text:
The 1996 FIA Formula One World Championship was the 50th season of FIA Formula One motor racing. The championship commenced on 10 March and ended on 13 October after sixteen races. Two World Championship titles were awarded, one for Drivers and one for Constructors.

Damon Hill won the Drivers' Championship two years after being beaten by a point by Michael Schumacher, making him the first son of a World Champion (his father Graham having won the title in  and ) to have won the title himself. Hill, who had finished runner-up for the past two seasons, was seriously threatened only by his teammate, newcomer Jacques Villeneuve, the 1995 IndyCar and Indianapolis 500 champion. Williams-Renault easily won the Constructors' title, as there was no other competitor strong enough to post a consistent challenge throughout the championship. This was also the beginning of the end of Williams's 1990s dominance, as it was announced that Hill and designer Adrian Newey would depart at the conclusion of the season, with engine manufacturer Renault also leaving after 1997.

Two-time defending world champion Michael Schumacher had moved to Ferrari and despite numerous reliability problems, they had gradually developed into a front-running team by the end of the season. Defending Constructors' Champion Benetton began their decline towards the middle of the grid, having lost key personnel due to Schumacher's departure, and failed to win a race. Olivier Panis took the only victory of his career at the Monaco Grand Prix.

This was the last championship for a British driver until Lewis Hamilton in 2008.

Teams and drivers
The numbering system used since 1974 was dropped. Ferrari was given the numbers 1 and 2 after hiring the defending champion Michael Schumacher, despite finishing the previous year's Constructors' Championship in third, Benetton received numbers 3 and 4 for winning the Constructors' Championship, Williams got numbers 5 and 6 for finishing second, McLaren got 7 and 8 for finishing fourth, Ligier got 9 and 10 for finishing fifth, and so on, with the number 13 being skipped.

The following teams and drivers competed in the 1996 FIA Formula One World Championship. All teams competed with tyres supplied by Goodyear.

Team changes

 By receiving an Italian licence the defending Constructors' Champion Benetton officially became an Italian constructor, though it continued to operate from the same base in Britain.
 Jordan gained a new title sponsor in British cigarette brand Benson & Hedges, who joined oil supplier Total and engine company Peugeot in the team's official name.
 Meanwhile, Tyrrell lost their title sponsor, Finnish communications company Nokia, becoming officially known simply as Tyrrell Yamaha.
 Forti also lost the sponsorship of Italian dairy corporation Parmalat, as well as any official connection to Ford, although they continued to use Ford engines.
 Scuderia Italia decided to end their two-year working relationship with Minardi, so the team once again became known simply as Minardi Team.
 Two teams disappeared from the entry list entirely. Larrousse had missed the early races of 1995 before finally announcing their withdrawal before the San Marino Grand Prix. Gérard Larrousse claimed several times the team would reappear in 1996, but a combination of legal and financial difficulties meant this never materialised. Pacific withdrew from the sport at the end of 1995.
 Scuderia Ferrari decided to change from the V12 engine they competed with the previous season to the V-10 engine configuration which was used by most of the other teams. For the first time since , no Formula One entrants utilized a V12 engine in their car.

Driver changes

 Defending double world champion Michael Schumacher left Benetton to join Ferrari, citing the need for a new challenge. He displaced Jean Alesi, who moved in the opposite direction. Gerhard Berger was offered the chance to stay as Schumacher's teammate, but eventually opted to join Alesi at Benetton. Ferrari filled the seat with Jordan's Eddie Irvine.
 Berger's decision to join Benetton ousted Johnny Herbert, who joined Sauber alongside Heinz-Harald Frentzen. Sauber's other seat had been filled in 1995 by both Karl Wendlinger, who left F1 still struggling to recover fully from injuries sustained at the 1994 Monaco Grand Prix, and Jean-Christophe Boullion, who returned to his testing role at Williams.
 Williams dropped David Coulthard, instead recruiting Canadian rookie Jacques Villeneuve, who had won the 1995 CART Championship, to partner Damon Hill. Coulthard joined McLaren alongside Mika Häkkinen, replacing Mark Blundell, who moved into CART with PacWest Racing.
 Martin Brundle left Ligier in order to replace the Ferrari-bound Irvine at Jordan, where he would partner Rubens Barrichello. Ligier replaced him by bringing in Forti's Pedro Diniz alongside Olivier Panis. Aguri Suzuki, who had shared Brundle's seat in 1995, left F1 altogether.
 Footwork had an entirely new line-up in 1996, dispensing with all three of their 1995 drivers. Gianni Morbidelli became a test driver for Jordan, before returning to a race seat in 1997 with Sauber, while fellow Italian Max Papis moved to America to race in the CART Series. Taki Inoue was rumoured to have secured a drive with both Tyrrell and Minardi, but ultimately lost out on both seats and moved to sports cars. Footwork replaced them with Jos Verstappen from the now-defunct Simtek team, and 1995 International Formula 3000 runner-up Ricardo Rosset. Simtek's other driver, Domenico Schiattarella left F1 completely.
 Luca Badoer moved from Minardi to Forti, replacing Pedro Diniz, who had gone to Ligier. As his replacement, Minardi brought in Giancarlo Fisichella, who had been racing with Alfa Romeo in the International Touring Car Championship, to partner Pedro Lamy. Badoer's teammate at Forti would be Andrea Montermini, who had raced for the now-extinct Pacific team in 1995. He replaced Roberto Moreno, who moved into Champ Car.
 The only team on the grid to have an unchanged driver line-up from 1995 was Tyrrell, in Ukyo Katayama and Mika Salo.

Mid-season changes

 Due to his commitments with Alfa Romeo in the International Touring Car Championship, Giancarlo Fisichella missed several races for Minardi. European Formula 3000 driver Tarso Marques raced at the Brazilian and Argentine Grands Prix, while Giovanni Lavaggi, who had raced for Pacific in 1995, replaced the pair of them from the German Grand Prix onwards due to his superior financial backing.
 Forti were declared bankrupt after the British Grand Prix, leaving both their drivers out of a drive. Luca Badoer would eventually return to F1 in 1999 with Minardi, after a spell in the FIA GT Championship, while Andrea Montermini became a test driver for the short-lived Lola team in 1997.

Calendar
The 1996 FIA Formula One World Championship comprised the following races:

Calendar changes
On 13 October 1996 the Pacific Grand Prix (held at the TI Circuit, Aida in 1994 and 1995) was to be held at the Sentul International Circuit in Indonesia but it was cancelled as the corners were deemed too tight and unsuitable for Formula 1.

Rule changes
The race weekend schedule was changed for the 1996 season compared to . The number of free practice sessions was increased from the two to three with the number of laps allocated for each day increased from 23 to 30. Also, to increase the spectacle, the Friday qualifying session was dropped, with the FIA World Motor Sport Council opting to have only one qualifying session, held on Saturday afternoon.

The previous system of having a red and green light to start the race was replaced by the current system of five red lights turning on sequentially, then all going out simultaneously after an indeterminate period of time to start the race.

This year saw the introduction of the "107% rule", which meant all cars had to be within 107% of the pole position time in order to qualify for the race.

A new numbering system for cars was adopted for 1996 and remained in place until the end of 2013, when a new system was introduced. Previously, the reigning Drivers' Champion's team had simply swapped car numbers with the previous Drivers' Champion's team to carry numbers 1 and 2, with all other teams retaining their existing numbers. For 1996 the reigning Drivers' Champion was given number 1 and his teammate number 2 with the rest of the teams numbered in the order of their finishing position in the previous year's Constructors' Championship. Any new teams were allocated the following numbers.

In 1995, the cars' cockpit opening had been made larger and the sides had been raised in order to provide better head protection for the driver; these sides were raised even higher (to mid-helmet height) for 1996, along with a wraparound head restraint made of foam to prevent head injuries such as those suffered by Mika Häkkinen during qualifying for the 1995 Australian Grand Prix. Needle-like nosecone designs with a sharp point, such as the McLaren MP4/10, Forti FG01 and Tyrrell 023, were also banned in favour of more blunt nose sections.

Season report
Damon Hill won the season opener in Australia from his Williams teammate Jacques Villeneuve, with Ferrari's Eddie Irvine finishing third. Villeneuve was leading but late on in the race the team found out that Villeneuve had an oil leak and ordered him to swap places with teammate Hill.

The Brazilian Grand Prix took place in heavy rain, and was won from pole position by Damon Hill, with Jean Alesi second in a Benetton and Michael Schumacher third in a Ferrari.

Despite suffering a bout of food poisoning, Damon Hill made it three wins out of three at the Argentine Grand Prix, with Jacques Villeneuve helping Williams to their second one-two of the season. Jos Verstappen scored his only point of the season, while Andrea Montermini registered his only finish of the season. Pedro Diniz was involved in two major incidents during the race. First he collided with Luca Badoer, whose Forti was flipped and landed upside down in the gravel, forcing the marshals to bring out the safety car. Diniz managed to continue and made a pit stop as the safety car was preparing to pull in, only to retire when he came back onto the circuit and his Ligier burst into flames because a safety-valve in the fuel tank had jammed open.

The European Grand Prix at the Nürburgring in Germany was won by Jacques Villeneuve for his first F1 victory in only his fourth race. Michael Schumacher finished second, with David Coulthard third in a McLaren, just ahead of Hill.

The San Marino Grand Prix was won by Damon Hill after starting from second position. Michael Schumacher again finished second, despite his front-right brake seizing halfway around the final lap, while Gerhard Berger was third, driving for the Benetton team. Jacques Villeneuve retired near the end of the race after being hit by Jean Alesi.

Round six at Monaco was run in wet weather, causing significant attrition and setting a record for the fewest cars (three) to be running at the end of a Grand Prix. Olivier Panis scored what would be his sole career Formula One victory, earning the last Formula One victory for the Ligier team, and the first ever for engine manufacturer Mugen Motorsports, after he made the switch onto slick tyres in a well-timed pitstop. David Coulthard was second, nearly five seconds behind Panis. Johnny Herbert scored his only points of the season, finishing third in a Sauber, more than half a minute behind Coulthard.

The Spanish Grand Prix saw Michael Schumacher's first Ferrari victory, and is generally regarded as one of the German's finest races. In torrential rain, he produced a stunning drive, helping him to earn the nickname "the Rainmaster". Schumacher recovered from a poor start to take the lead from Villeneuve on lap 13, and from then on he dominated the race, frequently lapping over three seconds faster than the remainder of the field. Jean Alesi finished second, more than 45 seconds behind the winner, with Jacques Villeneuve third. Rubens Barrichello, who was running in second place after Jacques Villeneuve and Alesi made their pit stops, put in a strong performance in this race, but was forced to retire due to a clutch problem with 20 laps remaining. After an uneventful race on his part, Heinz-Harald Frentzen finished in fourth, while Mika Häkkinen took fifth after surviving a spin off the track in the closing stages of the race. Jos Verstappen, running fifth after the retirements of Barrichello and Berger, crashed into the tyre barrier with 12 laps left, guaranteeing Diniz his first Formula One point as by this time only six drivers were left in the race. Damon Hill had started the race from pole position, but dropped to 8th after spinning twice in the opening laps, before another spin into the pit wall on lap 12 ended his race.

The Canadian Grand Prix was won from pole position by Damon Hill, with home driver Jacques Villeneuve second, and Frenchman Jean Alesi third.

The second half of the season began with the French Grand Prix at Magny-Cours. Michael Schumacher qualified in pole position but his engine blew on the warm-up lap and he did not start. The race was won by Damon Hill, with Jacques Villeneuve finishing second in the other Williams, and Jean Alesi again third for the Benetton team. This was the last Grand Prix where a Forti car started the race (two weeks later the team would fail to qualify for the British Grand Prix, the final Formula 1 event they would enter), however both cars were forced to retire.

Jacques Villeneuve took his second win of the season at the British Grand Prix, with Benetton's Gerhard Berger second and McLaren's Mika Häkkinen coming home third for his first podium since his near-fatal crash at the 1995 Australian Grand Prix. Jordan's Rubens Barrichello took fourth, equalling his best finish of the season. The final points went to David Coulthard in the second McLaren and Martin Brundle in the second Jordan. Hill took pole position for his home race, but made a slow start and retired shortly before half distance, after a wheel nut problem caused him to spin off at Copse Corner while he was trying to pass Häkkinen. For the third consecutive race, Ferrari drivers Michael Schumacher and Eddie Irvine were both forced to retire with technical issues.

The German Grand Prix at Hockenheim was won by Damon Hill, taking his seventh victory of the season after he started from pole position. Austrian driver Gerhard Berger started alongside Hill on the front row in his Benetton and led for much of the race, until his engine failed with three laps remaining. Berger's teammate Jean Alesi was second and Jacques Villeneuve was third. The win meant Hill extended his lead over Villeneuve in the Drivers' Championship to 21 points with five races remaining.

The Hungarian Grand Prix was won by Jacques Villeneuve after starting from third position. Villeneuve's teammate Damon Hill finished second, with Jean Alesi third. This was Williams's fifth 1–2 finish of the season, and it secured their fourth Constructors' Championship in five years.

The Belgian Grand Prix saw Michael Schumacher take victory, driving a Ferrari. Schumacher had crashed heavily in Friday practice, but recovered to qualify third before taking his second win of the season. Jacques Villeneuve, who had started from pole position, finished second in his Williams, with Mika Häkkinen third in a McLaren. Drivers' Championship leader, Damon Hill, finished fifth.

The Italian Grand Prix was won by Michael Schumacher, giving Ferrari their first victory at Monza since 1988. Jean Alesi finished second in a Benetton, with Mika Häkkinen third. Damon Hill took pole position and led until he made an error and spun off on lap 6, while his teammate and main championship rival, Jacques Villeneuve, could only manage seventh.

The penultimate race of the season was the Portuguese Grand Prix. Williams's Jacques Villeneuve won from teammate Damon Hill in second and Ferrari's Michael Schumacher in third. This victory, Villeneuve's fourth of the season, ensured that the Drivers' Championship battle between him and Hill would go to the final round. Benetton's Jean Alesi finished fourth, just behind Schumacher, while Eddie Irvine in the second Ferrari and Gerhard Berger in the second Benetton survived a last-lap collision to take fifth and sixth respectively.

The 1996 season concluded with the title-deciding Japanese Grand Prix on 13 October. Before the event, Hill was leading the Drivers' Championship standings, with teammate Villeneuve needing to win the race without Hill scoring in order to win the championship himself. In qualifying, Villeneuve took pole position, but made a poor start to the race and later retired when a wheel fell off his car. The race was won by Damon Hill for his eighth victory of the season, securing the Drivers' Championship in the process. Michael Schumacher finished second in a Ferrari, enabling the Italian team to steal second place in the Constructors' Championship from Benetton, with Mika Häkkinen finishing third in a McLaren. Hill became the first son of a World Champion to win the championship himself, his father Graham having twice been champion, in 1962 and 1968.

Results and standings

Grands Prix

Points scoring system

Points are awarded to the top six classified finishers in each race for the drivers and constructors championships.

World Drivers' Championship standings

Notes:
 – Driver did not finish the Grand Prix but was classified, as he completed more than 90% of the race distance.

World Constructors' Championship standings

Notes:
 – Driver did not finish the Grand Prix but was classified, as he completed more than 90% of the race distance.

Non-championship event results
The 1996 season also included a single event which did not count towards the World Championship, the Formula One Indoor Trophy at the Bologna Motor Show. This is to date the final competitive non-championship event in Formula One history, as the event would cater to Formula 3000 machinery from 1997 onwards.

Notes

References

External links

formula1.com – 1996 official driver standings (archived)
formula1.com – 1996 official team standings (archived)

Formula One seasons

Formula 1


text:
Stroma may refer to:

Biology
 Stroma (tissue), the connective, functionally supportive framework of a biological cell, tissue, or organ (in contrast, the parenchyma is the functional aspect of a tissue)
 Stroma of ovary, a soft tissue, well supplied with blood, consisting of spindle-shaped cells with a small amount of connective tissue
 Stroma of iris, fibres and cells in the iris
 Stroma of cornea, plates of collagen fibrils in the cornea
 Lymph node stromal cell, cells which provide a scaffold for other lymph node cells
 Stroma of red blood cell, encloses Hemoglobin proteins within the red blood cell
In mycology, a stroma is a tissue structure of some ascomycete mushrooms.
 Stroma (fluid), the fluid between grana, where carbohydrate-forming reactions occur in the chloroplasts of photosynthetic plant cells
 Stromal cell, a connective tissue cell of any organ; supports the function of the parenchyma

Places
 Island of Stroma, a now uninhabited island off the northern coast of Scotland

People
 Freddie Stroma (born 1987), British actor known for playing Cormac McLaggen in Harry Potter and the Half-Blood Prince
 Stroma Buttrose (born 1929), Australian architect

Other
 Stroma (musical group), a New Zealand chamber music ensemble

See also
 Stromae (born 1985), Belgian singer
 Struma (disambiguation)
 Stromatolite, layered bio-chemical accretionary structures formed in shallow water by the trapping, binding and cementation of sedimentary grains by biofilms (microbial mats) of microorganisms, especially cyanobacteria
 Stromer (disambiguation)

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Podlesie – część wsi Stara Dębowa Wola w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Bodzechów.

W latach 1975–1998 Podlesie administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Antoniego w Sarnówku.

Przypisy

Stara Dębowa Wola


text:
Laure Boulleau, née le  à Clermont-Ferrand, est une footballeuse internationale française ayant évolué au poste d'arrière latérale gauche au Paris Saint-Germain durant les années 2000-2010.

Après avoir débuté avec les garçons dans sa région natale, Laure est repérée et intègre le CNFE Clairefontaine avec qui elle débute en première division en 2003. Après deux saisons, elle rejoint son club favori, le Paris Saint-Germain. Avec l'équipe de la capitale, Boulleau gagne en notoriété et s'impose en équipe de France. Le PSG est alors un club en construction et elle progresse en son sein. Elle permet au club de devenir le principal concurrent de l'Olympique lyonnais, dont elle refuse les avances. Elle prend sa retraite sportive au terme de la saison 2017-2018 et devient la seconde joueuse la plus capée du PSG en compétitions officielles. Laure Boulleau est ainsi sextuple vice-championne de France et double finaliste de la Coupe nationale, compétition qu'elle remporte à une reprise. Elle perd aussi une finale de la Ligue des champions féminine de l'UEFA. En Bleue, elle est finaliste du Championnat d'Europe des moins de 19 ans 2005.

Sur le plan international, Laure débute en équipe de France A lors de sa seconde saison à Clairefontaine en 2005. Elle retourne ensuite en sélection jeune pour l'Euro des moins de 19 ans, puis avec l'équipe de France espoir et enfin dispute la Coupe du monde des moins de 20 ans. Titulaire au PSG, Laure s'impose en Bleue à partir de 2009 et participe aux quatrièmes places obtenues lors du Mondial 2011 et des JO 2012, ainsi qu'aux quarts-de-finale de l'Euro 2013 et de la Coupe du monde 2015. Laure Boulleau joue son dernier match international l'année suivante et compte 65 sélections.

En 2018, elle devient coordinatrice sportive au PSG Féminin, présentatrice sur PSGTV et consultante sur Canal+.

Biographie

Enfance et formation

Laure Boulleau naît à Clermont-Ferrand. Elle est remarquée, en jouant au collège, par un surveillant qui entraine le club du FC Riomois. Elle y joue quelques mois début 2001 avec l'équipe masculine des moins de 13 ans en DH (plus haut niveau régional), puis joue dans les clubs auvergnats du Nord Allier Yzeure et de l'Entente Saint-Maurice Yssingeaux.

Rapidement intégrée à l'équipe d'Auvergne, Laure est repérée par les observateurs du CNFE Clairefontaine lors de la coupe nationale 2003 et réussi le concours d'entrée dans la foulée, futur joueur lui aussi du Paris Saint-Germain. À Clairefontaine, Laure est victime coup sur coup de ruptures du ligament croisé du genou droit puis gauche. .

Laure Boulleau dispute, avec l'équipe de France de la catégorie, le championnat d'Europe des moins de 19 ans en 2004. L'année suivante, Boulleau et les Bleuettes sont finalistes de la compétition. Toujours en 2005, elle connaît sa première sélection avec l'équipe de France A contre les Pays-Bas.

Débuts au Paris SG et en Bleu
À l'été 2005, elle rejoint l'équipe féminine du Paris Saint-Germain. Lors de la saison 2005-2006, Boulleau débute avec l'équipe de France espoir. Au PSG, Laure participe à onze rencontres de championnat pour deux buts et un match de Challenge national durant lequel elle inscrit un doublé. L'équipe termine huitième de D1 et échoue en huitième-de-finale de la seconde compétition.

Durant l'été 2006, avec la sélection de la catégorie, elle dispute la Coupe du monde des moins de 20 ans, y marquant un but lors du premier match contre l'Argentine.

En 2006-2007, Boulleau et son équipe font septième en Division 1 et seizième-de-finaliste en Challenge. Laure joue treize matchs de D1 pour trois buts marqués.

Sur l'exercice 2007-2008, l'équipe termine à la cinquième place du championnat et se hisse pour la première fois en finale du Challenge de France, perdu 3-0 contre l'Olympique lyonnais.

La saison 2008-2009 est un échec avec une huitième place de Division 1 et un nouveau seizième-de-finale de Challenge. Laure ne joue que neuf matchs de D1 durant cette année.

Le Paris Saint-Germain recrute notamment trois internationales françaises durant l'été 2009 : Élise Bussaglia, Julie Soyer et Jessica Houara ; et compte aussi sur l'apport de Sonia Bompastor et Camille Abily durant six mois. Lors de la saison 2009-2010, le Paris Saint-Germain termine troisième du championnat après avoir occupé le fauteuil de leader de la  à la . Le Paris Saint-Germain remporte pour la première fois de son histoire le Challenge de France, 5-0 contre Montpellier en finale, son premier trophée majeur. Avec 21 matchs de D1 (2 buts) et cinq en Coupe, il s'agit de la plus grosse saison de Boulleau à ce moment.

Sur la saison 2010-2011, Laure et son équipe se classent deuxième, place qualificative pour la Ligue des Champions. Laure ne joue que seize rencontres de D1.

Cadre en Bleu et montée en puissance du PSG (2010-2018)

Elle est sélectionnée par Bruno Bini pour disputer la Coupe du monde 2011 en Allemagne et termine à la quatrième place.

Très attachée à son club, elle décline notamment une offre de l'Olympique lyonnais avant la reprise du PSG par Qatar Sports Investments et la professionnalisation de l'équipe féminine qui en découla en 2012.

Elle est également quatrième des Jeux olympiques 2012 à Londres, où l'équipe de France perd le match de la troisième place contre le Canada.

L'agence française de lutte contre le dopage (AFLD) ouvre une procédure contre elle pour trois manquements à des contrôles antidopage durant une période de dix-huit mois : absence le  et le , oubli du formulaire de localisation le  (le contrôle inopiné peut avoir lieu n'importe où). Du fait du changement de règlement faisant passer la période des trois manquements de 18 à 12 mois et de sa présence en équipe de France (Guyane) lors de l'oubli de sa localisation, la commission de l'AFLD l'a relaxée.

En , elle est sélectionnée parmi les 23 joueuses qui vont à la Coupe du monde de football féminin 2015. Elle participe aux quatre premiers matches mais manque le quart de finale perdu face à l'Allemagne à cause d'une blessure au genou.

En 2016, Laure prend sa retraite internationale. Son dernier match en Bleu est la rencontre amicale en Norvège remportée 1-0 le . Elle compte 65 sélections en équipe de France A.

Le , elle annonce qu'elle met un terme à sa carrière à la fin de la saison, après la finale de la Coupe de France. Laure est la seconde joueuse la plus capée du PSG en compétitions officielles.

Reconversion (depuis 2018)
Après sa carrière, elle devient consultante sur Canal+. Elle participe au Canal Football Club, dont elle est la seule figure féminine, et commente des matchs de D1 féminine.

Au Paris Saint Germain, elle devient coordinatrice sportive de l'équipe féminine. Ce poste est créé pour elle. . Elle est aussi journaliste pour le club avec sa rubrique « L'instant Laure ».

En novembre 2020, Laure Boulleau annonce le renouvellement de son contrat avec Canal+ jusqu'en 2024.

Style de jeu

Dans une entrevue avec Le Parisien en , Blaise Matuidi indique que Laure Boulleau défend très bien et qu'elle lui fait penser à Bixente Lizarazu.

Statistiques

Par saison

En sélection

En 65 sélections, Laure Boulleau dispute trois rencontres de Championnat d'Europe, six de Coupe du monde et une de Jeux olympiques. Elle prend aussi part à 9 matchs de qualification pour le Mondial et six pour l'Euro. Les quarante oppositions restantes sont des matchs amicaux.

Auparavant, Laure joue à cinq reprises avec les sélections U21 puis U20.

Palmarès

Avec le PSG, elle est vice-championne de France en 2011, 2013, 2014, 2015, 2016 et 2018.

 Ligue des Champions
 Finaliste : 2015 avec le PSG
 Championnat d'Europe des moins de 19 ans
 Finaliste : 2005 avec l'équipe de France
 Coupe de France (1)
 Vainqueur : 2010, 2018 avec le PSG
 Finaliste : 2008 et 2014 avec le PSG
Tournoi de Chypre (1)
 Vainqueur : 2012 avec l'équipe de France
 Algarve Cup
 Finaliste : 2015 avec l'équipe de France

Vie privée
En parallèle de sa carrière footballistique, Laure Boulleau poursuit ses études de kinésithérapeute à Saint-Maurice (94).

Depuis , elle possède un compte Twitter sur lequel elle est très active et très suivie (en ,  et ). Toujours disponible pour les médias, elle a reçu le « Prix de la sportive numérique » en 2013.

Notes et références

Liens externes

Footballeuse internationale française
Joueuse du FF Yzeure Allier Auvergne
Joueuse du Puy Foot 43
Joueuse du CNFE Clairefontaine
Joueuse du Paris Saint-Germain
Footballeuse aux Jeux olympiques d'été de 2012
Consultant sportif
Naissance en octobre 1986
Naissance à Clermont-Ferrand


text:
Krummenhennersdorf ist ein Ortsteil der Gemeinde Halsbrücke im Landkreis Mittelsachsen (Freistaat Sachsen). Er wurde am 1. März 1994 eingemeindet.

Lage und Verkehr

Lage

Krummenhennersdorf liegt etwa acht Kilometer nördlich der Kreisstadt Freiberg und drei Kilometer nördlich von Halsbrücke in einem kleinen Seitental der Bobritzsch in einer Höhe zwischen 280 und . Südöstlich des Dorfes auf einer Hochfläche liegt die kleine Streusiedlung der Forsthäuser. Westlich des Orts verläuft der Rothschönberger Stolln, ein Wasserlösungsstollen des Brander und Freiberger Bergreviers.

Verkehr
Der Ortsteil ist an das Netz des öffentlichen Personennahverkehrs angeschlossen und überregional über die B 173 sowohl aus Richtung Freiberg als auch aus Richtung Dresden erreichbar.

Nachbarorte

Geschichte

In dem um 1160 angelegten Waldhufendorf Krummenhennersdorf verstarb 1195 Markgraf Albrecht der Stolze, ältester Sohn Otto des Reichen in Folge einer Vergiftung. Im Jahr 1334 wurde das Dorf noch Heynrichsdorf geschrieben (Dorf des Heinrich), im selben Jahr ist die Ortsbezeichnung Krumme Heinrichisdorf nachweisbar. Weitere Ortsbezeichnungen sind: 1439 Krummehennersdorf, 1574 Heinersdorf, 1578 Crumenhennersdorf und 1791 Krumhennersdorf. Südöstlich des Dorfes auf einer Hochfläche liegt die kleine Streusiedlung der Forsthäuser. Hier könnte sich das 1350 erwähnte Dorf Forst befunden haben, das später wüst fiel.

Bezüglich der Grundherrschaft war Krummenhennersdorf durch den Bach lange Zeit zweigeteilt. Der westliche Teil gehörte als Vorwerk zum Rittergut Bieberstein, der östliche Teil mit der Kirche zum Kloster Altzella. Das dortige Herrenhaus war der Sommerwohnsitz des Klosterabtes. Mit der Säkularisation des Klosters im Jahr 1540/45 wurde es Andreas Glasewald, dem letzten Abt des Klosters, zu lebenslanger Nutzung übertragen. Nach dessen Tod im Jahr 1560 fiel der Besitz an die Markgrafen von Meißen, die ihn zum Rittergut erhoben und als Lehen zu Beginn des 17. Jahrhunderts an Nicol von Schönberg aus Reinsberg verkauften. Im Dreißigjährigen Krieg wurde der Besitz an die Familie von Hartitzsch verkauft und gelangte dann über die von Miltitz und die Pflugk von Tiefenau 1801 durch Heirat wieder an die von Schönberg zurück, die den Besitz bis zur Enteignung durch die Bodenreform 1945 hielten. Zur Grundherrschaft Krummenhennersdorf gehörten neben dem Ostteil des Orts die Dörfer Sand mit Grüneburg, Niederschöna, Hetzdorf und Hutha.

Die Bogenbrücke über die Bobritzsch wurde 1806 errichtet. Der Bergbau hatte im Vergleich zu dem auf Seitentrümern des Halsbrücker Spats betriebenen nur geringe Bedeutung. Der Goldene-Aue-Erbstolln war 1833 noch in Betrieb.

Landesherrliche Verwaltungsbezirke des Dorfes waren 1378 das Castrum Freiberg, 1548 das Kreisamt Freiberg, um 1696 und bis 1836 das kursächsische bzw. königlich-sächsische Kreisamt Meißen. Ab 1836 gehörte Krummenhennersdorf wieder kurzzeitig zum Kreisamt Freiberg. 1856 wurde Krummenhennersdorf dem Gerichtsamt Freiberg und nach Trennung von Justiz und Verwaltung im Jahr 1875 der Amtshauptmannschaft Freiberg angegliedert.

Das Hauptgebäude des Ritterguts Krummenhennersdorf wurde nach dem Brand im Jahr 1945 abgerissen. Ein Wirtschaftsgebäude ist bis heute bewohnt. Weiterhin ist der Park des Ritterguts bis in die Gegenwart erhalten geblieben.

Durch die zweite Kreisreform in der DDR kam die Gemeinde Krummenhennersdorf im Jahr 1952 zum Kreis Freiberg im Bezirk Chemnitz (1953 in Bezirk Karl-Marx-Stadt umbenannt), der ab 1990 als sächsischer Landkreis Freiberg fortgeführt wurde und im Jahr 2008 im Landkreis Mittelsachsen aufging. Durch die Eingemeindung der Gemeinde Krummenhennersdorf nach Halsbrücke ist der Ort seit dem 1. März 1994 ein Ortsteil von Halsbrücke.

Entwicklung der Einwohnerzahl
1551: 41 besessene Mann, 2 Gärtner, 51 Inwohner, 37¾ Hufen.

1764: 24 besessene Mann, 7 Gärtner, 14 Häusler, 32½ Hufen je 15–20 Scheffel.

Stand jeweils 31. Dezember:

Sehenswürdigkeiten
Kandlerkirche

Die durch ihren herausragenden Turm das Dorfbild beherrschende Kirche wurde 1900 durch Woldemar Kandler in gemäßigten historisierenden Formen erbaut. Sie ersetzte die alte Bergmannskirche des Dorfes. Auf dem in den Park einbezogenen alten Friedhof existieren noch die Grundmauern der um 1903 abgebrochenen alten Kirche. Hier befinden sich die noch erhaltenen Schlusssteine und andere Architekturteile sowie Grabmäler des 17. und 18. Jahrhunderts. Die Reste des spätgotischen Altarschreins stehen im Stadt- und Bergbaumuseum Freiberg. Von 1993 bis 2002 wurde die Kirche in mehreren Bauabschnitten saniert.

Kunstgraben und Krummenhennersdorfer Mühle
Ein beliebter Wanderweg ist die an der Wünschmannmühle beginnende Grabentour entlang des Kunstgrabens durch das Bobritzschtal bis Reinsberg. Die Krummenhennersdorfer Mühle wurde 1195 erstmals erwähnt. Sie erhielt 1460 das Brotlieferprivileg für Freiberg, 1637 durfte Brot ab Mühle verkauft werden. Nach den Bränden von 1900 und 1910 wurde das heutige Mühlengebäude errichtet. Die Mühle wurde  1980 stillgelegt und  die Brotbäckerei 1985 geschlossen. Heute ist die Mühle mit der Mühlentechnik um 1922 Technisches Denkmal und Museum.

Literatur

Weblinks

 Halsbrücke online; darin: Krummenhennersdorf
 Grundherrschaft Krummenhennersdorf im Hauptstaatsarchiv Dresden

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Mittelsachsen
Geographie (Halsbrücke)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Mittelsachsen)
Gemeindeauflösung 1994
Waldhufendorf


text:
Michal Kempný (ur. 8 września 1990 w Hodonínie) – czeski hokeista, reprezentant Czech.

Kariera
Po kilku sezonach spędzonych w ekstralidze czeskiej w kwietniu 2015 roku Michal Kempný przeniósł się do Awangardu Omsk z Kontynentalnej Hokejowej Ligi (KHL). 23 maja 2016 roku jako wolny agent podpisał roczny kontrakt z Chicago Blackhawks. W maju 2017 Blackhawks przedłużyli kontrakt z zawodnikiem o kolejny rok. 19 lutego 2018 drużyna z Chicago oddała Kempnego do Washington Capitals w zamian za wybór w trzeciej rundzie NHL Entry Draft 2018. W lipcu 2022 przeszedł do Seattle Kraken. W październiku 2022 został wystawiony przez klub na listę waivers.

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata 2016, 2017, Pucharu Świata 2016.

Statystyki

Sezon zasadniczy i play-off

Międzynarodowe

Sukcesy
 Reprezentacyjne
  Brązowy medal mistrzostw świata: 2022

Przypisy

Czescy hokeiści
Hokeiści Awangardu Omsk
Hokeiści Chicago Blackhawks
Hokeiści HC Kometa Brno
Hokeiści Slavii Praga
Hokeiści HK 36 Skalica
Hokeiści Seattle Kraken
Ludzie urodzeni w Hodonínie
Urodzeni w 1990


text:
Hüll János (szlovénül Janoš Hüll; Pecsaróc, 1714. május 24. k. – Felsőpetróc, 1781. február 15.) a tótsági kerület esperese, a szlovéniai Péterhegy (ma Gornji Petrovci) papja, vasvári-szombathelyi káptalan, valamint kanonok.

Élete
A Felsőlendva és Muraszombat között levő Szentsebestyén községben született (ma Pečarovci), ahol jóval halála után Szent Sebestyén tiszteletére épült 1796-ban római katolikus kegyhely.

Teológiát Győrben tanult az ottani szemináriumban és 1738-ban pappá szentelték. Pályafutását máris papként kezdte Péterhegyen, közel a mostani magyar határhoz, ahol egész életét töltötte. Szily János szombathelyi megyés püspök őt nevezte ki a Tótság élére, melyet esperességbe szerveztek, mivel a lakossága vendül beszélő szlovén nemzetiségűekből tevődött össze. Küzmics Miklós előtt ő viselte ezt a tisztséget, s kinevezése nem volt véletlen, mivel szlovén nemzetiségű volt ő is, így értette az emberek nyelvét és misézhetett is. Káptalani, illetve kanonoki rangot is kapott a megyében, s valószínűleg nagy megbecsülés övezte nevét.

Adatokat a péterhegyi 1778. szeptember 3–4-i vizitáció ad.

Külső hivatkozás
 Vasi digitális könyvtár – Vasi Egyházmegye

1714-ben született személyek
A Tótság esperesei
Magyar katolikus papok
1781-ben elhunyt személyek


text:
Cila may refer to:
 Čilá, a village in the Plzeň region of the Czech Republic
 CILA-FM, a Catholic radio station in Quebec
 Jordan Cila (born 1982), American soccer player, played for various American clubs
 Renato Cila (born 1951), Brazilian soccer player, played for Corinthians, Atlético Madrid, and various North American clubs

See also
 CILA
 Cilla
 Sila (disambiguation)


text:
Кенму рестаурација (建武の新政 - Кенму но шинсеј), је кратак историјски међупериод Јапана од 1333—1336. године (између Камакура и Муромачи периода). Током овог периода, цар Го-Дајго успева да поврати власт на кратко, само да би она напослетку прешла у руке Ашикага шогуната.

Након рушења Камакура шогуната 1333. године, цар Го-Дајго започиње Кенму рестаурацију. Обнавља царску власт и постаје само формалнио, апсолутни владар (реалну власт је имао Ашикага бакуфу). Међутим, услед незадовољства даимјоа око права земље, долази до урушавања царског ауторитета.

Син последњег шогуна Камакура периода Токијуки Тоџо, започиње побуну 1335. године, како би поново успоставио Камакура шогунат. Такауџи Ашикага смирује побуну и узима Камакура подручје за себе, а својим саборцима самурајима дели земљу противника, чинећи то без дозволе царског двора. Цар шаље војску против Ашикаге, али Такауџи Ашикага их побеђује. Међутим, тек следеће године 1336. Такауџи Ашикага улази у Кјото.

Цар Го-Даиго бежи, а Ашикага Такауџи успоставља шогунат 1336. те поставља новог цара из царске линије Северног двора. Од тада почиње период Северног и Јужног Двора (南北朝時代 - Нанбокучо џидај), у коме две царске линије ратују за примат. Северна линија је у Кјоту, а Јужна линија је линија Го-Даига.

Референце

Види још
 Камакура период

Историја Јапана


text:
DTrace (Dynamic Tracing) ist ein von Sun Microsystems entwickeltes Systemwerkzeug zur Kernel- und Anwendungsanalyse in Echtzeit. Ursprünglich für Solaris entwickelt, ist es mittlerweile auf mehrere Unix-ähnliche Systeme portiert.

DTrace bietet Inspektionsmöglichkeiten in laufende Prozesse, Arbeitsspeicher, Prozessorzeit, Dateisystem und Netzwerkressourcen.

Beschreibung
DTrace wurde entwickelt, um Anwendungen und das Betriebssystem selbst zu optimieren und Fehler zu beheben. Somit ist es ein Programmierwerkzeug zum Debugging, es arbeitet aber nicht mit Haltepunkten wie ein klassischer Debugger.

Überwachungsprogramme werden in der Programmiersprache D geschrieben (nicht zu verwechseln mit der Programmiersprache "D"). D ist eine Teilmenge aus C, welche mit zusätzlichen Befehlen, Variablen und eingebauten Funktionen (built-ins) für die Prozessüberwachung erweitert wurde. D-Programme ähneln vom Aufbau her der Programmiersprache awk. Sie bestehen aus einer Liste von Prüfungssonden, wobei jede Prüfungssonde mit einer Aktion verbunden sein kann. Immer wenn die Bedingungen einer Sonde erfüllt sind, wird die damit verbundene Aktion ausgeführt. Eine typische Prüfungssonde ist zum Beispiel das Öffnen einer Datei, das Starten eines Prozesses oder wenn eine Maschineninstruktion an einer bestimmten Hauptspeicheradresse ausgeführt wird.

Besondere Aufmerksamkeit wurde dem sicheren Einsatz in einer produktiven Umgebung gewidmet. Deshalb sind z. B. in der Programmiersprache D keine Schleifen zugelassen. Obwohl DTrace den auszuführenden Code (im Kernel oder in der Anwendung) verändert, verlangsamt es selbst bei mehreren tausend Prüfungssonden das System nur geringfügig, wenn die Prüfungssonden durchlaufen werden, und sonst gar nicht. Außerdem können für Anwendungen neue Sonden auch zur Laufzeit hinzugefügt werden.

Beispiele
DTrace-Skripte können direkt in der Kommandozeile aufgerufen werden. Deren Ausgabe erfolgt immer auf dem Standard-Ausgabestrom.
# Neuer Prozess mit Argumenten,
dtrace -n 'proc:::exec-success { trace(curpsinfo->pr_psargs); }'
# Dateien wurden von einem Prozess geöffnet,
dtrace -n 'syscall::open*:entry { printf("%s %s",execname,copyinstr(arg0)); }'
# Anzahl der System Prozedur aufrufe eines Programmes,
dtrace -n 'syscall:::entry { @num[execname] = count(); }'
# Anzahl der System Prozedur aufrufe des Systems,
dtrace -n 'syscall:::entry { @num[probefunc] = count(); }'
# Anzahl der System Prozedur aufrufe eines Prozesses,
dtrace -n 'syscall:::entry { @num[pid,execname] = count(); }'
# Benötigter Speicherplatz eines Prozesses,
dtrace -n 'io:::start { printf("%d %s %d",pid,execname,args[0]->b_bcount); }'
# Anzahl der Seiten, die durch den Prozess ausgelagert wurden,
dtrace -n 'vminfo:::pgpgin { @pg[execname] = sum(arg0); }'

Oft besteht der größte Teil eines DTrace-Skripts nur aus der formatierten Ausgabe der Ergebnisse. Über 200 Beispiele von Open-Source-DTrace-Skripten können im DTraceToolkit mitsamt Dokumentation und Demonstration gefunden werden.

Unterstützte Plattformen
DTrace wurde im November 2003 veröffentlicht und ist seit Januar 2005 Teil von Solaris. DTrace war die erste Kernkomponente von Solaris, welche für Open Solaris unter die Common Development and Distribution License gestellt wurde.

DTrace wurde auf FreeBSD, NetBSD, QNX und Microsoft Windows portiert.

Apple hat für Mac OS X 10.5 Leopard DTrace, zusammen mit einer grafischen Oberfläche namens Instruments, 40 Überwachungssonden-Skripten, Tools zum Untersuchen von Festplattenzugriff (iosnoop) und der Prozessausführung (execsnoop), als Teil der Entwicklungsumgebung Xcode portiert. Im Gegensatz zu den anderen Plattformen, auf die DTrace portiert wurde, enthält Mac OS X ein Flag (P_LNOATTACH), welches ein Programm aktivieren kann, damit der jeweilige Prozess nicht mehr von Debuggingsoftware wie DTrace und gdb untersucht werden kann. In der ursprünglichen Umsetzung auf Mac OS X hatte dies jedoch Auswirkungen auf unabhängige Prüfungssonden zur Überwachung der Systeminformationen, denn solange ein Programm lief, welches dieses Flag gesetzt hatte, waren die Systemprüfsonden nutzlos, da sie nicht mehr ausgelöst wurden. Dieses Problem wurde einige Monate später mit Mac OS X 10.5.3 behoben.

Autoren und Auszeichnungen
DTrace wurde von Bryan Cantrill, Mike Shapiro und Adam Leventhal entwickelt. Im Jahr 2005 wurden die Autoren aufgrund der Innovationen von Info World und Technology Review geehrt. Des Weiteren erhielt DTrace den Hauptpreis des Wall Street Journals 2006 Innovation Awards Wettbewerbs.

Einzelnachweise

Sun Microsystems
Freie Systemsoftware
Unix-Software
MacOS-Software
Solaris-Software
Programmierung
Testen (Software)


text:
Stallman ist der Familienname folgender Personen:

 Richard Stallman (* 1953), US-amerikanischer Aktivist und Programmierer

Außerdem:
 (9882) Stallman, ein nach Richard Stallman benannter Asteroid

Siehe auch:

 Stahlmann
 Stallmann
 Stalman
 Stalmann


text:
Jerry Stephen Crider (September 2, 1941 – April 4, 2008) was a pitcher in Major League Baseball who played for the Minnesota Twins () and Chicago White Sox (). Listed at , 180 lb., Crider batted and threw right-handed. He was born in Sioux Falls, South Dakota.

In a two-season career, Crider posted a 5–7 record with a 4.51 ERA in 53 appearances, including nine starts, giving up 64 runs (four unearned) on 132 hits and 49 walks while striking out 56 in  innings of work.

Following his baseball career, Crider moved to Mexico and opened a hunting business. He died in Phoenix, Arizona, at the age of 66 and was buried in Mexico.

See also
1969 Minnesota Twins season
1970 Chicago White Sox season

External links
, or Retrosheet, or Pelota Binaria (Venezuelan Winter League)

1941 births
2008 deaths
Águilas Cibaeñas players
American expatriate baseball players in the Dominican Republic
Baseball players from South Dakota
Bismarck-Mandan Pards players
Cardenales de Lara players
American expatriate baseball players in Venezuela
Charlotte Hornets (baseball) players
Chicago White Sox players
Denver Bears players
Erie Sailors players
Florida Instructional League Twins players
Hawaii Islanders players
Major League Baseball pitchers
Minnesota Twins players
Orlando Twins players
Phoenix Giants players
South Dakota State Jackrabbits baseball players
Sportspeople from Sioux Falls, South Dakota
Tucson Toros players
Wilson Tobs players
Wytheville Twins players


text:
Гао Тинъюй (род. 15 декабря 1997) — китайский конькобежец, победитель зимних Олимпийских игр 2022 года и бронзовый призёр зимних Олимпийских игр 2018 года на дистанции 500 метров, серебряный призёр чемпионата мира 2020 года в командном спринте.

В 2022 году Гао Тинъюй и Чжао Дань будут знаменосцами китайской делегации на церемонии открытия зимних Олимпийских игр в Пекине.

На церемонии закрытия олимпийских игр вновь стал знаменосцем вместе Сюй Мэнтао которая выносила флаг сидя на плечах у партнера по команде. Так как необычный выход спортсменов на парад олимпийцев привлек к себе внимание Гао прокомментировал этот выход так: "Это была наша домашняя Олимпиада, поэтому мы хотели попасть под объективы камер не банально и Сюй предложила поднять её на плечи и выносить флаг так."

12 февраля того же года Гао Тиньюй выиграл золотую медаль на зимних Олимпийских играх в Пекине среди мужчин в конькобежном спорте на дистанции 500 м со временем 34,32 секунды и установил новый олимпийский рекорд  , став первым китайским спортсменом-мужчиной, выигравшим зимние Олимпийские игры в конькобежном спорте. чемпионате, а поскольку Китайская Народная Республика была признана Международным олимпийским комитетом в 1979 году, она стала первым спортсменом, завоевавшим золотую медаль на Олимпийских играх после того, как выступила в качестве знаменосца на церемонии открытия олимпийских игр (включая предыдущие Зимние Олимпийские игры и Летние Олимпийские игры, в которых участвовал Китай) .

Спортивные достижения

Примечания

Ссылки
 Гао Тинъюй на speedskatingstats.com
 Гао Тинъюй на SchaatsStatistieken.nl

Конькобежцы Китая
Олимпийские чемпионы от Китая
Олимпийские чемпионы по конькобежному спорту
Чемпионы зимних Олимпийских игр 2022 года
Бронзовые призёры зимних Олимпийских игр 2018 года
Конькобежцы на зимних Олимпийских играх 2018 года
Конькобежцы на зимних Олимпийских играх 2022 года
Знаменосцы на зимних Олимпийских играх 2022 года


text:
Crab Orchard – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Tennessee, w hrabstwie Cumberland.

Przypisy

Miasta w stanie Tennessee


text:
Desert Flower: The Extraordinary Journey of a Desert Nomad is an autobiographical book written by Waris Dirie and Cathleen Miller, published in 1998 about the life of Somali model, Waris Dirie.

Summary
Despite suffering female genital mutilation (FGM) at the age of five, and its life-long consequences, Waris Dirie escaped from her native Galkayo, Somalia, fleeing to Mogadishu to escape an arranged marriage. Moving with relatives to London, she worked for a while at a McDonald's and was discovered by chance by fashion photographer Terence Donovan. She continued via modelling in film and fashion to a stage where she was considered a supermodel. It was at this point that, with Miller, she wrote this autobiography. Shortly afterwards she became a UN ambassador for the abolition of FGM.

Publication
Desert Flower, William Morrow Pub, 1998 (1st edition),

Film adaptation
In 2009, the book was adapted into a film of the same name. Produced by Peter Herrmann and Benjamin Herrmann, the Ethiopian supermodel Liya Kebede plays Waris in the title role.

References

Related links
 Our goals: Waris Dirie Manifesto, desertflowerfoundation.org

In-line references

1998 non-fiction books
American biographies
Works about female genital mutilation


text:
Roberts Ozols(,) foi um ciclista letão que competia no ciclismo de pista.

Representou seu país, Letônia, nos Jogos Olímpicos de Verão de 1928 em Amsterdã, onde competiu na perseguição por equipes de 4 km, obtendo a nona posição.

Ciclistas de pista
Ciclistas olímpicos da Letônia
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1928


text:
Hernán Menosse Acosta (San Carlos, 28 de abril de 1987) es un futbolista uruguayo. Juega de defensa y actualmente milita en el Club Atlético Peñarol de la Primera División de Uruguay.

Trayectoria
Luego de pasar por Club Atlético Libertad de Uruguay se marcha al Club Atlético Atenas para jugar la Primera División de Uruguay. En la temporada 2009-10 desciende de categoría. A inicios de 2012 se marcha al Montevideo Wanderers de la Primera División. Fue dirigido por Alfredo Arias quien lo hizo debutar en Wanderers, logró clasificar a la Copa Sudamericana 2014, compartió la defensa con Maximiliano Olivera.

Recreativo de Huelva
Debido a sus buenas actuaciones y su constante regularidad fue visto por el Delfino Pescara y Recreativo de Huelva, finalmente fichando por Recreativo, va a préstamo por un año a Recreativo de Huelva club de la Segunda División de España. Con el equipo hizo una buena campaña quedándose afuera de los play-off por diferencia de goles. Jugó al lado del chileno Felipe Gallegos y su compatriota Javier Cabrera. Con Recreativo descendió a la Segunda División B de España 2015/16.

Once Caldas
Luego de su descenso con Recreativo se marcha a Colombia para jugar por Once Caldas. Perdió el Torneo Finalización 2015 en cuartos de final con Deportes Tolima.

Rosario Central
Debido a sus buenas actuaciones en Colombia varios equipos de Sudamérica mostraron interés por el defensor, equipos como Peñarol y Flamengo. Sin embargo, el jugador terminó fichando por Rosario Central, firmó a préstamo por un año con opción de compra. Jugó al lado de su compatriota Sebastián Sosa y los argentinos Franco Cervi, Giovani Lo Celso y Marco Ruben.

Granada
En julio de 2017 firma con por 2 temporadas con el Granada, de la Segunda División de España, con ánimo de luchar para conseguir el ascenso.

Belgrano

En julio de 2018 se marcha al Club Atlético Belgrano para disputar la Primera División de Argentina.

Deportivo Cali

Para el año 2020   rescinde contrato con el belgrano y vuelve a Colombia por segunda vez esta vez el deportivo Cali que lo contrata por pedido expreso del director técnico Alfredo Arias , firmando hasta final de temporada en donde se destaco por ser buen pilar defensivo.

Finalizando la temporada 2020 el técnico Alfredo Arias hizo su renovación y continuó hasta final de temporada en donde convierte 2 goles, uno de ellos al América de Cali y otro a Millonarios. Tras la destitución del técnico Alfredo Arias y la llegada de Rafael Dudamel sigue siendo titular en donde se coronó campeón del Torneo Clausura 2021 enfrentando al Deportes Tolima.

Tras quedar campeón en el 2021 con el Deportivo Cali, el 29 de diciembre del 2021 se confirma que hace su renovación de contrato hasta diciembre del 2022.

Club Atlético Peñarol

Tras haber renovado con el Deportivo Cali dio a conocer sus intenciones al profesor Rafael Dudamel de abandonar el equipo, llegando una oferta desde el Club Atlético Peñarol, aceptó la oferta y a la espera de firmar contrato.

Firmó contrato por 2 temporadas , en su estadía en el club , logró el título de la Supercopa Uruguaya 2022.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Nacidos en San Carlos (Uruguay)
Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Club Atlético Libertad (San Carlos)
Futbolistas del Club Atlético Atenas (San Carlos)
Futbolistas del Montevideo Wanderers Fútbol Club
Futbolistas del Real Club Recreativo de Huelva en los años 2010
Futbolistas del Once Caldas
Futbolistas del Club Atlético Rosario Central en los años 2010
Futbolistas del Granada Club de Fútbol en los años 2010
Futbolistas del Club Atlético Belgrano
Futbolistas del Club Deportivo Lugo
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Futbolistas del Deportivo Cali


text:
Der Mount Bowlin ist in  hoher Berg im Königin-Maud-Gebirge, der zwischen den Mündungen des Van-Reeth-Gletschers und des Robison-Gletschers in den Scott-Gletscher aufragt.

Entdeckt wurde er im Dezember 1934 von der geologischen Mannschaft um Quin Blackburn (1900–1981) bei der zweiten Antarktisexpedition (1933–1935) des US-amerikanischen Polarforschers Richard Evelyn Byrd. Byrd benannte den Berg nach William Milton Bowlin (1899–1973), einem Piloten bei dieser Expedition.

Weblinks
  (englisch)
 Mount Bowlin auf geographic.org (englisch)

Berg im Transantarktischen Gebirge
Königin-Maud-Gebirge
Marie-Byrd-Land


text:
La Mansión de Vadakste (; ) es una mansión en la parroquia de Vadakste, municipio de Saldus en la histórica región de Zemgale, en Letonia.

Historia
La Mansión de Vadakste fue una propiedad de la familia noble von Bistram hasta principios del siglo XX. Una antigua mansión fue construida en la segunda mitad del siglo XVIII. Esta era una casa de mampostería de una planta. Con la construcción de una nueva mansión fue utilizada como casa para sirvientes. Elementos arquitectónicos conservados incluyen lujosas entradas de puertas y montajes de ventanas, en estilo clásico. Los modernos edificios domésticos fueron erigidos después, a principios del siglo XIX.

Una nueva casa fue construida entre 1911 y 1914 en estilo neoclásico según el proyecto del arquitecto L. Reinir. Los interiores del edificio tienen algunas influencias de Art Nouveau. Los nichos del Salón Oval esconden estufas de cerámica con columnas. El salón principal con chimenea de Art Nouveau tiene una espaciosa escalera de madera que conduce al segundo piso.

Esa Nueva mansión fue construida en ocasión de la boda del barón Paul von Bistram con Eleonora von Behr. Desde 1923 el edificio alberga la Escuela Primaria de Vadakste. En el segundo piso de la mansión de Vadakste hay un depósito de antigüedades de los habitantes de la zona y atributos del periodo soviético.

Parque de la mansión
El complejo de la mansión está rodeado por un parque del siglo XVIII-siglo XIX. Fue modernizado a principios del siglo XX por el barón von Bistram. Muchas especies raras de árboles y plantas todavía crecen aquí.

Referencias

Mansiones de Letonia
Art nouveau


text:
Tańczący las – jest lasem sosnowym oddzielającym Morze Bałtyckie od Zalewu Kurońskiego.

Opis
Dziesiątki drzew w Tańczącym Lesie mają pnie wykrzywione w spirale oraz pętle. Drzewa posadzono na początku lat 60. XX wieku, aby ustabilizować piasek wydmowy. Dokładna przyczyna tego zjawiska nie jest znana, chociaż wielokrotnie przeprowadzano badania w tej sprawie. Istnieje wiele teorii i niektóre z nich są paranormalne.

Teoria naukowa
Wiodąca teoria naukowa głosi, że gąsienice motyla Rhyacionia buoliana uszkodziły pnie sosny w młodym wieku, powodując, że zaczęły rosnąć pod dziwnym kątem. Ponieważ rośliny naturalnie rosną w kierunku słońca, ostatecznie poprawiły się i zaczęły odrastać, ale wcześniejsze deformacje pozostały.

Wierzenia i legendy
Osoby wierzące w zdolności paranormalne sugerowały, że las znajduje się w miejscu, w którym zderzają się dodatnie i ujemne energie, oraz że siły te manipulowały kształtami drzew. Niektórzy twierdzą, że drzewa celowo śledzą ruchy piasków wydmowych.

Jedna z lokalnych legend mówi, że tańczące drzewa skręcają się i wyginają, ponieważ przed wiekami drzewa zostały stworzone do tańca, aby udowodnić moc chrześcijańskiego Boga. Przesąd podsyca wiele teorii i sprawia, że Tańczący Las jest popularnym źródłem nadziei: Mówi się, że wspinaczka przez jeden z pierścieni wydłuża życie każdego człowieka.

Biografia
 https://www.atlasobscura.com/places/dancing-forest
 https://www.amusingplanet.com/2015/11/crooked-drunken-and-dancing-forests.html

Geografia Litwy
Lasy


text:
La Direção-Geral do Património Cultural ()  es un servicio central de la administración directa del Estado portugués, que «tiene por misión asegurar la gestión, salvaguarda, puesta en valor, conservación y restauración de los bienes que integran el patrimonio cultural inmueble, mueble y inmaterial del país, así como desarrollar y ejecutar la política museológica nacional».

Resultó de la fusión entre el Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico (Instituto de Gestión del Patrimonio Arquitectónico y Arqueológico), I. P. (IGESPAR) y el Instituto dos Museus e da Conservação (Instituto de los Museos y de la Conservación), I. P. (IMC), ocurrida en 2011.

Misión
Con la extinción del IGESPAR y del IMC el 29 de diciembre de 2011, surgió la DGPC, que pasa a asumir las competencias y atribuciones de los dos organismos extintos, expresamente:

 Proponer la clasificación y el inventario de bienes inmuebles de interés nacional y de interés público de relevancia arquitectónica y arqueológica y, cuando sea el caso, establecer zonas especiales de protección;
 Elaborar(...) planos, programas y proyectos para la ejecución de obras e intervenciones (...) en inmuebles clasificados o en vías de clasificación o situados en las respectivas zonas de protección(...);
 Asegurar(...) la gestión y puesta en valor del patrimonio cultural arquitectónico y arqueológico (...);
 Promover y asegurar el inventario general del patrimonio cultural (...);
 Pronunciarse sobre el impacto de planos o grandes proyectos y obras, tanto públicos como privados, y proponer las medidas de protección y las medidas correctivas y de minimización de impacto que resulten necesarias para la protección del patrimonio cultural arquitectónico y arqueológico;

Bibliotecas DGPC
La DGPC posee un conjunto de servicios de documentación muy relevante que constituye un activo estratégico importante en el marco de la sociedad de la información y del conocimiento. Entre los servicios céntricos, museos y monumentos posee 25 bibliotecas y centros de documentación, la mayoría de las cuales con acceso público. Estos servicios documentales disponen de más de 200.000 registros bibliográficos.

Las bibliotecas son:

 Biblioteca de la Ayuda
 Biblioteca del Palacio Nacional de Mafra
 Biblioteca de Arqueología
 Biblioteca de Conservación y Museos
 Biblioteca de Patrimonio
 Biblioteca de la Casa-Museo Dr. Anastácio Gonçalves
 Biblioteca del Convento de Cristo
 Biblioteca del Mosteiro de la Batalla
 Biblioteca del Mosteiro de Alcobaça
 Biblioteca del Mosteiro de los Jerónimos
 Biblioteca del Museo Monográfico de Conimbriga
 Biblioteca del Museo Nacional de la Música
 Biblioteca del Museo Nacional de Arqueología
 Biblioteca del Museo Nacional de Arte Antiguo
 Biblioteca del Museo Nacional de Arte Contemporáneo del Chiado
 Biblioteca del Museo Nacional de Etnología
 Biblioteca del Museo Nacional del Azulejo
 Biblioteca del Museo Nacional del Teatro y de la Baila
 Biblioteca del Museo Nacional del Traje
 Biblioteca del Museo Nacional de los Coches
 Biblioteca del Museo Nacional Grano Vasco
 Biblioteca del Museo Nacional Hacha de Castro
 Biblioteca del Museo Nacional Suenes de los Reyes
 Biblioteca del Palacio Nacional de la Ayuda
 Biblioteca del SIPA - Fuerte de Sacavém

Biblioteca de Arqueología (BA)
La Biblioteca de Arqueología (BA) heredó los fondos del Instituto Portugués de Arqueología. Este era, en su mayor parte, oriundo del Instituto Arqueológico Alemán, que lo cedió, en régimen de comodato, al Estado portugués, tras la extinción de su delegación de Lisboa, en 1999. El acervo poseía cerca de 55.000 registros bibliográficos, divididos por cerca de 1.400 títulos de periódicos (la mitad de los cuales estaban activos y actualizados), 23.000 títulos de analíticos y 30.000 títulos monográficos.

Bases de datos
Las bases de datos eran anteriormente dependientes del Instituto de los Museos y de la Conservación , I.P. y pasaron para la dependencia de la Direção-Geral do Património Cultural.

MatrizNet
Faculta la información contenida en las fichas de inventario de bienes museológicos, así como la información relativa la bibliografía y la exposiciones temporales de los museos dependientes de la DGPC. Tiene aproximadamente 40.000 entradas y posibilita la realización de investigaciones transversales en las colecciones de los museos, en obras de una determinada época histórica, periodo artístico o autoría.

 Colecciones
 Exposiciones Temporales

MatrizPCI
Base de información de soporte al Inventario Nacional del Patrimonio Cultural Inmaterial, permitiendo además de las investigaciones de manifestaciones inmateriales inventariadas, la consulta de recursos de referencia sobre patrimonio inmaterial, incluyendo legislación y normativos, ediciones electrónicas y documentación técnica de relevancia para la promoción de la salvaguarda del Patrimonio Cultural Inmaterial.

 Búsqueda del Inventario
 Iniciar el procedimiento de inventario de manifestaciones inmateriales

MatrizPix
Permite la investigación sobre fondos fotográficos, en soporte digital, producidos y gestionados por la DGPC, en concreto los relativos a la documentación de las colecciones de los Museos y Palacios Nacionales. Posee una área de presentación de exposiciones fotográficas que constituyan versiones en línea de exposiciones presentadas por la ADF/DGPC en museos y galerías o que constituyan exposiciones concebidas específicamente para acceso a través del MatrizPIX. Permite aún la selección y pedido en línea de imágenes. Posee cerca de 30.000 entradas.

 Búsqueda de imágenes
 Exposiciones en línea
 Pedido de imágenes

Ulysses
"Sistema de información del patrimonio clasificado", base de datos del antiguo IGESPAR, para el inventario de patrimonio inmueble, para la gestión de la información relativa a patrimonio arquitectónico y arqueológico sujeto la protección legal.

Endovélico
"Sistema de información y gestión Arqueológica", base de datos creada para la gestión de la información relativa a casas de campo arqueológicas, que permite también la desmaterialización de procesos y la inserción de datos a partir del exterior, a través del Portal del Arqueólogo.

SIPA
"Sistema de Información para el Patrimonio Arquitectónico", base de datos con información y documentación sobre patrimonio arquitectónico, urbanístico y paisajístico de origen o ubicación portuguesa.

Véase también
 Clasificación del patrimonio en Portugal.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio de la DGPC
 MatrizNet - Catálogo colectivo en línea de los Museos DGPC
 MatrizPCI - Inventario Nacional del Patrimonio Cultural Inmaterial
 MatrixPix - Catálogo en línea de las colecciones fotográficas de la DGPC
 Ulises - Búsqueda general
 Endovéllico - Búsqueda
 SIPA - Búsqueda del Inventario

Arquitectura de Portugal
Instituciones de Portugal


text:
Surapong Thammawongsa (Thai สุรพงษ์ ธรรมวงศา) is a Thai retired professional footballer.

Honours
Southeast Asian Games: 2001 with Thailand U23
Thai Premier League: 2006 with Bangkok University
Thailand Division 1 League: 2008 with Muangthong United

External links
Profile at Thaipremierleague.co.th

Living people
Surapong Thammawongsa
1980 births
Association football midfielders
Surapong Thammawongsa
Surapong Thammawongsa
Surapong Thammawongsa
Surapong Thammawongsa
Surapong Thammawongsa


text:
Hendrik Nikolaas Theodoor "Hein" Simons (* 12. August 1955 in Heerlen) ist ein niederländischer Schlagersänger, der als Kinderstar unter dem Namen Heintje große Erfolge feierte. Er wurde in Deutschland durch seinen Hit Mama (1967 zum ersten Mal vorgetragen in der ZDF-Fernsehshow Der goldene Schuß) und als Darsteller in sechs Filmen von 1968 bis 1971 bekannt.

Karriere
Der niederländische Musiker und Produzent Addy Kleijngeld war 1966 durch einen Tipp von Willy Alberti auf Heintje aufmerksam geworden. Nachdem dieser einen Talentwettbewerb in Schaesberg mit der niederländischen Version des Schlagertitels Mamma gewonnen hatte, wurde er von Kleijngeld unter Vertrag genommen. Kleijngeld betätigte sich fortan als Heintjes Manager und komponierte die meisten Titel des Sängers. Noch im selben Jahr nahm Heintje in Amsterdam seine erste Platte auf Niederländisch auf.

Große Bekanntheit im deutschsprachigen Raum erlangte er mit der erstmals im Oktober 1967 öffentlich vorgetragenen deutschen Version seines siegreichen Wettbewerbsbeitrags. Mama – so die nunmehr verwendete Schreibweise – hielt sich 25 Wochen lang in den Charts, erreichte Platz 2 der Charts und war 1968 die meistverkaufte Single in Deutschland. Mit den nachfolgenden Veröffentlichungen (darunter Du sollst nicht weinen, eine Neuinterpretation des 1949 von Ralph Maria Siegel komponierten Titels Das Lied der Taube) landete Heintje dreimal in Folge auf Platz eins der deutschen Hitparade, hinzu kamen weitere musikalische Erfolge wie Heidschi Bumbeidschi, Ich sing ein Lied für Dich und Schneeglöckchen im Februar. Innerhalb von rund vier Jahren wurde Heintje für seine Singles und Langspielplatten mit insgesamt 40 Goldenen Schallplatten, einer Platin-Schallplatte, zwei Goldenen Löwen von Radio Luxemburg, einem Bambi und zahlreichen weiteren Preisen ausgezeichnet. Sein deutscher Produzent war bis 1976 Ronny (Studio Nord Bremen). Texte und Kompositionen stammten zum Großteil von Hans Hee. Von Heintje wurden über 40 Millionen Tonträger verkauft. Drei LPs erschienen für den internationalen Markt (USA, Kanada, Australien) in englischer Sprache. Im Jahr 1968 wurde Heintje für den Film entdeckt. In Zum Teufel mit der Penne spielte er zunächst eine Nebenrolle, bevor er ab 1969 mehrere Filme mit eigens auf ihn zugeschriebenen Hauptrollen drehte. Eine Karriere als Schauspieler hatte er jedoch nicht.

Heintje konnte sich ab 1973 (Comeback nach dem Stimmwechsel, den er im Alter von sechzehneinhalb Jahren erreichte) nie ganz von seinem Image des Kinderstars lösen. Zwar erreichte er 1975 in Südafrika mit zwei in Afrikaans aufgenommenen LPs auch eine große Fangemeinde, in Europa jedoch blieb sein Erfolg bescheiden.

1979 sang Heintje in der TV-Show "Zwischenmahlzeit" ein Duett mit Andrea Jürgens, die als weibliches Pendant des Kinderstars galt.

Hein Simons versuchte mehrere Comebacks, zuerst unter dem Namen Heintje Simons, später als Hein Simons – wobei er sich Mitte der 1990er Jahre im Bereich der volkstümlichen Musik etablieren konnte. Er ist seither immer wieder als Gast in verschiedenen Musiksendungen des Fernsehens und veröffentlicht auch weiterhin neue Alben. Simons trat im Dezember 2017 zusammen mit Hansi Kraus in der Quizshow "Wer weiß denn sowas?" (Folge 267), moderiert von Kai Pflaume, auf.

Privates
Heintje lebte den Großteil seiner Kindheit in einem Haus in der Wimmerstraat in Eygelshoven in den Niederlanden sowie bis in die 1980er Jahre mit seinen Eltern in Neu-Moresnet, einer Teilgemeinde von Kelmis, und seither auf einem Bauernhof (Gut Schimper) in Moresnet, einer Teilgemeinde von Plombières. Beide Gemeinden liegen in Belgien in unmittelbarer Nachbarschaft zueinander. Er führt einen Reiterhof. Von 1981 bis 2014 war er mit Doris Uhl verheiratet, hat zwei Söhne und eine Tochter.

Filmografie
 1968: Zum Teufel mit der Penne
 1969: Heintje – Ein Herz geht auf Reisen
 1969: Hurra, die Schule brennt
 1970: Heintje – Einmal wird die Sonne wieder scheinen
 1970: Heintje – Mein bester Freund
 1971: Morgen fällt die Schule aus
 1971: Glückspilze (Fernsehfilm, Regie: Thomas Engel)

Diskografie

Literatur
 Norbert Unfried, Brigitte Weckelmann, Claus Weckelmann: Heintje – vom Lausbub zum Star. Bertelsmann Publishing House (Nr. 6961), 1969.
 Norbert Unfried, Brigitte Weckelmann, Claus Weckelmann: Heintje und sein großer Freund Peter Alexander. Mohndruck Reinhard Mohn, Gütersloh 1970.
 Hans-Joachim Eberwein: Heintje Burda Bild. Burda Druck und Verlag, Offenburg/Baden 1971.
 Norbert Unfried, Brigitte Weckelmann, Claus Weckelmann: Heintje: Alle meine Tiere. Mohndruck Reinhard Mohn, Gütersloh 1972.
 Ilja Richter (Hrsg.): Star-Szene '77, 1000 Top-Stars präsentiert von Ilja Richter. Verlagsgesellschaft für Nachschlagewerke, Taunusstein 1977, .
 Monika Sperr (Hrsg.): Schlager – Das Große Schlager-Buch. Deutsche Schlager 1800 – Heute. Rogner und Bernhard, München 1978, ISBN 3-89688-255-4.
 Ingo Schiweck (Hrsg.): Laß dich überraschen … Niederländische Unterhaltungskünstler in Deutschland nach 1945. Agenda-Verlag, Münster 2005, ISBN 3-89688-255-4.

 Jan Adriaan Zwarteveen: Ich war Heintje – Sein Leben als Kinderstar mit der unvergesslichsten Stimme der Welt, aus dem Niederländischen übersetzt von Willy und Silvia Bemer, Giger Verlag GmbH, CH-8852 Altendorf 2017, ISBN 978-3-906872-41-4

Weblinks

 Offizielle Website des Internationalen Hein Simons Fanclub
 Heintje wird 60 – und bereut nichts. In: Passauer Neue Presse, 12. August 2015.

Einzelnachweise

Kinderdarsteller
Filmschauspieler
Schlagersänger
Niederländer
Geboren 1955
Mann


text:
Karlsburg is een plaats en voormalige gemeente in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren, en maakt deel uit van het Landkreis Vorpommern-Greifswald.
Karlsburg telt  inwoners.

Voormalige gemeente in Mecklenburg-Voor-Pommeren


text:
Symfonie nr. 20 (Brian), een symfonie van de Britse componist Havergal Brian
 Symfonie nr. 20 (Bruk)
 Symfonie nr. 20 (Haydn), een symfonie van de Oostenrijkse componist Joseph Haydn
 Symfonie nr. 20 (Hovhaness), een symfonie van de Amerikaanse componist Alan Hovhaness
 Symfonie nr. 20 (Mozart), een symfonie van de Oostenrijkse componist Wolfgang Amadeus Mozart

B 20


text:
Franz Xaver von Linsenmann (November 28, 1835 – September 21, 1898) was an important Catholic moral theologian and the Bishop of Rottenburg.

Born in Rottweil, Linsenmann was unanimously elected Bishop of Rottenburg on July 20, 1898, and was proclaimed on September 5. However, he died before his consecration during a curative stay in the Black Forest spa town of Lauterbach.

1835 births
1898 deaths
Roman Catholic bishops of Rottenburg
19th-century German Catholic theologians
19th-century German Roman Catholic bishops
Members of the Württembergian Chamber of Deputies
German male non-fiction writers
19th-century male writers


text:
Karambol (fr. carambolage, ang. carom lub carambole, zwany także bilardem francuskim) – gra bilardowa i zarazem sport, który narodził się we Francji. Obecnie jest najmniej popularną odmianą bilardu.

Pochodzenie nazwy
Nazwa karambol wywodzi się od francuskiego słowa carambolage, które wywodzi się z kolei od słowa carambola, którym niegdyś nazywało się czerwoną bilę. Nazwa ta, zapożyczona z języka marathi używanego w Indiach, pochodzi od małego czerwonego owocu rosnącego w Azji, który jest zbliżony rozmiarami do bili karambolowej.

Wyposażenie potrzebne do gry

Stół

Stół karambolowy jest o stopę większy niż stół do ósemki: ma długość 10 stóp (2,84 m) i szerokość 5 stóp (1,42 m). Główną różnicą jest brak łuz i jedynie trzy oznaczenia, na których stawia się bile.

Pierwsze stoły karambolowe, wyrabiane w średniowieczu, nie były jak dzisiaj pokryte suknem – te pojawiły się dopiero pod koniec XV wieku. Sukna miały wtedy różne kolory. Dopiero w XVI wieku zadecydowano, aby wszystkie stoły karambolowe były pokryte suknem w kolorze ciemnozielonym (imitującym barwę trawy); kolor taki był użyteczny, ponieważ można było grać na nim przez długi czas bez zmęczenia oczu. Obecnie coraz bardziej popularne – szczególnie w karambolu trójbandowym – staje się sukno w barwie niebieskiej. Sukno jest wyrabiane ze 100% wełnianej przędzy.

Współczesne profesjonalne stoły karambolowe posiadają także podgrzewaną elektrycznie płytę. Powoduje to, że z sukna usunięta zostaje wilgoć, a jego włosie unosi się. Dzięki temu stół staje się "szybszy" – bile mogą się po nim znacznie szybciej i dłużej toczyć.

Bile
Bile karambolowe, nazywane także czasem kulami, były wyrabiane z rozmaitych materiałów, takich jak stal i inne metale, kość słoniowa, glina, tworzywa sztuczne czy drewno. Początkowo były one wyrabiane z drewna. Później, gdy Francja rozpoczęła rozwijać kolonie w Afryce, bile zaczęto wyrabiać z kości słoniowej i przy tym materiale pozostano przez ponad 300 lat. Dopiero na początku XX wieku, ze względów ekonomicznych i ekologicznych, zaprzestano jej używania. Następnie używano bil z celuloidu, ale były one łatwopalne, więc zrezygnowano z ich produkcji ze względów bezpieczeństwa. Współcześnie używa się bil z żywicy fenolowej.

Do gry używa się trzech bil: jednej czerwonej, jednej białej oraz jednej żółtej (lub białej z kropką, tzw. bili pikowej) o wymiarach 61,5 mm. Bile te są znacznie większe od bil snookerowych oraz tych używanych w bilardzie amerykańskim. Ich waga według oficjalnych przepisów powinna wynosić od 7 do 7½ uncji (około 200 gramów).

Kije
Kije karambolowe również zmieniały się na przestrzeni wieków. Pierwsze kije były jednolite, krótsze, z silnie rozszerzoną i zagiętą końcówką, która ułatwiała takie zagrania jak np. massé. Pod koniec XVIII wieku zaczęto grać prostymi i dłuższymi kijami z kredowaną końcówką. Kije te, stosowane do dziś we wszystkich odmianach bilardu, ułatwiały wiele prostych zagrań, ale znacznie też utrudniły popisowe zagrania, m.in. z użyciem silnej rotacji.

Zasady gry

Przed grą

Na stole umieszczone są trzy bile: biała, biała z kropką lub żółta (pikowa) oraz czerwona. Każdy gracz ma swoją bilę – białą lub pikową. Na początku partii odbywa się losowanie – jego zwycięzca otrzymuje bilę pikową.

Następnie odbywa się rozgrywka wstępna o rozbicie, zwana również losowaniem á la bande. Obaj gracze podchodzą do stołu i uderzają swoje bile tak, aby znalazły się jak najbliżej bandy dolnej. Obie bile nie mogą się zderzyć ani dotknąć bili czerwonej. Wygrywa ten gracz, którego bila znalazła się najbliżej i rozpoczyna on grę.

Rozgrywka
Celem gry jest zdobycie jak największej liczby zderzeń (carambolage). Zderzenie następuje gdy bila danego gracza dotknie pozostałych dwóch bil. Za każde zderzenie gracz dostaje 1 punkt. Nie ma punktów ujemnych – punkty raz już zdobyte nie mogą być odjęte. Gra toczy się do zdobycia określonej wcześniej liczby punktów.

Istnieje wiele innych odmian karambolu, w których dla utrudnienia gry ustalono różne warunki, które muszą być spełnione, aby zderzenie zostało zaliczone, np.:
 gra z bandami (jeu de bandes):
 karambol 1-bandowy (ang. one-cushion billiards) – żeby zderzenie zostało zaliczone, biała bila musi dotknąć przynajmniej jeden raz bandy przed zderzeniem,
 karambol 3-bandowy (ang. three-cushion billiards) – sztandarowa odmiana bilarda francuskiego i uważana za najtrudniejszą wersję karambolu; żeby zderzenie zostało zaliczone, bila zawodnika musi uderzyć przynajmniej trzy razy o bandę przed zderzeniem.

 gra otwarta (ang. straight rail) – stół jest podzielony strefy. Zderzenie musi się odbyć w jednej ze stref dozwolonych. Jeśli odbędzie się w strefie zabronionej, nie jest ono zaliczane. W jednej strefie można dokonać tylko jednego zderzenia.

Błędy
Błąd i odejście od stołu następuje gdy:
 podczas zagrania nie doszło do ważnego zderzenia;
 bila wypadła poza stół (w takiej sytuacji umieszcza się ją na początkowej pozycji dla niej przeznaczonej);
 zawodnik poruszył lub dotknął jakąś bilę czymś innym niż swój kij;
 zawodnik uderza w swoją bilę gdy ta jest ciągle w ruchu (tzw. popchnięcie);
 gracz robi jakiekolwiek znaki na bandzie w celu ułatwienia sobie zagrania;
 podczas wykonywania zagrania gracz siedzi na stole bądź zagrywa z pozycji, w której nie dotyka podłogi ani jedną stopą.

Karambol współcześnie
W wieku XIX i do połowy XX wieku bilard ten był popularny w miejscowości Łobez (dawniej Labes) na Pomorzu, gdzie nosił on nazwę Labeser Krambulage, do którego stoły sprowadzili stacjonujący tutaj w latach 1806-08 napoleońscy żołnierze (4 szwadrony francuskich huzarów i XII francuski pułk kirasjerów). Łobeskie zasady tej gry nie zachowały się, ale były takie, że nie dawały szans przybyszom na pokonanie miejscowych. Łobeskim mistrzem tej odmiany bilardu był ksiądz, ojciec Halenorth.

Karambol jest współcześnie mało popularną odmianą bilardu. Klubów, które posiadają stoły karambolowe jest bardzo mało, a stoły karambolowe są w niektórych regionach Europy trudno dostępne.

Zupełnie inaczej jest jednak w Azji, gdzie w ostatnich latach karambol przeżywa rozkwit. Sport ten jest szczególnie popularny w Chinach, Korei Południowej, Malezji, Japonii, Tajlandii, Wietnamie czy też innych południowo-wschodnich państwach azjatyckich. Z tych właśnie państw pochodzi najwięcej profesjonalnych graczy w karambol, a Asian Games jest jak na razie największym turniejem tego sportu.

Obecnie do najlepszych graczy w karambol należą: Semih Saygıner, Sa Pauk, Hwang Deuk-hee, Lee Sang-chun, Reynaldo Grandea, Akio Shimada, Ryuji Umeda, Kim Jung-kyu, Trần Đình Hòa, Dương Hoàng Anh, Nobuaki Kobayashi oraz Patrick Ooi.

Galeria

Zobacz też
 Bilard
 Snooker
 Ósemka
 Dziewiątka

Przypisy

!


text:
"Chapter Fifty-One: Big Fun" é o décimo sexto episódio da terceira temporada da série de televisão americana Riverdale e o quinquagésimo primeiro episódio da série em geral. O episódio foi dirigido por Maggie Kiley e escrito por Tessa Leigh Williams. Centrou-se em torno do Heathers: The Musical, de Laurence O'Keefe e Kevin Murphy, baseado no filme de 1989 de mesmo nome, escrito por Daniel Waters. Originalmente foi ao ar na The CW em 20 de março de 2019, e de acordo com a Nielsen Media Research, foi assistido por 0.83 milhões de telespectadores.

É o segundo episódio musical da série, depois de "Chapter Thirty-One: A Night to Remember" da segunda temporada, baseado em Carrie: The Musical.

Sinopse
Enquanto os ensaios do musical Heathers: The Musical estão em andamento, Cheryl, como a abelha rainha Heather Chandler, canaliza sua própria HBIC para lidar com um término recente. Enquanto isso, Betty fica cada vez mais irritada com o envolvimento de Evelyn com o musical – assim como na vida de seus amigos. Em outro lugar, Veronica descobre algumas notícias devastadoras sobre sua família, e Archie e Josie tomam uma decisão sobre seu futuro. Por fim, Jughead faz um movimento surpreendente contra Gladys.

Elenco e personagens

Principal
 KJ Apa como Archibald "Archie" Andrews / Kurt Kelly
 Lili Reinhart como Elizabeth "Betty" Cooper / Heather Duke
 Camila Mendes como Veronica Lodge / Heather McNamara
 Cole Sprouse como Forsythe "Jughead" Jones III
 Marisol Nichols como Hermione Lodge
 Madelaine Petsch como Cheryl Blossom / Heather Chandler
 Ashleigh Murray como Josephine "Josie" McCoy / Veronica Sawyer
 Mark Consuelos como Hiram Lodge
 Casey Cott como Kevin Keller / Peter Dawson
 Skeet Ulrich como Forsythe "F.P." Jones II
 Charles Melton como Reggie Mantle / Ram Sweeney
 Vanessa Morgan como Antoinette "Toni" Topaz / Betty Finn

Mädchen Amick e Luke Perry são creditados, mas não aparecem no episódio.

Convidados
 Zoé De Grand Maison como Evelyn Evernever / Pauline Fleming
 Drew Ray Tanner como Fangs Fogarty
 Jordan Connor como Sweet Pea / Jason "J.D." Dean
 Gina Gershon como Gladys Jones
 Trinity Likins como Forsythia Jellybean "J.B." Jones
 Peter James Bryant como Waldo Weatherbee
 Bernadette Beck como Peaches 'n Cream
 Nathalie Boltt como Penelope Blossom
 Martin Cummins como Tom Keller
 Emilija Baranac como Midge Klump
 Chad Michael Murray como Edgar Evernever

Música

Em 21 de março de 2019, a WaterTower Music lançou as músicas do "Chapter Fifty-One: Big Fun", realizado por membros do elenco.

As letras das músicas do episódio são da High School Edition do musical com a maior parte dos palavrões sendo excluídos.

Recepção

Audiência
Nos Estados Unidos, o episódio recebeu uma percentual de 0.3/2 por cento entre os adultos com idades entre 18 e 49 anos, o que significa que foi visto por 0.3 por cento de todos os lares e 2 por cento de todos os que assistiam televisão no momento do transmissão. Foi assistido por 0.83 milhões de espectadores.

Episódios de 2019
Episódios de Riverdale


text:
NTS may refer to:

Broadcasting
 NTS Radio Online Radio Station, Hackney, Great Britain
 National Traffic System, an organized network of amateur radio operators
 National Television Service, television channel in Papua New Guinea
 Nederlandse Televisie Stichting, now Nederlandse Omroep Stichting (Dutch Television Organization)

Education
 National Technological University (United States), Fort Collins, Colorado
 National Testing Service, an academic testing service in Pakistan
 National Theatre School of Canada
 National Training System (Australia), the Australian system for vocational education and training
 National Treasury School, the French government's school for training civil servants
 Nazarene Theological Seminary, a theological seminary in Kansas City
 The Nelson Thomlinson School in Cumbria, Great Britain
 New Testament Studies, an academic journal

Science
 Nevada Test Site, nuclear testing
 National Topographic System, used by Natural Resources Canada
 Non-topological soliton, in quantum field theory
 Neurotensin, a neuropeptide hormone
 Neurotypical, a term for people not on the autistic or psychotic spectra
 Nucleus tractus solitarii (literally "nucleus of the solitary tract")
 NTS GmbH, Nature Technology Systems, Berlin, Germany

Transportation
 Nashua Transit System, provides public transit services for the city of Nashua, New Hampshire
 Nashville Terminal Subdivision, a railroad line owned by CSX Transportation
 Nepal Transport Service, Nepalese public bus line

Other
 NTS Motorsports, auto racing team, United States
 National Alliance of Russian Solidarists, Narodno-Trudovoy Soyuz, a Russian anti-communist organization
 National Tax Service (South Korea)
 National Theatre of Scotland
 National Transmission System, distributes gas throughout Great Britain
 National Trust for Scotland, a Scottish conservation organization
 Network Time Security, a secure version of NTP
 Null-terminated string, a data type in computer programming


text:
Star Ruler is a space 4X / RTS hybrid developed and published by American company Blind Mind Studios.

 was first announced on July 5, 2009 in the Irrlicht Community Forums, the game engine on which  was based.  It was released on August 21, 2010.  The game was launched in retail outlets in the EU on August 16, 2011 via Iceberg Interactive and was planned to launch Mid-October in the US via Interactive Gaming Software (IGS).  However this deal fell through and  never launched in retail outlets in the United States.

Gameplay

 features a 1 to 10,000+ star system count galaxy of configurable shape.  The size of the in-game universe is only limited by the processing power of the user's computer. Generated systems may have orbiting planets, moons, asteroids, comets, or aggressive, capturable, NPC assets.
Gameplay occurs in a single space in real-time with the rate of time determined by the player.  also features Newtonian mechanics in its ship movement.

Key differences from other games of the genre are: Detailed unit creation, behavior, and automation customization, physically modeled star systems and orbiting bodies, and a lack of traditional maintenance and unit count cap game mechanics.

Ship building

One of 's most impressive components is the ship construction. Each ship is built around a hull type. Different hulls will fulfil different purposes. For example, a Heavy hull is more resilient, but offers less space for components. A station hull is very resilient, and offers the most component space, but cannot mount engines. Each component can be scaled, and its effects scaled with it. For example, a 2.0 railgun will do half as much damage as a 4.0 railgun, which is the largest size, but will also consume half the power. Things like a bridge, life support, crew quarters, and power generators are necessary for most ships. The most unusual feature of 's ship building system is the ability to scale ships. It is possible to build everything from a near microscopic scout ship to colossal dreadnoughts that are larger than a star.

Sequel
A sequel Star Ruler 2 was announced on August 1, 2013 with a prospective launch date of late 2014.

References

External links

Real-time strategy video games
2010 video games
4X video games
Video games developed in the United States
Windows games
Windows-only games
Video games with Steam Workshop support
Video games using procedural generation
Creative Commons-licensed video games


text:
La mosquée El Kayal ou mosquée El Kaïal () est une mosquée tunisienne située dans le quartier de Bab Souika, au nord de la médina de Tunis.

Localisation
Elle se trouve au numéro 4 de la rue El Mehrzi.

Étymologie
Selon l'historien Mohamed Belkhodja, cet édifice tire son nom de son fondateur, un mesureur de blé, dit Kayal () en dialecte tunisien.

Références

Bibliographie

Kayal
Article du projet MedinaPedia


text:
Das 1000-m-Zeitfahren/500-m-Zeitfahren, kurz: Zeitfahren ist eine Disziplin des Bahnradsports.

Regeln
Das Zeitfahren wird mit stehendem Start gefahren. Es geht für Männer über 1000 Meter, für Frauen über 500 Meter. Der Wettbewerb wird in zwei Runden ausgetragen. Zunächst starten alle Fahrer in einer Qualifikation, in der sich die ersten acht für das Finale qualifizieren. Bei nationalen oder kleineren internationalen Wettbewerben kann der Sieger auch in einer Runde ermittelt werden.

Rekorde
Aktueller Rekordhalter bei den Männern ist der Franzose François Pervis, der am 7. Dezember 2013 in Aguascalientes 56,303 Sekunden für die 1000 Meter benötigte. Bei den Frauen gilt die Rekordfahrt vom 30. Mai 2014 in Moskau, bei der die Russin Olga Strelzowa die 500 Meter in 29,234 Sekunden fuhr.

Ergebnisse bei UCI-Bahn-Weltmeisterschaften

Männer
Bis zum Jahr 1991 war der Weltmeisterschafts-Wettbewerb im Zeitfahren den Amateuren vorbehalten und wurde in den Jahren der Olympischen Spiele 1972, 1976, 1980, 1984, 1988, und 1992 nicht ausgetragen. Danach wurde die Trennung zwischen Profis und Amateuren aufgehoben. Seitdem finden die Bahn-Weltmeisterschaften in der Elite-Kategorie statt.

Frauen

Weblinks

Einzelnachweise und Anmerkungen

Bahnradsport-Disziplin
Radsportdisziplin (Einzel)


text:
Смена империи Суй империей Тан (, 613—628) — период китайской истории, в котором империя Суй распалась на ряд мелких короткоживущих государств, после чего страна была объединена вновь в качестве империи Тан.

Когурёско-суйские войны

В 612 году суйский император Ян-ди бросил огромную армию на завоевание государства Когурё, но она была уничтожена корейцами. Из 305-тысячной армии домой вернулось лишь 2700 человек. В 613 и 614 годах он вновь и вновь пытался атаковать Когурё, но опять безуспешно.

Распад империи Суй
Бесславная война с её огромными потерями привела в империи Суй к широкому народному выступлению против правящей династии. В 613 году Ян Сюаньгань поднял восстание в Лияне. К нему присоединились его брат Ян Сюаньтин и генерал Ли Ми; они попытались захватить столицу Лоян, но безуспешно. Начались восстания и в других местах. Генерал Ян Ичэнь смог подавить ряд восстаний, но император, опасаясь его усиления, отозвал его, в результате чего восстания к северу от Хуанхэ разгорелись вновь. К 617 году большая часть территории страны контролировалась различными повстанцами:
 Доу Цзяньдэ, контролировал территорию к северу от Хуанхэ в провинции Хэбэй
 Ду Фувэй, контролировал южную часть провинции Аньхой
 Гао Кайдао, контролировал крайний север провинции Хэбэй
 Лян Шиду, контролировал центральную часть Внутренней Монголии
 Ли Гуй, контролировал центр и запад провинции Ганьсу
 Ли Юань, контролировал центр провинции Шаньси
 Линь Шихун, контролировал провинции Цзянси и Гуандун
 Лю Учжоу, контролировал север провинции Шаньси
 Ло И, контролировал район современного Пекина
 Сяо Сянь, контролировал провинции Хубэй, Хунань и Гуанси
 Сюэ Цзюй, контролировал восток Ганьсу и запад Шэньси
 Чжу Цань, контролировал юг провинции Хэнань и юго-восток Шэньси

В условиях распада страны неожиданно одной из мощнейших сил в Восточной Азии вновь стал Восточно-тюркский каганат. Сюэ Цзюй, Доу Цзяньдэ, Ван Шичун, Лю Учжоу, Лян Шиду, Ли Гуй, Гао Кайдао признали себя вассалами Шибир-хана.

Основание империи Тан
Зимой 617 года Ли Юань захватил Чанъань, и объявил о смещении Ян-ди, сделав императором его внука Ян Ю (однако большинство территорий страны этого не признало), а себя — регентом при нём с титулом «князь Тан». Тем временем император Ян-ди, укрепившись в Цзянду, отправил генерала Ван Шичуна чтобы отбить Лоян у Ли Ми. Не желая возвращаться в северный Китай, он официально перенёс столицу в Даньян. Однако армия организовала заговор под руководством генерала Юйвэня Хуацзи, и весной 618 года император Ян-ди был убит, а на престол возвели его племянника Ян Хао с Юйвэнь Хуацзи в качестве регента. Юйвэнь Хуацзи покинул Цзянду и выступил с армией на север.

Когда новость о смерти Ян-ди распространилась по стране, то в Чанъане Ли Юань вынудил Ян Ю отречься от престола в его пользу, и объявил об основании империи Тан. В Лояне семь высших чиновников (включая Ван Шичуна) объявили императором Суй другого внука Ян-ди — Ян Туна. Ли Ми, опасаясь армии Юйвэнь Хуацзи, признал Ян Туна своим сувереном. Однако после того, как Ли Ми отбил наступление Юйвэнь Хуацзи, Ван Шичун, ставший регентом при Ян Туне, разгромил Ли Ми, вынудив его бежать к империи Тан (впоследствии, когда Ли Ми опять попытался стать независимым правителем, он был убит танскими силами).

Тем временем сын Ли Юаня Ли Шиминь разгромил Сюэ Жэньгао (сына и наследника скончавшегося Сюэ Цзюя), и присоединил его государство Цинь к землям империи Тан. Доу Цзяньдэ консолидировал свои владения севернее Хуанхэ и убил Юйвэнь Хуацзи (который отравил Ян Хао и провозгласил императором себя), однако не смог вынудить Ло И признать его, и Ло И перешёл на танскую сторону. Чжу Цань, некоторое время колеблясь между Суй и Тан, в итоге встал на суйскую сторону.

Летом 619 года Ван Шичун вынудил Ян Туна отречься от престола в его пользу, объявил о конце империи Суй и об основании нового государства Чжэн, императором которого провозгласил себя.

Повторное объединение страны

Примерно в это время один из подчинённых Ли Гуя — Ань Сингуй — устроил переворот, сверг Ли Гуя, и передал его территорию в подчинение государства Тан. Однако в это время Тан была занята крупной угрозой — Лю Учжоу начал наступление на юг, захватив большую часть современной провинции Шаньси, и готовился угрожать танской столице Чанъаню. Низовья Янцзы в это время консолидировались вокруг трёх фигур — Шэнь Фасина, объявившего себя князем Лян и взявшего под контроль земли к югу от Янцзы, Ли Цзытуна, взявшего под контроль суйскую столицу Цзяньду с окрестностями и объявившего себя императором государства У, и Ду Фувэя, объявившего себя сторонником государства Тан и получившего титул князя У (также императором ему была дарована императорская фамилия Ли, поэтому в дальнейшем он был известен как Ли Фувэй).

В конце 619 года танские силы под командованием Ли Шиминя начали контрнаступление против Лю Учжоу. К лету 620 года Ли Шиминь разгромил Лю Учжоу, который оставил свои земли и бежал в Восточно-тюркский каганат; созданное им государство Динъян было присоединено к империи Тан.

Разобравшись с государством Динъян, Ли Шиминь обратил взор на Чжэн. После того, как он осадил чжэнскую столицу Лоян, на его сторону перешли многие чжэнские города, вынудив Ван Шичуна искать помощи у созданного Доу Цзяньдэ государства Ся. Доу, понимая, что Ся может стать следующим после Чжэн, согласился помочь, и его силы двинулись на юг, чтобы снять осаду с Лояна. Примерно в это же время Ли Цзытун разгромил Шэнь Фасина, вынудив его совершить самоубийство и присоединив его территорию, а Ли Фувэй затем разгромил Ли Цзытуна и присоединил его территорию.

Весной 621 года в связи с приближением войск Доу Цзяньдэ Ли Шиминь двинулся на восток и в битве в проходе Хулаогуань разгромил Доу Цзяньдэ и пленил его самого. Испуганный Ван Шичун капитулировал. Территории государств Чжэн и Ся были присоединены к империи Тан, но вскоре на бывшей территории Ся поднял восстание Лю Хэйта, а в провинции Шаньдун восстал Сюй Юаньлан.

Также в 621 году племянник танского императора Ли Сяогун атаковал созданное Сяо Сянем государство Лян и осадил его столицу Цзянлин. Сяо Сянь, не зная, что помощь близка, сдался, и большая часть его государства была присоединена к империи Тан, в то время как часть армии Сяо перешла к Лишь Шихуну.

Весной 622 года Ли Шиминь разгромил Лю Хэйта, вынудив его бежать в Восточно-тюркский каганат, но позднее в этом же году Лю вернулся, с помощью тюрок оккупировав территорию бывшего государства Ся. Зимой 622 года старший брат Ли Шиминя Ли Цзяньчэн вновь разгромил Лю Хэйта; весной 623 года Лю был выдан одним из своих подчинённых и казнён. Линь Шихун умер, и созданное им государство Чу рассыпалось; его города постепенно признали власть империи Тан. После того, как в бою погиб Сюй Юаньлан, не признали (хотя бы формально) власть империи Тан только находившиеся на крайнем севере китайской территории Лян Шиду и Гао Кайдао.

Осенью 623 года, пока Лю Фувэй находился в Чанъане, его подчинённый Фу Гунши поднял в Даньяне восстание, и объявил о создании на бывшей территории Лю Фувэя государства Сун. В 624 году Ли Сяогун разгромил Фу Гунши и убил его самого, восстановив танский контроль над низовьем Янцзы. Против Гао Кайдао устроил заговор его подчинённый Чжан Цзиньшу, и Гао совершил самоубийство, а его территория его государства Янь также была присоединена к империи Тан.

Тюркская помощь помогала Лян Шиду держаться против империи Тан. Однако после того, как Ли Шиминь убил своих братьев Ли Цзяньчэна и Ли Юаньцзи, и вынудил императора-отца отречься от престола в его пользу, ситуация изменилась. В 628 году в Восточно-тюркском каганате началась внутренняя смута, и он не смог прийти на помощь Лян Шиду. Осаждённый Лян Шиду был убит своим двоюродным братом Лян Ложэнем, который после этого сдался Ли Шиминю. Китайские земли вновь были объединены под единой властью.

История Китая по периодам
Войны Китая
Китай
610-е годы в Китае
620-е годы в Китае


text:
Nothing New for Trash Like You is an album from American ska-punk band Against All Authority. The album was first released in 2001 on Sub City Records. Songs 12-17 were previously included on Destroy What Destroys You, and other tracks were lifted off of various split albums.

Track listing
"Just an Obstruction" – 1:32
"That Way" – 2:19
"In on Your Joke" – 1:41
Seattle hardcore band Christ On A Crutch cover.
"Bakunin" – 2:18
About nineteenth-century Russian anarchist Mikhail Bakunin.
"Livin' In Miami" – 1:52
"When It Comes Down to You" – 1:38
"Nothing to Lose" – 2:08
"Haymarket Square" – 2:13
Deals with the 1886 U.S. Haymarket Riot.
"Sacco & Vanzetti" – 1:36
Deals with the Sacco and Vanzetti case, in which two Italian anarchists were executed for murder in 1927.
"Alba" – 1:55
About the Cuban mother of a bandmember.
"Threat" – 1:49
The Pist cover
"Hard as Fuck" – 2:06
"Centerfold" – 1:52
J. Geils Band cover.
"Above the Law" – 2:49
"We Won't Submit" – 2:12
"Court 22" – 2:10
"Under Your Authority" – 2:39
"Ska Sucks" – 1:34
Propagandhi cover.

Personnel
 Danny Lore - Vocals/Bass
 Joe Koontz - Guitar/Vocals
 Fin Leavell - Bass Trombone
 Spikey Goldbach - Drums

References

2001 albums
Against All Authority albums


text:
Kacgae è un villaggio del Botswana situato nel distretto di Ghanzi, sottodistretto di Ghanzi. Il villaggio, secondo il censimento del 2011, conta 634 abitanti.

Località
Nel territorio del villaggio sono presenti le seguenti 3 località:
Lokalane,
Morgan,
Txushe (Boko)

Bibliografia
2011 Census Alphabetical Index of Districts  del Central Statistics Office del Botswana
2011 Census Alphabetical Index of Villages del Central Statistics Office del Botswana
  del Central Statistics Office del Botswana

Voci correlate
Suddivisioni del Botswana
Distretti del Botswana
Sottodistretti del Botswana

Collegamenti esterni

Villaggi del Botswana


text:
Oem (geslacht)
Original equipment manufacturer


text:
Старошарі́пово (, ) — присілок у складі Давлекановського району Башкортостану, Росія. Входить до складу Соколовської сільської ради.

Населення — 126 осіб (2010; 104 в 2002).

Національний склад:
 башкири — 89 %

Примітки

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Давлекановського району
Присілки Башкортостану


text:
Chieve ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Cremona in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 39 Kilometer nordwestlich von Cremona und grenzt unmittelbar an die Provinz Lodi.

Geschichte
Von 1809 bis 1816 war die Gemeinde Teil von Capergnanica.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada statale 235 di Orzinuovi von Pavia nach Brescia.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei


text:
275264 Krisztike è un asteroide della fascia principale. Scoperto nel 2010, presenta un'orbita caratterizzata da un semiasse maggiore pari a 3,1739485 UA e da un'eccentricità di 0,0574429, inclinata di 10,03513° rispetto all'eclittica.

L'asteroide è dedicato a Kristina Kürtiova, figlia dello scopritore.

Collegamenti esterni

Krisztike
Corpi celesti scoperti nel 2010