text:
Catalina Botero Marino es una abogada colombiana, nacida el 7 de septiembre de 1965 en Bogotá. Es especialista en derecho constitucional, derecho internacional de los derechos humanos y justicia transicional.

Es socia fundadora de Dejusticia (Centro de estudios de derecho, justicia y sociedad), una organización no gubernamental destinada a la defensa regional de derechos humanos. Ha sido Relatora Especial para la Libertad de Expresión de la Comisión Interamericana de Derechos Humanos de la Organización de Estados Americanos (2008-2014). Jueza Asociada de la  Corte Constitucional y del Consejo de Estado en Colombia. Decana de la Facultad de Derecho de la Universidad de los Andes (Colombia).

En mayo de 2020, pasó a formar parte del Consejo de Supervisión (Oversight Board) de Facebook (compañía renombrada ante el público desde octubre de 2021 como Meta).

Catalina es la directora de la Cátedra UNESCO en libertad de expresión en la Universidad de Los Andes; es miembro del panel de transparencia externa del Banco Interamericano de Desarrollo, comisaria de la Comisión Internacional de Juristas y miembro del International Bar Association's Human Rights Institute Council.

Ha sido profesora visitante en el Instituto Max Planck de Derecho Público Comparado y Derecho Internacional (MPIL), profesora adjunta en la Academia de Derechos Humanos de la Universidad Americana y experta asociada de la Iniciativa Global de Libertad de Expresión de la Universidad de Columbia.

Biografía
Botero es hija de un arquitecto y una ecologista.

Recibió su título como abogada en 1988 en la Universidad de los Andes de Colombia.

Mientras era estudiante, Botero fue líder del Movimiento Séptima papeleta, que abogó por la convocatoria de una Asamblea Nacional Constituyente en Colombia en 1991.

Trabajó durante ocho años en la Corte Constitucional de Colombia como magistrada auxiliar y magistrada encargada de dicha institución. Fue profesora de la Facultad de Derecho de la Universidad de los Andes (de la cual fue nombrada decana en septiembre de 2016), de la Facultad de derecho de la Universidad Externado de Colombia y de la Facultad de Derecho, Ciencias Políticas y Sociales de la Universidad Nacional de Colombia; así mismo, fue docente visitante del Washington College of Law en Estados Unidos y de la Universidad Carlos III de Madrid en España.

Entre 2008 y 2014, se desempeñó como Relatora Especial para la Libertad de Expresión de la Comisión Interamericana de Derechos Humanos de la Organización de Estados Americanos.

Ha sido autora de libros y artículos publicados en diversos países sobre Derecho Constitucional, Derecho internacional humanitario, Derecho penal internacional, justicia de transición, libertad de expresión, y los derechos de las mujeres y de los pueblos indígenas. Así mismo, ha recibido diferentes premios y condecoraciones a favor de los derechos humanos.

Estudios
Botero es abogada de la Universidad de los Andes en Colombia, con estudios de postgrado en Gestión Pública y Derecho Administrativo de la misma universidad. Tiene postgrado en Derechos Humanos del Instituto Universitario de Derechos Humanos de la Universidad Complutense de Madrid, España; postgrado en Derecho Constitucional y Ciencia Política del Centro de Estudios Políticos y Constitucionales de Madrid; Diploma de Estudios Avanzados (DEA) de la Universidad Carlos III de Madrid y es candidata a doctorado de la misma universidad.

Vida profesional

Magistrada Auxiliar de la Corte Constitucional de Colombia (1992-1993 / 1995-2000 / 2005-2008)

Como Magistrada Auxiliar coordinó el trabajo de un equipo de abogados de la Corte y proyectó importantes decisiones judiciales relacionadas con derechos humanos, derecho penal e incorporación del derecho internacional de los derechos humanos, derecho penal internacional y derecho internacional humanitario al derecho interno.

En el año 2007 fue elegida por los jueces como Magistrada Encargada de la Corte.

Asesora especial del procurador general de la Nación de Colombia (1994- 1995)

Botero Marino trabajó con casos de violaciones de derechos humanos cometidas por los altos funcionarios estatales así como la protección de derechos humanos de las personas privadas de libertad.

Directora de Divulgación y Promoción de Derechos Humanos de la Defensoría del Pueblo de Colombia (2002- 2003)

Diseñó el plan estratégico de Prevención y Protección de derechos humanos de la institución así como las políticas nacionales de divulgación y promoción para funcionarios públicos, periodistas, organizaciones civiles y víctimas de violaciones de derechos humanos.

Directora de la Oficina de Derechos Humanos y Derecho Internacional Humanitario de la Fundación Social (2003- 2005)

Participó en la elaboración de múltiples documentos y publicaciones sobre los derechos de las víctimas de violaciones masivas de derechos humanos en procesos de justicia transicional, aplicación del derecho penal internacional y el derecho internacional humanitario en dichos procesos.

Socia fundadora del Centro de Estudios de Derecho Justicia y Sociedad (DeJusticia-Colombia) (2004)

En su calidad de socia y fundadora de DeJusticia (ONG que vela por los Derechos Humanos en las Américas) publicó investigaciones sobre diversos asuntos de derechos humanos, entre ellos, derecho penal internacional, protección de víctimas de violaciones masivas y sistemáticas de derechos humanos y libertad de expresión.

Del mismo modo desde el Centro de Estudios ha realizado talleres y cursos para periodistas.

Relatora Especial de la CIDH (2008-2014)

La Comisión Interamericana de Derechos Humanos (CIDH) eligió a Botero como Relatora Especial para la Libertad de Expresión el 21 de julio de 2007. Asumió el cargo en julio de 2008.

En calidad de Relatora Especial de Libertad de Expresión de la Comisión Interamericana de Derechos Humanos de la Organización de los Estados Americanos, se encargó de litigar los casos en materia de libertad de expresión que han llegado a la CIDH. De igual forma, elaboró y publicó el Informe Anual del estado de la libertad de expresión en la Región, el cual es entregado a los órganos políticos de la OEA.

Desde su cargo, cooperó con otros instrumentos o mandatos especiales regionales o universales en materia de libertad de expresión, desarrollando estándares internacionales o creando alertas sobre problemáticas de interés global como la Oficina del Relator Especial de las Naciones Unidas para la Libertad de Opinión y de Expresión; la Oficina de la Representante para la Libertad de los Medios de Comunicación de la Organización para la Seguridad y la Cooperación en Europa (OSCE), y la Relatoría Especial sobre Libertad de Expresión y Acceso a la Información de la Comisión Africana de Derechos Humanos y de los Pueblos (CADHP).

En 2011, Botero escribió un artículo titulado "Libertad de Expresión en las Américas" en el que observó que mientras las dictaduras militares latinoamericanas habían dado paso, en gran parte, a la democracia, una "cultura del secreto" permaneció en el lugar, al igual que "leyes de prensa restrictivas. Afirma que la región se enfrenta a una serie de importantes desafíos, incluyendo la protección de los periodistas, la despenalización de los actos de habla, el acceso a la información, la censura directa e indirecta, y el pluralismo y la diversidad en el debate público.

En 2012, después de que Botero criticó los ataques contra la libertad de expresión realizados por el presidente ecuatoriano Rafael Correa, este último se unió al presidente venezolano Hugo Chávez a sus ataques a la Comisión Interamericana de Derechos Humanos y, en particular, hacia la Relatoría Especial para la Libertad de Expresión.

El 22 de marzo de 2013, el diario El Comercio de Perú informó que Botero había expresado su preocupación por las restricciones a la comisión y su financiación que había sido propuesta por Ecuador, diciendo que debería tener "un fondo permanente... que permitiría a la comisión para cumplir plenamente todas sus responsabilidades". De lo contrario, advirtió, la oficina del Relator Especial tendría que ser cerrada.

Libros y publicaciones

Además de ser autora de diversas publicaciones institucionales y artículos para medios de comunicación, ha realizado textos académicos tomando como tema de análisis los Derechos Humanos. Dentro de su material más destacado se encuentra:

2014- Avances jurisprudenciales y desafíos persistentes para la libertad de expresión en las Américas (Cap. 1). Libertad de expresión y censura en todo el Globo. Editado con Péter Molnár (Publicación en proceso, 2014).

2013-  O Direito de Acceso a Informacao relativa a Violacoes em Massa de Direitos Humanos (Cap. 1) . Acceso a Informaçao e Direitos Humanos. (Ministerio de Justicia de Brasil, 2013)

2011 - Diversidad, pluralismo y libertad de expresión]. Libertad de Expresión y Radiodifusión. Libertad de información, democracia y control judicial: la jurisprudencia constitucional colombiana en perspectiva comparada (Caps. 1, 2 y 3). Libertad de expresión: debates, alcances y nueva agenda.  Editado con, Ávila, M, Ávila, R & Gómez, G. (Ecuador, 2011)

2011 - Problemas persistentes y desafíos emergentes en materia de libertad de expresión en las Américas (Cap. 3). El Derecho en América Latina. Un mapa para el pensamiento jurídico del siglo XXI. (Argentina, 2011).

2009 - La acción de tutela en Colombia: Ajustes necesarios y cautelas indispensables (Cap. 1). La Reforma del Proceso de Amparo: experiencias comparadas. Editado con, Pérez, P & Abad, S.  (Perú, 2009).

 Jurisdicción indígena y multiculturalismo. En "Multiculturalismo y jurisdicción indígena (Cap. 1). Entre derecho, costumbre y jurisdicción indígena en América Latina. ( Centro de Estudios Políticos y Constitucionales, España).

2008 - El Sistema de los derechos: Guía práctica del Sistema Internacional de Protección de los Derechos Humanos. (Colombia, 2008)

El conflicto de las altas cortes colombianas en torno a la tutela contra sentencias (Cap. 1). Tendencias actuales del Derecho Constitucional. Con Jesús María Casal H. et al. (Venezuela)

2005 - Libertad de prensa y derechos fundamentales. (Colombia, 2005)

La acción de tutela en el ordenamiento constitucional colombiano. (Colombia)

2006 - Una visión panorámica: El conflicto de las altas cortes colombianas en torno a la tutela contra sentencias (Cap. 1). Tutela contra secuencias: documentos para el debate.  (Colombia, 2006)

2006 - Estándares internacionales y procesos de transición en Colombia (Cap. 1). ¿Justicia Transicional sin transición? Verdad, justicia y reparación para Colombia. (Colombia, 2006)

El conflicto de las altas cortes colombianas en torno a la tutela contra sentencias. (Colombia)

2005 -  El control de constitucionalidad de las sentencias en Colombia (Cap. 1). La protección judicial de los derechos fundamentales en Brasil, España y Colombia. (España, 2005).

2005 -  Estándares Internacionales y Procesos de Transición en Colombia (Cap. 1). Entre el perdón y el paredón: Preguntas y dilemas de la justicia transicional. (Bogotá, 2005).

2004 - Economía social de mercado y tratados de libre comercio en Colombia. (Colombia, 2004)

El preámbulo de la constitución de Colombia en "El valor normativo del preámbulo de la Constitución". Los preámbulos constitucionales en Iberoamérica. (España).

Los derechos constitucionales de los jóvenes. (Colombia).

Sexualidad y educación en la Constitución Política. (Colombia).

1991 - Constitución Política Comentada. (Colombia, 1991).

Premios y condecoraciones
2005 - Elegida por la Revista Semana de Colombia como una de los 40 líderes menores de 40 años en Colombia.

2012 - Seleccionada por la Fundación Fundarte y La Marca Colombia como una de los 100 colombianos más prominentes en el exterior.

2012 - Elegida por la Revista Semana de Colombia y La Fundación Libertad y Democracia, como uno de los líderes de Colombia en el 2012.

2013 - Elegida por el Grupo de Diarios América (GDA), como una de las 5 figuras más prominentes de la región.

2014 - Elegida por la Revista Semana de Colombia, como una de las mejores líderes de Colombia.

2014 - Elegida por la Asociación Nacional de Periódicos "Associação Nacional de Jornais" (ANJ) de Brasil, para el Premio ANJ de la Libertad de Prensa (Prêmio ANJ de Liberdade de Imprensa).

2015- Elegida por la Sociedad Interamericana de Prensa (SIP), para el Gran Premio Chapultepec 2015.

Véase también
 Comisión Interamericana de Derechos Humanos
 Relatoría Especial para la Libertad de Expresión de la CIDH
 Botero (apellido)

Referencias

Enlaces externos
 Banco Interamericano de Desarrollo
 Banco de Jurisprudencia sobre libertad de expresión en español

Nacidos en Bogotá
Abogadas de Colombia
Alumnado de la Universidad de Los Andes (Colombia)
Profesores de la Universidad de Los Andes (Colombia)
Relatores especiales de libertad de expresión de la CIDH


text:
La Françonne is a creek situated north of Mirabel-aux-Baronnies in France, department Drôme, and to the east of the former Jewish quarter called les Josiols. This quarter existed until 1348, when the inhabitants of Les Josiols were assassinated due to rumours that they had caused the outbreak of the pest in Mirabel by poisoning the wells. The Jews themselves were said not to suffer from the pest as they drank water from the creek Françonne. Françonne is also the name of the site situated east of Les Josiols, the creek passing in between.

The Françonne joins the Gaude River, a contributor of the Eygues River.

Actual situation

The Françonne is nowadays a small creek of about one meter width, since the flood of 1992 the borders have not been flooded anymore.

For more information
1. P. Olivier-Elliott: Les Baronnies,
2. Claude Leone-Chanot: Mirabel aux Baronnies,
3. www.mirabelauxbaronnies.fr

Rivers of France
Rivers of Auvergne-Rhône-Alpes
Rivers of Drôme

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Harald A. Summa (* 9. Juli 1953 in Marktredwitz) ist ein deutscher Internetpionier und Unternehmer.

Leben
Harald A. Summa ist Gründer und Geschäftsführer des Verbands eco – Verband der Internetwirtschaft. In Deutschland gegründet und ansässig, ist eco international tätig und nach eigenen Angaben mit über 1000 Mitgliedsunternehmen der größte Zusammenschluss der Internetwirtschaft in Europa. Seit 1996 leitet Summa den weltweit größten und von ihm mitbegründeten Internetknoten DE-CIX in Frankfurt am Main sowie die deutschen und internationalen Standorte der DE-CIX Gesellschaften. Summa ist Mitinitiator der europäischen Verbände Euro-ISPA und Euro-IX. Seit 2011 ist er Stellvertretender Vorsitzender im Digital Hub FrankfurtRheinMain e.V. 2013 und war bis 2018 Kernmitglied in dem Beirat der Initiative Junge Digitale Wirtschaft des Bundesministeriums für Wirtschaft und Energie und im Beirat Digitale Wirtschaft NRW. Seit Gründung des Weizenbaum-Instituts ist Summa Mitglied in dessen Beirat. Im August 2018 wurde Summa von der Hessischen Landesregierung in den Rat für Digitalethik berufen. Das internationale Fachmagazin Capacity zählte Summa im April 2019 zu den "Power 100", also zu 100 einflussreichsten Personen der globalen Telekommunikationsbranche.

Lehre und Forschung
Summa war von 1980 bis 1990 Lehrbeauftragter am Lehrstuhl für Informatik an der Universität zu Köln. 1999 war er Partner im Kooperativen Studiengang Informatik (KoSI), Fachbereich Informatik der Hochschule Darmstadt, wo er 2013 den Studiengang mitgestaltete. 2014 initiierte Summa die Abteilung Research & Development innerhalb der DE-CIX Management GmbH.

Weblinks

Einzelnachweise

Unternehmer (Informationstechnik)
Deutscher
Geboren 1953
Mann


text:
La escuela antequerano-granadina fue un grupo poético de la segunda mitad del siglo XVI y principios del XVII que precedió a la producción lírica de Luis de Góngora. Su principal representante fue Pedro Espinosa, autor de la antología Flores de poetas ilustres, que recopila una muestra de la poesía de esta escuela. También pertenecieron a esta escuela, Hernando de Acuña, Diego Hurtado de Mendoza, Juan Latino, Cristobalina Fernández de Alarcón, Luis Barahona de Soto, Pedro de Padilla, Gaspar de Baeza, Juan Bautista de Mesa, Andrés del Pozo y Jorge de Montemayor.

Generalmente se suele considerar como una etapa de transición entre el herrerismo y el culteranismo.

Referencias
 Obras completas en prosa de Francisco de Quevedo

Literatura del Siglo de Oro
Cultura de Andalucía
Cultura de Antequera
Literatura de España del siglo XVI
Literatura de España del siglo XVII
Cultura de Granada
Poetas de Granada


text:
Luiz Carlos Azenha (Bauru, 1958) is a Brazilian blogger and journalist.

Biography
Azenha was born in Bauru, São Paulo. He graduated in Journalism at the Escola de Comunicações e Artes — ECA of the Universidade de São Paulo. As journalist, begins his career in a local newspaper, the "Jornal da Cidade". Soon he was working at TV Bauru, a Rede Globo affiliate. In 1985, Azenha was correspondent for Rede Manchete in the United States.

In 1988, Azenha interviewed Mikhail Gorbachev in the Kremlin. In 1989, he made the coverage of the fall of the Berlin Wall for Rede Manchete.

Azenha was correspondent in the US for SBT, and, between 2001 and 2004, for Rede Globo in New York City.

From 2008 on, he works as journalist for Rede Record and has a website, www.viomundo.com.br.

Books
 Vi o mundo (2009).

See also
 Partido da Imprensa Golpista
 Paulo Henrique Amorim

References

External links
 Biography of Luiz Carlos Azenha
 Interview with Azenha

1958 births
Living people
People from Bauru
Brazilian television journalists


text:
Монокліналь (, , ) — форма залягання верств гірських порід на великих територіях з нахилом в один бік.

Загальний опис
Нерідко монокліналлю є одне з крил великих платформних структур — антекліз і синекліз.

Моноклінальне залягання — порушене залягання гірських порід, при якому шари нахилені в один бік приблизно під одним і тим же кутом і не повторюються в розрізі.

Приклади

 Прикладом Монокліналі є структура, яка утворена палеозойськими товщами від південного схилу Балтійського щита до центру Московської синеклізи; нахил шарів дорівнює 2-2,5 м на 1 км довжини.

 Інший приклад - монокліналь в  Національна пам'ятка Колорадо (див. світлину).

Див. також

 Старобільська монокліналь
 Молдовська монокліналь
 Південно-Українська монокліналь
 Структурний ніс
 Гомокліналь

Література

Інтернет-ресурси

 http://bio-geo-terms.blogspot.com/2006_12_01_bio-geo-terms_archive.html

Структурна геологія


text:
Dieter Wien (* 13. Oktober 1934 in Danzig) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben
Nach einer Sprechertätigkeit beim Mitteldeutschen Rundfunk, Sender Leipzig, und Gastverpflichtungen am Theater der Jungen  Welt in Leipzig absolvierte Wien ein Schauspielstudium, u. a. bei Martin Flörchinger. Ein erstes Engagement erhielt er im August 1952 am Theater der jungen Garde in Halle. Danach folgten Engagements in Zeitz, Gera, Plauen und Erfurt. Von 1964 bis 2001 war er festes Mitglied des Ensembles des Maxim-Gorki-Theater Berlin, ab 2003 war er einer der Hauptdarsteller des Tournee-Theaters Theater des Ostens unter der Intendantin Vera Oelschlegel, so als William von Baskerville in Der Name der Rose zusammen mit seinen Söhnen Matthias Wien und Fabian Oscar Wien und 2007/2008 als Goya in dem gleichnamigen Theaterstück nach dem Roman von Lion Feuchtwanger.

Wien spielte in 20 Kinoproduktionen der DEFA und hatte auch nach 1989/1990 weitere Kinorollen. Fernsehauftritte hatte er in Spuk von draußen, Tatort, Polizeiruf 110, Liebesau – Heimat Ost, begleitet von Regiearbeiten beim DFF, so u. a. bei "Die Spaghettibande" und "Die Zaubergräte". Daneben arbeitete er als Synchronsprecher, er hielt und hält Lesungen. Wien wirkte bei weit über 60 Hörspielproduktionen mit und ist hin und wieder auf Tournee mit der Veranstaltungsreihe Lyrik – Jazz – Prosa.

Wien ist seit 2001 im Ruhestand, seit 2006 agiert er bei Jumbo Neue Medien & Verlag als Sprecher, so u. a. für die Hörbücher Der Teppichhändler von Meg Mullins, Der Schneeleopard und Der weiße Dampfer von Tschingis Aitmatow sowie Die Brücke nach Terabithia von Katherine Paterson und Alhambra von Kirsten Boie.

Wien ist in zweiter Ehe verheiratet mit Madeleine Lierck-Wien, der Tochter des DDR-Schauspielers Werner Lierck.

Theater
 1958: William Shakespeare: Macbeth – Regie: Hans Alva (Bühnen der Stadt Gera)
 1959: Friedrich Schiller: Die Jungfrau von Orleans – Regie: Otto Ernst Tickardt (Bühnen der Stadt Gera)
 1961: Wolfgang Amadeus Mozart: Die Entführung aus dem Serail – Regie: Friedrich Radtke (Bühnen der Stadt Gera)
 1964: Claus Hammel: Um neun an der Achterbahn (Parteisekretär) – Regie: Horst Schönemann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1967: Henrik Ibsen: Nora (Helmer) – Regie: Ottofritz Gaillard (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1967: Rainer Kerndl: Die seltsame Reise des Alois Fingerlein (David) – Regie: Wolfram Krempel (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1968: Seán O'Casey: Der Stern wird rot (Gewerkschaftssekretär) – Regie: Kurt Veth (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1969: Michail Schatrow: Bolschewiki (Lunatscharski) – Regie: Fritz Bornemann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1969: Nikolai Gogol: Der Revisor (Postmeister) – Regie: Hans Georg Simmgen (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1970: Ernst Ottwalt: Kalifornische Ballade (Johann August Suter) – Regie: Fritz Bornemann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1970: Klaus Wolf: Lagerfeuer (Journalist) – Regie: Achim Hübner/Fritz Bornemann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1971: Helfried Schreiter: Ich spiele Dir die Welt durch – Regie: Albert Hetterle (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1972: Gotthold Ephraim Lessing: Minna von Barnhelm (Tellheim) – Regie: Albert Hetterle (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1974: Michail Schatrow: Wetter für Morgen – Regie: Albert Hetterle (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1975: Helmut Baierl: Die Abenteuer der Johanna von Döbeln – Regie: Hans Dieter Mäde (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1979: Rainer Kerndl: Die lange Ankunft des Alois Fingerlein – Regie: Wolfram Krempel (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1982: Maxim Gorki: Kleinbürger – Regie: Albert Hetterle (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1984: Rainer Kerndl: Der Georgsberg – Regie: Wolfram Kempel (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1985: Alexander Gelman: Wir, die Endunterzeichnenden – Regie: Alber Hetterle (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1988: Frederick Loewe/Alan Jay Lerner: My Fair Lady (Prof. Higgins) – Regie: Horst Ludwig (Metropol-Theater Berlin)
 1989: Peter Shaffer: Amadeus – Regie: Wolfram Kempel  (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1991: Georges Feydeau: Du bist dran, ich passe – Regie: Ulrich Engelmann (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1992: Jehoschua Sobol: Ghetto – Regie: Carl-Hermann Risse (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1993: Edward Bond: Sommer – Regie: Carl-Hermann Risse (Maxim-Gorki-Theater Berlin – Studiobühne)
 1993: Luigi Pirandello: Die Riesen vom Berge – Regie: Rolf Winkelgrund (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1994: Carl Maria von Weber: Der Freischütz – Regie: Thomas Kirchner (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1994: Dorothy Parker: Ladies im Hotel – Regie: Klaus Emmerich (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1995: Alexander Wwedenski: Weihnachten bei Iwanows – Regie: Tom Kühnel/Robert Schuster (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1997: Gerhart Hauptmann: Die Ratten – Regie: Uwe Eric Laufenberg (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1997: Jewgeni Schwarz: Der Drache – Regie: Tom Kühnel/Robert Schuster (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1998: Theodor Fontane: Effi Briest – Regie: Marcus Mislin/ Deborah Epstein (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1998: Bertolt Brecht: Der gute Mensch von Sezuan – Regie: Uwe Eric Laufenberg (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 1999: Marcus Mislin nach Friedrich Schiller: Wilhelm Tell oder wie ein Bergvolk zufälligerweise zu Revolutionären wird (Werner, Freiherr von Attinghausen) – Regie: Deborah Epstein/Marcus Mislin (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 2004: Lutz Hübner: Das Geld, die Stadt und die Wut – Regie: Volker Hesse (Maxim-Gorki-Theater Berlin)
 Theater des Ostens und Theatertournee: Die heilige Johanna (Jürgen Kern), Der Name der Rose (Vera Oelschlegel), Goya (Vera Oelschlegel)
 Theater am Kurfürstendamm: Kohlenpaul (Horst Pillau)
 Schauspielhaus am Gendarmenmarkt: Die Sternstunde des Joseph Bieder (Horst Bonnet)

Filmografie (Auswahl)

Hörspiele und Features
 1965: Vercors: Zoo oder Der menschenfreundliche Mörder (Douglas Temlemore) – Regie: Edgar Kaufmann (Rundfunk der DDR)
 1965: Margarete Jehn: Der Bussard über uns (Der Bussard) – Regie: Fritz Göhler (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1966: Siegfried Pfaff: Detektiv Martin: Es spukt im Knusperhaus (Detektiv Dr. Martin) – Regie: Manfred Täubert (Kinderhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1967: Siegfried Pfaff: Regina B. – Ein Tag in ihrem Leben (Krüger) – Regie: Fritz-Ernst Fechner (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1967: Paul Everac: Die unsichtbare Staffette (Dobrian) – Regie: Fritz Göhler (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1969: Wolfgang Graetz/Joachim Seyppel: Was ist ein Weihbischof? Oder Antworten zur Akte Defregger – Regie: Edgar Kaufmann (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1969: Rolf Haufs: Harzreise (Mann) – Regie: Peter Groeger (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1970: Werner Gawande: Die Kündigung (Dieter Weiß) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1970: Michail Schatrow: Der sechste Juli (Swerdlow) – Regie: Helmut Hellstorff (Rundfunk der DDR)
 1970: Klaus G. Zabel: Napoleon und die Zöllner (Faget, Zöllner) – Regie: Peter Groeger (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1970: Autorenkollektiv: Gespräche an einem langen Tag – Regie: Detlef Kurzweg (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1970: Dieter Müller: Die Richter des Friedrich Ludwig Jahn (Friedrich Ludwig Jahn) – Regie: Theodor Popp (Kinderhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1970: Horst Bastian: Deine Chance zu leben (Oberarzt) – Regie: Detlef Kurzweg (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1971: Heinrich Mann: Die Jugend des Königs Henri Quatre – Regie: Fritz Göhler  (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1971: Heinrich Mann: Die Vollendung des Königs Henri Quatre – Regie: Fritz Göhler (Rundfunk der DDR)
 1971: Zofia Posmysz: Ave Maria (Karol) – Regie: Helmut Hellstorff (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1971: Bruno Gluchowski: Stahl von der Ruhr (Dr. Ullmann) – Regie: Helmut Hellstorff (Hörspiel nach "Blutiger Stahl" (3 Teile) – Rundfunk der DDR)
 1972: Kai Himmelstrup: The Dandelions (Stimme) – Regie: Helmut Hellstorff (Hörspiel (2 Teile) – Rundfunk der DDR)
 1972: Günther Deicke: Das entscheidende Jahr – Regie: Fritz-Ernst Fechner (Feature – Rundfunk der DDR)
 1972: Karl Hermann Roehricht: Private Galerie – Mitautor und Regie: Günther Rücker (Rundfunk der DDR)
1972: Rabindranath Tagore: Madana (Vasanta) – Regie: Wolfgang Schoor (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1973: Paul Everac: Die Mitgift (Doru) – Regie: Helmut Hellstorff (Rundfunk der DDR)
 1973: Jerzy Janicki: Die Ballade von den berühmten Brüdern Bodziak – Regie: Fritz-Ernst Fechner (Rundfunk der DDR)
 1973: Francoise Xenakis: Auf der Insel wollte sie ihm sagen... – Regie: Fritz Göhler (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1974: Herbert Fischer: Autofahrt (Taxifahrer Peter) – Regie: Fritz Göhler (Rundfunk der DDR)
 1975: Horst-Ulrich Semmler: Bereitschaftsdienst – Regie: Maritta Hübner (Kinderhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1975: Joachim Herz-Glombitza: Die Kulturkanone (Altmann) – Regie: Joachim Gürtner (Hörspielreihe: Neumann, zweimal klingeln – Rundfunk der DDR)
 1976: Mark Twain: Die Abenteuer des Huckleberry Finn (Jim) – Regie: Theodor Popp (Kinderhörspiel – Litera)
 1976: Hans Siebe: Der Tod des Reinhard Kunelka (Kunelka) – Regie: Fritz-Ernst Fechner (Kriminalhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1976: Joachim Brehmer: Meine Frau Inge und meine Frau Schmidt (Karl) – Regie: Achim Scholz (Rundfunk der DDR)
 1976: Günter Kunert: Ein anderer K. – Regie: Horst Liepach (Rundfunk der DDR)
 1976: Roald Dahl: Der Mantel (Mr. Bixby) – Regie: Joachim Staritz (Kriminalhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1977: Juri Trifonow: Der Tausch (Vermittler) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1980: Lia Pirskawetz: Stille Post – Regie: Horst Liepach (Biografie – Rundfunk der DDR)
1980: Stanisław Lem: Der getreue Roboter – Regie: Werner Grunow (Rundfunk der DDR)
 1980: Fritz Rudolf Fries: Der fliegende Mann – Regie: Horst Liepach (Biographie – Rundfunk der DDR)
 1980: Michail Bulgakow: Die Kabale der Scheinheiligen (la Grange) – Regie: Werner Grunow (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1981: Arne Leonhardt: Jazz am Grab (Maukisch) – Regie: Werner Grunow (Hörspielpreis der Kritiker für Autor und Regie 1982 – Rundfunk der DDR)
 1981: Hans Siebe: Drei Bagnaresi (Einsatzleiter) – Regie: Horst Liepach (Rundfunk der DDR)
1987: Hans Siebe: Gastspiel in Dabentin (Bielek) – Regie: Hans Knötzsch (Rundfunk der DDR)
 1987: Franz Fühmann: Rumpelstielzchen (Geheimrat) – Regie: Achim Scholz (Rundfunk der DDR)
 1988: Anton Tschechow: Krankensaal Nr. 6 (Bürgermeister) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1988: Veit Stiller: Feuerwehrvergügen (Wichert) – Regie: Detlef Kurzweg (Kurzhörspiel aus der Reihe: Waldstraße Nummer 7 – Rundfunk der DDR)
 1996: Wolfgang Pönisch: Der Nächste bitte – Regie: Karlheinz Liefers (Hörspiel – Rundfunk Berlin-Brandenburg)
 1998: Michail Bulgakow: Der Meister und Margarita – Regie: Petra Meyenburg (Hörspiel (30 Teile) – MDR)
 1998: Peter Steinbach: Warum ist es am Rhein so schön… (Westrentner/Professor Pollack) – Regie: Hans Gerd Krogmann (Hörspiel – WDR/DLR)
 2003: Dylan Thomas: Unter dem Milchwald (Mr. Edwards) – Regie: Götz Fritsch (MDR)

Audioproduktionen (Auswahl)
Ernő Szép: Die Liebe am Nachmittag (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2008)
Yaşar Kemal: Memed mein Falke (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2008)
Salim Alafenisch: Die Feuerprobe (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2008)
Tschingis Aitmatow: Der weiße Dampfer (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2007)
Tschingis Aitmatow: Der Schneeleopard (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2007)
Kirsten Boie: Alhambra (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2007)
Meg Mullins: Der Teppichhändler (Jumbo Neue Medien & Verlag, 2007)
Stanisław Lem: Der getreue Roboter (Deutsches Rundfunkarchiv, 2003), Regie: Werner Grunow (Sprecher des Clempner)

Weblinks

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Hörspielsprecher
Darstellender Künstler (DDR)
Darstellender Künstler (Berlin)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1934
Mann


text:
El Miss Mundo Chile 2015 fue la cuadragésima primera (41.º) edición del certamen Miss Mundo Chile, cuya final se llevó a cabo el jueves 3 de septiembre de 2015 en la ciudad de Santiago, Chile, en el Teatro Teletón.  Candidatas de regiones del país compitieron por el título. Al final del evento, Miss Mundo Chile 2014 coronó a Fernanda Sobarzo como su sucesora. La ganadora representó a Chile en el Miss Mundo 2015 en Sanya, China. Adicionalmente se escogió las representante a Reina Hispanoamericana 2015 en  Santa Cruz, Bolivia.

Resultados

Premiaciones  Especiales

Áreas de competencia

Jurado final
Estos son miembros del jurado que evaluaron a las finalistas de  Miss Mundo Chile 2015:
Soledad García - Miss Mundo Chile 1984
Yasna Usasteis -  Miss Mundo Chile 1987
María Isabel Jara - Miss Mundo Chile 1990
Luz Francisca Valenzuela -  Miss Mundo Chile 1996
Paulina Mladinic - Miss Mundo Chile 1997
Constanza Silva - Miss Mundo Chile 2006
Gabriela Pulgar -  Miss Mundo Chile 2011
Camila Recabarren - Miss Mundo Chile 2012
Camila Andrade -  Miss Mundo Chile 2013
Khalil Cassis - Gerente General Ellesse
Christián Vidal -  abogado de Chilean Charm
Keno Manzur y Ricardo Güiraldes - Directores Nacionales de Miss Mundo Chile

Candidatas
15 candidatas compitieron en el certamen:

(En la tabla se utiliza su nombre completo, los sobrenombres van entrecomillados y los apellidos utilizados como nombre artístico, entre paréntesis; fuera de ella se utilizan sus nombres «artísticos» o simplificados)

Referencias

2015
Chile en 2015
Concursos de belleza en 2015


text:
Monograma lui Iisus Hristos / Isus Cristos, cunoscută și ca semnul XP (se pronunță chi-rho), reprezintă un simbol creștin timpuriu constând din primele două litere grecești ale numelui Χριστός (în limba română "Hristos"). În timpul păgânismului, prin folosirea acestor litere utilizatorul își afirma identitatea de creștin.

Conform tradiției, acest simbol ar fi fost visat de Constantin cel Mare înaintea Bătăliei de la Podul Milvius, fiind denumit de aceea și crucea constantiniană sau labarum. Monogramei îi sunt alăturate uneori prima și ultima literă din alfabetul grecesc, Alfa și Omega. Aceste două caractere simbolizează începutul și sfârșitul, dumnezeirea și veșnicia lui Isus Cristos.

O altă monogramă creștină timpurie a Mântuitorului e sub forma "IX", ce arată ca spițele unei roți, câteodată băgate într-un cerc.

Monograma IX e formată din îmbinarea literelor grecești "I" ori iota pentru Iesous (Ιησους, Iisus în greacă) și "X" sau Chi pentru Christos (Χριστος, Hristos în greacă). Spițele pot apărea și singure, fără cerc. Această monogramă se regăsește deseori ca inscripție funerară antică.

Galerie de imagini

Note

Vezi și
 Donariul de la Biertan
 Alfa și Omega

Creștinism
Simboluri religioase
Monograme


text:
Pierre Antonini is a retired French mathematics professor and amateur astronomer who has discovered several minor planets and two supernovae at his private Observatoire de Bédoin (Bedoin Observatory; observatory code: 132) located at Bédoin, southeastern France. For many of his discoveries he used a 16-cm telescope or a 30-cm telescope.

He is a prolific discoverer of asteroids. The Minor Planet Center (MPC) credits him with the discovery of 35 numbered minor planets between 1997–1999. As of March 2016, the MPC ranks him 204th in the all-time, top-astronomer chart by number of discovered bodies. Antonini is also credited with the discovery of the supernovae  and . In January 2004, he co-discovered S/2003 (1089) 1, a minor planet moon orbiting the main-belt asteroid 1089 Tama.

The 7-kilometer sized main-belt asteroid 12580 Antonini, discovered by Laurent Bernasconi in 1999, was named in his honour.

List of discovered minor planets

See also
 International Astronomical Union Circular
 List of French astronomers
 List of minor planet discoverers

References

External links
 SN 2000B, images by P. Antonini

Discoverers of asteroids
Discoverers of supernovae

20th-century French astronomers
Living people
Year of birth missing (living people)


text:
Dänische Petroglyphen ( oder Halristinger) unterscheiden sich deutlich von jenen in Skandinavien. Sie sind auf den Ackerbau bezogene (), kleiner, selten gegenständlich und wurden mitunter auch in Megalithanlagen (auch Steinkisten), öfter jedoch in Steine, eingeritzt, die in dänische Museen überführt wurden (Hyllingebjergsten) oder in Kirchen (Asnæs bei Kalundborg, Såby bei Roskilde, Sigersted bei Ringsted – alle auf Seeland – und Taps bei Kolding) vermauert wurden. Wenige wurden "vor Ort" belassen. Dazu gehören zwei Steine vom Mandbjerghøj.

Ein einzigartiger bronzezeitlicher Stein mit 3000 Jahre alten, gut erhaltenen Petroglyphen wurde 1983 am Hyllingebjerg, westlich von Liseleje gefunden.
Der größte dänische Stein seiner Art ist im Foyer der Frederiksværk-Bibliothek ausgestellt. Die Petroglyphen zeigten vier Schiffe, zwei Sonnenräder, einen Ring und etwa 270 Schälchen. Der Durchmesser der Schälchen beträgt 3,0 bis 13,0 cm, ihre Tiefe einige mm bis etwa 4,0 cm. Die Schiffe sind paarweise auf zwei Seiten des Steins dargestellt. Es gibt zwei einzeilige Schiffe, von denen eines eine Kielverlängerung hat, sowie zwei zweizeilige Schiffe mit gebogenem Bug.

Das gegenständliche Repertoire dänischer Ritzungen reicht von erhobenen Händen (Mensalgård, Fünen) und Fußabdrücken (einzeln und paarweise) über Räder, Radkreuze und Spiralen bis zu den primär dargestellten Schiffen. Hinzu kommen einige abstrakte oder undeutliche Darstellungen. Die meisten Bilder sind mit Schälchen vergesellschaftet.

Bornholm
Auf Bornholm, das in der Vorzeit eher zum schwedischen Kulturraum gehörte, findet man vor allem Schiffe die zahlreicher und großflächiger auf Felsaufschlüssen eingepickt sind. Dänemarks größte Felsritzung befindet sich in Madsebakke bei Allinge-Gudhjem. Auch in Blåholt, Lille Strandbygård und Storløkkebakken sind beachtenswerte Petroglyphen zu sehen.

Literatur
 Peter Vilhelm Glob: Helleristninger i Danmark (= Jysk Arkæologisk Selskabs skrifter. Bd. 7, ). Jysk Arkæologisk Selskab, Højbjerg 1969.
 Karsten Kjer Michaelsen: Politikens bog om Danmarks oldtid. Politikens Vorlag A/S, Kopenhagen 2002, ISBN 87-567-6458-8, S. 292.

Einzelnachweise

Weblinks
 Bilder von Steinen mit Felsritzungen
 Felsritzungen dän.
 Helleristninger der Bronzezeit PDF-Datei
 Übersicht dän.
 Beschreibung engl. und Bilder
 Felszeichnungen auf Bornholm (Bilder + Erklärung)

!
Dänische Geschichte
!
Kunst der Ur- und Frühgeschichte


text:
Allotria in Zell am See ist eine deutsche Filmkomödie von Franz Marischka aus dem Jahr 1963.

Handlung
Playboy Mark Fürberg landet mit seinem alkoholisierten Freund Pit Tanner in Zell am See Not. Ihr Flugzeug hatte plötzlich Benzin verloren; bei der Notlandung wird es beschädigt, sodass Mark und Pit sich auf einen längeren Aufenthalt in Zell am See einstellen. Bauernmädchen Annamierl hat die Notlandung gesehen und bringt beide Männer in die Stadt. Im Grand-Hotel steigen sie ab und Klatschreporterin van der Meeren, die nach dem Tod ihres Millionärsgatten einige Zeitungen ihr Eigen nennt, erkennt Playboy Mark sofort. Sie beauftragt den Möchtegernfotografen Ladislaus, sich unauffällig an die Fersen der beiden Männer zu heften. Gleichzeitig hält sie ihre Nichte Antje von beiden Männern zurück, ist der Teenager doch gerade erst aus dem Internat gekommen und würde zu gerne Sensationsreporterin spielen.

Annamierl bringt Mark und Pit zum Autohaus von Hauptmann a. D. Hans Hajo von Gestern, einem angeblich passionierten Flieger, der oft und gerne von seinen Abenteuern im Ersten Weltkrieg erzählt. Er soll Mark bei der Reparatur des Flugzeugs helfen. Der Hauptmann hat sich gerade mal wieder über seine Angestellte Sylvia Brückner geärgert, die an der Universität studiert und sich mit der Arbeit im Autohaus ihr Studium finanziert. Hin und wieder kommt sie zu spät und hat bisher noch kein einziges Auto verkauft. Hans Hajo von Gestern droht mal wieder, sie rauszuwerfen. Mark jedoch ist von Sylvia so angetan, dass er spontan ein Auto kauft. Er besteht auf einer Probefahrt mit Sylvia, auf der er zudringlich wird, sodass Sylvia das Auto am Ende in einen Heuwagen fährt. Wenig später liefert Ladislaus die geforderten Fotos bei seiner Chefin ab. Frau van der Meeren ist unzufrieden, hat er doch ausschließlich Pit beim harmlosen Flirt mit Annemierl abgelichtet. Interessant sei doch nur Mark, der angeblich mit der in Scheidung lebenden Dolly Barsen zusammen ist. Antje liefert ihrer Tante den Schnappschuss, den sie gesucht hat: Mark im Auto mit Sylvia. Am nächsten Tag erscheint das Foto groß mit Andeutungen über eine neue Affäre Marks. Das Bild sieht auch Dolly in Saint Tropez, die Mark sofort telefonisch ihre Anreise ankündigt. Mark will die Presse auf eine falsche Fährte locken, um ungestörte Urlaubstage mit Dolly verbringen zu können. Er verspricht Sylvia, das zu Schrott gefahrene Auto und einen weiteren Wagen zu bezahlen, wenn sie sich für zwei Tage als seine neue Freundin ausgibt. Trotz Bedenken stimmt Sylvia zu.

Gemeinsam gehen Mark, Pit und Sylvia essen und tanzen. Pit "überrascht" Antje, die Mark und Sylvia heimlich fotografiert. Scheinbar exklusiv geben Mark und Sylvia ihr ein Interview, in dem sie ihre Verlobung bekanntgeben. Antje jedoch bekommt ein schlechtes Gewissen und gibt das Interview nicht ihrer Tante. Sylvia übernachtet in Marks Hotelzimmer, während der bei Pit nächtigt. Am nächsten Tag bereits ist Dolly da und wird von Mark in ein Berghotel gebracht. In einem ist jedoch Frau van der Meeren, im anderen Ladislaus, sodass Mark und Dolly mit Pit im Schlepptau einige Berge hinauf- und hinuntersteigen, bevor sie ihr Hotel beziehen. Mark schiebt die Heimlichtuerei darauf, dass Dolly noch nicht geschieden sei, doch hat sie sich inzwischen scheiden lassen. Sie bezichtigt ihn, sie zu betrügen und verhindert, dass er die letzte Seilbahn ins Tal kriegt. Er läuft mit Pit zu Fuß ins Tal. Hier wartet unterdessen Sylvia vergeblich auf Mark. Frau van der Meeren gesellt sich zu ihr und fragt sie unerkannt zu ihrer Beziehung zu Mark aus. Sylvia gesteht, dass sie nichts von dem Playboy hält. Frau van der Meeren hat ihre nächste Schlagzeile bereits im Kopf, benutzt Mark Sylvia doch für seine Zwecke. Unterdessen fotografiert Ladislaus, der nur Augen für Annamierl hat, mal wieder Pit und seine neue Freundin Antje, nicht jedoch wie aufgetragen Mark. Am nächsten Tag erscheint die Sensationsmeldung, dass die Verlobung nur gespielt sei, jedoch mit Fotos von Pit und Antje. Frau van der Meeren ist entsetzt.

Dolly hat unterdessen Sylvia aufgesucht und die Nebenbuhlerin vertrieben. Sylvia fährt weinend in Dollys Auto davon und wird schließlich von der Polizei angehalten und wegen fehlender Fahrzeugpapiere auf die nächste Wache mitgenommen. Hier erscheint auch Antje, die angesichts des Zeitungsartikels vor ihrer Tante geflohen ist. Mark wiederum hat sich mit seinem neuen Auto auf die Suche nach Sylvia gemacht und Pit und Hans Hajo von Gestern am Autohaus stehengelassen. Beide entschließen sich, die Suche per Flugzeug aufzunehmen, stellen jedoch erst in der Luft fest, dass in Wirklichkeit beide nicht fliegen können. Bald heißt es, ihr Flugzeug sei abgestürzt. Sylvia und Antje erfahren davon auf dem Polizeirevier und flüchten, um das Flugzeug zu suchen. Unterwegs treffen sie auf Mark, der Sylvia in seine Arme nimmt. Er hat sich in sie verliebt und gibt für sie Dolly auf – die sich schnell mit einem Schlossbesitzer tröstet. Mark, Sylvia und Antje fahren zum Flugplatz von Zell am See, wo es Mark gelingt, Pit per Funk Anweisungen zur Landung zu geben. Nach etlichen Fehlversuchen und waghalsigen Manövern gelingt Pit die Landung. Während er nervlich am Ende das Cockpit verlässt und von Antje aufgebaut wird, feiern die Bewohner von Zell am See Hans Hajo von Gestern als neuen Helden der Lüfte. Frau van der Meeren wiederum muss sich damit abfinden, dass ihre Nichte sich mit Pit verlobt.

Produktion

Allotria in Zell am See wurde in Zell am See gedreht. Das Schloss, das Dolly Barsen am Ende des Films sieht und das ihrer neuen Bekanntschaft gehört, ist Schloss Prielau. Die Kostüme des Films schuf Helga Billian, die Filmbauten stammen von Johannes Ott. Herstellungsleiter war Alfred Bittins. Allotria in Zell am See wurde am 23. August 1963 uraufgeführt. Im Jahr 2004 erschien der Film auf DVD.

Harald Juhnke und Evi Kent singen den Titel Allotria in Zell am See. Zudem ist ein Ausschnitt aus dem Lied Am Sonntag will mein Süßer mit mir segeln geh'n zu hören.

Kritik
Der film-dienst nannte Allotria in Zell am See ein "geist- und witzloses Lustspiel."

Cinema bezeichnete den Film als eine Posse und befand: "Viel Allotria, noch mehr Tri-Tra-Trullala".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1963
Deutscher Film
Filmkomödie


text:
El Torneig de les Sis Nacions 1998 va ser el 69è edició en el format de cinc nacions i el 104è tenint en compte les edicions del Home Nations Championship. Deu partits es van jugar durant cinc caps de setmana entre el 7 de febrer i el 5 d'abril. França va guanyar el torneig i el Grand Slam, mentre que Anglaterra es va endur la Triple Corona.

Participants

Classificació

Resultats

Jornada 1

Jornada 2

Jornada 3

Jornada 4

Jornada 5

Referències

Competicions esportives del 1998
1998


text:
The Tweeddale Press Group is a newspaper and magazine publisher in the Scottish Borders, which has been a subsidiary of the Johnston Press since 2000.

History
The Berwickshire Advertiser was established in 1808 and moved into premises at 90 Marygate, Berwick-upon-Tweed in 1900. Tweeddale Press Group was formed in 1950 when Berwick Advertiser owner Major J.I.M. Smail bought the Southern Reporter. The group took over the Berwickshire News in 1957. In 2000, the Smail family sold the Tweeddale Press Group to Johnston Press.

Current titles
The group currently publishes the following titles:
 Berwick Advertiser
 Berwickshire News
 Carrick Gazette
 East Lothian News
 Galloway Gazette
 Hawick News
 Lothian Times
 Midlothian Advertiser
 Musselburgh News
 Selkirk Weekend Advertiser
 Southern Reporter
 Peebles Times

Previous titles
Tweeddale Press Group previously owned and published other titles:
 Morpeth Herald was acquired by the group in 1983, then sold to Northeast Press in 1992.
 Ponteland Observer was bought by the group in 1984, with the last edition being published in January 1986 then merged with the Morpeth Herald.
 Alnwick Advertiser, founded by the group in 1979, was sold to Northeast Press in 1992 and immediately merged with their Northumberland Gazette.
 Kelso Chronicle and Jedburgh Gazette, an amalgamation of several previous titles, itself merged with the Southern Reporter in 1983.

References

Newspaper companies of Scotland

Publishing companies established in 1950


text:
Operacja Goodwood – seria zakończonych niepowodzeniem ataków lotnictwa brytyjskiego przeciw niemieckiemu pancernikowi "Tirpitz" zakotwiczonemu w Kåfjordzie w północno-wschodniej Norwegii w sierpniu 1944 roku. Operacja ta była ostatnią próbą podjętą przez Home Fleet celem zatopienia lub poważnego uszkodzenia "Tirpitza". Podczas gdy w poprzednich próbach zatopienia pancernika tylko raz rolę główną odgrywały siły powietrzne, operacja Goodwood była serią ataków lotniczych trwających ponad tydzień. Planiści brytyjscy mieli nadzieję, że ponawiane naloty przełamią w końcu doskonale przygotowaną obronę niemiecką.

Flota brytyjska wyszła z baz w Szkocji 18 sierpnia, a pierwszego zmasowanego nalotu na Kåfjord dokonano rankiem 22 sierpnia. Atak ten zakończył się fiaskiem, podobnie jak niewielki rajd przeprowadzony wieczorem. Dwa kolejne duże uderzenia – 24 i 29 sierpnia – również nie przyniosły efektu. "Tirpitz" został wprawdzie 24 sierpnia trafiony dwiema bombami, ale żadna z nich nie spowodowała znacznych uszkodzeń. Straty brytyjskie to siedemnaście samolotów i fregata zatopiona przez okręt podwodny. Poważnie uszkodzony został też lotniskowiec eskortowy. Niemcy stracili dwanaście samolotów, a uszkodzeniu uległo siedem jednostek nawodnych.

Niepowodzenie operacji Goodwood spowodowało przejęcie zadania atakowania "Tirpitza" przez Royal Air Force. W wyniku trzech nalotów ciężkich bombowców we wrześniu i październiku 1944 roku pancernik został poważnie uszkodzony, a następnie zatopiony. Zdaniem historyków, niepowodzenie operacji Goodwood zostało przypisane małej użyteczności lotnictwa morskiego, co przyczyniło się do ograniczeń w zaopatrywaniu go w samoloty i uzbrojenie w ostatnich miesiącach wojny.

Tło wydarzeń
Od początku 1942 roku "Tirpitz" był postrzegany jako poważne zagrożenie dla alianckich konwojów transportujących Morzem Norweskim wojenne zaopatrzenie dla Związku Radzieckiego. Przyczajony w norweskich fiordach pancernik mógł z łatwością pokonać słabe siły osłony konwojów arktycznych, lub też przedrzeć się na Atlantyk. By zmniejszyć to zagrożenie, alianci byli zmuszeni do utrzymywania w gotowości znacznych sił brytyjskiej Home Fleet, a konwojom zdążającym do ZSRR musiały towarzyszyć ciężkie okręty.

W roku 1942 i 1943 lotnictwo morskie kilkakrotnie przypuszczało ataki przeciw "Tirpitzowi". 6 marca 1942 roku samoloty torpedowe, startujące z lotniskowca HMS "Victorious", zaatakowały pancernik zmierzający do przechwycenia konwoju PQ-12, ale nie odnotowały żadnego trafienia. Bombowce RAF-u i radzieckich WWS również próbowały kilkakrotnie zbombardować zakotwiczonego "Tirpitza", jednak bez powodzenia. 23 września 1943 roku, w ramach operacji Source, dwa brytyjskie miniaturowe okręty podwodne typu X przedarły się przez sieci zaporowe zakotwiczonego w Kåfjordzie pancernika i zrzuciły ładunki wybuchowe pod jego dnem. Atak ten spowodował tak poważne uszkodzenia, że "Tirpitz" musiał zostać wycofany z linii na pół roku.

Połowiczny sukces operacji Source spowodował, że zadaniem atakowania "Tirpitza" obarczono lotniskowce Home Fleet. Po miesiącach przygotowań, 3 kwietnia 1944 roku przeprowadzono operację Tungsten. Wzięły w niej udział dwie grupy uderzeniowe, każda składająca się z 20 bombowców nurkujących Fairey Barracuda i 40 eskortujących je myśliwców. Atak był udany, bowiem choć sam "Tirpitz" nie został zbyt mocno uszkodzony, załoga okrętu poniosła ciężkie straty. W rezultacie pancernik nie mógł wrócić do akcji przez kilka następnych miesięcy. Po tej operacji wielu pilotów Home Fleet zostało przeniesionych do innych dywizjonów, co – wobec braku doświadczenia ich następców – stanęło na przeszkodzie w prowadzeniu dalszych zwycięskich działań przeciwko siłom niemieckim w Norwegii. Podobnie było na "Tirpitzu", gdzie nawet dotychczasowego dowódcę, komandora Hansa Meyera, rannego podczas nalotu w dniu 3 kwietnia, zastąpił komandor Wolf Junge.

Home Fleet dokonała jeszcze czterech rajdów w okresie od kwietnia do lipca 1944 roku, ale "Tirpitz" został zaatakowany tylko raz, podczas ostatniego nalotu. Pierwsza akcja (operacja Planet) rozpoczęła się 21 kwietnia, ale trzy dni później została odwołana, bowiem agenci wywiadu, operujący w pobliżu Kåfjordu, donieśli o złych warunkach atmosferycznych nad celem. Okręty Home Fleet wyszły ponownie w morze celem zaatakowania "Tirpitza" w połowie maja (operacja Brawn). 15 maja zespół uderzeniowy bombowców 27 Barracuda eskortowanych przez myśliwce Vought F4U Corsair i Supermarine Seafire wystartował z pokładów lotniskowców HMS "Furious" i HMS "Victorious" ale samoloty wróciły nie wykonawszy zadania, bo nad fiordem zalegał gęsty pokład chmur. Następną akcję (operacja Tiger Claw) rozpoczęto w ostatniej dekadzie maja, lecz 28 tegoż miesiąca została, jak poprzednie, odwołana ze względu na niesprzyjające warunki pogodowe. Kolejny atak (operacja Mascot) zaplanowano na połowę lipca – czyli przed wznowieniem konwojów arktycznych, zawieszonych w kwietniu 1944 roku celem przygotowania lądowania w Normandii. 44 Barracudy i 40 myśliwców 17 lipca dotarły nad cel, ale "Tirpitz" był szczelnie okryty zasłoną dymną i zrzucone "na oślep" bomby nie wyrządziły żadnych szkód.

Przygotowania

Niepowodzenie operacji Mascot utwierdziło dowódcę Home Fleet, admirała Henry'ego Moore'a w przekonaniu, że główna siła uderzeniowa lotnictwa morskiego, bombowce nurkujące Fairey Barracuda, nie nadają się do działań w Kåfjordzie. Ich mała prędkość dawała obrońcom dość czasu na zadymienie celu nim – po wykryciu przez radary – zdołały dotrzeć nad "Tirpitza". Zdaniem Moore'a dalsze ataki przy użyciu tych samolotów będą równie bezskuteczne. Jednak Admiralicja uznała, że powtarzane przez Barracudy w odstępach 48-godzinnych ataki na Kåfjord mogą osłabić niemiecką obronę i wyczerpać zapasy paliwa generatorów dymu. Rozważano również możliwość wykorzystania szybkich bombowców dalekiego zasięgu de Havilland Mosquito, co stanowiłoby moment zaskoczenia, ale żaden z tych samolotów nie mógł być użyty, bowiem odbiłoby się to ujemnie na ofensywie bombowej nad Niemcami. Mimo tych przeciwności Moore zgodził się na jeszcze jedną próbę ataku przeciw "Tirpitzowi".

Tymczasem "Tirpitz" nadal – o czym donosił wywiad aliancki – przygotowywał się, zdaniem Admiralicji, do akcji bojowej przeciw konwojom. Po próbach na płytkich wodach Altafjorden, okręt wyszedł w morze i w dniach 31 lipca i 1 sierpnia przeprowadził serię ćwiczeń z udziałem osłaniających go niszczycieli. Wokół Kåfjordu zamontowano dodatkowe generatory dymu, co miało dodatkowo wzmocnić obronę. Dowódcy brytyjscy uznali, że należy zatopić lub poważnie uszkodzić pancernik w jego leżu w Kåfjordzie nim ruszy kolejna seria konwojów arktycznych. W rzeczywistości Kriegsmarine nie zamierzała skierować "Tirpitza" do operacji ofensywnych. Operacja Tungsten przekonała Niemców, że aliancka przewaga w powietrzu nie pozwala pancernikowi działać na otwartym morzu. Miał on natomiast – stale utrzymywany w gotowości bojowej – skutecznie szachować flotę przeciwnika.

Zgodnie z sugestiami Admiralicji plan Moore'a zakładał atakowanie Kåfjordu lotnictwem morskim Home Fleet przez kilka kolejnych dni. Samoloty myśliwskie, które w poprzednich rajdach jedynie ostrzeliwywały stanowiska niemieckie z broni maszynowej, teraz miały zostać użyte jako bombowce nurkujące. W związku z tym piloci dwóch dywizjonów samolotów Corsair i jednego dywizjonu myśliwców Grumman F6F Hellcat, wyznaczonych do wzięcia udziału w ataku, przeszli szkolenie w taktyce bombardowania nurkowego. Nowością była decyzja o użyciu części samolotów do postawienia min w pobliżu "Tirpitza" i w wejściu do Kåfjordu. Miny zrzucone w pobliżu pancernika miały być uzbrojone w zapalniki o opóźnionym działaniu, a ich wybuchy – jak się spodziewano – skłonić dowódcę "Tirpitza" do wyprowadzenia okrętu na spokojniejsze wody, a tym samym przejścia przez pole minowe u wejścia do fiordu. Operację Goodwood poprzedziły intensywne ćwiczenia lotników dywizjonów Home Fleet nad Loch Eriboll w północnej Szkocji; Teren w tej okolicy był porównywalny do otoczenia Kåfjordu i był już wykorzystywany do szkolenia pilotów przed operacją Tungsten.

Przeciwnicy

Siły przeznaczone do przeprowadzenia operacji Goodwood były podzielone na trzy ugrupowania. Admirał Moore zaokrętował się na pancernik HMS "Duke of York", wchodzący w skład flotylli lotniskowców HMS "Indefatigable" (okręt flagowy kontradmirała Rhodericka McGrigora, dowódcy 1 Dywizjonu Krążowników), "Formidable" i "Furious", którym towarzyszyły dwa krążowniki i czternaście niszczycieli. Drugie ugrupowanie składało się z lotniskowców eskortowych HMS "Nabob" i "Trumpeter", krążownika HMS "Kent" i kilku fregat. Dwa tankowce floty, eskortowane przez cztery korwety, płynęły osobno, ale na tyle blisko, by móc zaopatrywać w paliwo oba zespoły uderzeniowe.

Siły zgromadzone na pokładach lotniskowców stanowiły największe ześrodkowanie lotnictwa morskiego w dotychczasowych dziejach II wojny światowej. Główną grupę uderzeniową było 35 bombowców Barracuda z 820., 826., 827. i 828. dywizjonu, które operowały z pokładów trzech wielkich lotniskowców. Dwa dywizjony (1841. i 1842.) z 6 Skrzydła Morskiego Lotnictwa Myśliwskiego (ang. 6 Naval Fighter Wing) – łącznie 30 samolotów Corsair – bazowały na "Formidable". 48 myśliwców Seafire z 801., 880., 887. i 894. dywizjonu na pokładach "Indefatigable" i "Furiousa". Z kolei dywizjony 1770. i 1840., operujące 12 myśliwcami Fairey Firefly i 12 Hellcatami, stacjonowały na "Indefatigable". Na pokładach lotniskowców eskortowych znajdowało się 20 bombowców Grumman TBF Avenger (ich zadaniem było stawianie min morskich) i 8 myśliwców Grumman F4F Wildcat.

Kotwicowisko "Tirpitza" w Kåfjordzie było bardzo silnie bronione. Jeszcze przed operacją Tungsten wokół fiordu rozmieszczono jedenaście baterii artylerii przeciwlotniczej, kilka okrętów tego samego przeznaczenia i cały system generatorów dymu zdolnych do okrycia "Tirpitza" szczelną zasłoną "sztucznej mgły". Po tym ataku zwiększono liczbę stacji radarowych, punktów obserwacyjnych i generatorów dymu. Obronę przeciwlotniczą "Tirpitza" wzmocniono dodając więcej dział 20 mm, zmodyfikowano działa 150 mm tak, by mogły odpierać atakujące samoloty i zaopatrując działa artylerii głównej 380 mm w amunicję przeciwlotniczą. Luftwaffe miała zaledwie kilka myśliwców na lotniskach w pobliżu Kåfjordu, a ich operatywność była ograniczona brakami paliwa.

Uderzenia

22 sierpnia

Okręty wyznaczone do operacji Goodwood wyszły w morze 18 sierpnia. Termin rozpoczęcia działań został wybrany tak, by Home Fleet mogła jednocześnie rozprawić się z "Tirpitzem" i osłonić konwój JW-59, który opuścił Szkocję 15 sierpnia kierując się do ZSRR. Wszystkie trzy zespoły znalazły się na pozycjach u wybrzeży Norwegii 20 sierpnia. Pierwszy nalot na Kåfjord miał nastąpić 21 sierpnia, ale pogoda tego dnia była wyjątkowo niesprzyjająca, więc Moore przełożył atak na następną dobę. Niemcy dowiedzieli się o obecności Brytyjczyków 21 sierpnia, gdy zdołali namierzyć kontakt radiowy między lotniskowcami.

Pierwszy atak na Kåfjord przeprowadzono 22 sierpnia. Mimo niskiego pułapu chmur, co utrudniało nawigację, Moore podjął decyzję, bowiem część jego okrętów raportowała ubytki paliwa i było oczywiste, że wkrótce będą musiały oddalić się od wybrzeża celem dotankowania zbiorników. O godz. 11.00 z pokładów trzech lotniskowców wystartowały 32 Barracudy, 24 Corsairy, 11 Firefly'ów, 9 Hellcatów i 8 Seafire'ów. Avengery nie zostały poderwane z lotniskowców eskortowych, bowiem warunki pogodowe nie sprzyjały wykonaniu ich zadań; min było za mało, a ponieważ Avengery nie mogły bezpiecznie lądować wciąż mając je w lukach bombowych, cała część planu polegająca na minowaniu mogłaby zakończyć się fiaskiem, gdyby załogi, nie znalazłszy "Tirpitza", musiały zrzucić swe ładunki do morza.

Gdy samoloty zbliżyły się do wybrzeża piloci zobaczyli ciężkie chmury spowijające szczyty wzniesień w okolicach Kåfjordu. W związku z tym, że chmury mogły przeszkodzić w dokładnym bombardowaniu, Barracudy i Corsairy zawróciły na lotniskowce nawet nie próbując atakować. Myśliwce Hellcat i Firefly kontynuowały lot docierając nad fiord poniżej pułapu chmur. Samolotom tym udało się zaskoczyć Niemców; "Tirpitza" nie kryła zasłona dymna. Firefly'e rozpoczęły atak o 12.49 ostrzeliwując z karabinów maszynowych stanowiska dział przeciwlotniczych na pancerniku i wokół niego. Dwie minuty później dziewięć Hellcatów zaatakowało okręt 500-funtowymi bombami, ale żadna z nich nie trafiła. W drodze powrotnej na lotniskowce samoloty te zniszczyły dwa wodnosamoloty "Tirpitza" w zatoce Bukta i poważnie uszkodziły okręt podwodny U-965 w Hammerfest. Osiem myśliwców Seafire dokonało dywersyjnego ataku na okolice Banak i położoną w pobliżu bazę wodnosamolotów niszcząc pięć z nich. W czasie porannego nalotu Brytyjczycy stracili trzy samoloty: jeden Hellcat i jeden Seafire zostały zestrzelone, a jedna z Barracud musiała wodować w morzu podczas powrotnego lotu.

Po zakończeniu nalotu większość okrętów oddaliła się celem uzupełnienia paliwa. Grupa, w skład której wchodziły "Formidable", "Furious" dwa krążowniki i kilka niszczycieli skierowała się ku dwom tankowcom floty; oddaliły się również lotniskowce eskortowe, które miały z własnych zbiorników uzupełnić paliwo okrętów własnej osłony. Podczas tej akcji, o godz. 17.25, "Nabob" został trafiony torpedą wystrzeloną przez U-354. Lotniskowiec został dość poważnie uszkodzony i stracił 21 ludzi załogi, ale był nadal zdolny do prowadzenia ograniczonych operacji lotniczych. Wkrótce potem U-354 storpedował fregatę HMS "Bickerton", która – podobnie jak pozostałe okręty eskorty – szukała sprawcy ataku na "Naboba". Wieczorem "Nabob", eskortowany przez "Trumpetera", krążownik i kilka niszczycieli, zawrócił do bazy w Scapa Flow. Samoloty z lotniskowców "Formidable" i "Furious" osłaniały wycofujące się jednostki, przy czym "Furious" pobierał paliwo ze zbiornikowca floty. Odejście obu lotniskowców eskortowych oznaczało, że operację minowania fiordu należy odwołać. Torpeda urwała rufę "Bickertona", ale okręt mógł zostać uratowany. Jednak dowódca operacji uznał, że nie może sobie pozwolić na osłanianie drugiej uszkodzonej jednostki; w rezultacie około godz. 20.30 fregata została zatopiona. Niedługo po ataku U-Boota myśliwce Seafire z 894. dywizjonu zestrzeliły dwie niemieckie łodzie latające Blohm & Voss Bv 138.

Tego samego dnia wieczorem osiem Firefly'ów i sześć uzbrojonych w bomby Hellcatów z "Indefatigable" raz jeszcze zaatakowało Kåfjord. Niemcy nie wykryli nadlatujących nad fiord samolotów, które pojawiły się nad celem o 19.10. Ogień karabinów maszynowych zabił jednego i ranił dziesięciu członków załogi "Tirpitza", natomiast bomby Hellcatów nie wyrządziły pancernikowi najmniejszej szkody. W drodze powrotnej na lotniskowce samoloty te ostrzelały stanowiska radarów oraz nawodne jednostki nieprzyjaciela, uszkadzając dwa tankowce, statek zaopatrzeniowy i kuter patrolowy. W czasie rajdu Brytyjczycy nie stracili żadnego samolotu.

24 sierpnia
23 sierpnia mgła uniemożliwiła dokonywanie lotów bojowych z "Indefatigable", w tym także dywersyjnego nalotu na okręty i statki niemieckie w Langfiordzie  (część Altafiordu). Pozostałe dwa lotniskowce i ich osłona dołączyły do "Indefatigable" u wybrzeży Norwegii rano 24 sierpnia. Okolicę spowijała początkowo mgła, ale po południu podniosła się na tyle, że uderzenie na Kåfjord stało się możliwe. Siły uderzeniowe składały się tego dnia z 33 bombowców Barracuda uzbrojonych w 1600-funtowe bomby przeciwpancerne, 24 myśliwców Corsair (z których 5 uzbrojono w bomby 1000-funtowe), 10 Hellcat, 10 Firefly i 8 Seafire. By zwiększyć szanse zaskoczenia przeciwnika samoloty nadlatywały nad cel z innego kierunku niż uprzednio. Przeleciały równolegle do wybrzeża, by w ostatniej chwili skręcić w głąb lądu i pojawić się nad Kåfjordem od południa. Jedna z niemieckich stacji radarowych wykryła nadlatujące samoloty o godz. 15.41 i natychmiast ostrzegła dowództwo "Tirpitza".

Atak brytyjski rozpoczął się o 16.00. Rozpoczęły go Hellcaty i Firefly'e, które wyprzedzały resztę formacji o około 5 minut. Zasłona dymna "Tirpitza" była dopiero w trakcie wypełniania niecki fiordu, ale gdy nadleciały Barracudy i Corsairy pancernik był już zupełnie niewidoczny. Skutkiem tego samoloty musiały bombardować okręt na ślepo, zrzucając ładunki z pułapu 1500-1300 metrów. "Tirpitz" został trafiony tylko dwiema bombami. Pierwsza, 500-funtowa, zrzucona z Hellcata, eksplodowała na szczycie wieży "Bruno" (drugiej) artylerii głównej. Wybuch zniszczył czterolufowe działko przeciwlotnicze 20 mm zamontowane na szczycie wieży, ale nie spowodował znaczniejszych uszkodzeń samej wieży. Drugą, jaka trafiła, była 1600-funtową bombą przeciwpancerną, która przebiła pięć pokładów, zabijając po drodze operatora radiostacji, po czym ugrzęzła w pobliżu centrali elektrycznej i nie wybuchła. Niemieccy saperzy, którzy po nalocie dokonali oględzin tej bomby, stwierdzili, że była tylko częściowo wypełniona materiałem wybuchowym. W swym raporcie napisali, że gdyby eksplodowała, zniszczenia byłyby "niezmierne". Brytyjskie myśliwce atakowały także inne cele w okolicach Kåfjordu, uszkadzając dwie łodzie patrolowe, trałowiec i stację radaru, niszcząc skład amunicji i trzy działa przeciwlotnicze. Ostatni wodnosamolot "Tirpitza", Arado Ar 196, został ostrzelany w zatoce Bukta i uszkodzony tak, że nie nadawał się do remontu. Podczas nalotu zestrzelone zostały cztery myśliwce Corsair i dwa Hellcat, natomiast na pancerniku odnotowano stratę ośmiu zabitych i osiemnastu rannych. Straty obsad baterii dział przeciwlotniczych rozmieszczonych wokół Kåfjordu były bardzo ciężkie.

O godz. 19.30 dwa myśliwce Firefly wyposażone w kamery fotograficzne wykonały lot rozpoznawczy nad Kåfjordem; ich zadaniem było zgromadzenie informacji na temat skutków wcześniejszego nalotu; ich obecność wywołała gwałtowną reakcję: generatory dymu zaczęły pracować pełną parą, a artyleria przeciwlotnicza rozpoczęła intensywny ogień zaporowy. Tegoż dnia, w oddzielnej akcji u wybrzeży należącej do Norwegii Wyspy Niedźwiedziej zatopiony został U-354. Akcję przeprowadził samolot Fairey Swordfish działający z pokładu lotniskowca eskortowego HMS "Vindex".

Niemieckie dowództwo w Kåfjordzie uznało atak z 24 sierpnia za "jak dotąd bez wątpienia najcięższy i najbardziej zawzięty" i domagało się wzmocnienia obrony dywizjonami myśliwców z północnej Finlandii. W związku z zapotrzebowaniem na myśliwce na innych frontach, dowództwo Luftwaffe odmówiło.

Sztormy i mgła uniemożliwiły Brytyjczykom przeprowadzanie ataków w okresie od 25 do 28 sierpnia. 25 sierpnia "Indefatigable", "Formidable", dwa krążowniki i siedem niszczycieli pobierało paliwo z tankowców. Oba krążowniki opuściły później armadę i wróciły do Scapa Flow. Z kolei zespół w składzie "Duke of York", Furious, krążownik i pięć niszczycieli udał się na Wyspy Owcze dla uzupełnienia zaopatrzenia. Przed opuszczeniem floty "Furious" przekazał dwie Barracudy i parę Hellcatów na "Indefatigable". W związku z tym, że niemłody już "Furious" uznany został za niezdolny do udziału w dalszej akcji bojowej,  lotniskowiec pożeglował z Wysp Owczych, z krążownikiem i kilkoma niszczycielami eskorty, do bazy Scapa Flow. Tymczasem "Duke of York" wraz z pozostałymi niszczycielami wrócił 29 sierpnia do sił głównych. Przerwę w działaniach wykorzystał personel pokładowy dywizjonów, naprawiając maszyny uszkodzone podczas nalotu w dniu 24 sierpnia.

29 sierpnia
Ostatni atak w ramach operacji Goodwood został przeprowadzony 29 sierpnia. W skład grupy uderzeniowej weszło 26 bombowców Barracuda, 17 myśliwców Corsair (dwa z nich uzbrojono w 1000-funtowe bomby), 10 Firefly i 7 Hellcat. Siedem Seafire'ów wyznaczono do dokonania dywersyjnego rajdu na Hammerfest. Dla osiągnięcia lepszych wyników bombardowania – wobec zasłony dymnej wytwarzanej wokół "Tirpitza" – cztery Hellcaty zostały wyekwipowane we flary-markery celu. Samoloty zaczęły startować o godz. 15.30.

Brytyjczykom nie udało się zaskoczyć przeciwnika. Niemieckie radary nieustannie śledziły loty samolotów Home Fleet, więc i tym razem lecące na czele myśliwce Seafire zostały namierzone. Było to o 16.40, gdy znajdowały się w odległości 87 km od Kåfjordu. Natychmiast po ogłoszeniu alarmu generatory wokół Kåfjordu zaczęły tworzyć zasłonę dymną, a obrońcy udali się na stanowiska bojowe. Pojawienie się nad Kåfjordem głównej grupy samolotów brytyjskich uległo opóźnieniu z powodu silniejszego niż się spodziewano wiatru i błędów w nawigacji. W rezultacie nalot zaczął się o godz. 17.25, gdy "Tirpitz" był już szczelnie otulony zasłoną dymną i żaden z brytyjskich lotników nie mógł go dostrzec. Barracudy i Corsairy były zmuszone zrzucać swe ładunki na oślep. Żadna z bomb nie trafiła w pancernik, a jedyną stratą było sześciu rannych członków załogi trafionych odłamkami bliskiego wybuchu. Niemieckie okręty i stanowiska artylerii zostały raz jeszcze ostrzelane przez myśliwce, ale większych szkód to nie przyniosło. Gęsty ogień dział przeciwlotniczych, którym kierowali obserwatorzy rozmieszczeni na szczytach wokół fiordu, spowodował zestrzelenie dwóch myśliwców. Na pancerniku zużyto 54 sztuk amunicji dział artylerii głównej, 161 do dział 150 mm i do 20% lekkiej amunicji przeciwlotniczej.

Po zakończeniu nalotu z 29 sierpnia Home Fleet pożeglowała na zachód, by osłaniać konwój RA-29A, który 28 sierpnia wyruszył z północy ZSRR i kierował się ku Wielkiej Brytanii. Wobec braku paliwa, "Indefatigable" i trzy niszczyciele jeszcze tego samego dnia odeszły do Scapa Flow, a "Formidable" z dwoma niszczycielami 24 godziny później. "Duke of York" z sześcioma niszczycielami pozostawał na Morzu Arktycznym do godz. 11.00 1 września, kiedy uznano, że konwój jest już bezpieczny.

Ogólnie straty lotnictwa morskiego w czasie operacji Goodwood wyniosły 40 zabitych i 17 zniszczonych samolotów. "Naboba" ostatecznie uznano za nienadającego się do remontu i okręt został wycofany ze służby. Natomiast Niemcy stracili 12 samolotów, 7 statków i okrętów odniosło poważne uszkodzenia, ale "Tirpitz" – cel ataku – jedynie powierzchowne.

Pokłosie

Po zakończeniu operacji Brytyjczycy dowiedzieli się z nasłuchów wywiadowczych Ultry, że "Tirpitz" nie odniósł w jej trakcie poważniejszych uszkodzeń. W komunikacie dla opinii publicznej Royal Navy podała, że w atakach na Kåfjord uszkodziła lub zatopiła 19 niemieckich okrętów, ale nie wspomniała o uszkodzeniach "Tirpitza".

Historycy negatywnie oceniają operację Goodwood. W roku 1961 Stephen Roskill napisał, że naloty te stały się znakiem końca "serii działań, których rezultaty należało określić jako w najwyższym stopniu rozczarowujące", a podsumował stwierdzeniem, że możliwość zatopienia "Tirpitza" było "mało prawdopodobna" wobec niedostatków samolotów Barracuda i ich uzbrojenia. Historyk marynarki wojennej Norman Polmar podnosił w roku 1969, że operacja Goodwood "była przypuszczalnie najbardziej uderzającą porażką FAA w czasie II wojny światowej i może wywodzić się wprost z braku odpowiednich samolotów – Barracudy były zbyt wolne i niezdolne do przenoszenia bomb na tyle ciężkich, by ataki mogły być skuteczne". W roku 1999 Mark Llewellyn Evans ocenił rezultaty operacji Goodwood jako "śmieszne", a Mark Bishop dodał, że "największa operacja FAA w czasie wojny... zakończyła się klęską".

Już pod koniec operacji Goodwood planiści Royal Navy uznali, że wobec zasłony dymnej wytwarzanej przez Niemców dla ukrycia "Tirpitza" nim samoloty Barracuda mogły dotrzeć nad cel, oraz z uwagi na to, że samoloty te nie były w stanie udźwignąć bomb wystarczająco dużych, by spowodować znaczne zniszczenia, FAA nie będzie w przyszłości wykonywać ataków na Kåfjord. Rozważano możliwość ataków na Kåfjord przez samoloty Mosquito startujące z lotniskowców, ale ponownie okazało się, że te lekkie bombowce nie nadają się do wykonania zadania. Co więcej, odczuwano rosnącą potrzebę skierowania lotniskowców na Ocean Spokojny dla zwiększenia udziału sił brytyjskich w wojnie z Japonią.

Jako że "Tirpitz" nadal uważany był za zagrożenie dla żeglugi alianckiej, pod koniec sierpnia zdecydowano, że dalsze ataki będą przeprowadzane przez ciężkie bombowce RAF-u. 15 września 1944 roku Kåfjord zaatakowała formacja bombowców Avro Lancaster (Operacja Paravane), dokonując na pancerniku zniszczeń tak poważnych, że bez umieszczenia go w suchym doku były nie do usunięcia. Po tym rajdzie Niemcy uznali, że "Tirpitz" przestał być bronią ofensywną i zdecydowali się przeholować go na kotwicowisko w pobliżu Tromsø, gdzie miał być wykorzystany jako nieruchoma bateria obrony wybrzeża. Kolejny atak ciężkich bombowców (Operacja Obviate), przeprowadzony 29 października spowodowała jedynie nieznaczne uszkodzenia i dopiero na skutek trzeciego nalotu (Operacja Catechism), który nastąpił 12 listopada 1944 roku, "Tirpitz", trafiony kilkoma ciężkimi bombami typu Tallboy, wywrócił się do góry dnem i zatonął pociągając ze sobą większość załogi.

Zobacz też
 Operacja Goodwood
 Operacja Source
 Operacja Paravane

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Front zachodni (II wojna światowa)
Operacje aliantów zachodnich w II wojnie światowej
Historia Norwegii 1940–1945
Działania zbrojne w 1944


text:
Synodita borrei es una especie de insecto coleóptero de la familia Chrysomelidae.

Fue descrita científicamente en 1875 por Chapuis.

Referencias

Synodita


text:
Şampaşakaraderbendi () is a village in the Pülümür District, Tunceli Province, Turkey. The village is populated by Kurds of the Çarekan tribe and had a population of 36 in 2021.

The hamlets of Aşağışenocak, Düşünceli, Emlik, Geceyatmaz, Göktepe, Gölgecik, Saltaş, Yenikapı and Yukarışenocak are attached to the village.

References

Kurdish settlements in Tunceli Province
Villages in Pülümür District


text:
Zalog pri Šempetru (Duits: Edelhof) is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Žalec in de NUTS-3-regio Savinjska.

Plaats in Žalec


text:
Janet Gunn (Fort Worth, 2 de noviembre de 1961) es una actriz estadounidense, reconocida por su actuación en las películas Night of the Running Man (1995) y The Quest (1996) y por su participación entre 1996 y 1999 interpretando a la detective Cassandra St. John en la serie de televisión estadounidense Silk Stalkings.

Gunn interpretó el papel protagónico de Kelly Cochran en la serie de la CBS Dark Justice de 1992 a 1993. Gunn también actuó como invitada en las series In the Heat of the Night, Dream On, Diagnosis: Murder, CSI: Crime Scene Investigation y Crossing Jordan.

Filmografía

Cine

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos


text:
Madimba is a territory in the Kongo Central province of the Democratic Republic of the Congo. Its seat is the town of Madimba.

The major rivers that cut across Madimba Territory are the Congo and its tributary the Inkisi.  Other rivers include the Lukusu, Luidi, Mfidi, Ngufu, Geba, Wungu, Nsele, Tau, Luvu, Lukunga and Bongolo.

Administrative divisions
Madimba Territory covers 8,260 km and is divided into six administrative divisions or "sectors":
Luidi
Mfidi Malele
Mfuma Kibambi
Ngeba
Ngufu
Wungu (south of Ngeba, north of Mfidi Malele)

References

Territories of Kongo Central Province


text:
Space Oddity har siden 1972 været titlen på et musikalbum med David Bowie, som oprindelig blev udgivet i 1969 under navnet "David Bowie" i Storbritannien og "Man of Words/Man of Music" i USA. Den britiske udgave udkom på pladeselskabet Philips, mens den amerikanske udkom på Mercury Records. I 1972 blev det genudsendt af Bowies nye pladeselskab RCA under navnet "Space Oddity" efter singlehittet af samme navn.

Albummet skal ikke forveksles med Bowies debutalbum fra 1967, som også hedder "David Bowie".

Numre
Side 1
 "Space Oddity" (5:15)
 "Unwashed and Somewhat Slightly Dazed" (6:55)
 "(Don't Sit Down)" (0:39)
 "Letter to Hermione" (2:28)
 "Cygnet Committee" (9:33)

Side 2
 "Janine" (3:18)
 "An Occasional Dream" (2:51)
 "Wild Eyed Boy from Freecloud" (4:45)
 "God Knows I'm Good" (3:13)
 "Memory of a Free Festival" (7:05)

Kilder

Album fra 1969
David Bowie-album


text:
Het seizoen 2012/2013 van Sparta Rotterdam was het 58ste jaar in het Nederlandse betaald voetbal voor de club uit Rotterdam. De club kwam uit in de Eerste divisie en nam deel aan het toernooi om de KNVB beker.

Trainer-coach Michel Vonk werd op 2 april 2013 ontslagen, een dag na de 0-1 thuisnederlaag tegen FC Emmen, en opgevolgd door Henk ten Cate. Onder diens leiding eindigde Sparta op de derde plaats in de eindrangschikking, maar de ploeg strandde opnieuw in de play-offs. In het beslissende duel, op 26 mei 2013, wist Roda JC op eigen veld het vege lijf te redden. Na het doelpuntloze gelijkspel op Spangen wonnen de Limburgers in eigen huis met 2-1, waardoor zij het verblijf in de hoogste divisie prolongeerden.

Sparta kwam halverwege de eerste helft op voorsprong via Mario Bilate. De aanvaller had de voorkeur gekregen van Ten Cate boven topscorer Sandro Calabro. Na rust hield Sparta relatief eenvoudig stand. Doelman Nico Pellatz werd nauwelijks op de proef gesteld. In de 63ste minuut bracht Roda-trainer Ruud Brood zijn pinchhitter Frank Demouge in het veld. De spits had de heenwedstrijd gemist wegens een hamstringblessure.

Maar de Limburgse held van de middag werd Mark-Jan Fledderus. De middenvelder schoot de 73ste minuut de bal uit een vrije trap over de muur in het Sparta-doel. In de laatste minuut tekende Fledderus voor de bizarre ontsnapping van zijn werkgever. Opnieuw trof hij doel uit een vrije trap, waarbij hij Pellatz ditmaal verraste door niet over maar langs de muur te schieten: 2-1.

In het bekertoernooi verloor Sparta in de derde ronde van eredivisionist Heracles Almelo: 2-0. Topscorer van het seizoen werd centrumspits Sandro Calabro met 19 doelpunten.

Spelers

A-Selectie 2012/13

Op de beloftenselectie van Jong Sparta mag ook een beroep worden gedaan.

Jong Sparta / Beloftenselectie
 Crescendo van Berkel
 Kevin Bogarde
 Rashid Browne
 Roycel James
 Gautam Kalpoe
 Sander Kruis
 Stephan Kruithof
 Jamie Lawrence
 Mohamed Madmar
 Moreno Marengo
 Jeremy de Nooijer
 Tim Schoonheijm
 Michael Schouten

Eerste divisie

Wedstrijden

Eindstand

Toeschouwers

KNVB-beker

Statistieken

2013
Sparta


text:
Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine
 Dovršetak gradnje saborne crkve sv. Nikole u Vukovaru (započeta )

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice


text:
Latin! or Tobacco and Boys is a play by Stephen Fry, written in 1979. It was first performed at 'The Playroom', an L-shaped space in St Edwards Passage that belonged to Corpus Christi College, Cambridge. It is about life at the fictional Chartham Park Preparatory School For Boys, a prep school in England, and ends up in Morocco, via a homosexual relationship between a teacher and a 13-year-old student.

The title derives from Christopher Marlowe's claim, reported by Richard Baines, that "All they that love not Tobacco and Boys are fools".

Characters

Central characters
Only two characters actually appear on stage:
Dominic Clarke: a young Latin teacher/schoolmaster in his mid-twenties — a character known for his 'sharp voice when teaching, but younger one when engaged in normal conversation'.
Herbert Brookshaw: a teacher/schoolmaster in his late fifties.

Students in Dominic's Latin class
These are referred to as if present, but their role is taken by the audience:
Rupert Cartwright: a semi-central character, a student in Dominic's Latin class.
Barton-Mills
Catchpole
Elwyn-Jones
Figgis
Harvey-Williams
Hoskins (deceased)
Hughes
Kinnock
Madison
Potter
Smethwick
Spragg
Standfast
Whitwell

Plot
While the audience is walking in, a teacher (Dominic) is seen on stage marking exercise books 'with three different coloured biros'. When the audience sits, the play starts. Dominic addresses the students (played by the audience), and after yelling at them, starts teaching, until Brookshaw enters.

After the students have supposedly left the room, Brookshaw enters. He explains to Dominic that he has been adding up merit-points accumulated by students, taking over the job for the headmaster while the latter is sick, and has noticed that one student, Cartwright, has gained an enormous number of merits. Brookshaw then explains that he knows the reason for these excessive merits. It turns out that Dominic has been taking Cartwright for 'extra Latin periods' in which Dominic engages in sexual liaison with the 13-year-old Cartwright. The headmaster's daughter has seen what has been going on. Dominic admits to this, and says that making love with Cartwright is the only way in which he can feel young.

Brookshaw says that he won't tell anyone about the illicit affair if Dominic sends all of his naughty students to Brookshaw himself, instead of to the headmaster, to be beaten; and secondly, if Dominic will beat him for two days a week with a wet towel and other curious objects.

When the students' Common Entrance Examination results are announced, Cartwright's score is curiously high amidst the general mediocrity of the class, and Brookshaw recognises that Cartwright's test paper has been corrected by Dominic. As a result, Dominic is forced to leave the school.

Later, Brookshaw is serving as acting headmaster while the headmaster is sick. He reads a letter to the assembly from "Ghanim Ibn Mahmud" and "Abu Hassan Basim", Arabic names adopted by Dominic and Cartwright. It turns out that Dominic and Cartwright have become Muslims; they now live in Morocco, and Dominic has adopted Cartwright. After the assembly, Brookshaw starts writing a reply to the letter, and the play ends.

Chartham Merit-adding System
The Chartham merit-adding system is the system in which boys are commended or censured, and are rewarded or punished as a result. If a boy is good, he gets a merit; if he is very good, he gets a 'plus', if he gets 3 pluses, he gets "free tuck" (which means free food),. Then, if the boy does very well in all fields, and shows "initiative far beyond his age", he gets a star, worth 25 points, and a 5-pound "tuck token". The opposites of these things respectively are the demerit, the 'minus' (if a boy gets 3 minuses, the boy gets no tuck at all), and the 'black hole' (minus 25 points, "offender eats crap, is caned; ritually kicked out by headmaster every morning").

Style
The play is known for its sexual explicitness, something of a trait of Stephen Fry's earlier writings. This type of writing is also seen in Fry's 1991 book The Liar.

Critical reception
The play was well received when it first played at the 1980 Edinburgh Festival Fringe, and it won the Fringe First prize.
Mark Cook of 'Time Out' Magazine said that it was a 'chuckle provoking piece', whereas Kieron Quirke of The Observer said that it was a play written by 'a clever 22-year-old seeing how many times he can say "bum" and still be taken seriously'.

Revivals
The play has had many revivals, including one at the Burton Taylor Studio in central Oxford, The Cock Tavern Theatre in Kilburn, and The Everyman Theatre of Canberra (Australia).

Edinburgh Festival Fringe
For the 1980 Edinburgh Festival Fringe, Latin! was performed at Riddles Court, Royal Mile, by the Cambridge University Mummers. The dates were 18–23 and 25–30 August 1980, at 5.15 p.m., tickets costing 90p. It was part of a double bill, the other play being written by Robert Farrar, then a fellow-undergraduate. It was directed by Simon Cherry, with Stephen Fry playing Dominic Clarke, and John Davies, a law undergraduate at Cambridge, playing Herbert Brookshaw. It won the Fringe first prize.

See also
Greek love, the philosophic underpinning of this sort of teacher-pupil relationship

Notes

References
Fry, Stephen (1992). Paperweight. London, England: Arrow Books. , The actual script.
Fry, Stephen (2010). The Fry Chronicles. London England: Penguin Books.

External links
https://web.archive.org/web/20110717044937/http://www.thinknoevil.com/latin_review.htm. The Reviews
http://www.edfringe.com/
http://www.australianstage.com.au/reviews/canberra/latin-or-tobacco-and-boys--everyman-theatre-2657.html
http://www.dailyinfo.co.uk/reviews/theatre/latin.htm
http://www.cocktaverntheatre.com/
http://www.stephenfry.com/

British plays
1970s debut plays
Plays by Stephen Fry
LGBT-related plays
1979 plays


text:
La Catena dell'Auta (detta anche Zime de l'Auta, Sas de l'Auta, le Aute) è un sottogruppo del gruppo della Marmolada in Provincia di Belluno (Veneto). Raggiunge la sua massima elevazione con la Cima d'Auta Orientale (2.623 m).

Classificazione
La SOIUSA vede la catena dell'Auta come un sottogruppo alpino e vi attribuisce la seguente classificazione:
 Grandeparte = Alpi Orientali
 Grande Settore = Alpi Sud-orientali
 Sezione = Dolomiti
 Sottosezione = Dolomiti di Gardena e di Fassa
 Supergruppo = Dolomiti di Fassa
 Gruppo = Gruppo della Marmolada
 Sottogruppo = Catena dell'Auta
 Codice = I/C-31. III-B.9.d

Descrizione
Il massiccio montuoso è costituito dalla lunga catena che, partendo dalla Forca Rossa si dirige verso est fino al Cordevole, e separa la val Pettorina (Rocca Pietore) dalla valle del Biois (Falcade).

La catena presenta un andamento abbastanza regolare, da E ad O, nel primo tratto, cioè dalla Forca Rossa al Piz Zorlet, mentre piega verso NE nel suo tratto terminale che degrada dal Sasso Bianco fino a Caprile con una lunga dorsale boscosa. La catena è costituita da innumerevoli elevazioni sia di natura dolomitica che vulcanica. Le cime di maggior interesse alpinistico sono rappresentate dalle belle pareti dolomitiche della Cima d'Auta Orientale (2623 m), dalla sua gemella, la Cima d'Auta Occidentale (2609 m) e dal Barbacin (2519 m) che sovrastano la valle del Biois e formano le cosiddette Cime d'Auta. Di notevole interesse è anche il Sasso Bianco (2407 m) che presenta verso la val Pettorina una complessa parete dolomitica.
Altre elevazioni degne di nota sono, da est verso ovest: il Col Bechér (2444 m), il Sassedél (2337 m), il Monte Aut (2543 m), il Monte Peza (2408 m), le cime di Peza (2394 m), il Piz Zorlet (2376 m).

In prossimità della forcella dei Negher, importante valico escursionistico che mette in comunicazione la Valle del Biois con la Val Pettorina, è situato il lago dei Negher o dei Giai: esso viene chiamato dei Negher dagli abitanti della Val Biois; dei Giai secondo la parlata degli abitanti della Val Pettorina.

Rifugi, malghe e baite
Il gruppo delle Cime d'Auta è provvisto attualmente di un solo rifugio, la Baita dei Cacciatori, in località el Mut, sotto le Cime d'Auta, e rappresenta l'unica struttura gestita della zona.

Tuttavia sono presenti due malghe attive nel periodo estivo: sono la Malga ai Lach e la Malga Bosch Brusà, entrambe in comune di Falcade e situate sulle soleggiate falde boscose che scendono dal Sas de la Palaza. Sono entrambe comodamente raggiungibili da Val Freda (in prossimità del Passo San Pellegrino), oppure dalla località le Barezze nelle vicinanza di Sappade, frazione di Falcade. Sono presenti inoltre una struttura ricettiva aperta d'estate in località Tabiai de Ciamp, in prossimità del Sasso Bianco, e il Rifugio Lagazzon sull'omonima forcella.

Sono presenti anche numerose baite come la Baita Papa Giovanni Paolo I raggiungibile in circa un'ora e mezza da Colmean, frazione di Canale d'Agordo. Sotto la forcella dei Negher si trova invece la Baita di Colmont raggiungibile in circa un'ora da forcella Lagazzon. Sempre dai pressi di forcella Lagazzon in circa un'ora si raggiunge anche la Baita Pianezze, in comune di Vallada Agordina, situata sotto l'omonima forcella. In Val Franzei si trova l'omonima casera raggiungibile da Malga Ciapela o da Forca Rossa. Altre baite sono situate sul versante di val Pettorina, come la Casera Valbona o la Casera de la Busa.

Galleria d'immagini

Bibliografia

Dolomiti
Gruppi montuosi del Veneto
Sottogruppi alpini
Marmolada


text:
Eskindir Tesfay (* 13. Oktober 1976 in Asmara, Eritrea) ist ein deutscher Schauspieler, Kampfkünstler und Produzent.

Leben
Seine ersten Erfahrungen vor der Kamera sammelte er während seines Studiums der Sinologie in Taiwan. Dort verbrachte er mehrere Jahre zwischen 1999 und 2005. Während dieser Zeit wirkte er regelmäßig als Darsteller und Model in unterschiedlichen Werbespots mit. Tesfay spricht 4 Sprachen und ist seit 2007 sowohl in nationalen als auch internationalen Kino-, TV- und Werbeproduktionen als Schauspieler, Martial-Artist und Stuntman zu sehen.
2010 wurde er mit seinem Kollegen und Trainingspartner Mathis Landwehr für den Taurus World Stunt Award (Los Angeles) in der Kategorie Best Fight nominiert.
Im Jahre 2012 gründete er die Produktionsfirma Movie-Do.

Filmografie
 2022: Uncharted
 2022: Börü 2039
 2021: Nummer eins (Musikvideo)
 2020: Cyberpunk 2077 - Phoenix Program (Kurzfilm)
 2020: ÜberWeihnachten (Netflix)
 2019: Song of the Assassins (Kinofilm, China)
 2018: Sense 8 - Amor Vincit Omnia (Netflix)
 2018: Ingenium Kinofilm
 2018: Ronny & Klaid (Kinofilm)
 2017: Terra X – Der Aufstand des Mahdi (Doku-Reihe), ZDF
 2017: Tiger Girl (Kinofilm)
 2017: Kung Fu Yoga (Gong fu yu jia) (Kinofilm)
 2016: Darth Maul: Apprentice (Kurzfilm)
 2016: Out of Control (Kinofilm)
 2016: Immigration Game (Kinofilm)
 2015–2016: Schneeflöckchen (Kinofilm)
 2015: Augmented (Kurzfilm)
 2015: Die Tribute von Panem – Mockingjay Teil 2 (Kinofilm)
 2014: Die Tribute von Panem – Mockingjay Teil 1 (Kinofilm)
 2014: Hitman: Agent 47 (Kinofilm)
 2014: Real Fight (Kinofilm)
 2014: Der Kriminalist (Folge Rex Solus)
 2013: Heldt (Fernsehserie)
 2013: Outcast (Kinofilm)
 2013: Roughtown (Kurzfilm)
 2012: Die Abenteuer des Huck Finn (Kinofilm)
 2012: Im weißen Rössl – Wehe Du singst! (Kinofilm)
 2012: Cloud Atlas (Kinofilm)
 2012: Tim Sander Goes to Hollywood (Dokumentarfilm)
 2012: A Time of Vultures (Kurzfilm)
 2012: Ladykracher, 8. Staffel 1. Episode (Fernsehserie)
 2011: Una Vita Da Sogno (Kinofilm)
 2011: Unknown Identity (Kinofilm)
 2011: Tatort: Der illegale Tod (Fernsehfilm)
 2011: Ein Fall für Zwei – Liebesblind (Fernsehfilm)
 2010: Aslan (Kurzfilm)
 2010: Durch die Nacht mit … (Arte-Reihe, Episode 77)
 2009: Zhang Wu Shuang (Kinofilm)
 2009: Guerilla's Blood Trailer
 2009: Lasko die Faust Gottes – Pilotfolge (Fernsehfilm)
 2008: Speedracer (Kinofilm)
 2008: Alia-Bosniac Rhapsody (Fernsehfilm)
 2007: Boundzound – "Louder" (Musikvideo)
 2007: Der Baader Meinhof Komplex (Kinofilm)

Auszeichnungen
 2014 "Roughtown" gewinnt in der Kategorie "Best German Short Film" beim Berlin Short Film Festival (Produzent)
 2010 Taurus World Stunt Award Nominierung Best Fight mit Mathis Landwehr

Weblinks

Filmschauspieler
Stuntman
Deutscher
Geboren 1976
Mann


text:
Hoheneiche ist ein Ortsteil der Stadt Saalfeld/Saale in Thüringen. Über die Saalfelder Höhe, der dem östlichen Thüringer Wald vorgelagerten Gebirgsstock, führte die Heer- und Handelsstraße Nürnberg-Coburg-Saalfeld-Leipzig. Auf ihrem höchsten Punkt liegt der von Mönchen gegründete Ort Hoheneiche, der 1071 erstmals urkundlich erwähnt wurde.

Lage

Das Dorf liegt südwestlich von Saalfeld im Naturpark Thüringer Schiefergebirge-Obere Saale direkt an B 281, zwischen Arnsgereuth und Reichmannsdorf in einer Höhe von 681 m ü. NN.

Geschichte
Der spätere Kaiser Heinrich II. schenkte die Herrschaft Saalfeld 1010 oder 1012 seinem Schwiegersohn, dem lothringischen Pfalzgraf Ehrenfried (genannt Ezzo). Dessen Tochter Richeza, Königin von Polen, vererbte die Herrschaft und den Orlagau 1063 an das Erzbistum Köln. Der Erzbischof Anno II. von Köln begründete 1071 die Benediktinerabtei Saalfeld. Am höchsten Punkt der Herrschaft Saalfeld entstand das Pfarrkirchdorf Hoheneiche unter dem Patronat der Abtei. Die Benediktiner von Saalfeld wählten damit einen weithin sichtbaren Platz zum kirchlichen Mittelpunkt der Saalfelder Höhe. Es war ein wichtiger Schritt in ihrer Missionierung des zuvor von Sorben dünn besiedelten Gebietes. Zuvor hatten die Benediktiner das Gebiet urbar gemacht und zahlreiche Kapellen gegründet.

Das Gebiet um Hoheneiche sowie die Stadt Saalfeld inklusive der Burg ging in einem Tauschgeschäft während der Herrschaft des Kaisers Friedrich I. (HRR) ("Barbarossa") an das Reich über. 1208 wurde der Reichsbesitz durch König Otto IV. an die Grafen von Schwarzburg verpfändet, 1389 von den Markgrafen von Meißen gekauft und 1563 um die Liegenschaften der ehemaligen Abtei (Reformation) Saalfeld ergänzt.

Hoheneiche blieb über die Reformation hinweg das klerikale Zentrum und besaß so noch 1545 sieben Filialen: Volkmersdorf (heute Volkmannsdorf), Witzendorf, Bernsdorf, Geschwende (heute Kleingeschwenda), Arnsgereuth, Eyba und Reichmannsdorf. Letztere blieb bis 1595 ohne Kirche und Schule und noch bis 1674 hatte der Pfarrer von Hoheneiche dort einen Predigtauftrag. Zwischen 1527 und 1563 trennte sich Eyba ab und gehörte ab da zur Kirche der Schwarzburger.

Die Evangelisch-Lutherische Michaelskirche in Hoheneiche wurde zwischen 1629 und 1697 neu erbaut. Der Innenraum wurde zwischen 1700 und 1720 ausgestaltet, bevor 1787 die Orgel eingeweiht werden konnte. Von 1997 bis 2008 wurde die Kirche saniert.

Auf dem Weg zur Schlacht bei Jena und Auerstedt am 14. Oktober 1806 durchzogen zwei Tage zuvor die Franzosen den Ort, womit die Heerstraße durch den Ort die bislang größte Aufmerksamkeit erregte.

Im Jahre 2011 lebten in Hoheneiche 29 Einwohner. Im Ort befindet sich das Pfarrhaus für die Gemeinden. Ganzjährig führt der CVJM Thüringen in zwei Gästehäusern sowie im Sommer auf dem Campgelände Veranstaltungen durch.

Infrastruktur
 Michaelskirche mit Friedhof
 Evangel.-Luth. Pfarramt Hoheneiche
 Gasthaus und Pension "Zum Roten Hirsch im Grünen Wald"
 Jugendbildungsstätte des CVJM Thüringen mit zwei Freizeitheimen und Campgelände
 Ski- und Rodelhang

Persönlichkeiten
In Hoheneiche wurde geboren:
 Ernst Gottfried Fischer (1754–1831), Chemiker, Mathematiker und Physiker

Literatur
 Alfred Streng, Max Pfeifer: Geschichtliches und Kulturgeschichtliches über Hoheneiche und Umgebung. Nach Quellen bearbeitet. Streng und Pfeifer, Kleingeschwende u. a. 1925.
 Gotthard Neumann: Mittelalterliche Gräber an der Kirche in Hoheneiche. In: Der Spatenforscher. Jg. 5, Folge 5/6, 1940, , S. 44–48.
 Hans-Helmut Lawatsch: Goethe und der Physiker Ernst Gottfried Fischer aus Hoheneiche bei Saalfeld. In: Rudolstädter Heimathefte. Bd. 44, Heft 1/2, 1998, , S. 13–14.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Geographie (Saalfeld/Saale)
Ersterwähnung 1071


text:
La  des  (), décernés par la , a eu lieu le , a récompensé les films réalisés l'année précédente.

Palmarès

Meilleur film
 Inside Llewyn Davis
 American Bluff (American Hustle)
 Twelve Years a Slave

Meilleur réalisateur
 Joel et Ethan Coen pour Inside Llewyn Davis
 Alfonso Cuarón pour Gravity
 Steve McQueen pour Twelve Years a Slave

Meilleur acteur
 Oscar Isaac pour le rôle de Llewyn Davis dans Inside Llewyn Davis
 Chiwetel Ejiofor pour le rôle de Solomon Northup dans Twelve Years a Slave
 Robert Redford pour le rôle de l'homme dans All Is Lost

Meilleure actrice
 Cate Blanchett pour le rôle de Jasmine dans Blue Jasmine
 Adèle Exarchopoulos pour le rôle d'Adèle dans La Vie d'Adèle
 Julie Delpy pour le rôle de Céline dans Before Midnight

Meilleur acteur dans un second rôle
 James Franco pour le rôle d'Alien dans Spring Breakers
 Jared Leto pour le rôle de Rayon dans Dallas Buyers Club
 Barkhad Abdi pour le rôle d'Abduwali Muse dans Capitaine Phillips (Captain Phillips)

Meilleure actrice dans un second rôle
 Jennifer Lawrence pour le rôle de Rosalyn Rosenfeld dans American Bluff (American Hustle)
 Lupita Nyong'o pour le rôle de Patsey dans Twelve Years a Slave
 (ex-æquo) Sally Hawkins pour le rôle de Ginger dans Blue Jasmine et Léa Seydoux pour le rôle d'Emma dans La Vie d'Adèle

Meilleur scénario
 Before Midnight – Richard Linklater, Ethan Hawke et Julie Delpy Inside Llewyn Davis – Joel et Ethan Coen
 American Bluff (American Hustle) – David O. Russell et Eric Singer

 Meilleure photographie
 Inside Llewyn Davis – Bruno Delbonnel Gravity – Emmanuel Lubezki
 Nebraska – Phedon Papamichael

 Meilleur film en langue étrangère
 La Vie d'Adèle    A Touch of Sin (天注定, Tian zhu ding)
 La grande bellezza

 Meilleur film documentaire
 (ex-æquo) The Act of Killing (Jagal) et At Berkeley
 Leviathan

Meilleur film expérimental
 Leviathan

le Museum of Modern Art pour sa rétrospective sur les films d'Allan Dwan
 Too Much Johnson les pellicules restantes du premier film professionnel d'Orson Welles ; découvertes par Cinemazero (Pordenone) et Cineteca del Friuli, financées par le National Film Preservation Foundation ; et restaurées par la George Eastman House
 le British Film Institute pour la restauration de 9 films muets d'Alfred Hitchcock
 le DVD American Treasures from the New Zealand Film Archive

Dédicace
 Roger Ebert et Stanley Kauffmann

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

  des
  des
  des Oscars

Liens externes

  Les  par année sur l'

48
National Society of Film Critics Awards
National Society of Film Critics Awards


text:
El Tratado de Arras fue un tratado firmado en 1435, hacia finales de la Guerra de los Cien Años, entre el monarca francés Carlos VII y el duque Felipe el Bueno de Borgoña.

Preludio
Los borgoñeses, enemigos de los armagnacs, se habían arrimado en la guerra con los ingleses después de la derrota de Azincourt en 1415. Por ello el duque de Borgoña,  Juan I, apodado como Juan Sin Miedo, fue asesinado en una entrevista con el delfín Carlos, el futuro Carlos VII. A causa de su asesinato su hijo y sucesor, Felipe III, el Bueno, solidificó la alianza de Borgoña con los ingleses con su apoyo al Tratado de Troyes en 1420, en el que se desheredaba al delfín en beneficio del futuro rey de Inglaterra, Enrique VI. Desde entonces apoyó con sus ejércitos la causa inglesa.

Todo cambió con la aparición de Juana de Arco y su lucha por el delfín y contra los ingleses invasores. Con sus victorias, que llevaron a la coronación de Carlos VII en Reims, los borgoñeses se quedaron atemorizados. A pesar de conseguir la captura de Juana y entregarla a los ingleses, que la quemaron en Rouen (1431), los temores aumentaron, ya que desde entonces se había convertido en un mártir de esa causa.

Tratado
Teniendo el temor de pagar por las consecuencias de esa acción, los borgoñeses decidieron arrimarse por ello otra vez con Carlos VII, que, fortalecido por lo ocurrido, era aun así consciente de la necesidad de una alianza con Borgoña para poder echar definitivamente a los ingleses de Francia. Todo esto se concretó finalmente en 1435, cuando se convocó un congreso de paz en Arras el 5 de agosto bajo la dirección de la iglesia con el propósito de obtener una solución pacífica a la Guerra de los Cien Años y en la que debían participar los ingleses, franceses y borgoñeses.

Todos aparecieron en la conferencia, pero, a causa de ataques franceses hacia los ingleses, los ingleses abandonaron la conferencia en medio de las conversaciones que tuvieron lugar allí, lo que dio a los otros dos bandos la oportunidad de elaborar allí el correspondiente tratado en su ausencia. Fue firmado el 21 de septiembre de 1435. En el tratado, Francia y la Borgoña se reconciliaron finalmente y se enterró así el largo enfrenamiento entre los armagnacs y los borgoñeses.

Los puntos del tratado fueron los siguientes:

 Abandono de Felipe III, el Bueno, de sus aliados ingleses
 Reconocimiento a Carlos VII como Rey de Francia por parte de Felipe el Bueno
 Cesión al duque de Borgoña de los pueblos del Somme, de los condados de Auxerre y de Macon y reconocimiento de las adquisiciones hechas hasta entonces por los borgoñeses
 Ningún pago de tributo por parte de los borgoñeses a la corona
 Condena del asesinato del padre de Felipe, el duque Juan Sin Miedo por parte de Carlos VII y castigo de los asesinos

También es importante mencionar la importancia del papel del papa Eugenio IV y del Concilio de Basilea en la mediación que llevó a este resultado, ya que dieron opiniones legales, que absolvieron a Felipe de sus antiguas obligaciones hacia su antiguo alado, el Reino de Inglaterra, y posibilitaron así esta nueva alianza con Carlos.

Consecuencias
Como siguieron con sus pretensiones al trono de Francia, los ingleses rechazaron el Tratado de Arras y la guerra entre los dos países continuó. Sin embargo la situación cambió a partir de entonces para Inglaterra. Gracias  a esa alianza, ellos ya no pudieron contener a los ejércitos de Carlos VII, que, después de haber tomado París el año siguiente, echaron a los ingleses de Francia gradualmente hasta haberlos vencido definitivamente en Castillon (1453), lo que significó el fin de los ingleses en Francia, con la excepción del Pale de Calais, que permaneció en poder Inglés hasta 1558.

Véase también
 Guerra de los cien años.
 Paz de Picquigny

Bibliografía
 Russell, J. (1972) [1955]. The Congress of Arras, 1435: A Study in Medieval Diplomacy. New York: Biblo & Tannen. ISBN 978-0-8196-0281-7. (en inglés)
 Schneider, Friedrich (1919). Der europäische Friedenskongress von Arras 1435 und die Friedenspolitik Papst Eugens IV. und des Basler Konzils. Henning. (en alemán).

Tratados del siglo XV
Arras
Guerra de los Cien Años
1435