text:
Gościsław – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, na przedgórzu Sudeckim, w powiecie średzkim, w gminie Udanin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

Historia
W dokumentach wieś wzmiankowana po raz pierwszy jako Gostizlauia w 1189 r., w roku 1268 lokowana na prawie niemieckim przez Sobiesława (Sobezlaus) syna Brebimila. W 1292 r. Gościsław wraz z patronatem nad miejscowym kościołem znalazł się w posiadaniu klasztoru cystersów w Krzeszowie. Prawa klasztoru do wsi potwierdził w latach: 1292, 1295 i 1299, książę świdnicko-jaworski Bolko I; w 1318 r. papież; w 1352 r. książę świdnicki Bolko II. Dobra ziemskie w Gościsławiu cystersi posiadali do sekularyzacji majątków klasztornych w 1810 r.

Po sekularyzacji zakonu cystersów, posiadane przez nich dobra ziemskie w Gościsławiu zostały przejęte w roku 1812 przez państwo pruskie, a następnie w tymże roku zakupione przez Luise von Röhl. Ta zaś odsprzedała je w 1816 r. Johannowi Gotfriedowi Barthel, wzmiankowanemu jako właściciel także w roku 1830. W 1845 r. majątek ziemski w Gościsławiu należał do Johanna Gottfrieda Ungera. Od 1858 r. przeszedł w posiadanie rodu von Kramsta i jego kolejnych członków. Byli to: Eduard von Kramsta ze Świebodzic odnotowany w 1873 r. oraz Marie von Kramsta z Morawy, także właścicielka dóbr w pobliskim Lasku, wzmiankowana w latach 1884–1922. Folwarki w Gościsławiu i Lasku włączone zostały przed 1894 r. do klucza posiadłości rodu von Kramsta w Morawie, z którymi były związane do lat 20. XX wieku. Przed rokiem 1926 klucz majątków Morawa wraz z majętnościami w Gościsławiu i Lasku przeszedł w posiadanie należącego do rodu Kurta Wietersheima zamieszkałego w Rusku. Dobra w Gościsławiu należały do niego do czasu II wojny światowej; majątek dzierżawiła wówczas M. Th. von Buddenbrock, primo voto von Wietersheim, z domu Colmar z Pielaszkowic, a w 1937 r. czterech innych dzierżawców.

W latach: 1829, 1830 i 1845 r. w posiadłości ziemskiej w Gościsławiu znajdował się dom pański, folwark, gorzelnia oraz owczarnia z 600 owcami, usytuowana w obrębie wsi. Dwa lata wcześniej, w pożarze osady w 1826 r. spłonęło pięć tworzących ją budynków, wraz z 770 sztukami zwierząt. W 1873 r. dobra liczyły 943 morgi, w tym 835 mórg pól uprawnych, 34 morgi łąk i 73 morgi lasu. W latach 1886-1922 ich areał obejmował 236 ha, w tym 205/207 pól, 8/9 ha łąk oraz 18/19 ha lasu do wyrębu. Folwark w latach 1886-1891 zajmował powierzchnię 5 ha, później w latach 1894-1922 jego obszar zmniejszono do 1 ha. Hodowano w nim wówczas 14 koni i 80 sztuk bydła, w tym 24 krowy oraz 700 owiec.

Przed 1926 r. areał należący do dóbr w Gościsławiu został powiększony do 252 ha przez zakup łąk, które zajmowały wówczas obszar 29 ha. W majątku nadal hodowano bydło oraz świnie i źrebięta; uprawiano też pszenicę, buraki cukrowe i ziarno siewne. W 1930 r. posiadłość zajmowała 390 ha, z 336 ha pól uprawnych. Powierzchnia folwarku liczyła 5 ha; z 0,75 ha ogrodem, a przed 1937 r. zwiększona została do 8 ha z 0,5 ha ogrodem. Grunty przynależne do dóbr zostały zmniejszone do 295 ha (255 ha pól, 4 ha łąk, 4 ha łoziny i 20 ha lasu).

W latach 1905-1909 Marie von Kramsta zakupiła też w Gościsławiu trzy dawne gospodarstwa kmiece o łącznej powierzchni 102 ha, należące wcześniej do Hedwig Münch (w latach 1891-1905). Następnie przed 1912 r. dokupiła jeszcze jedno gospodarstwo zajmujące obszar 28 ha, będące wcześniej własnością Carla Jungnitza. Przed 1926 r. gospodarstwa te, podobnie jak dobra ziemskie w Gościsławiu, przeszły w posiadanie Kurta Wietersheima, a przed 1937 r. przejął je porucznik Georg Wiesner.

W 1791 r. obszar wsi zajmował 2878 mórg, w tym 2643 morgi pól ornych oraz 150 mórg nieużytków. Ziemię oceniano jako dość dobrą, choć w dużej mierze gliniastą i piaszczystą. W osadzie hodowano ogółem 62 konie, 142 krowy i 600 owiec. W opisie Zimmermanna z 1785 r. w miejscowości należącej administracyjnie do okręgu strzegomskiego, odnotowane zostały dwa folwarki (jeden z nich tożsamy zapewne z wcześniej opisywaną owczarnią), browar, 16 gospodarstw kmiecych, wśród których kilka było bardzo znacznych oraz 18 gospodarstw zagrodników i 7 chałupników. Ludność wsi liczyła 354 mieszkańców wyznania katolickiego.

W czasie pożaru osady w 1826 r. spłonęły: owczarnia, dom wycużny Wagnera, wiatrak Johanna Sauera, a także zabudowania należące do kmieci Ignaza Rädlera, Antoniego Müncha, Josepha Wiesnera oraz zagrodników Franza Hertnera i Josepha Hofmanna. W 1829 r. w Gościsławiu zamieszkanym przez 501 katolików i 18 ewangelików, znajdowało się sołectwo, 15 gospodarstw kmiecych, 9 wolnych zagrodników, 8 zagrodników omłockowych oraz 15 chałupników i 10 gospodarzy na dożywociu. We wsi była też kuźnia, karczma i międlarnia, 60 stajni i stodół oraz wiatrak wzniesiony w 1814 r. W 1830 r. wieś poza domem pańskim, dwoma folwarkami, należącą do majątku gorzelnią i wiatrakiem, liczyła 58 domów i 522 mieszkańców, z których 30 było ewangelikami. Dane statystyczne z 1845 r. potwierdzają także istnienie wówczas w miejscowości domu pańskiego, 2 folwarków oraz należącej do majątku gorzelni i wiatraka, jak również 70 domostw, zamieszkałych przez 589 osób, w tym 39 wyznania ewangelickiego oraz 27 rzemieślników i kramarzy. Ludność ewangelicka w 1829, 1830 i 1845 r. uczestniczyła w nabożeństwach w kościele w Udaninie, tam też wierni ci byli chowani, a ich dzieci uczęszczały do szkoły.

W 1884 r. w Gościsławiu mieszkało 613 osób; w 1905 r. – 586; w 1927 r. – 430 katolików i 140 ewangelików; w 1929 r. – 432 katolików i 155 ewangelików. Wieś w 1936 r. liczyła 598, 1941 r. – 592, a przed 1945 r. – 579 mieszkańców.

W księdze adresowej z 1937 r. odnotowano, że w Gościsławiu istniało wolne dobro (Freigut) z areałem 69 ha pól uprawnych, pozostające od XIV w. w posiadaniu rodziny Wiesner, której ostatnim przedstawicielem przed 1945 r. był Georg Wiesner. Od 1891 do 1937 r. w księgach adresowych wymieniano też właścicieli znaczniejszych gospodarstw. Często posiadali oni po dwie lub trzy zagrody, jak wspomniani wyżej Ernst Jungwitz (92 ha) i Hedwig Münch (94,25 ha). Inni znani z nazwiska gospodarze to August Münch (98 ha), Robert Wiesner (90,5 ha), Albert i następnie Alfons Sauer (45 ha, gospodarstwo w rodzinie od 1802 r.) i Paul König (34 ha). Najbogatszym z nich był Carl Jungnitz posiadający w Gościsławiu w latach 1912-1937 cztery zagrody o łącznej powierzchni 182 ha oraz 6 zagród w Pyszczynie. Przed 1945 r. strukturę wsi zajmującej obszar 814 ha, tworzyło 14 dużych gospodarstw wiejskich od 10 do 34 ha oraz liczne mniejsze zagrody, sklepy, warsztaty rzemieślnicze, a także 2 gospody, jedna z salą na około 400 osób służącą też do wystawiania przedstawień teatralnych. Jedna z gospód wraz z piekarnią należała w latach 20. XX wieku do Theodora Kloses (obecnie nie istnieje).

Architektura

Układ urbanistyczny
Gościsław jest wsią ulicową o układzie południkowym, założoną wzdłuż drogi prowadzącej z sąsiedniego Ruska do Pielaszkowic. Droga ta w południowej części osady, rozgałęzia się i daje początek drodze prowadzącej w kierunku wschodnim do Mieczkowa w gminie Udanin. Obecny zasięg zabudowanego terenu wsi niewiele się różni od zasięgu nowożytnego siedliska, widocznego na mapach topograficznych z 1826 i 1936 r. Powyżej rozwidlenia dróg, po wschodniej stronie głównej drogi wiejskiej, wzniesiony został kościół i założony cmentarz. Naprzeciw, po zachodniej stronie drogi znajduje się zespół folwarczny, z zabudową gospodarczą skupioną wokół dwóch majdanów. Północny z nich stanowił trzon dóbr ziemskich w Gościsławiu, południowy należy wiązać natomiast z istniejącą we wsi owczarnią, należącą do majątku i wzmiankowaną w literaturze źródłowej. Za majdanami (na zachód), przy drodze je rozdzielającej, posadowiony jest budynek nr 18 o charakterze willowym, z końca lat 20. XX wieku, będący zapewne czasową rezydencją ostatniego właściciela majętności. Lokalizacji budynku tego nie można jednakże utożsamiać z wymienianym w 1830 i 1845 r. domem pańskim, obecnie nieistniejącym. Przy wschodniej granicy siedliska, poza zabudową wsi znajduje się cmentarz parafii katolickiej założony w 1906 r., do którego drogę dojazdową wydzielono z zagrody plebańskiej należącej do parafii katolickiej – obecnie nr 43. Na południe od cmentarza przykościelnego usytuowana jest parcela dawnej szkoły katolickiej – obecnie nr 42.

Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
 kościół parafialny pw. św. Szymona i Judy Tadeusza Biskupa wraz z cmentarzem – zlokalizowany przy głównej drodze wiejskiej, po jej wschodniej stronie, w środkowej części wsi, wzniesiony w XIV w., rozbudowany i zbarokizowany w latach 1756–1759; wieża nadbudowana w 1785 r., z hełmem z 1861 r.; świątynia restaurowana na początku XX w., remontowana w 1936 i 1939 r. oraz w okresie powojennym w latach 1962-1963 (odnowienie wnętrza), 1965 r. (przełożenie dachu), 1991 i 2007 r. (odnowienie i pomalowanie elewacji). Kościół orientowany, murowany, tynkowany, z detalem architektonicznym wyrobionym w tynku. Założony na planie krzyża, jednonawowy, z węższym prezbiterium i oskarpowaną 4-kondygnacyjną, czworoboczną wieżą od zachodu oraz zakrystią na nieregularnym rzucie od południa; ramiona transeptu zamknięte trójbocznie, naroża prezbiterium ścięte; wieża poprzedzona niewielką kruchtą. Nawa nakryta ceramicznym dachem dwuspadowym, prezbiterium wielospadowym; transept, zakrystia i kruchta mansardowymi. Wieża zwieńczona ozdobnym hełmem o linii wklęsło-wypukłej, krytym blachą. Elewacje kościoła ujęte profilowanym gzymsem koronującym, otwory w ozdobnych opaskach. Wnętrze salowe, ujęte neobarokową emporą na okazałych konsolach; nawa przekryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, prezbiterium i transept sklepieniami żaglastymi. Sklepienia zdobi dekoracja sztukatorska w formie obramień plafonów, w prezbiterium ściany rozczłonkowane są pilastrami. Kościół w Gościsławiu wymieniony został po raz pierwszy w 1268 r., kiedy to opatrzył go jednym łanem ówczesny właściciel dóbr Sobiesław. Czas powstania pierwszej świątyni nie jest jednoznacznie interpretowany w dawnej literaturze źródłowej. Według części autorów kościół wzniesiono w XII w., według innych zapis lokacyjny z 1268 r. wskazywał na dopiero wówczas wytyczone miejsce pod lokalizację budowli. Świątynia wzmiankowana w 1335 r., była w latach 1360-1542 kościołem filialnym parafii w Udaninie. W 1542 r. biskup wrocławski Baltazar ustanowił w Gościsławiu parafię, podnosząc tym samym istniejącą budowlę do funkcji kościoła parafialnego, w którym posługę sprawowali cystersi oddelegowani z Krzeszowa. Pierwszym z nich, który osiadł w Gościsławiu, obejmując parafię 18 sierpnia 1717 r., był ojciec Adalbertus Ansorge. Po nim do roku 1829 nastąpiło 26 innych proboszczów. Wcześniej, w okresie reformacji, świątynię przejęli i użytkowali protestanci w latach 1630-1645. Po rekatolizacji, w sprawozdaniach z wizytacji z lat 1666/1667 opisywana była jako murowana, z wysoką wieżą, wyposażona w trzy ołtarze. Kościół ten o proweniencji średniowiecznej został w latach 1756-1759 rozbudowany w stylu barokowym za kwotę 4580 talarów. Wówczas zapewne przebudowano transept oraz przekryto nawę sklepieniem kolebkowym z lunetami, a prezbiterium i środkową część transeptu sklepieniami żaglastymi. W 1785 r. nadbudowano wieżę, o czym świadczy umieszczona w jej górnej kondygnacji data, wieńcząc ją barokowym hełmem. Wnętrze świątyni ozdobiono skromną dekoracją sztukatorską i nowym, barokowym wyposażeniem. Po sekularyzacji zakonu cystersów w 1810 r., państwo pruskie przejęło 74-morgowy widmut przynależny parafii w Gościsławiu. Świątynia pozostała nadal kościołem parafialnym i jako taka, opatrzona widmutem 1-morgowym, wymieniana była następnie w 1830 i 1845 r. Funkcję proboszcza w latach 1807-1829 sprawował Gabriel Maliske. Ze wzmianek w dawnej literaturze wiemy, że w roku 1829 w krytym gontem kościele, odprawionych zostało 89 cichych mszy, 8 nabożeństw requiem, jedno aniwersarium i siedem Dróg Krzyżowych. We wrocławskim Archiwum Państwowym zachowała się bogata dokumentacja projektowa dotycząca prac remontowo-budowlanych prowadzonych w kościele w Gościsławiu w drugiej połowie XIX wieku i do lat 40. XX wieku. W 1861 r. poddano remontowi lub wykonano na nowo hełm wieńczący wieżę świątyni, według projektu królewskiego radcy budowlanego Gandtnera. Zrealizowano też w oparciu o jego projekt emporę obiegającą nawę, na której w 1879 r. umieszczono zachowane do dziś organy firmy Schlag & Sohne. W 1882 r. do południowej elewacji kościoła, obok transeptu, dobudowano kruchtę (obecnie nieistniejącą) według projektu wspomnianego wyżej Gandtnera, w miejsce znacznie mniejszej kruchty wcześniejszej. W 1933 r. założono na kościele instalację odgromową, w 1936 r. prawdopodobnie przełożono pokrycie dachu, wymieniono stolarkę okienną i pomalowano wnętrze budowli, w 1939 r. wykonano nową posadzkę. Kościół pozostał świątynią parafialną do 1945 r.; w 1929 r. odnotowano wezwanie św. Szymona i Judy Apostołów. Do parafii należało około 80 ha gruntów oraz miejscowości Zastruże i Kruków
 cmentarz przykościelny założony został w XIV w. i powiększony około 1759 r., obecnie na nieregularnym planie zbliżonym do owalu i otoczony kamiennym murem. Mur przepruwa od zachodu neogotycka, kamienna, arkadowa brama wjazdowa z ceglanym detalem; podobna w formie furta od południa – obecnie zamurowana. Teren cmentarza splantowany, zarys mogił sprzed 1945 r. nieczytelny, kilka płyt nagrobnych wmurowanych w mur cmentarny. W północnej części cmentarza dwie kaplice grobowe usytuowane przy murze cmentarnym. Zachodnia z nich – obecnie przedpogrzebowa z drugiej połowy XIX w. o bogatszej formie i częściowo zachowanym detalu. Założona na rzucie prostokąta, nakryta spłaszczonym, dwuspadowym dachem, zwieńczona wyłamanym szczytem. Fasada pierwotnie boniowana, otwór wejściowy ujęty portalem z dwóch pilastrów dźwigających trójkątny szczyt. Wschodnia z kaplic z lat 20. XX wieku na rzucie prostokąta, kryta ceramicznym dachem dwuspadowym o niesymetrycznych połaciach, elewacje bez detalu. Jedna ze ścian uzupełniona współcześnie pustakami. Na cmentarzu przykościelnym chowano jedynie katolików.
inne zabytki:
 barokowa kapliczka z drugiej połowy XVIII w., obok furty, ujęta murem, w formie niszy zamkniętej łukiem nadwieszonym, ujętej pilastrami zwieńczonymi bogato profilowanym gzymsem powtarzającym zarys łuku i wyłamanym w osiach pilastrów. W niszy ustawiona na wysokim postumencie barokowa figura św. Jana Nepomucena z drugiej połowy XVIII w.
 plebania nr 43, wzniesiona według projektu z 1933 r. w miejscu wcześniejszej budowli z 1832 r., która zastąpiła pierwszy budynek probostwa wybudowanego w 1717 r. dla ówczesnego proboszcza, cystersa Adalbertusa Ansorge. Budynek dwukondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta, dwutraktowy, nakryty ceramicznym dachem dwuspadowym, ze szczytami o wyłamanych narożach i zwieńczeniu; otwory prostokątne. Elewacja przednia poprzedzona współcześnie dobudowanym gankiem. Pierwsza wzmianka o istniejącej przy kościele plebanii pochodzi z 1785 r.; wcześniejsze zabudowania probostwa zostały doszczętnie spalone w czasie wojny trzydziestoletniej. W roku 1829 odnotowano, że ówczesny budynek probostwa pochodził z 1717 r. Łączyć go zatem można z wcześniej wymienionym proboszczem, cystersem Adalbertusem Ansorge, który objął parafię 18 sierpnia tegoż roku. W czasie pożaru wsi w 1826 r. spłonęły należące do parafii zabudowania gospodarcze. Na podstawie dokumentacji projektowej zachowanej we wrocławskim Archiwum Państwowym, zagrodę plebańską można bezsprzecznie zidentyfikować z obecną plebanią nr 43. Z 1832 r. pochodzi projekt nieistniejącego 2-kondygnacyjnego budynku plebanii, krytego dwuspadowym dachem, którego otwory okienne zdobiły wyłamane gzymsy nadokienne. Towarzyszyła mu niewielka stajnia. Budynek ten został w niewielkim stopniu przebudowany w 1882 r. według projektu królewskiego radcy budowlanego Gandtnera, a w 1933 r. zastąpiony obecnym budynkiem probostwa.
 szkoła katolicka (obecnie dom mieszkalny nr 42), wzniesiona w 1898 r. według projektu królewskiego inspektora budowlanego Walthera (?). Budynek dwukondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta, dwutraktowy, nakryty ceramicznym dachem dwuspadowym, w którym lukarny o daszkach pulpitowych. Górna kondygnacja budynku wykonana w konstrukcji ryglowej. Elewacje w partii przyziemia ujęte ceglanym pasem gzymsowym; otwory w ceglanych obramieniach, naroża wyrobione w cegle. Na posesji zachowany dawny budynek sanitarno-gospodarczy z 1898 r. oraz w głębi od północy pół budynku gospodarczego użytkowanego pierwotnie przez szkołę i parafię. Szkoła katolicka założona została w Gościsławiu przed 1804 r., bowiem wówczas wzniesiono na nowo jej budynek, który istniał jeszcze w 1829 roku. W latach 1827-1829 uczył w niej Ant. Prophet, którego wspomagał inny nauczyciel pomocniczy. Istnienie szkoły z jednym nauczycielem uczącym i jednym pomocniczym odnotowano także w latach: 1830, 1845 i 1884. W 1899 r. budynek szkolny został rozebrany i zastąpił go obecnie istniejący budynek nr 42. Jednocześnie zmieniono lokalizację szkoły w obrębie parceli, przesuwając ją na północ i urządzając w miejscu poprzedniej budowli ogród z budynkiem gospodarczo-sanitarnym. Od wschodu zamykał posesję budynek gospodarczy, użytkowany w części przez szkołę, w części przez parafię. Nową szkołę wybudowano w oparciu o projekt królewskiego inspektora budowlanego Walthera (?), pochodzący z 1898 r. Przed 1945 r. była to szkoła czteroklasowa; w 1929 r. uczyło się w niej 68 uczniów, pod kierunkiem dwóch nauczycieli. W 1897 r. założona została w Gościsławiu dwuklasowa, podstawowa szkoła ewangelicka z przedszkolem, którą ufundowała właścicielka dóbr ziemskich Marie von Kramsta. Uczył w niej jeden nauczyciel (także w 1927 r.).
 cmentarz parafii katolickiej, założony w 1906 r. na wschód od kościoła parafialnego pw. św. Szymona i św. Tadeusza Judy, poza siedliskiem wsi. Drogę dojazdową do cmentarza wydzielono z zagrody plebańskiej – ob. nr 43, należącej do parafii katolickiej. Wytyczony na planie prostokąta, rozplanowany regularnie z aleją na osi, ogrodzony siatką na słupkach granitowych. Przy południowej granicy cmentarza pięć okazałych nagrobków sprzed 1945 r., przed którymi duża kwatera, obsiana trawą i obsadzona niewielkimi iglakami. Współczesne pochówki w północnej części cmentarza. Drogę dojazdową do cmentarza wydzielono z zagrody plebańskiej należącej do parafii katolickiej.
 istotnym elementem krajobrazu wsi jest kaplica w murze ogrodzeniowym zagrody nr 38 i krucyfiks przydrożny w ogrodzie zagrody nr 23.
 zespół folwarczny położony przy głównej drodze wiejskiej, po jej zachodniej stronie, w środkowej części wsi. Złożony z dwóch sąsiadujących ze sobą dziedzińców gospodarczych rozdzielonych brukowaną drogą na osi wschód – zachód, przy której usytuowany jest na zachód od majdanów budynek o charakterze willowym z końca lat 20. XX wieku, będący zapewne czasową rezydencją ostatniego właściciela majętności. Oba majdany dość regularne, zbliżone do prostokąta; przy budynku willowym znajduje się ogród wzmiankowany w księgach adresowych w 1930 i 1937 r.
 majdan północny nieco odsunięty od głównej drogi, stanowił zapewne trzon dawnych dóbr ziemskich w Gościsławiu. Obecnie jego zabudowę tworzą wzniesione w 3/4 ćwierci XIX w.: obora I (od północy), stodoła I (od zachodu); stodoła II z częścią inwentarską (od południa). Dziedziniec od wschodu zamyka mur ogrodzeniowy z bramą wjazdową, przy której ruina dawnej oficyny mieszkalnej.
 majdan południowy – dawna owczarnia, ma bardziej nieregularną zabudowę. Tworzą ją od północy: ceglana, 2-kondygnacyjna oficyna mieszkalna nr 19 z początku XX w., z towarzyszącym budynkiem gospodarczym na rzucie litery L. Za nią w tym samym skrzydle usytuowany jest dawny dom zarządcy dóbr – obecnie dom mieszkalny nr 20 z początku XX w. W skrzydle wschodnim znajduje się budynek inwentarski z 4 ćwierci XIX w.; w skrzydle południowym obora II z 4 ćwierci XIX w., a w skrzydle zachodnim stodoła III – w ruinie z trzeciej ćwierci XIX w.
 w obszarze całego siedliska (z wyjątkiem jego skrajnej, północnej części) zlokalizowane są liczne, duże dawne zagrody kmiece z zabudową skupioną wokół czworobocznych dziedzińców, założone na obszernych działkach siedliskowych. Szczególnie wyróżniają się zagrody nr 23 i 38 z bardzo okazałymi budynkami mieszkalnymi, które można utożsamiać z wolnym dobrem (Freigut) i sołectwem.

Przypisy

Gościsław (województwo dolnośląskie)


text:
Bruce Ricker (* 10. Oktober 1942 auf Staten Island, New York; † 13. Mai 2011 in Cambridge, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Dokumentarfilmer und Filmproduzent.

Leben und Wirken
Bruce Ricker besuchte das City College of New York ursprünglich mit dem Ziel Schriftsteller zu werden. Er besuchte die Jazzclubs der Stadt wie das Birdland, The Five Spot und das Half-Note und hörte dort Jazzgrößen wie Tito Puente, John Coltrane und Thelonious Monk. Nach seiner Graduierung 1965 war er für drei Jahre als Polizeianwärter beim New York City Police Department beschäftigt. Es folgten Tätigkeiten als Talentscout, Sozialarbeiter und ein Abend-Studium an der Brooklyn Law School. Daneben arbeitete er für das Literaturmagazin The Provincetown Review. Er setzte seine Studien an der University of Missouri in Kansas City fort, wo einen Jura-Abschluss (Graduate Law Degree in Urban Studies) erwarb, kurz an der Universität lehrte und ab 1971 als Rechtsanwalt in Kansas City tätig wurde.

Um 1973/1974 lernte er Jay McShann und andere Veteranen des Kansas-City-Jazz der 1930er Jahre  kennen. Mit McShann´s Unterstützung er 1974/75 an seinem ersten Dokumentarfilm The Last of the Blue Devils – The Kansas City Jazz Story arbeitete, den er 1979 in New York City fertigstellen konnte. Im Film kommen auch unter anderem Count Basie und Big Joe Turner zu Wort. Der Film lief auf zahlreichen Filmfestivals und machte Ricker landesweit bekannt. 1980 begann er in Zusammenarbeit mit Charlotte Zwerin an der Realisierung eines weiteren Musik-Dokumentarfilms, Thelonious Monk – Straight No Chaser, der 1988 mit Hilfe von Clint Eastwood fertiggestellte werden konnte. 1982 gründete Ricker das Unternehmen Rhapsody Films, das sich auf Produktion und Vertrieb von Jazz- und Bluesfilmen spezialisierte, und produzierte Filmdokumentationen über Bill Evans, Sun Ra, Charles Mingus und Coleman Hawkins.

1987 begann Rickers Zusammenarbeit mit Clint Eastwood, mit dem er bei dessen Charlie-Parker-Filmbiografie Bird kooperierte. Es folgten Filmprojekte, wie die Dokumentationen über Tony Bennett, Budd Boetticher; er fungierte außerdem als musikalischer Berater bei dem Eastwood-Spielfilmen  The Bridges of Madison County (1995) und Mystic River (2003). Er produzierte auch 1997 das TV-Special Eastwood After Hours: Live at Carnegie Hall über Clint Eastwood. Ein Jahr vor seinem Tod stellte Ricker ein Filmporträt über Dave Brubeck (In His Own Sweet Way) fertig.

Ricker lebte in Cambridge, Massachusetts und in New York City, New York. Er verstarb am 13. Mai 2011 an einer Lungenentzündung.

Filmografie (Auswahl)
 1980: The Last of the Blue Devils (Produktion, Regie)
 1988: Thelonious Monk: Straight, No Chaser (Koproduktion)
 1997: Eastwood After Hours: Live at Carnegie Hall (Produktion, Regie)
 1998: Jim Hall: A Life in Progress (Regie)
 2000: American Masters – Clint Eastwood: Out of the Shadows (Produktion, Regie)
 2003: The Blues (2 Episoden, Produktion)
 2005: Budd Boetticher: A Man Can Do That (Produktion, Regie)
 2005: Budd Boetticher: An American Original (Produktion)
 2007: Tony Bennett: The Music Never Ends (Produktion, Regie)
 2009: Johnny Mercer: The Dream's on Me (Regie)

Weblinks

 Filmografie auf fandango.com (englisch)
 Nat Hentoff: Bruce Ricker's Visual Jazz in der JazzTimes (englisch)
 Biografie auf der offiziellen Webpräsenz des Pasorobles Film Festivals (englisch)
 Nachruf in The New York Times

Einzelnachweise

Filmregisseur
Dokumentarfilmer
Filmproduzent
Person (Jazz)
US-Amerikaner
Geboren 1942
Gestorben 2011
Mann

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
«The Call of the Simpsons» () — седьмая серия первого сезона сериала «Симпсоны», которая вышла 18 февраля 1990 года.

Сюжет
В начале серии Барт и Гомер убираются на лужайке. В то же время Нед Фландерс подъезжает к дому Симпсонов на своём новом фургоне «Бегемот» и хвастается им перед Симпсонами. Гомер из зависти также решает купить себе машину, причём лучше, чем у Фландерса. Придя в автомобильный магазин, он сразу же положил глаз на «Бегемот Максимум» и уже собирался взять его в кредит, но продавец сказал, что Симпсоны «Не смогут купить этот фургон, даже если проживут миллион лет».

Не желая уходить с пустыми руками, Гомер всё же купил старый подержанный фургон, на котором Симпсоны и поехали домой.

Вскоре после этих событий Симпсоны решили побыть на природе. По дороге Гомер сворачивает с шоссе и едет на большой скорости в лес, а когда машина остановилась, Симпсоны увидели, что они висят прямо над пропастью. Они тихо вылезли из трейлера, и в тот же момент он упал. Так они очутились в лесу без еды, воды и всех походных принадлежностей.

Гомер решил, что он с Бартом пойдёт искать пищу, а также людей, а Лиза с Мардж останутся на месте и будут ждать их. Вместе с ними пошла и Мэгги, но ни Барт, ни Гомер не заметили этого, и через несколько минут самая младшая из Симпсонов видит перед собой медведя. Она, не видя никакой опасности, засовывает медведю в рот пустышку. Нельзя точно сказать, понравилась ли этому зверю соска или сама Мэгги, но он отвёл её к своим сородичам, и вскоре она стала их любимицей.

Тем временем Барт с Гомером упали с водопада и потеряли в реке свою одежду. Им пришлось переночевать в лесу, так и не найдя еды, а на следующий день они наткнулись на пчелиный рой. Гомер, не евший ничего целый день, засунул в рот вместе с мёдом пчёл и, испугавшись, побежал прямо в грязевую яму, выкрикивая при этом череду непонятных звуков. Отдыхавший рядом натуралист сумел заснять грязного и кричащего Гомера. После этого плёнка попала на телевидение, а заснятое на ней существо было признано снежным человеком.

Мардж и Лиза были найдены и эвакуированы. Мардж увидела фотографию «снежного человека» и узнала в нём своего мужа. В тот же день в газетах появилась статья «I married Bigfoot» ().

Гомер с Бартом, скитаясь по лесу зашли в ту самую медвежью пещеру, где была Мэгги Симпсон, которая и покинула пещеру вместе с ними. Они продолжили дальше бродить по лесу, пока случайно не оказались близ того места, где собрались охотники за снежного человека. Гомер был усыплён снотворным и отправлен в «Спрингфилдский институт приматов», но даже его способность разговаривать не убедила учёных в том, что он является настоящим человеком. Специалисты сошлись во мнении, что Гомер либо очень глупый человек, либо «блестящий зверь».

Ссылки
 ссылка на серию на сайте Simpsoncrazy.com

Рисованные мультфильмы США 1990 года


text:
Évènements
 Le médecin allemand Franz Joseph Gall(1758-1828) fonde la phrénologie, pseudoscience selon laquelle les protubérances du crâne révèlent les traits de caractère.

Publications

 25 janvier : Antoine Portal lit à l'Institut de France « Considérations sur la nature et le traitement de quelques maladies héréditaires ou de famille ».
 Première parution de la Bibliotek for Læger, journal médical, au Danemark.
 , A dissertation on the chymical properties and exhilarating effects of nitrus oxide gas : and its application to pneumatick medicine.
 Frédéric Charles Chardel, Monographie des dégénérations skirrheuses de l'estomac : fondée sur un grand nombre d'observations recueillies tant à la clinique interne de l'École de médecine de Paris, qu'à l'hôpital Cochin, Paris, Allut
 Franz Leopold Lafontaine, Traité de la plique polonaise : suivi d'observations sur cette maladie, traduction française par A. J. L. Jourdan, Paris, Méquignon — La plique était une maladie fréquente en Pologne.
 J. Lordat, Traité des hémorragies

Naissances
 14 mars : James Manby Gully (mort en 1883), médecin thermaliste britannique.
 15 mars : Hermann Friedrich Stannius (mort en 1883), physiologiste allemand.

Décès
 5 mai : Pierre Jean Georges Cabanis (né en 1757), médecin, physiologiste et philosophe français.
 24 décembre : Thomas Beddoes (né en 1760), médecin anglais.

Notes et références

Voir aussi
 En lien avec la santé publique et la médecine sociale :
 Chronologie des faits économiques et sociaux dans les années 1800

1800
Histoire de la médecine


text:
Dixi est un centre commercial du quartier de Tikkurila à Vantaa en Finlande .

Présentation

Accès
À la gare de Tikkurila s'arrêtent les trains de banlieue , , , , ,  et , ainsi que tous les trains longue distance au départ et à destination d'Helsinki sur la ligne päärata et la ligne directe.
Les  de la Kehärata emmène de Tikkurila à l'aéroport en un peu moins de 10 minutes.

La gare routière est située dans la rue de Dixi et l'arrêt de bus est sur Ratatie, en face de la gare routière.

Commerces et services

Commerces et services de Dixi par ordre alphabétique

A
 ANEO Software Oy
 Arnolds
 Asianajotoimisto Jurentia Oy
B
 Barona
 Budbee Box
 Burger King
C
 Cafe Zino
 Chiang Mai
D
 Danske Bank
 DNA
F
 FinnVape
 Fitness24Seven
 FOREX
 Fotoliike.fi
 Fotoyks
G
 Grande Parilla
H
 Hair Design
 Hao King
I
 itapsa
J
 Jalon Uusimaa
K
 K-Market DIXI
 Kaivokukka Dixi
 Kakkugalleria
 Karkkitori
 Kekkilä-BVB
 Kotipizza Dixi
L
 La Pasteria Italiana
 Life
M
 Maltainen Metso
 Marian
 Metsähallitus
 Musti ja Mirri
 MyXline Oy
N
 Neova
 Nevel
 New Hairstore
 Nissen
O
 Office Center ilmoittautuminen
P
 Picnic
 Poliisi Itä-Uusimaa
 Prink
 Protan
R
 R-Kioski
 Rantalainen
 Rax Dixi
S
 S-Market
 Salon Pepe Åhman
 Spacehub
 Stop@Station, asemasilta
 Subway
 Suomalainen Kirjakauppa
 Synsam
T
 Taco Bell
 Talgraf Oy
 Telia
 TEMPUR Pop Up Dixi
 Terveystalo
V
 Vantaa-info

Références

Galerie

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Tikkurila
Centre commercial à Vantaa
Bâtiment à Vantaa


text:
La faune de Porto Rico, comme celle de nombreux autres archipels, se caractérise par un fort endémisme et une faible diversité biologique. Les chauves-souris sont les seuls mammifères terrestres indigènes existants à Porto Rico. Tous les autres mammifères terrestres de la région ont été introduits par les hommes, principalement des chats, des chèvres, des moutons, la petite mangouste indienne et des singes. En revanche, des dauphins, des lamantins et des baleines fréquentent depuis toujours les côtes. Des 349 espèces d'oiseaux, environ 120 viennent de l'archipel, et 47,5 % y sont rares. L'animal le plus reconnaissable et le plus célèbre de Porto Rico est probablement Eleutherodactylus coqui, une petite grenouille endémique très bruyante devenue un des symboles de l'île. Elle fait partie des 86 espèces qui constituent l'herpétofaune de l'île. Il n'existe pas de poissons d'eau douce indigènes à Porto Rico, mais quelques espèces, introduites par l'homme, ont peuplé les réservoirs et les fleuves. La faible diversité biologique est également évidente parmi les invertébrés, qui constituent la majeure partie de la faune de l'archipel. Dans l'archipel, on compte au total 131 espèces endémiques : seize oiseaux, deux crustacés, deux insectes, un myriapode, un mollusque, 30 reptiles et amphibiens, et 79 araignées, auxquelles s'ajoutent cinq sous-espèces de chauves-souris.

Depuis l'arrivée des premiers hommes il y a environ  et surtout depuis l'arrivée des Européens il y a plus de 500 ans, d'importants changements ont eu lieu. La chasse, la destruction des habitats, et l'introduction d'espèces d'origine étrangère ont entraîné l'extinction de certaines espèces locales. Les efforts de conservation, comme pour l'Amazone de Porto Rico, ont commencé dans la deuxième moitié du . Selon l'Union internationale pour la conservation de la nature, en 2002, il y avait 21 espèces menacées à Porto Rico : deux mammifères, huit oiseaux, huit reptiles et trois amphibiens.

Origine de la faune portoricaine

Formation de Porto Rico
La plaque caraïbe, une plaque tectonique océanique sur laquelle Porto Rico et les Antilles (à l'exception de Cuba) sont localisés, se forma à la fin du Mésozoïque. Selon Rosen, quand l'Amérique du Sud se sépara de l'Afrique, un archipel volcanique fut formé. Il se divisa par la suite en les actuelles Grandes et Petites Antilles, une faille étant apparue entre les deux. Géologiquement, l'archipel de Porto Rico est jeune. Il s'est formé il y a environ 135 millions d'années. L'hypothèse communément retenue et que l'on doit à Howard Meyerhoff énonce que Porto Rico, ses îles adjacentes et les îles Vierges à l'exception de Sainte-Croix furent formés par le volcanisme durant le crétacé. Des échantillons de roches provenant de Sierra Bermeja au sud-ouest de Porto Rico, datant de la fin du jurassique ou du début du crétacé, confirment cette théorie.

Arrivée de la faune sur l'archipel
Il y a un débat continuel pour établir quand et comment les ancêtres de la faune vertébrée actuelle colonisèrent les Antilles – particulièrement pour savoir si les Antilles furent des îles océaniques ou si elles formèrent un jour une connexion entre l'Amérique du Sud et l'Amérique du Nord. La première hypothèse, privilégiée, suggère une arrivée par la mer d'une faune primitive venant d'Amérique du Sud ; l'autre hypothèse suggère la spéciation de la faune des Antilles originelles. Cette seconde proposition est remise en cause par l'absence notoire de mammifères de grande taille tels que les ongulés pourtant très présents dans les territoires voisins. Hedges  conclurent que la dispersion était « le mécanisme primaire pour les origines du biote des Antilles ». En effet, certains genres de vertébrés terrestres tels que Eleutherodactylus se dispersèrent parmi les îles avant qu'un effet de spéciation ait réellement eu lieu. Toutefois, d'autres faunes telles que les insectivores endémiques des Antilles (Nesophontes sp., Solenodon marcanoi et d'autres) et les poissons d'eau douce semblent avoir colonisé les îles de la mer des Caraïbes auparavant par d'autres moyens. L'hypothèse d'une colonisation extérieure est confirmée par l'analyse de l'arrivée des ancêtres des Capromyidae et Echimyidae des Antilles, celle-ci concluant qu'un ancien membre de la famille des echimyidae pourrait être arrivé aux Grandes Antilles en provenance d'Amérique du Sud, soit en allant d'île en île à travers les petites Antilles, soit en dérivant en provenance de Porto Rico ou d'Hispaniola.

Mac Phee et Iturralde proposent une hypothèse alternative suivant laquelle les clades de mammifères arrivèrent sur les Antilles au milieu du tertiaire, approximativement à la limite entre l'Éocène et l'Oligocène. Une terre immergée reliait temporairement le nord-ouest de l'Amérique du Sud avec trois des grandes Antilles (Cuba, Hispaniola et Porto Rico) durant cette période. Après quoi, pendant la fragmentation des Antilles, commença la spéciation.

Écosystèmes de Porto Rico
On distingue trois grandes régions naturelles à Porto Rico : un massif montagneux qui occupe tout le centre de l'île et culmine à  à Cerro La Punta, des plaines côtières sur le pourtour de l'île principale et une région karstique au nord de l'île, issue de la dissolution par l'eau de roches d'origine volcanique.

À l'origine, l'écosystème dominant sur l'archipel de Porto Rico est sans nul doute la forêt tropicale humide. Aujourd'hui, elle a été en grande partie détruite par l'activité humaine. La Forêt nationale d'El Yunque, également appelée El Yunque, située à l'est de l'île de Porto Rico et s'étendant sur  représente une large part de ce qu'il reste à l'heure actuelle de ce milieu. Elle se caractérise par une topographie accidentée avec un sommet à  d'altitude, une pluviométrie très forte et une grande diversité biologique, notamment du point de vue de la flore. C'est ici que l'on rencontre les célèbres Eleutherodactylus coqui ou coquí de Porto Rico, ainsi que de nombreuses espèces de chauves-souris. On rencontre également des forêts sèches, comme la Forêt d'État de Guánica, ou buissonnantes.

Du fait de la taille de l'île, les rivières y sont relativement courtes. On ne trouve aucun lac intérieur, mais une quinzaine de réservoirs qui alimentent les cours d'eau.

Les mangroves sont courantes le long du littoral de l'archipel, en marge des baies ou autour des lagons, là où l'action des vagues ne se fait pas sentir. Ces écosystèmes particuliers hébergent différents animaux aquatiques (poissons comme coquillages), mais également des oiseaux et des reptiles comme les iguanes. Le littoral est également bordé de plages, dont certaines accueillent notamment les tortues luth lors leur ponte, comme c'est le cas à La Selva.

Au large des côtes portoricaines, on trouve pas moins de  de récifs de coraux. Ceux-ci forment des écosystèmes marins complexes dans lesquels on rencontre une grande diversité de poissons et d'invertébrés. Comme l'ensemble des récifs coralliens des Caraïbes, ils sont menacés par le blanchiment des coraux, et déclinent assez rapidement.

Le dernier changement majeur dans l'évolution de la faune portoricaine eut lieu il y a environ  et résulta de la montée du niveau de la mer consécutif à la fin de l'ère glaciaire, ce qui engendra des changements environnementaux. La transformation de Porto Rico, à l'origine une savane sèche et qui devint le milieu humide et forestier actuel, fut responsable d'extinctions massives, particulièrement au sein de la faune vertébrée.

Mammifères

De la même manière que pour de nombreuses autres îles, la diversité des mammifères de Porto Rico est pauvre comparativement aux régions continentales. On recense à l'heure actuelle treize espèces de mammifères natifs de l'île, exclusivement des chauves-souris. Par ailleurs, dix-huit espèces de mammifères marins, incluant lamantins, dauphins et baleines, sont communes dans les eaux de l'archipel. Des fossiles attestent de l'existence d'une musaraigne (la musaraigne portoricaine, Nesophontes edithae), d'un paresseux (le paresseux portoricain), de trois chauve-souris supplémentaires (Macrotus waterhousii, Monophyllus plethodon, et Phyllonycteris major) et de cinq rongeurs (un hutia géant : Elasmodontomys obliquus, un hutia : Isolobodon portoricensis et trois Echimyidae : Heteropsomys antillensis, Heteropsomys insulans, et Puertoricomys corozalus) aujourd'hui disparus. Woods suggère comme explication à leurs extinctions que : « les taxa évoluant sur des îles océaniques sans aucune compétition où prédation peuvent ne pas être capable de s'adapter à des changements rapides de conditions, comme les changements climatiques des ères glaciaires ou la soudaine compétition ou prédation d'animaux introduits ».

D'autres mammifères terrestres ont été introduits au cours de l'histoire de Porto Rico. Les premiers pionniers introduisirent tout d'abord dans l'archipel des chiens et des cochons d'Inde originaires d'Amérique du Sud ou centrale. Après quoi les Taïnos introduisirent les hutias en provenance d'Hispaniola comme source de nourriture. Quand les Espagnols colonisèrent l'île au début du , ils débarquèrent avec divers animaux domestiques tels que des chiens, des chats, des chèvres, des cochons, des bovins, des chevaux et des ânes. D'autres espèces comme le rat noir (Rattus rattus), le surmulot (Rattus norvegicus) et la souris domestique (Mus sp.) ont été involontairement introduites comme passagères clandestines, peut-être depuis l'arrivée de Christophe Colomb en 1493. Plus récemment, des espèces ont été introduites comme moyen de contrôle biologique des nuisibles. Par exemple, la petite mangouste indienne (Herpestes javanicus) fut introduite au  pour limiter les dégâts causés par les rats dans les plantations de canne à sucre. Cette introduction fut un échec : la mangouste ne parvint pas à limiter la population de rats et à la place elle contribua au déclin de la faune indigène comme le carouge de Porto Rico et peut-être même la Paruline d'Angela.

Dans le cadre d'une étude sur l'adaptation des espèces animales, 57 macaques rhésus (Macaca mulatta) furent introduits sur l'île de Desecheo ainsi que sur d'autres îles du sud de l'archipel en 1967. Avant l'introduction, Desecheo était la plus grande colonie de nidification du fou brun, mais du fait de la consommation des œufs par les macaques, aucune espèce d'oiseau ne niche actuellement sur l'île. Les efforts pour piéger et supprimer l'espèce ont été infructueux et elle a étendu son aire d'influence à tout le sud-ouest de Porto Rico. D'autres primates ont établi une population à Porto Rico. Ainsi, à la suite d'un vandalisme, 107 saïmiris s'échappèrent d'une station de recherche à Sabana Seca à la fin des années 1970. La dernière estimation de cette population était de 35 individus.

Mammifères marins

Le plus célèbre mammifère marin des eaux portoricaines est certainement le lamantin des Caraïbes (Tricherus manatus manatus) qui est recensé comme vulnérable par l'UICN. Les eaux de l'archipel constituent un des principaux habitats de l'espèce. Les lamantins attirèrent particulièrement l'attention du public lorsqu'un lamantin de deux mois surnommé Moisés fut sauvé et élevé durant 27 mois par le Carribean Stranding Network (CSN). Moisés fut le premier lamantin orphelin élevé en captivité relâché avec succès dans les Caraïbes. L'animal devint une icône de la culture et de la science de Porto Rico, notamment quand Tony Croatto, un chanteur d'origine italienne devenu célèbre à Porto Rico, écrivit une chanson titrée Moisés. Par ailleurs, la municipalité portoricaine nommée Manati (mot signifiant lamantin en espagnol) doit vraisemblablement son appellation à cette espèce.

Les eaux de Porto Rico sont aussi un site important pour la reproduction de la baleine à bosse, pendant l'hiver de l'hémisphère nord. L'observation des baleines est une activité touristique populaire dans la municipalité de Rincón, à l'ouest de Porto Rico.

Chauves-souris

Les chauves-souris présentes à Porto Rico appartiennent à cinq familles (Noctilionidae, Mormoopidae, Phyllostomidae, Vespertilionidae et Molossidae) et comprennent au total treize espèces dont cinq sous-espèces sont endémiques sur l'archipel. Sept des treize espèces sont insectivores, quatre sont considérées frugivores, une se nourrit de nectar et une autre de poisson. Le nombre total d'espèces est faible en comparaison de ce que l'on peut observer sur les autres îles des grandes Antilles. Par exemple, la Jamaïque, avec une aire d'environ 1,2 fois Porto Rico, compte 21 espèces (1,6 fois plus qu'à Porto Rico). Une explication possible est la grande distance séparant l'archipel et les principales terres continentales riches en biodiversité. La Jamaïque par exemple est plus proche de Cuba et Hispaniola qui sont elles-mêmes plus proches de l'Amérique centrale et de l'Amérique du Nord.

Les chauves-souris jouent un rôle important dans l'écologie des forêts et des grottes à Porto Rico et participent à limiter la population de moustiques. Dix des treize espèces vivent dans des grottes avec des faibles taux de reproduction ; l'aire la plus riche en espèces est la forêt nationale des Caraïbes, où onze espèces sont présentes. Stenoderma rufum, endémique à Porto Rico, joue un rôle important dans l'écologie des forêts de gommier dans les montagnes Luquillo. On pense que c'est le seul moyen de dispersion des graines de balata (Manilkara bidentata). Les fèces de chauves-souris (guano) contribuent au développement de la vie dans les grottes, de nombreux invertébrés étant des charognards se nourrissant de guano, des détritivores ou des prédateurs des deux précédents.

Les espèces de chauves-souris présentes sur l'archipel de Porto Rico sont : le grand noctilion (Noctilio leporinus), Mormoops blainvillii, Pteronotus parnellii, Pteronotus quadridens, l'artibée de la Jamaïque (Artibeus jamaicensis), la chauve souris à tête de cochon (Brachyphylla cavernarum), Erophylla sezekorni, Monophyllus redmani, Stenoderma rufum, Eptesicus fuscus, Lasiurus borealis, Molossus molossus, et le molosse du Brésil (Tadarida brasiliensis).

Oiseaux
 voir aussi Liste des oiseaux des Antilles

L'avifaune de Porto Rico comprend 349 espèces, dont seize sont endémiques à l'archipel. Il s'agit du pic de Porto Rico, du todier de Porto Rico, du tacco de Porto Rico, de l'amazone de Porto Rico, du mango vert, de l'émeraude de Porto Rico, du petit-duc de Porto Rico, de l'engoulevent de Porto Rico, du moucherolle gobemouche, du tyran de Porto Rico, du viréo de Porto Rico, de la paruline d'Adélaïde, de la paruline d'Angela, du tangara de Porto Rico, du sporophile de Porto Rico, et du carouge de Porto Rico. Presque la moitié des espèces (166) sont très peu fréquentes sur l'île, ce qui signifie qu'elles n'ont été identifiées qu'une ou deux fois seulement, et 42 espèces ont été introduites, directement ou indirectement (principalement par des modifications d'habitat), par les hommes. Approximativement 120 espèces, indigènes ou introduites, nichent régulièrement dans l'archipel.

L'avifaune est principalement originaire du continent nord-américain (plus précisément du sud de l'Amérique du Nord et d'Amérique centrale) avec des espèces sud-américaines qui colonisent le territoire depuis peu de temps. Les familles d'Amérique du Sud présentes dans les grandes Antilles sont les colibris (Trochilidae), les Tyrannidae, les sucriers à ventre jaune (Coerebidae) et les Thraupidae. La théorie dominante suggère que les oiseaux ont colonisé l'archipel par dispersion transocéanique pendant les périodes glaciaires du Pleistocène. Les oiseaux les plus primitifs des Antilles sont les todidae, qui ont un représentant endémique de Porto Rico, le todier de Porto Rico.

L'avifaune de Porto Rico a diminué du fait de l'extinction et de l'extirpation de diverses espèces, soit par des forces naturelles soit à la suite de l'intervention humaine. Par exemple, on a retrouvé des fossiles prouvant l'existence d'une espèce d'Apodidae, Tachomis uranoceles, datés de la fin du Pléistocène (il y a entre  et ). On pense que cette espèce a disparu à la suite de la modification de son habitat par la glaciation de Würm. Au moins six espèces endémiques se sont éteintes durant le dernier millénaire : la chouette-effraie portoricaine (Tyto cavatica), le caracara portoricain (Polyborus latebrosus), la perruche portoricaine (Aratinga chloroptera maugei), la bécasse portoricaine (Scolopax anthonyi), Geotrygon larva et Nesotrochis debooyi. Avec une population de treize individus en 1975, le perroquet portoricain devint presque le septième, mais des efforts de conservation aidèrent à sauver l'espèce de l'extinction. Toutefois, il reste l'un des dix oiseaux les plus menacés du monde. Quatre oiseaux portoricains, la conure maîtresse, la corneille des Antilles, la corneille de Cuba et le courlan brun, disparurent de Porto Rico après l'expansion de la population de Porto Rico dans la deuxième moitié du , et trois espèces supplémentaires, le dendrocygne à bec rouge, le râle noir et le flamant rose ne nichent plus dans l'archipel.

Amphibiens et reptiles

L'herpétofaune de Porto Rico comprend 25 espèces d'amphibiens et 61 de reptiles. La majorité des clades de reptiles terrestres sont vraisemblablement arrivés de l'Amérique du Sud par la mer. Peu de preuves permettent de soutenir l'hypothèse alternative d'une spéciation sur les Antilles. On pense que le reste de l'herpétofaune est arrivé aux Antilles par la même méthode et a, par la suite, subit une spéciation sur les îles. Il en résulte que Porto Rico, et les Caraïbes en général, ont un des plus hauts pourcentages mondiaux d'endémisme parmi leurs amphibiens et leurs reptiles. Les espèces d'amphibiens à Porto Rico appartiennent à quatre familles : Bufonidae (4 espèces), Hylidae (3 espèces), Leptodactylidae (18 espèces) et Ranidae (2 espèces). Les reptiles comprennent des tortues (d'eau douce et marines), des lézards, des amphisbènes, des serpents et un caïman.

Toutes les espèces de Ranidae et de Hylidae présentes à Porto Rico ont été introduites. Une espèce de la famille des Bufonidae, le crapaud buffle, a été introduite tandis que l'autre, le crapaud de Porto Rico, est endémique et est aujourd'hui dans une situation critique. Le crapaud buffle fut introduit sur l'île dans les années 1920 pour contrôler les populations de ravageurs de la canne à sucre (Phyllophaga sp). Toutes les espèces de la famille des Leptodactylidae sont indigènes. Des dix-huit espèces de Leptodactylodae, dix-sept font partie du genre Eleutherodactylus et sont couramment connues sous le nom de coqui à Porto Rico. Trois d'entre eux, Eleutherodactylus karlschmidti, Eleutherodactylus jasperi et Eleutherodactylus eneidae sont presque éteints. Eleutherodactylus jasperi est la seule espèce vivipare de la famille des Leptodactylidae et Eleutherodactylus cooki est le seul membre du genre Eleutherodactylus à montrer un dimorphisme sexuel à la fois dans sa taille et sa couleur. Le coqui commun (Eleutherodactylus coqui) est un symbole non officiel de Porto Rico et un aspect important de la culture portoricaine. Quatorze des dix-sept espèces de coquis sont endémiques de l'archipel, ce qui est à l'origine d'une phrase communément utilisée par les Portoricains pour affirmer leur fierté nationale : « De aquí como el coquí » (« d'ici comme le coqui »).

Les tortues de Porto Rico incluent des tortues d'eau douce (cinq espèces dont deux éteintes) et marines (cinq). Deux de ces espèces sont fortement menacées : la tortue imbriquée et la tortue luth. Les menaces qui planent sur ces espèces sont principalement la destruction de leur habitat et la capture illégale d'œufs et d'individus. Le caïman à lunettes, une espèce introduite, est le seul représentant de l'ordre des Crocodilia à Porto Rico. Le plus grand lézard terrestre de l'archipel est Cyclura cornuta stejnegeri. Il s'agit d'une sous-espèce de l'iguane rhinocéros (Cyclura cornuta) et elle est endémique de l'île Mona, située dans le détroit entre l'île principale de Porto Rico et la république dominicaine. Une autre espèce de Cyclura de taille similaire est Cyclura pinguis, qui fut autrefois présente dans l'archipel mais a disparu du fait de la prédation des chiens, des chats et des humains, de la destruction de leur habitat et de la compétition avec les chèvres et les cochons. Son aire de diffusion est maintenant réduite à Anegada.

Les onze espèces de serpents présentes sur l'île sont généralement considérées non-venimeuses, bien que des recherches aient conclu qu'au moins une espèce, Alsophis portoricensis, sécrète du venin. Ces espèces appartiennent à trois familles et quatre genres : Typhlopidae (genre Thyplops), Boidae (Epicrates) et Colubridae (Alsophis et Arrhyton). Le plus grand serpent de Porto Rico est le boa de Porto Rico (Epicrates inornatus), un serpent endémique pouvant mesurer jusqu'à . Le régime des serpents à Porto Rico est constitué de reptiles (Ameiva, Anolis, geckos), de coquis et autres grenouilles et, plus rarement, de souris, oiseaux et chauves-souris (exclusivement pour le boa portoricain).

Le lézard le plus commun à Porto Rico est Anolis pulchellus. Les lézards du genre Anolis de l'archipel, et des grandes Antilles en général, représentent un cas intéressant de radiation évolutive. Ainsi, les lézards des grandes Antilles sont plus proches d'espèces différentes sur la même île que d'individus de la même espèce mais sur d'autres îles. De manière surprenante, même si les divergences entre espèces se sont créées indépendamment sur chaque île, le même palette d'adaptation aux habitats s'est développée sur chaque île.

Poissons

Les premières descriptions de poissons de Porto Rico furent réalisées par Cuvier et Valenciennes en 1828. Ils reportèrent 33 taxa pour l'archipel. Porto Rico a peu d'espèces de poissons d'eau douce indigènes ; toutefois, il y a plus de 30 espèces introduites, principalement originaires d'Afrique, d'Amérique du Sud et du sud-est des États-Unis, qui se sont établies sur l'archipel, et 60 espèces marines séjournent dans les eaux douces de Porto Rico par intermittence au cours de l'année. Les introductions ont été intentionnelles ou accidentelles. Le but des introductions volontaires était de développer la pêche sportive, comme loisir et source d'alimentation, de contrôler la population de moustiques, et pourvoir le black-bass à grande bouche en poisson fourrage. Les introductions accidentelles, comme celle de Pterygoplichthys multiradiatus, sont principalement attribuées à des poissons d'aquarium relâchés dans la nature. Depuis 1936, le département portoricain des ressources environnementales et naturelles gère une écloserie dans la municipalité de Maricao. Environ  poissons, incluant le Black-bass à grande bouche, le peacock bass et la barbue de rivière, ainsi que certaines espèces de tortues, sont élevés chaque année pour pourvoir les réservoirs et rivières de Porto Rico.

Trois types d'habitats, des mangroves, des récifs et des herbiers marins, sont rencontrés dans les eaux océaniques de Porto Rico. Au total, 677 espèces de poissons vivent dans ces habitats, dont 242 espèces vivant dans les récifs. Les espèces de poissons trouvées dans les récifs portoricains sont représentatifs de la faune des Caraïbes. On rencontre notamment des girelles, des demoiselles, des gorettes blanches (Haemulon plumieri), des gorettes bleues (Haemulon sciurus), des poissons-perroquets royaux (Scarus vetula), et des requins (famille des Carcharhinidae). Les rondeaux des pâturages (Archosargus rhomboidalis) et les blanches cendrées (Gerres cinereus) sont des espèces que l'on rencontre communément dans les mangroves. D'autres espèces intéressantes sont les poissons plats, avec 21 espèces enregistrées, et les requins avec plus de 20 espèces. Le requin longimane et le requin soyeux sont très présents dans le détroit de Mona.

Invertébrés

La faune invertébrée de Porto Rico est riche mais peu diversifiée par rapport à d'autres faunes néotropicales. En comparaison avec d'autres îles des Antilles, elle a été amplement étudiée.

La faune des insectes de Porto Rico, de la même façon que pour la majorité des taxons d'invertébrés, est considérée comme appauvrie quand on la compare à son équivalence sur le continent. Par exemple, 300 espèces de papillons sont présents à Porto Rico, en fort contraste avec plus de 600 espèces à Trinidad et plus de  dans une région de  au Brésil. En 1998, sur les  d'insectes listées, seulement  étaient représentées à Porto Rico. En termes de diversité, sur les 31 ordres d'insectes, 27 ont des représentants sur l'archipel. Les ordres absents sont Archaeognatha, Notoptera, Plecoptera, et Mecoptera. La plus grande collection d'insectes de Porto Rico se trouve au Museo de Entomología y Biodiversidad Tropical (« Musée de l'Entomologie et de la Biodiversité Tropicale »), qui fait partie de la station expérimentale d'agriculture de l'Université de Porto Rico.

Les arachnides sont très importants dans les écosystèmes forestiers, à la fois en tant que prédateurs et que proies. Dans certains types de forêts, comme les forêts de gommiers, elles représentent le principal prédateur arboricole invertébré ; les araignées en sont le représentant le plus abondant. Les 27 espèces d'araignées de la forêt du Commonwealth de Maricao appartiennent à cinq familles : Uloboridae, Pholcidae, Theridiidae, Linyphiidae et Araneidae. On pense que Theotima minutissima, une petite espèce d'araignée que l'on trouve en abondance dans la forêt nationale des Caraïbes, pratique la parthénogenèse, ce qui signifie qu'elle se reproduit sans être fécondée par un mâle.

Les vers de terre et les animaux vivant dans les grottes sont d'autres invertébrés terrestre de Porto Rico. Dix-huit espèces indigènes de vers de terre ont été décrites, avec onze espèces appartenant à la famille des Glossoscolecidae, trois à la famille des Megascolecidae et quatre à la famille des Exxidae. 78 espèces d'invertébrés sont connues comme résidant dans les grottes portoricaines. Six de ces espèces ne sont présentes que dans les Antilles, 23 viennent d'Amérique du Nord et 23 sont endémiques à Porto Rico. Seulement deux espèces sont troglobies et ne vivent que dans les grottes. 45 % des espèces sont des prédateurs et les 55 % restant se nourrissent de guano, sont détritivores ou herbivores. La plupart de cette faune est vraisemblablement arrivée à Porto Rico durant le Pléistocène.

La faune invertébrée marine de Porto Rico est composée de 61 éponges, 171 cnidaires, 8 némertés,  mollusques, 129 annélides (polychètes), 342 crustacés, 165 échinodermes, 131 bryozoaires, 117 coraux durs, 99 coraux mous et gorgones, 13 corallimorphaires et 8 hydrozoaires. Les espèces de coraux trouvées dans les récifs de Porto Rico sont caractéristiques de la faune des Caraïbes. On rencontre communément le corail étoilé massif (Montrastaea annularis), la porite digitée (Porites porites) et le corail corne d'élan (Acropora palmata).

L'introduction d'invertébrés a eu un effet notable sur la faune portoricaine. Ainsi, les escargots indigènes d'eau douce tels que Physa cubensi ont été affectés par les espèces introduites. Actuellement, l'escargot d'eau douce le plus abondant de Porto Rico est la mélanie granuleuse (Tarebia granifera), une espèce introduite. Un autre invertébré introduit à Porto Rico est l'abeille. Cet animal entre en compétition avec le perroquet portoricain par rapport aux cavités utilisées pour nicher dans la forêt nationale des Caraïbes. Les abeilles tueuses, qui posent un problème nettement plus sérieux pour les oiseaux nichant dans des cavités secondaires, ont récemment étendu leur aire d'influence à Porto Rico. Dix-huit espèces de fourmis ont également été introduites dans l'archipel. Il s'agit aujourd'hui d'un des taxa les plus abondants dans les litières de feuilles.

Impact humain et préservation

La faune de Porto Rico a été assujettie à l'influence de l'homme depuis l'arrivée des ortoiroides, les premiers colons de l'archipel, il y a environ . La faune indigène fut utilisée par la population de l'île comme source de nourriture, ou utilisée pour les peaux et le commerce. Un déclin significatif dans les populations et la diversité de la faune des îles a été entamé avec l'arrivée des colons européens au . La destruction des habitats, résultant tout d'abord de la déforestation visant à implanter la culture de canne à sucre, eut un effet dévastateur sur la faune de Porto Rico durant la deuxième partie du . De plus, les espèces introduites par l'homme comme le rat, le chat, la petite mangouste indienne et le crapaud buffle ont eu un profond effet sur la faune indigène. Les rats de l'île de Monito sont un facteur limitant pour l'abondance d'une espèce endémique, le gecko Sphaerodactylus micropithecus (gecko de Monito en espagnol). Les chats sauvages de l'île de Mona ont été observés attaquant la colombe à queue noire et des reptiles endémiques, et sont associés à la réduction des jeunes iguanes de Mona. Les petites mangoustes indiennes mangent des oisillons du perroquet de Porto Rico.

Les efforts de conservation comprennent à la fois la protection des espaces et des espèces. Approximativement  (soit 3,4 % de la surface totale) divisés en 34 réserves sont protégés à Porto Rico. Selon l'UICN, il y a 21 espèces menacées à Porto Rico : deux mammifères, huit oiseaux, huit reptiles et trois amphibiens. Le gouvernement fédéral des États-Unis place cinq mammifères, deux amphibiens, huit oiseaux et dix reptiles sous l'Endangered Species Act fédéral. Le gouvernement portoricain, à travers le « Département des ressources naturelles et environnementales » (DNER), possède sa propre liste d'espèces menacées incluant dix-huit espèces fortement menacées (trois amphibiens, sept oiseaux, trois reptiles, deux poissons et trois invertébrés) et quatorze espèces en danger. Le DNER s'appuie le plan de classification de l'UICN pour fixer les priorités de sauvegarde des espèces.

Les oiseaux reçoivent actuellement la plus grande attention vis-à-vis de la conservation. Le plan de sauvegarde le plus efficace est certainement le plan de sauvegarde du perroquet de Porto Rico. Initié en 1968, son objectif principal était de relever le statut du perroquet portoricain de critique à menacé d'ici l'horizon 2020. Les autres objectifs étaient l'établissement de deux réelles populations sauvages distinctes (500 individus ou plus durant 5 ans), la protection de l'habitat de ces populations et le contrôle des prédateurs, parasites et autres espèces entrant en compétition avec le perroquet. Actuellement, la population totale de perroquets sauvages est estimée à 44 individus, et 105 oiseaux sont en captivité. Ce programme fut fondamental dans le développement de la conscience écologique à Porto Rico.

Le Puerto Rico Breeding Bird Survey (PRBBS), établi en 1997, est un programme dont le but est de contrôler le statut et les tendances d'évolution des populations d'oiseaux nichant à Porto Rico. Les informations rassemblées par ses études sont utilisées par United States Fish and Wildlife Service (USFWS) pour fixer les priorités en termes de conservation des oiseaux. L'USFWS mène d'autres programmes de conservation, notamment sur les oiseaux migrateurs à Porto Rico et aux îles Vierges, et entretient cinq refuges pour la vie sauvage à Cabo Rojo, Laguna Cartagena, Vieques, Culebra et Desecheo. D'autres institutions œuvrent pour soutenir la conservation des oiseaux à Porto Rico comme la société ornithologique portoricaine et l'association d'histoire nationale de Porto Rico.

La préservation des milieux marins attire également l'attention à Porto Rico. L'archipel a environ  de côtes et  de récifs coralliens. Le département des ressources naturelles de Porto Rico préserve 25 aires marines mais seulement deux sont interdites à toute intervention humaine. Toutes les espèces de tortues des eaux de Porto Rico sont considérées comme menacées plus ou moins fortement. Des programmes de conservation menés par le gouvernement des États-Unis et l'association Earthwatch ont contribué à éveiller l'attention du public sur le problème des tortues et ont ainsi permis une diminution de la consommation d'œufs et de viande de tortue.

Sources

Liens externes

  Département des Ressources Naturelles de Puerto Rico

Notes

Références


text:
Kridt eller Kridttiden er den geologiske periode, der går fra 145,5 til 65,5 millioner år siden. Starten på Kridt defineres som den første optræden af ammonitten Berriasella jacobi. Kridttiden er opdelt i to epoker: Tidlig og Sen Kridt, der skiller ved 99,6 mio. år siden. Grænsen er bestemt ved første optræden af den planktoniske foraminifer Rotalipora globotruncanoides.

Kridt er den sidste del af Mesozoikum. Mesozoikum omfatter også Trias og Jura. I Kridttiden var klimaet varmere end i dag. Blomsterplanterne bredte sig, og i dyreverdenen var dinosaurerne dominerende.

Under det meste af Danmark findes vældige havaflejringer fra Kridt. De kommer til syne bl.a. ved Møns Klint og på Stevns. Kridt skyldes aflejringer af mikroskopiske kokkolitter, der drysser af specielle gul-alger. Disse opstod først i midten af Kridttiden, så den første halvdel af Kridt var 'kridtløs'. Til gengæld blev der aflejret kridt længe efter, at Kridttiden var ophørt.

Måske afsluttedes kridttiden med en global katastrofe i form af det gigantiske Chicxulub-meteornedslag på den nuværende Yucatán-halvø i Mexico. Et specielt fiskelerslag med et forhøjet iridium-indhold, markerer den såkaldte "K/Pg-grænse" der betegner grænsen mellem Kridt og Palæogen.

Litteratur og kilder

 Evans, D. et al: The Millennium Atlas of the North Sea, 2003, Millennium Atlas Co.,

Mesozoikum
Geologiske perioder


text:
Lagazzi del Vho è un sito palafitticolo situato a sud della frazione Vho del comune di Piadena Drizzona, in provincia di Cremona.

I primi scavi, condotti da Francesco Orefici e da Antonio Parazzi, risalgono al 1891 e rinvennero una serie di pali inseriti verticalmente nel terreno, utilizzati per la costruzione di capanne, risalenti all'età del bronzo.

Note

Voci correlate
 Siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi
 Civico museo Platina

Collegamenti esterni
 UNESCO World Heritage. Piadena (CR) - Lagazzi del Vho.
 Museo di Piadena. Il territorio di Piadena.

Piadena Drizzona
L
Siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi


text:
Фигул (Figulus) е име на:

 Гай Марций Фигул, консул 162 и 156 пр.н.е.
 Гай Марций Фигул (консул 64 пр.н.е.)
 Луций Марций Фигул, адмирал, командир на римската флота 43 пр.н.е.
 Публий Нигидий Фигул (100-45 пр.н.е.), римски учен и политик


text:
«Зачистка» () — седьмой эпизод второго сезона американского драматического телесериала «Родина», и 19-й во всём сериале. Премьера состоялась на канале Showtime 11 ноября 2012 года.

Сюжет
Ройя Хаммад (Зулейка Робинсон) перехватывает Броуди (Дэмиэн Льюис) во время его утренней пробежки. Она говорит ему, что они потеряли человека во время бойни в Геттисберге, и что его роль сейчас важнее, чем когда-либо. Броуди расстроен из-за то, что она удерживает детали от него, частично в пользу Кэрри (Клэр Дэйнс), которая слушает их.

Позже, семья Броуди направляется на политический сбор средств, организованный Рексом Хеннингом (Джон Финн), богатым потенциальным спонсором кампании вице-президента Уолдена (Джейми Шеридан). По дороге, Джессика (Морена Баккарин) сообщает Броуди о подозрениях Майка (Диего Клаттенхофф) о том, что он на самом деле убил Тома Уокера. Броуди неохотно признаёт, что он был соучастником убийства, выставляя это как миссию ЦРУ, которая пошла наперекосяк. После прибытия, Броуди жалуется Кэрри о постоянном вмешательстве Майка. Во время сбора средств, Рекс и Броуди говорят наедине, где Рекс раскрывает, что он служил во Вьетнаме, и хвалит Броуди за то, что он не «сломился» находясь в плену. Позже Рекс объявляет о своём полном одобрении президентского билета Уолден/Броуди. Ранее, однако, Рекс признался Броуди, что его не нравится эгоцентричный Уолден, и что он действительно заинтересован в том, чтобы Броуди сменил Уолдена в качестве президента. Броуди протестует, говоря, что он не тот, кем его считает Рекс.

Сол (Мэнди Патинкин) ищет захваченную террористку Айлин Морган (Марин Айрленд), которая находится в одиночной камере в тюрьме строгого режима. Сол показывает ей фотографию человека, с которым встречалась Ройя Хаммад, и спрашивает Айлин, может ли она опознать его. Айлин описывает своё жалкое повседневное существование в тюрьме, и просит, чтобы её перевели в надземную камеру с окном в обмен на информацию, которой она владеет. Сол, после оказания сопротивления от тюремщика, смог выполнить запрос с помощью генерального прокурора. Айлин даёт Солу имя и возможный адрес человека на фотографии.

Во время сбора средств, Дана (Морган Сэйлор) и Финн (Тимоти Шаламе) спорят о том, когда им признаться о столкновении, которое убило женщину неделей ранее. Спор замечен Синтией Уолден (Талия Болсам) и Джессикой, которые спрашивают их что происходит. Дана прямо объявляет: «Мы убили кого-то», и приступает к пересказыванию событий несчастного случая. Немедленная реакция Уолдена и Синтией — скрыть инцидент, чтобы защитить их политическую репутацию. Уолдены настаивают на том, чтобы никакой отчёт не был подан в полицию. Но ни Броуди ни Джессика не довольны этим. Охваченная виной Дана в шоке о того, что Финн мрачно равнодушен, зная, что его родители выкрутятся, несмотря ни на что.

Куинн (Руперт Френд), выписав себя из больницы, чтобы вернуться к работе, видит Броуди как важную наводку ЦРУ и призывает Кэрри как-то уполномочить его. Предупредив Майка держаться в стороне, играя на его любви к Джессике, Кэрри встречается с Броуди на поляне за домом Рекса. Они говорят о том, как Броуди чувствует ложь за лицом честного военного героизма Рекса. Кэрри пытается утешить его, что приводит к затяжному поцелую. Броуди признаётся, что знает, что Кэрри использует его и манипулирует им, но продолжает целовать её. Он признаётся, что она заставляет его «чувствовать хорошо», что со совсем не так, как должно быть. Он отстраняется и уходит.

Куинн и команда ФБР штурмуют по адресу, который указала Айлин, обнаружив только мужчину, которого она знала ещё с Саудовской Аравии. Когда он оказывается в курсе ситуации, Сол, чувствующий, что его предали, не может понять, зачем Айлин обманывать их. Тогда он осознаёт и устремляется к Айлин в камере для допроса, обнаружив её в луже крови после того, как она перерезала себе горло с помощью осколка от очков для чтения, которые ей дал Сол. Он безудержно плачет, когда она умирает, позже признавшись Куинну, что его эмоции были тем, что позволили ей играть с ним.

Броуди отводит Дану в полицейский участок, чтобы сообщить о ДТП, но они обнаруживают Кэрри, ждущую их возле полицейского участка. Кэрри командует Броуди не подавать отчёт, так как это вызовет падение в немилость Уолдена, таким образом ставя под угрозу свои отношения с Абу Назиром. Она угрожает тем, что их сделка будет отменена, если он так поступит. Дана подходит и Броуди извиняющимся тоном говорит ей, что они не могут сообщить о несчастном случае. Дана, веря, что её только заботит его кампания, испытывает отвращение и убегает, в то время как Броуди изливает своё раздражение на Кэрри: «Это очень плохо! Это же хрен знает что!»

Умерла
 Айлин Морган: самоубийство

Производство
Сценарий к эпизоду был написан Мередит Стим, а режиссёром стал Джон Дал.

Реакция

Рейтинги
Во время оригинального показа, эпизод посмотрели 1.91 миллионов зрителей, что стало ростом по сравнению с предыдущим эпизодом.

Реакция критиков
Алан Сепинуолл из HitFix назвал его «великим, резонансным, сосредоточенным на персонажах эпизодом», похвалив выступление Мэнди Патинкина, и выделил встречу Кэрри/Броуди как «фантастическую сцену.»

Тодд Вандерверфф из The A.V. Club дал эпизоду оценку «A-», приписывая сценарий Мередит Стим и объявляя эпизод успешным в собрании вместе нескольких несвязанных сюжетных линий.

Примечания

Ссылки
 «Зачистка» на Showtime

Эпизоды телесериала «Родина»


text:
Las dasipogonáceas (nombre científico Dasypogonaceae) forman una familia de plantas monocotiledóneas endémica del sudoeste de Australia y Victoria. Son plantas herbáceas o arbustos con las hojas dispuestas en espiral, con vaina bien desarrollada y bases persistentes después de la muerte de la hoja. La familia fue reconocida por sistemas de clasificación modernos como el sistema de clasificación APG III (2009) y el APWeb (2001 en adelante), que la ubican en el clado Commelinidae, si bien a enero del 2011 aún no lograron asignarla a ningún orden. Tradicionalmente la familia había sido relacionada con otras monocotiledóneas xeromórficas de Australia, como Xanthorrhoeaceae (Dahlgren et al. 1985) o Laxmanniaceae (si subfamilia, Lomandraceae), como en Takhtajan (1997). En la familia se pueden reconocer dos subclados, el de Dasypogon + Calectasia y el de Kingia + Baxteria.

Descripción

El género Kingia es un árbol pequeño, pero su estado es debido exclusivamente al crecimiento primario. Calectasia es una hierba como un arbusto, mientras que Baxteria y Dasypogon son hierbas rizomatosas.
Las hojas están dispuestas en espiral, con vaina bien desarrollada y bases persistentes después de la muerte de la hoja.
Los caracteres de las flores de esta familia son como los de las monocotiledóneas lilioideas.

Ecología

Distribuidas en el sudoeste de Australia y Victoria.
No son micorrícicas.

Filogenia

Dasypogonaceae tradicionalmente se ubicada entre las lilioideas debido a los caracteres de sus flores, pero ahora es ubicada en Commelinidae sobre la base de sus caracteres que se corresponden con los caracteres diagnósticos de este clado (Rudall y Chase 1996), aunque hubo autores anteriores que las asociaron con otros grupos de monocotiledóneas xeromórficas de Australia, como Xanthorrhoeaceae (como en Dahlgren et al. 1985), debido a sus similitudes en el hábito, o Laxmanniaceae (anteriormente Lomandraceae) como en Takhtajan (1997).

Neyland analizando secuencias de ADNr (2002) encontró a Dasypogonaceae fuertemente asociada a Restionaceae y otras familias de Poales, y también en el árbol más corto de Chase et al. (2005) apareció como hermana de Poales pero solo con un 58% de apoyo "bootstrap", y esta relación particular no es sugerida por otros datos moleculares, y tampoco aparece en los análisis morfológicos. Sin embargo, trabajos recientes que utilizan conjuntos de genes tampoco la asocian a Arecales, y aun cuando lo hacen es con apoyo bajo (Givnish et al. 2006 y Chase et al. 2006 la encuentran cerca de Poales, Graham et al. 2006 la encuentran cerca de (Commelinales + Zingiberales)).

Taxonomía
La familia fue reconocida por el APG III (2009), el Linear APG III (2009) le asignó el número de familia 90. La familia ya había sido reconocida por el APG II (2003).
La lista de géneros, según el APWeb (visitado en enero del 2009):

 Baxteria
 Calectasia
 Dasypogon
 Kingia
sensu APWeb (visitado en enero del 2009)

Sinonimia, según el APWeb (visitado en enero del 2009): Dasypogonales Reveal.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Dasypogonaceae


text:
Manuel González (born 16 March 1991) is an Argentine professional footballer who plays as a centre-back for Italian  club Trapani.

Career
González began playing for All Boys in 2008, remaining for two years. 2010 saw him join General Lamadrid, which preceded spells with Atlanta, Deportivo Español and Ferro Carril Oeste. In 2014, González made four appearances for Regatas in Torneo Argentino B. He was on the move soon after, signing contracts with San Jorge and Unión Aconquija. Torneo Federal B's Villa Mitre signed González in 2015. Four goals in thirty-seven fixtures followed across 2015 and the succeeding 2016 Torneo Federal A season after promotion. He made his debut for Estudiantes in September 2016 versus Villa San Carlos, after joining in June.

González had a short spell with Pacífico in 2017, prior to joining Argentine Primera División side Tigre in July 2017. However, he was loaned out to Acassuso of Primera B Metropolitana in the following months. He was selected in two encounters for Acassuso during 2017–18 as they reached the promotion play-offs, where they were eliminated by UAI Urquiza. After then returning to Tigre, González left Argentine football for the first time in 2018 after signing for Costa Rica's San Carlos of Liga FPD. He signed with Norwegian 2. divisjon club Egersunds IK on 19 January 2019. His bow came in an away win against Vidar on 22 April.

González netted his first Egersunds IK goal on 18 May in a 4–0 league win over Sola. After nine appearances for the Norwegians, as well as three for their reserve team in the 4. divisjon, González switched Norway for Italy by agreeing contract terms with Serie D's Fasano. He scored one goal in twenty-five matches for the club, as they placed eighth in a campaign that ended prematurely due to the COVID-19 pandemic. On 12 August 2020, González moved across the division to Taranto.

On 15 July 2022, González signed with Serie D club Trapani.

Career statistics
.

References

1991 births
Living people
Footballers from Buenos Aires
Argentine footballers
Association football defenders
Argentine expatriate footballers
Expatriate footballers in Costa Rica
Expatriate footballers in Norway
Expatriate footballers in Italy
Argentine expatriate sportspeople in Costa Rica
Argentine expatriate sportspeople in Norway
Argentine expatriate sportspeople in Italy
Primera Nacional players
Primera C Metropolitana players
Primera B Metropolitana players
Torneo Argentino B players
Torneo Federal A players
Liga FPD players
Norwegian Second Division players
Norwegian Fourth Division players
Serie D players
All Boys footballers
General Lamadrid footballers
Club Atlético Atlanta footballers
Deportivo Español footballers
Club de Regatas Bella Vista footballers
Villa Mitre footballers
Estudiantes de Buenos Aires footballers
Club Atlético Tigre footballers
Club Atlético Acassuso footballers
A.D. San Carlos footballers
Egersunds IK players
U.S.D. Città di Fasano players
Taranto F.C. 1927 players
Trapani Calcio players


text:
Tatiana Bilbao Spamer (Mèxic, D. F., 1972) és una arquitecta mexicana. Entre els seus projectes més representatius es troben el Jardí Botànic de Culiacán, Sinaloa i la sala d'exhibicions del parc arquitectònic de la ciutat de Jinhua, planificat per Ai Wei Wei, a la Xina.Ha estat reconeguda amb el premi Kunstpreis Berlin (2012) i anomenada Emerging Voice del Architecture Leage of New York.

Biografia
Tatiana Bilbao va néixer en 1972 a Ciutat de Mèxic, en el si d'una família d'arquitectes: un dels seus avis, Tomás Bilbao va ser un ministre durant el Govern de la República. Els seus pares són físicomatemàtics i fundadors del Col·legi Bilbao de Ciutat de Mèxic. Va estudiar arquitectura a la Universitat Iberoamericana a la que es va graduar l'any 1996 i dos anys més tard va obtenir l'esment honorífic per la carrera professional i el reconeixement a la millor tesi de l'any.

L'any 1998 fou nomenada Assessora en la Secretaria de Desenvolupament Urbà i Habitatge del Govern de Ciutat de Mèxic i dos anys més tard va co-fundar l'empresa Laboratorio de la Ciudad de México S.C. juntament amb l'arquitecte Fernando Romero, establint una de les primeres pràctiques d'arquitectura contemporània del país. A més de realitzar diversos projectes arquitectònics, LCM era un laboratori d'idees que tractava d'impulsar el coneixement de la cultura contemporània en general organitzant xerrades, conferències, debats i exposicions tant d'arquitectura com d'art, música o teatre.

L'any 2004, Tatiana va fundar Tatiana Bilbao S.C. el seu propi estudi que va desenvolupar projectes a la Xina, Europa i Mèxic. El primer projecte realitzat de l'oficina va ser la Sala d'exposicions del Parc Arquitectònic de Jinhua, projecte encapçalat i coordinat per l'artista-arquitecte xinès, Ai Weiwei, qui va reunir a un equip de joves arquitectes de diferents països per desenvolupar un parc de gran extensió dividit en pavellons i situat en la costa del riu Yiwu, prop de Shanghái. Bilbao es va encarregar de dissenyar la Sala d'Exhibicions (també coneguda com a «Espai d'Exposició»).
El seu portfoli és ampli, abastant des de projectes monumentals fins al disseny de les cases rurals de les zones més pobres i desfavorides de Mèxic. La seva visió de l'arquitectura té a veure amb l'empatia màxima amb la comunitat que ha d'utilitzar els habitatges, incloent entrevistes amb els futurs inquilins dels habitatges populars.

Reconeixements
En 2005, ingressa com a professora de Disseny en la carrera d'Arquitectura i Urbanisme de la Universitat Iberoamericana.

En 2007 va ser reconeguda amb el premi Design Vanguard5 per la revista Architectural Record, com un dels 10 despatxos joves amb major projecció.

En 2008 va ser nomenada professora convidada a la Universitat Andrés Bell, a Santiago de Xile.

En 2009 va ser nomenada una de les Emerging Voices, per la Architectural League de Nova York. Aquest mateix any va participar amb un dels seus dissenys per al Conjunt d'Arts Escèniques del Centre Cultural Universitari, a la Zona Metropolitana de Guadalajara7, concurs en el qual va resultar finalista.

En 2009 Catia Bilbao i David Vaner es fan socis de l'empresa Tatiana Bilbao S.C., tots dos responsables de l'àrea financera i del taller respectivament.

El març de 2010 va ser reconeguda per la Fundació Endevor com a Empresari Emprenedor Endevor. Al desembre del mateix any, tres dels seus projectes van ser adquirits per formar part del patrimoni de la Col·lecció d'Arquitectura del Centre Georges Pompidou, a París, França.

En 2011, la revista Expansió la va triar com una de les 30 promeses en els 30, en un llistat on figuren joves emprenedors mexicans.9 Al setembre del mateix any va ser reconeguda amb el Premi al Millor Jove Arquitecte del País, CAM-SAM, 2011.

Al març 2012, va rebre el Premi Kunstpreis Berlin per la Akademie der Künste a la Carrera.

Tatiana Bilbao va crear al seu torn un taller de recerca denominat MX.DF, el qual tracta d'establir i entendre les relacions que conformen la producció de l'espai tan públic com a privat a la ciutat de Mèxic.4.

El 19 de maig de 2014, va rebre el Premi Mundial d'Arquitectura Sostenible 2014, a París França. Premi patrocinat per la Fundació Locus.

Obres
Algunes de les seves obres més reconegudes són:
 Jardí Botànic de Culiacán, Sinaloa, Mèxic, 10ha., 2005-2015
 Parc Tecnològic, Tec de Monterrey Campus Culiacán, Sinaloa 2008-2012
 Ventura Tangassi, funerària en Sant Luis Potosí, SLP, Mèxic 2006-2012
 Pla Maestro i Escultura de la Gratitud en col·laboració amb Derek Dellekamp en La Ruta del Pelegrí, Guadalajara, Jalisco, Mèxic, 154 km, 2008-2010
 Casa Ajijic, Llac de Chapala, Jalisco, Mèxic, 182 m2, 2009-2010
 Sala d'Exposicions en Jinhua Architecture Park, Zheijiang, Xina, 1800 m2, 2004-2006
 Casa Univers, un projecte de Gabriel Orozco, en Port Amagat, Oaxaca, Mèxic, 250 m2, 2004-2006
 Casa A, Odros 100, Ordos, Mongòlia, Xina, 1000 m2, disseny en procés, 2008-2010

Premis i reconeixements
 Premi Kunstpreis Berlin a la carrera, per Akademie der Künste 2012
 Premi al Jove Arquitecte de l'Any, pel Col·legi d'Arquitectes CAM-SAM 2011
 Obra de l'Any Premio CEMEX a la Ruta del Pelegrí 2010
 Emerging Voices, 2010, Architecture League of New York, desembre 2009
 Best of the Best, Xarxa Dot Award, Casa A en Ordos, Mongòlia, agost 2009
 1.a Biennal de Paisatge, Primer Premi, Millor Projecte, Jardí Botànic de Culiacán, abril 2009
 Design Vanguard, Els 10 millors arquitectes joves del món, desembre 2007
 Premi Mundial d'Arquitectura Sostenible 2014

Referències

Arquitectes mexicans
Alumnes de la Universitat Iberoamericana Ciutat de Mèxic
Artistes de Ciutat de Mèxic


text:
Guillermo Barros Schelotto (* 4. Mai 1973 in La Plata) ist ein ehemaliger argentinischer Fußballspieler und heutiger -trainer. Er ist der Zwillingsbruder von Gustavo Barros Schelotto, der ebenfalls Profifußballspieler ist und unter ihm als Co-Trainer arbeitet.

Spielerkarriere

Verein
Schelotto, der vorwiegend im offensiven Mittelfeld eingesetzt wurde, erhielt seinen ersten Profivertrag für die Saison 1991/92 bei seinem Heimatverein Gimnasia y Esgrima de La Plata, für den er bis 1997 tätig war. Die nächsten zehn Jahre verbrachte er bei den Boca Juniors, mit denen er insgesamt 16 Titel gewann und somit, gemeinsam mit Sebastián Battaglia, erfolgreichster Spieler in deren Vereinsgeschichte ist. 2007 wechselte er in die US-amerikanische Major League Soccer, wo er bis Ende 2010 bei Columbus Crew unter Vertrag stand. Sein erfolgreichstes Jahr in den USA war 2008, als er den MLS Cup gewann und außerdem zum Most Valuable Player gewählt wurde. Um den Jahreswechsel 2010/2011 kehrte er zu seinem Heimatverein Gimnasia y Esgrima de La Plata zurück.

Nationalmannschaft
Zwischen 1995 und 1999 bestritt Schelotto insgesamt zehn Länderspieleinsätze für die argentinische Nationalmannschaft.

Trainertätigkeit
Nach seiner aktiven Karriere war er als Trainer beim CA Lanús und anschließend für knapp einen Monat in solcher Funktion beim italienischen Klub US Palermo tätig. Anfang März 2016 übernahm er das Traineramt bei den Boca Juniors., nach der Niederlage im Endspiel der Copa Libertadores gegen den Stadt- und Erzrivalen River Plate wurde der auslaufende Vertrag mit dem 45-Jährigen nicht verlängert. Seit 2019 ist er Trainer von LA Galaxy. Im Oktober 2020 wurde er jedoch von den Offiziellen des Vereins entlassen, als man auf dem letzten Tabellenplatz stand.

Am 21. Oktober 2021 gab der Fußballverband Paraguays die Verpflichtung von Scheletto als Trainer der Nationalmannschaft bekannt. Sein Vertrag läuft bis zum Ende der Copa América 2024.

Sonstiges
Sein Zwillingsbruder Gustavo Barros Schelotto ist ebenfalls Fußballtrainer und war bei seinen letzten Stationen immer als Co-Trainer unter ihm aktiv.

Erfolge als Spieler

Mit Boca Juniors
 Argentinischer Meister: Apertura 1998, Clausura 1999, Apertura 2000, Apertura 2003, Apertura 2005, Clausura 2006
 Copa Libertadores: 2000. 2001, 2003, 2007
 Weltpokal: 2000, 2003
 Copa Sudamericana: 2004, 2005
 Recopa Sudamericana: 2005, 2006

Mit Columbus Crew
 MLS-Meister: 2008
 MVP des MLS Cups: 2008

Erfolge als Trainer

Mit CA Lanús
 Copa Sudamericana: 2013

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Argentinien)
Fußballspieler (Boca Juniors)
Fußballspieler (Gimnasia y Esgrima La Plata)
Fußballspieler (Columbus Crew)
Fußballtrainer (Boca Juniors)
Fußballtrainer (CA Lanús)
Fußballtrainer (LA Galaxy)
Fußballtrainer (FC Palermo)
Fußball-Weltpokal-Sieger
Copa-Sudamericana-Sieger
Argentinischer Meister (Fußball)
Argentinier
Geboren 1973
Mann


text:
Isla El Mero är en ö i Mexiko. Den ligger i bukten Bahía Santa María och hör till kommunen Ángostura i delstaten Sinaloa, i den västra delen av landet. Arean är  kvadratkilometer.

Referenser

 Öar i Sinaloa


text:
Pałac w Brzózce – wybudowany w drugiej połowie XVII w. w Brzózce.

Położenie
Pałac położony jest w Brzózce – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wińsko.

Opis
Obiekt przebudowany w 1840 r. i w początkach XX w. jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z XVIII/XIX w.

Przypisy

Pałace w województwie dolnośląskim
Brzózka (województwo dolnośląskie)


text:
Manuel Moyano (born 1963) is a Spanish writer. Born in Cordoba, he grew up in Barcelona. He studied agricultural engineering at the University of Cordoba. Since 1991, he has lived in Molina de Segura in Murcia. His first book El amigo de Kafka (2001) won the Tigre Juan Award for "best debut work" and was also chosen by El Mundo as one of the best debuts of the year. Since then, he has written many other books of fiction and non-fiction. His most recent work El imperio de Yegorov was nominated for the Premio Herralde and has been translated into Dutch.

Works
 El amigo de Kafka (2001)
 Dietario mágico (2002)
 El oro celeste (2003)
 Galería de apátridas (2004)
 El lobo de Periago (2005)
 La memoria de la especie (2005)
 La coartada del diablo (2006, Premio Tristana de Novela Fantástica)
 El experimento Wolberg (2008, Premio Libro del Año Región de Murcia)
 Teatro de ceniza (2011)
 Travesía americana (2013)

References

Spanish male writers
1963 births
Living people
University of Córdoba (Spain) alumni


text:
Володимир Іванович Козловський (1867–1930) — український живописець.

Біографія
Народився у 1867 році. У 1890-х роках брав участь у виставках київського ТЗХ. На п'ятій виставці ТПРХ у 1894 році експонував два пейзажі.

З 1914 року був одним із членів-засновників Товариства художників-киян. У 1918 році брав участь у благодійній виставці на користь студентів, влаштованій у Київському університеті. Автор численних побутових сцен, міських і сільських краєвидів.

Помер у 1930 році. Похований в Києві на старій частині Байкового кладовища.

А. Коваленський. Про всяку всячину. Київ, Культура, 1930.

Примітки

Українські художники
Художники Києва
Поховані на Байковому кладовищі


text:
Bieg na dystansie 1500 metrów kobiet był jedną z konkurencji rozgrywanych podczas XI Mistrzostw Europy w Rzymie. Biegi eliminacyjne zostały rozegrane 6 września, a bieg finałowy 8 września 1974 roku. Zwyciężczynią tej konkurencji została reprezentantka Niemieckiej Republiki Demokratycznej Gunhild Hoffmeister. W rywalizacji wzięły udział dwadzieścia cztery zawodniczki z piętnastu reprezentacji.

Rekordy

Wyniki

Eliminacje
Rozegrano trzy biegi eliminacyjne. Do finału awansowały po trzy najlepsze zawodniczki każdego biegu eliminacyjnego (Q), a także trzy spośród pozostałych z najlepszymi czasami (q).

Bieg 1

Bieg 2

Bieg 3

Finał

Przypisy

Bibliografia

Bieg na 1500 metrów kobiet


text:
La stagione NFL 1975 fu la 56ª stagione sportiva della National Football League, la massima lega professionistica statunitense di football americano. La finale del campionato, il Super Bowl X, si disputò il 18 gennaio 1976 all'Orange Bowl di Miami, in Florida e si concluse con la vittoria dei Pittsburgh Steelers sui Dallas Cowboys per 21 a 17. La stagione iniziò il 21 settembre 1975 e si concluse con il Pro Bowl 1976 che si tenne il 26 gennaio al Louisiana Superdome di New Orleans.

In questa stagione per la prima volta il vantaggio del campo negli incontri di play-off venne assegnato alle squadre col miglior piazzamento nella stagione regolare per determinare il sistema di seeding. In precedenza i campi venivano assegnati a rotazione tra le Division. Fu introdotto inoltre per la prima volta un sistema di radiomicrofoni con cui vennero equipaggiati gli arbitri in modo da comunicare al pubblico le loro decisioni.

Modifiche alle regole
Venne stabilito che in caso di passaggio incompleto su un quarto down che fosse finito oltre la end zone avversaria, il gioco dovesse riprendere dal punto dello snap precedente. In precedenza gli arbitri assegnavano un touchback.
Venne stabilito di ridurre la penalità per interferenza sul passaggio (pass interference) di un giocatore dell'attacco da 15 a 10 iarde.
Venne stabilito che, in caso di un fallo commesso da giocatori di entrambe le squadre nello stesso down, se uno dei giocatori fosse passibile di espulsione venisse comunque espulso, pur mantenendo come sanzione la differenza tra le sanzioni dei due falli.

Stagione regolare
La stagione regolare si svolse in 14 giornate, iniziò il 21 settembre e terminò il 21 dicembre 1975.

Risultati della stagione regolare
V = Vittorie, S = Sconfitte, P = Pareggi, PCT = Percentuale di vittorie, PF = Punti Fatti, PS = Punti Subiti
La qualificazione ai play-off è indicata in verde (tra parentesi il seed)

Play-off
I play-off iniziarono con i Divisional Playoff il 27 e 28 dicembre 1975, i Conference Championship Game si giocarono il 4 gennaio 1976. Il Super Bowl X si giocò il 18 gennaio all'Orange Bowl di Miami.

Seeding

Incontri

Nota: Il regolamento impediva gli accoppiamenti nei Divisional playoff tra squadre della stessa Division

Vincitore

Premi individuali

Note

Voci correlate
Super Bowl X

Collegamenti esterni

1975


text:
Barbara Liskov (n. Barbara Jane Huberman, 7 noiembrie 1939) este o informaticiană americană, profesoară la MIT, unde deține titlul de profesor de inginerie Ford, în cadrul departamentului de inginerie electrică și informatică din cadrul Școlii de Inginerie de la MIT. În 1968, la Universitatea Stanford, a devenit prima femeie din Statele Unite care a obținut un doctorat în informatică. Liskov a condus numeroase proiecte, printre care implementarea CLU, un limbaj de programare în care a introdus prima tratare coerentă a tipurilor de date abstracte. Ideile implementate în CLU, ca și în alte limbaje pe care le-a dezvoltat Liskov, stau la baza limbajelor de programare moderne, în special a celor orientate obiect. Limbajul Argus, a cărui dezvoltare a condus-o, a fost primul limbaj de programare cu suport pentru calculul distribuit. Într-un discurs de la o conferință, a introdus o nouă definiție a noțiunii de subtip, denumită principiul de substituție Liskov. Această definiție a fost enunțată într-o lucrare ulterioară sub forma: Fie  o proprietate demonstrabilă a obiectelor  de tipul . Atunci  trebuie să fie adevărată pentru obiectele  de tipul  unde  este un subtip al lui .

Barbara Liskov a primit Premiul Turing de la ACM pe anul 2008, pentru "contribuțiile aduse la baza teoretică și practică a proiectării limbajelor de programare și sistemelor, în special cele legate de abstracția datelor, toleranța la defecte și calculul distribuit."

Note

Informaticieni americani
Laureați ai Premiului Turing
Nașteri în 1939
Americani în viață


text:
Julian Michael "Jules" Hodgson (born 25 July 1963 in London) is a British chess player, grandmaster, and former British chess champion.

Biography

He first came to the notice of the chess world for his achievements as a junior, whilst at Hammersmith Chess Club in West London; he was London under-18 champion at 12 years of age and won the British Boys under-21 title aged 14.

International Master and Grandmaster titles followed in 1983 and 1988 respectively. Tournament results, either shared or outright, included second place Lloyds Bank Open 1986: first place Benidorm 1986: first place Geneva Open 1988: second place Tel Aviv 1988: first place Kecskemét 1988 and first place Dos Hermanas 1989. At San Bernardino 1989, he finished first on tie-break, ahead of strong grandmasters Kiril Georgiev and Ivan Sokolov. A frequent visitor to Spain's Seville Open, he shared first place in 1986 and 1988. At the Philadelphia World Open of 1990, he was runner-up behind Igor Glek.  In domestic competition, Hodgson competed regularly at the British Chess Championship, winning the title on four occasions (1991, 1992, 1999, and 2000).

In international team chess, he played for the English Olympiad team, winning the bronze team medal at Novi Sad 1990, and an individual silver medal at Manila 1992. The Manila result followed a notable win earlier in the year, at the open tournament held annually in Cappelle-la-Grande.

In 1997 he won the Canadian Open Chess Championship, and was joint winner of the National Open in Las Vegas. At Oxford in 1998, he shared victory with Jonny Hector, ahead of John Nunn and Emil Sutovsky. He was the winner of the North American Open in 1999. He recorded his peak Elo rating of 2640 in the year 2000. A return visit to the World Open saw him finish a half-point behind the leaders. In 2001, he was a joint winner of the Chicago Open with Alexander Goldin.  For several years, Hodgson played league chess in both the German Bundesliga and British 4NCL.

Since 2003, he has not played competitive chess, instead teaching chess in schools.

Playing style

Hodgson is known for having revived the Trompowsky Attack (1.d4 Nf6 2.Bg5), an opening which had been neglected for several years prior to his adoption and development of it. In interviews, he indicated that this was borne from laziness and a reluctance to learn established chess opening theory. During the 1980s, The Trompowsky became popular first in the UK, and later internationally. Fellow grandmaster Joe Gallagher wrote that it should be renamed the Hodgson–Trompowsky Attack, a view shared by others..  A related, but more obscure version of the system (1.d4 d5 2.Bg5) has been dubbed by some the Hodgson Attack and by others the Pseudo-Trompowsky or Queen's Bishop Attack.

Bibliography

Hodgson is known for his Attack with Julian Hodgson book series, and contributed to the Trends series of opening booklets and also the Foxy Openings (VHS, later converted to DVD) series, including Trompowski-Main Line and Trompowski Success. Selected major works follow.

 Grand Prix Attack: f4 Against the Sicilian, Collier Books, 1985,
 Chess Traveller's Quiz Book. Cadogan Chess, London 1993,
 Quick Chess Knockouts. Everyman Chess, 1996,
 Attack with GM Julian Hodgson, Vol. 1. Hodgson Enterprises, London 1996,
 Attack with GM Julian Hodgson, Vol. 2. Hodgson Enterprises, London 1997,
 Secrets of the Trompovsky. Hodgson Enterprises, London 1997,

Notes

References
Olimpbase – Olympiads and other Team event information
British Chess Magazine February 1999, No.2, Vol. 119 – Oxford International Chess Festival pp. 74–83.

External links

1963 births
Living people
English chess players
Chess grandmasters
Chess theoreticians
Chess Olympiad competitors
British chess writers
English non-fiction writers
English male non-fiction writers


text:
Понторсон () — коммуна на северо-западе Франции, находится в регионе Нормандия, департамент Манш, округ Авранш. Центр одноименного кантона. Расположена в 22 км к юго-западу от Авранша и в 60 км к северу от Ренна. На территории коммуны соединяются автомагистрали N175 и N176. В центре коммуны находится железнодорожная станция Понторсон-Мон-Сен-Мишель линии Лизон-Ламбаль.

С 1 января 2016 года в состав коммуны Понторсон вошли соседние коммуны Масе и Вессе.

Население (2018) — 4 330 человек.

География
В 10 км к северу от Понторсона располагается знаменитая скала-монастырь Мон-Сен-Мишель. К ней ведет автомобильная дорога и пешеходная дорожка вдоль реки Куэнон, в устье которой и находится Мон-Сен-Мишель.

История
Понторсон расположен на территории, являвшейся исторически частью Бретани, но отошедшей к Нормандии во время регентства Авизе Нормандской. Сам Понторсон был основан в XII веке по приказу Вильгельма Завоевателя для обороны западных границ Нормандского герцогства. Здесь был выстроен мощный замок, разрушенный в 1623 году после окончания Религиозных войн по приказу Людовика XIII.

Достопримечательности
 Церковь Норт-Дам XI-XII веков
 Вилла Байоль в стиле рококо с рокайлями
 Шато де ла Бастиль XVII-XVIII веков
 Ветряная мельница де Мудре начала XIX века, символ коммуны

Экономика
Структура занятости населения:
 сельское хозяйство — 6,0 %
 промышленность — 1,4 %
 строительство — 6,5 %
 торговля, транспорт и сфера услуг — 28,7 %
 государственные и муниципальные службы — 57,4 %

Уровень безработицы (2018) — 13,3 % (Франция в целом —  13,4 %, департамент Манш — 10,4 %).
Среднегодовой доход на 1 человека, евро (2018) — 20 030 (Франция в целом — 21 730, департамент Манш — 20 980).

Демография

Динамика численности населения, чел.

Администрация
Пост мэра Понторсона с 2020 года занимает Андре-Жан Беллуар (André-Jean Belloir). На муниципальных выборах 2020 года возглавляемый им правый список победил в 1-м туре, получив 65,41 % голосов.

Города-побратимы
   Хайворт, Великобритания

Ссылки
 Национальный институт статистики
 Результаты муниципальных выборов 2020 года

Галерея


text:
Федір Петрович Різниченко (1865, Кирилівка, нині Шевченкове — 1924, за іншими даними 1922) — маляр-пейзажист, аквареліст, рисувальник родом із Черкащини. Майстер ліричного пейзажу, часто писав види України.

Життєпис

Навчався в Петербурзькій Академії Мистецтва (1883—1893) у Михайла Клодта. У 1885 році отримав звання вчителя малювання в нижчих навчальних закладах. Нагороджений двома срібними медалями (1887 та 1889). З 1895 року Федір Різниченко член Санкт-Петербурзького товариства художників. Працював у майстерні Ю. Ю. Клевера, творчість якого справила на нього істотний вплив. У 1892 році отримав звання класного художника III ступеня.

Багато подорожував Росією та за кордоном: Італія, Франція, Індія, Африка. Учасник виставок ТПХВ (1918), ТПРХ (1901). 1911 при Осінній виставці в Петербурзі відбулася персональна виставка. Член товариства «Мюссарівські понеділки», завдяки якому провів ряд персональних виставок (з 1914). Жив і працював у Петербурзі. Автор ліричних пейзажів та жанрових сцен.

Востаннє Федір Різниченко згадується у зв'язку з його участю в XVI річній виставці картин Товариства художників (Петроград, 1922 г.). Подальша доля художника невідома. Твори зберігаються в ХМ Росії та України.

Твори
 «Зимовий вечір на Україні»;
 «Село Кирилівка»;
 «Осінь» (1911);
 «Хутір узимку» (1912);
 «Стежина до хати» (1912);
 «Ставок. Ніч» (перша чверть XX ст.);
 «Старі верби» (1913) та ін.

Примітки

Література

Українські художники
Уродженці Шевченкового (Звенигородський район)


text:
Tricentrus brevispinis är en insektsart som beskrevs av William D. Funkhouser 1920 . Tricentrus brevispinis ingår i släktet Tricentrus och familjen hornstritar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hornstritar
brevispinis