text:
La musique ancienne des îles britanniques, depuis les documents disponibles les plus anciens jusqu'à l'époque du baroque au , est une culture riche et diverse, comprenant de la musique sacrée et profane et touchant les masses et l'élite de la société. Chacune des principales nations d'Angleterre, de la seigneurie d'Irlande, de l'Écosse et du Pays de Galles conserve des formes uniques de musique et d'instrumentation, mais la musique britannique a été fortement influencée par l'évolution du continent tandis que les compositeurs britanniques ont apporté une importante contribution à la plupart des grands mouvements au sein de la musique ancienne en Europe, dont la polyphonie de l'Ars Nova et posé quelques-uns des fondements des musiques classiques nationales et internationales ultérieures. Les musiciens des îles britanniques ont également développé certaines formes distinctes de musique dont le , la contenance angloise, la rota, les antiennes polyphoniques votives et la carole à l'époque médiévale ainsi que les madrigaux anglais, les ayres pour luth et les masques à l'époque de la Renaissance, ce qui amènera au développement de l' au sommet de l'art baroque au .

Musique médiévale jusqu'en 1450

Musique d'église

Ars Nova

Contenance angloise

Musique profane

Rotas

Antiennes votives

Caroles

Renaissance vers 1450-1660

Henry VIII et Jacques V

Réforme

Publication musicale

Marie, reine d'Écosse et Élisabeth

École anglaise de madrigal

Ayres de luth

Consort de musique

Masques

Musique au théâtre

Jacques VI et I et Charles I 1567-1642

Guerre civile et Commonwealth 1642-1660

Voir aussi
 Musique classique du Royaume-Uni
 Musique britannique
 Musique ancienne

Source de la traduction

Musique ancienne
Musique classique britannique


text:
The women's 1500 metres event at the 1988 World Junior Championships in Athletics was held in Sudbury, Ontario, Canada, at Laurentian University Stadium on 30 and 31 July.

Medalists

Results

Final
31 July

Heats
30 July

Heat 1

Heat 2

Participation
According to an unofficial count, 22 athletes from 17 countries participated in the event.

References

1500 metres
1500 metres at the World Athletics U20 Championships

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Janet Dibley (Doncaster, 13 december 1958) is een Britse actrice en scenarioschrijfster.

Biografie
Dibley werd geboren in Doncaster in een gezin van vier kinderen en groeide op in Leeds. Zij haalde haar bachelor of arts in theaterwetenschap aan de Rose Bruford College in Londen.

Dibley begon in 1983 met acteren in de televisieserie A Brother's Tale, waarna zij nog meerdere rollen speelde in televisieseries en films. Zij is vooral bekend van haar rol als dr. Elaine Cassidy in de televisieserie Doctors waar zij in 273 afleveringen speelde (2010-2012). Als scenarioschrijfster heeft zij in 2013 en 2014 drie afleveringen geschreven voor de televisieserie Doctors. Naast het acteren voor televisie is zij ook actief in lokale theaters, zo heeft zij ook gespeeld in het Royal National Theatre in Londen.

Dibley is getrouwd met acteur Tyler Butterworth met wie zij twee zonen heeft.

Filmografie

Films
2013 Jack et la mécanique du coeur - als jonge moeder (Engelse stem)
2011 My Angel - als moeder

Televisieseries
Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
2018-2021 Unforgotten - als Jenny - 5 afl.
2018-2020 Coronation Street - als Melinda Calvert - 10 afl.
1997-2016 EastEnders - als Lorna Cartwright - 21 afl.
2015 WPC 56 - als Iris Hartley - 4 afl.
2010-2012 Doctors - dr. Elaine Cassidy - 273 afl.
2011 Waking the Dead - als Denise Metcalf - 2 afl.
2006-2007 The Chase - als Deborah Johnson - 20 afl.
2003-2005 The Bill - als Tamsin Parker / Helen Burrows - 4 afl.
2000-2005 Fat Friends - als Carol McGary - 25 afl.
2000-2001 Casualty - als Amanda Lewis - 12 afl.
1997 Band of Gold - als Paula Graham - 2 afl.
1986-1990 The Two of Us - als Elaine Walker / Elaine Phillips - 32 afl.

Brits filmacteur
Brits televisieacteur
Brits toneelacteur
Brits scenarioschrijver


text:
Давид Налбандян — победитель турнира, переигравший в финале чемпиона двух последних розыгрышей Роджера Федерера.

Посев

  Роджер Федерер (Финал)
  Рафаэль Надаль (Отказ)
  Андре Агасси (Группа. отказ)
  Гильермо Кориа (Группа)
  Николай Давыденко (Полуфинал)
  Иван Любичич (Группа)
  Гастон Гаудио (Полуфинал)
 ''' Давид Налбандян (Титул)
  Мариано Пуэрта (Группа)
  Фернандо Гонсалес (Группа)

 Ход турнира

 Финальные раунды

 Групповой раунд Золотистым выделены игроки, занявшие первые два места в своих группах''.

Красная группа

Примечание: При равенстве выигранных и сыгранных матчей у трёх игроков главным критерием отбора является баланс выигранных и проигранных сетов, а затем геймов.

Золотая группа

Примечание: При равенстве выигранных и сыгранных матчей у двух игроков главным критерием отбора является результат личных встреч.

Примечания

Ссылки

Tennis Masters Cup 2005


text:
A 302-es számú főút Emődtől az M30-as autópályáig ér.

Fekvése
Borsod-Abaúj-Zemplén megye déli részén található, az emődi 3-as úti körforgalomtól, az M30-as autópálya 3-as kilométerszelvényéig. Ez az út jelenlegi kiépítésében 3 km hosszú, de a tervek szerint a folytatása Hejőpapiig fog érni, így már 8 km hosszú lenne az út.

Története
2004-ben az akkor 3 km-es M30-as autópályával együtt adták át hivatalosan.

Kereszteződések, pihenőhelyek, hidak

|}
|}

További információk

302
Borsod-Abaúj-Zemplén megye közlekedése


text:
Yinpanolithus is an extinct genus of trilobites in the family Trinucleidae.  The genus lived during the later part of the Arenig stage of the Ordovician Period, a faunal stage which lasted from approximately 478 to 471 million years ago.

References

Trinucleidae
Asaphida genera
Ordovician trilobites
Ordovician trilobites of Asia


text:
Gölcük és una ciutat i un districte a la província turca de Kocaeli. El districte té una superfície de 207 km² i hi viuen un total de 137,637 habitants (estimació 2010). El districte de la ciutat té 130.141 habitants i es diu igualment Gölcük. El districte de Gölcük limita directament amb la badia d'Izmit. La marina turca posseeix una base a Gölcük.

Gölcük fou el centre del Terratrèmol de Marmara el 17 d'agost de 1999 en el qual hi va haver milers de morts. Només al districte de Gölcük hi moriren prop de 20.000 persones.

Referències

Entitats de població de la província de Kocaeli


text:
Figments är ett soloalbum från 2002 av Anton Fig. Ace Frehley medverkar.

Låtar
 Home
 Hand on My Shoulder
 Inside Out
 More Than Friends
 Know Where You Go
 Utopia
 3:4:Folk
 Jan-Feb-March
 Tears
 When the Good Die Young
 Anyway That You Want Me
 Heart of Darkness
 KWYGII.

Album av Anton Fig
Musikalbum 2002


text:
Warrea warreana é uma espécie de  planta do gênero Warrea e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1955 por Charles Schweinfurth.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Maxillaria warreana  Lodd. ex Lindl.
 Aganisia tricolor  Bentham
 Warrea bidentata  Lindl.
 Warrea grandiflora  Rolfe
 Warrea hookeriana  (Rchb.f.) Rolfe
 Warrea lindeniana  Henfr.
 Warrea speciosa  Schltr.
 Warrea tricolor bidentata  (Lindl.) Stein
 Warrea tricolor stapelioides  Rchb.f.
 Warrea tricolor unijugata  Hort.
 Warrea unijugata  Regel
 Warrea tricolor  Lindl.
 Warrea warreana  (Lodd. ex Lindl.) A.D.Hawkes

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Genética
O número de cromossomos de Warrea warreana é 2n = 48.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada na América do Sul, incluindo os estados brasileiros de Minas Gerais, São Paulo e Rio Grande do Sul e na Argentina.

A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar, floresta estacional semidecidual e floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Warrea warreana no projeto Flora e Funga do Brasil

Warrea
Plantas descritas em 1955
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo


text:
Alina Rotaru-Kottmann (* 5. Juni 1993 in Bukarest) ist eine rumänische Leichtathletin, die sich auf den Weitsprung spezialisiert hat.

Sportliche Laufbahn
Sie begann im Alter von sieben Jahren mit der Leichtathletik und sammelte bei den Jugendweltmeisterschaften 2009 in Brixen erste internationale Erfahrungen. So belegte sie im Hochsprung mit übersprungenen 1,82 m den vierten Platz und gewann im Weitsprung mit 6,09 m die Silbermedaille. Später spezialisierte sie sich aber auf den Weitsprung. Auch beim anschließend in Tampere stattfindenden Europäischen Olympischen Jugendfestival (EYOF) in Tampere gewann sie mit einer Weite von 6,24 m die Silbermedaille und wurde im Hochsprung mit 1,79 m Fünfte. Im Jahr darauf schied sie bei den Juniorenweltmeisterschaften in Moncton mit 5,27 m in der Weitsprungqualifikation aus und startete anschließend bei den erstmals ausgetragenen Olympischen Jugendspielen in Singapur, bei denen sie mit einem Satz auf 6,38 m die Silbermedaille gewann. Auch bei den Junioreneuropameisterschaften 2011 in Tallinn gewann sie mit 6,36 m die Silbermedaille im Weitsprung und im Jahr darauf schied sie bei den Europameisterschaften in Helsinki mit 6,19 m in der Qualifikation aus und klassierte sich daraufhin bei den Juniorenweltmeisterschaften in Barcelona mit 6,52 m auf dem fünften Platz.

2013 gewann sie bei den Balkan-Hallenmeisterschaften in Istanbul mit einer Weite von 6,29 m die Bronzemedaille und schied anschließend bei den Halleneuropameisterschaften in Göteborg mit 6,39 m in der Vorrunde aus. Während der Freiluftsaison belegte sie bei den U23-Europameisterschaften in Tampere mit 6,47 m denfünften Platz und gewann dann bei den Balkan-Meisterschaften in Stara Sagora mit 6,50 m die Silbermedaille, ehe sie bei den Spielen der Frankophonie in Nizza mit 6,57 m auf Rang vier gelangte. Im Jahr darauf gewann sie bei den Balkan-Hallenmeisterschaften in Istanbul mit 6,45 m die Silbermedaille und bei den Freiluftmeisterschaften in Pitești siegte sie mit einem Sprung auf 6,72 m. Daraufhin belegte sie bei den Europameisterschaften in Zürich mit 6,55 m den siebten Platz. Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 2015 in Prag wurde Alina Rotaru-Kottmann mit der persönlichen Bestweite von 6,74 m Vierte. Dabei musste sie sich nur knapp ihrer Landsfrau Florentina Marincu geschlagen geben, die mit 6,79 m einen neuen europäischen Juniorinnenrekord aufstellte. Anschließend gewann sie bei den U23-Europameisterschaften in Tallinn mit 6,69 m die Bronzemedaille hinter der Deutschen Malaika Mihambo und Jazmin Sawyers aus dem Vereinigten Königreich. Anschließend siegte sie bei den Balkan-Meisterschaften in Pitești mit 6,75 m und schied dann bei den Weltmeisterschaften in Peking mit einer Weite von 6,58 m in der Qualifikation aus. Anfang Oktober gewann sie dann bei den Militärweltspielen im südkoreanischen Mungyeong mit 6,33 m die Bronzemedaille hinter der Russin Jekaterina Konewa und Wolha Sudarawa aus Weißrussland. 2016 erreichte sie bei den Hallenweltmeisterschaften in Portland mit 6,45 m Rang zehn. Im selben Jahr gab sie ihr Debüt bei den Deutschen Leichtathletik-Meisterschaften 2016 in Kassel und belegte dort den fünften Platz. Ebenfalls im Jahre 2016 nahm sie an den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro teil, schied dort aber mit 6,40 m bereits in der Qualifikation aus.

2017 erreichte sie dann bei den Weltmeisterschaften in London das Finale und belegte dort mit 6,46 m den zwölften Platz. Kurz danach gewann sie bei der Universiade in Taipeh mit einem Satz auf 6,65 m die Goldmedaille. Nach der Saison wurde sie vom rumänischen Verband zur besten rumänischen Leichtathletin 2017 gekürt, zusammen mit ihrem Trainer Micky Corucle, welchem die Auszeichnung "Trainer des Jahres 2017 in Rumänien" überreicht wurde. Im Jahr darauf klassierte sie sich bei den Hallenweltmeisterschaften in Birmingham mit 6,41 m auf dem neunten Platz und im August schied sie bei den Europameisterschaften in Berlin mit 6,55 m in der Qualifikation aus. 2019 wurde sie bei den Halleneuropameisterschaften in Glasgow mit 6,64 m Fünfte und im Oktober gelangte sie bei den Weltmeisterschaften in Doha bis in das Finale und belegte dort mit 6,71 m Rang fünf. 2021 schied sie dann bei den Halleneuropameisterschaften in Toruń mit 6,53 m in der Vorrunde aus und verpasste auch bei den Olympischen Sommerspielen in Tokio mit 6,51 m den Finaleinzug.

2022 siegte sie mit 6,63 m bei der Filothei Women Gala und gelangte anschließend mit 6,26 m auf den elften Platz bei den Europameisterschaften in München. Im Jahr darauf wurde sie bei den Halleneuropameisterschaften in Istanbul mit 6,62 m Fünfte.

In den Jahren von 2013 bis 2018 wurde Rotaru-Kottmann rumänische Meisterin im Weitsprung im Freien sowie 2014, 2016 und 2019 sowie 2022 und 2023 auch in der Halle.

Persönliche Bestleistungen
 Weitsprung: 6,91 m (+0,9 m/s), 30. Juni 2019 in Freistett Rheingau
 Weitsprung (Halle): 6,74 m, 7. März 2015 in Prag

Weblinks

 Athletenporträt von Alina Rotaru beim COSR (rumänisch)

Einzelnachweise

Weitspringer (Rumänien)
Olympiateilnehmer (Rumänien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Sommerspiele 2010
Universiadeteilnehmer (Rumänien)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2017
Universiadesieger (Leichtathletik)
Rumänischer Meister (Leichtathletik)
Person (CSA Steaua Bukarest)
Leichtathlet (VfB Stuttgart)
Sportsoldat (Rumänien)
Rumäne
Geboren 1993
Frau


text:
La rallina delle Andamane (Rallina canningi ) è un uccello della famiglia dei Rallidi originario, come dice il nome, delle isole Andamane. È l'unico Rallide presente su queste isole.

Descrizione
Con una lunghezza di circa 34 cm, la rallina delle Andamane, specie più grande del genere Rallina, è un Rallide di medie dimensioni. Si riconosce facilmente per il colore marrone-castano di testa, collo, petto e regione dorsale, e per la serie di bande bianche e nere che ricoprono le regioni inferiori, a eccezione del sottocoda, castano scuro. L'iride è rossa, il becco color verde mela con l'estremità biancastra e le zampe e i piedi verde-oliva. I sessi sono simili. Gli esemplari immaturi hanno un piumaggio dai toni più scialbi: il disegno striato bianco e nero delle regioni inferiori, ad esempio, è sostituito da uno castano-grigio e bianco sporco.

Distribuzione e habitat
La specie vive unicamente nelle isole Andamane, ma l'esatta estensione del suo areale non è chiara: è presente sicuramente su Andaman Settentrionale e Andaman Meridionale e forse anche sulle isole di Grande Coco e Piccola Coco, presso le coste del Myanmar. Popola le aree palustri circondate da foresta, ma talvolta si spinge anche in terreno aperto. In passato era molto più numerosa, ma ora il suo numero è diminuito a causa dei predatori introdotti dall'uomo.

Biologia
Presumibilmente monogama, trascorre la giornata nascosta nei canneti, in cerca di vermi, molluschi e insetti. La nidificazione avviene durante i mesi estivi, da giugno ad agosto, e le uova, di colore bianco, vengono covate da entrambi i genitori.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Rallidae
Taxa classificati da Edward Blyth


text:
Pablo Serrano, né le  à Crivillén et décédé le  à Madrid, est un artiste espagnol spécialisé en sculpture abstraite relative à l'art informel.

Biographie

Pabloe Serrano est le fils de Bartolomé Serrano, un vétérinaire.

Pablo Serrano étudie la sculpture à Saragosse, puis à Barcelone. En 1929, il part vivre en Argentine, puis à Montevideo. Lors de cette période, il produit la série Les Taureaux évocatrice des œuvres de Constantin Brâncuși. Il se lie également d'amitié avec Lucio Fontana et Joaquín Torres García.

En 1955, il rentre en Espagne, et cofonde le mouvement El Paso avec les artistes Antonio Saura, Manolo Millares, Rafael Canogar et Juana Francés. Pendant deux ans, il fait partie de l'exposition itinérante New Spanish Painting and Sculpture aux États-Unis. En 1962, il représente l'Espagne à la 31 biennale de Venise. En 1967, il expose sa série Hommes avec porte au Musée Guggenheim de New-York. En , il retire ses œuvres de l'exposition Telecom 75 pour protester contre le franquisme. Les 3 derniers mois de 1985, il expose sa série Divertissons-nous avec Picasso, la guitare et le cubisme au Musée Guggenheim de New-York.

Pablo Serrano décède le  à Madrid.

Musées
Des œuvres de Pablo Serrano sont conservées dans les musées suivants (entre autres) :
 musée national centre d'art Reina Sofía ;
 musée d'art moderne de la ville de Paris ;
 musée Artium ;
 musée des beaux-arts de Bilbao ;
 musée de la sculpture en plein air (Alcalá de Henares).

Distinctions
 Médaille d'or du mérite des beaux-arts
 1944, 1951, 1954 : Premier prix national du Salon des Beaux-Arts de Montevideo
 1955 : Grand prix de la biennale de Montevideo
 1982 : Prix Princesse des Asturies pour la transcendance universelle de son œuvre

Références

Liens externes

Sculpteur espagnol
Artiste contemporain espagnol
Lauréat du prix Princesse des Asturies en arts
Naissance en mars 1908
Décès en novembre 1985
Décès à 77 ans


text:
Barbora Krejčíková e Kateřina Siniaková erani le detentrici del titolo, ma sono state eliminate in semifinale da Gabriela Dabrowski e Xu Yifan.

In finale Hsieh Su-wei e Barbora Strýcová hanno sconfitto Dabrowski e Xu con il punteggio di 6-2, 6-4.

Teste di serie

  Tímea Babos /  Kristina Mladenovic (semifinale)
  Barbora Krejčíková /  Kateřina Siniaková (semifinale)
  Hsieh Su-wei /  Barbora Strýcová (campionesse)
  Gabriela Dabrowski /  Xu Yifan (finale)
  Samantha Stosur /  Zhang Shuai (secondo turno)
  Elise Mertens /  Aryna Sabalenka (quarti di finale)
  Nicole Melichar /  Květa Peschke (quarti di finale)
  Anna-Lena Grönefeld /  Demi Schuurs (quarti di finale)

  Chan Hao-ching /  Latisha Chan (terzo turno)
  Victoria Azarenka /  Ashleigh Barty (terzo turno, ritirate)
  Lucie Hradecká /  Andreja Klepač (primo turno)
  Kirsten Flipkens /  Johanna Larsson (secondo turno)
  Duan Yingying /  Zheng Saisai (terzo turno)
  Veronika Kudermetova /  Jeļena Ostapenko (primo turno)
  Irina-Camelia Begu /  Monica Niculescu (terzo turno)
  Raquel Atawo /  Lyudmyla Kichenok (secondo turno)

Clicca sul numero di testa di serie della coppia per visualizzare la loro sezione di tabellone

Riserve

  Madison Brengle /  Erin Routliffe (primo turno)
  Greet Minnen /  Alison Van Uytvanck (secondo turno)

  Magdaléna Rybáriková /  Stefanie Vögele (primo turno)

Wildcard

  Naiktha Bains /  Naomi Broady (primo turno)
  Freya Christie /  Katie Swan (primo turno)

  Harriet Dart /  Katy Dunne (primo turno)
  Sarah Beth Grey /  Eden Silva (primo turno)

Tabellone

Parte finale

Parte alta

Sezione 1

Sezione 2

Parte bassa

Sezione 3

Sezione 4

Collegamenti esterni

Torneo di Wimbledon 2019


text:
O FW19 é o modelo da Williams da temporada de  da F-1. Condutores: Jacques Villeneuve e Heinz-Harald Frentzen. A equipe conquistou o Mundial de Pilotos (Villeneuve) e de Construtores. O FW19 deu a Williams os últimos títulos marca vigente ainda em 2019

Resultados
(legenda) (em negrito indica pole position e itálico volta mais rápida)

* Campeão da temporada.

Carros de Fórmula 1 da Williams


text:
Az α Cygni típusú változócsillagok nem radiális pulzáló változócsillagok, melyek szuperóriások, színképosztályuk Bep – AepIa. Periódusváltozásuk időtartama néhány naptól néhány hétig terjed, a fényességváltozás amplitúdója tipikusan 0,1 magnitúdó körüli. Fényességváltozásuk szabálytalan. Prototípusuk a Hattyú csillagképbeli Deneb.

Jegyzetek

Változócsillagok


text:
La Ruta Estatal de California 172, y abreviada SR 172 (en inglés: California State Route 172) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Oeste desde la  en sentido Este hasta finalizar en la . La carretera tiene una longitud de 14,4 km (8.917 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 172 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 172 es atravesada principalmente por los siguientes cruces:
Toda la ruta se encuentra dentro del condado de Tehama.
{| class=wikitable
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|Mineral
|0.00
|
|
|-
|Morgan Springs
|8.92
|
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Tehama


text:
La chiesa di San Salvatore è la parrocchiale di Spineda in provincia e diocesi di Cremona; fa parte della zona pastorale 5.

Storia
L'originario luogo di culto di Spineda fu edificato probabilmente dai monaci benedettini dell'abbazia di Leno, come fa presupporre la bolla del 1177 di papa Gregorio VII.

Menzionata nelle Rationes Censum et Decimarum del 1404, la chiesa fu visitata nel 1601 dal vescovo Cesare Speciano, il quale trovò che essa, compresa nel vicariato foraneo di Rivarolo Fuori, era retta dal solo parroco e che il numero dei parrocchiani era pari a 778.

Se nel 1780 i fedeli ammontavano a 524, nel 1786 risultavano saliti a 540, per poi scendere a 347 nel 1820.

Nel 1837 venne posta la prima pietra della nuova parrocchiale; l'edificio, disegnato da Carlo Domenico Visioli, fu portato a compimento nel 1843.

Descrizione

Esterno
La facciata a salienti della chiesa, rivolta a mezzogiorno, è suddivisa verticalmente in tre porzioni; quella centrale, scandita da paraste e semicolonne ioniche, poggianti su un alto basamento e sorreggenti il frontone dentellato, presenta il portale d'ingresso e delle specchiature, mentre le due ali laterali sono caratterizzate da finestre di forma semicircolare.

Annesso alla parrocchiale è il campanile a pianta quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una monofora ed è coronata dalla cupoletta poggiante sul tamburo a base ottagonale, caratterizzato da aperture.

Interno
L'interno dell'edificio ha una pianta a croce greca ed è coperto da una cupola; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, a sua volta chiuso dall'abside semicircolare.

Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali gli stalli del coro, costruiti nel 1816, la Via Crucis e i dipinti raffiguranti il Battesimo, la Natività, la Resurrezione di Gesu, i Misteri del Santo Rosario e la Trasfigurazione.

Note

Voci correlate
 Regione ecclesiastica Lombardia
 Spineda
 Diocesi di Cremona
 Parrocchie della diocesi di Cremona

Altri progetti

Collegamenti esterni

Salvatore
Spineda
Salvatore
Salvatore
Spineda


text:
Rafael, Raphael eller Raffaello (født 6. april 1483 i Urbino, Italien, død 6. april 1520) var en maler og arkitekt i den florentinske skole under den italienske renæssance, berømt for sin perfektion og den milde glød i sine billeder.
Han var kendt som Raffaello Sanzio, Raffaello Santi, Raffaello da Urbino og Rafael Sanzio da Urbino.

Galleri

Eksterne henvisninger

Se også
 Villa Farnesina (i Trastevere, Rom)

Malere fra Italien
Renæssancemalere
Personer fra Urbino


text:
Eighties may refer to:

 1980s, the decade
 "Eighties" (song), a 1984 song by Killing Joke
 The Eighties (miniseries), a 2016 documentary miniseries

See also
80 (disambiguation)
List of decades


text:
The New Palace () was a royal residence of the Karađorđević dynasty of Serbia and later Kingdom of Yugoslavia. Today it is the seat of the President of Serbia. The palace is located on Andrićev Venac in Belgrade, Serbia, opposite of Stari Dvor (Old Palace).

History

Plans for a new residence emerged after the assassination of Alexander I Obrenović in 1903 and the demolition of the Old Residence a year later. The new king, Peter I Karadjordjević, resided in the Old Palace, which had never been used as a residence but as a venue for state occasions. Since the Old Palace was unsuitable for the royal family's permanent living, it seemed only natural to think of constructing a new one.

In the 1850s, additional building was constructed next to Old Residence, to the north, and colloquially called Mali dvor or Mali konak ("Little Palace" or "Little Residence"). When the Obrenović dynasty was restored in 1858, they moved in the residences. As an heir apparent, Prince Michael used the Little Palace. Ruling prince Miloš Obrenović, Michael's father, decided in 1858 to build a new palace for his son, which was built next to the palace's garden, to the south on the location of modern Novi Dvor, which became known as the Dvor sa kulama ("Palace with towers"). Upon ascending to the throne in 1860, Michael decided to use the Old Residence, while part of the state administration was located in the Palace with towers. In order to built the new palace, the Palace with towers had to be demolished first.

The Old Palace, built in 1884, was to form the left wing, while the right wing was to be the residence of the Crown Prince which was to replace the residence of the heir to the throne, Michael Obrenović, built in the mid-1860s. Although Prince Michael's Romantic palace is generally believed to have been designed by the architect Kosta Šreplović, some sources refer to him as the overseer of finishing works, suggesting that more likely architect-designers were Johann Frenzel and Josif Kasano, the most prominent architects at the Bureau of Building Construction. The construction of this building had already given a hint of the palace complex as a tripartite composition. Prince Michael had, however, never lived in it.

Construction

The construction of the new royal palace for Crown Prince Alexander, to a design by Stojan Titelbah, a prominent Serbian architect of the early 20th century, was announced by the press in the winter of 1911. It was to be built at the corner of the Kralja Milana and Dobrinjska (today Andrićev Venac) streets. In January, Belgrade city administration sent the regulatory and other plans for the building to the Ministry of Construction for confirmation. The Palace with Towers was demolished from April to mid-June, when the leveling of the lot began. Vasa Tešić was selected as the contractor, and he began transporting the materials on 22 August. The cornerstone was ceremonially laid on 14 September 1911, and consecrated by the Serbian metropolitan Dimitrije.

Titelbah personally supervised the construction, and The New Palace is the only known work he did as an architect of the Ministry of Construction. The facade was erected in 1912, and the communal works were done by 1913. By the late May 1914, the construction works were finished, and the wood joinery installation began on the eve of the Great War. The building suffered substantial damage during the war, especially during the 1915 Austro-Hungarian bombing. Occupational Austro-Hungarian army used the building to host soldiers. The woodworks was completely destroyed as it was used for heating by the soldiers. During the withdrawal, the soldiers damaged the building further in November 1918.

After the war, a thorough rebuilding was needed, not only architectural, but also of waterworks, plumbing, wirings, heating, etc. Reconstruction was conducted under the supervision of a special commission which also oversaw the renovation of the Old Palace. Among the members of the commission, which was in charge of the entire work on the King's residence and seat of the Office of the Marshal of the Court, were the painter Uroš Predić and the architects of the Ministry of Construction Petar Popović and Momir Korunović. Reconstruction began in 1919 and the major works were finished in the spring of 1921. Works on the interiors began in July 1921, and were finished few days before the royal wedding. The New Palace became the official royal residence on 8 June 1922, when King Alexander I and Queen Maria moved in their new home.

Museum of Prince Paul

The New Palace was the official royal residence from 8 June 1922 until June 1934, when the royal family moved to the newly built Beli dvor residence in Dedinje and King Alexander assigned the old one to the Royal Museum, subsequently renamed the Museum of Prince Paul. The museum was officially opened on 18 January 1936. The Museum was one of the most important cultural institutions in the kingdom and the contemporaries rated it among the most modern European museums. The essential phenomenological aspect of the Museum of Price Paul was the museum display itself. On the ground floor were exhibited prehistoric, ancient and medieval artifacts; the first floor was assigned for monuments of national culture and 19th-century Yugoslav art; on the second floor was the collection of contemporary European art, in which domestic artists occupied an important place. The New Palace housed the Museum of Prince Paul until 1948, when, under a different system of government, it was assigned a different role.

Presidency of Serbia

After the Second World War, the reconstruction and new use of both palaces served the broader objective of transforming the former royal palace complex into the administrative seat of the republic. To connect the former palace complex with the National Assembly (Parliament) building, the fence was removed, the Palace Guard building torn down and the palace garden turned into a public Pioneers Park. In 1948–53 the New Palace building was restyled and extended to a design by the architect Milan Minić to accommodate the Presidency of the Government of the People's Republic of Serbia (PRS). It received an assembly hall with a vestibule, the facade opposite the Old Palace was given a completely different front dominated by a two-store colonnade of Ionic columns, while the original frontage lines along Kralja Milana and Andrićev venac streets remained unchanged. Consistent with the alterations, a new access to the east, park-facing side of the building was provided; and the heraldic symbols were replaced with emblems symbolising the new form of government. In decorating the interior, special attention was paid to the addition, which was adorned with works of distinguished Yugoslav painters and sculptors, such as Toma Rosandić, Petar Lubarda, Milo Milunović, Milica Zorić etc. Since 1953 the building of the New Royal Palace has successively housed the highest organs of government of Serbia: the Executive Council of the PRS, the Assembly of the PRS, the Presidency of the Socialist Republic of Serbia and, for the longest period of time, the Office of the President of the Republic of Serbia. Today the New Palace forms part of one of the most valuable heritage areas in the historic core of Belgrade. For its historical, cultural, social, architectural and townscape value it was designated as a cultural property in 1983 (Službeni list grada Beograda no. 4/83).

Architecture

Exterior

The main problem for Titelbah was the stylistic harmony of the new structure with the three decades old Stari Dvor. Turning to historicism, he designed the garden facade with the elements from the renaissance and baroque. He envisioned the towers with domes, but they were not built. Laid out as an architectural counterpart of the Old Palace, the new royal residence historically supported the earlier concept of a palace complex, highlighting the need for rounding off spatially and symbolically a whole that connoted the very idea of the state. The three store building was designed in the style of academism with elements borrowed mostly from Renaissance and Baroque architecture. The most imposing facade faced the garden, and the corner took the form of a domed tower similar to the solution used for the Old Palace. The horizontal facade division showed a rusticated semi-basement, the ground floor and the first floor integrated into one central composition, and an independently and more unassumingly treated second floor.

The articulation of the main facade was achieved by a central and two end projections, and a curved, centrally positioned entrance porch. In accordance with the purpose of the building, special attention in ornamenting the façades was paid to heraldic symbols. The semicircular pediment above the cornice of the central projecting bay contained the full armorial achievement of the royal house of Karađorđević. The tallest and, consequently, dominant element of the New Palace – the tower capped with a dome tapering into a spire topped by a bronze eagle rising – provided the architectural link between the facades facing Kralja Milana and Andrićev Venac streets. Another important heraldic composition was placed just beneath the dome of the corner tower: two identical, symmetrically placed shields with a cross between four fire-steels, i.e. an element of the coat-of-arms of the Kingdom of Serbia, which subsequently was incorporated into the coat-of-arms of the Kingdom of Yugoslavia. The central motif of the façade facing Andrićev Venac was the curved projecting bay whose attic was surmounted by a monumental ornamental composition featuring the coat-of-arms in the centre.

An integral part of the palace complex and the element that related the old and the new palaces to one another was the fence with gates and sentry boxes, which separated the royal palaces and gardens from Kralja Milana Street. A similar role was played by the Palace Guard building whose enlargement and facade remodeling in 1919/20 was carried out by the architect Momir Korunović in such a way as to ensure consistency to the complex in style and layout. The gates in the form of triumphal arches with relief ornamentation and heraldic symbols, the Palace Guard building with two curved wings, and the parterre-type royal gardens with a fountain between the two palaces, gave the complex a formal and stately appearance.

Interior

In 1911, King Peter I personally ordered to interior design from the German husband and wife designers August and Elsa Bosse, from Weimar. After working on it for two years, they compiled the two-volume album with 50 aquarelles, 65 drawings and 6 large blueprints. The luxuriously covered album is , made of special Japanese paper, and weighs . The Bosses were in constant contact with the king, who endorsed the designs and paid for it. The album was to be sent to Serbia in the summer of 1914, but the World War I broke out. It is not known why the king didn't ask for the album after the war, but he was already too ill and died before the mansion was fully finished.

The ground floor contained a reception hall, a dining room and, in the portion looking on Kralja Milana Street, a suite for the accommodation of state guests, while the two upper floors were intended as the royal family's private quarters. As the blueprints did not set aside a space for a kitchen, the kitchen was housed in an adjacent Šumadija-type house connected with the semi-basement of the palace by a tunnel.

All of the interior decoration, including the sumptuous furniture, was done by the French firm Bézier, which was selected by the crown prince Alexander. Instead of the plain, German style, quite the opposite, exuberant style was applied. Special attention was paid to the interior design of the vestibule, the reception hall, the dining room, the Bosnian Room, the Japanese and English saloons and the private suites of the King and Queen.

Gallery

References

External links
 Institute for Protection of Cultural Monuments, Belgrade heritage
 Politika online
 Andrićev venac: Royal Palace for the President of Serbia

Buildings and structures in Belgrade
Palaces in Serbia
Royal residences in Serbia
Legislative buildings
Houses completed in 1922
Architecture in Serbia
Presidential residences


text:
The Loss of the Golden Silence is a two-person play about domestic tension by Alasdair Gray, first performed at the Pool Lunch Hour Theatre, Edinburgh in 1973, and later broadcast on radio by the Scottish BBC in 1974, under producer Stewart Conn. It is of particular interest to readers of Lanark because part of the dialogue expands on Gray's notion of the Epic, as discussed by Nastler in the novel's epilogue. Gray further adapted the play into a short story, published by Bloomsbury in the collection Ten Tales Tall and True in 1993.

1973 plays


text:
Ма́дисон () — американский город в округе Моррис, Нью-Джерси. По данным переписи 2000 года население составляло 15 845 человек. Код FIPS 3402742510, GNIS ID 0885287, ZIP-код 07940.

Население

По данным переписи 2010 года население составляло 15 845 человек, в городе проживало 3 675 семей, находилось 5 485 домашних хозяйств и 5 775 строений с плотностью застройки 530,2 строения на км². Плотность населения 1 454,8 человека на км². Расовый состав населения: белые — 86,75 %, афроамериканцы — 2,96 %, коренные американцы (индейцы) — 0,12 %, азиаты — 5,51 %, гавайцы — 0,01 %, представители других рас — 2,34 %, представители двух или более рас — 2,30 %. Испаноязычные составляли 8,87 % населения.

В 2000 году средний доход на домашнее хозяйство составлял $82 847 USD, средний доход на семью $101 798 USD. Мужчины имели средний доход $62 303 USD, женщины $42 097 USD. Средний доход на душу населения составлял $38 416 USD. Около 2,0 % семей и 3,4 % населения находятся за чертой бедности, включая 2,8 % молодежи (до 18 лет) и 4,3 % престарелых (старше 65 лет).

Примечания

Ссылки
 Веб-страница коммьюнити города Мадисон, штат Нью-Джерси
 Веб-страница боро Мадисон, штат Нью-Джерси
 Веб-страница общественных школ города Мадисон, штат Нью-Джерси
 Data for the Madison Public Schools, Национальный центр статистики образования
 Газета Мэдисон-Игл города Мадисон, штат Нью-Джерси
 Газета Дэйли-Рекорд города Мадисон, штат Нью-Джерси
 Страница округа Моррис и его муниципалитетов
 Hartley-Dodge Memorial
 Museum of Early Trades and Crafts
 St. Hubert's Animal Welfare Center
 Театр Шекспира, штат Нью-Джерси

Боро Нью-Джерси
Населённые пункты округа Моррис (Нью-Джерси)


text:
Albert Nasse (San Luis, 2 de julio de 1878-San Luis, 21 de noviembre de 1910) fue un deportista estadunidense que compitió en remo. Participó en los Juegos Olímpicos de San Luis 1904, obteniendo una medalla de oro en la prueba de cuatro sin timonel.

Palmarés internacional

Referencias

Remeros de Estados Unidos
Remeros en los Juegos Olímpicos de San Luis 1904
Medallistas olímpicos de oro de remo
Medallistas olímpicos de oro de Estados Unidos
Medallistas olímpicos de oro de San Luis 1904
Nacidos en San Luis (Misuri)
Fallecidos en San Luis (Misuri)
Estadunidenses del siglo XX


text:
Stefano DiMera is een personage uit de soapserie Days of our Lives. Hij speelt de rol sinds 1982 en is al een aantal keer verdwenen uit en teruggekeerd naar de serie. Zijn bijnaam is de Phoenix, dit heeft ermee te maken dat Stefano uit de dood kan verrijzen om de bewoners van Salem opnieuw te kwellen.

Personagebeschrijving
Stefano DiMera is de vader van Renée DuMonde, Megan Hathaway, Benjy Hawk, Lexie Carver (geboren Brooks) en Elvis Aron Banks (die nu bekend is als EJ Wells). Hij is ook de stiefvader van Antony DiMera. Stefano heeft ook Peter en Kristen Blake opgevoed als zijn eigen kinderen. Een neefje van Stefano, André DiMera onderging plastische chirurgie om op Tony te lijken en deed zich jaren voor als Tony.

Stefano was gehuwd met Daphne DiMera, die overleden is en trouwde later nog met Vivian Alamain. Dit huwelijk eindigde met een scheiding. Toen hij in februari 1982 in de serie geïntroduceerd werd was hij een misdaadkoning. Stefano is ervan overtuigd dat hij nooit zal sterven, hij is als een feniks die steeds uit zijn as zal verrijzen. Hij is de zevende zoon van de zevende zoon van de DiMera-dynastie. Hij heeft dit in ieder geval al vaak genoeg bewezen. Stefano is al zo'n tien keer gestorven en kwam elke keer sterker terug.

Stefano's eerste jaren in Salem
In februari 1982 ging Tony DiMera naar Rome in Italië om zijn machtige vader, Stefano, te bezoeken. Stefano maakte plannen om naar Salem te verhuizen. Hij vroeg aan Tony om dia's mee te brengen van de mensen in Salem. Tony had onlangs een galabal gegeven dat hij opgenomen had. Hierdoor leerde Stefano de mensen uit Salem al kennen voordat hij er geweest was. Twee vrouwen vielen hem op: Marlena Evans en Julie Olson Williams. Marlena zou een goede bruid zijn voor Tony en Julie wilde Stefano voor zichzelf, ondanks het feit dat ze getrouwd was. Er was ook een derde vrouw die hun opviel, Kayla Brady, van wie Stefano dacht dat ze ook waardevol kon zijn in de toekomst, hoewel Tony hem waarschuwde dat haar broer commissaris was van de politie.

In 1983 werd Tony verliefd op Renée, die toen nog niet wist dat ze de dochter was van Stefano. Nadat ze dit ontdekte verliet ze Tony die met een gebroken hart achterbleef. Daphne DiMera biechtte haar geheim op en vertelde hem dat haar vroegere tuinman Enrico zijn echter vader was en dat Stefano Enrico vermoord had toen hij ontdekte dat hij met zijn vrouw had geslapen. Tony vertelde dit aan Rénee, die inmiddels getrouwd was met David Banning en hem niet wilde verlaten. Daphne liet Tony zweren om nooit tegen Stefano te vertellen dat hij niet zijn echte zoon was, maar nadat Stefano wat begon te vermoeden en Daphne onder druk zette vertelde ze het hem zelf waarop hij een beroerte kreeg en stierf. In zijn testament liet hij opnemen dat Tony en Renée een jaar samen in het DiMera-huis moesten wonen vooraleer ze de erfenis kregen. Tony trok samen met zijn nieuwe vlam Anna Fredericks in bij Renée. Nadat Renée een nieuw testament ontdekte waarin stond dat zij de enige erfgename was gaf ze een feest waarop ze iedereen een veeg uit de pan gaf. Diezelfde avond verzoende ze zich met Tony en wilde met hem trouwen, maar het lot besliste anders en Renée werd vermoord. Daphne was hoofdverdachte, maar het bleek dat André DiMera haar vermoord had.

In 1984 ontvoerde Stefano Roman Brady en liet het er op lijken dat hij van een klif gevallen was en iedereen waande hem dood. Niets was echter minder waar. Stefano hield Roman gevangen op zijn jacht.

Na de dood van zijn dochter Megan Hathaway besloot Stefano om de pasgeboren Brady-tweeling Samantha en Eric te kidnappen en hen op te voeden als DiMera's. Hij wilde ook Marlena ontvoeren zodat zij zijn vrouw kon zijn. Het plan mislukte echter en Marlena schoot Stefano in de maag en viel daarna in een vuurpoel. Nadat het vuur geblust was vonden ze een onherkenbaar lijk en namen aan dat het Stefano was.

Stefano's terugkeer (1988)
In 1988 verscheen Stefano levend en wel weer in Salem. Deze keer wilde hij zijn zoon terug. Stefano was de vader van een doof jongetje, Benji Hawk, dat bij Steve & Kayla Johnson woonde. Stefano stuurde zijn helper Iago naar Salem om Benji naar hem te brengen, Iago vermoorde Benji's moeder Ellen Hawk. Roman Brady die intussen weer in Salem was (nu gespeeld door acteur Drake Hogestyn), was in het jaar dat hij door Stefano gevangen gehouden werd geprogrammeerd om een ultieme moordenaar te zijn. Stefano liet nu Roman geloven dat hij de moordenaar van Ellen was en om er nog een schepje bovenop deed hij hem ook geloven dat Marlena, die een jaar eerder gestorven was, nog steeds in leven was.

Op Halloween liet Stefano Carrie, de dochter van Roman, ontvoeren en liet haar overbrengen naar een eiland van de Bahama's, waar hij ook Orion Hawk, de grootvader van Benji, gevangen hield omdat die zijn plannen om Benji te kidnappen gesaboteerd had. Stefano stuurde Roman een anonieme brief en vroeg om Carrie om te ruilen voor Benji. Maar Stefano was helemaal niet van plan om Carrie terug te geven, hij werd vertederd door haar en wilde haar als zijn eigen dochter opvoeden. Uiteindelijk ontvoerde Stefano Benji, die erg veel van zijn vader hield, en slaagde erin om Roman, Diana, Shane, Kim, Steve en Kayla naar het eiland te lokken. Nu hij al zijn vijanden gevangen had trakteerde hij hen allemaal op een diner voor Thanksgiving waarbij hij onthulde waarom hij had ontvoerd: toen Roman voor hem werkte moest hij voor Stefano een machtige vijand vermoorden en moest een gebouw opblazen. Toevallig was Benji ook in dat gebouw en door het lawaai van de ontploffing was hij doof geworden en daarom wilde Stefano wraak. Dan zei Stefano het codewoord Pagoda waardoor Roman opnieuw een moordmachine zou worden en hij bevel hem om iedereen te vermoorden. Diana slaagde er echter in om dit te verhinderen en Roman ging nu achter Stefano aan. Beiden ontmoetten elkaar opnieuw op de klif waar ze vier jaar eerder ook al stonden. Stefano viel bijna van de klif af en nadat hij dreigde dat zijn handlangers Diana zouden neerschieten hielp Roman hem weer overeind.

Stefano slaagde erin om Roman opnieuw in trance te brengen en bevel hem Diana neer te schieten, maar de trance had steeds minder effect en Roman schoot haar niet neer. Dan nam Stefano Diana mee en liet het er op lijken dat ze in een ontploffing omgekomen was. Nadat Roman weer in Salem was bleef Stefano hem lastig vallen. Hij ontmoette Roman buiten de stad en gaf hem de keuze, ofwel kreeg hij Marlena terug, ofwel Diana. Roman, die ervan overtuigd was dat Marlena dood was koos voor Diana. Benji, die zich verscholen had in Roman's auto was getuige van dit alles en geloofde nu eindelijk wat iedereen altijd beweerde, dat zijn vader een slechte man was. Nadat Benji aan Stefano zei dat hij hem haatte vluchtte Stefano met zijn helikopter en verliet Salem voor enkele jaren.

Twee Roman's (1991)
Eind 1991 verscheen Stefano opnieuw in de Mexicaanse Maya temple om bekend te maken dat hij het brein was achter de 5-jarige verdwijning van Marlena en de terugkeer van de echte Roman Brady. De Roman Brady die van de klif viel in 1984 was niet dezelfde Roman die later terugkeerde. John Black keerde terug naar Salem en dacht dat hij Roman was. Twee jaar later kwam Marlena om bij een vliegtuigcrash en Stefano hield Roman en Marlena al deze jaren gevangen op een Caribisch eiland. Stefano had beide Roman's naar Mexico gelokt samen met Marlena. Stefano wilde de valse Roman (John) informative geven over zijn ware identiteit in ruil voor iets wat Stefano wilde hebben. Bij de overgang begonnen ze echter te vechten en nadat Stefano werd neergeschoten viel hij in een vuurpoel en leek, alweer, dood.

Stefano keert terug en vermoordt Curtis Reed (1993)
In oktober 1993 keerde Stefano opnieuw terug naar Salem. Maar voor het eerst was hij machteloos. Na een beroerte en een hersentumor belandde hij in een rolstoel. Rond deze tijd werd ook bekend dat Stefano nog twee kinderen had, Peter en Kristen Blake. Alhoewel ze niet zijn biologische kinderen waren had Stefano hen opgevoed. Voor zijn veiligheid huurde Stefano Curtis Reed (ex-man van Kate Roberts en vader van Austin & Billie Reed) in. Curtis nam echter misbruik van de situatie en ontvoerde Stefano naar een eiland. Curtis pestte Stefano met het feit dat hij eens een machtig man was en nu hulpeloos. Uiteindelijk vroeg Curtis losgeld aan Kristen. Curtis vroeg echter veel meer dan Kristen kon geven en was uiteindelijk tevreden met haar dure juwelen. Stefano voelde zich vernederd en probeerde weer beter te worden. Na een gevecht met Curtis schoot hij hem neer en liet zijn dochter Billie voor de moord opdraaien.

Tony DiMera keert terug/Stefano faket zijn dood (1994)
Tony DiMera keerde na jaren terug naar Salem om met zijn verloofde Kristen te trouwen. Stefano die zogezegd stervende was wilde dat hij Tony en Kristen zag trouwen voor hij stierf. Kristen ging hiermee akkoord, hoewel ze verliefd was op John Black. Uiteindelijk liet Kristen Tony voor het altaar staan om Belle, de dochter van Roman en Marlena te helpen zoeken.

Stefano besefte dat hij John in diskrediet moest brengen zodat Kristen met Tony zou trouwen. Nadat hij het dagboek van Sami Brady gestolen had, ontdekte hij dat John de vader was van Belle en niet Roman. Stefano ging met deze informative naar Roman waarna Sami toegaf dat ze de vaderschapstestresultaten vervalst had. Het plan van Stefano werkte en Kristen verachtte John.

Tony en Kristen stonden op het punt te trouwen, toen John de ceremonie onderbrak met de mededeling dat hij bewijs had dat Stefano Curtis Reed had vermoord. Stefano probeerde in zijn wagen te vluchten, maar John zette de achtervolging in en mikte op de banden. Stefano kreeg een 'gepland' accident en opnieuw werd hij dood gewaand. Kristen gaf John de schuld voor de dood van haar vader en trouwde op 18 februari 1994 met Tony. Nadat Tony ontdekte dat Stefano nog leefde hield hij dit geheim omdat hij vreesde dat Kristen hem zou verlaten.

Maison Blanche (1994)
In februari 1994 verliet Stefano Salem op verzoek van Tony en hij ging naar Maison Blanche, een landhuis in de streek van New Orleans. Stefano stuurde John van daaruit drie puzzelstukjes die een deel van een foto van Maison Blanche vormden. John wist dat Stefano hem aan het kwellen was en wilde meer te weten komen over het huis op de foto. Nadat hij ontdekte dat het Maison Blanche was ging John naar New Orleans. Bij zijn aankomst werd hij gevangengenomen door Stefano en diens handlangster Celeste Perrault. Stefano hield John gevangen in de kelder en probeerde hem te hersenspoelen. Celeste kreeg sympathie voor John en zei dat hij zijn cel goed moest doorzoeken. Na zoeken vond hij achter een steen een inscriptie waarop stond 'Johnny Black, 1984'. Erachter vond hij een halsketting met een kruis en een gebedje op een stuk papier. Via een stemopname van John lokte Stefano ook Marlena naar New Orleans. Toen ze aankwam werd ze door Celeste verdoofd en bij John opgesloten. Stefano wilde Johns geheugen wissen, maar Marlena probeerde dit te voorkomen door voor Stefano te strippen. Daarna dwong Stefano Marlena om Roman te bellen en te zeggen dat ze op vakantie was met John. Intussen werd Celeste jaloers op Marlena omdat ze wist dat Stefano verliefd was geworden op haar.

Later kwamen Kristen, Tony, Peter, Jennifer, Bo en Billie naar Maison Blanche voor een liefdadigheidsevenement dat Kristen organiseerde. Billie zag daar een vrouw die leek op Bo's dode vrouw Hope, maar niemand geloofde haar. Hope was inderdaad levend en wel en woonde op Maison Blanche onder de naam Gina. Ook Roman verscheen ten tonele, om Peter Blake te arresteren voor drugstrafiek. De jaloerse Celeste liet gas in de cel van John en Marlena lopen en er brak een brand uit. Roman kon hen allemaal redden. Tony en Kristen waren erg verbaasd dat ze John geketend terugvonden, toen merkte Kristen Stefano op en zag dat hij nog leefde. Tony ging het huis binnen om de computer van Stefano te redden, waar bestanden over Johns verleden op stonden. Maison Blanche brandde af. Tony kon de computer meenemen, maar werd wel blind door de brand. Stefano probeerde samen met Hope te ontsnappen maar John kon dit verhinderen en redde Hope. Bo en Billie waren in shock toen ze Hope zagen, nadat ze vier jaar dood gewaand was. Hope wist echter niet meer wie ze was en beweerde Gina te heten.

Marlena bezeten door de duivel (1994-1995)
Stefano keerde eind 1994 terug naar Salem. Hij ontdekte dat Mike Horton betrokken was bij het smokkelen van wapens in het Midden-Oosten. Hij chanteerde hem en wilde van hem de code van Marlena's appartement. Stefano huurde het appartement langs Marlena en liet een geheime deur maken langs de kleerkast. Hij begon 's nachts Marlena te bezoeken en droeg een masker om zijn identiteit te verbergen. Door Stefano's bezoekjes werd Marlena's ziel bezeten door de duivel. In 1995 probeerden John, vader Francis, Kristen en Caroline Brady om de duivel uit Marlena te verdrijven.

De bezeten Marlena werd door John op haar bed vastgebonden, maar ze kon Stefano misleiden om haar los te maken. Toen hij dit gedaan had gooide ze hem van haar terras. Stefano overleefde de val maar was nu verlamd en leed aan geheugenverlies.

Abe Carver en Pat Hamilton wilden Marlena arresteren voor haar moordpoging, maar toen ze oog in oog kwamen te staan met haar bovennatuurlijke krachten wisten ze dat ze niet zelf verantwoordelijk was voor haar daden.

Nadat de duivel verdreven was had Marlena een enorm schuldgevoel over wat ze gedaan had. Ze vond het zelfs erg voor Stefano en begon hem te verzorgen waarna Stefano verliefd werd op Marlena.

Aremid (1995-1996)
In december 1995 werd Tony DiMera vermoord teruggevonden, John Black werd gearresteerd voor de moord. Tony had echter zelfmoord gepleegd nadat hij ontdekte dat hij een bloedziekte had en liet het lijken alsof John hem vermoord had. Stefano en Marlena gingen naar Aremid, waar Marlena Stefano verder behandelde. Stefano begon zich flitsen uit zijn verleden te herinneren, hij gaf steeds geschenken aan een mooie vrouw, die hem afwees. Op een stormnacht werd Stefano door de bliksem geraakt. Celeste vond hem en nam hem mee naar het huis van Kristen. Mike Horton dacht dat Stefano's geheugen terug was door de blikseminslag, maar Stefano bleef volhouden dat hij zich niets kon herinneren. Niets was echter minder waar. Stefano herinnerde zich alles. Stefano probeerde Marlena voor zich te winnen, maar ze ging niet op zijn avances in. Volgens Stefano was dit omwille van John. Hierdoor wilde Stefano van John af en vond dat het moordproces de ideale manier was. Nadat Stefano Tony's dagboek vond en de waarheid omtrent zijn dood ontdekte, besloot hij dit voor zich te houden.

Parijs (1996)
Het proces van John begon in 1996. Kristen verklaarde dat ze geloofde dat John haar echtgenoot Tony vermoord had. Omdat Stefano de jury had omgekocht werd John ter dood veroordeeld. Op de avond van Johns executie dineerde Stefano met Marlena. Zij vond het dagboek van Tony en ontdekte dat John onschuldig was. Ze gaf dit aan de Witte Vrouw, die in feite de dood gewaande Rachel Blake, de moeder van Kristen en Peter was. Op de weg naar de rechtbank raakte ze het dagboek kwijt, maar Jack Deveraux vond dit en bracht het naar de rechtbank, John werd vrijgelaten. Marlena zei tegen Stefano dat ze hem haatte. Stefano wist dat de grond onder hem te heet werd en probeerde te vluchten, hij nam Marlena mee. Celeste volgde hem en eiste dat hij haar ook meenam, maar Stefano weigerde. Hierop maakte Celeste bekend dat hij de vader was van Lexie, in de hoop dat hij haar zo zou meenemen. Stefano ontsnapte met Marlena in de tunnels van Aremid. John kon Marlena redden. Stefano ontsnapte via een helikopter.

Stefano keerde terug naar Salem zoals hij gezworen had. Hij vroeg aan Kristen om hem te helpen bij de ontvoering van Marlena. Aanvankelijk weigerde ze, maar toen ze ontdekte dat John van Marlena hield ging ze akkoord. Marlena ging met het vliegtuig naar San Francisco, samen met Rachel. Nadat de politie ontdekte dat Stefano in Salem was, liep het plan om Marlena te ontvoeren op haar vlucht naar San Francisco mis. Stefano dwong Vivian Alamain en haar helper Ivan Marais om hem te helpen Salem te ontvluchten.

Marlena en Rachel maakten plannen voor een nieuwe reis. Stefano liet het zo lijken alsof hij gevangengenomen werd, maar in feite was het iemand met een latex masker die voor Stefano moest doorgaan. Dit raakte echter pas bekend nadat het vliegtuig naar San Francisco was opgestegen. Nadat het DiMera huis doorzocht werd vond John Rachel Blake vastgebonden. Stefano, die vermomd was als Rachel, zat op het vliegtuig met Marlena en ensceneerde een crash, waardoor iedereen dacht dat zowel Stefano als Marlena dood waren.

Stefano nam Marlena mee naar het ondergrondse Parijs waar hij regeerde als koning. Marlena kreeg een zware depressie en een dokter vertelde Stefano dat als ze niet snel opgevrolijkt werd dat ze zou sterven. Stefano had een speciale bril waardoor Marlena haar geliefden in Salem kon zien. Hij had echter nog een bril in Salem, waardoor John Marlena kon zien. Stefano ontdekte dit en probeerde John te vermoorden door een gebouw op te blazen. Het plan mislukte, maar Stefano vertelde Marlena dat John was omgekomen in de explosie. Stefano liet Marlena uit haar kooi om naar het carnaval in Parijs te kijken, waar ze gezien werden door Vivian en Ivan. Nadat hij vernam dat John in Parijs was stuurde Stefano een fax in naam van John naar Rachel en Kristen met de vraag naar Parijs te komen.

John ontdekte dat Stefano Marlena gevangen hield in de Parijse ondergrondse wereld. Om Stefano uit zijn tent te lokken organiseerde John een groot bal waar de kroon van koningin Marie-Antoinette tentoongesteld zou worden. John wist dat Stefano deze dan zou proberen te stelen voor zijn koningin Marlena. John dacht ook dat Stefano Marlena in een gouden jurk zou steken. Stefano anticipeerde hierop en zorgde ervoor dat er een aantal vrouwen waren op het bal die hetzelfde gekleed waren als Marlena. John, Kristen, Abe, Lexie en een Franse agente die bevriend was met John waren op het bal om Marlena te zoeken. Marlena kwam oog in oog met Kristen en de vrouwen begonnen te ruziën. Marlena vond John, maar Stefano kon hem verdoven en slaagde erin om de kroon te stelen.

Stefano hield een proces voor John en werd veroordeeld tot onthoofding. Gelukkig vonden Vivian en Ivan hen op tijd en konden John van de guillotine bevrijden. John en Marlena probeerden te vluchten door de ondergrondse tunnels. Kristen en haar moeder Rachel besloten om ook ondergronds te gaan om John te redden. Na een explosie werd hun de pas afgesneden, maar Abe en Lexie bevrijdden hen. Toen ze John vonden hield hij een pistool tegen Stefano. Marlena was gewond door de explosie en John vroeg aan Rachel of ze het pistool tegen Stefano kon houden zodat hij Marlena kon dragen. Stefano slaagde erin te ontsnappen en Rachel volgde hem. Ze kwamen in de buurt van een gastank en zonder bewust te zijn van de consequenties schoot Rachel op Stefano waarop de tank ontplofte. Stefano en Rachel werden beiden dood gewaand, al bleek later dat enkel Rachel hierbij het leven had gelaten.

Plannen van Kristen en Peter (1996-1998)
Stefano keerde terug naar Salem en kwam erachter dat Peter en Jennifer en Kristen en John problemen hadden. Hij vertelde hun dat hij nog steeds in leven was en dat hij hen zou helpen. Op advies van Stefano ontvoerde Peter Jennifer. Tegen Kristen zei hij dat ze zo snel mogelijk met John moest trouwen. Ze was haar kind van John verloren, maar Stefano chanteerde haar dokter zodat het leek alsof ze wel nog zwanger was.

Stefano haalde Susan Banks naar Salem. Susan was zwanger en zag eruit als een debiel, maar met een blonde pruik en valse tanden leek ze als twee druppels water op Kristen. Susan ging ermee akkoord om zich als Kristen voor te doen en het kind af te staan in ruil voor een grote som geld. Marlena, die zich had teruggetrokken omwille van Kristens zwangerschap, begon vermoedens te krijgen en vertelde aan haar vriendin Laura Horton dat als ze niet beter wist ze zou zeggen dat Kristen niet zwanger was.

Daniel Scott kwam naar Salem om geld af te persen van Peter, maar helaas voor hem liep hij Stefano tegen het lijf. De twee maakten ruzie waarbij Daniel uit het raam viel en stierf. Stefano deed een latex masker over hem heen zodat het leek alsof Peter gestorven was. Op de begrafenis van Peter zag Laura dat Kristen haar buik tegoei aan het steken was toen ze dacht dat niemand keek. Laura rende naar de kerk om dit aan Marlena te vertellen, maar kwam oog in oog te staan met Stefano en Peter. Stefano nam Laura mee naar het huis van Peter. Hij wilde haar mee het land uitnemen samen met Peter, maar Peter en Kristen vroegen of er geen andere manier was om het probleem op te lossen. Daarop liet Stefano een van zijn wetenschappers het geheugen van de laatste dagen van Laura uitwissen. Hij liet haar achter op een bank in het park van Salem en vluchtte samen met Peter uit Salem weg.

Stefano huurde verpleegster Lynn Burke in om voor Laura te zorgen en haar pillen te geven waardoor ze zeker niet achter de waarheid zou komen. Intussen was Susan Banks geobsedeerd geraakt door John. Kristen zou Susan opsluiten in een van de geheime kamers van het DiMera-huis maar het was Marlena die in deze kamer belandde nadat ze de waarheid over Kristen ontdekt had. Susan had Kristen bij Marlena opgesloten. Susan had intussen een hele bruiloft opgezet met een Elvis-thema, haar grote idool. Marlena en Kristen moesten dit bekijken via een videoscherm. Wanhopig om de bruiloft te stoppen probeerde Kristen uit de kamer te komen en raakte daarbij een gasleiding waardoor zij en Marlena bewusteloos waren. Stefano was inmiddels ook weer in Salem en dwong Vivian Alamain en haar helper Ivan om hem te helpen. Stefano kwam naar de trouw vermomd als kelner. Laura dook ook op en beschuldigde Kristen/Susan ervan Marlena ontvoerd te hebben. Ze sloeg haar waardoor haar valse tanden eruit vlogen. Susan bekende alles aan John en hij slaagde erin om Kristen en Marlena te redden uit de geheime kamer. Kristen werd ontmaskerd en John verbrak de verloving. John en Marlena hadden een verlovingsfeest in de Penthouse Grill. Kristen verstoorde het feest en dreigde van het balkon te springen. Stefano was ook op het feest om Marlena te ontvoeren maar door Kristen mislukte dat en hij was erg kwaad op haar.

Roman's genezing (1997)
John en Marlena wilden trouwen in juli 1997 maar hier staken Kristen en Stefano een stokje voor. Terwijl Marlena zich aan het klaarmaken was daagde Kristen op met een verrassing. Ze kwam binnen met een rolstoel waarin Marlena's dood gewaande ex-man Roman Brady zat. Via Shane Donovan kwamen John en Marlena aan de weet dat hij aan een dodelijk virus leed en het bericht verspreid had dat hij overleden was omdat hij niet wilde dat zijn familie hem zag lijden. Kristen overtuigde John en Marlena dat het meest comfortabele voor Roman was om bij haar te komen wonen. Roman, die niet in het ziekenhuis wilde blijven, ging in op haar aanbod. Ze zorgde al meteen voor problemen door te zeggen dat zij met John getrouwd was en dat Marlena geen andere man meer gehad had sinds Roman Salem verlaten had.

Stefano liet zich vrijwillig gevangennemen en vertelde John dat hij een geneesmiddel had voor Roman. Met de hulp van Lexie en Abe kon Stefano ontsnappen. John ging met Stefano naar de luchthaven waar Kristen ook was, ze overtuigde John en Stefano om mee te gaan. Marlena wilde ook mee, maar John zei dat ze in Salem moest blijven omdat het een val kon zijn. Hope wilde Kristen in de gaten houden en verstopte zich op het vliegtuig. Toen John Hope ontdekte was Stefano furieus en hij wilde haar terugbrengen naar Salem, maar dat ging niet omdat ze dan zeker gevangengenomen zouden worden. John, Hope, Stefano en Kristen reisden naar een groot huis in de jungle waar ze voorgesteld werden aan dokter Rolf, die aan het tegengif voor Roman aan het werken was. Rolf herkende Hope, maar Stefano waarschuwde hem om niets tegen Hope te zeggen. Hope brak in een berging in, maar Stefano ontdekte dit op tijd en deed de kamer op slot.. De kamer bevatte informatie over de vier ontbrekende jaren in het leven van Hope. Toen dokter Rolf eindelijk het tegengif klaar had viel het flesje kapot.

Dokter Rolf zei dat de enige manier om nog een ander tegengif te maken was dat iemand zich in de jungle waagde om daar een speciale orchidee te zoeken. John en Hope gingen vrijwillig de jungle in. Ze vonden de orchidee en John stak die in zijn rugzak, maar dan werden ze aangevallen door indianen en John viel van een klif en werd dood gewaand. Hope vond de rugzak terug, maar de orchidee was verdwenen, er waren enkel nog wat zaadjes over. Rolf slaagde erin om hier een tegengif mee te maken. Toen ze naar Salem wilden terugkeren dook John weer op, vergiftigd door een indianenpijl. Rolf genas John en ze gingen allen naar Salem. Op de terugweg stortte het vliegtuig neer boven de Bermudadriehoek. Ze overleefden de ramp en keerden terug naar Salem met het tegengif. Ze kwamen net op tijd in het ziekenhuis waar Marlena op het punt stond met Roman te trouwen omdat hij stervende was en dat zijn laatste wens was. Roman kreeg het tegengif toegediend en Stefano kreeg gratie voor al zijn misdaden. Het tegengif werkte echter niet volledig. Stefano wist dat dit kon gebeuren en zei dat de enige manier om Roman te redden was dat hij bloed moest geven en dat met mengen met een ander middeltje. Hij wist dit omdat hij ook ooit aan de ziekte geleden had. Stefano had echter een voorwaarde, hij wilde dit enkel doen als Marlena hem zou vergeven en met hem bevriend zou worden. Hij wilde een gerespecteerd burger van Salem worden. Marlena ging met enig aarzelen akkoord. Roman kreeg een tweede tegengif toegediend en genas deze keer.

Peter's waanzin (1997-1998)
Jack Devereaux zat intussen opgesloten in de gevangenis voor de zogezegd moord op Peter. Samen met zijn celmaat Travis kon hij ontsnapen. Jennifer Horton vertelde aan Stefano dat hij de familie Horton nodig had om hem te steunen als hij een gerespecteerd burger wilde zijn. Jennifer waarschuwde hem dat als er iets met Jack zou gebeuren, ze hem niet zouden steunen. Stefano belde naar Travis en diens helper T.C. om Jack niet te doen, dit was net op tijd want ze stonden op het punt om Jack om te brengen. Jack besefte nu dat iemand hem levend wilde en dat Travis en T.C. waarschijnlijk voor Peter of Stefano werkten.

Uiteindelijk gaf Stefano toe dat Peter nog steeds in leven was, maar beweerde dat hij niet wist waar hij was. Peter was in de tussentijd op een eiland geweest en werd door een muskiet gebeten waardoor hij waanzinnig werd en onmetelijk sterk en gewelddadig. Hij kon door dokter Rolf genezen worden maar begon met hem te vechten omdat hij niet meteen naar Salem mocht gaan voor Jennifer. In Salem werd Peter uiteindelijk gevat en belandde hij voorgoed achter de tralies.

De plannen van Kristen en Susan (1997-1998)
Kristen geloofde dat als ze Susans zoon Elvis, die zij John Junior noemde, terug kon krijgen John opnieuw van haar zou houden. Kristen vertelde aan Susan dat de enige mogelijkheid om de baby tegen Stefano te beschermen was als zij hem opvoedde. Celeste en Marlena ontdekken dat Stefano de vader is van het kind van Susan, maar dit ontkende hij. Kristen lokte Susan naar haar thuis en drogeerde haar en liet haar papieren tekenen waarin ze al haar rechten op Elvis afstond aan haar. Ze vermomde zich als Susan en ontvoerde Elvis. Toen Susan de confrontatie met Kristen aanging, zwaaide zij met de papieren die bewezen dat het kind nu van haar was. Susan wilde in de ijskoude rivier springen om zelfmoord te plegen, maar John kon haar net op tijd tegenhouden. Susan vroeg aan haar broer Thomas om haar te helpen Elvis terug te krijgen, maar haar zuster Mary Moira kon hem stoppen. Toen Stefano ontdekte wat Kristen gedaan had hielp hij John om Elvis terug aan Susan te geven. Kristen daagde Susan voor het gerecht, maar Susan, John en Marlena waren haar te slim af. John leidde Kristen af en Susan deed zich voor als Kristen op het gerecht en zei dat ze fout was geweest en dat ze de papieren wilde vernietigen. Toen Kristen hiervan hoorde was ze woedend. John vond dat het beter was dat Susan en Elvis Salem zouden verlaten. Stefano probeerde dit te verhinderen, maar kwam te laat op de luchthaven.

Celeste ging naar het huis van Jonesy omdat ze er zeker van was dat Peter Blake zich daar schuil hield. Toen Kristen de deur open deed was ze erg verbaasd, ze ging naar binnen en begon te ruziën met Kristen. Achter haar rug hield Kristen een spuit vast waarin het tegengif zat voor de junglegekte, waaraan Peter leed. Na een gevecht vielen de dames op de grond en werd Celeste per ongeluk ingespoten met de spuit, maar als een gezond persoon de spuit kreeg zou die de ziekte junglegekte krijgen. Stefano was woedend op Kristen en zei haar dat als hij Elvis terugkreeg, ze haar zeker niet in zijn buurt zou dulden.

Terwijl Stefano Peter aan het helpen was, maakte Kristen allerlei plannen. Kristen ontvoerde Susan's zus zuster Mary Moira en belde naar Susan. Ze zei dat ze naar Salem moest komen en dat ze een witte jurk moest dragen of dat haar zus anders zou sterven. Kristen plande om Susan te verkopen als slavin en dat ze zou vast komen te zitten op een eiland. Susan kwam naar het huis van Kristen en deze bood haar een frisdrank in een blikje aan. Susan aanvaardde omdat ze dacht dat Kristen zeker geen blikje kon vergiftigen, maar daar sloeg ze de bal mis. Kristen vroeg waar Elvis was en Susan zei dat die nog steeds in Engeland was. Ze kregen ruzie en Kristen dreigde Susan te vermoorden met een briefopener. Susan viel flauw vanwege het vergiftigde blikje frisdrank.

In de volgende scène ging Susan naar de luchthaven waar Abe en Roman haar tegen hielden. Susan had hen eerder op de avond gebeld om te zeggen dat Kristen Mary Moira had ontvoerd. Dan kregen ze een telefoon van John en Marlena die zeiden dat ze Kristen dood teruggevonden hadden in haar zwembad en dat Susan nu zeker niet kon terugkeren naar Engeland, hoewel er gedacht werd dat ze zelfmoord had gepleegd. Dan zei ze in haar eigen: het was niet de bedoeling dat Susan zou sterven, waardoor bleek dat Kristen zich had vermomd als Susan om zo het land uit te vluchten. "Susan" werd meegenomen naar het politiekantoor waar Edmund opdook. Edmund stelde zich voor als de verloofde van Susan en vroeg haar ten huwelijk. Kristen had geen andere keuze dan het aanzoek te aanvaarden.

Er werd een begrafenis gehouden voor Kristen waar Kristen zelf op aanwezig was. Iedereen kwam om te rouwen voor de goede Kristen die ze ooit gekend hadden, behalve Laura Horton die in een knalrode outfit kwam. Tijdens de plechtigheid stond Stefano op en verweet hij iedereen in de kamer voor de zelfmoord van Kristen. Stefano kreeg een hartaanval maar werd gered door Lexie. In het ziekenhuis hoorde Stefano dat het onderzoek naar de dood van Kristen opnieuw geopend was en dat Laura Horton de hoofdverdachte was. Marlena confronteerde Laura met bewijsmateriaal, maar zij ontkende en was verbolgen over het feit dat haar beste vriendin haar beschuldigde.

Nadat Stefano uit het ziekenhuis kwam ging hij naar het graf van Kristen en zei dat hij het erg vond dat hij zo kwaad was op haar en dat als hij een tweede kans kreeg hij haar Elvis zou laten opvoeden. Kristen, die ook op het kerkhof was maakte zich bekend aan Stefano en smeekte hem om haar te helpen uit Salem te vluchten. Stefano zei dat "Susan" schuldig zou lijken als ze nu wegging. Toen Kristen vernam dat Susan niet langer verdacht was wilde ze Salem verlaten, maar dan verraste Edmund haar door zijn moeder Violet en Elvis naar Salem te halen. Kristen probeerde met Elvis weg te gaan maar John kon haar tegenhouden en nam haar mee naar de Penthouse Grill waar Edmund een verrassingshuwelijk had georganiseerd. Kristen trouwde met Edmund om haar dekmantel niet te verliezen. Na de trouw wilde Kristen onmiddellijk weg uit Salem, maar door een oorinfectie mocht Elvis niet vliegen. Kristen ging naar de luchthaven en zag daar Stefano. Ook Edmund kwam aan en hij beschuldigde Stefano ervan dat hij Susan wilde misleiden. Stefano ging weg en Edmund en Kristen vlogen weg. Edmund bleef Kristen bestoken met herinneringen van hoe ze elkaar leerden kennen en dit werkte haar op de zenuwen omdat ze de hele tijd moest spelen dat ze Susan was. Stefano ging naar het zwembad van Kristen om er zeker van te zijn dat niemand zou door hebben dat Susan vermoord was en niet Kristen. Hij vond een foto van Susan en Edmund met op de achterkant een berichtje van Susan aan Edmund. Stefano realiseerde nu dat Edmund degene was die Susan vermoord had en dat als hij zou ontdekken dat hij zijn geliefde vermoord had en niet Kristen dat het leven van Kristen in gevaar was. Stefano belde naar Kristen, die hem zei dat ze zou ontsnappen zodra het vliegtuig landde.

Intussen kwam Susan ook weer in beeld, ze zat opgesloten op een Caribisch eiland als een blanke slavin en kon ontsnappen. Ze huurde een piloot in en vloog naar Bermuda om Edmund en Kristen te verrassen. Edmund en Kristen waren erg verbaasd om Susan te zien en vroegen zich af wie er dan vermoord was. Susan zei dat dit Penelope Kent moest zijn. Het kwam uit dat Susan niet van een drieling, maar van een vierling was en dat Penelope bij de geboorte werd afgestaan. Haar adoptievader liet haar lelijke tanden behandelen zodat ze het uiterlijk van Kristen had in plaats van dat van Susan. Penelope was mee naar Salem gekomen om Susan te helpen. Edmund biechtte op dat hij Penelope had vermoord, denkende dat ze Kristen was. Susan zei dat ze begreep dat het een accident was en dat Penelope ziek was en hoe dan ook gestorven zou zijn. Om wraak te nemen op Kristen zorgde Susan ervoor dat zij nu in de gevangenis belandde waar zij al die tijd gezeten had. Susan, Elvis en Edmund verhuisden terug naar Engeland en Susan belde Stefano nog enkele keren als Kristen om geen argwaan te wekken.

Hope's verleden/Prinses Gina (1998-2000)
Toen Stefano in het ziekenhuis lag na zijn hartaanval op de begrafenis van Kristen besloot Hope om hier misbruik van te maken en op zoek te gaan naar de vier ontbrekende jaren van haar leven. Bo overtuigde Hope om haar te helpen en ze braken in in het huis van Jonesy, de overleden echtgenoot van Vivian Alamain. Daar zagen ze een foto van een schilderij dat Hope herkende. Hope confronteerde Stefano over haar verleden, maar hij zei opnieuwdat hij haar gevonden had in New Orleans en dat hij voor haar zorgde terwijl ze pijnlijke operaties onderging.

Hope geloofde hem echter niet en ze ging naar Celeste, maar die zei haar dat ze haar niet kon helpen omdat ze pas enkele weken voor John haar gered had bij Hope was gekomen. Nadat Hope weggegaan was stuurde Celeste haar een pakje met bezittingen van Hope uit Maison Blanche. Na een bezoek van Stefano aan Celeste vertelde ze aan Hope dat ze gelogen had en wel vier jaar bij haar was geweest maar dat ze niet wilde dat Hope zich de pijnlijke operaties herinnerde. Ze probeerde ook het pakje dat ze Hope gestuurd had terug te krijgen, maar Hope opende het in het bijzijn van Celeste. In het pakje zaten lippenstift, een zilveren kam en een zilveren poederdoos met een G erin gegraveerd. Hope vroeg Celeste wat ze met deze dingen moest als haar gezicht vol littekens stond. Celeste gaf nu toe dat ze gelogen had in opdracht van Stefano en dat het beter was dat Hope haar zoektocht naar haar verleden zou opgeven als ze de toorn van Stefano niet op zich wilde halen.

Stefano ging naar het huis van Jonesy, dat in feit van hem was, om geld te halen uit een geheime bergplaats, maar dan constateerde hij dat het geld weg was. Stefano was bang dat Jonesy het geld verbrast had, maar was wel blij dat zijn kunstschatten en een mysterieuze diepvries in de kelder onaangeroerd waren. Nadat Stefano enkele van zijn schilderijen in een rommelwinkel zag liggen stuurde hij zijn handlanger Bart op onderzoek uit, die ontdekte dat Jonesy dood was.

Stefano had Kristen's 49% aandelen in Titan Industries geërfd. Kate Roberts wilde deze overkopen, maar Stefano weigerde dat. Kate en Stefano deelden een verleden. Kate werkte vroeger als callgirl voor Stefano en hij had van haar de sterke zakenvrouw die ze nu was gemaakt.

Vivian besloot een etentje te organiseren in haar nieuwe villa die ze van Jonesy geërfd had en nodigde ook Stefano uit. Vivian aasde op de 49% aandelen van Titan die Stefano had. Om haar nieuwe levensstijl te financieren begon Vivian enkele van Jonesy's kunstschatten te verkopen. Toen Stefano samen met Kate naar het etentje kwam was hij gechoqueerd om te ontdekken dat Vivian in zijn huis woonde en zijn kunstschatten verkocht. Kate wist dat een van haar oude klanten toen ze nog een hoer was vroeger de eigenaar was van de villa en belde hem na het etentje. Hij zei dat hij de villa verloren had aan Stefano. Toen Kate Stefano hiermee confronteerde, gaf hij toe dat alles van hem was en dat Kate dat geheim moest houden.

Stefano besloot om de inhoud van de diepvries weg te halen voor Vivian deze zou ontdekken. Vivian werd intussen nieuwsgierig naar wat er zich in de kelder gevond. Toen ze in de kelder ging kijken sloeg Stefano haar bewusteloos. Nadat ze weer bij bewustzijn gekomen was, zei Stefano dat hij haar in bewusteloze toestand gevonden had. Bart daagde op in een radioactief pak en vertelde aan Vivian dat er een chemische ontploffing was geweest en dat iedereen het huis moest verlaten. Vivian ging weg en Stefano en Bart haalden de diepvries leeg.

Vivian wilde met een concurrerend bedrijf voor Titan beginnen en besloot om twee topauteurs van Titan, een duo van sekstherapeuten bij Titan weg te halen. Kate was woedend hierdoor en vroeg Stefano om hulp en hij verzekerde haar dat ze niet langer een probleem zou vormen.

Stefano wilde Vivian incompetent laten verklaren zodat hij volmacht zou krijgen over Vivian en zijn kunstschatten zou terugkrijgen. Dokter Rolf maakte een drankje waardoor Vivian het bewustzijn zou verliezen. Stefano nodigde Vivian uit voor een etentje en drogeerde haar dan. Dokter Rolf plantte een chip in Vivian's tand waardoor ze stemmingswisselingen zou krijgen als Stefano een apparaatje bediende. Het apparaatje mocht wel niet overdreven veel gebruikt worden en ze mocht niet van een goede bui naar een slechte bui gezet worden zonder eerst normaal te worden, anders zou dit schadelijk zijn voor haar gezondheid. Stefano zorgde ervoor dat Vivian zich keer op keer belachelijk maakte voor heel Salem en Ivan en Celeste vermoedden al dat Stefano hierachter zat. Nadat John de volmacht kreeg over Vivian besloot Stefano om met Vivian te trouwen.

In 1999 veranderde Stefano Hope opnieuw in Gina via een microchip in haar nek. De echte prinses Gina was vroeger verliefd op John Black, maar John had hier geen herinneringen aan en was nu gelukkig met Marlena. Hope, die wel de herinneringen van Gina had, liet Bo nu links liggen en ging achter John aan.

John en Marlena trouwden en gingen op huwelijksreis naar Hawaï. Stefano had een vlucht naar Europa geboekt en was niet in Salem tijdens de bruiloft. Bij zijn terugkeer confronteerde Bo hem met het vermoeden dat hij dacht dat Hope opnieuw Gina was, maar Stefano lachte dit weg. Terwijl John en Marlena op het strand van Hawaï liepen zag John een vrouw die aan het verdrinken was. Hij sprong in het water om haar te redden, maar werd dan verdoofd en aan boord van een onderzeeër gebracht. Nadat hij wakker werd zag hij Gina en dacht hij dat hij in het jaar 1985 was, Gina had hem immers terug getransformeerd met de hulp van dokter Rolf. Dan zei John dat hij zich herinnerde dat Stefano hem zei dat hij in Roman Brady zou getransformeerd worden. Nadat John Gina bedankte dat hij hem van Stefano gered had bedreven ze de liefde. Bo's confrontatie met Stefano werd onderbroken door een telefoon van Marlena, die hem vertelde dat John verdwenen was. Toen Stefano vernam dat Bo naar Hawaï ging, volgde hij hem. In het hotel liep Marlena hem tegen het lijf, maar hij verzekerde haar dat hij niet wist waar John en Hope waren en dat hij vastberaden was hen te vinden. Nadat Johns bebloede broek aanspoelde dacht Marlena dat hij door haaien was aangevallen. Stefano had intussen de duikboot gelokaliseerd en ging aan boord. John viel Stefano aan met een mes maar werd door zijn handlangers gestopt en in de zee gegooid.

John bereikte het strand waar Marlena hem vond. Ze nam hem mee naar het ziekenhuis voor een controle en hij was gezond. Bo vroeg haar of dat de vrouw die hij probeerde te redden Hope was, maar John begreep niet dat hij zoiets vroeg. Dan legde Bo uit dat hij dacht dat Stefano Hope in Gina veranderd had en omdat Gina verliefd was op John nam hij aan dat ze samen waren. John, die opnieuw normaal was, zei dat hij zich niets kon herinneren. In de onderzeeër dreigde Stefano ermee om Gina terug in Hope te veranderen. Om hem te stoppen verleidde Gina Stefano en ze bedreven de liefde. Nadat Stefano een telefoontje kreeg dat John nog leefde was Gina erg opgetogen. Stefano vond dat Gina wel erg veel leek op de echte prinses Gina. Toen Gina vroeg hoe prinses Gina gestorven was gaf Stefano geen antwoord. Dan kwam een beeld van een kasteel in Frankrijk en een oude grijze verrimpelde vrouw, die op een oudere Hope leek, de echte prinses Gina.. John stelde aan Marlena voor om te veinzen dat hij zijn geheugen van vroeger terug had om Gina's vertrouwen te winnen en zo bezwarende info over Stefano te verzamelen, maar Marlena vond dit te gevaarlijk. In Parijs ging Gina naar haar oude huis en vond daar een brief van John, op hetzelfde moment las prinses Gina de brief van John, waarin hij haar beloofde om haar te komen halen.

Nadat Vivian ontdekte dat Stefano haar belazerd had vroeg ze de scheiding aan. Stefano ging nu ook naar Parijs en zei tegen Gina dat hij haar leven zou sparen als ze de laatste Renet voor hem zou stelen. Na een bezoek van Hope's vader Doug Williams en haar zuster Julie kreeg Hope de bovenhand op Gina en werd langzaam weer normaal. Bo overtuigde haar om voor Stefano de laatste Renet te stelen zodat ze hem achter de tralies konden krijgen. Doug en Julie waren echter minder te vinden voor het riskante plan van Gina op het feest van de Harriman's, waar de Renet zich bevond. Bo werd door Bart gevangengenomen en naar een pakhuis gebracht om levend verbrand te worden. Gelukkig kon hij zich net op tijd bevrijden. Intussen brak Gina in de galerij van de Harriman's in en verwisselde de Renet met een vervalsing. De verwisseling werd echter al snel ontdekt en Bo werd beschuldigd en gearresteerd. Later kwam gravin Ilse (de echte prinses Gina in vermomming) naar Gina om haar te waarschuwen voor Stefano. Ze vroeg haar om het schilderij niet aan Stefano te geven. Nadat Gina haar vertelde dat John getrouwd was en kinderen had en dat ze een affaire met hem gehad had was "Ilse" gechoqueerd.

Dan stal prinses Gina een disk waarop alle herinneringen van Hope stonden. Dit had allemaal te maken met haar plan om van Gina en Stefano af te raken en John weer voor haar te winnen. Intussen was Hope erin geslaagd om het te halen van haar alter-ego Gina en werd terug normaal, ze verzoende zich met Bo. Hope zei aan Ilse dat ze niet langer Gina was en stelde voor om Stefano erin te luizen. Ilse was furieus omdat Hope haar plannen nu dwarsboomde en nam haar sluier af en maakte zich bekend als prinses Gina! Ze vroeg haar om te zeggen waar de verdwenen Rent was maar Hope zei niets waarop prinses Gina haar bewusteloos sloeg. Stefano ontdekte dat gravin Ilse betrokken was bij het stelen van het schilderij en spoorde haar op. Hij was verbaasd om te ontdekken dat Ilse prinses Gina was. Ze gaf hem een ultimatum: hij kon Hope krijgen, of de Renet. Stefano liep naar de muur en onthulde achter een schilderij de Renet. Dan stak prinses Gina het schilderij en Stefano in brand. Later ontmoetten ze elkaar nog op een brug en Stefano gooide haar van de brug af en dacht dat ze dood was.

Hope dook terug op in Salem en belde Bo en Shawn vanop de Fancy Face II. Bo was heel blij en de twee hadden een innige reünie. Shawn vond echter dat zijn moeder hem weinig aandacht gaf en ging weer weg, gevolgd door Bo. Dan belde Hope naar Kurt en werd duidelijk dat ze prinses Gina was en niet Hope, nadat ze de val in de Seine in Parijs overleefde onderging ze plastische chirurgie om er weer jong uit te zien. Prinses Gina vroeg aan Kurt om Hope op te sluiten. Hope probeerde uit de klauwen van Kurt te blijven en dook in een turbulente rivier. Op dit moment transformeerden Stefano en Rolf Gina opnieuw in Hope en ze verloor het bewustzijn. Kurt haalde haar uit de rivier en toen ze ontwaakte wist ze niet meer wie ze was. Ze klopten aan bij enkele mensen op het platteland en logeerden daar. Later nam Kurt haar mee en sloot Hope op in de toren waar prinses Gina jaren gevangen had gezeten.

Inmiddels ging prinses Gina met een klein pistool op zoek naar Stefano en hield hem onder schot. Ze vertelde hem dat de ze de echte Renet nog had en dat de opgebrande een vervalsing was. Stefano mocht de Renet hebben als hij voorgoed Salem verliet. Stefano ging de Renet halen in het kasteel van prinses Gina, maar werd daar door Kurt overvallen en hij sloot hem op samen met Hope. Toen hij bijkwam wilde hij Hope wurgen, maar ze overtuigde hem dat ze niet Gina was. Ze bleven weken opgesloten en tijdens de kerstperiode maakten zee en kleine kerstboom en baden ze om veilig thuis te komen. Stefano kon een zender maken van een oude fonograaf en zond een S.O.S. bericht. Hope bleef in Bo geloven, dat hij haar zou komen redden.

Prinses Gina had er zich intussen bij neergelegd dat John van Marlena hield en probeerde nu een gezin te vormen met Bo en Shawn, maar Shawn voelde dat zijn moeder niet helemaal normaal was. Gina en Bo trouwden en hielden hun feest in de Penthous Grill. Op het balkon hield Gina Shawn onder schot en zei dat hij van het balkon moest springen. Na een gevecht met Bo werd Gina door haar eigen pistool geraakt en overleed later in het ziekenhuis. Na de dood van "Hope" ging Bo samen met de hulp van Victor en Abe op zoek naar Stefano. Ze ontdekten dat hij in Europa was en gingen daarnaartoe. Intussen probeerde Lili Faversham Doug en Julie ervan te overtuigen dat Hope eigenlijk prinses Gina was omdat zij geen appendix meer had en de echte Hope was. Ze belden naar het crematorium om het lijk te onderzoeken, daar ontdekte Lili een litteken waardoor Doug en Julie hoop kregen dat het echt prinses Gina was die dood was. Na DNA-resultaten kregen ze zekerheid. In de toren besefte Hope dat Shawn in gevaar was. Hope was inmiddels ziek en smeekte Kurt om een dokter. Uiteindelijk werden Stefano en Hope uit de klauwen van Kurt gered en konden ze veilig terugkeren naar Salem.

De babywissel (2000-2002)
Bo wist dat hij niet de vader van Hope's kind kon zijn omdat ze de liefde niet meer bedreven hadden sinds Hope terug in Gina getransformeerd was. Zowel John als Stefano vroegen zich nu af of zij de vader waren van het kind. John ging naar Stefano om te vragen of hij ervoor kon zorgen dat Hope zich nooit meer iets zou kunnen herinneren van haar tijd als prinses Gina. Stefano zei hem dat John de vaardigheid had om de microchip zelf uit Hope's neck te verwijderen.

Marlo, een nicht van Rolf, kwam naar haar oom in Salem omdat ze zwanger was. Ze was even ver als Hope en Stefano besloot om haar te gebruiken om haar baby te verwisselen met die van Hope bij de geboorte zodat ze niet konden ontdekken wie de vader was van Hope's kind. Abe en Lexie probeerden al maanden om zwanger te worden, maar dat lukte niet en daardoor wilden ze adopteren. Stefano zei hun dat ze Marlo's kind moesten adopteren en ondanks dat ze niet helemaal voor Marlo te vinden waren, gingen ze hier toch mee akkoord. Marlo was aan de drank en Stefano en Rolf moesten haar geregeld van de fles afhouden. Toen Hope moest bevallen injecteerde Rolf Marlo met een spuit waardoor ze ook moest bevallen zodat beiden op hetzelfde moment bevielen. Hope kreeg een zoon, JT, terwijl Marlo geboorte gaf aan Isaac. Beide baby's werden naar de materniteit gebracht waar Rolf, verkleed als vrouwelijke dokter, de armbandjes die voor de kinderen bestemd waren verwisselde met speciale armbandjes. Door de lichaamswarmte van de baby's veranderden de namen van de baby's waardoor de verpleegsters dachten dat ze de baby's in het verkeerde bedje gelegd hadden. Bo hoorde de verpleegsters praten over hun foutje, maar dacht hier verder niet bij na. Toen JT terug aan zijn ouders gegeven werd merkten ze op dat hij er wat anders uitzag, maar een verpleegster zei dat dit vrij normaal was bij een pasgeboren kind.

Bo, Hope en Shawn waren er kapot van om te horen dat JT aan een alcoholsyndroom leed en Hope gaf zichzelf de schuld omdat ze veel gedronken had in haar tijd als prinses Gina. Stefano probeerde een DNA-staal te pakken te krijgen van Isaac terwijl John hetzelfde probeerde bij JT. Isaac was een kerngezonde baby en dat vond Bo wel raar omdat Marlo vaak dronken was. Lexie ging vaak op bezoek bij Hope met Isaac en Hope vond dat Isaac sommige dingen net hetzelfde deed als Shawn toen hij klein was.

Marlo bleef voor problemen zorgen en tijdens een ruzie met Rolf, verloor hij zijn zelfbeheersing en duwde haar van de trap. Haar lijk werd in het meer gedumpt. Lexie was bij het lijk van Marlo uitgekomen maar Stefano overtuigde haar om te zwijgen. Lexie ging akkoord uit angst om Isaac te verliezen, maar voelde zich wel schuldig omdat ze tegen anderen moest liegen.

Stefano en John werkten samen om achter de identiteit van Hope's baby te komen. Stefano moest de resultaten vervalsen omdat hij de enige was die op de hoogte was van de babywissel. De uitkomst wees John aan als vader en John biechtte dit op aan Marlena en Hope. Ze besloten om dit verborgen te houden voor Bo.

In een ordinair restaurantje ontmoette Stefano een vrouw die fel op Marlena leek. Hij wilde haar veranderen in Marlena zodat zij haar plaats kon innemen zodat Stefano Marlena voor zichzelf had en zo kon hij John opnieuw veranderen in zijn huurmoordenaar. Dokter Rolf deed zich voor als dokter Steiner en overtuigde Hattie om plastische chirurgie te ondergaan om op Marlena te lijken. Na enkele operaties begon ze meer en meer op Marlena te lijken. Intussen werd ze verliefd op Marlena's ex Roman Brady. Toen Marlena Hattie tegenkwam op Salem Place moest ze terugdenken aan haar eigen tweelingzus Samantha die twintig jaar eerder door een seriemoordenaar werd vermoord.

Op oudejaarsavond 2000-01 trouwden Bo en Hope. Tijdens de receptie gingen enkele gasten schaatsen op het bevroren meer. Belle, Shawn, Phillip en Chloe vonden zo het lijk van Marlo. Toen Lexie dit ontdekte was ze bang dat het zou uitkomen dat dit Marlo was. Rolf en Bart konden het lijk stelen en lieten het oplossen in een vat zoutzuur. Hattie had het lijk gezien in het DiMera-huis maar Rolf kon haar wijsmaken dat dit een Halloweenpop was.

De politie van Salem had wel een schets van de dode vrouw kunnen maken en verspreidde deze. Glen Reiber herkende daar zijn ex-vriendin Marlo in en kwam naar Salem. Lexie kwam Glen en zijn vrouw Barb tegen en ontdekte dat Glen de echte vader van Isaac was en probeerde hem en Barb ervan te overtuigen dat ze een kind van hun eigen moesten krijgen. Barb vond dit een goed idee omdat ze geen zin had om Marlo's kind op te voeden. Abe was verbaasd over de manipulatie van Lexie en begon te vermoeden dat de DiMera-kant van zijn vrouw na al die jaren zou opduiken.

Toen Glen ontdekte dat Abe en Lexie de baby van Marlo geadopteerd hadden eiste hij een DNA-test. Lexie vroeg aan Brandon Walker, die ook in het ziekenhuis werkte om haar te helpen. JT was voor een onderzoek in het ziekenhuis en Brandon verwisselde de bloedstalen van JT en Isaac. Lexie ergste nachtmerrie werd werkelijkheid toen bleek dat Glen de vader was van JT. Lexie ging hiermee naar Stefano en wist nu dat de baby's verwisseld werden bij de geboorte. Ze besloot om dit geheim te houden om Isaac niet te verliezen.

Stefano liet het laboratorium waar de test gedaan was ontploffen en liet nog enkele bommen in Salem ontploffen om de aandacht van het lab af te leiden, waaronder een brug waarover Jennifer en JT net aan het rijden waren. Jack kon Jennifer redden, maar JT viel met zijn maxicosi in de rivier. JT zat in de maxicosi van Isaac en Glen en Barb vonden hem en dachten dat het om Isaac ging en besloten hem te ontvoeren. In restaurant Tuscany hoorde Lexie een discussie tussen Hope en Marlena en ontdekte dat JT niet de zoon van Bo was. Door de ontploffing werd Lexie gewond, John bracht haar naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze een nachtmerrie over de babywissel en Nancy Wesley hoorde haar in haar slaap praten. Lexie kon er een draai aan geven, maar Stefano bedreigde Nancy om er zeker van te zijn dat ze haar mond hield. Glen name en DNA-staal van "Isaac". Nadat Glen en Barb op het nieuws zagen dat JT verdwenen was beseften ze dat ze de verkeerde baby hadden en brachten JT weer veilig thuis. Barb zag de resultaten van de vaderschapstest als eerste en was gechoqueerd om te zien dat Glen de vader van JT was. Hij kwam tot de conclusie dat de baby's verwisseld waren. Omdat ze zelf een kind van Glen wilde, besloot Barb om dit niet te vertellen aan Glen.

Dokter Rolf en Stefano waren nog steeds met Hattie bezig en zij kon het beeld van het lijk van Marlo niet loslaten en vertelde alles aan Roman. Stefano wist dat hij problemen zou krijgen en wilde Salem verlaten, hij vroeg of Lexie met hem meeging, maar zij wilde Abe niet achterlaten. De politie omsingelde het DiMera-huis, maar via een geheime gang kon Stefano ontsnappen en hij vluchtte weg uit Salem.

Lexie eiste dat Abe samen met haar naar het DiMera huis verhuisde, alhoewel Abe tegen dit idee was. Lexie begon meer en meer op een DiMera te lijken en hun huwelijk kwam zwaar in de problemen. Glen en Barb kregen het hoederecht over JT en Bo en Hope kregen Isaac. Een jaar later kwam Tony DiMera terug naar Salem en beweerde dat zijn vader was omgekomen in een autocrash nabij Monte Carlo.

Stefano's overlijdens
Een beroerte in 1983.
In 1984 belandde hij met zijn wagen in het ijskoude water van Salem nadat hij door de politie opgejaagd werd.
 Marlena schoot hem neer en hij viel van een gebouw af dat in brand stond in 1985 (op dat moment had hij ook een hersentumor)
In 1991 werd hij opnieuw dood gewaand na een brand en instorting van een grot
In 1994 ontplofte zijn auto nadat hij door John Black beschoten werd.
Ook nog in 1994 verdronk hij nabij Maison Blanche.
In 1996 kwam hij om in een vliegtuigcrash.
Opnieuw in 1996 werd hij opgeblazen onder een instortende tunnel na een confrontatie met Rachel Blake.
In 2002 beweerde Tony DiMera dat Stefano overleden was na een autocrash nabij Monte Carlo
In 2004 ontdekte Marlena een zwart onherkenbaar lichaam. Tony beweerde dat dit Stefano was en dat hij hem vermoord had, om met zijn bloed zijn eigen bloedziekte te genezen.

Externe links
 Stefano bij soapcentral.com
 Stefano bij NBC.com

DiMera, Stefano


text:
Adolph Achille Gereau, or Adolph Gereau, (December 20, 1893 – May 24, 1994) was a United States Virgin Islands civil servant who was the principal founder of the Republican Club and one of the committee of founders of the Republican Party of the United States Virgin Islands.

Gereau was born December 20, 1893, in Charlotte Amalie, St. Thomas, then Danish West Indies, and died May 24, 1994, in Christiansted, St. Croix.  His father was Mederic Gereau, of mixed parentage Mederic's father was White and his mother was Black. Mederic Gereau was a mariner, a boat captain and steam engine mechanic from the island of Guadeloupe, French West Indies. Adolph Gereau's mother Diana Beale was mostly Black and born on the island of Anegada in the British Virgin Islands. The Beales, Diana's parents Samuel Beale and Frances Creque lived at the Settlement on Anegada had a general store and an animal pen where they traded in livestock. Mederic Gereau broke up with his wife and relocated to the Dominican Republic where some of his relatives had previously moved. Mederic Gereau did steam engine maintenance for the Dominican sugar centrals eventually dying there. Although mostly Black, Adolph Gereau was adopted at the age of 11 in 1905 by a white family resident in Charlotte Amalie, the Ffrenches. Marie Leonides Galiber Ffrench and her husband Gustav Augustus Ffrench operated a commercial warehouse and stevedoring contracting firm. Ffrenches second wife was Esther Levy-Maduro who, though a Catholic convert herself, was of an illustrious Sephardic Jewish family. The Gereau and Ffrench families have been in communication since that time. One of Gereau's foster brothers, Leopold Adelbert Augustus Ffrench, moved to Mexico and a grandson Leonardo I. Ffrench serving in the diplomatic corps eventually became the Director General of the Institute for Mexicans Abroad of the Secretaria de Relaciones Exteriores. Adolph Gereau's wife was Annetta Brewster Gereau of Black, Asian Indian and White descent, a seamstress and herbalist active in the Episcopal Church. Her sister Louise Brewster Siebenhoven was grandmother of Michael S. Fields at one point President of Oracle USA. The Gereaus had three children Iva Liston Gereau, Edith Mercedes Gereau and Gustave Adolph Gereau.

He was educated in the islands' Catholic School system and received an Associates in Accounting by correspondence from the Pace Accountancy Institute forerunner to the Pace University. During a varied civil service career Gereau was a Danish police officer, Acting Commissioner of Public Safety, and Deputy United States Inspector for the Immigration and Naturalization Service in charge of the United States Virgin Islands. He was part of the official welcoming party at the visit of aviator Charles Lindbergh. The officious character Police Officer Adolphus in the 1939 novel Star Spangled Virgin by DuBose Heyward author of Porgy and Bess is a humorous interpretation of his personality. Gereau was one of the people who hosted Heyward when he visited on a cruise in 1937.

Adolph Gereau spent most of his career as either Assistant or Acting Commissioner of Public Safety. He was also deputized as the Inspector of Immigration for the Virgin Islands. Gereau was one of the first Blacks to go through the same training as an FBI agent, through a program offering training to senior police officers from cooperating departments. Before his civil service career, he also worked as a boilermaker's apprentice with the West India Corporation a division of the Danish East Asiatic Company, and ships steward with Hamburg America Line.  During his career he moonlighted as a merchant clerk with Cyril Daniel. Daniel served at times as Honorary Consul for France and Honorary Consul for Haiti and fiscal agent for Sténio Vincent. Gereau also worked for the St. Thomas branch of Paiewonsky Hermanos of the Dominican Republic cousins of Ralph Moses Paiewonsky.

An article Gereau wrote on a riot in Charlotte Amalie by Southern White sailors from the U.S. Navy in 1924 was given prominent coverage in the U.S. press. At this time he also wrote Calvin Coolidge requesting that he be permitted to form a Republican Club to help lobby for greater respect for the islanders. He was then invited to become a newspaper reporter with AP, UPI and Associated Negro Press agency. A letter to the editor regarding the extension of eligibility for American citizenship to all citizens of the United States Virgin Islands was published by The New York Times  in 1927. In support of his capacity as a journalist he also helped finance his colleague Ariel Melchior founding publisher of the Virgin Islands Daily News.

Most of Adolph Gereau professional work was done from an office at Fort Christian.

After moving to St. Croix on his retirement in 1959, he served as a volunteer with the Catholic Church and he was Director of the St. Croix, Virgin Islands chapter of the Red Cross.

References

Sourcces
under Google Books and Google News Archive
Adolph Gereau as Immigration Inspector
Adolph Achille Gereau SSDI Record
Adolph Gereau in NAACP Records
Reply to a letter from Gereau by the Dept of the Interior
Daily News: Gereau reappointed as Acting Commissioner
 Charles Lindbergh visits St. Thomas meets Adolph Gereau

1893 births
1994 deaths
Pace University alumni
People from Saint Thomas, U.S. Virgin Islands
Republican Party of the Virgin Islands politicians


text:
A ilha Hoste é uma das ilhas mais austrais do Chile, situada na comuna de Cabo de Horn, Província da Antártica Chilena, Magalhães e Antártica. Está situada entre a ilha Navarino a este e a ilha Grande da Terra do Fogo a norte, da qual está separada pelo estreito de Beagle. Faz parte do Parque Nacional Alberto de Agostini. O ponto mais meridional da ilha é o falso Cabo Horn, na península de Hardy.

Na sua novela Magellania, Jules Verne descreveu uma república imaginária na ilha Hoste.

Hoste