text:
Аґнеса Гессен-Кассельська (), ( 14 травня 1606 —  28 травня 1650) — ландграфиня Гессен-Кассельська з Гессенського дому, донька ландграфа Гессен-Касселю Моріца Вченого та графині Нассау-Ділленбурзької Юліани, перша дружина князя Ангальт-Дессау Йоганна Казимира.

Біографія

Ранні роки
Аґнеса народилась 14 травня 1606 року у Касселі. Була другою дитиною та старшою донькою в родині правлячого ландграфа Гессен-Касселю Моріца Вченого та його другої дружини Юліани Нассау-Ділленбурзької. Мала рідного старшого брата Філіпа та трьох єдинокровних сиблінгів від першого шлюбу батька. Згодом сімейство поповнилося дванадцятьмя молодшими дітьми, з яких дорослого віку досягли восьмеро.

Мешкала сім'я у міському замку Касселя. У 1610 році був добудований мисливський будиночок Вайссенштайн у лісі Хабіхтсвальд.

Дівчина отримала всебічну освіту, як і її єдинокровні суродженці та старший брат. Знала шість мов і писала музику. Вважалася надзвичайно вродливою та, ймовірно, не постраждала від віспи, коли у 1617 році навідували родичів з Оранського дому в Гаазі.

Доросле життя Агнеси практично повністю збіглося з періодом Тридцятилітньої війни. Навіть весілля довелося двічі відкладати у 1623 році через загрозу боїв і критичного становища батька. Зрештою вінчання молодих людей пройшло на батьківщині нареченого.

Княгиня Ангальт-Дессау

У віці 17 років Аґнеса була видана заміж за 26-річного князя Ангальт-Дессау Йоганна Казимира. Весілля відбулося 18 травня 1623 в Дессау. Перед цим, у 1617 році, її єдинокровний брат Отто був кілька тижнів перед своїм випадковим самогубством одружений із сестрою Йоганна Казимира, Агнесою Магдаленою. Дані шлюби служили наочним підтвердженням зв'язків кальвіністських династій і партії Пфальцу всередині Протестантської унії.

Мешкало подружжя у Міському замку Дессау. Йоганн Казимир віддавав перевагу полюванню та виконанню представницьких обов'язків. У пари народилося шестеро дітей:
 Моріц (7 листопада—30 грудня 1624) — прожив півтора місяці;
 Доротея (1625—1626) — прожила 9 місяців;
 Юліана (1626—1652) — одружена не була, дітей не мала;
 Йоганн Георг (1627—1693) — князь Ангальт-Дессау у 1660—1693 роках, був одруженим із Генрієттою Катериною Оранською, мав десятеро дітей;
 Луїза (1631—1680) — дружина князя Бжегу, Олави, Лігніцу та Волуву Крістіана, мала четверо дітей;
 Аґнеса (12 березня—13 травня 1644) — прожила два місяці;

У роки боїв сім'я майже весь час залишалася в Дессау.

Тридцятирічна війна зупинила економічне піднесення князівства. Через Дессау неодноразово проходили всі ворогуючі сторони, оскільки міст на півночі столиці не був захищеним фортецею. Безперервне розквартирування та харчування військ, реквізиції, контрибуції та зобов'язання щодо окопних робіт збіднювали міста та села. Навіть демарші князя імператору не могли цього змінити. Крім того, наприкінці 1620-х років відбулося скорочення торгових потоків та епідемія чуми.

У 1626 році Йоганн Казимир також захворів на чуму, від якої, однак, несподівано вилікувався. Втім, енергійна Агнеса замість нього рушила до наступаючих імперських військ Валленштейна й успішно спробувала зменшити окупаційний тиск на країну. Відомо про її усні та письмові угоди з воєначальниками. Загалом княгиня вважалася розумною жінкою та економною правителькою.

За її ініціативи у 1645 році у покинутому селі Нішвіц був зведений укріплений будинок, який можна вважати ядром міста і замка Ораніенбаум, закладеного її сином і його дружиною Генріеттою Катериною Оранською у 1683 році.

Княгиня пішла з життя 28 травня 1650 року. Була похована у замковій церкві Дессау.

Генеалогія

Примітки

Література
 August B. Michaelis: Einleitung zu einer volständigen Geschichte der Chur-und Fürstlichen Häuser… стор. 624.
 Christian August Wichmann: Geschichte berühmter Frauenzimmer, стор. 741.
 Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln, New Series, Vol. I/2, Tafel 189.

Посилання
 Гессен-Кассель
 Профіль на Geni.com
 Профіль на Genealogics.org
 Профіль на Thepeerage.com
 Генеалогія Агнеси Гессен-Кассельської
 Генеалогія Йоганна Філіпа Ангальт-Дессауського

Уродженці Касселя
Померли в Дессау
Гессен-Кассельська лінія Гессенського дому
Асканії


text:
Tim Rummens (né le  à Louvain) est un athlète belge, qui a entamé sa carrière dans le saut en hauteur, mais qui a par la suite opté pour les épreuves de 400 m, 400 m haies et  4 x 400 m.

Biographie

Tim Rummens est membre du Daring Club Leuven Atletiek.

Championnats

Championnats des Flandres
En stade

En salle

Championnats de Belgique
En stade

Records personnels

En stade

En salle

Palmarès

En stade

En salle

Liens externes

Notes et références

Naissance à Louvain
Naissance en décembre 1987
Hurdleur belge
Sprinteur belge
Sauteur en hauteur belge
Coureur de 400 mètres
Relayeur (athlétisme)
Coureur de 400 mètres haies

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Берёзовая Ру́дка () — село в Лубенском районе Полтавской области Украины. До 19 июля 2020 года входило в состав Пирятинского района.

Код КОАТУУ — 5323880701. Население по переписи 2001 года составляло 1971 человек.

Является административным центром Березоворудского сельского совета, в который, кроме того, входят сёла Вечорки, Крячковка и Марьинское.

Географическое положение
Село Берёзовая Рудка находится на правом берегу реки Перевод, ниже по течению на расстоянии в 3,5 км расположено село Крячковка,
на противоположном берегу — село Вечорки. По селу протекает пересыхающий ручей с большой запрудой. Вокруг села много ирригационных каналов.

История
Основано в 1717 году гетманом Иваном Скоропадским.

В Центральном Государственном Историческом Архиве Украины в городе Киеве есть документы Троицкой церкви за 1732-1795 год, а Полтавский Областной за 1770-1918

С 1752 года стало родовым поместьем семьи Закревских, — у потомков гетмана Скоропадского село приобрёл Осип Закревский.

Экономика
 Молочно-товарная ферма.

Объекты социальной сферы
 Березоворудский аграрный  техникум.
 Школа.

Достопримечательности

Берёзово-Рудский народный историко-краеведческий музей, созданный в 1974 году. Включает могильник эпохи Киевской Руси XII века и дворцово-парковый комплекс в стиле провинциального классицизма — усадьба Закревских конца XVIII века — начала XIX века. Комплекс состоит из дворца Закревских (1838), парка (памятник садово-паркового искусства государственного значения) площадью 45 га и пирамиды-мавзолея семьи Закревских (1899).

Известные люди
 Закревская Софья Алексеевна (1796—1865) — русская писательница.
 Здесь родился украинский поэт-песенник Дмитрий Емельянович Луценко.
 Село пять раз при жизни посетил Тарас Шевченко (в 1843—1846 годы)
 Мирвода, Семён Никифорович — Герой Советского Союза.

Примечания


text:
Juraj Slafkovský (born 30 March 2004) is a Slovak professional ice hockey forward for the Montreal Canadiens of the National Hockey League (NHL). He was selected first overall in the 2022 NHL Entry Draft by the Canadiens, the highest-drafted Slovak player in the history of the NHL.

Slafkovský first rose to prominence as a member of the Slovak national team at the 2022 Winter Olympics, where he played a pivotal role in Slovakia's first-ever Olympic medal in ice hockey. Leading the tournament in scoring, he was named its most valuable player. He was identified as part of a new generation of promising Slovak hockey players.

Playing career

Liiga
Slafkovský first left home at the age of 14 to train at Red Bull's ice hockey academy in Austria. After months spent there and in the Czech Republic competing against older teenagers, he moved to Finland's HC TPS, seeking a higher class of competition. Slafkovský played three seasons with TPS's team in the Finnish junior league, before making his debut in the Liiga for the 2021–22 season. His debut in the senior men's ranks was initially inauspicious, recording only one goal in his first 20 games. After returning from his star turn at the 2022 Winter Olympics, Slafkovský's play improved noticeably, and he finished the regular season with five goals and five assists. He went on to record two goals and five assists in 18 playoff games. TPS advanced to the Finals, but lost to Tappara in five games.

National Hockey League

2022 NHL Entry Draft
Slafkovský was eligible for the 2022 NHL Entry Draft, and by the mid-season assessment was being cited as a potential top five selection, in particular on the strength of his international performances. The presumptive first overall pick at the beginning of the season, Shane Wright of the Ontario Hockey League's (OHL) Kingston Frontenacs, was judged by many as having "left the door open for someone to unseat him" after a subpar start. As the draft approached, Slafkovský had emerged as Wright's primary challenger, and topped a number of rankings by scouts and commentators. The first overall pick was won by the Montreal Canadiens, whose general manager, Kent Hughes, confirmed days before the draft that the choice was between Slafkovský, Wright and Logan Cooley of the USNTDP.

On 7 July 2022, the Canadiens used the first overall pick to select Slafkovský. He became the highest-drafted Slovak player in the history of the NHL, surpassing Marián Gáborík, who was taken third overall in 2000. As well, with defenceman Šimon Nemec selected second overall by the New Jersey Devils, this was only the second time in history that a single European country had the top two selections in a single draft (after Russia in 2004). The Canadiens also selected Filip Mešár, another Slovak player and longtime friend of Slafkovský's, later in the first round. Six days after the draft, Slafkovský signed a three-year, entry-level contract with the Canadiens.

Montreal Canadiens (2022–present)
Upon arrival in Montreal he found that his preferred no. 20 jersey number, which he had used with the Slovak national team, was already in use by defenceman Chris Wideman. However, Wideman agreed to cede the number to Slafkovský in exchange for an autographed jersey as a keepsake for his newborn son. His performance in the pre-season games was a subject of considerable media interest, with Sportsnet saying he "at times appeared out of his element," but Hughes stated "we've seen the start of a process of adjusting from hockey in Europe to hockey in North America." The general manager indicated that Slafkovský would be given the opportunity to develop with the Canadiens, though there was a possibility of him spending time with the team's American Hockey League (AHL) affiliate Laval Rocket. On 10 October 2022, it was confirmed that he had made the Canadiens' opening night roster for the regular season. He appeared in his first NHL game on 12 October, a 4–3 victory over their traditional archrival the Toronto Maple Leafs. In his fifth game with the team on 20 October, Slafkovský scored his first goal in the NHL during a 6–2 rout of the Arizona Coyotes. After missing three games with an unspecified upper body injury, Slafkovský returned to the lineup on 29 October and was placed on the power play for the first time, where he scored his first power play goal (and second NHL goal) that same night against the St. Louis Blues. After boarding the Detroit Red Wings' forward Matt Luff in a 8 November game, he was suspended for two games by the NHL. After sustaining a knee injury in a 15 January 2023 game against the New York Rangers, the Canadiens announced that Slafkovský would be out for three months, likely bringing his season to an end.

International play

Debuting on the international scene in 2021, Slafkovský competed as part of Slovakia national team on both the under-20 and senior rosters, appearing at the 2021 World Junior Ice Hockey Championships and the 2021 IIHF World Championship. He then joined the under-18 team at the 2021 Hlinka Gretzky Cup, winning a silver medal.

Slafkovský was one of two 17-year-olds included on Slovakia national team for the 2022 Winter Olympics tournament, alongside Šimon Nemec, with Slafkovský being the youngest player in the tournament. He scored both of Slovakia's goals in the opening game against Finland, a 6–2 loss, becoming the first 17-year-old to score in men's Olympic ice hockey since Eddie Olczyk in 1984. Slafkovský finished the tournament as its top scorer with seven goals in seven games, leading Slovakia to a bronze medal, their first-ever Olympic medal in ice hockey. He was voted most valuable player of the tournament. He was later named to the national team for the 2022 IIHF World Championship, recording three goals and six assists in nine games. His performance at the World Championship was later said to have further enhanced his profile ahead of the NHL draft. In recognition of his international performances in 2022, the Slovak Ice Hockey Federation gave Slafkovský its Player of the Year award, as well as the honours as Best Forward and Best U20 Player. He was the youngest recipient of Slovakia's Player of the Year award.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Awards and honours

References

External links

2004 births
Living people
Expatriate ice hockey players in Austria
HC TPS players
Ice hockey players at the 2022 Winter Olympics
Medalists at the 2022 Winter Olympics
Montreal Canadiens draft picks
Montreal Canadiens players
National Hockey League first-overall draft picks
Olympic bronze medalists for Slovakia
Olympic ice hockey players of Slovakia
Olympic medalists in ice hockey
Slovak expatriate ice hockey players in Canada
Slovak expatriate ice hockey players in Finland
Slovak expatriate ice hockey players in the Czech Republic
Slovak expatriate sportspeople in Austria
Slovak ice hockey centres
Sportspeople from Košice


text:
Korang - La terrificante bestia umana (La horripilante bestia humana) è un film del 1969 diretto da René Cardona.

Sulla locandina italiana del film il regista René Cardona è accreditato come Richard Green.

Trama
Il professor Kaufmann, medico chirurgo, trovandosi ad affrontare la difficile situazione in cui si trova il figlio Julius, ammalato di leucemia in fase terminale, decide segretamente di immettergli il cuore di un gorilla affinché pompi nel suo corpo del sangue sano. Essendo però il cuore troppo grande per un essere umano, Julius è così vittima di una terribile trasformazione che lo tramuta in una efferata belva assetata di sangue. Il professore decide così di sostituire ancora il cuore del figlio, questa volta prendendolo da una paziente in coma profondo. Ma le trasformazioni non si placano...

Voci correlate
Horror erotico

Altri progetti

Collegamenti esterni

Film horror fantascientifici
Film d'exploitation


text:
Le Pin-Murelet – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Górna Garonna.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 149 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 12 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pireneje Le Pin-Murelet plasuje się na 914. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 922.).

Bibliografia

Pin-Murelet


text:
Tour de Yorkshire – kolarski wyścig wieloetapowy, rozgrywany w Wielkiej Brytanii w Yorkshire od 2015. Zaliczany jest do cyklu UCI Europe Tour, w którym posiada najwyższą kategorię 2.HC.

Pierwsze trójki

Bibliografia
 Tour de Yorkshire na stronie cyclingarchives.com
 Tour de Yorkshire na stronie procyclingstats.com

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona

Wyścigi kolarskie wielodniowe
Kolarstwo w Wielkiej Brytanii


text:
Дике поле — історична область малозаселених причорноморських і приазовських степів між Дністром на заході і Доном і Хопром на сході.
 «Дике поле» — школа снайперів, громадська організація;
 «Дике поле» — українська пісня 2022 року;

 «Дике поле» — радянський художній фільм 1991 року;
 «Дике поле» — російський художній фільм 2008 року;
 «Дике поле» — український художній фільм 2018 року


text:
Dear Darlin' est une chanson de l'artiste britannique Olly Murs. Le single est sorti le 26 mai 2013 sous le label américain Epic Records.  extrait du  studio Right Place Right Time (2012), la chanson est écrite par Olly Murs, Ed Drewett et Jim Eliot. Dear Darlin' est produit par Ed Drewett et Jim Eliot.

Le clip cumule environ 14 millions de vue sur YouTube (octobre 2013).

Une version française de la chanson a été enregistrée en duo avec la chanteuse Alizée.

Formats et liste des pistes

Classement par pays

Notes et références

Single musical sorti en 2013
Single numéro un en Autriche
Chanson interprétée par Olly Murs
Chanson écrite par Olly Murs
Chanson en anglais


text:
La pandémie de Covid-19 est une crise sanitaire majeure provoquée par une maladie infectieuse émergente apparue fin 2019 en Chine continentale, la maladie à coronavirus 2019, dont l'agent pathogène est le SARS-CoV-2. Ce virus est à l'origine d'une pandémie, déclarée le  par l'Organisation mondiale de la santé.

La pandémie de Covid-19 en Guinée-Bissau démarre officiellement le . À la date du , le bilan est de 175 morts.

Chronologie
Le , le premier ministre Nuno Gomes Nabiam annonce la détection de deux premiers cas de Covid-19 en Guinée-Bissau. Il s'agit d'un employé congolais de l'ONU et d'un citoyen indien. Ils sont tous deux placés en quarantaine. La barre des dix cas confirmés est dépassée le 3 avril 2020, celle des 100 cas le 29 avril, et celle des  le 18 mai 2020.

Le premier décès est intervenu le 26 avril 2020, le dixième décès le 5 juin 2020, et le 100ème décès le 22 août 2021.

La campagne de vaccination contre la Covid-19  démarre officiellement le samedi 3 avril 2021. Le président bissau-guinéen Umaro Sissoco Embaló est le premier à recevoir sa première dose du vaccin AstraZeneca dans le cadre de ce lancement pour donner l'exemple.

Statistiques

Articles connexes
 Pandémie de Covid-19 en Afrique
 Campagne de vaccination contre la Covid-19 en Guinée-Bissau

Notes et références

Notes

Références

Guinée-Bissau
2020 en Guinée-Bissau
Guinée-Bissau
Santé en Guinée-Bissau
2021 en Guinée-Bissau
2022 en Guinée-Bissau


text:
Gunter von Schwarzburg, także Guntherus de Schwarzburch, Swarczburg (ur. ?, zm. 22 stycznia 1311) – komtur grudziądzki w latach 1291-1298, komtur ziemi chełmińskiej w latach 1299-1309.

Życiorys
Gunter wywodził się rodu hrabiów Schwarzburg osiadłych w Turyngii.
Był synem Henryka von Schwarzburg-Blankenburga oraz Zofii córki księcia halickiego Daniela Halickiego. Poprzez matkę skoligacony był z rodem Rurykowiczów oraz Piastów. Był starszym bratem Zygharda von Schwarzburga oraz stryjem Guntera von Schwarzburga Młodszego.

Gunter von Schwarzburg wstąpił do zakonu krzyżackiego przed rokiem 1277 i związany był z baliwatem turyngeńskim. Do Prus przybył na początku lat osiemdziesiątych XIII wieku. Gunter początkowo nie był związany z żadnym konwentem. Swoją karierę związał z bezpośrednim otoczeniem kolejnych mistrzów krajowych Konrada von Thierberga Młodszego oraz Meinharda von Querfurta. W roku 1291 objął stanowisko komtura Grudziądza, które opuścił w 1298. Następnie objął urząd komtura ziemi chełmińskiej, który pełnił do roku 1309. Przyjmuje się, że Gunter von Schwarzburg zmarł 22 stycznia 1311 roku.

Gunter von Schwarzburg był jedną z wyróżniających się postaci zakonu krzyżackiego na przełomie XIII i XIV wieku. Wraz z Konradem Sackiem otwarcie występował przeciwko polityce wielkiego mistrza Gotfryda von Hohenlohe wobec prowincji pruskiej. W listopadzie 1308 stanął na czele wyprawy mającej ochronić Gdańsk przed atakiem wojsk brandenburskich. Wojska krzyżackie zdobyły Gdańsk i w nocy z 12 na 13 listopada zgotowały załodze oraz mieszkańcom miasta krwawą rzeź. Opanowanie Gdańska przez wojska krzyżackie było początkiem ekspansji zakonu na ziemie Pomorza Gdańskiego.

W kulturze
Jest jedną z postaci w pierwszych częściach cyklu pisarki Elżbiety Cherezińskiej "Odrodzone królestwo" obok swojego brata Zygharda.

Przypisy

Bibliografia
 Maciej Dorna, Bracia zakonu krzyżackiego w Prusach w latach 1228-1309, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2004, str. 170-171.

Komturowie grudziądzcy
Komturowie krajowi chełmińscy
Urodzeni w XIII wieku
Zmarli w 1311


text:
Kostel Panny Marie Bolestné je římskokatolický chrám v Načeraticích v okrese Znojmo. Jde o farní kostel římskokatolické farnosti Načeratice. Je chráněn jako kulturní památka České republiky.

Farní kostel Panny Marie Bolestné vybudovala obec na vlastní náklady v roce 1804. Rozšířen do dnešní podoby byl roku 1840.

Reference

Externí odkazy

Panna Maria Bolestná (Načeratice)
Načeratice
Načeratice
Kulturní památky v okrese Znojmo


text:
Prima scelta assoluta del Draft 1966 nel corso della carriera giocò per 13 stagioni nella National Hockey League.

Carriera
Gibbs a livello giovanile crebbe negli Estevan Bruins, giocando quasi 200 partite fra il 1964 e il 1967. In occasione dell'NHL Amateur Draft 1966 fu scelto in prima posizione assoluta dai Boston Bruins, primo difensore nella storia della manifestazione.  Nel corso della stagione 1966-1967 conquistò il Bill Hunter Memorial Trophy come miglior difensore della Western Hockey League.

Nella stagione 1967-68 esordì da professionista con la maglia dei Boston Bruins. Data la presenza in difesa di Bobby Orr Gibbs trovò poco spazio nel roster, giocando soprattutto nel farm team degli Oklahoma City Blazers in Central Hockey League. Dalla stagione 1969-70 passò ai Minnesota North Stars, squadra con cui giocò per cinque stagioni e mezza totalizzando 161 punti in 405 partite giocate. Nel 1973 fu scelto inoltre per rappresentare i North Stars all'NHL All-Star Game.

Nel gennaio del 1975 dopo uno scambio si trasferì agli Atlanta Flames, squadra con cui giocò oltre 200 partite. Nel dicembre del 1977 cambiò ancora squadra passando ai St. Louis Blues, franchigia in cui ricoprì il ruolo di capitano nella stagione 1978-1979. Dopo un'altra stagione in NHL con i Los Angeles Kings Gibbs concluse la propria carriera nel 1981 dopo una stagione giocata nella CHL.

Palmarès

Individuale
Bill Hunter Memorial Trophy: 1
 1966-1967
WCHL First All-Star Team: 1
 1966-1967
CHL Most Valuable Defenseman Award: 1
 1968-1969
CHL First All-Star Team: 1
 1968-1969
NHL All-Star Game: 1
 1973

Note

Collegamenti esterni


text:
Псиктер (, ), иначе бавкалид — древнегреческий керамический сосуд, по форме напоминающий гриб, получил распространение в Аттике во второй половине VI в. до н. э. Псиктер использовался вместе с кубковым кратером. Один из этих сосудов предназначался для хранения снега или ледяной воды, в другой наливалось неразбавленное вино. До настоящего времени не сохранилось информации, какой из сосудов предназначен для воды, а какой — для вина. Псиктер помещался в жидкость, находящуюся в кратере. Псиктеры вместе с кубкообразными кратерами использовались на симпосиях.

Ссылки

 Новый энциклопедический словарь изобразительного искусства

Сосуды Древней Греции


text:
Montuherchopšef nebo Montuhirchopšef byl egyptský princ z 20. dynastie a jeden ze synů Ramesse III. a Iset Ta-Hemdžert. Jeho bratry byli Ramesse IV., Ramesse VI. a Ramesse VIII. a jeho synovci Ramesse V. a Ramesse VII. Působil na postu první vůdce Jeho Veličenstva a oženil se s Tachat, která držela významný titul královská matka. Existují hypotézy, že Montuherchopšef a Tachat byli rodiče faraona Ramesse IX. Montuherchopšef je zobrazen v reliéfu zvaném průvod princů v chrámu Medinet Habu. Pravděpodobně se jedná o prince se shodným jménem, který je pohřben v hrobce KV13 v Údolí Králů.

Odkazy

Reference

Staroegyptští princové
Narození ve 12. století př. n. l.
Úmrtí ve 12. století př. n. l.
Muži
Ramesse III.


text:
O soco-inglês ou soqueira é uma arma branca utilizada em combates corpo-a-corpo, com quatro orifícios para se encaixar aos dedos como anéis. Ela permite causar danos e ferimentos mais graves à vítima atingida por um soco.

Foi criado na Inglaterra e costuma ser feito de latão, alumínio, aço, ferro ou bronze, mas também pode ser encontrado em chumbo, principalmente quando feita artesanalmente, devido ao fato de que este é um metal fácil de se modelar. Existem muitos modelos diferentes, estilizados com marcas famosas, símbolos, nomes de gangues, com pontas pontiagudas ou até amolados, causando cortes à vítima. Por isto, muitas pessoas os colecionam, e há uma grande variedade de preços que vão de acordo com o material utilizado, formato, tamanho, etc.

Sempre foi uma arma muito utilizada por criminosos e com o passar do tempo, se popularizou entre gangues devido ao fato de poder causar graves ferimentos, e ainda assim ser compacto, versátil e relativamente simples de ocultar, só sendo localizado com uma revista mais detalhada. Esta popularização entre as gangues se deu no decorrer dos anos 70 e 80, e se tornou especialmente popular entre grupos como punks e skinheads a ponto de se tornar até símbolo relacionado a eles.

Armas brancas


text:
Mitracarpus baturitensis är en måreväxtart som beskrevs av Dimitri Sucre Benjamin. Mitracarpus baturitensis ingår i släktet Mitracarpus och familjen måreväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Måreväxter
baturitensis


text:
Випалювання корисних копалин — теплова обробка матеріалів (головно корисних копалин) або виробів з метою зміни (стабілізації) їх фазового та хімічного складу та/або підвищення міцності та щільності, зниження пористості.

Випалення руди або рудних концентратів
Випалювання руди або рудних концентратів — операція підготовки рудних матеріалів до подальшого переділу (збагачення, обкусування, плавки), що здійснюється з метою зміни їх фізичних властивостей і хімічного складу, переведення корисних компонентів у форму, видалення домішок. Полягає в нагріванні до певної температури, що залежить від матеріалу, що обпалюється, і цілей випалу.

Чорна металургія

 Магнетизуючий випал
У чорній металургії використовується магнетизуючий (зазвичай відновлювальний) випал залізняку, призначення якого — переведення оксидів заліза в магнітну форму для подальшого збагачення. Виготовляється в трубчастих (обертових) або шахтних печах, в печах киплячого шару. Окиснювальний випал служить видалення з руд вуглекислоти, карбонатів, гідратної вологи, сірки. Випал залізняку має обмежене промислове застосування.

Також у чорній металургії випал використовується для термічної обробки сирих котунів для їх зміцнення.

Кольорова металургія
У кольоровій металургії розрізняють дистиляційний, окисний, окиснювально-відновний, кальцинуючий, сульфатизуючий, хлоруючий випали, іноді із застосуванням активних добавок; цілі цих видів випалів — відгін корисних компонентів у вигляді пароподібних продуктів, переведення їх в окисну форму, видалення вуглекислоти карбонатів, окислення сульфідів до сульфатів, утворення легко розчинних або летких хлоридів і т. ін. Для випалу руд кольорових металів використовуються печі різноманітних конструкцій — подові, трубчасті, печі киплячого шару та ін.

Випалювання будівельних та в'яжучих матеріалів
Випалювання піддають також сировину, що йде на виробництво будівельних або в'яжучих матеріалів (наприклад, вогнетривкої глини, вапняку, цементної шихти), вогнетривку цеглу (шамотний, магнезитовий та ін), порцелянові та фаянсові вироби, емалі та фарби на посуді.

Ступінь випалу визначають, наприклад, з допомогою конусів Зегера.

Див. також
 Грудкування
 Агломерація

Примітки

Методи розділення
Хімічні процеси
Технологія збагачення руд
Спеціальні методи збагачення корисних копалин


text:
Кубок России по кёрлингу среди смешанных команд — ежегодное соревнование российских смешанных команд по кёрлингу (см. ; в команду входят два мужчины и две женщины). Проводится с 2008 года, в самом начале сезона (обычно в конце августа или начале сентября). Организатором является Федерация кёрлинга России.

Годы, города проведения и призёры

Составы команд указаны в порядке: четвёртый, третий, второй, первый, запасной, тренер; скипы выделены полужирным шрифтом.

Примечания

Ссылки
 Сайт «Кёрлинг в России» (веб-архив по состоянию на 20 февраля 2020)
 Сайт Федерации кёрлинга России

См. также
 Чемпионат России по кёрлингу среди смешанных команд
 Кубок России по кёрлингу среди мужчин
 Кубок России по кёрлингу среди женщин
 Кубок России по кёрлингу среди смешанных пар

Россия


text:
Tru Calling é uma série de televisão de drama sobrenatural norte-americana criada por Jon Harmon Feldman, originalmente transmitida através da estação de televisão Fox Broadcasting Company. A sua estreia decorreu a 30 de Outubro de 2003 com o episódio piloto, sendo cancelada a 11 de Março de 2005 durante a segunda temporada. O enredo era protagonizado por Eliza Dushku, interpretando Tru Davies, uma jovem formada em medicina que começa a trabalhar na morgue local. A série é focada na história de uma rapariga que utiliza os seus poderes sobrenaturais a fim de evitar assassinatos, suicídios, e outros tipos de morte não-natural.

O elenco principal é composto por oito personagens, sendo que cinco delas são introduzidas no primeiro episódio e as restantes progressivamente. Na primeira aparição, Tru Davies (Eliza Dushku) introduz a sua história de vida e de família, composta pelo seu irmão Harrison Davies (Shawn Reaves) e irmã Meredith Davies (Jessica Collins), durante o velório da mãe que foi assassinada por um individuo. Durante o decorrer do enredo são conhecidas outras pessoas relacionadas a principal, como a sua melhor amiga Lindsay Walker (A. J. Cook), o supervisor, amigo e confidente Davis (Zach Galifianakis) e o colega de profissão Gardez (Benjamín Benítez). Mais tarde, depois da sua relação duradoura com Luc Johnston (Matthew Bomer), Tru conhece o seu novo colega de trabalho Jack Harper (Jason Priestley) e reencontra o pai Richard Davies (Cotter Smith) que casou novamente quando ainda era criança. No início da segunda temporada da série, o elenco é reforçado com participações especiais, como Carrie Allen (Liz Vassey), Jensen Ritchie (Eric Christian Olsen), Avery Bishop (Lizzy Caplan) e Tyler Li (Parry Shen).

Legenda

Elenco

Elenco
Tru Calling


text:
Hailfingen steht für:

 Hailfingen, ein Stadtteil von Rottenburg am Neckar im Landkreis Tübingen in Baden-Württemberg
 Hailfingen (Adelsgeschlecht), ein schwäbischen Adelsgeschlecht

Hailfingen ist der Familienname folgender Personen:

 Anselm von Hailfingen (der Alte), württembergischer Adliger
 Heinz von Hailfingen, württembergischer Adliger
 Märklin von Hailfingen, württembergischer Adeliger
 Markward von Hailfingen (* 1245), württembergischer Ritter und Dienstmann der Pfalzgrafen von Tübingen


text:
Deniz Aslan (born 9 February 1989) is a Turkish footballer who last played as a defender for FC Emmen.

External links

1989 births
Dutch people of Turkish descent
Living people
Turkish footballers
Elazığspor footballers
Süper Lig players
Footballers from Zaanstad
Association football defenders


text:
Yuracyacu (possibly from Quechua Yuraq Yaku, yuraq white, yaku water, "white water") is a mountain in the Cordillera Blanca in the Andes of Peru, about  high. It is located in the Ancash Region, Huari Province, Chavín de Huantar District. It lies northeast of Queshque.

References

Mountains of Peru
Mountains of Ancash Region


text:
Primera División de Chile 1945 var den chilenska högstaligan i fotboll för säsongen 1945, som slutade med att Green Cross vann för första gången. Ligan bestod av 12 lag som spelade mot varandra två gånger var, vilket innebar 22 omgångar.

Sluttabell

Referenser
 RSSSF Chile 1945

1945 i Chile
Fotbollssäsongen 1945
Fotboll i Chile
Primera División de Chile


text:
Madame X è un film muto del 1916 diretto da George F. Marion.

Trama
Jacqueline Floriot viene lasciata dal marito. La donna allora comincia a viaggiare senza una meta precisa, vivendo nell'America del Sud e in Francia, riducendosi a diventare alcoolizzata e drogata. Dopo molti anni di assenza da Parigi, vi ritorna e si trova a far parte di una gang che progetta di usarla per ricattare il marito, che, abbandonandola, l'ha ridotta in quello stato. Temendo che il suo sordido passato venga svelato a suo figlio Raymond, che lei non vede da quando era bambino, uccide Laroque, il capo della banda. La donna viene arrestata. Cercando di non farsi riconoscere, si presenta al processo solo con il nome di Madame X, mentre suo figlio, avvocato, ne assume la difesa senza sapere che quella è sua madre. Ma Jacqueline viene riconosciuta dal marito e anche Raymond scoprirà la verità. Jacqueline, stroncata dall'emozione, muore tra le braccia del marito.

Produzione
Prodotto da Henry W. Savage, per la sua compagnia di produzione, la Henry W. Savage Inc. La storia è tratta dal lavoro teatrale La Femme X.. (Parigi, 15 dicembre 1908) di Alexandre Bisson che fu adattato varie volte per lo schermo. Tra le varie versioni, Madame X (1920) diretto da Frank Lloyd, con Pauline Frederick; Madame X (1929), diretto da Lionel Barrymore con Ruth Chatterton e, in anni più recenti, Madame X (1966) con Lana Turner.

Distribuzione
Il film uscì in sala il 14 gennaio 1916, distribuito dalla Pathé Exchange.

Bibliografia
 American Film Institute Catalog, Features Films 1911-1920, University of California Press 1988 ISBN 0-520-06301-5 - pag. 563

Collegamenti esterni

Film ambientati a Parigi
Film drammatici
Film basati su La sconosciuta


text:
Ischnopopillia bivittata är en skalbaggsart som beskrevs av Lin 1988. Ischnopopillia bivittata ingår i släktet Ischnopopillia och familjen Rutelidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Skalbaggar
bivittata


text:
Limassol () est une municipalité de Chypre de plus de .

Notes et références

Municipalité à Chypre


text:
The Front of the Greek Anticapitalist Left (, ANT.AR.SY.A, literally "Anticapitalist Left Cooperation for the Overthrow") is a coalition of radical left political organisations in Greece. The Greek word ανταρσία antarsia (which is pronounced the same as the backronym Antarsya) means "mutiny". ANTARSYA describes itself as "Front of the anticapitalist, revolutionary, communist left and radical ecology".

ANTARSYA was founded on 22 March 2009 in Athens by 10 organisations and independent militants involved in the Radical Left Front (MERA) and United Anti-Capitalist Left (ENANTIA) with the exception of the Workers Revolutionary Party (ΕΕΚ). These organisations come from different left wing currents ranging from ex-KKE and KKE Interior members to Maoism and Trotskyism.

Members
The 6 organisations which are members of ANTARSYA:
Alternative Ecologists
New Left Current (NAR)
Organization of Communist Internationalists of Greece–Spartacus, Greek section of the Fourth International (OKDE-Spartakos)
Revolutionary Communist Movement of Greece (EKKE)
Socialist Workers' Party (SEK)
Youth of Communist Liberation (nΚΑ)

The Organisation of Internationalist Communists of Greece (), although it participated in the foundation of ANTARSYA, left the coalition shortly afterwards on 18 May 2009.

ANTARSYA is based on local assemblies of militants at city or neighbourhood-level with a central coordination committee in Athens. There are also periodically national assemblies of ANTARSYA.

Left Recomposition (ARAN) and Left Anti-capitalist Group (ARAS) were part of the coalition till August 2015.Left Group (ARIS) also left in July of 2022.

Ideology
ANTARSYA calls for exiting the European Union and dropping the euro currency, defaulting on Greece's debt, and nationalization without compensation of major industries. The party also calls for a banning of lay-offs, a minimum salary of equivalent to 1,400 euros, a reduction of weekly working time to 35 hours without reduction of wages, the disarmament of the police, full political and social rights for immigrants, and an ecosocialist answer to ecological crisis.

Popular support and electoral results
ANTARSYA participated for the first time in elections in the European Parliament elections in June 2009. It took 21,951 votes or 0.43% of the votes. ANTARSYA also participated in the October 4, 2009 general elections presenting lists in every constituency. The party secured 24,737 votes, or 0.36% of those cast.

It contested the September 2015 Greek legislative election in a joint campaign with the Workers Revolutionary Party (EEK).

Regional elections

Hellenic Parliament

1 Participated in coalition with the Left Front Coalition (MARS)
2 Participated in coalition with the Workers Revolutionary Party (EEK)

European Parliament

See also
Politics of Greece
List of political parties in Greece
List of communist parties

Notes

External links
Antarsya website

2009 establishments in Greece
Anti-capitalist political parties
Communist parties in Greece
Ecosocialist parties
Eurosceptic parties in Greece
Far-left politics in Greece
Left-wing political party alliances
Political parties established in 2009
Political party alliances in Greece
Greece
Left-wing politics in Greece
Socialist parties in Greece
Trotskyist organizations in Greece


text:
The Bregenzerwald (, ) is one of the main regions in the state of Vorarlberg (Austria). It overlaps, but is not coterminous with, the Bregenz Forest Mountains, which belong to a range of the Northern Limestone Alps, specifically the northern flysch zone. It is the drainage basin of the Bregenzer Ach river.

Geography
The regional inhabitants often divide the Bregenzerwald into two main areas, the Vorderwald ('Lower Bregenzerwald') and Hinterwald ('Upper Bregenzerwald'). The Vorderwald, with its hills and low mountains, is closest to the Rhine valley. The Hinterwald has the higher mountains, with altitudes of up to 2,000 metres. The two regions have distinctive dialect variations.

Villages

The principal villages in the Bregenz Forest are Bezau (the local capital), Alberschwende, and Egg. Alberschwende, as a historic "Hofsteig" municipality was formerly not part of the Bregenz Forest region.

Lower Bregenz Forest (Vorderer Bregenzerwald) (red)
 Alberschwende
 Doren
 Sulzberg
 Langenegg
 Krumbach
 Riefensberg
 Lingenau
 Hittisau
 Sibratsgfäll

Upper Bregenz Forest (Hinterer Bregenzerwald) (blue)
 Egg
 Andelsbuch
 Schwarzenberg
 Bezau
 Reuthe
 Bizau
 Mellau
 Schnepfau
 Au
 Damüls
 Schoppernau
 Schröcken
 Warth

Nature reserves

The Nagelfluhkette Nature Park is the first cross-border nature park between Germany and Austria and is therefore an international pilot project. It is 15,410 ha in size, comprises six Bavarian and eight Vorarlberg municipalities and forms the transition between the Allgäu and the Bregenzerwald. Nagelfluh is a conglomerate of round rocks that were compressed over 25 million years.

The Großes Walsertal Biosphere Reserve covers 19,231 ha. The biosphere reserve has been part of UNESCO since November 2000 and is Vorarlberg's first UNESCO reserve. It strives for a sustainable economy and tourism in the region and provides a platform for discussion about sustainability, society and politics. Of about 180 farms in the reserve, about 42 percent are organic farms.

Culture

Dialect
Until 1814, parts of the Allgäu in the north and north-west belonged to Vorarlberg. Since the entire region was settled by the Alemanni, the Lake Constance Alemannic dialect became predominant beginning in the 5th and 6th centuries. Over the centuries there was a brisk trading of goods which, with the increased extension of marriages and family networks, led to a linguistic intermingling. Especially in the "Vorderwald" the influence of the Allgäu dialect is particularly noticeable. By contrast, in the Mittelwald and Hinterwald regions the predominant language forms show a stronger connection with the Hofsteig region and Dornbirn. Speakers outside of the Bregenzer Wald region perceive (Wälderisch) as an idiom of its own. It must be noted, however, that there is no uniform Vorarlbergisch dialect; there are considerable local and regional variations. The official language in Vorarlberg is, of course, High German (Hochdeutsch).

Bregenz Forest tracht
Traditional costumes ("tracht") have a long history in Vorarlberg. Many valleys and villages have their own kind of garb, each with special characteristics from certain style periods. The Bregenzerwälder garb is the oldest of its kind in the Alpine region. It originated in the 15/16th century. The Bregenzerwälder tracht for women is called "d'Juppô" (Bavarian: "Juppe").

The Bregenz Forest is the only Austrian tracht region where there is a craftswoman for every detail of the costume: milliners, seamstresses, embroiderers, weavers and goldsmiths for the belt buckles. One of the last places that still manufacture the Juppe in the traditional way is the Juppenwerkstatt Riefensberg.

Cuisine
The Bregenz Forest is well-known for its dairy products. The Vorarlberger Bergkäse is a popular product from the region.

The KäseStraße Bregenzerwald is a theme route based on the Bregenz Forest's traditional cheese production. Along the route, tourists can visit the Alps, alpine dairies, show dairies, the cheese cellar in Lingenau, the Alpine Dairy Museum and a beekeeping or brewery. The route was established in 1998 as an association of innkeepers, craftsmen and trading companies.

Architecture

The Guild of Au (Baroque period)
The Auer Zunft (Guild of Au) was founded in Au by Michael Beer in 1651. It is an association of builders, sculptors and carpenters. In Au-Schoppernau from 1670 to 1700, more than 90 percent of all male workers were builders. Master builders and craftsmen from the Bregenz Forest in particular, but also from other parts of today's Vorarlberg, played a leading role in the 600 churches and monasteries that were built in the Baroque style in the 17th and 18th centuries. Members of the Guild of Au received 60 percent of the more than 700 major construction contracts awarded to Vorarlbergers.

Many important members of the Guild of Au came from the architect families Beer, Moosbrugger and Thumb.

Bregenzerwälderhaus
The Bregenzerwald house is particularly relevant for the historical architecture in the Bregenz Forest. These are built in a mixed stone-wood construction and characterize the landscape. The Bregenzerwälderhaus combines the residential building, the stable and the barn under one roof. The oldest houses of this type were built in the 15th century. In the centre of Schwarzenberg are a few well-preserved and relatively uniform Bregenzerwald houses, all built around the same time - after the great fire of 1755.

Modern and contemporary architecture
The Neue Vorarlberger Bauschule developed organically in the second half of the 20th century and always involved local craftsmen in the building process. With still recognizable typical Vorarlberg architecture, it combines tradition and modernity: clear lines, glass and local wood. Its harmonious mixture creates interesting contrasts like in half-timbered houses. Comfort and quality of life play a central role in the design of new houses in Vorarlberg. In many renovations of private homes and public buildings, local wood is preferred, which means that energy consumption can be minimised.

Well-known award-winning architectural projects are the Kunsthaus Bregenz, the vorarlberg museum in Bregenz, the Michelehof Hard and the Hotel Krone Hittisau.

In 2014, the modern architectural project BUS:STOP Krumbach was completed. When the municipality of Krumbach decided to rebuild seven bus stops in 2010, they hired seven international architects to design bus shelters. Local craftsmen executed their designs. While each stop differs in design, the bus stops are all meant to uniquely integrate architecture into the natural surroundings.

The Werkraum Bregenzerwald is an association of craftsmen in the Bregenz Forest founded in 1999. It aims at networking and supporting craft, design and technology businesses in the area. The publicly accessible place is used to present the craftsmanship, to promote building culture in cooperation with architects and to increase design competence and quality of craftsmanship with the preferred involvement of young people. The associated workshop building was designed by Peter Zumthor. The building was awarded the Austrian Builders' Prize (Österreichischer Bauherrenpreis) in 2014 and 2015.

Museums and sights

The Schubertiade takes place annually in the summer in Schwarzenberg. At a Schubertiade, informal classical music is played and recited. The festival in Schwarzenberg focuses on compositions that are usually not played at larger concerts and may or may not be composed by Franz Schubert.

The Bregenzerwaldbahn ("'s Wälderbähnle") is a museum railway that runs on a remaining section of the narrow-gauge railway. From 1902 to 1983, the Wälderbähnle travelled the 35.5 km long route from Bregenz to Bezau. Until October 2004, a 6.1 km route was accessible, but a section had to give way to road construction. Today, a distance of 5 km from Bezau station via Reuthe to Schwarzenberg station is available.

In 2000, the Hittisau Women's Museum opened. It is the only museum of its kind in Austria. The museum is devoted to the display and documentation of the cultural works and stories of women, which deal with a broad variety of topics, including questions of female identity and gender roles.

The Angelika Kauffmann Museum in Schwarzenberg is dedicated to the painter Angelika Kauffmann.

Other museums of the Bregenz Forest region are the Museum of Baroque Master Builders in Au, Alpine Dairy Museum in Hittisau, the Egg Village Museum in Egg and the Franz Michael Felder museum in Schoppernau.

Economy

Residents of the Bregenz Forest earn their living primarily from summer and winter tourism, agriculture and especially the wood processing industry. Many locals also commute to work in the Rhine Valley, Vorarlberg's economic center.

Agriculture and Alpine transhumance
The Alpine transhumance or Alp farming is the basis of the traditional cheese making process in Vorarlberg. Farmers drive their livestock to where fodder is available. This means that they change stables several times a year depending on the season. In German, Alp farming is also called three-tier farming ("Dreistufenwirtschaft") because the pastures are managed in three tiers. In the spring of 2011, UNESCO declared the Alp farming in the Bregenzerwald to be an intangible cultural heritage.

The milk produced is then made into a variety of dairy products like Vorarlberger Bergkäse and sold in the valley dairies according to old tradition. Through traditional agriculture, the raw material milk is produced regionally and without silos.

The agricultural quota of the Bregenzerwald, i.e. the proportion of the population that derives its main income from agriculture, is extraordinarily high compared to the state of Vorarlberg, namely 9.5 % compared to 2.4 % (as of 1991).

Tourism
Due to the great importance of tourism, the tertiary sector in the Bregenzerwald accounts for 50 %. 11.2 % of the working population works in the accommodation and catering sector. For comparison: the Vorarlberg average is 6.7 % (as of 1991).

Gallery

References

External links

Official website of the Bregenz Forest region
List of museums and exhibitions in the Bregenz Forest

Vorarlberg
Geography of Vorarlberg
Regions of Austria
Bregenz District
Alemannic German language


text:
The Middlesbrough Bears were a British speedway team which operated under various names from 1939 until their closure in 1996.

History
The team was initially nicknamed the Bears in 1939 by the club's general manager Vic Wieland. The track at Cleveland Park, which operated in the pioneer days of the late 1920s, was promoted by Albion Auto Racers of Stockport, Cheshire, ran sporadically throughout the 1930s and for a short spell in 1939, staged a couple of open meetings in 1945, then saw competitive league speedway from 1946 until 1948. The Bears won the Northern League in 1946 and Division Two in 1947 before the promotion moved to Newcastle in 1949. The Bears nickname was again used when the track re-opened in 1961 under the guidance of former rider turned promoter Reg Fearman, who was a multi track promoter and one of the brains behind setting up the Provincial League. At the end of the 1964 season the Bears team moved to Halifax and the track staged challenge matches in 1965 and under former captain Eric Boothroyd's promotion in 1966 before folding. The track was used in the 1950s for amateur / club events and midget car racing.

The track opened again in 1968 but were renamed the Teesside Teessiders by promoter Ron Wilson who also ran Leicester although some record books incorrectly called them Middlesbrough Teessiders. They competed in the newly formed British League Division 2. In 1973 they were again renamed, this time as the Teesside Tigers and then Middlesbrough Tigers in 1979, which after 12 years turned out to be Wilson's final season as he had opened up a new track at Milton Keynes in 1978. In 1980 Mark Courtney became British Junior Champion at Canterbury's Kingsmead Stadium whilst he and Steve Wilcock won the British League Division 2 Riders Pairs Championship at Halifax the same season. During this period they became National League Champions in 1981 and losing Knockout Cup finalists to the homeless Berwick Bandits in a controversial last heat decider at Newcastle's Brough Park with the match result dependent on the aggregate score. They won back to back National League Fours Championship in 1985/6. Individual success occurred for Gary Havelock when he became British Junior Champion at Stoke in 1985 and Grand Slam Champion at Arena Essex in 1986.  However a major arson attack on the club's main stand in June 1985 at their Cleveland Park Stadium was a catastrophe.  Initially crowds were healthy but as the years went by and the club's fortunes on track dwindled the stand was never replaced by the greyhound owners and there were yearly rumours that the land on which it stood was to be sold for redevelopment.

In 1989, the club reverted once again to the Middlesbrough Bears under a consortium until their permanent closure in 1996 when Cleveland Park was sold for re-development. The club had reached the final of the Knockout Cup in 1990 but were beaten by league champions Poole Pirates but were the only team to beat them twice that season.   The promoter in 1968 Ron Wilson had changed the name to Teesside because he wanted it to be a new beginning and to take in the whole area not just Middlesbrough.  Other promoters included Ken Knott, Wally Martin, Tim Swales & Malcolm Wright.  Three riders enjoyed testimonials with the club for their long service:  Pete Reading in 1977; Steve Wilcock in 1985 and Geoff Pusey in 1988.  Individual successes were achieved in the league's championship with Graham Plant at Hackney in 1968 and Paul Bentley at Coventry in 1994.   Andy Howe also won the inaugural Academy League Riders Championship at Long Eaton that same season.

In 2003 the Bears came back at Hull's Craven Park albeit racing in junior events against two teams from Hull and one from Scunthorpe.  They competed in the Humber League and East Riding Cup and also raced at various 'away' tracks including Belle Vue (Manchester), Buxton, Edinburgh, Glasgow, King's Lynn, Newcastle, Oxford, Scunthorpe, Sheffield & Workington.  After two years using Hull as a 'home' track they then relocated to Newcastle's Brough Park when the Newcastle Gems folded.

Redcar Bears

In 2006 a new track opened at South Tees Motorsport Park South Bank, Middlesbrough on the site of an old steelworks and entered the Premier League under the name Redcar Bears.

Notable riders

 - all round motorcyclist who competed in speedway, grasstrack, longtrack and scrambling events (motocross)

 - Speedway World Champion in 1992, he returned to the Bears in 2006 to spearhead their return to action after a 10-year wait.

 - Bears legend who spent 17 seasons with the club, later becoming team manager.

Individual honours
Graham Plant - British League Second Division Riders Champion 1968 at Hackney, London.
Paul Bentley - British League Division Two Riders Champion 1994 at Coventry, UK.
Andy Howe (ClevelandBays) - Academy League Riders Champion 1994 at Long Eaton, Nottinghamshire

Full season summary

References

Defunct British speedway teams
Sport in Middlesbrough


text:
Skwalan – organiczny związek chemiczny, rozgałęziony węglowodór alifatyczny. W warunkach standardowych jest cieczą. Jest pochodną skwalenu, powstałą przez wysycenie wszystkich jego podwójnych wiązań.

Przypisy

Alkany
Triterpeny


text:
Federico Ovalle Vaquera (born 2 March 1955) is a Mexican politician from the Party of the Democratic Revolution. From 2009 to 2012 he served as Deputy of the LXI Legislature of the Mexican Congress representing Chiapas.

References

1955 births
Living people
Politicians from Chiapas
Party of the Democratic Revolution politicians
21st-century Mexican politicians
Deputies of the LXI Legislature of Mexico
Members of the Chamber of Deputies (Mexico) for Chiapas


text:
Pet Sematary II is een Amerikaanse horrorfilm uit 1992 met onder anderen Edward Furlong, Anthony Edwards, Clancy Brown en Lisa Waltz. De regie werd verzorgd door Mary Lambert.

De film is een vervolg op Pet Sematary uit 1989, naar het gelijknamige boek van Stephen King.

Verhaal

Jeff Matthews is de zoon van een dierenarts en een actrice. Wanneer zij onder zijn ogen op de set wordt geëlektrocuteerd, verhuist hij met zijn vader Chase naar Ludlow in Maine, waar zijn ouders vandaan komen.

Jeff wordt gepest door de plaatselijke jeugd en raakt zodoende bevriend met een andere buitenstaander, Drew. Drew woont bij zijn moeder Amanda en zijn stiefvader Gus Gilbert, die sheriff is. Gus is niet bepaald de ideale vader en geeft Drew een militaire en harde opvoeding. Op een gegeven moment schiet Gus Zowie, de hond van Drew dood. Drew wil de hond samen met Jeff begraven op de oude Indianenbegraafplaats, waarvan gezegd wordt dat deze over herlevingskrachten beschikt. Zowie komt inderdaad weer tot leven, maar hij is duidelijk veranderd. Wanneer het kwaad ontwaakt, komen de jongens tot de conclusie dat ze de begraafplaats beter ongemoeid hadden kunnen laten.

Rolverdeling
Edward Furlong - Jeff Matthews
Anthony Edwards - Chase Matthews
Clancy Brown - Gus Gilbert
Jason McGuire - Drew Gilbert
Lisa Waltz - Amanda Gilbert
Darlanne Fluegel - Renee Hallow
Jared Rushton - Clyde Parker
Sarah Trigger - Marjorie Hargrove
Jim Peck - Quentin Yolander

Film uit 1992
Amerikaanse film
Horrorfilm
Zombiefilm
Film van Mary Lambert
Film van Paramount Pictures


text:
Il Tour des Alpes-Maritimes et du Var, cinquantaduesima edizione della corsa, valida come prova dell'UCI Europe Tour 2020 categoria 2.1, si svolse in tre tappe dal 21 al 23 febbraio 2020 su un percorso totale di 494,7 km con partenza da Le Cannet ed arrivo a Monte Faron, in Francia. La vittoria fu appannaggio del colombiano Nairo Quintana, che completò il percorso in 13h09'32", precedendo il francese Romain Bardet e l'australiano Richie Porte.

Sul traguardo di Monte Faron 105 ciclisti, su 123 partiti da Le Cannet, portarono a termine la competizione.

Tappe

Squadre e corridori partecipanti

Dettagli delle tappe

1ª tappa
 21 febbraio: Le Cannet > Grasse - 183 km
Risultati

2ª tappa
 22 febbraio: Pégomas > Col d'Èze - 175,7 km
Risultati

3ª tappa
 23 febbraio: La Londe-les-Maures > Monte Faron - 136 km
Risultati

Evoluzione delle classifiche

Maglie indossate da altri ciclisti in caso di due o più maglie vinte
 Nella 2ª tappa Thibaut Pinot ha indossato la maglia verde al posto di Anthony Perez.

Classifiche finali

Classifica generale

Classifica a punti - Maglia verde

Classifica scalatori - Maglia rossa

Classifica giovani - Maglia bianca

Classifica a squadre

Altri progetti

Collegamenti esterni

Ciclismo nel 2020
2020


text:
Le camp de Maly Trostenets est situé dans un petit village situé à  au sud-est de Minsk en Biélorussie, où furent exterminées entre  personnes, pour la plupart juives, entre  et .

Historique
Le camp de Maly Trostenets est construit en , sur le site d'un kolkhoze de  nommé « Karl Marx », pour servir à des ravitaillements alimentaires de la Wehrmacht mais aussi de  camp de travail destiné aux prisonniers de guerre soviétiques capturés lors de l'opération Barbarossa.  Plusieurs ateliers sont construits dans et à proximité du camp : menuiserie, scierie, atelier de mécanique. Le camp devient un site d'extermination où la Shoah est mise en œuvre au début du mois de . Les premiers détenus juifs n'arrivent toutefois qu'à partir du mois de .

Le camp joue un rôle important dans la lutte des Allemands contre les partisans biélorusses près de Minsk. Le village de Maly Trostenets est transformé en un village protégé (Wehrdorf) dont les anciens habitants sont remplacés par des agriculteurs fidèles aux nazis. Les historiens Christian Gerlach et Petra Rentrop font état de l'exécution de  partisans biélorusses dans le camp.

La police de sécurité et le service de sécurité de Minsk organisent l'installation du camp. Dans le ghetto de Minsk, créé en , étaient rassemblées environ  personnes. C'était un des plus importants ghettos en Europe avec après le ghetto de Lvov situé dans le Gouvernement général. Le commandant de la police de sécurité (Sicherheitspolizei) pour Minsk et pour Maly Trostenets est Eduard Strauch qui reçoit ses ordres de Reinhard Heydrich. Le ghetto de Minsk est, quant à lui, dirigé par Wilhelm Kube.

À partir de , le camp est entouré d'une triple clôture de barbelés dont celle du milieu était électrifiée. C'est à cette époque que des partisans biélorusses attaquent le camp et tuent quelques gardes. Les Allemands augmentent alors le nombre de gardiens qui passe à 250.

Le , un premier convoi parti de Vienne arrive au camp de Maly Trostenets. Au mois d', l'aménagement des voies de chemin de fer et d'une petite gare permet aux convois d'arriver directement à Maly Trostenets. Des Sonderkommandos composés de prisonniers de guerre soviétiques et une partie des Juifs s'occupent des corps des personnes exécutées: rechercher les objets de valeurs cachés, jeter les cadavres dans la fosse, fermer les fosses. Régulièrement le Sonderkommando est exécuté et remplacé par des nouveaux prisonniers.

Entre  et , le camp fonctionne pour assassiner les Juifs du ghetto de Minsk et de nombreux Juifs allemands, autrichiens et  tchèques.

Les déportés acheminés au camp sont exécutés par fusillade principalement ou d'une balle dans la nuque, après avoir été transportés dans les forêts proches du camp de Blagovchtchchina (Благовщина) et Chachkovka (Шашковка). Le camp a surtout servi à exterminer l'importante communauté juive de Minsk et de ses environs. Les chambres à gaz mobiles qui y ont été déployées ont joué un rôle secondaire dans le processus d'extermination.

Outre les Juifs, de nombreux civils biélorusses et des prisonniers de guerre soviétiques furent exécutés à Maly Trostenets. Mais contrairement aux déportations d'Europe occidentale il ne reste pour ceux-là aucune trace administrative de leur passage. Les chiffres de l'ensemble des victimes exécutées dans le camp varient énormément.

Certains auteurs, à la suite de la Commission extraordinaire de l'État soviétique, citent le chiffre de . Il faut également tenir compte du fait que la Sonderaktion 1005, entre fin octobre et mi-, a exhumé et incinéré, sur des bûchers en plein air, les victimes de Maly Trostenets, empêchant ainsi un comptage plus précis. Le véritable chiffre se situe probablement entre  et  victimes.

Cour fédérale de Coblence
En 1963, la Cour fédérale de Coblence a jugé des charges liées à des meurtres de masse perpétrés à Maly Trostenets à l'encontre de onze membres de la police de sécurité de Minsk. Sur la base de documents de chemin de fer de l'époque, le tribunal a déterminé que seize transports avaient atteint le camp de Maly Trostenetz

Dans les 16 convois,  juifs ont été déportés vers Maly Trostenets. Selon l'estimation du tribunal fédéral de Coblence, 90 % au moins ont été exterminés à Maly Trostenets, soit environ . La Cour fédérale, dans les 4 cas retenus par elle et concernant Maly Trostenets uniquement, ajoute des victimes liées à la liquidation du ghetto de Minsk et de l'évacuation terminale de ce ghetto et arrive à un total de  victimes dans son verdict.

Yitzhak Arad
L'historien israélien de la Shoah cite le chiffre de 17 convois vers Maly Trostenets et de  personnes transportées. Il donne le chiffre de  victimes au total quand il ajoute les victimes provenant du ghetto de Minsk et des environs de Minsk.

Commémoration
Un mémorial a été construit sur le site du camp. Il attire chaque année des centaines de visiteurs, surtout depuis la dissolution de l'Union soviétique qui a facilité les possibilités de voyager.

Victimes notables

 Grete Forst (1878-1942), artiste lyrique autrichienne.
 Cora Berliner (1890-1942), économiste allemande, juive.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

 Liste des camps de concentration nazis
 Bronnaya Gora

Histoire de la Biélorussie
Centre d'extermination nazi
Camp de concentration de la Seconde Guerre mondiale
Mémoire de la Shoah
Massacre ou atrocité de la Seconde Guerre mondiale
Shoah
1942
1943
1944
Lieu d'exécution de la Shoah en Biélorussie


text:
Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża (FSK) – zgromadzenie utworzone 1 grudnia 1918 roku w Warszawie. Założycielką była Błogosławiona Matka Elżbieta Czacka.

Historia
Ociemniała w roku 1898 młoda hrabianka Róża Czacka za namową znanego warszawskiego okulisty dr Bolesława Gepnera postanowiła poświęcić się pracy dla niewidomych. W 1910 roku założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi, które z czasem w sposób instytucjonalny objęło opieką kilkaset niewidomych dzieci i dorosłych. Róża Czacka uważała jednak, że tylko silne trwanie w wierze katolickiej, pojednanie z Bogiem i pełna akceptacja swojego inwalidztwa może doprowadzić do sukcesu rehabilitację osoby ociemniałej. Ponadto z dużą determinacją wprowadzała do pracy z niewidomymi najnowsze ówcześnie praktyki tyflologiczne, co wymagało ustawicznego samokształcenia. Jej współpracownicy nie zawsze akceptowali oba te czynniki w procesie opieki nad ociemniałymi.

Stąd też Róża Czacka zdecydowała się powołać zgromadzenie zakonne, którego celem byłaby służba niewidomym. W roku 1917 sama oblekła habit III zakonu św. Franciszka, zaś w listopadzie 1918 r. uzyskała zgodę ówczesnego Prymasa, arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego na przyjmowanie kandydatek do nowego zgromadzenia. Formalnie zaczęło ono działać od 1 grudnia 1918 r. Pierwsze Konstytucje Zgromadzenia zostały zatwierdzone 2 października 1922 r., a w roku 1923 odbyła się I Kapituła i otwarcie nowicjatu w Laskach.

Duchowym opiekunem tworzącej się wspólnoty zakonnej został ks. Władysław Krawiecki, profesor żytomierskiego seminarium duchownego, a po jego śmierci w roku 1922 ks. Władysław Korniłowicz. Wokół osoby ks. Korniłowicza i całego dzieła Matki Czackiej zwanego Triuno (na cześć Trójcy Przenajświętszej), wspomaganego przez samych niewidomych, siostry FSK i współpracowników świeckich, skupiła się liczna warszawska inteligencja katolicka.
Zgromadzenie stało się podporą kadrową Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi zarówno w jego warszawskich placówkach, jak i w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach – od lat 30. XX w. głównego ośrodka dzieła.

Cele i działalność Zgromadzenia
Zgodnie z Konstytucjami Zgromadzenia jego celem jest różnorodna służba niewidomym oraz działalność apostolska, szczególnie wśród osób ślepych duchowo, czyli ludzi dalekich od Boga wskutek niewiary lub grzechu. Siostry franciszkanki wynagradzają Bogu za duchową ślepotę świata poprzez kontemplację Krzyża i naśladowanie Maryi.
Szczególną cześć siostry oddają św. Franciszkowi z Asyżu, którego obrały za swojego patrona.

Siostry z Lasek nie ograniczają swojej działalności do pracy z niewidomymi w ośrodku szkolno-wychowawczym w Laskach czy innych placówkach (Rabka, Żułów, Gdańsk-Sobieszewo). Prowadzą także domy rekolekcyjne, Bibliotekę Wiedzy Religijnej, Bibliotekę Książki Mówionej w Warszawie oraz Ośrodek Ekumeniczny im. Jana XXIII Joannicum, założony przez s. Joannę Lossow.

W roku 2010 zgromadzenie liczyło 183 siostry, w tym 163 były Polkami. Siostry pracują w Polsce oraz w Indiach, na Ukrainie (Żytomierz i Skałat Stary), w Republice Południowej Afryki, Rwandzie i we Włoszech, opiekując się niewidomymi i prowadząc dla nich specjalistyczne ośrodki.
Dom generalny zgromadzenia znajduje się w Warszawie na ul. Piwnej (przy kościele św. Marcina), a dom macierzysty w Laskach na terenie Zakładu dla Niewidomych. Pozostałe domy zgromadzenia prowadzone są w Rabce, Żułowie, Gdańsku-Sobieszewie.

Od 2019 r. przełożoną generalną Zgromadzenia jest s. Judyta Olechowska.

Godło zgromadzenia i strój zakonny
Godło przedstawia greckie litery słowa Christos: X (chi) i P (ro) ułożone w krzyż monogramatyczny. Wokół umieszczone są łacińskie dewizy zgromadzenia: Caritas Christi urget nos (Miłość Chrystusa przynagla nas) i Pax et gaudium in cruce (Pokój i radość w Krzyżu).
W innej odmianie godła ramiona monogramu krzyża dzielą prostopadle pole godła na cztery części, w dwóch górnych polach znajdują się dewizy, w lewym dolnym grecka litera alfa, w prawym omega, także symbolizujące Chrystusa. Godło i dewizy nawiązują do charyzmatu zgromadzenia – umiłowania Krzyża, służby potrzebującym i cierpiącym fizycznie oraz duchowo.

Strój zakonny sióstr to brązowy habit przepasany sznurem z pięcioma węzłami, na którym zawiązany jest drewniany różaniec. Szyję okala biała stójka, a brązowy welon ma białą wypustkę. Siostry pracujące poza granicami kraju noszą na piersiach drewniany krzyż z pasyjką.

Przypisy

Bibliografia
 Michał Żółtowski. Blask prawdziwego Światła. Matka Elżbieta Róża Czacka i Jej Dzieło. ER-ART. Wydanie I. Lublin 1999. .
 Michał Grychowski, ks. Józef Marecki. Zakony w Polsce. Carta Blanca Sp. z o.o. Wydanie I. Warszawa 2009. .

Linki zewnętrzne
 Strona Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża
 Strona Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi


text:
La Société des Autobus Bastiais (acronimo: SAB) è l'azienda pubblica con sede a Bastia in Corsica (Francia) che si occupa del trasporto pubblico nella Communauté d'Agglomération de Bastia che comprende i comuni di Bastia, Furiani, Ville di Pietrabugno, San Martino di Lota e Santa Maria di Lota.

Note

Voci correlate
Bastia

Collegamenti esterni

Trasporti in Corsica
Aziende francesi di trasporto pubblico


text:
Johann-Peter von Raesfeld (* 26. März 1679 in Wesel; † 20. Oktober 1764 zu Kleve) war Bannerherr von Geldern und Zutphen, Geheimer Rat und Regierungspräsident der preußischen Provinzen Kleve und Mark und Kurator der Universität Duisburg.

Leben
Er war der Sohn des Anton von Raesfeld und der Christiane von Rood gt. Cost; Herr auf Bronkhorst in Geldern und Claerenbeck und Erbherr zu Groß-Büllersheim und Miel (Quandt' sche Güter) und stammte aus dem Zweig Kleve des Geschlechts der Familie von Raesfeld. 1733 war er klevischer Regierungskanzler und 1740 außerordentlicher Gesandter für die Generalstaaten unter Friedrich dem Großen, der in Verhandlungen mit Wilhelm III. von Oranien, dem Statthalter der Generalstaaten, stand. Unter ihnen entschied sich die Frage der Zugehörigkeit des Herzogtums Kleve und der Grafschaft Mark zu den Niederlanden oder Brandenburg (Preußen), nachdem es dafür keinen direkten erblichen Rechtsnachfolger mehr gab, zugunsten Brandenburgs.

Johann Peter von Raesfeld soll eine kluge und politisch umsichtige Persönlichkeit gewesen sein, der die schwierigsten Aufgaben, wenn auch König Friedrich zu langsam, löste. Des Öfteren findet Johann Peter von Raesfeld in dem veröffentlichten "Briefwechsel Friedrich des Großen" Erwähnung. So heißt es beispielsweise in Band I dieses Werkes: "Raesfeld kriecht wie eine Schnecke". Es handelt sich hierbei um Verhandlungen, die er im Haag betreffend einer preußisch französischen Allianz zu treffen hatte.
Auch literarisch war er interessiert. So bemühte er sich auf den Vorschlag Voltaires hin bei dem Buchdrucker van Düren um die Drucklegung des von Friedrich dem Großen verfassten "Anti-macchiavelli" Am 26. Juli 1729 wurde ihm die Erneuerung des Adelsstandes von Friedrich Wilhelm I. von Preußen zuerkannt.

Auszeichnungen

Johann-Peter von Raesfeld war Ritter des Ordens Pour le Mérite Friedrichs des Großen.

Literatur

 Walter von Raesfeld: Das Geschlecht der Herren und Freiherren von Raesfeld, Recklinghausen 1962
 Fahne, Anton: Geschichte der Freiherren und Herren von Hövel, Stammtafel Raesfeld
 Max Hein: Briefwechsel Friedrichs d. Großen  Verlag Reimar Hobbing; Berlin 1914; und Geheimes Staatsarchiv Berlin
 Der "Briefwechsel Friedrichs d. Großen mit Voltaire" 82. Bd.,  II. Teil, S. 18 und Nr. 139 Leipzig 1909
 Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser 1855; S. 446 und 447, und Ledebur, Adelslexikon

Einzelnachweise

Adliger (Rheinland)
Preußischer Diplomat
Ehrenritter (Johanniterorden)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Kurator der Universität Duisburg
Johann Peter
Geboren 1679
Gestorben 1764
Mann


text:
Herne Bay Football Club is a football club based in Herne Bay, Kent, England. Affiliated to the Kent County Football Association, they are currently members of the  and play at Winch's Field.

History
The club was established in 1886. The first league they played in was the East Kent League, before joining Division Two of the Kent League in 1896. They finished bottom of the division in 1896–97 and 1897–98, before returning to the East Kent League. They went on to win the East Kent League title four seasons in row between 1901–02 and 1905–06, before rejoining Division Two (East) of the Kent League in 1909. However, they left the league after a single season. They later folded in 1913.

After reforming, Herne Bay joined Division Two of the Eastern Section of the Kent County League in 1934. They remained in the division until World War II, playing in the North Division in 1939–40 and the East Division in 1945–46, a season which saw them finish bottom of the table. They were then placed in the North Division in 1946–47, again finishing bottom, and continued in the division in 1947–48 until league reorganisation saw them placed in Division One for the 1948–49 season. In 1953 the club returned to Division Two of the Kent League after moving to their Winch's Field ground, although they were one of only two first teams playing in the division.

Herne Bay were Division Two champions in 1954–55 and runners-up the following season, but were not promoted until the end of the 1956–57 season. Their first season in Division One saw them finish bottom of the table. When the Kent League folded in 1959, the club were founder members of the Aetolian League, joining Division One. At the end of the 1963–64, the Aetolian league merged with the London League into the Greater London League, with Herne Bay leaving to join Division Two of the Athenian League instead. They were Division Two champions in 1970–71, earning promotion to Division One. However, after finishing bottom of Division One in 1973–74 the club left to join the reformed Kent League.

The 1988–89 season saw Herne Bay finish bottom of the Kent League, but in 1991–92 they were league champions. They were runners-up the following season, before winning a second league title in 1993–94. The club went on to win back-to-back championships in 1996–97 and 1997–98. They finished as runners-up in 2000–01, 2004–05, 2009–10 and 2010–11 before winning the league again in 2011–12, this time earning promotion to Division One South of the Isthmian League. The 2011–12 season also saw the club reach the semi-finals of the FA Vase, eventually losing 4–3 on aggregate to West Auckland Town. In 2021–22 they finished third in the South East Division, qualifying for the promotion play-offs. After defeating Haywards Heath Town on penalties in the semi-finals, they beat Ashford United 2–0 in the final, earning promotion to the Premier Division.

Ground

After being reformed in the 1930s, the club initially played at the Memorial Park, which had previously been a rubbish tip. The final match at Memorial Park was played on 7 May 1953, after which the club moved to Winch's Field, named after the Winch's brickworks, which had previously been on the site. The new ground cost £5,000 to build and a crowd of over 1,000 attended the inaugural game on 26 August 1953, a 2–2 draw with Tunbridge Wells.

Covered stands were later built on all four sides of the pitch. Floodlights were installed in 1992 and a covered terrace behind one goal erected two years later. The ground currently has a capacity of 3,000, of which 200 is seated and 1,500 under cover. In April 2022 the club announced plans to install an artificial pitch.

Honours
Isthmian League South East Division
Play-off winners 2021–22
Kent League
Champions 1991–92, 1992–93, 1996–97, 1997–98, 2011–12
Premier Division Cup winners 1996–97, 2009–10, 2010–11
Challenge Shield winners 1992–93, 1996–97, 1997–98, 2009–10
Division Two champions 1954–55
Athenian League
Division Two champions 1970–71
Kent County League
Eastern Section League Cup winners 1952–53
East Kent League
Champions 1902–03, 1903–04, 1904–05, 1905–06
Kent Senior Trophy
Winners 1978–79, 1996–97
Kent Amateur Cup
Winners 1957–58
Kent & Medway Combination Cup
Winners 1961–62

Records
Best FA Cup performance: Fourth qualifying round, 1970–71, 1986–87
Best FA Trophy performance: Second qualifying round, 2015–16
Best FA Vase performance: Semi-finals, 2011–12
Record attendance: 2,303 vs Margate, FA Cup fourth qualifying round, 1970–71
Biggest win 19–3 Vs Hythe Wanderers February 1900
Heaviest defeat: 11–0 Vs Dragoon Guards October 1907
Longest unbeaten run: 35 matches

See also
Herne Bay F.C. players
Herne Bay F.C. managers

References

External links
Official website

Football clubs in England
Football clubs in Kent
Association football clubs established in 1886
1886 establishments in England
Herne Bay, Kent
Kent Football League (1894–1959)
Kent County League
Aetolian League (football)
Southern Counties East Football League
Athenian League
Isthmian League


text:
– japoński piłkarz występujący na pozycji obrońcy.

Kariera klubowa
Od 1992 do 2000 roku występował w klubach Nagoya Grampus Eight i Kawasaki Frontale.

Bibliografia

Japońscy piłkarze
Urodzeni w 1969
Piłkarze Nagoya Grampus
Piłkarze Kawasaki Frontale


text:
Eiko Shimamiya (Japonés: 島みやえい子), es una cantante japonesa miembro del conocido grupo de producción de música electrónica I've Sound. Se hizo conocida en el año 2006 por interpretar las canciones de cabecera de la serie de anime Higurashi no naku koro ni y sus posteriores secuelas. También ejerce de profesora de canto en una academia musical de Sapporo llamada Shimamiya-Size, dirigida por ella misma.

Biografía

Inicio
Eiko Shimamiya antes de su debut, estuvo dedicada a impartir clases de canto. Desde entonces, se convirtió en mentora de otras futuras cantantes de I've sound como Kotoko o Mami Kawada, que fueron alumnas suyas.

Eiko Shimamiya debutó integrándose como cantante de I've Sound en 1999, interviniendo en "Regret" el primer recopilatorio que publicó la agrupación. En dicho álbum, la vocalista interpretaba "Last regrets X-mas floor style", canción inserta en Kanon. Desde entonces la cantante interpretó y compuso varias canciones tanto para sí misma como para otras cantantes de I've, como es el caso de Lia o Ayana.
También llegó a agruparse con otras cantantes de su formación como su alumna Mami Kawada con la cual se juntó bajo el nombre de "Healing leaf", llegando a cantar tres canciones para juegos eroge.

Durante esta etapa, la vocalista combinó su faceta dentro de I've Sound, con la producción de canciones para sí misma. De este modo, Eiko Shimamiya publicó tres extended plays antes de su debut en solitario en el año 2004.

Carrera discográfica
En el año 2004, tiene lugar su debut de cara al gran público. Fichó por el sello discográfico Geneon entertainment y sacó a la venta su primer mini LP titulado "Ulysses". A partir de entonces, la intérprete decidió cambiar su nombre artístico de 島宮えい子 a 島みやえい子 transcribiendo al Hiragana uno de los Kanjis de su apellido.

El quince de octubre del 2005, Eiko Shimamiya y el resto de las veinte cantantes que entonces formaban parte de I've Sound, dieron su primer concierto en Budokan, que contó con una afluencia mayor de la esperada y que hizo que la popularidad de las cantantes de la agrupación aumentara de forma abrupta. En dicho concierto, la Cantante, interpretó dos canciones en directo: "Castle of sand" y "Automation", que se habían convertido para aquel entonces en dos de sus canciones más conocidas.

Casi un año después de su debut sobre los escenarios en Budokan, la cantante comenzó su primera gira por Japón en solitario.

Higurashi no Naku Koro Ni
En el 2006, su discográfica le propuso cantar el la canción de apertura del anime Higurashi no naku koro ni titulado con el mismo nombre. De este modo la cantante saca su primer sencillo que tuvo una buena acogida debutando en el puesto 18º del Oricon, suponiendo su consagración definitiva en el panorama musical japonés.

Su segundo sencillo con Geneon, titulado "Naraku no Hana", fue usado como canción de apertura de la segunda temporada de la serie antes citada, y un año después, su discográfica volvió a contar con ella para la canción "Unmei no wa", el tema central de la banda sonora de la película a imagen real de la franquicia de Higurashi no naku koro ni.

En el año 2009, Eiko Shimamiya y las seis actuales cantantes de I've Sound, dan su segundo concierto en Budokan como conmemoración del décimo adniversario de la agrupación, que posteriormente sería publicado en DVD con el título de "Departed to the future". También publica el sencillo Paranoia dentro del pack homónimo.

Aquel mismo año, la cantante publicó otros dos singles, "Chikai", como canción de apertura de la segunda película de la saga antes citada, y Super scription of data, opening de la OVA de la misma franquicia.

para el 28 de abril de 2010, la cantante confirmó la publicación del que sería su sexto mini álbum y el primero en cuatro años. Finalmente, la propia cantante confirmó más de un mes antes de su publicación que dicho álbum se llamaría "Perfect world", y que contendría siete canciones.

Al poco tiempo después, el día 30 de marzo del mismo año, la cantante confirmó el tracklist del que séría su nuevo trabajo que al final contendría nueve canciones, y no siete como se había asegurado inicialmente. Aunque aún no se conocen los créditos del nuevo mini álbum, se sabe que en dicho trabajo figuran las canciones utilizadas como cara B en los sencillos "Chikai" y "Superscription of data".

En 2020, Eiko regresó a la franquicia con dos nuevas canciones (キミシニタマフコトナカレ & 穴) para la máquina recreativa Higurashi no Naku Koro ni Mawari (P ひぐらしのなく頃に ~廻~)

Convalecencia
A pesar de la ilusión puesta en la publicación de su quinto álbum desde su debut con Geneon, el 31 de enero de 2010, la cantante anunció en su cuenta de Twitter que le habían diagnosticado Cancer de Tiroides, lo cual le obligó a cancelar la gira promocional del álbum. Dicha noticia la publicó en la página web oficial de su álbum en video mostrándose visiblemente afectada a pesar de su buen pronóstico.

Sin I've Sound
Tras ocho meses de convalecencia debido a su cancer de tiroides, Eiko Shimamiya anunció su vuelta a los escenarios a principios del més de abril del año 2011. La primera aparición de la cantante en directo después de su enfermedad sería un concierto acústico que tendría lugar en Tokio el día 5 de mayo de ese año. También para finales del mismo mes, el mismo año, está previsto también el lanzamiento de un recopilatorio de sus singles y de sus canciones con I've Sound.
Coincidiendo con el anuncio de la futura publicación de su álbum recopilatorio, el mismo día por Twitter, Eiko Shimamiya, reveló en su blog que estaba planeando abandonar I've Sound para comenzar su carrera en solitario.

También, a mediados del 2011, después de cinco años alejada del ambiente de los videojuegos para adultos, Eiko Shimamiya, volvió al panorama de las novelas visuales, auniciando que ella misma cantaría un tema titulado: Karma no uta, la canción inserta de un juego desarrollado por la compañía '130Cm' llamado "Nemuneru hana wa aru no matsu". Dicha canción sería su última canción producida por I've Sound.

El debut de Eiko Shimamiya fuera de I've Sound tuvo lugar a finales del 2011, cuando se le ofreció cantar la canción de cierre del videojuego, Nekonade Distortion. Dos meses después, en diciembre de aquel año, la vocalista publicó en el Comiket de Tokio, un mini álbum llamado 5TEARS, un disco en el cual, todas las canciones están compuestas y escritas por ella misma. En aquel disco, la cantante cuenta con la colaboración de varias de sus exalumnas de su escuela de canto, como KOTOKO, Tae y Kaori Tsubaki, rodeándose también de nuevos arreglistas como Atsuhiko Nakatsubo.

Discografía

 2004: Ulysses
 2005: Endless loop
 2006: 0
 2008: Hikari nadeshiko
 2010: Perfect world

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Eiko Shimamiya
 Página oficial de Eiko Shimamiya En Geneon Entertainment

Cantantes de I've Sound
Nacidos en Sapporo


text:
a.k.a.  is a Japanese pink film actress who was born in Osaka in 1978. She is best known for playing the title role in director Mitsuru Meike's The Glamorous Life of Sachiko Hanai (2003).

Film career
Emi Kuroda started her AV career in 2000 under the name Misuzu Akimoto. Often playing high school girl roles, she starred in such films as Virtual Sexpot and several volumes of Paradise of Japan With no previous theatrical acting experience, Kuroda was chosen to star in director Mitsuru Meike's 2003 pink film, The Glamorous Life of Sachiko Hanai. The film gained a cult following and became a surprise international hit, playing at 20 film festivals and having a theatrical release in the U.S. in 2006. As part of the film's tour of international film festivals, Kuroda was invited to speak at the PIA Film Festival in July 2005. One reviewer commented that the film was boosted by "Emi Kuroda's skilled erotic contortions (as well as by her ability to rattle off her pseudo-intellectual dialogue as though she understands it)."

Martial arts career
It was Takao Nakano (who also wrote the screenplay for Sachiko Hanai) who introduced Kuroda to cat-fights, and she joined his cat-fight club "Galshocker" under the name "Rolling Thunder". She left her screen and video work to start up a career as a martial arts fighter. Her record for the 2005 season was one win and three losses. In her martial arts career, she attained third-ranking amateur Shoot Boxing Bantamweight.

References

External links

1978 births
Pink film actors
Japanese female adult models
Living people


text:
Antonio Fassina (26 de julio de 1945) también conocido com Tony, es un piloto de rally italiano que ha sido Campeón de Europa de Rally en 1982 y Campeón de Italia en 1976, 1979 y 1981. Consiguió además una victoria en el Campeonato del Mundo en el Rally de San Remo de 1979 con un Lancia Stratos.

Referencias

Enlaces externos
 ewrc-results.com
 Anto Fassina juwra.com

Campeones del Campeonato Europeo de Rally
Pilotos de rally de Italia
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally
Nacidos en Valdobbiadene


text:
Nine Inch Nails (prescurtat și stilizat scris NIИ) este o formație de industrial rock, fondată în 1988 de Trent Reznor în Cleveland, Ohio. Ca principalul producător muzical, cântăreț, compozitor și instrumentalist, Reznor este unicul membru oficial al Nine Inch Nails.

Etimologie
Reznor descrie sensul numelui Nine Inch Nails:
"Nu știu dacă v-ați gândit vreodată la nume de trupe, dar de obicei te gândești că ai unul grozav iar a doua zi te uiți la el și este stupid. Am avut cam 200 de genul acesta. Nine Inch Nails a rezistat la testul de 2 săptămâni, imprimat arăta grozav, și putea fi abreviat cu ușurință. Chiar n-are nici un sens literar. Părea oarecum infricoșător. [In cea mai bună voce masculină a sa] Dur și bărbătesc! Este un adevărat blestem să încerci să vii cu nume de trupă."

Sigla Nine Inch Nails (literele "NIN" cu al doilea "N" scris invers, arătând aproximativ așa: "NIИ") a fost inspirată de tipologia lui Tibor Kalman de pe coperta albumului Talking Heads' Remain in Light.  .

Gen
Sunetul celor de la NIN a fost descris ca alternative, electronica, heavy metal, rock, synth pop, sau, cel mai frecvent, industrial sau industrial rock.  Cu privire la catalogarea muzicii sale ca aparținand genului industrial, într-un interviu publicat în 1994 în revista Axcess Reznor a declarat:
"Ceea ce se numea înainte industrial music era reprezentat în urmă cu aproape 20 de ani de Throbbing Gristle și Test Dept. Avem foarte puține în comun cu ei, pe lângă faptul că muzica noastră este la fel de zgomotoasă ca a lor. Eu lucrez în contextul structurii unui cântec pop, în timp ce acele formații nu au făcut-o. Și deoarece nimeni nu a venit cu un nume nou care să separe acele două genuri oarecum distincte, tinde să irite pe toți fanii vechii școli, fluturându-și steagurile alternativității și obscurității. Așadar aș spune că am împrumutat din anumite stiluri și de la trupe de acest fel."
Cântecele celor de la NIN acoperă o serie de genuri: "The Perfect Drug" are ingrediente drum and bass, "Down in It" este influențată de către  Skinny Puppy, "Happiness in Slavery" are o tenta industrial metal în spiritul trupei Ministry, "The Frail" este o piesă melancolică piano , iar mare parte din Pretty Hate Machine ar putea fi considerată dark electronic pop in stilul celor de la Depeche Mode.

Albume

Pretty Hate Machine
Albumul de debut al celor de la NIN, Pretty Hate Machine (1989), consta în mare parte în versiuni de studio ale înregistrărilor demo (lansate neoficial mai târziu pe Purest Feeling.)  Aceasta a reprezentat totodată prima colaborare a celor de la NIN cu producătorul Mark 'Flood' Ellis. A devenit triplu album de platină în S.U.A. și a generat extrasele pe single "Head Like a Hole," "Down in It" și "Sin". Au fost făcute videoclipuri pentru toate cele trei extrase, dar videoclipul pentru "Sin" nu a fost difuzat până în 1997, odată cu Closure. "Something I Can Never Have" de asemenea a apărut intr-o formă parțial reînregistrată pe coloana sonoră produsă de Reznor pentru filmul Natural Born Killers, împreună cu "A Warm Place."

Trent Reznor a declarat într-un interviu că "Down In It" a fost primul cântec pe care l-a scris și că acesta a fost inspirat din "Dig It" a celor de la Skinny Puppy.

În aprecierile pentru albumul Pretty Hate Machine, Trent Reznor mulțumește scriitorului britanic de Horror/FantasyClive Barker pentru inspirația către sunetul tulburător creat pe album.

Începând cu 19 August, 2005, drepturile de autor pentru Pretty Hate Machine au fost scoase la licitație de către TVT Records, din cauza Prudential Securities Financial Services (Serviciile Securitații Financiare Preventive). Era parte dintr-un pachet de licitatie care cuprindea de asemenea drepturile pentru compilațiile de pe Television's Greatest Hits și coloana sonoră a filmului Mortal Kombat . În plus , cel mai mare ofertant putea să obțină un procentaj din vânzările viitoare ale altor difuzări pe TVT ale celor de la Nine Inch Nails, incluzând Broken, Fixed, The Downward Spiral și Further Down the Spiral. Rykodisc, care nu a câștigat licitația, dar care putea autoriza drepturile de difuzare de la Prudential  , a repus pe piața Pretty Hate Machine în 22 Noiembrie, 2005. Rykodisc a dorit sa lanseze o ediție Deluxe  a albumului, similară în concept cu ediția Deluxe a The Downward Spiral, însă Reznor nu dorea să o producă fără a fi plătit. Rykodisc a relansat de asemenea Pretty Hate Machine în format de 12" vinil, precum și single-ul "Head Like a Hole", în 31 Ianuarie, 2006.

Broken
Cea de-a doua mare lansare a NIN a fost Broken (1992), un EP de șase piese  plus două piese bonus.  Inițial a fost lansat în format tip fold-out , conținând primele șase piese pe un CD obișnuit și un minidisc suplimentar de trei inch cu piesele bonus rămase. A fost relansat mai târziu în forma unui singur CD, cu piesele bonus intitulate piesele "ascunse" 98 și 99. Cântecul "Wish", pus în valoare de videoclipul regizat de către Peter 'Sleazy' Christopherson din Coil, a câștigat un premiu Grammy la categoria "metal". Jon Reiss a regizat un videoclip pentru "Happiness in Slavery," care a fost aproape in totalitate interzis din cauza conținutului său grafic.  Videoclipul îl înfațișeaza pe artistul Bob Flanagan legându-se de o mașină care ulterior îi produce plăceri, îl torturează și îl omoară. Un videoclip pentru "Pinion" e difuzat de două ori pe MTV înainte să fie interzis pentru conținutul său inacceptabil, deși imagini din el devin elemente în secvența de deschidere a emisiunii MTV Alternative Nation. Un videoclip integral numit neoficial The Broken Movie a mai fost produs de Sleazy, dar nu a avut parte de o lansare oficială. The Broken Movie, ca în 2005, poate fi găsit la categoria bootleg (raritați).  Broken a fost urmat de un EP remix Fixed.

The Downward Spiral
Cel de-al doilea album NIN și totodată cea de-a treia lansare majoră  a reprezentat-o The Downward Spiral (1994).  Aceasta era a doua colaborare a NIN cu Mark 'Flood' Ellis. A devenit quadruplu disc de platină și este considerat deseori de critici drept cea mai bună realizare NIN. Au fost lansate două single-uri "March of the Pigs" și "Closer", și două piese suplimentare, "Hurt" și "Piggy", au fost difuzate la radio fără o lansare de single. S-au făcut videoclipuri pentru "March of the Pigs", "Closer", o înregistrare live a melodiei "Eraser" (care nu ar fi primit altfel drept de difuzare) , și "Hurt". În varianta produsă de MTV, "Closer" s-a bucurat de un mare succes. Videoclipul pentru "Closer" (regizat de Mark Romanek), a creat în multe moduri un standard pentru videoclipurile celor de la Nine Inch Nails cu imagini sinistre ale capetelor de porci și elemente S&M. Ultima piesă de pe album, "Hurt", se va bucura din nou de succes odată cu preluarea, cu o modificare minoră a textului, de către Johnny Cash în 2003. În 1995 David Bowie a cântat o versiune a piesei "Hurt" în duet cu Trent Reznor în turneul Outside.

The Downward Spiral a fost urmat de EP-ul remixat Further Down the Spiral, care conținea o colaborare cu pionierul muzicii electronice Aphex Twin și introducea părti de chitară noi în interpretarea chitaristului Dave Navarro de la Jane's Addiction. O variantă remasterată a piesei The Downward Spiral a fost lansată în 23 Noiembrie, 2004, însoțită de un CD cu bonusuri și raritați.

The Fragile
Cea de-a patra lansare majorǎ NIN este albumul compus din douǎ discuri The Fragile (1999). Au fost lansate trei single-uri, unul în SUA,("The Day the World Went Away") , unul în Marea Britanie, ("We're In This Together") lansat ca un single in 3 parți, și unul în Japonia și Australia, ("Into The Void") . Videoclipurile pentru "We're In This Together", "Into The Void" și "Starfuckers, Inc." (reintitulat "Starsuckers, Inc.") au fost difuzate în Statele Unite.

Discografie

Albume
 Pretty Hate Machine (1989)
 Broken (EP) (1992)
 The Downward Spiral (1994)
 The Fragile (1999)
 With Teeth (2005)
 Year Zero (2007)
 Ghosts I–IV (2008)
 The Slip (2008)
 Hesitation Marks (2013)

Videoclipuri

Broken, Varianta nelansata a filmului scurt regizata de Peter Christopherson, contine videoclipurile pentru "Pinion", "Wish" si "Happiness in Slavery".  De asemenea, contine un videoclip pentru melodia "Help Me I Am in Hell", si un alt videoclip pentru melodia "Gave Up" decat ceea ce apare pe Closure, cu scene din film. Este popular denumit si "the Broken Movie."

Membri
Trent Reznor este singurul membru constant al formației, el compunând toate versurile si deținând control asupra formatiei. În timp ce înregistreaza, Reznor compune cântece noi alǎturi de diverṣi producători, ingineri.
De asemenea, Reznor este acompaniat de o formație in fiecare turneu NIN. Pe langa Reznor insuṣi, muzicienii in performanțele live NIN au fost :

 Richard Patrick -
 Jeff Ward -
 Chris Vrenna -
 James Woolley -
 Robin Finck -
 Danny Lohner -
 Chris Vrenna -
 James Woolley -
 Charlie Clouser -
 Aaron North -
 Jeordie White -
 Alessandro Cortini -
 Jerome Dillon -
 Josh Freese -
 Alex Carapetis -

Premii

Nine Inch Nails a fost nominalizată la 13 Premii Grammy, din care a câștigat două.

 "Wish" – Best Metal Performance, 1992
 The Downward Spiral – Best Alternative Music Performance, 1995 (nomination)
 "Happiness in Slavery" – Best Metal Performance, 1995 (from Woodstock '94 compilation)
 "Hurt" – Best Rock Song, 1996 (nomination)
 "The Perfect Drug" – Best Hard Rock Performance, 1997 (nomination)
 The Fragile – Best Alternative Music Performance, 1999 (nomination)
 "Starfuckers, Inc." – Best Metal Performance, 1999 (nomination)
 "Into the Void" – Best Male Rock Vocal Performance, 2000 (nomination)
 "The Hand That Feeds" – Best Hard Rock Performance, 2005 (nomination)
 "Every Day Is Exactly the Same" – Best Hard Rock Performance, 2006 (nomination)
 "34 Ghosts IV" – Best Rock Instrumental Performance, 2009 (nomination)
 Ghosts I–IV – Best Boxed Set or Limited Edition Package, 2009 (nomination)
 Hesitation Marks – Best Alternative Music Album, 2013 (nomination)

Note

Bibliografie

Legături externe

 MySpace-ul oficial NIN
 Nine Inch Nails pe Last.fm
 Ninremixes.com  — Media inspirata de NIN creatǎ de fani, conținând peste 1000 de remixuri ale celor 2 single-uri noi NIN.
 The Art of Darkness  — Interviu cu Trent Reznor.
 Trent Reznor Slams Killing of Cats and Dogs for Fur  - Videoclip PSA pentru PETA cu Trent Reznor

Formații rock
Formații rock americane
Fondări în 1988
Formații rock alternativ
Formații industrial metal


text:
Эммаусс — топоним в России:

 Эммаусс — посёлок в Калининском районе Тверской области.
 Эммаусс — село в Калининском районе Тверской области.

Примечания

См. также
 Эммаус