciudad tuvo que soportar el asedio de las tropas de Lauenburg y de Polonia. Desde 1632 a 1634 Merkendorf fue repetidamente castigada por el asedio de soldados mercenarios. En 1640 sólo había ocho familias en la ciudad, ya que el resto habían huido. El 12 de marzo de 1648 la ciudad estaba abarrotada de refugiados del campo, caballeros suecos y ganado. El alto el fuego de los suecos sólo dejó unas 25 casas en pie, de entre las más pequeñas. En los años posteriores la ciudad y la iglesia serían reconstruidas. La iglesia sería consagrada de nuevo en el año 1655. Durante la Guerra de los Siete Años (1756-1763) Merkendorf fue de nuevo asediada.

Edad Contemporánea
Desde 1578 hasta 1792 Merkendorf había pertenecido a la región del Principado de Ansbach. Desde el año 1792 hasta 1806 el Marquesado de Ansbach estuvo unido al reino de Prusia. Con la formación de la Confederación del Rin y la disolución del Marquesado de Ansbach, Merkendorf pasó a formar parte del reino de Baviera en el año 1806. En 1839 Merkendorf recibió el título de comunidad o municipio rural. En el año 1873 se plantó el Roble de la Paz en recuerdo a los solados de Merkendorf caídos en la guerra franco-prusiana de los años 1870s y 1871. En 1874 se puso en marcha el departamento de bomberos voluntarios de Merkendorf y en 1875 la asociación de veteranos de guerra. En 1880 se instaló una comisaría de policía, en 1888 una caja de ahorros y finalmente, en 1891, una oficina de correos.

En 1902 se amplió el cementerio y fue construido el depósito de cadáveres. La conexión a la red eléctrica de Fränkischen Überlandwerke se llevó a cabo en 1910. En 1914 muchos nativos de Merkendorf participaron en la Primera Guerra Mundial. El entusiasmo por la guerra al igual que en el resto del Imperio alemán fue muy alto. Muchos soldados de Merkendorf cayeron en la guerra.

En 1933, con la subida al poder del partido nazi, todo el ayuntamiento de Merkendorf tuvo que dimitir a causa de la Segunda Ley Gleichschaltung del 7 de abril de 1933. Sólo hubo dos listas para las nuevas elecciones en el ayuntamiento, el resto de partidos no fueron autorizados. El Partido Nacionalsocialista Obrero Alemán (NSDAP) se llevó siete escaños y el Kampffront Schwarz-weiß-rot uno. Los alcaldes fueron Wilhelm Hellein y Johann Buchner. En ese mismo año numerosas calles y plazas de la ciudad cambiaron de nombre. Debido a que en la ciudad no vivían judíos, no hubo disturbios antisemitas. En 1939 fueron llamados al servicio militar 142 jóvenes de Merkendorf, de los cuales 42 murieron o desaparecieron durante la Segunda Guerra Mundial. El miércoles 18 de abril de 1945, al final de la Segunda Guerra Mundial, algunos edificios se incendiaron, entre ellos la iglesia de Merkendorf, que se quemó por completo.

Con las reformas municipales de Baviera del 1 de julio de 1972 la ciudad de Merkendorf, junto con otros antiguos municipios, pasó a formar parte del disuelto distrito de Gunzenhausen al nuevo distrito de Ansbach. El 1 de enero de 1971 se incorporaría al municipio la hasta entonces independiente localidad de Heglau. El 1 de julio de 1972 haría lo mismo la localidad de Gerbersdorf, a la cual seguirían las de Großbreitenbronn y Hirschlach el 1 de mayo de 1978. La ciudad de Merkendorf perdió su independencia administrativa con la fusión con otros cinco municipios en la Comunidad administrativa de Triesdorf. El entonces alcalde Heinrich Helmreich luchó sin embargo por recuperar el estatus perdido por Merkendorf ante distintos tribunales, para terminar logrando su objetivo en el año 1980. En el año 2003 se unieron en una Mancomunidad para potenciar el turismo en la zona de Altmühl-Mönchswald las siguientes instituciones: la ciudad de Merkendorf, el municipio de Mitteleschenbach, la ciudad de Ornbau, el mercado de Weidenbach y la ciudad de Wolframs-Eschenbach.

Demografía

La mayoría de los habitantes de Merkendorf, aproximadamente el 75%, son de confesión protestante-luterana, mientras que en torno al 20% son católicos y pertenecen a la parroquia de Wolframs-Eschenbach. Alrededor del 13% pertenecen a otras confesiones o se declaran ateos.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Localidades del distrito de Ansbach


text:
Gonzalo Rojas (Lebu, 20 december 1917 - 25 april 2011) was een Chileens dichter.

Biografie
Hij was de zevende zoon uit een groot mijnwerkersgezin.

Na de staatsgreep in Chili van 1973 ging hij in ballingschap en kon hierdoor doceren aan verschillende universiteiten in Duitsland, VS, Spanje en Mexico. In 1979 keerde hij terug naar Chili om in 1980 naar de Verenigde Staten te vertrekken en daar tot 1995 te wonen.

Hij kreeg een beroerte in februari 2011 en overleed twee maanden later aan de gevolgen hiervan. In Chili werden twee dagen van nationale rouw afgekondigd door de regering.

Boeken & publicaties
 La miseria del hombre (1948)
 Contra la muerte (1964)
 Oscuro (1977)
 Transtierro (1979)
 Del relámpago (1981)
 50 poemas (1982)
 El alumbrado (1986)
 Antología personal (1988)
 Materia de testamento (1988)
 Antología de aire (1991)
 Desocupado lector (1990)
 Las hermosas (1991), Zumbido (1991)
 Río turbio (1996)
 América es la casa y otros poemas (1998)
 Obra selecta (1999)

Eerbetoon
 Chileens nationale literatuurprijs in 1992 (Chili)
 Koningin Sofia prijs in 1992 (Spanje)
 Octavio Pazprijs (Mexico)
 Jose Hernandezprijs (Argentinië)
 Cervantesprijs in 2003

Chileens dichter


text:
Die Flammschutzhaube (auch Feuerschutzhaube) ist ein Teil der erweiterten persönliche Ausrüstung von Feuerwehrangehörigen für den Brandeinsatz unter Atemschutz und wird unter dem Feuerwehrhelm, jedoch über der Atemschutzmaske getragen. Sie ist aus feuerfesten und hitzebeständigen Textilfasern (z. B. Kevlar, Kermel HTA oder Nomex) gefertigt und soll die Einsatzkräfte der Feuerwehr vor Verbrennungen im Bereich des Halses, Nackens und der Ohren schützen.

Für die Flammschutzhaube besteht die vom Europäischen Komitee für Normung in Kraft gesetzte gültige Norm EN 13911:2004, die in zahlreichen Ländern auch deren nationalen Normen entsprechen. Flammschutzhauben sind in der Regel mindestens zweilagig.

Einsatzgrenzen
Ihr Einsatz wird von einigen Feuerwehrangehörigen infrage gestellt, da die Flammschutzhaube den Körper vollkommen von der Umgebung isoliert und kein Wärmefenster mehr bestehen bleibt, man also die umgebende Hitze nicht spüren könne. Das Schaffen eines solchen Wärmefensters, auch "Wärmeschutz-Lücke" genannt, ist jedoch gefährlich und wird grundsätzlich abgelehnt. Zudem widerspricht diese Arbeitsweise geltendem europäischem Recht. (Richtlinie 89/686/EWG).

Ein tatsächliches Problem ist dagegen, dass sie für Wasserdampf durchlässig ist. Wenn also bei Löschmaßnahmen größere Mengen von Wasserdampf frei werden, können diese die Haube durchdringen und zu einem raschen Temperaturanstieg mit Verbrühungen auf der Haut führen. Durch die übliche geduckte Vorgehensweise im Seitenkriechgang wird heißer Wasserdampf jedoch in der Brandrauchschicht über den Einsatzkräften abgeführt.

Grundsätzlich sollte bedacht werden, dass Flammschutzhauben als einzige Schutzausrüstung im Falle eines Flashovers oder Backdrafts den Gesichts- und Nackenbereich von Einsatzkräften schützen können.

Literatur
 Karl-Heinz Knorr: Die Roten Hefte, Heft 15 – Atemschutz. 14. Auflage. Kohlhammer, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-17-020379-2.

Einzelnachweise

Atemschutz
Feuerwehrschutzkleidung


text:
WikidPad to zaawansowany notatnik o rozbudowanej strukturze (program zarządzania informacją osobistą) oparty na mechanizmie wiki.

Jest otwartym oprogramowaniem napisanym w języku Python.

Linki zewnętrzne
Strona projektu

Edytory tekstu
Oprogramowanie na licencji BSD
Wiki


text:
Als Marktliquiditätsrisiko wird das Liquiditätsrisiko eines Marktteilnehmers verstanden, dass Vermögensgegenstände, insbesondere Finanzinstrumente, aufgrund der zu geringen Marktliquidität oder Markttiefe eines Marktes nur zu einem geringeren als dem erwarteten Marktpreis oder gar nicht verkauft werden können.

Allgemeines
Vom Marktliquiditätsrisiko sind vor allem Finanzmärkte wie der Geldmarkt oder Kapitalmarkt (Aktienmarkt, Rentenmarkt oder Devisenmarkt) betroffen. Kommt es hier zu einer Marktenge durch Schocks, Angebotsüberhänge oder Nachfragelücken als Marktungleichgewichte, so sehen sich verkaufsbereite Verkäufer der Gefahr gegenüber, ihre Handelsobjekte (etwa Aktien, Anleihen, Derivate oder Devisen) nicht zum erwarteten fairen Wert veräußern zu können, sondern zu einem darunter liegenden aktuellen Markt- oder Kurswert oder gar nicht. Dadurch kann eine beliebige Risikoposition (ein Exposure) nur zu finanziell ungünstigeren Bedingungen als erwartet oder gar nicht geschlossen werden.

Dagegen ist ein liquider Markt dadurch gekennzeichnet, dass Handelsobjekte jederzeit und sofort zum oder nahe dem fairen Wert verkauft werden können. Auch liquide Märkte können während ihrer Marktentwicklung in eine Liquiditätskrise geraten, so dass die Liquidierbarkeit von Handelsobjekten eingeschränkt sein kann.

Ursachen
Vom Marktliquiditätsrisiko sind weniger die Börsen betroffen, dafür aber umso stärker der außerbörsliche Handel. Ursache sind hier die Marktstrukturen und die Markttransparenz, die bei einem bestehenden Marktliquiditätsrisiko nicht optimal funktionieren. Zunehmende Laufzeit und Spezifität der Handelsobjekte oder Finanzkontrakte erschwert deren Verkäuflichkeit (Liquidierbarkeit).

Marktstruktur
Risikotreiber für das Marktliquiditätsrisiko sind insbesondere
 die Marktgröße,
 die Geld-Brief-Spanne,
 die Aufnahmefähigkeit des Marktes,
 die Größe der zu schließenden Position und
 der Planungshorizont, der für die Schließung der Position vorgesehen ist.
Sie können isoliert oder kombiniert auftreten.

Man kann beim Marktliquiditätsrisiko das exogene und das endogene Marktliquiditätsrisiko unterscheiden. Das exogene Marktliquiditätsrisiko ist unabhängig von dem handelnden Marktteilnehmer, hängt also alleine von externen Faktoren ab. Es besteht im Wesentlichen darin, dass die Geld-Brief-Spanne (bei konstantem Preis) größer wird und deshalb ein Geschäft nur zu einem schlechteren Preis möglich ist. Eine ungünstige Änderung des Preises insgesamt wäre nicht dem Marktliquiditätsrisiko, sondern dem Marktpreisrisiko zuzuordnen.

Dies gilt nicht mehr, wenn die Bewegung des Marktpreises auf die Versuche der handelnden Person, seine Position zu schließen, zurückzuführen ist. Beispielsweise kann der Versuch eines Investors, ein großes Aktienpaket zu verkaufen, dazu führen, dass diese Aktie im Preis fällt. Der Investor erleidet dann einen Verlust, weil er seine Aktien nur noch zu einem niedrigeren Preis ("Paketabschlag") verkaufen kann. Diese Form des Marktliquiditätsrisiko kann man als endogenes Marktliquiditätsrisiko bezeichnen, da es auch von internen Faktoren abhängt. Je weniger aufnahmefähig (liquide) der Markt, je größer die Position und je schneller deren Liquidation ist, desto mehr muss damit gerechnet werden, dass das Schließen der Position nur zu ungünstigen Bedingungen möglich ist.

Abgrenzung
Das Marktliquiditätsrisiko ist ein Finanzrisiko und wird manchmal als Teil des Marktpreisrisikos angesehen. Marktpreisrisiko und Marktliquiditätsrisiko müssen jedoch streng voneinander unterschieden werden. Eine ungünstige Änderung des Marktpreises insgesamt ist kein Marktliquiditätsrisiko, sondern ein Marktpreisrisiko. Dies gilt nicht mehr, wenn die Bewegung des Marktpreises auf die Versuche des Verkäufers, seine Position zu schließen, zurückzuführen ist. Beispielsweise gehört hierhin der Versuch eines Investors, ein großes Aktienpaket zu verkaufen. Der Börsenkurs dieser Aktie dürfte wegen des allgemein geringen Marktvolumens fallen. Diese Form des Marktliquiditätsrisikos ist ein endogenes Marktliquiditätsrisiko, weil es von internen Faktoren abhängt. Je weniger aufnahmefähig (liquide) der Markt, je größer die Position und je schneller deren Liquidation ist, desto mehr muss damit gerechnet werden, dass das Schließen der Position nur zu ungünstigen Bedingungen möglich ist. Diese Marktilliquidität hat auch Auswirkungen auf die Preisstellung etwa bei der Geld-Brief-Spanne (Spread), so dass diese zumindest teilweise zum Marktpreisrisiko gehört, weil Interdependenzen zwischen dem Marktrisiko als Preisrisiko und dem Marktliquiditätsrisiko bestehen.

Messung
Das externe Marktliquiditätsrisiko kann bei der Modellierung des normalen Marktpreisrisikos berücksichtigt werden. In der Literatur existieren Vorschläge, mögliche zukünftige Veränderungen der Geld-Brief-Spannen stochastisch zu modellieren und diese Modellierung in die normalen Value-at-Risk-Modelle für das Marktpreisrisiko zu integrieren.

Eine Möglichkeit zu Quantifizierung des internen Marktliquiditätsrisiko besteht darin, den Einfluss auf den Marktpreis abzuschätzen, den das Schließen einer großen Position haben würde. Dazu werden Informationen über die Preiselastizität des betroffenen Instrumentes an den Finanzmärkten benötigt. Ein langsames Schließen einer Position, d. h. eine sukzessive Liquidation über einen längeren Zeitraum, verringert den negativen Einfluss des endogenen Marktliquiditätsrisiko, erhöht aber das Risiko von Verlusten aus dem Marktpreisrisiko. Ein Investor kann versuchen, diese beiden Größen (Liquidierungskosten und Verlustrisiko) in Abhängigkeit von der Liquidierungsdauer abzuschätzen und daraus eine für ihn optimale Liquidationsstrategie abzuleiten.

Literatur
 Arnaud Bervas: Market liquidity and its incorporation into risk management. Banque de France Financial Stability Review No. 8, Mai 2006.
 Wagner, Schmeling, Meyer, Kemp (KPMG): Risikofaktor Liquidität in Kreditinstituten Research in Capital Markets and Finance Working Paper 2002-3, LMU München.

Einzelnachweise

Betriebswirtschaftslehre
Bankwesen
Börsenhandel
Finanzrisiko
Risikomanagement (Bank)


text:
I2P (скор. від , вимовляється «айтупі») — відкрите програмне забезпечення, створене для організації надстійкої анонімної, оверлейної, зашифрованої мережі і застосовуване для вебсерфінгу, анонімного хостингу (створення анонімних сайтів, форумів і чатів, файлообмінних серверів і т. д.), систем обміну миттєвими повідомленнями, ведення блогів, а також для файлообміну (у тому числі P2P — Torrent, eDonkey, Kad, Gnutella і т. д.), електронної пошти, VoIP і багато чого іншого. Адреси сайтів у мережі I2P мають вигляд: «http://адреса_сайту.i2p».

Огляд
I2P — це анонімна, самоорганізована розподілена мережа Network database, яка використовує модифікований DHT Kademlia, але відрізняється тим, що зберігає в собі хешування адреси вузла мережі, зашифровані AES IP-адреси, а також публічні ключі шифрування, причому з'єднання по Network database теж зашифровані. Мережа надає застосункам простий транспортний механізм для анонімного і захищеного пересилання повідомлень один одному. Хоча мережа I2P орієнтована суто на визначення шляху передачі пакетів, завдяки бібліотеці Streaming lib реалізована також і їх доставка у первісно заданій послідовності без помилок, втрат і дублювання, що дає можливість використовувати у мережі I2P IP-телефонію, інтернет-радіо, IP-телебачення, відеоконференції та інші потокові протоколи і сервіси.

Всередині мережі I2P працює власний каталог сайтів, електронні бібліотеки, а також торент-трекери. Крім того, існують гейти для доступу в мережу I2P безпосередньо з Інтернету створені спеціально для користувачів, які з різних причин не можуть встановити на комп'ютер I2P.

Структура мережі
Мережа I2P схожа за своєю структурою з традиційним Інтернетом і відрізняється лише неможливістю цензури завдяки використанню механізмів шифрування і анонімізації. Тому для третіх осіб немає можливості дізнатися, що переглядає користувач, які сайти відвідує, яку інформацію викачує, яке його коло інтересів, знайомств і т. д.

У I2P мережі немає ніяких центральних серверів і немає звичних DNS-серверів, також мережа абсолютно не залежить від зовнішніх DNS, що призводить до неможливості знищення, блокування та фільтрації мережі, яка буде існувати і функціонувати, поки на планеті залишаться хоча б два комп'ютери у мережі. Також відсутність DNS-серверів і використання DHT Kademlia — механізму розподілу імен у мережі I2P — дає можливість створення будь-яким користувачем мережі I2P свого сайту, проекту, торент-трекера і т. д. без необхідності десь реєструватися, оплачувати будь-кому доменне ім'я або чекати чийогось дозволу. Кожна людина вільна абсолютно безкоштовно і вільно створювати будь-які сайти, при цьому дізнатися місцезнаходження сервера і людини практично неможливо.

Кожен новий учасник, що приймає вхідні підключення від інших маршрутизаторів, збільшує надійність, анонімність і швидкість всієї мережі в цілому.

Щоб потрапити у мережу I2P, потрібно всього лише встановити на своєму комп'ютері програму-маршрутизатор, яка буде розшифровувати/зашифровувати весь трафік і перенаправляти його у мережу I2P. Для роботи з .i2p сайтами необхідно заздалегідь налаштувати браузер. При зверненні до сайту або іншого ресурсу у звичайному (зовнішньому) інтернеті програма-маршрутизатор автоматично, подібно Tor, прокладає «тунель» до одного з зовнішніх шлюзів і дає можливість відвідувати і використовувати зовнішні інтернет-ресурси приховуючи свою IP-адресу. Також внутрішні сайти у мережі I2P доступні з зовнішнього інтернету через спеціальні шлюзи.

На перший погляд може здатися, що робота I2P маршрутизатора, через постійну необхідність зашифровувати вихідні і розшифровувати вхідні пакети та застосування великої кількості алгоритмів шифрування з довгими ключами, повинна негативно позначатися на навантаженні процесора і пам'яті комп'ютера, насправді навантаження ніяк не позначається навіть на малопотужних офісних комп'ютерах і обчислюється одиницями відсотків. Однак при великій кількості транзитних тунелів завантаження процесора Pentium 4 може досягати 70-80 відсотків (core i7-2600 ~ 400KBps=7-8 %).

Шифрування у мережі I2P
Мережа спочатку була спроектована з урахуванням припущення, що всі проміжні вузли є скомпрометованими або зловмисними (захоплені зловмисником і збирають інформацію, що через них проходить), тому для протидії було введено ряд активних заходів.

Весь трафік у мережі шифрується від відправника до одержувача. У сумі при пересиланні повідомлення використовується чотири рівні шифрування (наскрізне, часникове, тунельне, а також шифрування транспортного рівня), перед шифруванням у кожен мережевий пакет автоматично додається невелика випадкова кількість випадкових байтів, щоб ще більше знеособити передану інформацію і ускладнити спроби аналізу вмісту та блокування переданих мережних пакетів. Як адреси мережі використовуються криптографічні ідентифікатори, що являють собою відкриті криптографічні ключі, які не мають ніякого логічного зв'язку з реальним комп'ютером. IP адреси у мережі I2P не використовуються ніде і ніколи, тому визначити справжню адресу якогось вузла у мережі не можливо. Кожен мережевий застосунок на комп'ютері будує для себе окремі шифровані, анонімні тунелі. Тунелі у основному одностороннього типу (вихідний трафік йде через одні тунелі, а вхідний — через інші) — напрямок, довжину, а також який саме застосунок або служба створили ці тунелі, з'ясувати практично неможливо. Всі передані мережні пакети мають властивість розходитися декількома різними тунелями, що робить безглуздим спроби прослухати і проаналізувати за допомогою сніфферу потік даних, що проходить. Також відбувається періодична зміна (приблизно кожні 10 хвилин) вже створених тунелів на нові, з новими цифровими підписами та ключами шифрування, причому цифрові підписи та ключі шифрування у кожного тунелю свої.

З цих причин нема потреби турбуватися про шифрування свого трафіку. Або, якщо існує недовіра до шифрування програм, що мають закритий початковий код (як, наприклад, Skype). Також, наприклад, існують програми IP-телефонії (такі, як Ekiga), що не вміють шифрувати свій трафік і передають його у відкритому вигляді. У будь-якому випадку мережа I2P здійснить чотирьохрівневе шифрування всіх пакетів та убезпечить передачу/прийом всіх даних.

У мережі I2P всі пакети зашифровуються на стороні відправника та розшифровуються тільки на стороні одержувача, при цьому, на відміну від Tor, ніхто з проміжних учасників обміну не має можливості перехопити розшифровані дані і ніхто з учасників не знає, хто насправді відправник і хто одержувач, оскільки вузол, передає пакети, може бути відправником, а може бути таким же проміжним вузлом, а наступний вузол, якому потрібно цей пакет відправити, може бути одержувачем, а може бути теж таким же проміжним вузлом, дізнатися кінцеві точки відправника та одержувача проміжний вузол ніяк не може, так само як не може дізнатися, що сталося з тільки що переданим наступному вузлу пакетом — обробив той його, або передав кудись далі, з'ясувати не можна.

У I2P мережі використовуються (для різних рівнів і протоколів) наступні системи і методи шифрування і підпису:
 256 біт AES режим CBC з PKCS#5;
 2048 біт Схема Ель-Гамаля;
 2048 біт Алгоритм Діффі — Хеллмана;
 1024 біт DSA;
 256 біт HMAC — Алгоритм посилення криптостійкості інших криптоалгоритмів;
 256 біт хешування SHA256.

Історія мережі I2P
Проект I2P був початий в 2003 році для підтримки всіх, хто бере участь у створенні вільнішого суспільства і зацікавлений у новому нецензурованому, анонімному і безпечному засобі спілкування та поширення інформації. I2P — це спроба створити захищену децентралізовану анонімну мережу з малим часом відгуку і властивостями автономності, відмовостійкості і масштабованості. Кінцевим завданням є здатність функціонувати в жорстких умовах, навіть під тиском організацій, що володіють значними фінансовими чи політичними ресурсами. Всі аспекти мережі доступні у вигляді початкового коду і безплатні. Це дозволяє користувачам переконатися, що програмне забезпечення робить саме те, що заявлено, і полегшує стороннім розробникам можливість удосконалювати захист мережі від наполегливих спроб обмежити вільне спілкування. Команда розробників I2P — це відкрита група, чиїм учасником може стати будь-хто, хто зацікавлений в проекті.

Багато людей з команди розробників I2P раніше брали участь у проектах Invisible IRC Project/Proxy і Freenet. Але, на відміну від останніх, I2P — це анонімна однорангове розподілене комунікаційне середовище, в якому можуть працювати як будь-які традиційні мережеві служби і протоколи, такі як E-Mail, IRC, HTTP, Telnet, так і розподілені застосунки, подібні до баз даних, Squid і DNS.

Починаючи з версії 0.7.2 (випущеної в травні 2009 року) релізи програми вважаються стабільними.
До травня 2009 року автори проекту всіма силами утримували користувачів від активної реклами I2P мережі, вказуючи на можливу нестабільність і beta-статус розробки.
У 2009 році було випущено дев'ять оновлень, а трафік мережі збільшився в 5 разів.
Восени 2011 року в мережі було помічено стрибкоподібне зростання кількості одночасних нод в мережі за добу з ~ 6500 до ~ 9500 і реєстрованих нових нод в мережі за добу з ~ 300 до ~ 600.

З травня 2012-го останньою гілкою вважається 0.9.x, та налічує 34 релізи (станом на квітень 2018).

IMule в мережі I2P

Спеціально для мережі I2P було створено анонімний, захищений клієнт на базі aMule під назвою «iMule» — (невидимий Mule) — який являє собою вільний анонімний клієнт файлообмінної мережі, який використовує анонімні з'єднання за допомогою мережі I2P і мережі Kad.
На відміну від мережі EDonkey, яка використовується у «класичних» клієнтах eMule і aMule, які підключаються до серверів і розкривають всю ідентифікаційну інформацію — IP-адреси і т. д . — iMule викачує і віддає файли без розкриття своєї IP-адреси і якої-небудь ідентифікаційної інформації та весь вхідний і вихідний трафік піддається чотирьохрівневому шифруванню у мережі I2P.

iMule розроблено як анонімний клієнт файлообмінної мережі. З версії 1.2.3 в поставку програми входить I2P-маршрутизатор і початковий код, тому додаткового ПЗ для підключення до мережі I2P не потрібно. Якщо ж користувач хоче використовувати інші можливості мережі I2P (наприклад, BitTorrent, Gnutella, анонімну електронну пошту, анонімні вебсайти тощо), він повинен встановити повний пакет маршрутизатора I2P.
iMule як і попередник aMule, кросплатформовий з використанням бібліотеки wxWidgets. Зараз клієнт підтримує Linux, Mac OS X, різні BSD-подібні операційні системи, Windows і Solaris.

Основні застосунки, доступні для використання всередині мережі I2P
Нижче наведено список.
 Eepsite (http://localhost:7658) - захищені вебвузли, доступні тільки у мережі I2P через eepProxy.
 SusiDNS (http://localhost:7657/susidns/index.jsp) - DNS-клієнт
 Susimail (http://localhost:7657/susimail/susimail) - поштовий клієнт
 I2Psnark (http://localhost:7657/i2psnark) - торент-клієнт
 I2PTunnel (http://localhost:7657/i2ptunnel/index.jsp) - інтегрована в I2P програма, що дозволяє різним службам TCP/IP встановлювати зв'язок поверх I2P за допомогою тунелів
 http://localhost:7657/tunnels.jsp - Моніторинг тунелів
 IRC (irc://127.0.0.1:6668/#i2p-help) — доступ на внутрішній IRC сервер.

Див. також
 AMule
 EMule
 IMule
 Мережі Kad
 Анонімні мережі
 Однорангові мережі
 Оверлейна мережа

Примітки

Посилання

 Офіційний сайт проекту I2P
 способи деанонімізація eepsite

Анонімні мережі
Криптографічне програмне забезпечення
Багатоплатформове програмне забезпечення
Протоколи маршрутизації
Програмне забезпечення в суспільному надбанні
Програмне забезпечення з ліцензією Artistic License
Програмне забезпечення, що використовує ліцензію BSD
Програмне забезпечення з ліцензією GNU GPL
Вільне мережеве програмне забезпечення
Вільне програмне забезпечення на Java
Файлообмінні мережі
З'явилися 2003
Багатоплатформне ПЗ
Багатоплатформне вільне програмне забезпечення
Програмне забезпечення, що використовує ліцензію MIT


text:
A teljes termékenységi arányszám (TFR, total fertility rate) a szülőképes korú (15-49) nőkre számított hipotetikus gyermekszám, amelyet egy nő szülne élete folyamán, ha az adott életévében akkora eséllyel szülne gyereket, mint amekkora eséllyel egy azonos korú nő szült gyereket a vizsgált évben. Nem összekeverendő a nyers születési arányszámmal, ami a teljes népességre utó születések átlaga, és a tisztított születési arányszámmal, ami a szülőképes korú női népességre jutó születések átlaga. A népesség középtávú fennmaradásához a rátának el kell érnie vagy megközelítenie a 2,1-es szintet, csak ebben az esetben biztosított a populációban a két szülő, az idő előtt elhalálozottak és a nem szaporodóképes egyének pótlása. 1,3-es érték alatt a népesség gyors ütemű fogyása valószínűsíthető, belátható időn belül bekövetkezhet teljes eltűnése, asszimilációja.

Regionális különbségek

Magyarország termékenységi rátája 2011-ben 1,24 volt, az eddigi legalacsonyabb termékenységet Budapesten regisztrálták 2000-ben, az 1,05-os érték pontosan fele volt a fennmaradáshoz szükséges szintnek. Az emberiség történelmében az eddigi legalacsonyabb termékenységi arányszámot – 0,41 – a kínai Mandzsúriában fekvő 2,5 milliós Csiamusze (Jiamusi) városban jegyezték fel 2000-ben.

A Föld gazdaságilag legfejlettebb, civilizált térségeiben (Európa, Észak-Amerika, Kelet-Ázsia) a termékenységi ráta évtizedek óta a reprodukciós szint alatt van, főként a nagyobb fokú jólétre való törekvés és az individualista gondolkodás folytán. A halálozási ráta alacsonyabb, a születésszabályozás könnyebben elérhető, a gyermekek taníttatása, ruházkodása, ellátása pedig olykor jelentős összegeket emészt fel. Felsőfokú tanulmányaik miatt a fiatalok gyakran később házasodnak meg, és kevesebb idejük marad a gyerekszülésre és -nevelésre. A fejlődő országokban azonban nem nélkülözhetik a gyerekek segítségét a földeken, valamint hogy ellássák szüleiket idősebb korukban, és gondoskodjanak róluk. Ezekben az országokban a termékenységi ráta a fogamzásgátló eszközök hiánya miatt is magasabb.

Kapcsolódó szócikkek
Országok termékenység szerinti listája
Népességfogyás Magyarországon
Magyarország népessége
Halálozási ráta

Források

További információk
 A World Factbook országnevek szerint rendezett táblázata a teljes termékenységi rátáról
 A World Factbook rangsorolt táblázata a teljes termékenységi rátáról

Születési arányszám

cs:Plodnost


text:
De Oostenrijkse voetbalclub FC Admira Wacker Mödling speelt sinds 1973 wedstrijden in Europese competities. Hieronder volgt een overzicht van de gespeelde wedstrijden per seizoen.

'''Uitslagen vanuit gezichtspunt FC Admira Wacker Mödling

Zie ook
 Deelnemers UEFA-toernooien Oostenrijk
 Ranglijst van alle clubs die in de diverse Europa Cups zijn uitgekomen

FC Admira Wacker Mödling
FC Admira Wacker Mödling


text:
Il Gran Premio Industria e Artigianato 1987, ventunesima edizione della corsa e undicesima con questa denominazione, si svolse il 25 luglio su un percorso di 215 km, con partenza e arrivo a Larciano. Fu vinto dall'italiano Marino Amadori della Ecoflam-BFB-Alfa Lum davanti ai suoi connazionali Stefano Colagè e Gianni Bugno.

Ordine d'arrivo (Top 10)

Collegamenti esterni

Gran Premio Industria e Artigianato
Ciclismo nel 1987


text:
Катайск — деревня в Сладковском районе Тюменской области России. Входит в состав Никулинского сельского поселения.

История
До 1917 года входила в состав Сладковской волости Ишимского уезда Тюменской губернии. По данным на 1926 год деревня Катайская состояла из 217 хозяйств. В административном отношении являлась центром Катайского сельсовета Сладковского района Ишимского округа Уральской области.

Население

По данным переписи 1926 года в деревне проживало 1079 человек (508 мужчин и 571 женщина), в том числе: русские составляли 99 % населения.

Согласно результатам переписи 2002 года, в национальной структуре населения русские составляли 95 % из 210 чел.

Примечания

Населённые пункты Сладковского района


text:
Sparta ist eine Kleinstadt (mit dem Status "City") und Verwaltungssitz des Monroe County im US-amerikanischen Bundesstaat Wisconsin. Im Jahr 2020 hatte Sparta 10.025 Einwohner.

Geografie
Sparta liegt im mittleren Westen Wisconsins beiderseits des La Crosse River, einem linken Nebenfluss des die Grenze zu Minnesota bildenden Mississippi.

Die geografischen Koordinaten von Sparta sind 43°56′39″ nördlicher Breite und 90°48′46″ westlicher Länge. Das Stadtgebiet erstreckt sich über eine Fläche von 17,09 km² und wird von den Towns Sparta (im Westen) und  Angelo (im Osten) umgeben, ohne einer davon anzugehören.

Nachbarorte von Sparta sind Cataract (17,8 km nördlich), Angelo (an der nordöstlichen Stadtgrenze), Tomah (28,1 km östlich), Norwalk (22,9 km südöstlich), Leon (8,3 km südlich), Rockland (11,5 km südwestlich) und Burns (15,5 km westlich).

Am östlichen Stadtrand von Sparta befindet sich mit FortMcCoy eine Garnison der U.S. Army.

Die nächstgelegenen größeren Städte sind Wausau (184 km nordöstlich), Wisconsins größte Stadt Milwaukee (295 km westsüdwestlich), Wisconsins Hauptstadt Madison (184 km südöstlich), Rockford in Illinois (294 km in der gleichen Richtung), die Quad Cities in Illinois und Iowa (304 km südlich), La Crosse am Mississippi (45,9 km westsüdwestlich), Rochester in Minnesota (156 km westlich) und die Twin Cities in Minnesota (270 km nordwestlich).

Verkehr
Die Interstate 90 verläuft entlang des südlichen Stadtrandes von Sparta. Im Stadtzentrum treffen die Wisconsin State Highways 16, 21, 27 und 71 zusammen. Alle weiteren Straßen sind untergeordnete Landstraßen, teils unbefestigte Fahrwege sowie innerörtliche Verbindungsstraßen.

Durch Sparta verläuft eine Eisenbahnlinie für den Frachtverkehr der Canadian Pacific Railway (CPR).

In Sparta treffen der Elroy-Sparta State Trail und der La Crosse River State Trail zusammen, zwei auf der Trasse einer ehemaligen Eisenbahnstrecke der früheren Chicago and North Western Railway verlaufende Rail Trails für Wanderer und Radfahrer. Im Winter können die Wanderwege auch mit Schneemobilen befahren werden.

Mit dem Sparta/Fort McCoy Airport befindet sich 8 km westlich von Sparta ein in Besitz der U.S. Army befindlicher Flugplatz, der auch für zivile Nutzung (Allgemeine Luftfahrt) geöffnet ist. Der nächstgelegene Verkehrsflughafen ist der La Crosse Regional Airport (43,4 km westsüdwestlich).

Bevölkerung
Nach der Volkszählung im Jahr 2010 lebten in Sparta 9522 Menschen in 3986 Haushalten. Die Bevölkerungsdichte betrug 557,2 Einwohner pro Quadratkilometer. In den 3986 Haushalten lebten statistisch je 2,32 Personen.

Ethnisch betrachtet setzte sich die Bevölkerung zusammen aus 92,2 Prozent Weißen, 1,5 Prozent Afroamerikanern, 0,6 Prozent amerikanischen Ureinwohnern, 0,5 Prozent Asiaten, 0,1 Prozent Polynesiern sowie 3,5 Prozent aus anderen ethnischen Gruppen; 1,6 Prozent stammten von zwei oder mehr Ethnien ab. Unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit waren 6,8 Prozent der Bevölkerung spanischer oder lateinamerikanischer Abstammung.

24,9 Prozent der Bevölkerung waren unter 18 Jahre alt, 60,5 Prozent waren zwischen 18 und 64 und 14,6 Prozent waren 65 Jahre oder älter. 51,2 Prozent der Bevölkerung waren weiblich.

Das mittlere jährliche Einkommen eines Haushalts lag bei 41.132 USD. Das Pro-Kopf-Einkommen betrug 20.518 USD. 14,9 Prozent der Einwohner lebten unterhalb der Armutsgrenze.

Bekannte Bewohner
 William Hawley Atwell (1869–1961): Bundesrichter, geboren in Sparta
 Edward R. Burke (1880–1968): demokratischer Abgeordneter in beiden Häusern des US-Kongresses, aufgewachsen in Sparta
 John J. Esch (1861–1941): langjähriger republikanischer Abgeordneter des US-Repräsentantenhauses (1899–1921), aufgewachsen in Sparta
 Robert Herman Flock Bever (* 1956): römisch-katholischer Bischof von San Ignacio de Velasco in Bolivien, geboren in Sparta
 Edgar Stillman Kelley (1857–1944), Komponist, Dirigent, Organist, Pianist, Musikkritiker und Musikpädagoge, geboren in Sparta
 Deke Slayton (1924–1993): Raumfahrer, geboren und aufgewachsen in Sparta

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website
 city-data.com - Sparta, Wisconsin

County Seat in Wisconsin


text:
Abdelaziz Benjelloun (en ), né le  à Fès et mort le , est un homme politique marocain.

Biographie
Abdelaziz Benjelloun se marie en 1959 avec Habiba Sebti, la première polytechnicienne marocaine.

Il est sous-secrétaire d'État du Commerce, de l'Industrie moderne, des Mines et de la Marine marchande dans le Gouvernement Lamrani I de 1971 à 1972. Il est ensuite ministre du Commerce, de l'Industrie moderne, des Mines et de la Marine marchande dans le Gouvernement Lamrani II en 1972.

Ingénieur des Ponts et Chaussées, il a été député à Karia Ba Mohamed, directeur du Bureau des recherches et participations minières (BRPM).

Le 7 mai 1974, Hassan II le nomme directeur de l'Office de Développement Industriel (ODI). Il a également été ambassadeur du Maroc au Japon dans les années 1980-1990.

Le 18 septembre 1990, Hassan II le nomme ambassadeur du Maroc en Allemagne.

Notes et références

Ministre marocain du Commerce
Ministre marocain de l'Industrie
Ministre marocain de l'Énergie et des Mines
Ministre marocain de la Marine marchande
Ministre sous Hassan II
Député marocain
Ambassadeur marocain
Ambassadeur au Japon
Naissance en novembre 1934
Naissance à Fès
Naissance dans le protectorat français au Maroc
Décès en juin 2008
Décès à 73 ans


text:
San Francisco el Grande is a church in Antigua Guatemala, Guatemala and one of the most frequented sanctuaries by the local population because of the shrine of Peter of Saint Joseph Betancur (Santo Hermano Pedro).

History

When Franciscan missionaries arrived in Guatemala from Spain in 1530 they were assigned 120 villages by the civil authorities. They were the first to move to the Panchoy Valley in 1541 where they built a church at the site of today's School of Christ (Escuela de Cristo). This chapel was severely damaged in 1565 and during the next ten years donations were collected to build a new sanctuary located two blocks away in 1579. Parts of this construction, maybe the only ones in Antigua which date back to the 16th century, can be appreciated at one side of today's sanctuary. San Francisco el Grande became a significant religious and cultural center for the whole region. Theology, law, philosophy, physics and mathematics were taught at San Buenaventury College, located in today's monastery ruins. The college also favoured painters of the colonial era such as Cristóbal de Villalpando, Thomas de Merlo and Alonzo de la Paz.

The chapel and cloister were expanded during the 17th century. In 1684 the structure was reinforced and withstood the earthquake of 1691. The church itself was built by Diego de Porres and inaugurated in 1702. The 1717 earthquake damaged the structure severely. So did the earthquake of 1751. The site was partly destroyed during the 1773 earthquake and has been reconstructed in parts but areas of ruin still remain. The fountain of the main corridor was taken to La Merced's atrium in 1944. The colonial image of the Virgin located behind the main altar fell down during the 1976 earthquake.

Architecture

Its facade, with twisted salomonic columns, is typical of the Spanish-American baroque and is similar to that of San José Cathedral. It has sixteen vaulted niches, each but the lowest two containing a saint or a friar. These include the Virgin Mary, San Diego de Alcalá, San Antonio de Padua, San Juan Capistrano, Santa Clara, Santiago, and Santa Isabel from Hungary. At the entrance of the monastery there are some murals, in which there can be seen the images of some Franciscans friars with a skeleton.

Its bell and clock towers from the 17th and 19th centuries remain in ruins.

The altarpieces inside the church were richly decorated with painting and sculptures of famous contemporary artists.

The church marks the beginning of the Calle los Pasos (Steps Street) which holds the Stations of the Cross and used to be walked solemnly.

Peter of Saint Joseph Betancur
Peter of Saint Joseph Betancur, missionary in Guatemala of Spanish origin, who was beatified 1980 and canonized in 2002, is enshrined at the site. His tomb is visited by thousands of pilgrims each year to beg for favours and miracles.

In film

In 1935, the ruins of San Francisco -which was not rebuilt until 1967- were used to film several scenes of the movie The New Adventures of Tarzan, specifically the ones where Tarzan and his fellow explorers are captured by the Green Goddess worshipers and are about to be sacrificed.   The filming of the movie took place entirely on location in Guatemala and was made also in Chichicastenango, Livingston, Puerto Barrios, Río Dulce, Tikal, Quiriguá and Guatemala City

See also

 1773 Guatemala earthquake
 List of places in Guatemala

Notes and references

References

External links

The complete film serial of the News Adventures of Tarzan at Google Video (San Francisco ruins appear in the Goddess temple scenes)

18th-century Roman Catholic church buildings in Guatemala
Roman Catholic churches in Antigua Guatemala
Franciscan monasteries in Guatemala
1540 establishments in North America
Roman Catholic churches completed in 1702
1702 establishments in the Spanish Empire


text:
U-17 Minsk Tournament () is annual winter association football friendly competition for junior national under-17 teams that take place in Minsk, Belarus, since 2005. The traditional winter tournament are organize of the Association Belarusian Football Federation and the Minsk City Executive Committee.

The first tournament was held in February 2005 in Minsk, and the winner was the Serbia and Montenegro national under-17 teams.

The tournament participants was divided into two group of four invited under-17 national teams. The winners of group play in the final, the second place teams play match for the 3rd place, the third team in group play match for 5th place, the fourth team in the group play match for 7th place.

Champions

References

External links
 U-17 Minsk Tournament at Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
 U-17 Minsk Tournament at Football Federation of Belarus

International association football competitions hosted by Belarus
Recurring sporting events established in 2005
2005 establishments in Belarus


text:
Ca Xapes és una obra eclèctica de Valls (Alt Camp) protegida com a Bé Cultural d'Interès Local.

Descripció
Edifici que dona a tres carrers: muralla de Sant Antoni, del Pantà i de la Paborde. Disposa de planta baixa i dues plantes més.

A la façana principal que és la que tenim al carrer de la Muralla, hi ha set obertures, que tenen totes arcs rebaixats. Algunes obertures corresponen a portes i altres a finestres. En aquesta fatxada i en el primer pis hi ha quatre balcons i tres finestres consecutius, aquestes situades en el extrem cantoner amb el carrer del Pantà. a la segona planta hi ha set finestres.

Les altres dues façanes, les que donen als carrers del Pantà i de la Paborde, no tenen cap interés. Hi ha moltes més finestres que balcons, Tots els tres laterals tenen una cornisa perimetral molt seinzilla. A continuació i en alçada, hi ha un mur cec que correspon a la coberta transitable.

Referències

Patrimoni monumental de Valls
Edificis eclèctics de Valls


text:
7799 Мартіншольц (7799 Martinšolc) — астероїд головного поясу, відкритий 24 лютого 1996 року.

Тіссеранів параметр щодо Юпітера — 3,615.

Примітки

Див. також
 Список астероїдів (7701-7800)

Посилання

 Інформація про малі планети на сайті minorplanetcenter.net

Астрономічні об'єкти, відкриті 1996
Головний пояс астероїдів


text:
Carriera
McGee ha segnato complessivamente 143 reti in League of Ireland, quota che lo pone decimo nella classifica di sempre. Con la maglia del Galway United ha giocato in Coppa UEFA ed ha segnato una rete al Groningen nell'edizione 1986-1987. Ha inoltre collezionato 15 presenze (e 4 gol) in selezione irlandese tra il 1978 e il 1980.

Palmarès

Sligo Rovers: 1976-1977

Finn Harps: 1974

Note

Collegamenti esterni

Calciatori della Nazionale irlandese


text:
Paths of Glory (bra Glória Feita de Sangue; prt Horizontes de Glória) é um filme norte-americano de 1957, do gênero drama de guerra, dirigido por Stanley Kubrick.

Foi indicado ao BAFTA de 1958 na categoria de melhor filme de qualquer origem.

Sinopse
Durante a Primeira Grande Guerra, o general francês Paul Mireau ordena um ataque suicida contra os alemães e que resulta em tragédia. Para abafar sua participação no incidente, o general que ordenou o ataque atribui o fracasso a três soldados, que são julgados e condenados à morte. O Coronel Dax vai defendê-los no julgamento.

Elenco
 Kirk Douglas — Coronel Dax
 Ralph Meeker — Capitão Philippe Paris
 Adolphe Menjou — General George Broulard
 George Macready — General Paul Mireau
 Wayne Morris — Tenente Roget
 Richard Anderson — Major Saint-Auban
 Timothy Carey — Soldado Maurice Ferol
 Bert Freed — Sargento Boulanger
 Joseph Turkel — Soldado Pierre Arnaud

Filmes dos Estados Unidos de 1957
Filmes dirigidos por Stanley Kubrick
Filmes de drama de guerra dos Estados Unidos
Filmes sobre a Primeira Guerra Mundial
Filmes sobre pena de morte
Filmes jurídicos
Filmes com trilha sonora de Gerald Fried
Filmes em preto e branco
Filmes preservados no National Film Registry
Filmes em língua inglesa
Filmes da United Artists


text:
Ferran Jutglà Blanch (* 1. Februar 1999 in Sant Julià de Vilatorta, Osona) ist ein spanischer Fußballspieler, der seit Saison 2022/23 beim FC Brügge unter Vertrag steht.

Karriere
Jutglà wurde in einem Vorort von Barcelona geboren. Seine Karriere begann er bei der Lokalmannschaft Espanyol Barcelona. 2018 unterschrieb Jutglà einen Profivertrag und wechselte leihweise zu UE Sant Andreu. Nach insgesamt 39 Einsätzen in der Tercera División kehrte er nach der Leihe zu Espanyol zurück, zunächst in die zweite Mannschaft. Zum Ende der Saison 2019/20 stand Jutglà zwei Mal im Kader der ersten Mannschaft, wurde jedoch nicht eingesetzt.

Zur Saison 2021/22 wechselte Jutglà ablösefrei zur zweiten Mannschaft des Lokalrivalen FC Barcelona, die in der drittklassigen Primera División RFEF spielte. Er erhielt einen Vertrag bis zum Saisonende mit einer Option auf eine weitere Saison. Die Ausstiegsklausel wurde auf 50 Millionen Euro festgelegt, die sich auf 100 Millionen Euro erhöht, wenn er für die erste Mannschaft registriert werden sollte. Nach 15 Drittligaeinsätzen, in denen Jutglà 4 Tore erzielt hatte, debütierte er am 12. Dezember 2021 unter Xavi für die erste Mannschaft in der Primera División.

Zur Saison 2022/23 wechselte Jutglà für eine Ablösesumme in Höhe von 5 Millionen Euro zum belgischen Erstligisten FC Brügge; der FC Barcelona sicherte sich zudem eine Weiterverkaufsbeteiligung in Höhe von 10 Prozent. In Brügge unterschrieb er einen Vertrag bis zum 30. Juni 2026.

Erfolge
 Gewinner belgischer Supercup: 2022 (FC Brügge)

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (UE Sant Andreu)
Fußballspieler (Espanyol Barcelona)
Fußballspieler (FC Barcelona)
Fußballspieler (FC Brügge)
Spanier
Geboren 1999
Mann


text:
La défense du pont d'Amarante est l'un des épisodes les plus marquants de la deuxième invasion napoléonienne au Portugal. Du 18 avril au 2 mai 1809, sous le commandement du général portugais Silveira, une armée formée par des troupes régulières, récemment réorganisées (après avoir été dissoutes par Junot durant la première invasion), des régiments de milices, de nombreuses ordonnances et des volontaires civils, mal armés et mal équipés, manquant d'officiers, parviennent à immobiliser une partie importante des forces de Soult le long du Tâmega. Leur action permet d'isoler ces forces françaises du reste des forces installées en Espagne. En outre, elle donnera le temps à l'armée anglo-portugaise de s'organiser avant d'expulser les troupes françaises du Portugal.

Contexte

La deuxième invasion française a été initiée par le deuxième Corps d'armée sous le commandement du maréchal Soult. Le 29 mars 1809, la bataille de Porto eut lieu et les troupes françaises occupèrent cette ville. Soult devait continuer sa marche vers Lisbonne mais, avant de reprendre l'avance, il devait prendre contact avec la 2ème Division du Général Lapisse qui était à Salamanque, la Division Lapisse était sous le commandement du Maréchal Victor qui était à Mérida et qui devait envoyer une colonne de troupes à travers la vallée du Tage vers Lisbonne lorsque Soult s'approcha de la capitale portugaise. Cette manœuvre de diversion forcerait les forces de défense à se séparer et cela favoriserait l'attaque venant du Nord.

La coopération entre les troupes de Victor et celles de Soult dépendait des contacts à établir qui permettraient de coordonner l'avancée des deux forces. Ces contacts seraient établis par l'intermédiaire de la Division de Lapisse basée à Salamanque. Lapisse avait reçu des instructions pour capturer les places de Ciudad Rodrigo et Almeida et avancer sur Abrantes. Cette force, cependant, a été combattue par Sir Robert Wilson, à la tête d'une force d'environ 1 500 hommes, la plupart de la Légion Loyale Lusitanienne dont il était le commandant. En raison de son action, Lapisse n'a pas pu occuper Almeida et le contact avec les autres forces françaises est devenu plus difficile.

Lorsque Soult entre au Portugal et occupe Chaves, le général Silveira se retire vers Vila Real ; il réoccupa Chaves après que Soult eut avancé à Braga et, après que le gros des forces françaises eut avancé à Porto se prépara à reconquérir cette ville. L'issue de la bataille de Porto, le 29 mars, le conduit à se diriger vers Amarante. Il occupa la rive gauche de la rivière Tâmega et protégea les ponts et les gués avec des obstacles afin d'empêcher les Français d'avancer sur Trás-os-Montes. D'une part, cela rendait encore plus difficile pour Soult le contact avec les troupes françaises dans la région de León et de Castille, et d'autre part, cela constituait une menace pour le flanc. Avant d'avancer vers Lisbonne, Soult avait besoin de neutraliser cette menace.

Les forces en présence
Les forces portugaises, sous le commandement du général Silveira, étaient très hétérogènes. Dans un groupe de 9 000 à 10 000 hommes se trouvaient des forces de régiments d'Infanterie, de Cavalerie et d'Artillerie, de Chasseurs, certains éléments de la Légion Loyale Lusitanienne, des régiments de Milice et Ordenanças, de nombreux civils armés qui ont décidé de rejoindre jusqu'à ce corps et jusqu'à trois compagnies d'ecclésiastiques. Dans les troupes des milices et des Ordenanças, ainsi que dans la population qui les a rejoints, il y avait une partie importante qui n'avait pas d'armes à feu et beaucoup d'entre elles étaient obsolètes. Il y avait donc un grand nombre de combattants incapables d'affronter les troupes françaises. Dans la Défense du Pont Amarante, en plus des infirmiers et des civils, les unités suivantes étaient présentes, toutes avec seulement une partie, parfois très petite, de leur état-major :

 Régiments d'infanterie 12, 18 et 24 ;
 Régiments de cavalerie 6, 9 et 12 ;
 Régiments d'artillerie 1 et 4 ;
 Légion Loyale Lusitanienne (60 hommes)
 Régiments de Milice de Basto, Braga, Canaveses, Chaves, Gestaçô, Guimarães, Lamego, Miranda et Vila Real.

Les Français commencèrent par engager une brigade de cavalerie et, au fur et à mesure des difficultés, les troupes augmentèrent dans cette action. Au total, environ 9 000 hommes étaient présents le long de la ligne Tâmega, dont 1 500 de cavalerie. Ces forces constituaient près de 43 % des effectifs dont disposait Soult. Les unités françaises étaient les suivantes, dans l'ordre dans lequel elles ont été engagées :

 1ère Brigade de Dragons de la Division Lahoussaye, sous le commandement du Général Caulaincourt ;
 1ère Brigade d'Infanterie de la Division Delaborde, sous le commandement du Général Foy ;
 2ème Brigade d'Infanterie de la Division Delaborde, sous le commandement du Général Arnaud ;
 2e brigade de dragons de la division Lahoussaye, sous le commandement du général Marisy ;
 2ème Brigade d'Infanterie de la Division Merle, sous le commandement du Général Sarrut.

Le commandement appartenait à différents officiers selon les forces qui apparaissaient. Il a commencé par appartenir au général Caulaincourt jusqu'à ce qu'il soit présenté à la brigade du général Foy. Dès lors, le commandement de ces forces est confié au général Louis Henri Loison. Avec la présentation de la brigade du général Arnaud, la division d'infanterie du général Delaborde est complétée, qui assume le commandement de toutes les forces. La 2e brigade de dragons de Marisy complète la division Lahoussaye. Le commandement des forces continua d'appartenir à Delaborde jusqu'à la conquête du pont.

Opérations
Soult avait besoin d'établir des liens avec Lapisse. À cette fin, il ordonna à la Brigade de Dragons de Caulaincourt de marcher sur Amarante afin de garantir la possession des ponts sur la rivière Tâmega. Ils quittèrent Porto le 30 mars, passèrent la nuit à Valongo et, le 31, entrèrent à Penafiel. Le 1er avril, ils se dirigent vers Marco de Canaveses où ils reconnaissent et attaquent le pont qui est défendu par environ 2 000 ordenanças avec 3 pièces d'artillerie. Après deux heures de combats, les Français sont repoussés avec environ 80 pertes et retournent à Penafiel.

Entre-temps, le général Silveira s'est rendu compte que les forces françaises à Porto, après le départ de plusieurs détachements (au sud du Douro, au nord, vers Vigo, et vers Amarante), avaient réduit leur valeur et, ainsi, a décidé de placer une partie de ses unités à l'ouest de la rivière Tâmega. En revanche, les forces de Caulaincourt, à Penafiel, sont quotidiennement attaquées par la guérilla portugaise ce qui conduit cet officier à demander des renforts à Soult.

Le 7 avril, la brigade Foy et deux canons rejoignent la brigade de Caulaincourt et le général Loison est nommé commandant de cette force. Le 9 avril, Loison envoie deux forces de reconnaissance, une vers Canaveses, qui n'a pas réussi à franchir le pont comme cela s'est déjà produit, et une autre d'environ 1 400 hommes (800 fantassins et 600 cavaliers) vers Amarante. Les troupes du général Silveira qui se trouvaient sur la rive ouest du Tâmega ont réussi à repousser cette force, qui n'a donc pas atteint ce village. Ce succès amena le général Silveira à décider de déplacer le gros de ses forces à l'ouest du Tâmega et de lancer une offensive vers Porto. Le 13 avril, le général Silveira avance sur Penafiel, Loison est contraint d'évacuer cette ville et, comme Caulaincourt, demande à Soult des renforts.

Soult envoie la brigade Arnaud appuyée par 10 pièces d'artillerie. La division Delaborde est ainsi complétée et ce général prend le commandement des forces. Ordre est également envoyé à La Houssaye de marcher de Guimarães à Amarante avec sa Brigade Marisy et avec la Brigade Sarrut de la Division Merle.

Le 15 avril, Delaborde entre dans Penafiel et, le 18, lance une attaque contre les forces portugaises à Vila Meã. Ceux-ci ont été contraints de se replier sur la ligne Tâmega. Sur la rive ouest du fleuve, les forces portugaises ne tenaient que le couvent de S. Gonçalo et l'entrée du pont. Dans cette action, le commandant des forces qui protégeaient le retrait des troupes restantes, a été mortellement blessé.

Le général Silveira a divisé la défense de la ligne Tâmega en trois secteurs dont il a confié le commandement au capitaine de Basto (secteur nord), remplacé plus tard par le colonel de cavalerie Francisco Guedes de Carvalho e Meneses ; le colonel António da Silveira, frère du général Silveira (secteur central) ; au Capitaine Général de Tuías et Canaveses, António de Serpa Pinto (Secteur Sud). Silveira installa son quartier général à Padronelo (voir cartes).

Avec ce dispositif, Silveira entendait empêcher les Français de s'emparer de ponts ou de gués qui permettraient le passage de leurs troupes vers la rive orientale du Tâmega, en particulier le Ponte de S. Gonçalo à Amarante car il desservait la route principale de la région. Les Français ont fait plusieurs tentatives pour passer le Tâmega en divers points, sans succès. Le 21 avril, ils ont réussi à expulser les défenseurs du couvent de S. Gonçalo. Le 23 avril, une tentative a été faite, sans succès, pour lancer un pont sur chevalets à côté d'un barrage en aval d'Amarante.

Le 2 mai, vers 4 heures du matin, ils parviennent à faire exploser quatre barils de poudre à canon, qui détruisent en grande partie les défenses du pont. Ce plan avait été soigneusement préparé par le capitaine Bouchard. Ce n'était pas une opération facile car les forces portugaises avaient placé un dispositif qui leur permettrait de faire exploser suffisamment de poudre à canon pour couper l'arche orientale du pont. Surprises, les troupes portugaises eurent à peine le temps de réagir car, immédiatement après l'explosion, les forces françaises lancèrent l'assaut, s'emparèrent du pont, désarmèrent l'appareil préparé pour le rendre inutilisable et occupèrent rapidement toute la ville d'Amarante. Les forces portugaises se replient vers Vila Real, Mesão Frio et Entre-os-Rios.

Dans la défense du pont Amarante, pendant les quatorze jours de résistance, les forces du général Silveira ont subi 211 morts et 114 blessés. Parmi les morts se trouvaient 7 officiers.

Après la conquête du pont S. Gonçalo et le retrait des forces portugaises d'Amarante et d'autres positions sur la ligne Tâmega, Soult ordonna que la division Delaborde retourne à Porto et que Loison, avec les forces restantes (7 000 hommes), effectue actions de reconnaissance par Vila Real et par Peso da Régua afin d'ouvrir enfin les voies de communication avec l'Espagne. Les forces de Loison ont été arrêtées avant d'atteindre Régua et, après avoir appris que les forces du général Silveira menaçaient de rompre leur lien avec Amarante, ce général a décidé de se retirer dans cette ville afin de conserver la possession du pont S. Gonçalo.

Dans ce retrait, les forces françaises sont poursuivies et harcelées par les populations et, en réponse, pillent et détruisent tout ce qu'elles peuvent. En plus des populations, les forces de la guérilla ont dressé des embuscades constantes et, le 12 mai, avant d'entrer à Amarante, près de Vila Chã, elles ont de nouveau été engagées dans un combat rapproché avec les forces du général Silveira. Le combat est interrompu dans la nuit et Loison, craignant l'approche des forces de l'armée anglo-portugaise qui marchent vers le nord, se retire par Amarante et se dirige vers Guimarães. Le 13 au matin, après avoir vérifié que les Français avaient abandonné Amarante, les forces portugaises occupèrent à nouveau cette ville.

Les Français ont réussi à percer la défense du Tâmega et ont saisi le pont S. Gonçalo à Amarante. Les forces portugaises avaient été contraintes à une retraite rapide mais ont réussi à se regrouper et à reprendre le pont et la ville et les Français se sont retirés. Au cours de cette défense, une partie importante de l'armée française fut immobilisée, sur la ligne Tâmega, pendant quatorze jours. Les opérations de prise de possession de ce pont avaient commencé plus d'un mois plus tôt, le 31 mars, lorsque la brigade Caulaincourt avait quitté Porto en direction d'Amarante.

Sources et Références

Bataille de la guerre d'indépendance espagnole
Amarante
Amarante
Bataille de 1809
Avril 1809
Mai 1809


text:
Бычков, Василий:
 Бычков, Василий Владимирович (род. 1958) — архитектор, основатель и генеральный директор компании «Экспо-Парк»
 Бычков, Василий Павлович (1902—1991) — советский учёный, специалист в области электропривода.


text:
La route nationale 57 (RN 57 o N 57) è una strada nazionale francese lunga 338 km che parte da Metz e termina a Jougne.

Percorso
Ha inizio ad ovest della città, dalla N3, e risale il corso della Mosella fino a Nancy passando per Pont-à-Mousson, dove attraversa il fiume. Questo primo troncone è stato declassato a D657 nel 2006.

Dopodiché, il vecchio tracciato seguiva ancora il corso del fiume ed è oggi chiamato D570; L'attuale N57, coincidente con la E23 fino alla fine del suo percorso, corre invece poco più ad ovest. Passa per Charmes ed Épinal, da dove la vecchia strada è denominata D157.

Abbandona la valle della Mosella presso Remiremont e si dirige a sud-ovest, servendo così Plombières-les-Bains (dove cominciava la N57bis), Luxeuil-les-Bains, Vesoul e Besançon. Qui la strada statale si interrompeva fino agli anni settanta, quando alla N57 fu aggiunto un nuovo troncone che in precedenza faceva parte della N67: dopo Pontarlier, appena passata Jougne, oggi la statale termina sul confine svizzero in direzione di Vallorbe e Losanna.

Altri progetti

57


text:
, född 12 december 1982 i Kanagawa prefektur, är en japansk före detta fotbollsspelare.

Nara började sin karriär 2001 i Consadole Sapporo. Efter Consadole Sapporo spelade han för Thespa Kusatsu, FC Horikoshi, Rosso Kumamoto, Matsumoto Yamaga FC och Zweigen Kanazawa. Han avslutade karriären 2008.

Källor

Japanska fotbollsspelare
Spelare i Hokkaido Consadole Sapporo
Spelare i Thespakusatsu Gunma
Spelare i Roasso Kumamoto
Spelare i Matsumoto Yamaga FC
Spelare i Zweigen Kanazawa
Födda 1982
Levande personer
Män
Personer från Kanagawa prefektur
Japanska idrottare under 2000-talet


text:
Michael Buchanan (born 6 May 1983) is an Australian cricketer. He played in eleven List A and five Twenty20 matches for Queensland in 2006 and 2007.

See also
 List of Queensland first-class cricketers

References

External links

1983 births
Living people
Australian cricketers
Queensland cricketers
Cricketers from Brisbane


text:
Euclidia livida är en fjärilsart som beskrevs av Letcher 1896. Euclidia livida ingår i släktet Euclidia och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
livida


text:
Enzo Pretolani (* Rocca San Casciano, 3 de mayo de 1942). Fue un ciclista italiano cuyo gran éxito deportivo lo logró en la Vuelta a España donde, en la edición de 1966, obtuvo 1 victoria de etapa.

Palmarés
1962
 La Popolarissima1966
 1 etapa en la Vuelta a España

Enlaces externos
 Palmarés

Ciclistas de Italia
Ganadores de etapa en la Vuelta a España
Nacidos en la provincia de Forlì-Cesena


text:
Eva Herzog, née le  à Bâle (originaire du même lieu), est une personnalité politique suisse, membre du Parti socialiste.

Elle est membre du gouvernement du canton de Bâle-Ville de  à  et députée dudit canton au Conseil des États depuis .

Biographie
Eva Herzog naît le  à Bâle, dont elle est également originaire. Elle grandit dans la campagne bâloise.

Elle suit sa scolarité à Pratteln et Muttenz et obtient une maturité gymnasiale de type latin-anglais en 1980, puis fait une brève formation en agriculture en hiver 1980-1981. Elle étudie ensuite l'histoire, l'économie et l'espagnol aux universités de Bâle et Saint-Jacques-de-Compostelle ; elle obtient sa licence en 1988, suivie en 1995 d'un doctorat avec une thèse sur l'histoire de la gymnastique féminine dans le canton de Bâle-Campagne.

Elle vit à Bâle, dans le quartier de Neubad, en concubinage avec Thomas Müller, journaliste scientifique puis collaborateur de la radio suisse alémanique DRS, et leurs deux enfants.

Parcours professionnel et associatif
Après avoir obtenu sa licence, elle devient membre de la direction de l'association Dritte Welt Läden (Les Boutiques du Tiers-monde) de la région de Bâle en 1989 et travaille de 1990 à 1994 comme collaboratrice scientifique à la Forschungsstelle Baselbieter Geschichte (recherche historique de la région bâloise), puis exerce un an la fonction de coordinatrice de l'association bâloise Frauenstadtrundgang (visites guidées de la ville pour les femmes). De 1995 à 1999, elle fait partie du comité et de la direction de l'association Kulturwerkstatt Kaserne à Bâle. Après avoir dirigé pendant un an les services administratifs et techniques (back office) de l'agence d'architecture Herzog & de Meuron puis travaillé comme organisatrice indépendante d'événements culturels en 2000, elle occupe le poste d'assistante de recherche au vice-rectorat de l'Université de Bâle de 2001 à 2004.

Parcours politique
De 1999 à 2003, Eva Herzog est membre de l'assemblée constituante du canton de Bâle-Ville et y préside la commission des finances. De 2001 à 2005, elle siège comme députée au parlement cantonal et à sa commission de l'éducation et de la culture ; elle préside le groupe socialiste durant l'année 2004-2005.

En 2005, elle remplace Ueli Vischer au gouvernement cantonal de Bâle-Ville et prend la direction du département des finances. Elle est notamment réélue en 2012 avec le meilleur résultat de l'ensemble des candidats. Ses plus grands succès sont d'avoir assaini la situation financière de la caisse de pensions cantonale et d'avoir fait passer une baisse d'impôts, tant pour les entreprises que pour les particuliers, alliée à une hausse des allocations familiales et de l'imposition des dividendes.

Le , elle annonce sa candidature au Conseil fédéral afin de succéder à Moritz Leuenberger. Sa candidature n'est toutefois pas retenue par le groupe socialiste de l'Assemblée fédérale, qui lui préfère Simonetta Sommaruga et Jacqueline Fehr.

Elle est élue au Conseil des États pour le canton de Bâle-Ville en 2019. Elle y siège à la Commission de l'économie et des redevances (CER), à la Commission des finances (CdF), à la Commission de la science, de l'éducation et de la culture (CSEC) et à la Commission des transports et des télécommunications (CTT) jusqu'en . Elle est l'initiatrice d'une réunion de l'ensemble des femmes membres du Conseil des États à chaque session parlementaire, au cours de laquelle les sujets touchant particulièrement les femmes sont discutés.

Le , elle se porte candidate à la succession de Simonetta Sommaruga au Conseil fédéral. Elle est  retenue sur le ticket officiel de son parti le , aux côtés d'Élisabeth Baume-Schneider, mais n'est pas élue : réunie le , l'Assemblée fédérale lui préfère sa concurrente jurassienne, qui s'impose au troisième tour par  contre 116 (et 6 pour Daniel Jositsch).

Positionnement politique
Elle est qualifiée de socialiste pragmatique, voire de libérale sur les questions économiques. Elle soutient ainsi résolument la troisième réforme de l'imposition des entreprises que son parti combat avec succès par référendum en 2017.

Notes et références

Liens externes

 Profil Smartvote 2019

Personnalité politique bâloise
Personnalité du Parti socialiste suisse
Femme politique suisse
Étudiant de l'université de Saint-Jacques-de-Compostelle
Étudiant de l'université de Bâle
Naissance en décembre 1961
Naissance dans le district de Liestal
Député d'une assemblée constituante suisse
Conseiller aux États suisse de la 51e législature


text:
Johann Phillipp Becker (20 March 1809 – 9 December 1886) was a German revolutionary and military officer who participated in the democratic movement in Germany and Switzerland in the 1830s and 1840s.  In Baden during the 1848-1849 Baden-Palatinate revolution, Becker commanded the Baden Peoples Militia.  In the 1860s he  became a prominent figure in the First Workers International.  Becker became a close friend and an associate of Karl Marx and Frederick Engels.  Becker died in 1886.

References

 Archive of Johann Philipp Becker Papers at the International Institute of Social History

1809 births
1886 deaths
German socialists
German revolutionaries


text:
Gyrotoma pagoda foi uma espécie de gastrópodes da família Pleuroceridae.

Foi endémica dos Estados Unidos da América.

Referências
  Bogan, A.E. 2000.  Gyrotoma pagoda.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.   Dados de 7 de Agosto de 2007.

Gyrotoma
Espécies descritas em 1845


text:
L'eclissi solare del 22 agosto 1979 è un evento astronomico che ha avuto luogo il suddetto giorno attorno alle ore 17.22 UTC.
L'eclissi, di tipo anulare, è stata visibile in alcune parti del Sud America, dell'Antartide e dell'Oceano Pacifico.

L'eclissi è durata 6 minuti e 3 secondi e l'ombra lunare sulla superficie terrestre ha raggiunto una larghezza di 953 km.

L'eclissi del 22 agosto 1979 è stata la seconda eclissi solare nel 1979 e la 181ª nel XX secolo. La precedente eclissi solare si è verificata il 26 febbraio 1979, la seguente è avvenuta il 16 febbraio 1980.

Percorso e visibilità
L'eclissi, con un percorso semi circolare circoscritto si è manifestata all'alba 1800 km al largo della regione antartica della Terra di Marie Byrd, a nord dell'Oceano Pacifico meridionale. In seguito la pseudo umbra lunare, prima di spostarsi di nuovo a est sud-est ha toccato l'isola Pietro I raggiungendo il punto di massima eclissi coprendo l'isola. L'eclissi anulare non ha coperto alcuna stazione di ricerca scientifica antartica .

Oltre alla suddetta eclissi anulare stretta, l'eclissi solare parziale poteva essere vista nella penombra lunare in Polinesia centrale e meridionale, nella maggior parte del Cile tranne la punta settentrionale e al confine sud-ovest della Bolivia. In Argentina ad eccezione della maggior parte del nord-est, al confine meridionale del Paraguay, nell'intero territorio dell'Uruguay,al confine meridionale del Brasile,alle Isole Falkland, in Georgia del Sud e alle Isole Sandwich meridionali.

Eclissi correlate

Eclissi solari 1979 - 1982
Ogni membro di questa serie semestrale di eclissi solari si ripete approssimativamente ogni 177 giorni e 4 ore (un semestre) a nodi alternati dell'orbita della Luna.

Ciclo di Saros 125
L'evento appartiene al ciclo solare di Saros 125, che si ripete ogni 18 anni e 11 giorni circa, comprendente 73 eventi. La serie è iniziata con un'eclissi solare parziale il 4 febbraio 1060. Comprende eclissi totali dal 13 giugno 1276 al 16 luglio 1330. Comprende eclissi ibride il 26 luglio 1348 e 7 agosto 1366 ed eclissi anulari dal 17 agosto 1384 al 22 agosto 1979. La serie termina al membro 73 con un'eclissi parziale il 9 aprile 2358. L'eclissi totale più lunga si è verificata il 25 giugno 1294, a 1 minuto e 11 secondi; l'eclissi anulare più lunga si è verificata il 10 luglio 1907, a 7 minuti e 23 secondi.

Note

Eventi del 1979
19790822


text:
Crusnik también conocido como Kresnik es una especie de vampiro artificial que aparece en el manga y anime Trinity Blood, basadas en las novelas del autor Yoshida Sunao y realizada por los Estudios Gonzo. Son criaturas con un poder devastador que se caracterizan por alimentarse de la sangre de otros vampiros.

Los Crusnik, basados en Kresnik de la mitología eslava, poseen en sus cuerpos numerosas nanomáquinas que les conceden gran fuerza y habilidad para regenerarse. Se les considera superiores a los vampiros normales debido a su esperanza de vida es mayor que la de éstos, y a su inmenso poder destructivo, con el cual pueden asolar una ciudad entera en instantes y son casi invencibles.

Historia

Cuando la población de la Tierra se hizo demasiado grande, los humanos decidieron colonizar otros planetas. Así nació el proyecto para la colonización de Marte, para el cual se crearon a cuatro humanos artificiales o niños probeta: Lilith Sahl, Caín, Abel y Seth Nightroad. Estos fueron genéticamente modificados, obteniendo así fuerza, resistencia, velocidad, inteligencia y longevidad mayores a las de un ser humano común. Ellos fueron inyectados con las nanomáquinas Crusnik que se encontraron en Marte, debido a que sus cuerpos eran los únicos capaces de sobrevivir al procedimiento.

Las circunstancias exactas detrás de las infusiones de Seth, Abel y Lilith se desconocen, mientras que la inoculación de Caín fue hecho por Seth para salvar su vida después de un accidente fatal.

Características

Los Crusniks poseen atributos únicos que los diferencian de los Matusalenes. Por ejemplo, tanto Abel como Caín y Lilith poseen alas (de plumaje negro y blanco respectivamente mientras que Lilith poseía un plumaje azul con patrones rojos) con las que pueden volar con bastante facilidad en su forma Crusnik y Seth posee un par de élitros verdes de mariposa.

La característica más significativa es la de beber sangre de otros vampiros para poder mantener el control de sí mismos y evitar que su fuerza disminuya. Otra particularidad es que pueden atraer la sangre sin necesidad de usar sus colmillos; un ejemplo es Abel, que en el manga atrae la sangre a sus pies y la absorbe a través de las plumas de sus alas (en las novelas genera una boca en cada palma desde las cuales se alimenta). Los Crusniks pueden solidificar su sangre para transformarlas en armas: Caín obtiene una lanza, Abel consigue una guadaña y Seth recibe dos espadas con formas de diapasones. Se desconoce el arma que Lilith adquiriría debido a que no se ha visto su forma Crusnik.

Debido a las nanomáquinas implantadas en su cuerpo, poseen una longevidad superior a los vampiros comunes (mientras que el promedio de vida de un matusalen es de trescientos años, los crusnik tras un milenio apenas han envejecido algunos años), teniendo también tolerancia al fuego u otro tipo de calor debido a su increíble resistencia. Pueden cambiar de su forma humana a su forma vampírica instantáneamente, aunque esto compromete sus reservas de sangre. Si un Crusnik pasa mucho tiempo sin beber sangre y pierde el control, puede llegar a vaporizar una ciudad entera utilizando sólo la mitad de su poder convirtiéndose en una amenaza.

A diferencia de los vampiros comunes, ellos no poseen puntos débiles como lo son los objetos hechos de plata, que suelen dejar gravemente herido a un vampiro común pero a ellos no les hacen daño. Otra diferencia es que no les ocurre nada al enfrentarse a la luz del sol.

Los cuatro Crusnik

Los nombres de los cuatro Crusnik fueron basados en la Biblia; los cuales son Abel, Caín, Seth y Lilith. Se dice que una batalla entre Crusnik traerá el último y definitivo apocalipsis.

 Caín Knightlord/Crusnik 01: El "hermano gemelo" de Abel, creado con el mismo ADN. Es el líder de la organización terrorista Rosenkreuz y su fundador. Tras morir en un accidente en el Proyecto "Marte Rojo", fue salvado gracias a la instalación de las nanomáquinas Crusnik en su cuerpo. No hay datos sobre las razones que lo llevaron a implantarle estas nanomáquinas a los demás. Fue dado por muerto hacia el final del Armagedon cuando Abel y Seth lo arrojaron desde el espacio contra la atmósfera,sin embargo casi un milenio después aparecería comandando el Rosenkreuz nuevamente. Su aspecto crusnik es el de un ángel con dos pares de alas blancas y una lanza de sangre solidificada.

 Abel Nightroad/Crusnik 02: Trabaja para El Vaticano, bajo el mando de la cardenal Catherina Sforza, en el grupo conocido como la Agencia AX (Asuntos exteriores). Junto a sus hermanos Caín y Seth dirigió la guerra contra los seres humanos. Tras la muerte de Lilith, juró proteger a los seres humanos y no volver a provocar ninguna muerte. Su aspecto crusnik es el de un ángel caído, con un par de alas negras (aumenta la cantidad dependiendo del porcentaje de transformación), piel azulina, garras y colmillos y una guadaña de sangre solidificada.

 Seth Nightlord/Crusnik 03: La emperatriz del "Imperio de la humanidad verdadera". Reina de los matusalenes (vampiros). Suele disfrazarse de vendedora de té para salir sin ser descubierta. Su poder está basado en la manipulación de ondas sonoras ultrasónicas que ella llama "The Fire of Sound". y que le permite convertir a sus víctimas en estatuas de sal. Su forma crusnik, es la de un hada de alas de mariposa con dos espadas cortas en forma de diapasón.

 Lilith Sahl/Crusnik 04. Fue la única defensora de los seres humanos tras la guerra entre terranos y matusalenes, enfrentándose a Caín, Abel y Seth. Por intentar convencer a Abel de pasarse a su bando defendiendo a los humanos, fue asesinada por Caín. Esto último provocó que Caín se ganara la enemistad de sus hermanos. Su forma crusnik era la de un ángel con tres pares de alas azules con motivos rojizos; se ignora el tipo de arma que podía solidificar.

Véase también
 Trinity Blood
 Abel Nightroad
 Seth Nightroad

Referencias

Seres sobrenaturales
Vampiros en la historieta
Trinity Blood
Cambiante
Semihumanos en el Género fantástico


text:
Undercut steht für:
 Undercut (Motorsport), eine Boxenstopp-Strategie
 Undercut, vormalige Bezeichnung für Uppercut, siehe Aufwärtshaken beim Boxen
 Undercut (Frisur), eine Frisur

Siehe auch:


text:
Zoltán Daróczy (ur. 23 czerwca 1938 w Bihartordze) – węgierski matematyk, wieloletni profesor i rektor Uniwersytetu w Debreczynie w latach 1987-1990. Zajmuje się głównie równaniami funkcyjnymi, jest autorem 151 publikacji naukowych.

Studia na Uniwersytecie w Debreczynie ukończył w 1961. W 1962 rozpoczął pracę na macierzystej uczelni i uzyskał tam stopień doktora, promotorem jego doktoratu był János Aczél. Na Uniwersytecie w Debreczynie pełnił funkcje dyrektora instytutu, prodziekana, dziekana, prorektora i rektora.

Wspólnie z J. Aczélem napisał książkę On measures of information and their characterizations. Swoje prace publikował m.in. w "Publicationes Mathematicae Debrecen", "Acta Mathematica Hungarica", "Aequationes Mathematicae", "Monatshefte für Mathematik" i "Proceedings of the American Mathematical Society".

Jest członkiem Węgierskiej Akademii Nauk.

Wypromował 13 doktorów, jego uczniem jest m.in. Zsolt Páles.

Przypisy

Bibliografia
 Z. Páles, L. Székelyhidi, Laudation to Zoltán Daróczy, Annales Univ. Sci. Budapest., Sect. Comp. 40 (2013) 9–20.

Węgierscy matematycy XX wieku
Węgierscy matematycy XXI wieku
Urodzeni w 1938


text:
Et immigrantinvestorprogram er et politisk program, der er designet til at tiltrække udenlandsk kapital og forretningsfolk ved til gengæld at tildele dem statsborgerskab og retten til at bo i landet. Denne type programmer kendes også som statsborgerskab ved investering, gyldne visa eller gyldne pas.

Immigrantinvestorprogrammer har normalt flere kriterier, der skal opfyldes for at en investering kan betragtes som kvalificeret til programmet. Disse kriterier vedrører ofte jobskabelse, opkøb af ejendom, ikke-refunderbare bidrag eller specifikke industrier. De fleste af disse programmer er struktureret på en måde der sikrer at investeringen bidrager tgil velfærd, fremskridt og økonomisk udvikling i det land, som investoren ønsker at opnå statsborgerskab i, og er ofte mere et spørgsmål om at give et økonomisk bidrag end blot en investering.

Henvisninger

Investering
Indvandringspolitik