text:
Andoáin-Centro (en euskera Andoain-Erdia) es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Andoáin en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco. Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 608,153 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 56,98 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasáin-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Andoain-Centro es un simple apeadero que se compone de dos vías y de dos andenes laterales que apenas cuentan con dos pequeños refugios para los viajeros. El cambio de vía se realiza a través de escaleras y ascensor situados al final de los andenes lado Irún.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la Línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos

 Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Andoain-Centro
Andoain-Centro


text:
La stagione 1996-97 dei San Antonio Spurs fu la 21ª nella NBA per la franchigia.

I San Antonio Spurs arrivarono sesti nella Midwest Division della Western Conference con un record di 20-62, non qualificandosi per i play-off.

Risultati

Roster

Staff tecnico
Allenatori: Bob Hill (3-15) (fino al 10 dicembre), Gregg Popovich (17-47)
Vice-allenatori: Hank Egan, Paul Pressey, Mike Budenholzer

Note

Collegamenti esterni

Stagione 1996-1997 delle squadre di pallacanestro
1996-1997

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Für Koppelträger gibt es verschiedene Definitionen, die sich auf im Ingenieur-Holzbau verwendete Träger beziehen.

Zum einen werden als Koppelträger kurze Träger bezeichnet, welche an beiden Enden gelenkig mit den freitragenden Enden von Kragträgern verbunden sind, diese also miteinander koppeln.

Gerberträger (Gelenkträger), welche jeweils nur an einem einzigen Punkt nahe einem ihrer Enden abgestützt sind und somit an beiden Enden auskragen, werden ebenfalls Koppelträger genannt. In jedem Feld, außer in einem, befindet sich genau ein Gelenk. Wenn das verbleibende Feld auch ein Gelenk besäße oder der Träger in diesem Feld bricht, wird das gesamte System instabil. Diese Art von Trägern vereinfacht die Montage der Binder.

Schließlich wird der Begriff auch für durchlaufende Träger verwendet, die ohne Gelenke biegesteif miteinander verbunden sind. Das Ziel von Konstruktionen mit durchlaufenden Trägern, ist es, ein möglichst gleichmäßigen Verlauf des Biegemoments zu erhalten.

Die biegesteife Verbindung kann durch überlappende Stöße erfolgen, die dann üblicherweise über den Auflagerpunkten auf den Bindern liegen (wie auf dem Bild angedeutet).  Durch den doppelten Querschnitt über den Auflagerpunkten verkleinert man die Materialspannung an der Stelle des höchsten Biegemomentes und optimiert hierdurch die Querschnittsausnutzung des Trägers.

Diese Art Koppelträger kommt oft bei Dächern mit Trapezblech-Deckung als Pfettensparren zum Einsatz. Man spricht dann auch von Koppelpfetten.

Einzelnachweise und Fußnoten

Dachträger


text:
Badal ist der Familienname folgender Personen:

 Carlos Badal (* 1999), spanischer Fußballspieler
 Harsimrat Kaur Badal (* 1966), indische Politikerin (SAD)
 Jean Badal (1927–2015), ungarisch-französischer Kameramann
 Parkash Singh Badal (* 1927), indischer Politiker
 Dr. Vahagen Badal, irrtümlich Vasgen Badal (1891–1959), deutscher Filmproduzent

Badal ist auch der Name mehrerer Hindi-Filme:
Badal (1942) von Zahur Raja
Badal (1951) von Amiya Chakravarty
Badal (1966) von Aspi Irani
Badal (1985) von Anand Sagar
Badal (2000) von Raj Kanwar

und eines pakistanischen Films:
Badal (1972) von G. H. Siddiqui

sowie einer Metrostation in Barcelona:
 Badal (Metro)

Sonstige Bedeutungen:
Badallinse, eine in der Optometrie verwendete Linse
 Sunrise Badal, ein Dreiradfahrzeug des ehemaligen indischen Automobilherstellers Sunrise Automotive Industries


text:
Anne Christine Winters (Dallas, 3 de juny de 1994) és una actriu estatunidenca, és coneguda per la seva interpretació en les sèries de televisió Tyrant i 13 Reasons Why, en el paper de Chlöe Rice. També ha protagonitzat les pel·lícules Sand Castles (2014), Pass the Light (2015), The Bride He Bought Online (2015) i Mom and Dad (2017).

Trajectòria
Winters va fer el seu debut cinematogràfic interpretant a Kathleen a la pel·lícula A Christmas Snow. Després va aparèixer a Cooper and the Castle Hill Gang. El 2013 va participar en la comèdia televisiva de Disney Channel Liv and Maddie com Kylie Kramer, apareixent en l'episodi «Steal-A-Rooney». Del 2013 al 2014, Winters va tenir un paper recurrent a la sèrie dramàtica d'American Broadcasting Company The Fosters.

El 2015 va aparèixer a la pel·lícula Pass the Light, dirigida per Malcolm Goodwin. També va actuar al telefilm The Bride He Bought Online, dirigit per Christine Conradt. Aquell mateix any va ser escollida per encarnar Vicki Roth a la sèrie de drama criminal Wicked City. Va protagonitzar al costat de Nicolas Cage i Selma Blair la pel·lícula Mom and Dad, dirigida per Brian Taylor.

Filmografia

Cinema

Televisió

Referències

Actors de cinema de Dallas
Actors de sèries de televisió de Dallas
Naixements del 1994


text:
Lo Swedish Open 1974 è stato un torneo di tennis giocato sulla terra rossa. È stata la 27ª edizione del torneo, che fa parte della categoria del Commercial Union Assurance Grand Prix 1974. Il torneo si è giocato a Båstad in Svezia dall'8 al 14 luglio 1974.

Campioni

Singolare maschile

 Björn Borg ha battuto in finale  Adriano Panatta 6-3, 6-0, 6-7(4), 6-3

Singolare femminile

 Sue Barker ha battuto in finale  Marijve Jansen 6–1, 7–5

Doppio maschile

 Paolo Bertolucci /  Adriano Panatta hanno battuto in finale  Ove Nils Bengtson /  Björn Borg 6-3, 2-6, 6-3

Doppio femminile

 Sue Barker /  Glynis Coles-Bond hanno battuto in finale  Fiorella Bonicelli /  Anna-Maria Nasuelli 6-2 6-0

Note

Collegamenti esterni


text:
Mroczne dziedzictwo – serial kanadyjsko-amerykański. Był emitowany w latach 1996-1999. Opowiada historie członków sekretnego stowarzyszenia o nazwie "Legacy" (pl. Dziedzictwo) i ich prób ratowania ludzkości przed złem.

Linki zewnętrzne

Kanadyjskie telewizyjne seriale z gatunku horror
Seriale telewizyjne emitowane od 1996
Seriale telewizyjne zakończone w 1999
Amerykańskie telewizyjne seriale z gatunku horror
Seriale telewizji Showtime
Seriale telewizyjne zrealizowane w koprodukcji


text:
Toddy Pond () is a pond in an enclosed basin on the rock flats 2 nautical miles (3.7 km) northwest of Flagship Mountain, in Convoy Range, Victoria Land, Antarctica. The name is in the nautical beverage theme similar to Rum Pond and Tot Pond in this range. Named by a 1989-90 New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) field party.

Lakes of Victoria Land
Scott Coast


text:
Terwijl in de Belgische keuken een thuisbereiding eerder degelijk en landelijk is, is de fijnere kookkunst van het restaurant sterk door de Franse keuken beïnvloed, waarmee ze door sommigen kwalitatief wordt gelijkgesteld. België heeft per inwoner dan ook evenveel Michelinsterren als Frankrijk.

Kenmerken
In de Belgische keuken wordt bij voorkeur gebruikgemaakt van regionale en seizoensgebonden ingrediënten, zodat er in dit relatief kleine land toch aanzienlijke regionale verschillen in de nationale keuken bestaan. Zo worden de spijskaarten en thuisbereidingen aan de kust door mosselen en vis overheerst, terwijl in de Ardennen vooral wild wordt gebruikt. Bovendien hebben verschillende streken regionale gerechten ontwikkeld.

Charles de l'Écluse (1526-1609), ook bekend als Carolus Clusius, speelde een belangrijke rol in de verspreiding van de aardappel in België (en de rest van Europa), die sinds zijn invoering van groot belang is geworden voor de landelijke keuken. Daarnaast zijn andere populaire levensmiddelen paling, Noordzeegarnalen, mosselen, wild, worstwaren, ham, witloof en peren. Moules-frites (mosselen met friet) geldt als het nationale gerecht van België. De Belgische kunstenaar Marcel Broodthaers verhief dit nationaal gerecht in 1966 tot kunst met zijn werk Grande Casserole de Moules. Ook de gevogelte- of visstoofpot waterzooi, paling in 't groen (anguilles au vert) en stoofvlees of stoofkarbonade (carbonade Flamande) zijn in trek. In Vlaanderen kent men verscheidene bekende aspergegerechten, onder andere asperges op zijn Vlaams, gekookte asperges met aardappels, ham, hardgekookte eieren en botersaus. Ook soepen spelen traditioneel een belangrijke rol in de Belgische keuken. Een bijzonderheid is de zoete soep truleye, die koud wordt gegeten met verbrokkelde peperkoeken erin. Er is ook een warme variant met bier, suiker, boter en muskaatnoot.

Er is een uitdrukking die zegt dat het eten in België wordt geserveerd in de hoeveelheden zoals ze in Duitsland gebruikelijk zijn en met de kwaliteit zoals men die uit Frankrijk kent. Dit wordt vaak de Bourgondische levensstijl genoemd.

België staat bekend om de Belgische chocolade (vooral de pralines), de Brusselse en Luikse wafel, de Belgische frieten, de Belgische kazen, alsook het Belgisch bier (waarvan meer dan 1000 verschillende soorten zijn).

Belgische producten

Frieten

Frieten zijn zeer populair in België. Frieten worden vooral in een frituur (Frans: friterie, baraque à frites; Vlaams: frietkot) gegeten. Een frituur kan enerzijds een doorgaans provisorische constructie zijn die zich op een strategisch gunstige plaats - zoals op het dorpsplein - bevindt, maar kan anderzijds ook een speciaal soort van restaurant zijn waarin men overwegend gefrituurde gerechten kan eten. Hoewel frieten ook thuis worden klaargemaakt, haalt men vaak zijn frieten bij het "frietkot om de hoek".

Belgische bieren

Een andere specialiteit is het Belgische bier, vooral abdijbier (van o.a. de abdij van Orval, abdij van Leffe, abdij van Hoegaarden, St-Feuillien, Sint-Sixtusabdij van Westvleteren of abdij Notre-Dame de Saint-Rémy) en speciaalbier zoals krieklambiek, Gueuze, Ketje (Brussels speciaalbier), Framboise (frambozenlambiek), Faro, Lambiek of Aerts. België telt meer dan duizend biersoorten en een breed gamma aan stijlen. Haast elk bier heeft zijn eigen glas, dat gevarieerde vormen kan hebben.

Belgische kazen

De Belgische landbouwers produceren een relatief groot aantal delicate kazen, die in het bijzonder na de maaltijd worden gegeten zoals dessertkazen, Passendale, Beauvoorde, Lo, Wijnendale, Hervekaas (fromage de Herve), Floreffe, Maredsous, Damme, Orvalkaas, Limburger, geitenkaas, mandjeskaas en platte kaas.

Belgische chocolade
Belgische chocolade geniet wereldwijd een goede reputatie. Deze dankt ze in grote mate aan een traditie, die een strenge wetgeving voor de productie wist af te dwingen. Zo blijven - zelfs sinds een Europese richtlijn het gebruik van 5% plantaardige vetten die niet van cacaoboter afkomstig zijn toelaat - de meeste ambachtelijke chocoladefabrikanten de eis van 100% cacaoboter trouw. De kwaliteit van deze chocolade wordt gegarandeerd door het door de Belgische staat opgerichte kwaliteitslabel Ambao.

Tot de bekendste Belgische specialiteiten behoren de pralines. Zij werden naar verluidt in 1912 door Jean Neuhaus junior uitgevonden. Drie jaar later zou hij de ballotin of het pralinedoosje uitvinden waardoor de pralines na aankoop hun temperatuur zouden blijven behouden. Vandaag de dag bestaan er honderd verschillende soorten. Ze worden zelfs in families ingedeeld: manons, pralines met slagroom, pralines met marsepein, met likeur, of ook nog truffels.

Bekende Belgische meester-chocolatiers zijn Yves Mattagne, Peter Goossens, Lionel Rigolet, Tim Boury en Thierry Theys.

Zie ook
 Lijst van Belgische gerechten

Literatuur
Peter Scholliers, Arm en rijk aan tafel. Tweehonderd jaar eetcultuur in België, 1993. ISBN 9064457263
Peter Scholliers, Food culture in Belgium, 2008. ISBN 0313344906


text:
Convento dei Chierici Minori di San Francesco Caracciolo ou Convento dei Chierici Minori Caracciolini é um antigo convento localizado na esquina da Piazza di San Lorenzo in Lucina com a Via di Campo Marzio, no rione Colonna de Roma.

História
Em 1606, o papa Paulo V entregou a igreja de San Lorenzo in Lucina aos Clérigos Regulares Mínimos de São Francisco Caracciolo, conhecidos como caracciolini, uma ordem religiosa fundada por São Francisco Caracciolo (fora da Itália, eles são conhecidos principalmente como "Padres Adorno"). O convento foi construído com base num projeto de Carlo Rainaldi em 1665 para abrigar os padres da ordem. No local antes ficava um palácio medieval da família Acquaviva, adquirido pelo cardeal Montalto, o futuro papa Sisto V, que depois determinou a sua demolição. Sucessivas reformas foram executadas por Carlo Bizzaccheri na primeira metade do século XVII. O portal, descentralizado à esquerda da fachada, conta com uma arquitrave e um tímpano arqueado alto que chega até o mezzanino, constituído por quatorze pequenas janelas de moldura simples. O primeiro e o segundo pisos, separados por sutis cornijas marcapiano tem quinze janelas cada um, também estas de moldura simples, ao passo que o último piso é marcado pelas pequenas janelas do sótão.

Depois da captura de Roma (1870), o convento foi confiscado e, em 1874, o passou a abrigar o Museo Artistico Industriale, que ali permaneceu por meros dois anos, quando a coleção foi levada para o Palazzo del Collegio Romano. Atualmente, o edifício abriga uma delegacia dos Carabinieri, a polícia militar italiana.

Chierici
Edifícios monásticos de Roma
Carlo Rainaldi
Clérigos regulares
Roma R. III Colonna
1665 na arte


text:
Марокко принимала участие в Летних Олимпийских играх 2008 года в Пекине (Китай) в двенадцатый раз за свою историю, и завоевала одну серебряную и одну бронзовую медали.

Серебро
 Лёгкая атлетика, мужчины, марафон — Жуад Гариб.

Бронза
 Лёгкая атлетика, женщины, 800 метров — Хасна Бенхасси.

Ссылки
 База МОК
 Официальные олимпийские отчёты
 www.sports-reference.com

2008
Страны на летних Олимпийских играх 2008 года


text:
En la mitologia grega Alcmena (en grec antic Άλκμήνη) era l'esposa d'Amfitrió i la mare d'Hèracles. Pertany al llinatge de Perseu.

D'una bellesa notable, va acordar amb Amfitrió, el seu espòs, que no consumaria el matrimoni fins que hagués dut a terme una venjança. Alcmena havia sabut que els seus germans havien mort lluitant en una batalla contra els pirates tafis i li va demanar a Amfitrió que els vengés. Alcmena va viure a Tebes, acollida per Creont, quan va ser exiliada amb Anfitrió. Aquest va matar accidentalment al seu sogre quan, per desviar una vaca furiosa va llençar un bastó que es va desviar i li va caure al cap. Llavors el germà del difunt, Estènel, els va desterrar. Un dia, Amfitrió va marxar a lluitar contra els tafis i Zeus, que la desitjava, es va unir amb Alcmena. Per fer-ho va adoptar la forma d'Amfitrió, perquè coneixia la virtut de la noia. Segons una tradició, Zeus va fer que la nit es perllongués durant tres dies sencers, per poder estar més temps amb ella, i li va dir a Hèlios que no sortís fins que no hagués passat tot aquell temps. Al tornar Amfitrió, es va sorprendre del poc cas que n'hi va fer la seva esposa, i va començar a relatar-li la campanya i que havia acomplert la venjança. Alcmena li va dir que en coneixia els detalls. Amfitrió, sorprès, va consultar Tirèsias, i l'endeví li va revelar el seu gloriós infortuni. Alcmena va concebre dos bessons, un Hèracles, fill de Zeus, i l'altre Íficles, fill d'Amfitrió. Es diu que Alcmena va ser la darrera mortal que es va unir amb Zeus. Amfitrió va pensar en castigar la seva dona quan va saber que l'havia enganyat amb el déu, i la va voler cremar. A l'encendre la foguera, una pluja fortíssima va apagar el foc, i Amfitrió va entendre el que l'hi deien els déus. Va perdonar Alcmena.

Quan s'apropava el moment del part, Hera, gelosa de la seva rival, va intentar perllongar-lo tant com va poder, ja que era la deessa que els facilitava. Alcmena, temerosa de la gelosia de la deessa, va abandonar Hèracles només néixer als afores de Tebes. Però Atenea el recuperà i convencé a Hera perquè l'hi tornés.

Més endavant, quan Alcmena va enviudar, va acompanyar el seu fill, quan l'heroi, junt amb el seu germà Íficles i el fill d'aquest, Iolau, va voler tornat a Tirint, la seva pàtria d'origen, quan ja havia acabat els seus Treballs. Però Euristeu ho va impedir. Quan Hèracles va morir, Alcmena era a Tirint, amb una part dels seus nets (els altres eren a Corint i a Traquis). Va ser expulsada per Euristeu d'aquella ciutat. Euristeu va aconseguir també que Ceix, el rei de Traquis, fes el mateix amb els descendents de l'heroi que eren als seus dominis. Tots van marxar a Atenes, on van trobar protecció. Els atenesos van negar-se a les peticions d'Euristeu d'expulsar de la seva ciutat els descendents d'Hèracles, i va esclatar una guerra en la qual va morir Euristeu. Van entregar el seu cap a Alcmena, que li va treure els ulls amb un fus de cosir. Després s'establí a Tebes amb els heràclides i allà va morir a una edat avançada. Després de morta, segons Antoní Liberal, Zeus va enviar Hermes a buscar el seu cos per a portar-lo a les illes dels Benaurats, i casar-la amb Radamant. Hermes ho va fer així, va agafar el cos d'Alcmena i en el seu lloc hi posà una pedra. Els Heràclides, que transportaven el cos per enterrar-lo, van trobar que la caixa pesava molt. Quan la van obir van trobar la pedra i la van plantar en el bosc sagrat on hi ha l'heròon d'Alcmena a Tebes. Segons una altra versió, va ser conduïda a l'Olimp, on participava dels honors divins del seu fill. De vegades es deia que quan Amfitrió va morir lluitant al costat d'Hèracles, Alcmena es casà amb Radamant que aleshores estava desterrat.

Galantis fou la seua serventa.

Referències

Bibliografia
 Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, (William Smith, 1849)
 Dictionary of Greek and Roman Geography (William Smith, 1854)

Personatges de la mitologia grega


text:
Egy rém rendes család epizódlista:

Évados áttekintés

1. évad (1987)

2. évad (1987-1988)

3. évad (1988-1989)

4. évad (1989-1990)

5. évad (1990-1991)

6. évad (1991-1992)

7. évad (1992-1993)

8. évad (1993-1994)

9. évad (1994-1995)

10. évad (1995-1996)

11. évad (1996-1997)

Televíziós sorozatok epizódlistái


text:
Powiat Witkowo (niem. Landkreis Witkowo, Kreis Witkowo; pol. powiat witkowski) - dawny powiat pruski, znajdujący się w latach 1887–1920 w granicach rejencji bydgoskiej w Prowincji Poznańskiej. Teren dawnego powiatu należy obecnie do Polski stanowiąc część województwa wielkopolskiego. Siedzibą władz powiatu było miasto Witkowo.

Historia
Tereny dawnego powiatu po II rozbiorze Polski od 1793 do 1807 należały do prowincji Prusy Południowe. W roku 1807 roku po pokoju w Tylży tereny zwrócono Polsce. Powiat powstał 1 października 1887 roku z południowo-wschodniej części powiatu Gnesen pod nazwą Kreis Witkowo. Podczas powstania wielkopolskiego Polacy zajęli powiat. W wyniku traktatu wersalskiego dnia 10 lutego 1920 roku powiat włączono do Polski i nazwę powiatu zmieniono na powiat witkowski. W 1927 roku został zlikwidowany.

1 stycznia 1908 roku do powiatu należały:
 trzy miasta: Witkowo, Czerniejewo (Schwarzenau) i Powidz
 76 gmin
 59 majątków junkierskich.

Zobacz też
 Witkowo

Bibliografia

Witkowo
Witkowo
Województwo wielkopolskie


text:
Elena Meroniac (15 de mayo de 1996) es una deportista rumana que compite en piragüismo en la modalidad de aguas tranquilas.

En los Juegos Europeos de Bakú 2015 consiguió una medalla de plata en la prueba de K2 500 m. Ha ganado dos medallas en el Campeonato Europeo de Piragüismo de 2015, oro en la prueba de K2 1000 m y plata en K2 500 m.

Palmarés internacional

Referencias

Piragüistas de Rumania


text:
Desensitized – album dei Pitchshifter del 1993
Desensitized – singolo dei Green Day del 1997
Desensitized – album dei Drowning Pool del 2004


text:
Marienhof ist ein Wohnplatz in der Gemeinde Prislich im Südwesten Mecklenburg-Vorpommerns unmittelbar an der Grenze zu Brandenburg.

Lage

Marienhof besteht aus einem einzigen, von Bäumen und Büschen umstandenen, Anwesen am Meynbach direkt an der Landesgrenze zu Brandenburg. Der Ort liegt etwa sechs Kilometer südöstlich der Stadt Grabow. Richtung Norden ist die Kerngemeinde Prislich vier, der frühere Gemeindesitz Neese etwa drei Kilometer von Marienhof entfernt. Der nächste kleine Nachbarort ist Hühnerland, etwa einen Kilometer östlich. Auf brandenburgischer Seite schließt sich der Karstädter Ortsteil Klein Warnow an.

Neben Hühnerland ist Marienhof der einzige Teil der Gemeinde Prislich südwestlich der Bahnstrecke Hamburg–Berlin. Vom Verbindungsweg aus Werle bzw. Neese nach Hühnerland zweigt ein Weg nach Marienhof ab.

Geschichte

Anfang des 16. Jahrhunderts wurde die Gemarkung Hühnerland aufgeteilt. Der westliche Teil ging an die Familie von Zicker, um 1522 an Georg (Jürgen) von der Jahn auf Neese. Im Jahr 1588 richtete Hans von der Jahn einen "Ackerhof" ein, die übrigen Teile der Gemarkung blieben zunächst Bauernland. Nach dem Dreißigjährigen Krieg wurden die Bauernstellen vom "Hoff Lüttgen Hunerland" zur Wüstung. "Der Halbe Hühnerland" mit seiner Feldmark wurde in den Hauptort Neese einbezogen. Auf dem Nebenhof wurde im 18. Jahrhundert ein Witwensitz eingerichtet, der zunächst "Ohl Fruen Hof" genannt wurde. Seit etwa 1780 trägt er den Namen Marienhof.

In späteren Jahren wird Marienhof als Meierei klassifiziert. Für das Jahr 1930 sind sieben Einwohner im Ort genannt. Zuständiger Postort und nächstgelegene Bahnstation war das preußische Wendisch Warnow (heute Klein Warnow).

Hühnerland und Marienhof gehörten mehrere Jahrhunderte lang zu verschiedenen Gemeinden. Während Marienhof zu Neese gehörte, war Hühnerland seit 1766 Ortsteil der Gemeinde Werle. Heute gehören alle diese Orte zur Gemeinde Prislich.

Einzelnachweise

Prislich
Ort im Landkreis Ludwigslust-Parchim


text:
We Baby Bears (Escandalositos en Hispanoamérica y Somos Ositos en España) es una serie animada estadounidense desarrollada por Manny Hernández. Es un spin-off de la serie We Bare Bears de Cartoon Network, que fue creada por Daniel Chong. Producida por Cartoon Network Studios, se estrenó en Cartoon Network el 1 de enero de 2022.

Trama
We Baby Bears sigue a Pardo, Panda y Polar cuando eran bebés que buscaban un nuevo hogar en una caja mágica de teletransportación.

Personajes
Connor Andrade como Bebé Pardo
Amari McCoy como Bebé Panda
Max Mitchell como Bebé Polar
Demetri Martin como Narrador

Producción
La serie se anunció por primera vez el 30 de mayo de 2019, y estaba programada para estrenarse en Cartoon Network en la primavera de 2021, pero se retrasó hasta enero de 2022. Se lanzó un avance el 25 de noviembre de 2021, y el La serie estrenó sus primeros 10 episodios en un maratón el día de Año Nuevo de 2022. La serie tiene un estilo anime y presenta a los osos viviendo varias aventuras en su caja mágica. Manny Hernández, quien se desempeñó como director supervisor en la serie original, se desempeña como productor ejecutivo, mientras que Daniel Chong participa como productor ejecutivo.

Críticas
La serie no es del un éxito como su contraparte adulta.

Referencias

Enlaces externos

We Bare Bears
Programas de televisión en inglés
Series de televisión de comedia infantiles animadas de Estados Unidos
Programas de televisión de Cartoon Network
Series de televisión iniciadas en 2022
Series animadas influenciadas por anime


text:
Яшергановский сельсовет — муниципальное образование в Стерлибашевском районе Башкортостана.

Административный центр — село Яшерганово.

История
Согласно Закону о границах, статусе и административных центрах муниципальных образований в Республике Башкортостан имеет статус сельского поселения.

Население

Состав сельского поселения

Известные уроженцы
 Бадретдинова, Раушания Мусавировна (род. 28 сентября 1974) — российская художница, член Союза дизайнеров России и Республики Башкортостан (2002), член международной ассоциации изобразительных искусств – АИАП ЮНЕСКО (2012), член Союза художников России и Республики Башкортостан (2012).
 Рахимов, Халил Халяфович (род. 2 мая 1961) — заместитель министра промышленности, инвестиционной и инновационной политики Республики Башкортостан (2007—2008), глава администрации города Салавата (2008—2009), первый заместитель министра промышленности и инновационной политики Республики Башкортостан (с 2010).

Примечания

Муниципальные образования Стерлибашевского района
Сельские поселения Башкортостана


text:
The Radio Télévision Suisse (RTS) is a Swiss public broadcasting organisation. Part of SRG SSR, RTS handles production and broadcasting of radio and television programming in French for Switzerland. It was created on 1 January 2010 by a merger of Radio suisse romande and Télévision suisse romande.

History
The first evening programme to be broadcast in colour on Télévision suisse romande was broadcast in 1968.

The station has been accused of multiple cases of sexual harassment in recent years, including news personality Darius Rochebin.

Future

While keeping its headquarters in Geneva, Radio Télévision Suisse moved its Lausanne-based radio headquarters to a new building on the Lausanne campus in 2020.

Broadcasting

Radio
Radio Suisse Romande (RSR) is the area of RTS in charge of production and broadcasting of radio programming in French for Switzerland:
 La 1ère — general programming
 Espace 2 — cultural and intellectual programming; classical and jazz music
 Couleur 3 — youth programming
 Option Musique — music and variety programming

Television
Télévision Suisse Romande (TSR) is the area of RTS in charge of production and distribution of television programming in French for Switzerland:
 RTS 1
 RTS 2
 RTS Info

See also
 Public Francophone Radios

References

External links

2010 establishments in Switzerland
French-language mass media in Switzerland
Radio in Switzerland
Television channels and stations established in 2010
Television in Switzerland
Swiss Broadcasting Corporation


text:
Taunsa – miasto w Pakistanie, w prowincji Pendżab. W 2017 roku liczyło 97 100 mieszkańców.

Miasta w Pendżabie (Pakistan)


text:
Anastoechus trisignatus är en tvåvingeart som först beskrevs av Josef Aloizievitsch Portschinsky 1881.  Anastoechus trisignatus ingår i släktet Anastoechus och familjen svävflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Svävflugor
trisignatus


text:
Crescent Spire är ett berg i Kanada.   Det ligger i provinsen British Columbia, i den södra delen av landet,  km väster om huvudstaden Ottawa. Toppen på Crescent Spire är  meter över havet.

Terrängen runt Crescent Spire är huvudsakligen bergig, men den allra närmaste omgivningen är kuperad. Den högsta punkten i närheten är Howser Spire,  meter över havet,  km sydväst om Crescent Spire. Trakten runt Crescent Spire är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer.. Det finns inga samhällen i närheten.

Trakten runt Crescent Spire består i huvudsak av gräsmarker.  Trakten ingår i den hemiboreala klimatzonen. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är januari, med  °C.

Kommentarer

Källor

Berg i British Columbia
Berg i Kanada 2000 meter över havet eller högre


text:
Lasgo – założone w 2000 roku trio, które tworzy dwóch producentów i wokalistka: Peter Luts (znany z projektu Ian Van Dahl) odpowiedzialny jest za dźwięk, Dave McCullen pisze słowa i melodie, Evi Goffin – poprzednia wokalistka – jest najbardziej rozpoznawalną twarzą i głosem projektu. Zespół popularność zdobył wydając single Alone oraz Something.

Ich przeboje zyskały rozgłos w 2001 roku, co zaowocowało wydaniem debiutanckiego albumu Some Things. Kolejne lata przyniosły im nominacje do nagród Danish Dance Award i Dancestar World Music Awards. W roku 2005 wydali następny album. Grupa sprzedała ponad 5 milionów swoich płyt.

Peter Luts potwierdził w radiowej audycji informację, że Evi Goffin nie powróci do zespołu. Evi postanowiła poświęcać więcej czasu rodzinie. Peter również powiedział, że trwa casting na nową wokalistkę. W zorganizowanym wspólnie z belgijską telewizją JIM castingu zwyciężczynią okazała się 18-letnia Jelle van Deal.

Dyskografia

Albumy
 2001: Some Things
 2005: Far Away
 2009: Smile

Single
 2001: Something
 2001: Alone
 2002: Pray
 2002: Blue
 2004: Surrender
 2004: All Night Long
 2005: Who's That Girl? (feat. Dave Beyer)
 2005: Yesterday
 2006: Hold Me Now
 2006: Lying
 2008: Out of My Mind
 2009: Gone
 2009: Lost
 2009: Over You
 2010: Tonight
 2011: Here With Me
 2012: Sky High
 2013: Can't Stop
 2013: Something 2013 feat. Taylor Jones

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona

Belgijskie zespoły eurodance
Belgijskie zespoły trance


text:
Meteovista bv is een Nederlands meteorologiebedrijf dat gevestigd is in Houten en bij het publiek vooral bekend is door zijn consumentenwebsite weeronline.nl en de Weeronline-apps. Het bedrijf is met consumentenwebsites actief in vijftien landen in Europa, maar focust zich desondanks op de Nederlandse en Vlaamse markt. De lokale weersverwachtingen worden geproduceerd met behulp van het eigen mix-mos-weermodel, genaamd Meteovista-GFS-ECWMF-MOS.

Geschiedenis
De onderneming werd in 1995 onder de naam DLV Meteo opgericht door Gerrit Hiemstra. In 2001 werd het bedrijf door middel van een managementbuy-out overgenomen door Erik Brink en Hiemstra, en ging het verder onder de naam WeerOnline. In februari 2009 nam Webassets B.V. (bekend van onder andere Zoover) het bedrijf over. Eind 2009 werd een geheel vernieuwde website gelanceerd en werd WeerOnline hernoemd naar weeronline.nl. Enkele jaren later zou weeronline.nl veranderd worden in Weeronline.

In 2012 volgde een overname van WebAssets (moederbedrijf Weeronline en Zoover) door Tomorrow Focus AG. Onder de overname viel ook Meteovista, het bedrijf waar Weeronline onder valt. In 2016 is de naam van Tomorrow Focus AG aangepast naar HolidayCheck GROUP AG. Tot 2016 leverde het bedrijf weergerelateerde diensten aan radio- en televisieomroepen, internetuitgevers, kranten (onder andere Metro, Trouw en AD) en aan onder meer bouwbedrijven, land- en tuinbouw,  waterbeheerders, gladheidbestrijders en recreatiebedrijven. In 2016 heeft Meteovista de zakelijke dienstverlening beperkt tot het leveren van weerdata. Vanaf dat moment is volledig gefocust op de ontwikkeling van de mobiele apps, de mobiele website en de desktop website. Dit jaar werd het hoofdkantoor verplaatst van Zeist naar Amsterdam.

Sinds het najaar van 2018 werkt Weeronline samen met het ANP. De weerinformatie van Weeronline wordt gebruikt in het uurlijkse nieuwsbulletin van ANP. Daarnaast levert Weeronline nieuws aan bij het ANP over het weer en levert ANP weergerelateerd nieuws en foto's aan Weeronline.

In augustus 2020 is Weeronline overgenomen door de Infoplaza Groep, waartoe ook merken als Weerplaza, Buienalarm en de zakelijke dienstverlening aan bedrijven behoren. De hoofdwerkplaats van Weeronline is per september 2020 het kantoor van de Infoplaza Groep in Houten geworden.

Externe links
 weeronline.nl (consumentenwebsite)
 meteovista.be (in België)

Meteorologie
Nederlands bedrijf
Economie in Houten


text:
Les Rois de l'arnaque est une mini-série documentaire française, réalisé par Guillaume Nicloux. Diffusée sur Netflix, la série sort sur la plateforme de vidéo à la demande.

Synopsis
Grandeur et décadence de Mardoché Mouly, dit Marco Mouly, ayant habité Avenue Georges-Mandel, impliqué dans la Fraude à la TVA sur les quotas de carbone, avec Arnaud Mimran et enfermé à la Prison de la Santé.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tikkoun

Liens externes

Série documentaire de Netflix
Série télévisée française des années 2020
Mini-série française


text:
Title è un brano musicale di Meghan Trainor, presente nell'EP omonimo. Inizialmente pianificato come singolo in sostituzione a Dear Future Husband dopo il successo mondiale di All About That Bass, il brano è stato sostituito da Lips Are Movin.

Classifiche

Note

Collegamenti esterni


text:
— монотипный род двудольных растений семейства , включающий вид Ganguelia gossweileri (S.Moore) Robbr.. Выделен бельгийским ботаником Элмаром Роббрехтом в 1996 году.

Распространение, описание
Единственный вид является эндемиком Анголы.

Клубневые хамефиты. Листья округлые, жилистые, с густым опушением.

Ряд особенностей строения Ganguelia отличают этот род от прочих представителей своей трибы Gardenieae.

Примечания

Флора Африки
Мареновые
Монотипные роды растений
Эндемики Анголы
Таксоны растений, названные в честь людей


text:
Virginia Minnich (1910–1996) was an American molecular biologist and hematology researcher known for discovering hemoglobin E, an abnormal form of hemoglobin that can cause blood disorders, and for working out the glutathione synthesis pathway. She was a noted blood morphologist and teacher and helped set up hematology laboratories around the world. She was the first person without a PhD or MD to be appointed a Professor of Medicine at Washington University School of Medicine.

Early life and education

Minnich was born on January 24, 1910, in Zanesville, Ohio, and raised on her family's farm. She suffered severe burns at the age of four when her dress caught fire from a gas stove and she underwent close to thirty operations to correct the resultant disfigurement. Despite the surgeries, she was left with considerable scarring to her face, neck, and upper body that led some colleagues to discourage her from jobs requiring much human interaction.

She had wanted to become a nurse, but was discouraged from this career path, so she decided to study to become a dietician. She received a Bachelor of Science in Home Economics from Ohio State University in 1937 and a master's degree in Nutrition from Iowa State College in 1938. In her senior year, Minnich worked part-time in the hematology laboratory of Carl V. Moore, with whom she would later work with extensively at Washington University. Minnich never received a doctorate degree, a decision which she regretted and which she attributed to dissuasion from Moore. She believed Moore's discouragement held back her salary and career advancement compared to men doing similar work.

Career
After graduating from Ohio State University in 1938, Minnich wrote to Carl Moore to ask for a job and he offered her a position as a research technician helping start a Hematology department at Washington University. She remained at Washington University for her entire career. She was promoted to a research associate in 1954, research assistant professor in 1958, research associate professor in 1963, and full professor of Medicine in 1974 (the first person without a doctorate degree to reach this rank at Washington University). She became professor emeritus in 1978 and retired in 1984. She also worked at Barnes Hospital in St. Louis from 1975 to the mid-1980s as assistant and then associate director of Hematology.

She was regarded as an excellent teacher and, in addition to her official teaching responsibilities, she gave informal "night courses" to pathologists, lab technicians, and others. She created a series of audiovisual teaching materials describing the morphology of blood and bone marrow that were published by the American Society of Clinical Pathologists in the early 1980s as a 10-part course in morphologic hematology.

International work

Minnich established a hematology laboratory at the University of Havana in 1945. In 1951, she went to Bangkok, Thailand for a year as part of an exchange program between Bangkok's Siriraj Hospital and Washington University. There, in addition to teaching, she began her research on thalassemia and hemoglobinopathies and she returned for three months in 1954 to continue this work. In 1964, she traveled to Turkey on a Fulbright scholarship and set up a Hematology laboratory in the University of Ankara's pediatrics department (later renamed the Virginia Minnich Hematology Laboratory in her honor).

Research

Minnich's research encompassed a variety of hematology and nutrition topics, many centered around iron metabolism. She published over 45 scientific papers and 19 abstracts including noted work on blood disorders (in particular thrombocytopenic purpura, thalassemia, and hemoglobinopathies); the relationship between pica and iron deficiency; and synthesis of the antioxidant glutathione.

 Early Work

Minnich participated in early research into iron metabolism, including studies of fluctuation in women's iron levels throughout their menstrual cycle and investigations into how iron is best absorbed. Through this work she helped develop more accurate methods for analyzing the data they collected and, throughout her career she continued to ensure that best practices were being followed in Washington University's Hematology department. From 1949 to 1951 she worked with William Harrington in a landmark study involving self-experimentation that showed that low blood platelet counts in idiopathic thrombocytopenic purpura were caused by an immune response leading to platelet destruction.

 Hemoglobin E

While in Thailand in 1951, Minnich found an unusually high rate of thalassemias, blood disorders characterized by decreased levels of the oxygen-carrying molecule hemoglobin. Upon further examination, she discovered that this was an undescribed form of thalassemia involving a novel abnormal hemoglobin molecule, hemoglobin E caused by a mutation in the β-globin gene (HBB). People who inherit one copy of the HbE gene and one copy of the normal β-globin gene (HbA) are said to "carry the HbE trait", and are asymptomatic, as are most people who inherit two copies of HbE. However, inheritance of one HbE copy and one copy of HBB with a different mutation, such as one that causes β-thalassemia or sickle cell anemia, leads to a thalassemia ranging from mild to severe depending on the nature of the second mutation. Minnich was the first person to describe hemoglobin E/β-thalassemia, in 1951. Her work led to further research into this disease, which is estimated to affect a million people worldwide. HbE is considered to be one of the most common genetic mutations, with carrier rates approaching 60% in some parts of Southeast Asia, and  testing for HbE is now part of routine neonatal screening and genetic counseling.

 Pica

In 1965, while in Turkey setting up a hematology laboratory at the University of Ankara, Minnich noticed a form of pica involving clay eating. When she followed up this research upon her return to Washington University, she found a similar clay eating practice in parts of the United States. Pica had been known to be associated with iron deficiency but the cause/effect relationship was unclear; Minnich found that that clay actually made iron deficiency worse by acting as a chelating agent, binding iron in the bloodstream and removing it from the body.

 Glutathione synthesis

In 1970, a former colleague, Dan Mohler, referred her to a family with a glutathione synthetase deficiency, leading her to develop and perform biochemical assays to elucidate the glutathione synthesis pathway.

Later life

Minnich retired from Washington University in 1984. She died of ovarian and colon cancer April 26, 1996, in Pensacola, Florida. She willed her estate to the Washington University School of Medicine to be used for student scholarships, and Washington University established a visiting professorship in clinical hematology in her name.

Awards and honors
 Fulbright fellowship for research in pediatric hematology
 Honorary Doctorate of Science from William Woods College (1972)
 Honorary service award from the Ohio State University Home Economics Alumni Association
 Honorary member of the Turkish Society of Hematology
 Selected as a "Woman of Achievement" by the Group Action Council of Metropolitan St. Louis (1947)

Selected publications
 Thrombocytopenic purpura

 Hemoglobin E

 Pica

 Glutathione synthesis

References

External links
 Images of Virginia Minnich from the Bernard Becker Medical Library Image Gallery
 Letters to and from Virginia Minnich

1910 births
1996 deaths
American biologists
American women biologists
Women molecular biologists
Women biochemists
American hematologists
Women hematologists
Ohio State University alumni
Iowa State University alumni
People from Zanesville, Ohio
20th-century biologists
Washington University School of Medicine faculty


text:
Deborah Sochaczewski Evelyn (born 12 March 1966) is a Brazilian actress.

Biography
Of Jewish origin, Deborah is the daughter of economist Haroldo Bruce Evelyn and sociologist Suzana Sochaczewski Evelyn, and sister of the actor Carlos Evelyn.

Career
Deborah made her television debut at age 17, in the miniseries Moinhos de Vento, directed by Walter Avancini.

Among her television work can be highlighted the romantic Ruth of Vida Nova (1988/1989) and Lenita Penteado of A Gata Comeu (1985), the naive Raquel of Hipertensão (1986), the bitter Basília of the miniseries A Muralha and neurotic Beatriz Vasconcelos Amorim is Celebridade (2003/2004), by Gilberto Braga. in 2006, Salomé represented in the miniseries JK, everyone in Rede Globo.

Besides the TV, also works in theater and film, taking part in the film Mulheres do Brasil and The Greatest Love of All and O Banquete of the pieces and Deus da Carnificina (the latter on display in Brazil).

She lived her first rival in novels, Judith of Caras & Bocas. In 2011 she played Eunice in Insensato Coração. In 2013 she was cast in the telenovela Sangue Bom.

In 2015 Evelyn was set to portray Inês in Babilônia, but the direction of TV Globo moved her to the cast of the following telenovela, A Regra do Jogo, by João Emanuel Carneiro. In A Regra de Jogo, she portrays Kiki, daughter of a millionaire, that is kidnapped to the control of the own father and that falls in love with his kidnapper.

In 2017, she portrayed Alzira, in the telenovela Tempo de Amar.

Personal life
In 1988 she married television director Dennis Carvalho, with whom she had her only daughter, Luiza, in 1993. After 24 years of marriage, they separated in December 2012.

On April 26, 2014, Deborah married the German architect Detlev Schneider.

Filmography

Television

Film
 1988 - Mistério no Colégio Brasil - Ludmilla
 1994 - Lamarca .... Marina
 2001 - A Partilha .... Herself
 2006 - Mulheres do Brasil .... Rita
 2006 - The Greatest Love of All .... Carolina
 2017 - Diminuta .... Júlia

References

External links

1966 births
Living people
Brazilian people of Polish descent
Actresses from Rio de Janeiro (city)
Brazilian television actresses
Brazilian telenovela actresses
Brazilian film actresses
Brazilian stage actresses
Jewish agnostics
Brazilian agnostics


text:
The Game & Wildlife Conservation Trust (formerly the Game Conservancy Trust) is a British charitable organisation promoting game and wildlife management as a part of nature conservation, whilst working with the shooting and hunting community. For over 75 years the Trust has been conducting scientific research to understand why there have been declines in species such as the grey partridge, black grouse, water vole, corn bunting and brown hare.

The Trust advises conservationists, farmers and land managers on ways to improve wildlife habitat and enhance the countryside for public benefit. It also lobbies government for agricultural and conservation policies based on science.

Notable conservation projects of the Trust are those conserving grey partridges, black grouse and regarding control of mink where they are preying on water voles.

History

A severe outbreak of the disease strongylosis in grey partridges in 1931 led Major HG Eley (a shotgun cartridge manufacturer) to establish the ICI Game Research Station at Knebworth in Hertfordshire. The organisation monitored partridge numbers and investigated their biology.

After the war, Eley established a new base at Burgate Manor in Fordingbridge, Hampshire, establishing what was later known as the Eley Game Advisory Service. They leased a local  estate and for 14 years ran it as a demonstration and experimental game shoot.

Much of the association's early work was on organochlorine pesticides and this work helped to bring in a ban on the use of dieldrin, aldrin and heptachlor seed dressings in 1962. In April 1980, the organisation was registered as a research and education charity under the name The Game Conservancy Trust.

Name change
On 1 October 2007, after 27 years as the Game Conservancy Trust, the organisation was renamed to the Game & Wildlife Conservation Trust, to reflect that it works to conserve a wider range of wildlife other than game animals.

Conservation
The Game & Wildlife Conservation Trust works on the following species and habitats:

 Grey partridge
 Black grouse
 Red grouse
 Capercaillie
 Ptarmigan
 Eurasian woodcock
 Brown hare
 Atlantic salmon
 Brown trout
 Farmland birds such as yellowhammer, song thrush and corn bunting
 Chalk streams
 Farmland
 Field margins
 Heather moorland

The Trust is one of the pioneers in research into conservation headlands and beetle banks.

Research
The Trust has conducted and published research on countryside and game management, on topics such as numbers of gamebirds, disease in gamebirds, predator control and farming practices. It also publishes peer-reviewed papers in scientific journals.

See also
 Hunting in the United Kingdom
 Game (food)
 British Association for Shooting and Conservation

References

External links
 Website

Video clips

Environmental organisations based in the United Kingdom
Ornithological organizations
Hunting and shooting in the United Kingdom
Organizations established in 1931
Organisations based in Hampshire
1931 establishments in the United Kingdom


text:
Under Milk Wood è un film del 1972 diretto da Andrew Sinclair.

È un adattamento del radiodramma omonimo del 1954 scritto da Dylan Thomas.

Trama

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film ambientati in Galles


text:
La quarta stagione della serie televisiva Agenzia Rockford, composta da 22 episodi, è stata trasmessa negli Stati Uniti d'America su NBC dal 16 settembre 1977 al 24 febbraio 1978. In Italia è stata trasmessa da Italia 1 nel 1985.

Il caso Beamers
 Titolo originale: Beamer's Last Case
 Diretto da: Stephen J. Cannell
 Scritto da: Booker Bradshaw, Calvin Kelly e Stephen J. Cannell

Trama
Di ritorno dalle vacanze, Rockford scopre che qualcuno ha vissuto illegalmente nella sua roulotte, indossando i suoi abiti, accumulando acquisti con le sue carte di credito, distrutto la sua macchina e lo ha fatto mettere nei guai con la polizia e fingendo lui sui casi.

Problemi al capitolo 17
 Titolo originale: Trouble in Chapter 17
 Diretto da: William Wiard
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
La reputazione di Rockford è in gioco quando un'autrice antifemminista in cerca di pubblicità lo assume per indagare sulle minacce fatte contro di lei, e subito dopo viene aggredita e la sua segretaria viene uccisa.

La battaglia di Canoga Park
 Titolo originale: The Battle of Canoga Park
 Diretto da: Ivan Dixon
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
La pistola di Rockford viene rubata e usata in un omicidio, rendendolo sospettato e preso di mira da un gruppo di milizie locali. Senza indizi, i sospetti di Rockford ricadono sulla sua nuova donna delle pulizie e sul figlio, se non altro perché sapeva che Rockford teneva la sua pistola nel barattolo dei biscotti.

Programma di reintegrazione
 Titolo originale: Second Chance
 Diretto da: Reza Badiyi
 Scritto da: Gordon Dawson

Trama
Un detenuto in libertà vigilata rapisce la fidanzata di Fitch, desiderando qualcosa che lui pensa abbia. La fidanzata di Fitch è una cantante di talento la cui promettente carriera che Fitch spera di gestire. E Fitch chiede a Rockford di ritrovarla.

Rapporto strettamente confidenziale
 Titolo originale: The Dog and Pony Show
 Diretto da: Reza Badiyi
 Scritto da: David Chase

Trama
Angel e Rockford prendono lezioni di terapia al seguito di un tentativo di furto in un ristorante, ma una frequentatrice pensa di essere seguita. Jim indaga, il che coinvolge con alcuni criminali e il capo di un'agenzia di spionaggio governativa.

Requiem per un almanacco
 Titolo originale: Requiem for a Funny Box
 Diretto da: William Wiard
 Scritto da: Burt Prelutsky e James Crocker

Trama
Un comico con una carriera in declino, assume Rockford per proteggerlo dal suo ex partner di grande successo per recuperare il suo catalogo di barzellette appena rubato, ma trova il cadavere dell'ex socio.

Offresi Nirvana
 Titolo originale: Quickie Nirvana
 Diretto da: Meta Rosenberg
 Scritto da: David Chase

Trama
Rockford permette alla fioraia di ricevere il suo ultimo assegno a casa sua, lei avrebbe dovuto consegnare il pacco per il suo capo, ma se ne è dimenticata, dando via ad una serie di eventi terribili.

Il caso Irwing
 Titolo originale: Irving the Explainer
 Diretto da: James Coburn
 Scritto da: David Chase

Trama
Un'autrice con discreto successo assume Rockford per rintracciare un vecchio regista di Hollywood, ma in realtà è alla ricerca di un prezioso dipinto di Watteau scomparso decenni prima.

La grande scommessa
 Titolo originale: The Mayor's Committee from Deer Lick Falls
 Diretto da: Ivan Dixon
 Scritto da: William R. Stratton

Trama
Quattro cittadini apparentemente rispettabili assumono Rockford per acquistare un'autopompa usata per la loro città, e uno di loro assume anche Jim per trovare sua nipote nonché futura attrice, e dopo averla trovata i quattro gli offrono $20.000 per farla fuori.

L'albergo della paura
 Titolo originale: Hotel of Fear
 Diretto da: Russ Mayberry
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
Angel fugge a casa di Rockford dopo aver assistito ad un omicidio, ma diventa un testimone collaborativo quando gli viene promessa la protezione della polizia e il servizio in camera 24 ore su 24 in un hotel.

Per un pugno di alghe
 Titolo originale: Forced Retirement
 Diretto da: Alexander Singer
 Scritto da: William R. Stratton

Trama
Una vecchia amica del college di Beth, è a capo di un'azienda che sviluppa un rivoluzionario robot esploratore sottomarino, ma nutre dei dubbi sia sui test accelerati che sul nuovo membro del capo del team sommergibile, e decide di assumere Rockford per controllare.

La regina del Perù
 Titolo originale: The Queen of Peru
 Diretto da: Meta Rosenberg
 Scritto da: David Chase

Trama
Una famiglia proveniente dall'Indiana si accampa vicino alla roulotte di Rockford, ma Jim riesce a convincere il padre a non restare a lungo. Però Rockford viene chiamato come consulente quando un diamante da 2 milioni di dollari viene offerto alla compagnia di assicurazioni a caro prezzo.

Una persona antipatica
 Titolo originale: A Deadly Maze
 Diretto da: William Wiard
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
Rockford viene assunto da un uomo per trovare la moglie scomparsa, un caso che accetta solo perché gli viene offerto del denaro extra, ma quando Jim riporta notizie preoccupanti, il marito é più interessato a porre domande a Rockford che al pericolo in cui potrebbe trovarsi sua moglie.

Un curioso incidente
 Titolo originale: The Attractive Nuisance
 Diretto da: Dana Elcar
 Scritto da: Stephen J. Cannell

Trama
Rocky e un suo nuovo amico hanno aperto una tavola calda in un furgone, ma l'attività è fallita. Rocky invece lascia il telescopio sul tetto della roulotte sulla spiaggia, e quando uno sconosciuto cade dal tetto, un avvocato fa causa a Jim in base all'attraente dottrina del fastidio.

Omertà per un omicidio
 Titolo originale: The Gang at Don's Drive In
 Diretto da: Harry Falk
 Scritto da: James Crocker

Trama
Uno scrittore alcolizzato amico di Jim lo assume per fare delle ricerche di base ma mente sull'argomento del libro, ma dopo essere stato aggredito da due uomini, rapiscono lo scrittore, ma Jim scopre che il libro parla della morte di un adolescente anni prima.

Il palazzo di carta
 Titolo originale: The Paper Palace
 Diretto da: Richard Crenna
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
Rockford fa amicizia con una prostituta che a volte lavora con Becker, e lo assume dopo essere stata aggredita nella sua abitazione.

Lo gnomo
 Titolo originale: Dwarf in a Helium Hat
 Diretto da: Reza Badiyi
 Scritto da: Stephen J. Cannell e David Chase

Trama
Un boss mafioso legge male l'elenco telefonico e confonde Rockford con un'altra persona, contro il quale il boss nutre odio e rancore.

Missione forzata
 Titolo originale: South by Southwest
 Diretto da: William Wiard
 Scritto da: Juanita Bartlett

Trama
Gli agenti dell'Intelligence confondono Rockford con la loro persona di contatto e portano Jim in un paese dell'America Latina, e viene arruolato per portare a termine la missione.

L'età competitiva
 Titolo originale: The Competitive Edge
 Diretto da: Harry Falk
 Scritto da: Gordon Dawson

Trama
Rockford viene assunto per trovare un malversatore, il percorso porta Jim all'Alphian Way, un noto centro benessere per professionisti gestito da un medico megalomane che droga Rockford e lo spedisce al manicomio.

La prigioniera
 Titolo originale: The Prisoner of Rosemont Hall
 Diretto da: Ivan Dixon
 Scritto da: Chas Floyd Johnson, Maryann Rea, Stephen J. Cannell e David Chase

Trama
Rockford viene assunto da un amico per indagare sulla strana morte di suo figlio nonché studente di giornalismo nel college di Rosemont Hall, incontrando un capo della sicurezza del campus, alcuni investigatori stranieri e un insegnante.

La casa di Willis Avenue (prima e seconda parte)
 Titolo originale: The House on Willis Avenue (Part 1 & 2)
 Diretto da: Hy Averback
 Scritto da: Stephen J. Cannell

Trama
L'ex mentore di Rockford muore per un incidente stradale, ma Rockford non crede alla versione ufficiale e indaga.


text:
PFAA may refer to:

 Perfluoroalkyl acids
 Professional Flight Attendants Association


text:
Ало́э африка́нское () — суккулентное растение, вид рода Алоэ (Aloe) семейства . Был описан Миллером в 1786 году.

Ботаническое описание
Стебель прямой, высота  до 2 м (изредка может достигать в высоту 4 м). Листья расположены розеткой на верхушке стебля. Форма листьев линейно-ланцетная, поверхность серо-зелёного цвета, края зубчатые, длина до 65 см. Цветки трубчатые, изогнутые, как правило, оранжевого цвета, длина до 5,5 см. Цветение происходит зимой или весной (с июля по сентябрь). Семена образуются в капсулах и разносятся ветром.

Экология и распространение
Африканское алоэ медленно растёт, и цвести начинает к четырём-пяти годам жизни. Размножается семенами, посеянными весной или летом. Произрастает через три недели после посева. Естественные места обитания — холмы и равнины с песчаной почвой и умеренным климатом без заморозков, с жарким и влажным летом, с годовым количеством осадков от 600 до 700 мм. Распространены в Восточной Капской провинции Южной Африки.

Использование человеком
Алоэ африканское выращивается в прибрежных субтропических садах как горшечное или кадочное растение; в умеренном климате культивируется в оранжереях. Эти растения предпочитают яркое солнце и хорошо проветриваемое местоположение. На них благоприятно действуют подкормки компостом или другими органическими удобрениями. Чрезмерный полив может привести к грибковой инфекции или гнили.

Примечания

Ссылки
 Растения Южной Африки

Алоэ
Флора Южной Африки
Комнатные растения


text:
Рукай (кит.: 魯凱族; піньїнь: Lǔkǎizú) — один з корінних народів Тайваню. Спільнота складається з шести громад, що проживають на півдні Тайваню (Будай, Лабуан, Танан, Мага, Мантауран і Тона), кожна з яких має власний діалект рукайської мови. Станом на 2014 рік рукаї налічували 12 699 і є сьомою за чисельністю з 13 офіційно визнаних груп корінного населення Тайваню. Рукай раніше називали царісен або цалісен, що означає «люди, що живуть у горах».

Народ рукай вшановує димчасту пантеру (Neofelis nebulosa) і дейнагкістродона (Deinagkistrodon acutus), яких вони вважають духами свого предка.

Традиційний одяг і текстиль

Традиційний одяг народу рукай має багато схожості з одягом народу Пайван, ймовірно, через схожість їхнього географічного поширення та спадкової аристократичної соціальної структури. Традиційний одяг і тканини народу рукай також мають оригінальні та відмінні якості та характеристики. Одяг народу рукай включає як урочисте вбрання, так і повсякденний одяг. Чоловіче урочисте вбрання — головний убір із знаками розрізнення, хустки, накидки, спідниці, хустки, поножі, а жіноче — вінки, хустки, сережки, намиста, лазуритові намиста, браслети з бус, персні, довгі жупани, спідниці, пояси, поножі, наплічні прикраси. Що стосується повсякденного одягу, чоловіки носять шкіряні головні убори, хустки, верхи, погони, пояси, шкіряні плащі, пальта з оленячої шкури, гетри з оленячої шкури, мішечки з тютюном і порохівниці, а жінки носять хустки, довгі халати, спідниці, гетри, рукавички, сітчасті ремені, шкіряні плащі та тканинні сумки. Соціальна структура рукаю, спадкова аристократія, відбивається на кожному аспекті їхнього життя, включаючи одяг. Як правило, тільки знаті дозволяється одягатися вишукано, а простолюдини одягаються просто, хоча простолюдини можуть купувати коштовності у шляхетства, зазвичай міняючи на свиней, пшоно і горщики. Шляхетство купувало бавовну, шовк і вовну для виготовлення одягу у ханьців.

Виготовлення та фарбування тканин
Як і в традиційному одязі інших корінних народів Тайваню, у традиційному одязі народу рукай використовується тканина, виготовлена за системою тканини в квадрат. Основним знаряддям праці є горизонтальний ткацький верстат, а традиційним матеріалом сукні рукай є льон, але під впливом ханьців вони також почали використовувати бавовну та вовну. Рукайці виготовляють білизну з льону та використовують горизонтальний ткацький верстат з ременем, щоб виткати білизну у вишукану та красиву тканину, а потім зшити шматки тканини разом для виготовлення одягу. Виготовлення тканини є особливим обов'язком жінок-рукайок. Коли в маленькому будиночку жінки виготовляють тканину, чоловіки не мають права туди входити. Тканина зазвичай фарбується в червоний, жовтий, коричневий, темно-синій або зелений фарби з трав або рослин. Червоний барвник витягують з кореня певної лози, подрібнюючи коріння на шматочки та замочуючи їх у воді. Жовтий барвник зазвичай походить із соку кореня імбиру. Коричневий барвник походить від Dioscorea matsudae і екстрагується тим же методом, який використовувався для виготовлення червоного барвника. Темно-синій барвник походить із соку листя рослини під назвою danadana, а зелений барвник походить із соку листя рослини під назвою rasras.

Чотири технології виготовлення
Традиційно одяг народу рукай виготовлявся виключно вручну, що вимагало ретельної та тривалої ручної роботи витончених майстрів. Незважаючи на те, що сьогодні все частіше використовують комп'ютерні скануючі програми для розробки крою та фасону одягу, а також механічне нанесення вишивки та інших деталей, вишиванки ручної роботи залишаються найціннішим видом одягу серед рукаїв.

Існує чотири основних технології виготовлення:

 Інкрустація. Інкрустація — це техніка, яка використовує різні кольори полотна як піткання для в'язання іншого полотна як основи для створення геометричних візерунків на тканині.
 Вишивка гладдю. Традиційно рукайці для вишивання використовують бамбукові голки. Але оскільки ханьці завезли на Тайвань металеві голки, як і інші корінні жителі Тайваню, рукайці почали вживати металеві голки. За старих часів лінії стібків, які використовували рукайці, походили з барвистої тканини, привезеної з рівнини, і вони отримували лінії стібка, розриваючи кольорову тканину на частини. До періоду японської колонізації вони могли безпосередньо приносити лінії стібка. Існує п'ять методів вишивання, які використовують рукайці: вишивка хрестиком, вишивка ланцюжковим швом, вишивка прямим швом, вишивка колом і вишивка гладдю. Серед них вишивка атласним швом є найтоншою технікою, що вимагає найретельнішої ручної роботи, і цю техніку можна знайти лише в традиційному одязі рукайців. Під час вишивання немає обмежень щодо напрямку, але кожну лінію стібка, довгу чи коротку, слід акуратно розташовувати поруч. Забороняються перехлести і зазори між ними. Якщо вишивальниця припустилася однієї помилки, вона повинна її відмінити і вишити спочатку.
 Вишивка перлами. Традиційно рукайці використовували скляні намистини одного кольору для створення візерунка, а потім вишивали його на тканині. Зараз все частіше використовуються пластикові намистини.
 Латкова вишивка. Рукайці зазвичай вирізають чорну тканину за певним візерунком, а потім пришивають її до білої або синьої тканини; або вирізають білу тканину за певним візерунком, а потім пришивають її на чорну тканину.

Візерунки
Візерунки традиційного вбрання народу рукай включають візерунки сонце, дейнагкістродона, змію, людську голову, людську фігуру, нитку, свиню, ромб і оленя, але найпопулярнішими є візерунки сонця та дейнагкістродона. Ромбовий візерунок, який рукайці вважають символом дейнагкістродона, зазвичай виконується гладдю. Зірка анісу, що символізує святість, зазвичай виконується вишивкою хрестом. Два сонячних візерунка, які вважаються ознакою аристократії, зазвичай вишиті на грудях плаття шляхти. Візерунки змії, людської голови та людської фігури зазвичай виконуються за допомогою латкової вишивки.

Хедхантинг
За інформацією рукайців у Вутаї і Пінтуні, самі рукайці не практикували полювання за головами, тобто вони спеціально полювали на голови своїх ворогів. Навпаки, коли ворог вторгався в їхній житловий простір, вони відрубували голову свого ворога, а потім поверталися до свого села, несучи голову з собою. Це був закон країни. Але з головою не входили в село, а відносили її в спеціальне місце неподалік, де звершували урочисту молитву. Голова належала їхньому ворогу, але людське життя було особливим і потребувало поваги. Проте акт взяти голову на захист свого племені означав, що ти хоробрий. Думка, що рукайці навмисно нападали на своїх ворогів, щоб забрати їхні голови, а, отже, вони були мисливцями за головами, є проблемою, яку, на думку дослідників, потрібно що вирішити.

Відомі рукайці та рукайки
 Рейчел Лян, співачка
 Сайдай Таровецахе, член Законодавчого юаня

Див. також
 Демографія Тайваню
 Корінні народи Тайваню

Список літератури

Посилання
 Народ Рукай. Рада корінних народів, Виконавчий юань, ROC (Тайвань)

Аборигени Тайваню
Статті з китайськими ієрогліфами


text:
La rotta dell'oro è una rotta marittima che unisce New York a San Francisco.

La sua origine risale alla seconda metà dell'Ottocento, quando i velieri partivano da New York per arrivare a San Francisco per scopi commerciali: chi arrivava per primo, tra di loro, aveva dei vantaggi rispetto agli altri nel vendere le merci a prezzi più alti. La prima imbarcazione a stabilire il record di percorrenza fu la  Flying Cloud, nel 1854 (imbarcazione categoria clipper costruita da Donald McKay). Il record durò fino al 1989, per oltre 130 anni. La Flying Cloud fu capitanata da Josiah Perkins Creesy che con sua moglie Ellenor Prentiss-Creesy raggiunse San Francisco in 89 giorni e 8 ore. Furono i primi a utilizzare la nuova rotta prevista dall'allora tenente Matthew Fontaine Maury passante per il pericoloso capo Horn, che permise di scendere sotto i 100 giorni di navigazione.

Il 16 febbraio 2013 Giovanni Soldini e il team di Maserati VOR 70 (Ryan Breymaier, Sebastien Audigane, Jianghe Teng, Carlos Hernández, Guido Broggi, Michele Sighel, Corrado Rossignoli, Boris Herrmann) tagliano la linea del traguardo sotto il Golden Gate Bridge di San Francisco aggiudicandosi il record per la categoria dei monoscafi in 47 giorni, 0 ore, 42 minuti e 29 secondi. Il precedente primato era stato stabilito nel 1998 da Yves Parlier su Aquitaine Innovations in 57 giorni e 3 ore.

Note

Eventi velici


text:
Wombleton – wieś w Anglii, w hrabstwie North Yorkshire, w dystrykcie Ryedale. Leży 33 km na północ od miasta York i 310 km na północ od Londynu.

Przypisy

Wsie w hrabstwie North Yorkshire


text:
The economy of Scotland in the Middle Ages covers all forms of economic activity in the modern boundaries of Scotland, between the End of Roman rule in Britain in the early fifth century, until the advent of the Renaissance in the early sixteenth century, including agriculture, crafts and trade. Having between a fifth or sixth (15-20 %) of the arable or good pastoral land and roughly the same amount of coastline as England and Wales, marginal pastoral agriculture and fishing were two of the most important aspects of the Medieval Scottish economy. With poor communications, in the early Middle Ages most settlements needed to achieve a degree of self-sufficiency in agriculture. Most farms were operated by a family unit and used an infield and outfield system.

Arable farming grew in the High Middle Ages and agriculture entered a period of relative boom between the thirteenth century and late fifteenth century. Unlike England, Scotland had no towns dating from times of Roman Britain. From the twelfth century there are records of burghs, chartered towns, which became major centre of crafts and trade. There are also Scottish coins, although English coinage probably remained more significant in trade, and until the end of the period barter was probably the most common form of exchange. Craft and industry remained relatively undeveloped before the end of the Middle Ages and, although there were extensive trading networks based in Scotland, while the Scots exported largely raw materials, they imported increasing quantities of luxury goods, resulting in a bullion shortage and perhaps helping to create a financial crisis in the fifteenth century.

Background

Scotland is roughly half the size of England and Wales and has approximately the same amount of coastline, but only between a fifth and a sixth of the amount of the arable or good pastoral land, under 60 metres above sea level, and most of this is located in the south and east. This made marginal pastoral farming and fishing the key factors in the pre-modern economy. Its north Atlantic position means that it has very heavy rainfall, which encouraged the spread of blanket peat bog, the acidity of which, combined with high level of wind and salt spray, made most of the western islands treeless. The existence of hills, mountains, quicksands and marshes made internal communication and conquest extremely difficult.

After the departure of the Romans from Northern Britain, in the fifth century four major circles of influence had emerged in what is now Scotland. In the east were the Picts, whose kingdoms eventually stretched from the river Forth to Shetland; in the west the Gaelic (Goidelic)-speaking people of Dál Riata with their royal fortress at Dunadd in Argyll, with close links with the island of Ireland, from which they brought with them the name Scots; in the south was the British (Brythonic) Kingdom of Alt Clut, descendants of the peoples of the Roman-influenced kingdoms of "The Old North"; finally, there were the Angles who had overrun much of southern Britain and held the Kingdom of Bernicia (later the northern part of Northumbria), in the south-east. This situation was transformed from the eighth century when ferocious Viking raids began. Orkney, Shetland and the Western Isles eventually fell to the Norsemen. These threats may have speeded a long term process of gaelicisation of the Pictish kingdoms, which adopted Gaelic language and customs and which probably facilitated a merger of the Gaelic and Pictish crowns. This culminated in the rise of Cínaed mac Ailpín (Kenneth MacAlpin) in the 840s, which brought to power the House of Alpin, who became the leaders of a combined Gaelic-Pictish kingdom, known as the Kingdom of Alba and later as Scotland.

From the sixth century, Scotland experienced a process of Christianisation, traditionally seen as carried out by Irish-Scots missionaries, including St Ninian, St Kentigern and St Columba and to a lesser extent those from Rome and England. However, Gilbert Markus highlights the fact that most of these figures were not church-founders, but were usually were active in areas where Christianity had already become established, probably through gradual diffusion that is almost invisible in the historical record. This would have included trade, conquest and intermarriage.

There are almost no written sources from which to re-construct the demography of Medieval Scotland. Estimates have been for the early period made of a population of 10,000 inhabitants in Dál Riata and 80–100,000 for Pictland, which was probably the largest region. From the formation of the Kingdom of Alba in the tenth century, to before the Black Death reached the country in 1349, estimates based on the amount of farmable land, suggest that population may have grown from half a million to a million. Although there is no reliable documentation on the impact of the plague, if the pattern followed that in England, then the population may have fallen to as low as half a million by the end of the fifteenth century.

Agriculture

In the early Middle Ages, poor transport forced self-sufficiency on small settlements. Lacking the urban centres created under the Romans in the rest of Britain, the economy of Scotland in the early Middle Ages was overwhelmingly agricultural. With a lack of significant transport links and wider markets, most farms had to produce a self-sufficient diet of meat, dairy products and cereals, supplemented by hunter-gathering. Limited archaeological evidence indicates that throughout Northern Britain, farming was done on single homesteads or amongst a small cluster of three or four homes. Each of these probably contained a nuclear family, with kinship relationships likely to be common among neighbouring houses and settlements, reflecting the partition of land through inheritance. A system was adopted that distinguished between the infield, around the settlement, where crops were grown every year, and the outfield, further away, where crops were grown and then left fallow in different years. This would be the predominant system until the eighteenth century.

The nature of agricultural production was determined by the land and climate. The cold and wet climate meant that more oats and barley were grown than corn. The evidence of bones indicates that cattle were by far the most important domesticated animal, followed by pigs, sheep and goats, while domesticated fowl were very rare. Bone evidence indicates that there was a significant growth in the fish trade around 1000. This increased marine exploitation of the Highlands and Islands may have been as a result of the arrival of Scandinavian settlers in this period.

The early Middle Ages were a period of climatic deterioration, with a drop in temperature and an increase in rainfall, resulting in more land becoming unproductive. Climate change had a major impact on agriculture in this period and terms emerged to describe different quantities of land. In the period c. 1150 to 1300, warm dry summers and less severe winters allowed cultivation at much greater heights above sea level and made land more productive. Arable farming grew significantly, but was still more common in low-lying areas than in high-lying areas such as the Highlands, Galloway and the Southern Uplands. The main unit of land measurement in Scotland was the ploughgate, also known as the davoch and in Lennox as the arachor. It may have measured about , divided into 4 raths. The average amount of land used by a husbandman in Scotland might have been around 26 acres.

Most farming was based on the lowland fermtoun or Highland baile, settlements of a handful of families that jointly farmed an area notionally suitable for two or three plough teams, allocated in run rigs to tenant farmers. They usually ran downhill so that they included both wet and dry land, helping to offset some of the problems of extreme weather conditions. Most ploughing was done with a heavy wooden plough with an iron coulter, pulled by oxen, which were more effective in heavy soils and cheaper to feed than horses. Obligations to the local lord usually included supplying oxen for ploughing the lord's land on an annual basis and the much resented obligation to grind corn at the lord's mill.

In the late Middle Ages, average temperatures began to reduce again, with cooler and wetter conditions limiting the extent of arable agriculture, particularly in the Highlands. The introduction of new monastic orders such as the Cistercians in this period also brought innovations in agriculture. Their monasteries became major landholders, particularly in the Borders. They were sheep farmers and producers of wool for the markets in Flanders. By the late Middle Ages, Melrose Abbey and the Earl of Douglas had about 15,000 sheep apiece, making them among the largest sheep farmers in Europe.

New farming methods began to transform agriculture in some parts of the country.  Monastic agriculture was organised in granges, farms run by lay brothers of the order. Granges were theoretically within 30 miles of the mother monastery, so that those working there could return for services on Sundays and feast days. They were used for variety of purposes, including pastoral, arable and industrial production. However, to manage more distant assets in Ayrshire, Melrose Abbey used Mauchline as a "super grange", to oversee lesser granges. The rural economy appears to have boomed in the thirteenth century and was still buoyant in the immediate aftermath of the Black Death, which reached Scotland in 1349, and may have carried off a third of the population. However, by the 1360s there was a severe falling off in incomes that can be seen in clerical benefices, of between a third and half compared with the beginning of the era, to be followed by a slow recovery in the fifteenth century.

Burghs

Records of burghs, small towns granted legal privileges from the crown, can be found from the eleventh century. Burghs (a term derived from the Germanic word for fortress), developed rapidly during the reign of David I (1124–53). Up until this point there were no identifiable towns in Scotland. Most of the burghs that were granted charters in his reign probably already existed as settlements. Charters were copied almost verbatim from those used in England, and early citizens, called burgesses, that were usually English or Flemish. They were able to impose tolls and fines on traders within a region outside their settlements. Most of the early burghs were on the east coast, and among them were the largest and wealthiest, including Aberdeen, Berwick, Perth and Edinburgh, whose growth was facilitated by trade with the European continent. In the south-west, Glasgow, Ayr and Kirkcudbright were aided by the less-profitable sea trade with Ireland, and to a lesser extent France and Spain.

Burghs had unique layouts and economic functions. They were typically were surrounded by a palisade or possessed a castle, and usually had a marketplace, with a widened high street or junction, often marked by a mercat cross (market cross), beside houses for the burgesses and other inhabitants. The foundations of around 15 burghs can be traced to the reign of David I and there is evidence of 55 burghs by 1296. In addition to the major royal burghs, the late Middle Ages saw the proliferation of baronial and ecclesiastical burghs, with 51 being created between 1450 and 1516. Most of these were much smaller than their royal counterparts. Excluded from international trade they mainly acted as local markets and centres of craftsmanship. In general, burghs probably carried out far more local trading with their hinterlands than nationally or internationally, relying on them for food and raw materials.

Manufacture and trade

While burghs acted as centres of basic crafts. These included the manufacture of shoes, clothes, dishes, pots, joinery, bread and ale, which would normally be sold to inhabitants and visitors on market days. However, there were relatively few developed manufacturing industries in Scotland for most of this period. By the late fifteenth century, there were the beginnings of a native iron-casting industry, which led to the production of cannon and of the silver and goldsmithing for which the country would later be known. As a result, the most important exports were unprocessed raw materials, including wool, hides, salt, fish, animals and coal, while Scotland remained frequently short of wood, iron and, in years of bad harvests, grain, which was imported in large quantities, particularly from the Baltic ports, through Berwick and Ayr.

Limited sources indicate for the early Middle Ages indicate that there was some trade of luxury goods with continental Europe. For most of the period there are not the detailed custom accounts that exist for England, that can provide an understanding of foreign trade, with the first records for Scotland dating to the 1320s. In the early Middle Ages, the rise of Christianity meant that wine and precious metals were imported for use in religious rites, and there are occasional references of trips to and from foreign countries, such as the incident recorded by Adomnán in which St Columba went to a port to await ships bearing news, and presumably other items, from Italy. Imported goods found in archaeological sites of the period include ceramics and glass, while many sites indicate iron and precious metal working.

In the High Middle Ages, although the Scottish economy was still dominated by agriculture and by short-distance, local trade, there was an increasing amount of foreign trade. Coins were replacing barter goods, with Scottish coins being struck from the reign of David I. Mints were established at Berwick, Roxburgh, Edinburgh and Perth, but until the end of the period most exchange was done without the use of metal currency, and English coins probably outnumbered Scottish ones. Until the disruption caused by the outbreak of the Wars of Independence in the early fourteenth century, most naval trade was probably coastal and most foreign trade was with England. The wars closed English markets and raised the levels of piracy and disruption to naval trade on both sides. They may have led to an increase in continental trade, and isolated references indicate that Scottish ships were active in Norway and Danzig, and the earliest records from the 1330s indicate that five-sixths of this trade was in the hands of Scottish merchants.

Wool and hides were the major exports in the late Middle Ages. From 1327 to 1332, the earliest period for which figures survive, the annual average was 5,700 sacks of wool and 36,100 leather hides. The disruption of the Wars of Independence, which not only limited trade but damaged much of the valuable agricultural land of the Borders and Lowlands, meant that this fell in the period 1341–42 to 1342–43 to 2,450 sacks of wool and 17,900 hides. The trade recovered to reach a peak in the 1370s, with an annual average of 7,360 sacks, but the international recession from the 1380s saw a reduction to an annual average of 3,100 sacks. The introduction of sheep-scab was a serious blow to the wool trade from the early fifteenth century. Despite a levelling-off, in the Low Countries there was another drop in exports as the markets collapsed in the early-sixteenth century. Unlike in England, this did not prompt the Scots to turn to large-scale cloth production and only poor-quality rough cloths seem to have been significant.

Exports of hides and particularly cod, where the Scots held a decisive advantage in quality over their rivals, appear to have held up much better than wool, despite the general economic downturn in Europe in the aftermath of the Black Death. Exports of hides averaged 56,400 a year from 1380 to 1384, but fell to an average of 48,000 over the next five years and to 34,200 by the end of the century. In the late Middle Ages, the growing desire among the court, lords, upper clergy and wealthier merchants for luxury goods, that largely had to be imported (including fine cloth from Flanders and Italy), led to a chronic shortage of bullion. This, and perennial problems in royal finance, led to several debasements of the coinage, with the amount of silver in a penny being cut to almost a fifth between the late fourteenth century and the late fifteenth century. The heavily debased "black money", introduced in 1480, had to be withdrawn two years later and may have helped fuel a financial and political crisis.

See also
Economic history of Scotland
Economy of Scotland in the High Middle Ages

Notes


text:
Liparometra était un genre de comatules de la famille des Mariametridae. Il est désormais considéré comme invalide par le WoRMS qui classe ces espèces dans le genre Dichrometra.

Références taxinomiques

Notes et références

Échinoderme (nom scientifique)
Crinoidea


text:
Nothodanis is een geslacht van vlinders uit de familie van de Lycaenidae, de kleine pages, vuurvlinders en blauwtjes. De wetenschappelijke naam en de beschrijving van dit geslacht werden voor het eerst in 1992 gepubliceerd door Toshiya Hirowatari.

Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Nothodanis schaeffera (Eschscholtz, 1821) uit Zuidoost-Azië.


text:
Synsphyronus lathrius es una especie de arácnido del orden Pseudoscorpionida de la familia Garypidae.

Distribución geográfica
Se encuentra en Australia.

Referencias

Lathrius
Arácnidos de Australia
Fauna de Australia
Arácnidos descritos en 1987


text:
Der Goldbauch-Smaragdkolibri (Chlorostilbon lucidus) oder auch Goldbauchkolibri ist eine Vogelart aus der Familie der Kolibris (Trochilidae). Die Art kommt in Brasilien, Bolivien, Paraguay, Uruguay und Argentinien vor. Der Bestand wird von der IUCN als nicht gefährdet (Least Concern) eingeschätzt.

Merkmale
Der männliche Goldbauch-Smaragdkolibri erreicht bei einem Gewicht von 3,8 g eine Körperlänge von 9,3 cm, wobei Flügel 5,1 cm, der Schwanz 3,1 cm und der Schnabelrücken 1,93 cm ausmachen. Die Oberseite und die Flügeldecken sind bronzegrün, die Oberschwanzdecken blaugrün. Die Unterseite glänzt stark goldgrün. Die Kehle glänzt blau, der Bauch weist eine deutliche Goldfärbung auf. Die Unterschwanzdecken sind grün, die Flügel schwärzlich purpurn. Der Schwanz ist schwärzlich stahlblau. Der rote Schnabel hat eine schwarze Spitze. Die Füße sind schwarzbraun. Der weibliche Goldbauch-Smaragdkolibri erreicht bei einem Gewicht von 3,5 g eine Körperlänge von 9,4 cm, wobei Flügel 5,3 cm, der Schwanz 3 cm und der Schnabelrücken 2 cm ausmachen. Der Oberkörper, die Flügeldecken und die Flanken sind goldgrün. Hinter dem Auge liegt ein weißlicher Streif. Die Wangen sind schwärzlich grau. Die Unterseite und die Unterschwanzdecken sind hellgrau, die Flügel schwärzlich purpurn. Die mittleren Steuerfedern sind dunkelblaugrün, die seitlichen stahlblau mit etwas grünlicheren Wurzeln und an den äußeren Federn hellgrauen Spitzen. Der Oberschnabel ist schwärzlich rot mit schwarzer Spitze, der Unterschnabel rot mit schwarzer Spitze. Die Färbung der Füße ist wie bei den Männchen schwarzbraun.

Jungvögel ähneln den adulten Weibchen, haben jedoch schwarze Schnäbel.

Verhalten
Ihren Nektar holen sich die Vögel an blühenden Tabebuia, Eukalypten oder der zu Jacaranda gehörenden Art Jacaranda acutifolia. Dabei durchstechen sie die Blumenblattbasis, um an den Nektar zu gelangen. Außerdem ernähren sie sich von den Früchten von Ficus diabolicus oder jagen Insekten im Flug oder auch Spinnen. Als Trapliner fliegen sie regelmäßig in rascher Folge ganz bestimmte Blüten an, die auch weit auseinanderliegen können.

Fortpflanzung

Die Brutzeit der Nominatform liegt im Zeitraum von November bis Februar. Die ca. 0,4 g schweren Eier sind ca. 14,5 × 8 mm groß. Die Brutdauer beträgt 14 Tage, wobei die Jungvögel nach dem Schlüpfen 28 Tage lang Nesthocker sind. Das Nest von C. l. berlepschi wird an überhängenden Abhängen am Wegrand oder unter überstehenden Felsen an Pflanzenwurzeln gebaut. Es ist napfförmig und besteht aus Flugsamen von Korbblütlern und Bromeliengewächsen. Außerdem verwenden die Vögel für den Bau Blatt- und Rindenstücke, die sie an den Außenwänden mit Spinnenweben festheften. Die Maße der Nester sind sehr variabel. Nist- und Brutzeit, sowie Ei-Daten entsprechen der Nominatform. C. l. pucherani brütet von August bis März. Die ca. 0,42 g schweren Eier sind ca. 14 × 9 mm groß.

Verbreitung und Lebensraum
Der Goldbauch-Smaragdkolibri kommt praktisch in jedem offenen bis halboffenen Habitat vor. Das beinhaltet Waldgebiete, Cerrados, Caatinga, Savanne, Gebüsche, Waldränder, Weide- und Wiesenlandschaften sowie Gärten. Er kommt in Höhenlagen bis 2800 Meter vor.

Lautäußerungen
Der Ruf klingt wie ein hohes, fast nicht zu hörendes, rasselndes Gezwitscher. Die Lieder klingen wie ein inhaliertes, schnelles tiut-tuit-tuit-tuit.

Unterarten

Bisher sind drei Unterarten bekannt:
 Chlorostilbon lucidus pucherani ( & , 1848) – Diese Unterart kommt im Osten Brasiliens vor. Die Männchen ähneln der Nominatform, doch glänzen sie weniger golden an der Unterseite. Dazu sind sie deutlich kleiner.
 Chlorostilbon lucidus lucidus (, 1812) – Die Nominatform kommt in Bolivien, Paraguay, dem westlichen zentralen Brasilien und dem Nordwesten Argentiniens vor.
 Chlorostilbon lucidus berlepschi , 1938 – Diese Subspezies ist im südlichen Brasilien, in Uruguay und dem Nordosten Argentiniens verbreitet. Männchen sind ähnlich wie die der Nominatform, jedoch etwas kleiner mit einem etwas kürzeren Schnabel. Auch die Weibchen sind etwas kleiner. Die Färbung ist weniger goldglänzend, dafür glänzen sie grün. Die seitlichen Schwanzfedern haben weiße Spitzen.

Lange wurde der Goldbauch-Smaragdkolibri als Chlorostilbon aureoventris ( & , 1838) geführt. Erst 2006 konnten José Fernando Pacheco und Bret Meyers Whitney nachweisen, dass Shaws Name nach den Internationalen Regeln für die Zoologische Nomenklatur Priorität hat.

Etymologie und Forschungsgeschichte
George Shaw beschrieb den Goldbauch-Smaragdkolibri unter dem Namen Trochilus lucidus. Als Fundort gab er Paraguay an. John Gould führte 1853 die neue Gattung Chlorostilbon ein,. in die der Goldbauch-Smaragdkolibri später eingeordnet wurde. »Chlorostilbon« setzt sich aus den griechischen Worten »chlōros « für »grün« und »stilbōn « für »scheinend« zusammen. Die Griechen gaben dem Merkur den Beinamen Stilbōn was auf das Verb »stilb« für »blinken« zurückzuführen ist. Das Artepitheton »lucidus« ist lateinisch und bedeutet »klar, glänzend«, abgeleitet von »lux, lucis« für »Licht«. »Pucherani« ist Jacques Pucheran gewidmet. »Berlepschi« ehrt Hans Hermann Carl Ludwig von Berlepsch, der die Unterart zusammen mit Hermann von Ihering unter dem Namen Chlorostilbon splendidus egregius beschrieben hatte.

Literatur

Weblinks

 Factsheet auf BirdLife International

Einzelnachweise

Anmerkungen

Kolibris


text:
Racing Aces est un jeu vidéo de simulateur de vol de combat sorti en 1993 sur Mega-CD. Le jeu a été développé par Hammond & Leyland et édité par Sega.

Système de jeu

Liens externes

Jeu de simulation de combat aérien
Jeu vidéo sorti en 1993
Jeu Mega-CD
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Jeu Sega


text:
Die Akikaze () war ein Zerstörer der Minekaze-Klasse der Kaiserlich Japanischen Marine. Sie wurde bis zu ihrer Versenkung am 3. November 1944 im Pazifikkrieg eingesetzt und erlangte als Ort der Hinrichtung mehrerer Zivilisten im Krieg eine gewisse Bekanntheit.

Klassifizierung
Die Minekaze-Zerstörerklasse wurde direkt nach dem Ersten Weltkrieg in den Jahren 1917 bis 1920 budgetiert. Die Akikaze war das neunte Schiff der Klasse und wurde 1920 von Mitsubishi Nagasaki gebaut. Die absolut baugleichen Schwesterschiffe waren Minekaze, Sawakaze, Okikaze, Shimakaze, Nadakaze, Yakaze, Hakaze, Shiokaze, Yukaze, Tachikaze, Hokaze, Nokaze, Namikaze und Numakaze, die teilweise bei Mitsubishi, teilweise auf der Maizuru Naval Yard gebaut wurden. Die Klasse wurde nach der Minekaze benannt, obwohl dieses Schiff erst als zweites nach der Sawakaze gebaut wurde.

Zweiter Weltkrieg

Philippinen
Während des Angriffs auf Pearl Harbour war die Akikaze in Takao stationiert und befand sich in der Vorbereitung der japanischen Invasion auf die Philippinen.

Rabaul
Danach war das Schiff für Geleitschutzaufgaben im Pazifik in Davao und danach in Rabaul stationiert. Im August 1942 wurde sie dem Flugzeugmutterschiff Akitsushima als Eskorte zugewiesen. Beide Schiffe wurden am 1. September 1942 von B-17-Bombern vor Buka angegriffen, erlitten aber keine schweren Schäden. Vom 8. bis 18. März 1943 war der Zerstörer für Versorgungsfahrten zwischen verschiedenen Inselgarnisonen eingesetzt. Er griff dabei gemeinsam mit zwei anderen Zerstörern am 14. März 1943 ein amerikanisches U-Boot an, vermutlich die Triton.

Kriegsverbrechen
Die Akikaze lief die Inseln Laurengau und Kairiru an und nahm 46 Zivilisten auf, davon eine größere Anzahl deutscher Missionare, darunter Josef Lörks. Der Befehlshaber der japanischen Bodentruppen mit Hauptquartier in Wewak hatte die 8. Flotte Anfang 1943 gebeten, alle Zivilisten aus Sicherheitsgründen von den Inseln des Sektors zu entfernen.

Am 18. März 1943 erreichte die Akikaze Kavieng und verließ es nach kurzem Aufenthalt wieder. Gemäß den Befragungen eines Besatzungsmitgliedes durch australische Ermittler nach dem Krieg informierte ihn Sabe Tsurukichi, Kommandant des Zerstörers, er habe den Befehl der 8. Flotte aus Rabaul erhalten, die Zivilisten zu erschießen. Etwa 60 Seemeilen südlich der Insel wurden die Personen einzeln an Deck geführt, am Heck aufgestellt und anschließend niedergeschossen, so dass die Körper ins Meer fielen. Ein etwa fünf Jahre altes Kind wurde lebendig über Bord geworfen. Die deutsche Bischofskonferenz hat die deutschen Missionare als Glaubenszeugen in das deutsche Martyrologium des 20. Jahrhunderts aufgenommen.

Nachdem die australischen Ermittler nur den Auftrag hatten, nach ihren vermissten Staatsbürgern zu suchen, deren Schicksal sie im Laufe der Untersuchung bereits hatten klären können, übergaben sie ihre Erkenntnisse über die Ereignisse auf der Akikaze an die Amerikaner. Eine weitere Untersuchung fand aber offenbar nicht statt.

Weiterer Kriegsverlauf
Die Akikaze blieb in Rabaul stationiert. Sie wurde am Montag den 2. August 1943 von australischen PBY-Catalina-Langstreckenaufklärern südlich von Rabaul entdeckt und angegriffen. Treffer im Bereich der Brücke führten zu zahlreichen Verlusten unter der Schiffsbesatzung. 32 Seeleute, einschließlich Kapitän Sabe, wurden getötet.

Das Schiff verlegte für notwendige Reparaturen nach Maizuru, war aber bereits im November 1943 wieder mit Transportaufgaben in die Rabaulregion betraut. Am 7. Dezember 1943 kam es vor Kavieng zu einer Kollision mit der Amagiri, die mittlere Schäden an der Steuerbordseite verursachte. Am 21. Dezember wurde die Akikaze erneut Ziel eines Luftangriffs, erlitt aber nur leichte Schäden durch eine Bombe, die neben dem Schiff explodierte.

Im April 1944 eskortierte sie ein Geleit und war 150 Seemeilen nordwestlich von Woleai an der Rettung der Besatzung des Frachters Matsue Maru beteiligt, der vom U-Boot Harder versenkt worden war.

Untergang
Im Herbst 1944 fuhr die Akikaze Geleitschutz für einen Verband, der aus den Zerstörern Yūzuki und Uzuki, dem Flugzeugträger Jun'yō und dem Leichten Kreuzer Kiso bestand. Am 3. November schoss das amerikanische U-Boot Pintado vor Luzon einen Torpedofächer auf den Flugzeugträger. Die Akikaze schob sich in die Laufbahn der Torpedos und erhielt mehrere Treffer. Der Zerstörer sank mit seiner gesamten Besatzung, alle übrigen Schiffe des Geleits entkamen.

Am 10. Januar 1945 wurde die Akikaze aus dem Schiffsregister gestrichen.

Bemerkungen

Literatur
 Sixta Kasbauer: Die aus großer Drangsal kommen – aus den Kriegsjahren der Steyler Neuguinea-Mission,. Missionsdruckerei Steyl 1951.
 Ralph M. Wiltgen: The Death of Bishop Loerks and his companions, Part I: The Execution, in Verbum SVD 6:4 (1964) 363–397.
 R. Wiltgen: The Death of Bishop Loerks and his companions, Part II: The Trial, in: Verbum SVD 7:1 (1965) 14–44.
 Ralph Wiltgen: Aposteltod in Neuguinea. Der Tod des Bischofs Lörks u. seiner Gefährten, Steyler Verl., St. Augustin 1966. 75 S.
 David Carlisle Stanley Sissons: THE AUSTRALIAN WAR CRIMES TRIALS ANDINVESTIGATIONS (1942–51). Papers of David Sissons, National Library of Australia, MS 3092, Series 10.
 Theo Aerts, (ed): The martyrs of Papua New Guinea: 333 missionary lives lost during World War II , University of Papua New Guinea Press, Port Moresby, 1994, 276 pp., ISBN 9980-84-053-6
 Mark Felton: Slaughter at Sea: The Story of Japan's Naval War Crimes. Pen & Sword Books, 2007, ISBN 978-1844156474.
 National Archives of Australia: War crimes, DP "Akikaze" and Kairuru Island. 1945–1947, Item Barcode: 635403.

Weblinks
 Lebenslauf der Akikaze auf combinedfleet.com (englisch)
 Zerstörer der Minekaze-Klasse (englisch)

Einzelnachweise

Mitsubishi Heavy Industries
Zerstörer (Japanisches Kaiserreich)
Schiff im Pazifikkrieg
Japanische Kriegsverbrechen im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust 1944


text:
Harry Hamilton Laughlin (Oskaloosa, 11 maart 1880 - Kirksville, 26 januari 1943) was een Amerikaans onderwijzer en eugeneticus. Hij was hoofd van de Eugenics Record Office (ERO) van haar begin in 1910 tot haar gedwongen sluiting in 1939 en behoorde tot de meest actieve personen die het beleid van eugenetica in Amerika beïnvloedden, met name op het gebied van wetgeving van verplichte sterilisatie.

Biografie

Jonge jaren
Laughlin werd geboren in Oskaloosa in de staat Iowa. Hij studeerde af aan de First District Normal School (nu Truman State University) in Kirkville (Missouri). In 1917 werd hij Doctor of Science in celbiologie aan de Princeton University.

Carrière

Eugenics Record Office
Hij werkte als leraar en principal aan de middelbare school voor hij interesse kreeg in eugenetica. Dit leidde tot correspondentie met Charles B. Davenport, een vroege onderzoeker van de 'Wetten van Mendel' in de verenigde Staten. In 1910 vroeg davenport aan hem om naar Long Island (staat New York) te verhuizen om superintendent te worden van zijn nieuwe onderzoeksbureau.

De Eugenics Record Office (ERO) was gesticht in Cold Spring Harbor (eveneens in New York), het Cold Spring Harbor Laboratory, met startkapitaal van Mary Williamson Averell (moeder van bonesman Averell Harriman) en John Harvey Kellogg en later van het Carnegie Institution of Washington (Carnegie Institution of Science, CIS).

Laughlin gaf het Amerikaans Congres uitgebreid statistisch bewijs ter ondersteuning van de Johnson-Reed Immigration Act of 1924. Zo werd 'excessieve' krankzinnigheid onder immigranten uit Zuid- en Oost-Europa 'aangetoond'. Hij werd ten slotte aangesteld als expert eugenics agent bij de Committe on Immigration and Naturalization (de wet van 1924 stelde quota's aan immigranten vast op basis van herkomst, met als gevolg minder Italianen en Russen die in de vroege jaren 1900 binnenkwamen).

In 1927 begon de Eugenics Research Association, waar Laughlin officer was, zelfs een studie naar de erfelijkheid van U.S. Senators.

Sterilisatiewetten
Een van Laughlins grootste interesses lag in de wetgeving van verplichte sterilisatie in de Verenigde Staten, die de 'ongeschikten' (unfit) onder de bevolking tot sterilisatie zou dwingen. Hij stelde een Model Eugenical Sterilization Law op, die als model wetgeving kon dienen. Hij maakte een studie in Eugenical Sterilization in the United States, waarin hij onder meer zwakzinnigen, krankzinnigen, criminelen, epileptici, alcoholici, blinden, doven, 'gedeformeerde personen' en armen tot de ongeschikten rekende, die dus in aanmerking moesten komen voor verplichte sterilisatie.

In 1914 hadden twaalf staten al sterilisatiewetten aangenomen, en daar kwamen nog achttien bij, gebaseerd op Laughlins model.

Verband met Duitse eugenetica
De Rijksdag van nazi-Duitsland nam de 'Wet ter Voorkoming van Erfelijk Ziek Nageslacht' in 1933 aan, sterk gebaseerd op Laughlins model. Alleen al in het eerste jaar werden er tussen de 35.000 en 80.000 personen gedwongen gesteriliseerd (tegenwoordig is bekend dat er in Nazi Duitsland meer dan 350.000 mensen gedwongen zijn gesteriliseerd). Lauglin werd in 1936 beloond met een eregraad aan de Universiteit van Heidelberg voor zijn werk ten dienste van de 'wetenschap van rassenhygiëne'. Maar de berichten over uitgebreide inzet van verplichte sterilisatie in Duitsland bereikten Amerikaanse kranten en eind jaren 1930 werd eugenetica geassocieerd met nazisme en gebrekkige wetenschap. Steun voor groepen als de American Eugenics Society, waar ook Otmar Freiherr von Verschuer lid van was, nam af. In 1935 concludeerde het Carnegie Instituut dat het onderzoek van ERO geen wetenschappelijke verdienste had. In 1939 verstrekte ze geen fondsen meer aan het ERO en het bureau moest sluiten.

Laughlin was medestichter van Pioneer Fund en haar eerste president, van 1937 tot 1941. De Pioneer Fund was in het leven geroepen door Wickliffe Draper om middels eugenetica 'het ras te verbeteren'.

Een biograaf noemde Laughlin 'een van de meest racistische en antisemitische onder de eugenetici van begin 20e eeuw'.

Wereldregering
Naast eugenetica was Laughlin gefascineerd door het idee van de vestiging van een wereldregering. Hij werkte gedurende zijn volwassen leven aan plannen om dit te bereiken. Het model voor een wereldregering dat hij voor ogen had was losjes gebaseerd op de grondwet van de Verenigde Staten en de Volkerenbond (League of Nations). Europa en Noord-Amerika zouden er in de hoofdrol spelen, met name het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Dit model zou volgens Laughlin het doel van eugenetica onderschrijven om het mengen van verschillende rassen te voorkomen. Verschillende internationalisten zouden hun interesse in Laughlins plan voor een wereldregering hebben geuit, waaronder Edward M. House, adviseur buitenlands beleid van de Amerikaanse president Woodrow Wilson.

Pensioen en overlijden
Hij was getrouwd met Pansy Laughlin in 1902, en ze hadden geen kinderen. Laughlin werd ertoe aangezet met pensioen te gaan door Vannevar Bush in 1939, na een serie aanvallen. Deze aanvallen kunnen het gevolg zijn geweest van erfelijke epilepsie. Nadat hij zich had teruggetrokken uit de Eugenics Record Office, keerde het echtpaar in december 1939 terug naar Kirksville. Laughlin stierf op 26 januari 1943 en werd begraven bij zijn ouders in Highland Park Cemetery in Kirksville.

Zie ook
 Francis Galton
 Otmar Freiherr von Verschuer

Eugenetica
Racisme