text:
Dit artikel gaat over de geschiedenis van de in 1849 ontstane Oostenrijkse gemeente Loosdorf in het district Melk in Neder-Oostenrijk en de geschiedenis van het plaatsje Loosdorf van voor 1849.

Het plaatsje Loosdorf ligt aan de weg die Linz met Wenen verbindt, tussen Melk en Sankt Pölten. De kastelen Schallaburg, Albrechtsberg en Sitzenthal liggen dicht bij het centrum van Loosdorf. Vanaf de twaalfde eeuw tot in de negentiende eeuw was Loosdorf vrijwel altijd met kasteel Schallaburg verbonden. Van ca. 1574 tot 1627 was er in Loosdorf een protestants gymnasium waar met name de Neder-Oostenrijkse protestantse adel hun kinderen naartoe stuurde. In 1849 werd Oostenrijk in gemeenten ingedeeld en zo werd ook de gemeente Loosdorf gevormd. Albrechtsberg en Sitzenthal en hun gelijknamige kastelen kwamen bij deze nieuwe gemeente. Kasteel Schallaburg echter kwam bij de gemeente Schollach.

In de negentiende eeuw was Loosdorf de woonplaats van enkele leden van de Pools-Oostenrijkse adellijke familie Ledóchowski. Twee zussen en een broer die in hun jeugd in Loosdorf hebben gewoond, hebben later in hun leven een bijzondere rol in de katholieke kerk gespeeld. Een andere broer maakte een militaire carrière in het Oostenrijkse leger en later in het Poolse leger.

Loosdorf heeft verbindingen met Linz en Wenen. In de zestiende eeuw en later was er hier, zoals bij de meeste plaatsen aan de weg van Linz naar Wenen, een "poststation", waar de postkoets stopte. Sinds 1858 is er een treinstation en tegenwoordig is er bij Loosdorf een afslag van de A1. Omdat Loosdorf in 1584 marktrecht verkreeg, werd het tot 1849 in het Duits "Markt Loosdorf" genoemd en tegenwoordig heet de gemeente in het Duits nog "Marktgemeinde Loosdorf".

Het ontstaan van de gemeente Loosdorf
De gemeente Loosdorf ontstond bij de Oostenrijkse gemeentelijke indeling van 1849 door het samenvoegen van de plaatsjes Loosdorf, Rohr, Albrechtsberg en Sitzenthal tot één gemeente. Vóór 1849 hoorden deze plaatsjes bij verschillende kastelen of kloosters. De plaats Loosdorf was voor 1849 verbonden met het nabijgelegen slot Schallaburg. Tegenwoordig ligt dit slot binnen de gemeentegrenzen van Schollach. Rohr hoorde voor 1849 bij de abdij van Melk, Albrechtsberg hoorde bij het slot Albrechtsberg en Sitzenthal was een landgoed met een slot, waar pas relatief laat een woonkern bij kwam.

Oudere namen
Oudere namen voor Loosdorf zijn o.a. Ladestorf (1145), Lahstorf (1250), Loßdorff (1574) en Lostorf (1879).

Prehistorie
Het gebied rond Loosdorf werd al in de prehistorie bewoond. Op de Wachberg, in de kadastrale gemeente Neubach, werd aan het eind van de jaren 80 van de 20e eeuw een versterkte nederzetting uit het Chalcolithicum ofwel de Kopertijd (5500 - 3300 v.Chr.) ontdekt. Verder zijn er op deze berg een veertigtal urnen en ongeveer evenveel weefstoelgewichtjes van de zeldzame Mödling-Zöbing/Jevišovice-groep gevonden.

Oudheid
Het gebied waarin Loosdorf ligt maakte in de oudheid oorspronkelijk deel uit van het Keltische koninkrijk Noricum. De Romeinse keizer Augustus maakte, naar de wetenschap aanneemt, Noricum op vreedzame wijze deel van het Romeinse Rijk. Keizer Claudius maakte er de Romeinse provincie Noricum van.
Loosdorf ligt op de landweg die de oude limes-weg langs de Donau ten westen van Melk verbindt met Wenen (tegenwoordig de B1).

Middeleeuwen
Karel de Grote ondernam in 791 een kruistocht tegen de Avaren ten oosten van de Enns, die eerder als grensrivier tussen Beieren en het land der Avaren gold. In de achtste eeuw woonden er tussen de rivier de Enns en de veel kleinere rivier de Pielach Slaven, Avaren en Germanen (Bajuvaren of Beieren). De Slaven waren als onderdanen van de Avaren uit het oosten gekomen. Van de dunne Beierse bevolking weet men niet of ze tijdens de volksverhuizingen in de vierde eeuw uit het oosten of later uit het westen gekomen waren. De rivier Melk ten westen van de Pielach is waarschijnlijk ook een grensrivier tussen de politieke invloedssfeer van de Avaren en de Germanen geweest, omdat het Slavische woord voor de rivier Melk, "Medjilica", "grensrivier" betekent.

De graven van Schala
In de 9e en 10e eeuw was bijna het hele gebied tussen de zijriviertjes van de Donau de Melk en de Pielach, waarin Loosdorf ligt, eigendom van de familie Sigharding. In de tweede helft van de 11e eeuw werd dit bezit gedeeld tussen de broers Sighard en Friedrich von Tengling. Sighard kreeg het noordelijke gedeelte en maakte de 'Schallaburg', toen 'Feste Schala' geheten, tot centrum van zijn bezit; Friedrich kreeg het zuidelijke gedeelte en vestigde zich op kasteel 'Peilstein', ten zuiden van de Hiesberg, een berg ten zuiden van Melk. Peilstein was in de vijftiende eeuw al een ruïne. Van het oude kasteel Schallaburg is ook nog maar weinig over, maar er staat nu op die locatie een nieuwer slot met de naam Schallaburg. Het oudste bewaarde gedeelte daarvan is uit de twaalfde eeuw, maar in de zestiende eeuw (en door latere restauraties) kreeg het haar huidige vorm. Schallaburg is tegenwoordig een museum. De graven van Schalla hadden naast andere kleinere plaatjes ook bezittingen in Beieren en grote gebieden ten noorden van de Donau.

Albrechtsberg en de heren van Perg
Rond 1100 werd kasteel Albrechtsberg gebouwd. Het is genoemd naar Albrecht I von Perg (1120, † 1168), die met een gravin van Schala (van de Schallaburg) getrouwd was. Dit was mogelijk een dochter van Sophie van Oostenrijk, die een dochter van markgraaf Leopold II was. Volgens een andere bron heeft Albrecht I von Perg het kasteel Albrechtsberg zelf laten bouwen. Dan moet het rond 1140 gebouwd zijn. Albrecht I von Perg was voogd van het voormalige klooster St. Pölten en ondervoogd van het klooster Melk.

In het midden van de twaalfde eeuw werd kasteel Sitzenthal gebouwd. Sitzenthal is waarschijnlijk genoemd naar graaf Sighard von Schalla, kortweg Sizo genoemd. De huidige sloten Albrechtsberg en Sitzenthal in de gemeente Loosdorf zijn niet zo groot en anders van vorm dan hun naamgenoten in de twaalfde eeuw waren. De oudste vermelding van Albrechtsberg is in een oorkonde van 1147.

In de twaalfde en dertiende eeuw waren er op de markt in St. Pölten handelaren uit Melk, Loosdorf, Wilhelmsburg, Kilb en Pöchlarn die in grof, rood textiel uit St. Pölten handelden ("das Pöltinger Tuch"), dat op de markt in Wenen doorverkocht werd.

De parochie Werde
In het midden van de twaalfde eeuw lag er ten zuiden van Loosdorf, tussen de huidige plaatjes Groß-Schollach en Klein-Schollach, een plaatsje Werde, waar waarschijnlijk ook een waterburcht met de naam Werde stond. Een bisschop, Hendrik van Troyes, die in verband met de Tweede Kruistocht in de buurt was, wijdde daar in 1147 een kerk in. De parochie Werde was kort daarvoor door de bisschop van Passau van de parochie Mauer afgesplitst. De parochie Loosdorf bestond nog niet. In 1210 werd de kerk in Loosdorf de parochiekerk in plaats van de kerk in Werde.

De graven van Schala, die op kasteel Schallaburg woonden, stierven in 1190 met het overlijden van Heinrich en Sighard, twee kleinkinderen van eerstgenoemde Sighard, uit.

Op 15 juli 1191 overleed Friedrich II von Perge (1150-1191), de toenmalige leenheer van kasteel Albrechtsberg, in Palestina tijdens de Derde Kruistocht. Het kasteel verviel aan de toenmalige landsvorst.

Het ontstaan van de parochie Loosdorf
In 1210 werden de parochierechten van Werde aan de kerk in Loosdorf overgedragen. De kerk in Werde werd niet meer onderhouden en verviel tot alleen de funderingen overbleven. De patroonheiligen van de kerk in Loosdorf waren Sint Laurentius en Sint Martinus. Sint Laurentius is waarschijnlijk de naamgever van het dorp Lutisdorf, Lautisdorf, Lobesdorf, Lousdorf of Loosdorf.

Volgens een oude parochie-optekening werd Otto von Ottenstein, de bezitter van het nabijgelegen kasteel Schallaburg, in 1250 door de bisschop van Passau met de parochie "Lahstorf" beleend. Kort na deze vermelding ging dit recht over op de heren Von Zelking.

In de jaren 1251 en 1265 was in het decenaat Loosdorf een pastoor (en later deken) uit Loosdorf bekend, Swickerus Plebanus et Decanus de Losdorf geheten, die als onderzoeker en bemiddelaar in het hele decanaat een groot vertrouwen had verworven. In de dertiende eeuw was Loosdorf al een plaats van regionale betekenis.

In 1286 werd de Schallaburg met de nabijgelegen dorpen als Loosdorf en Inzersdorf voor de helft een lening van de vorst van het Aartshertogdom Oostenrijk Beneden de Enns (toen hertog Albrecht I van Habsburg) en voor de andere helft vrij en eigen bezit van de bezittende familie van dat moment.

Saffraanteelt en wijnbouw in Loosdorf
In de tijd van de kruistochten werden saffraankrokussen uit het Midden-Oosten naar Oostenrijk meegenomen en geplant. In Melk en Loosdorf gedijden deze plantjes goed. Van delen van de stampers van deze bloemen, de stijlen en stempels, kan men saffraan maken, wat in de middeleeuwen veel als kleur- of verfstof gebruikt werd. Saffraan is ook een smaakstof. In 1259 verkochten Loosdorfse handelaren saffraankleurig textiel in St. Pölten, wat doorverkocht werd op de markt in Wenen. In de late middeleeuwen was Loosdorf tot in Hamburg bekend om zijn goede kwaliteit saffraan en zijn saffraankleurige textiel. Een andere belangrijke agrarische bezigheid in Loosdorf en de Wachau was de wijnbouw.
In het midden van 19e eeuw stopte men met het verbouwen van saffraan omdat de verffabrikanten toen op synthetische kleurstoffen overgegaan waren. De wijnbouw op de Mühlberg in Loosdorf stopte aan het eind van de 19e eeuw in verband met plantenziektes.

De familie Von Loosdorf
Uit oorkonden uit de veertiende eeuw blijkt dat er in die eeuw een adellijk geslacht in Loosdorf woonde, dat zich Von Loosdorf noemde. Op een zegel bij een oorkonde uit 1366 van een Von Loosdorf staan een vos en een vogel, die vermoedelijk in het wapen van deze familie zaten. Een ander lid van deze familie, een zekere Agnes von Loosdorf, trad als zuster in bij een orde uit St. Pölten. Na de veertiende eeuw werd er niets meer van deze familie vernomen. Vermoedelijk is ze rond het eind van de veertiende eeuw uitgestorven.

De heren Von Losenstein
In 1450 erfde de familie Von Losenstein uit Losenstein in Opper-Oostenrijk het kasteel Schallaburg van de familie Von Zelking, omdat Bernhard von Losenstein (13-1431) met Anna von Zelking was getrouwd. Bernard zelf was nog geen eigenaar van de Schallaburg. De rechten van parochie Loosdorf bleven echter tot 1546 in handen van de familie Von Zelking.

Reformatie en renaissance in de 16e eeuw

De nieuwe kerk van Loosdorf
Tussen 1529 en 1532 werd het kerkgebouw van de (toen nog katholieke) parochie Loosdorf door het Ottomaanse leger van Süleyman I verwoest en dat gebouw bleef jarenlang een ruïne. In 1546 verwierf Christoph von Losenstein, die onder andere het kasteel Schallaburg geërfd had, door een ruil de leen en erfvoogdij van de parochie Loosdorf. Hij verwierf daarmee ook het recht om de Pfarrer (pastoor of dominee) in Loosdorf te benoemen. Christoph von Losenstein was Luthers-gezind. Hij begon waarschijnlijk rond 1550 met de bouw van een nieuwe kerk in Loosdorf in renaissancestijl. Hij had ook het voornemen om een school in Loosdorf te bouwen, maar eind 1558 overleed hij onverwachts in Praag, waar hij was voor een bezoek aan het Habsburgse hof. Hij was getrouwd met Christina van Montfort, de dochter van een Poolse prinses, die hofdame bij de koningin, de vrouw van koning Ferdinand, geweest was en had goede connecties met het Habsburgse hof. Na zijn dood voltooide zijn zoon Hans Wilhelm von Losenstein de bouw van de kerk en installeerde in 1569 de predikant Balthasar Masko uit Silezië als dominee van Loosdorf. Dat is hij ruim 30 jaar gebleven.

Die Hohe Schule
In 1574 of iets eerder realiseerde Hans Wilhelm von Losenstein in Loosdorf de door vader geplande school op Lutherse grondslag, "die Hohe Schule" genaamd, die hij tot 1592 uit privémiddelen financierde. Het was een alternatief voor het katholieke gymnasium van de abdij van Melk, of andere burgerlijke, Latijnse scholen in andere plaatsen, zoals de stadsschool van Krems. Die Hohe Schule richtte zich met name op kinderen van de Lutherse, Oostenrijkse adel.

Die Loßdorffische Schulordnung
De statuten van de school ("die Loßdorffische Schulordnung) zijn in 1574 in Augsburg in Beieren gedrukt. Ze zijn geschreven in Vroegnieuwhoogduits en gedeeltelijk in Latijn. Er zijn twee originele exemplaren van "die Loßdorffische Schulordnung" bewaard gebleven. In 1974 werd in Loosdorf een herdruk van de 'Schulordnung' uitgegeven. De statuten staan bekend om hun hoogstaande pedagogische kennis en zijn een belangrijke bron voor de studie van de geschiedenis van de pedagogie in Oostenrijk. De Loosdorfse Schulordnung lijkt veel op de Schulordnung van het Lutherse gymnasium van Straatsburg, die waarschijnlijk gedeeltelijk als voorbeeld heeft gediend. Het onderdeel met de schoolregels is zelfs woordelijk hetzelfde als dat van het Straatsburgse gymnasium. Lijfstraffen waren verboden. Er waren drie of vier klassen en het schoolplan voorzag ook in een vijfde klas, maar het is niet zeker of die vijfde klas ook gerealiseerd is. Volgens het schoolreglement was de school bedoeld voor adellijke en niet-adellijke personen.
In hoofdstuk XI van de Schulordnung staat dat tien à twaalf arme, maar vlijtige jongens op algemene kosten voeding, aalmoezen en kleding zouden krijgen.

In de zestiende eeuw was een groot deel van de Duitse adel Luthers of Calvinistisch geworden, ook in Oostenrijk, zoals leden van de families Auersperg, Enenkel, Geyer zu Osterburg, Grabner, Hager, Jörger, Puchheim, Roggendorf, Von Rosenburg und Pottenbrunn, Starhemberg, Strein, Teufel von Guntersdorf, Tschernembel, Zelking, e.a. De Von Enenkels waren toen eigenaren van slot Albrechtsberg, en ook de Von Geyers op de Osterburg woonden dicht bij Loosdorf.

Het onderwijs werd in het Duits gegeven, wat toen een vernieuwing was, omdat de meeste andere scholen van die tijd Latijnse scholen waren, waar het onderwijs in het Latijn gegeven werd. Het godsdienstonderwijs werd in Loosdorf wel uitsluitend in het Latijn gedoceerd. Voor dit vak werd de Bijbelvertaling van Luther en de catechismus van Melanchthon gebruikt. Andere vakken op het lesprogramma van de "Loßdorffische Schulordnung" waren muziek, wis- en rekenkunde (aritmetica), aardrijkskunde, geschiedenis en Grieks. Er was geen officieel internaat bij de school, maar er woonde soms wel een aantal leerlingen in de school. De Schallaburg en Loosdorf werden centra van de reformatie in het aartshertogdom Oostenrijk beneden de Enns naast onder andere Horn, waar ook een protestantse school was. De school in Horn stond onder het patronaat van de adellijke familie Puchheim.

Amt Loosdorf
Op 14 september 1578 kocht Hans Wilhelm von Losenstein 'Amt Loosdorf' van graaf Ernst von Ortenburg voor dertien gulden, zes schilling twaalf. Hierdoor kreeg hij het recht om een aantal percelen landbouwgrond te verpachten. De pacht werd gedeeltelijk in natura betaald. Er werd graan, haver, rogge en saffraan verbouwd. Ook was er wijnbouw.

Vanaf 1580 kreeg Hans Wilhelm von Losenstein financiële problemen en moest hij landgoederen verkopen om zijn schuldeisers te betalen.

Privileges vanaf 1584
In 1584 verwierf Loosdorf het marktrecht en in 1588 het recht om een wekelijkse markt te houden.

In 1590 kreeg Loosdorf van Rudolf van Habsburg, toen aartshertog van Oostenrijk en tevens keizer van het Heilige Duitse Roomse Rijk, het privilege om een stadswapen te voeren, wat nog steeds het wapen van Loosdorf is. Het is een schild dat links rood is en rechts blauw. Op het rode deel zit een diagonale zilveren balk. Op het blauwe gedeelte staat een rechtopstaande gouden panter met een fakkel in zijn klauwen.

De panter is een symbool van de adellijke familie Von Losenstein, die oorspronkelijk uit Stiermarken kwam en zich later in Opper- en Neder-Oostenrijk vestigde.

De Hohe Schule wordt een Landschaftsschule
In 1592 werd de "Hohe Schule" een (toen) zogeheten "Landschaftsschule", dat wil zeggen een school voor de adel van het land Oostenrijk beneden de Enns. De school kreeg vanaf dat jaar subsidie van de protestantse heren- en ridderstand van Oostenrijk beneden de Enns (Nederoostenrijk). Het eerste jaar bedroeg de subsidie 600 gulden en 400 gulden extra na een visitatie. Het aantal leerlingen steeg naar 150. De staten van Nederoostenrijk steunden de school in Loosdorf omdat ze in 1591 de plannen voor een nieuwe Landschaftsschule in Wenen voorlopig in de ijskast hadden gedaan en ze in plaats daarvan bestaande scholen gingen steunen.

De protestantse Landschaftsschule van Wenen uit 1575/1576 was namelijk in 1578 op last van Rudolf II gesloten, omdat hij vond dat de leerlingen daar te veel leerden schelden. De Landschaftsschule van Wenen werd in 1578 in het geheim naar Horn verplaatst, waar ook een tweeklassige Latijnse school was en rond september 1578 naar Mistelbach. De school in Mistelbach ging anderhalf jaar later dicht wegens een besmettelijke ziekte. In 1598 werd de Latijnse school in Horn ook een Landschaftsschule met nu drie klassen en een jaarlijkse subsidie van 500 gulden, die tussen 1603 en 1607 tijdelijk verhoogd werd tot 1000 gulden. Er waren ook in andere landen of provincies Landschaftsschulen, zoals in Linz in Opper-Oostenrijk. Aan het eind van de zestiende eeuw werden echter veel van deze Landschaftsschulen in Oostenrijk gesloten.

17e eeuw
Hans Wilhelm von Losenstein stierf in 1601. Omdat hij geen kinderen had, erfde zijn neef Georg Christoph auf Losensteinleithen slot Schallaburg, de parochie en de school van Loosdorf, maar hij moest ook de hoge schulden die Hans Wilhelm had, in totaal 120.000 gulden, overnemen. In 1610 werd het aantal leraren van de school wegens geldgebrek teruggebracht van rond de zeven leraren naar een stuk of drie/vier.

Georg Christoph huwde met Anna von Stubenberg. Haar vader, heer Georg von Stubenberg, die tot de rijke adel van Stiermarken behoorde, nam in 1614 alle bezittingen van de Losensteiners over en betaalde de schuldeisers uit. Het werd moeilijker voor de standen van Neder-Oostenrijk om de Landschaftsschule te subsidiëren, omdat er geen geld meer voor was en daarom werd de subsidie gehalveerd. Georg von Stubenberg wou wel een lening verstrekken, maar alleen onder voorwaarde dat de standen van Oostenrijk beneden de Enns garant zouden staan, wat deze niet wilden en niet konden accepteren.

Contrareformatie
In 1617 volgde Ferdinand II zijn neef Matthias op als aartshertog van Oostenrijk en koning van Bohemen en in 1619 als keizer van het Heilige Roomse Rijk. Hij voerde een politiek van contrareformatie (Gegenreformation). Benedictijnen uit de Abdij van Melk trachtten in de zeventiende eeuw de bevolking in hun omgeving weer terug te brengen tot het traditionele katholicisme. In 1618 brak in het noordelijke buurland Bohemen, waar Ferdinand II ook de vorst van was, een opstand uit die tot de Dertigjarige Oorlog leidde.

Protestantse opstand
In 1619 belegerden protestantse opstandelingen uit Oostenrijk boven de Enns de abdij van Melk. De circa 2000 man voetvolk en 500 ruiters hadden voor de belegering hun kamp in Loosdorf opgeslagen. Keizerlijke troepen konden de abdij ontzetten. Ze verdreven niet alleen de opstandelingen, maar plunderden ook de Schallaburg en andere kastelen in de buurt. Loosdorf ontkwam ook niet aan plunderingen. Het (tegenwoordig eveneens in gemeente Loosdorf gelegen) kasteel Albrechtsberg, dat sinds 1606 eigendom van Ludwig von Starhemberg was, werd door keizerlijke soldaten in brand gestoken. Later werd dit kasteel ook onteigend, omdat Ludwig von Starhemberg aan de opstand van de protestantse adel had deelgenomen. Door de overwinning van de keizerlijke troepen werden de tijden werden moeilijker voor Oostenrijkse protestanten in Oostenrijk beneden de Enns. De school bleef nog een paar open, maar het aantal leerlingen daalde en de school raakte in financiële problemen. In 1627 werden de Lutherse school en de kerk gesloten krachtens een wet van aartshertog en keizer Ferdinand II. Het duurde tot 1640 voordat Loosdorf weer een Duitstalige school had, maar deze had nog maar twee klassen. Pas in 1860 werd dit uitgebreid tot drie klassen.

De eigenaar van de Schallaburg en een groot deel van Loosdorf Hans Wilhelm von Stubenberg bleef Luthersgezind ("evangelisch"). Vanaf 1650 wou hij naar Zuid-Duitsland emigreren, omdat hij dreigde te worden uitgezet vanwege zijn religieuze houding. Voor het onderwijs van zijn zoon had hij een privéleraar op de Schallaburg. In 1660 verkocht hij slot Schallaburg en zijn bezittingen in Loosdorf aan de katholiek Reichard Augustinus Kletzl von Altenach om naar Zuid-Duitsland te kunnen verhuizen.

1683
In 1683 was het Ottomaans-Turkse leger in Neder-Oostenrijk. Op 16 juli 1683 ontving abt Gregor van Melk een schrijven van Von Colobrath van de Schallaburg. Hij schreef dat hij en anderen de dag daarvoor in Loosdorf een groep van 50 ruiters van het Ottomaans-Turkse leger was tegengekomen. Na wat schermutselingen, waarbij twee man en een aantal paarden om het leven kwamen, kon hij vluchten. Zelf had hij alleen een boerenknol verloren. Hij schreef dat de Turken de Schallaburg, Albrechtsberg, Loosdorf en Sitzenthal inclusief de omliggende molens en zelfs de Lochau doorzocht hadden en dat de Turken eerder al veel dorpen in de as hadden gelegd en om te voorkomen dat dat ook met de resterende dorpen zou gebeuren had hij de Turkse ruiters aan willen vallen. Toen Oostenrijkse troepen de Turkse troepen in de gaten kregen, kwamen ze van Mautern aan de Donau naar Loosdorf, maar in plaats van dat ze de Turkse troepen aanvielen begonnen ze de dorpsbewoners te slaan en te plunderen en staken ze huizen in brand.

Op 28 juli 1683 worden diverse wapens van Albrechtsberg naar de abdij van Melk gebracht, om te voorkomen dat ze in handen van de Turken vallen.

18e eeuw
Rond 1730 werd een burgerhospitaal (de Sebastianikapele) gebouwd.

In 1734 kreeg de kerk van Loosdorf met onder andere de bouw van een kerktoren aan de westzijde een barok uiterlijk.

In 1762 verwierf Bartholomeüs Freiherr von Tinti slot Schallaburg met het patronaat over de parochie Loosdorf.
Het patronaat is later overgegaan op de abdij van Melk (Stift Melk).

Op 7 juni 1785 kwam het dekenaat Loosdorf, dat (net als Ybbs, Pottenbrunn en Ollersbach) bij het dekenaat Enns en bij het bisdom Passau hoorde, door de dekenaatshervorming van Joseph II bij het nieuwe bisdom Sankt Pölten.

19e eeuw

Op 9 november 1805 trok een leger van Napoleon over de weg door Loosdorf naar het oosten. Het leger overnachtte in de dorpjes Haunoldstein, Groß Sierning, Markersdorf en Haindorf ten oosten van Loosdorf.

In 1827 werd een schoolgebouw voor twee schoolklassen gebouwd, dat tot 1957 in gebruik bleef. De oude Volksschule stond op Bahnhofstraße 5-9, tegenwoordig Alter Rathausplatz, maar is inmiddels afgebroken.

In 1837 telde het plaatsje Loosdorf volgens Schweickhardt, een Oostenrijkse topograaf uit die tijd, 104 huizen en twee straten: de hoofdweg, toen de Linzerpoststraße geheten (nu de B1) en de zijstraat die naar de kerk leidt (nu Alter Rathausplatz). Er woonden 171 gezinnen met zo'n achthonderd inwoners (325 mannen, 397 vrouwen en 117 kinderen met de schoolleeftijd). Naast 58 paarden bestond de totale veestapel van Loosdorf in 1837 uit 4 ossen, 160 koeien, 191 schapen, 11 geiten en 260 varkens. Naast de boeren die aan akkerbouw, veeteelt, fruitteelt, saffraan- en wijnbouw deden, waren er ook diverse soorten handwerkslieden. Er waren een "Poststation" (een uitspanning waar de paarden en koetsiers van postkoetsen gewisseld konden worden), enkele "Gasthäuser" (herbergen of hotels), een bierbrouwerij en twee watermolens. Eén molen diende voor de houtzagerij en de andere molen was een papiermolen. Verder waren er de eerdergenoemde kerk en de school uit 1827. Er waren jaarlijks twee markten, één op 24 juni en één op 10 augustus. Ook werd er rond Loosdorf op wild gejaagd, o.a. op herten, hazen en patrijzen. De jachtrechten lagen bij de eigenaren van het slot Schallaburg. Verder werd er gevist in de Pielach.

De familie Ledóchowski in Loosdorf (1843-1874)
In 1843 verwierf graaf Antoni August Halka-Ledóchowski een telg van de oude Poolse adellijke familie Halka-Ledóchowski, het kleine landgoed Sitzenthal bij Loosdorf. Na de vroege dood van zijn eerste vrouw verliet graaf Antoni Ledóchowski kasteel Sitzenthal en liet hij in 1862 in Loosdorf een herenhuis bouwen (het Ledochowska-huis), waar hij samen met zijn tweede vrouw, Josefine von Salis-Zizers, die hij in het renaissanceslot Albrechtsberg had leren kennen en de drie zonen uit zijn eerste huwelijk, ging wonen. In dit huis zijn de welbekende Maria Theresia, Julia (later als non Ursula geheten) Ledóchowska en hun broers Wladimir en Ignacy Ledóchowski geboren.

Door de bankencrash van 1873 verloor Antoni Ledóchowski het grootste deel van zijn vermogen. In 1874 verkocht de familie Ledóchowski hun huis in Loosdorf en verhuisde ze naar St. Pölten, waar Maria Theresia en Julia het gymnasium van de orde IBMV van de Englische Fräulein bezochten. In 1883 verhuisde Antoni Ledóchowski met zijn familie naar zijn nieuwvervorven landgoed in Lipnica, dat toen in Galicië lag. Twee jaar later overleed Antoni. Op 18 augustus 1886 trad Julia in bij de Ursulinnen van Krakau, waar ze een jaar later de naam Ursula Maria kreeg. Ze werd missionaris in Rusland en Scandinavië en stichtte een nieuwe congregatie. Op 18 mei 2003 werd ze heilig verklaard. Haar zus, Maria Theresia, stichtte de soladiteit tegen slavernij in Afrika, genoemd naar Petrus Claver. Zij werd in 1975 zalig verklaard. Zie ook onder:'"in Loosdorf geboren".

Gemeente Loosdorf (1849-nu)
(Tot 1918 Keizertijd)

Na de revolutie van 1848 werd de horigheid in het aartshertogdom Oostenrijk beneden de Enns en elders afgeschaft. In 1849 werden Albrechtsberg en Neubach met Loosdorf verenigd tot een gemeente. In 1850 werd Matthias Wagner burgemeester van Loosdorf.

In 1858 kreeg Loosdorf vanwege haar relatief grote bevolking van ongeveer 900 inwoners een treinstation voor reizigers op de Westbahn. De remise van de keizerlijke salontrein kwam later ook in Loosdorf.

Tot 1861 was er op de kruising tussen de Reichsstraße (nu de B1) en de Marktbach een voorde. In 1861 werd de beek bij het kruispunt overdekt. Er bleef tot 1976 verderop in de Wachaustraße een open beek langs de weg lopen.

In 1871 werd de vrijwillige brandweer van Loosdorf opgericht.

In 1879 liet vorst Karl von Auersperg, toen de bezitter van kasteel Albrechtsberg, een ijzeren brug over de Pielach bouwen.

In 1892 werd een turnvereniging opgericht, die in 1893 opging in de "Deutsche Turnverein".

Op 13 november 1899 kreeg Loosdorf een politiebureau (toen in Reichsstraße 2, nu Linzer Straße).

Rond 1900 werd de wijnbouw in Albrechtsberg getroffen door de plantenziekten "druifluis" en "valse meeldauw", waarna de commerciële wijnbouw in Albrechtsberg gestaakt werd.

1914-1918 Eerste Wereldoorlog.
Oostenrijkers moesten in het koninklijke en keizerlijke leger van Oostenrijk-Hongarije dienen. Er was een aantal Russische krijgsgevangenen in Loosdorf, die onder andere hielp bij het dorsen.

1918-1938 (Eerste Republiek Oostenrijk)

In 1920 liet gemeente Loosdorf net als andere Oostenrijkse gemeenten eigen noodgeld drukken om de lokale economie draaiende te houden.

In 1924 werd op de plaats van het magazijn van Kaufhaus Luchinetti op Rathausplatz 16 een nieuw gemeentehuis gebouwd. Daarvoor was het gemeentehuis in een hoekhuis in Waagstraße 2 gevestigd.

In 1930 kwam tussen het gemeentehuis en de kerk een monument voor de soldaten uit Loosdorf die in de Eerste Wereldoorlog gesneuveld zijn.

12 maart 1938 - april 1945: nazitijd.
Op 12 maart 1938 trokken troepen van de Duitse Wehrmacht met pantserwagens en ander militair materieel Oostenrijk binnen en werden langs de weg met nazivlaggen en drommen toeschouwers begroet. Kort daarop volgde de Anschluss bij nazi-Duitsland. Als gevolg daarvan moesten Oostenrijkse mannen tijdens de oorlogsjaren in diverse onderdelen van het Duitse leger dienen, zoals de Wehrmacht of de kustwacht van de Duitse marine. Er waren ook Duitse soldaten bij Loosdorfers ingekwartierd.

Half april 1945 bereikte het Duits-Russische front het Mostviertel. Het zich terugtrekkende Duitse leger blies in Loosdorf de brug over de Pielach op. Ook andere bruggen werden kapotgeschoten om de Russische opmars te vertragen. Op 14/15 april 1945 nam het Rode Leger onder het commando van maarschalk Tolboechin St. Pölten in. Wat zuidelijker werd er nog bijna twee weken heftig gevochten tussen de Duitse Wehrmacht en het Russische Rode Leger, maar op 27 april 1945 hielden de gevechten langs het Duits-Russische front ten zuiden van de Donau op.

Van 1945 tot 1955 viel het noordoosten van Oostenrijk in de Russische bezettingszone. Een Loosdorfse knopenfabriek werd door de Sovjet-Unie in beslag genomen als Duits bezit (USIA) en moest knopen voor Russische uniforms maken. Er waren Russische soldaten bij Loosdorfers thuis ingekwartierd en de Schallaburg werd door het Rode Leger als kazerne gebruikt. Er kwam een noodbrug over de Pielach.

In 1948 plande men de bouw van een nieuw schoolgebouw voor de Volks- en Hauptschule, dat in 1952 gedeeltelijk in gebruik genomen werd.

1955-heden (Tweede Republiek Oostenrijk)

Op 1 oktober 1960 werd het nieuwe schoolgebouw voor de Volksschule en Hauptschule officieel geopend.

In 1962 werd het monument voor de gesneuvelde soldaten uit Loosdorf veranderd, waardoor de gesneuvelde soldaten uit beide wereldoorlogen herdacht werden.

In 1967 werd in de Wachaustraße op nr. 69 de Oostenrijkse Ytong-fabriek geopend, die 150 arbeidsplaatsen bood.

In 1975 brak de noodbrug over de Pielach bij een grote overstroming, waardoor er een nieuwe brug over de Pielach gebouwd moest worden.

In 1976 werd de beek in de Wachaustraße, de Marktbach, overdekt tot aan zijn overgang in de Mühlbach, om de Wachaustraße te verbreden en geschikt te maken voor zwaarder verkeer.

In 1987 werd op de plaats van het oude gemeentehuis in Waagstraße 2 een brandweerkazerne gebouwd.

In de jaren 1990 verhuisde het gemeentehuis van (Alter) Rathausplatz 16 naar het "19er Haus" (Europaplatz).

De "Loosdorfer Taler" (sinds 2002)
In 2002 werd de Oostenrijkse Schilling afgeschaft en de Euro ingevoerd. Naast de Euro kwam er in Loosdorf de '"Loosdorfer Taler"', met een waarde van 10 euro, die alleen in Loosdorf als betaalmiddel bij Loosdorfse bedrijven gebruikt kan worden.

Op 1 maart 2011 nam de politie van Loosdorf een nieuw gebouw in Gewerbestraße 5 in gebruik.

Op 18 augustus 2013 werd een nieuwe brandweerkazerne geopend. De Loosdorfse brandweer komt behalve bij branden ook bij ongelukken op de West Autobahn (A1) in actie.

Burgemeesters van Loosdorf

Externe link
Over de Schulordnung van 1574: Loosdorfer Schulordnung 1574, Het virtuele 'Evangelisches Museum Österreich'

Geschiedenis van Oostenrijk


text:
Andrej Awaniesowicz Babajew (ros. Андре́й Аване́сович Баба́ев, orm. Անդրեյ Բաբաև; ur. 27 grudnia 1923, zm. 21 października 1964) – radziecko-ormiański kompozytor. Twórca utworów kameralnych, symfonicznych oraz pieśni. W jego kompozycjach można dopatrzyć się wielu motywów zaczerpniętych z muzyki ludowej. Zasłużony Działacz Sztuk Armeńskiej SRR (1958). Pisał muzykę m.in. do filmów animowanych. W animacji współpracował m.in. z reżyserami Romanem Kaczanowem i Lwem Atamanowem.

Życiorys
W 1950 roku ukończył Konserwatorium w Baku w klasie Qary Qarayeva. Autor oper Arcwaberd (1957), Wujek Bagdasar (na podstawie sztuki Baghdasar achpar (Kolega Baltazara) Hagopa Baroniana, 1964), muzyki estradowej oraz muzyki do spektakli teatralnych oraz filmów. Od 1950 roku żył i pracował w Moskwie.
Najpopularniejszym utworem kompozytora jest utwór Spotkałem dziewczynę (Я встретил девушку), który został napisany do filmu o tym samym tytule, nakręconym w 1957 roku w studiu Tadżykfilm w reżyserii Rafaiła Pierielsztiejna.
Piosenkę w filmie (za kulisami) wykonał Rauf Atakişiyev. Oryginalne teksty piosenek zostały napisane w języku tadżyckim Ludowego Poety Tadżykistanu Mirzo Tursunzody. Autorem rosyjskiej wersji tekstu jest Gabriel El-Registan. Utwór został napisany w stylu klasycznych romansów ormiańskich. Wśród polskich wykonawców tej pieśni był Czesław Niemen. Utwór Ja wstretił diewuszku ukazał się w albumie z 2011 roku pt. Pamiętam ten dzień.

Andrej Babajew zmarł 21 października 1964 roku w Moskwie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Ormiańskim.

Wybrana muzyka filmowa

Filmy animowane
 1965: Pastereczka i kominiarczyk (Пастушка и трубочист)
 1963: Żarty (Шутки)
 1962: Kto kogo obraził (Обида)
 1962: Historia pewnego przestępstwa (История одного преступления)
 1959: Zakochana chmura (Влюблённое облако)

Filmy muzyczne
 1957: Spotkałem dziewczynę (Я встретил девушку)

Wybrane pieśni
 Zakochane Oczy (Любимые глаза) – utwór ten wykonywała w języku polskim Wiesława Drojecka.
 Spotkałem dziewczynę (Я встретил девушку)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne
 Andrej Babajew w bazie Animator.ru
 Andrej Babajew w bazie IMDb

Azerscy artyści
Pochowani na Cmentarzu Ormiańskim w Moskwie
Radzieccy kompozytorzy muzyki filmowej
Urodzeni w 1923
Zasłużeni Działacze Sztuk Armeńskiej SRR
Zmarli w 1964
Ormiańscy kompozytorzy operowi

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Johann Gerhard fue un teólogo luterano.

Nació en 1582 en Quedlinburg y en 1599 estudió medicina en la universidad de Wittemberg, estudiando después en Jena en 1603 la teología. En 1604, se dirigió a Marburgo y en 1605 volvió a Jena en donde concluyó la teología con aprovechamiento. En 1606, llegó a ser superintendente de Heldburgo y en Jena doctor de teología explicándola polítiticamente en Coburgo, en donde hubo de sostener vivísimas discusiones religiosas. En su calidad de superintendente de Coburgo adonde fue trasladado en 1615, organizó su iglesia como existía en los tiempos más remotos; pero prefiriendo la enseñanza a cualquier otro cargo, a un simple llamamiento se dirigió en 1616 a Jena a explicar teología en donde murió el 1637.

Gozaba Gerhard de gran reputación como escritor y teólogo entre los sabios y Príncipes luteranos y mantenía con ellos una activa correspondencia como lo atestiguan las diez mil cartas que escribió y los doce gruesos volúmenes de las que se le dirigieron a él. Fue llamado por casi todas las universidades luteranas y las ciudades más considerables deseaban poseerle, llegando a formar un volumen de las invitaciones que no pudo aceptar. Entre los numerosos volúmenes debidos a su pluma descuellan sus Loci theologici, la obra luterana más rica en su género, que a la vez contiene la polémica luterana. Fue publicada en Jena, 1610,1622, en nueve tomos; en Fráncfort, 1657, dos tomos en folio, y en Tubinga anotada por Cotia en 22 volúmenes de 1762, a 1788.

Dan los protestantes más valor aún a otra obra de Gerhard en dos libros:

Confessio catholica, in quibus doctrina catholica et evangélica, quam Eclesice Augustanae confessioni addicti profitentur, ex Romano-Catholicorum scriptis confirmatur, Fráncfort, 1679
Diputationes, in quibus dogmata Calvinianorum expenduntur, Jena, 1638.

Adquirió también gran reputación como exégeta, continuando la Armonía de los Evangelios de Chemnitz y Lyser; pero lo que más elevó su mérito fueron los libros que compuso para avivar la piedad que languidecía entre sus correligionarios. Son estos su Schola pietatis, y sus Meditationes sacra, traducidas a muchas lenguas, si bien Gerhard, igualmente que Arndt hallando demasiado estéril al protestantismo ha tenido que acudir a las fuentes católicas de la moral, la ascética y la mística particularmente en sus Meditaciones que están textualmente copiadas de San Agustín, San Anselmo, San Bernardo, Tauler y otros. Su deseo y sus instancias para conducir a los fieles al cristianismo práctico no le conciliaron el favor ni el reconocimiento de los luteranos ortodoxos partidarios de la fe sola; por esto escribía muchas veces en los álbumes religiosos muy usados en Alemania, los dísticos siguientes:

Qui studium hoc aevo pietatis graviter urgetQui sophia partem tractat utramsque sanae,Rle rosaecrucius et Weigelianus habeturEt nota turpis ei scribitur haereseos.''

La vida de Gerhard fue escrita por Fischer, predicador de Coburgo, en 1723.

Referencias

Teólogos protestantes
Fallecidos en Jena
Santos luteranos


text:
A Man of Destiny: Being the Story of Abraham Lincoln; an Epic Poem – poemat Ernesta Linwooda Staplesa poświęcony szesnastemu amerykańskiemu prezydentowi Abrahamowi Lincolnowi. Utwór został opublikowany nakładem Lincoln Publishing Company w Shelton w stanie Connecticut w 1904. Epos ma charakter biograficzny. Został napisany wierszem białym (blank verse).

I sing the worth and fame of him we love,
The foremost of Columbia's noble sons ;
His lowly birth to penury and toil,
His life sublime, the Nation's heritage.
His tragic death and solemn destiny.

Forth from Virginia, long ago, there passed
One Abraham, a sturdy pioneer.
Through forests dark, o'er streams unbridged and deep,
To the Kentucky glebe, whereon he built
His cabin in the solemn, sombre shade.

Przypisy

Amerykańskie eposy
Utwory literackie z 1904
Utwory literackie napisane wierszem białym


text:
Das Meng Shan (蒙山) ist ein Gebirge im Süden der chinesischen Provinz Shandong mit Erdschichten aus dem frühen und mittleren Kambrium, "die hauptsächlich aus Karbonatgesteinen der marinen Fazies und teilweise aus Sandschiefersteinen und Sandsteinen bestehen". Es umfasst unter anderem das Xiong'er Shan.

Einzelnachweise


text:
Stan Brakhage (Kansas City, 14 de enero de 1933 – Victoria, 9 de marzo del 2003) fue un director de cine, de fotografía, montador, actor y productor. Fue uno de los cineastas experimentales más fecundos del , con más de 300 films que realizó entre 1952 y 2003.

Biografía

Juventud y formación
Robert Sanders nació en un orfanato de Kansas City (Misuri). Tres semanas después de su nacimiento, fue adoptado por Ludwig y Clara Brakhage, y rebautizado como James Stanley Brakhage. A los cuatro años comienza una carrera de pianista y cantante en la radio, hasta 1946. Poco después de haber terminado su enseñanza secundaria en Denver, Colorado, comienza los estudios superiores en el Dartmouth College en 1951.

Su carrera de cineasta comienza después de haber abandonado el Dartmouth College en 1952, con el cortometraje  Interim  (1952) realizado en su casa, en Denver. Influido por Sergei Eisenstein y las películas de Jean Cocteau, esta primera película abarca el estilo neorrealista sobre una trama sonora de James Tenney.

En 1953, Brakhage se inscribe en el San Francisco Art Institute de San Francisco. Su estancia allí le permitirá conocer a los poetas vanguardistas Robert Duncan y Kenneth Rexroth que le supondrán una fuerte influencia. La falta de recursos económicos será la principal razón del regreso de Brakhage a Colorado. Dirige un pequeño grupo de teatro en Central city; se hacen obras de  Frank Wedekind, Strindberg y Chéjov.

Brakhage, siempre girado hacia el cine, financia su nuevo proyecto;  Unglassed Windows Cast a Terrible Reflection , que realiza antes de volver a San Francisco, para luego volver a Colorado, donde su padre le ofrece financiar su nuevo proyecto  Desistfilm  en diciembre de 1953. Tras su película, trabaja en una plantación de eucalipto a Fremont (California). Realiza su primera película en color, Reflection on Black que recibe un premio de la Creative Film Foundation. Se establece en San Francisco donde crea un taller de producción cinematográfico y obtiene contratos de publicidad.

A finales de 1954, marcha a Nueva York y conoce a varios artistas experimentales, entre ellos los compositores John Cage, Edgard Varese y los cineastas de vanguardia Maya Deren, Marie Menken y Joseph Cornell.

Brakhage el cineasta
En 1955, Brakhage trabaja en numerosos proyectos, entre ellos Centuries of June, en colaboración con el cineasta Joseph Cornell, The Wonder ring, su primera película en color y Reflection on Black que recibe un premio de la Creative Film Foundation. Contrariamente a sus primeras obras que tienen un carácter narrativo, es cada vez más oscuro en sus nuevas realizaciones, en la abstracción experimental, inspirado sobre todo por la película francesa Traité de bave et de éternité de Isidore Isou (1951). El año siguiente se dedica a dar conferencias sobre el cine, en el teatro del coleccionista y distribuidor Raymond Rohauer de Los Ángeles además de realizar Flesh of Morning  y  Nightcats . A partir de 1956 recibe contratos de cine corporativo y publicidad para la televisión.

El 1957, el cineasta abandona el medio artístico underground neoyorquino, se instala en Denver y se casa con Jane Collum que se convierte no sólo su mujer, sino su fuente de inspiración en los años siguientes. Su vida de familia es, en aquella época, un tema prioritario para Brakhage. Ese mismo año trabaja sobre el cortometraje en dos tiempos Daybreak  y  Whiteye, así como en Loving.

La película siguiente, Anticipation of the Night  (1958), es un punto de inflexión para el cineasta y para las formas del cine experimental, ya que la obra sugiere que el objetivo se convierte subjetivo.

En 1959, Brakhage filma el nacimiento de su primer hijo en Window Water Baby Moving, una de las obras más célebres del artista. Rueda igualmente ese mismo año Sirius Remembered, que ilustra la descomposición del perro muerto de la familia. Comienza igualmente a presentar sus obras en público y da conferencias sobre éstas y sobre las de otros realizadores. El nacimiento de su segundo hijo, en 1961, es la ocasión para realizar la película Thigh Line lyre Triangular.

Al principio de los 60, además de rodar The Dead , en el cementerio Père Lachaise en París, el cineasta articula su concepción del cine y de la percepción con la escritura de Metaphors on Vision, aparecido en 1963. En la vertiente técnica innova, el mismo año, con  Mothlight, una serie sobre insectos y vegetales pegados directamente sobre la cinta de 16 mm. En 1964 realiza Dog Star Man, su obra magna de 53 minutos en cuatro partes. Esta película es convertida en un film de 250 minutos en 1965 y rebautizada  The Art of Vision. De resultas del robo de su equipo de 16 mm ese mismo año, Brakhage rueda con 8 mm hasta 1969.

Las reflexiones políticas, y más particularmente sobre la guerra, son un nuevo tema que el artista explora con 23rd Psalm Branch  en 1966 o en algunas de las treinta películas Song (1964-1969) .

El final de los años 1960 marca una nueva fase en la obra de Brakhage. Las películas  Scenes from under childhood (1967 - 1970), The WAIR falcon saga, The machine of Eden y The animales of Eden and after tratan todos del retorno a la infancia y de los primeros estadios de la vida y del cuerpo. En 1971, con Eyes,  Deus Ex (1971) y The Act of Seeing with One's Own Eyes filma las tres instituciones del control de los cuerpos: la policía, el hospital y la morgue.

Filmografía

Director

Director de fotografía

Montador

Actor
 1954: The Extraordinary Child
 1959: Wedlock House: An Intercourse
 1959: Cat's Cradle
 1962: Dog Star Man: Part I
 1962: Prelude: Dog Star Man
 1963: Dog Star Man: Part II
 1964: Dog Star Man: Part IV
 1964: Dog Star Man: Part III
 1974: The Stars Are Beautiful: narrador (veu)
 1984: Tortured Dust 1988: I... Dreaming 1996: Cannibal! The Musical: George Noon's father

Productor
 1962: Dog Star Man: Part I
 1998: Jakob
 2000: Water for Maya
 2000: Persian Series#9
 2000: The God of Day Had Gone Down Upon Him
 2000: Moon Streams
 2001: Sand Castle II
 2001: Garden Path

Guionista
 1962: Dog Star Man: Part I
 1987: Faustfilm: An Opera: Part I
 2000: Water for Maya
 2000: The God of Day Had Gone Down Upon Him

Referencias

Directores de cine de Estados Unidos
Actores de Estados Unidos
Guionistas de Estados Unidos
Productores de Estados Unidos
Directores de fotografía de Estados Unidos
Directores de cine experimental
Nacidos en Kansas City (Misuri)
Fallecidos en Victoria (Columbia Británica)


text:
Piła V (ang. Saw V) – piąta część amerykańskiego filmu z gatunku horror, thriller (gore). Premiera filmu odbyła się 24 października 2008 roku. Ze względu na przesunięcie czasu, film został najpierw wyemitowany w kinach europejskich, a dopiero po godzinie w kinach amerykańskich.

Zmiany

Reżyser
W V części zmienił się reżyser. Został nim David Hackl, który w części II, III i IV był scenografem, a także drugim reżyserem. Był to jednocześnie trzeci reżyser-debiutant w serii (wcześniej James Wan (I część), oraz Darren Lynn Bousman (II, III i IV część)).

Producenci
Zmienili się także producenci – dotychczasowych Marka Burga, Orena Koulesa i nieżyjącego już Gregga Hoffmana zastąpił James Wan (reżyser i scenarzysta I części i scenarzysta III części) razem z Leigh Whannellem (scenarzysta I (w której zagrał także
Adama Faulknera), II i III części).

Scenarzyści
Scenarzyści czwartej części zachowali swoje posady. Swój udział powtórzyli: Patricka Melton i Marcus Dunstan

Obsada
 Tobin Bell – John Kramer / Jigsaw
 Costas Mandylor – Mark Hoffman
 Betsy Russell – Jill
 Shawnee Smith – Amanda Young
 Scott Patterson – Peter Strahm
 Julie Benz – Brit
 Greg Bryk – Mallick
 Meagan Good – Luba
 Carlo Rota – Charles
 Laura Gordon – Ashley
 Mark Rolston – Dan Erickson
 Joris Jarsky – Seth
 Mike Butters – Paul
 Brandon McGibbon – Hank
 Tony Nappo – Gus Colyard
 Tim Burd – Obi

Daty związane z filmem
 17 marca 2008 – W Toronto rozpoczęto nagrywanie filmu
 23 października 2008 – Premiera w Australii
 24 października 2008 – Polska premiera
 24 października 2008 – Premiera w Wielkiej Brytanii
 24 października 2008 – Premiera w USA
 30 października 2008 – Premiera w Nowej Zelandii

Linki zewnętrzne

Amerykańskie filmy z 2008 roku
Amerykańskie filmy z gatunku horror
Filmy wytwórni Lionsgate
Sequele
Filmy z serii Piła


text:
Buone notizie – album del Banco del Mutuo Soccorso del 1981
 Buone notizie – album di Drupi del 2004
 Buone notizie – film del 1979 diretto da Elio Petri


text:
O Convento dos Cordeliers foi fundado em Paris, França, graças ao Rei São Luís. Foi um dos edifícios celebrizado pela Revolução Francesa.

Antes da Revolução Francesa
Sem possuir essa independência radical e franca marcada pelas muralhas que o cercavam e fazem dele uma verdadeira cidade (como o Templo), o Convento dos Cordeliers era um vasto conglomerado onde os séculos acumularam edifícios de natureza e vocação variadas. Era uma das mais antigas implantações monásticas dentro da Paris medieval.

Antes da Revolução Francesa, os monges, espaçosamente alojados, alugavam suas salas para artistas ou sociedades. Foi desta forma que o urbanista Edme Verniquet instalou aí com seu colaboradores, em 1785, um ateliê onde foi desenhado o famoso plano de Paris da época. O convento conhecia então um período de decadência devido a uma crise de recrutamento.

Disposição
O convento compreendia uma capela, uma das maiores de Paris. Ela era ligada a um claustro tento numa de suas faces um aposento elevado onde se reuniam os teólogos da Ordem. A capela tanto dava para o claustro quanto para um jardim que estendia-se por detrás do Colégio de Harcourt. Este jardim, cheio de árvores, era cortado por alamedas agradáveis. Era nesta sala que se reuniam os membros do Museu de Paris ; é também nela que nos depararemos com os membros do Clube dos Cordeliers que aí farão suas reuniões cujo caráter insurrecional é de amplitude mais marcante que o do Clube dos Jacobinos onde a progressão rumo à violência se fará de forma mais lenta.

Requisição do Convento
A capela do convento foi requisitada pelo clube fundado por Georges Jacques Danton em Maio de 1790, nos primórdios da Revolução Francesa. Tomou o nome de Clube dos Cordeliers.

A violência verbal do Clube
Mais que qualquer outra construção integrada ao tecido urbano do bairro, o Convento dos Cordeliers vai ser o ponto de fixação de uma atividade largamente alimentada pela cólera popular pronta a nascer e radical em suas iniciativas. Seus líderes moram em suas adjacências imediatas, como, por exemplo, Pierre-Gaspard Chaumette, o casal Simon (que será encontrado mais tarde no Templo assegurando a educação do delfim Luís, Jean-Paul Marat, Danton e, por fim, Camille Desmoulins. A presença do açougueiro Louis Legendre, que possui seu estabelecimento numa rua vizinha, terá alguma relevância  na violência verbal do Clube dos Cordeliers. Seu discurso, suas referências ousadas e sanguinárias, vão eletrizar a multidão que vai se encarregar-se da exteriorização da Revolução Francesa.

Descrição da Capela
Referindo-se a ela, dizia Roussel d'Épinal : « Uma capela bastante vasta, servia de local ao Clube dos Cordeliers : apesar das mutilações nela feitas, podia-se encontrar ainda em sua abóboda traços de devoção. Este recinto apresentava uma forma oval truncada em suas extremidades, guarnecido de bancos de madeira dispostos em anfiteatro e dominado por uma espécie de tribunas : o oval era cortado, em seu comprimento, de um lado pela mesa do presidente e do outro pela tribuna dos oradores. Cerca de trezentas pessoas de todas as idades e de todos os sexos guarneciam este local ; suas roupas eram tão negligenciadas e tão encardidas que poderiam ser tomadas por uma reunião de mendigos. Atrás do presidente, estava afixada sobre a parede o quadro da "Declaração dos Direitos Humanos", coroada por dois punhais. Os bustos em gesso de Bruto e Guilherme Tell, colocados de cada lado, pareciam ter sido colocados como guardiões do quadro. Em face, atrás da tribuna, fuguravam como contra-partida os bustos de Mirabeau e de Helvétius, com o de Jean-Jacques Rousseau ao centro. Grossas correntes enferrujadas, colocadas como guirlanda sobre suas cabeças, serviam como coroa. Dizem-me que as correntes foram tiradas da Bastilha ; mas descobri depois que haviam sido compradas no Cais de la Ferraille. »

O convento, o jardim
Após 10 de Agosto de 1792, uma parte do convento foi transformada em hospital para os marselheses revolucionários feridos durante o assalto ao Palácio das Tulherias.

Jean-Paul Marat foi enterrado no jardim dos Cordeliers sob um chorão, até sua transferência para o Panteão de Paris.

O Clube foi fechado em 1795

O Convento dos Cordeliers hoje

O crescimento da Escola de Medicina de Paris absorveu uma parte do convento, do qual apenas resta parte do refeitório recentemente restaurado. É, a cerca de uns quinze anos, um local de exposições artísticas temporárias.

A parte oriental do claustro foi anexada à Escola de Medicina, sob o Império, que manteve o traçado e até utilizou suas pedras para a reconstrução. De ambos os lados da construção que lhe faz face foi demolido um grupo de casas que o cercavam, como a casa onde vivia o casal Simon e a casa de Jean-Paul Marat. Essa casa localizava-se na extremidade das construções que fazem ângulo com a Rue de l'École-de-Médecine e o Boulevard Saint-Germain.

A Universidade Pierre-et-Marie-Curie de Paris tem a posse do claustro que abriga laboratórios de pesquisa assim como certos serviços administrativos dos estudos doutorais e serviços de medicina preventiva.

Coordenadas

Construções da França
Revolução Francesa
6.º arrondissement de Paris


text:
Michail Nikolajevitj Muravjov-Vilenskij (ryska: Михаил Николаевич Муравьёв-Виленский), född 13 oktober (gamla stilen: 1 oktober) 1796 i Moskva, död 10 september (gamla stilen: 29 augusti 1866 i Sankt Petersburg, var en rysk greve och ämbetsman. Han var son till Nikolaj Muravjov (1768–1840).

Muravjov blev 1842 överdirektör för ryska fältmätningskåren, 1850 medlem av riksrådet och 1857 minister för riksdomänerna. Han var mycket verksam för lantbrukets förkovran, men motsatte sig hårdnackat livegenskapens upphävande och gjorde sig på hösten 1861 genom sina yrkanden på stränga åtgärder med anledning av de då inträffade studentoroligheterna i Sankt Petersburg så förhatlig, att han i december samma år måste begära avsked.

Då 1863 års polska uppror utbredde sig även till Litauen, sändes Muravjov som generalguvernör i Vilna och undertryckte med hänsynslös hårdhet resningen att han blev hårt kritiserad även i en rad andra europeiska länder och kom att kallas "Vilnius bödel". År 1865 återkallades han och erhöll grevlig värdighet. En bildstod över honom restes 1898 i Vilnius. Hans sonson Michail Muravjov (1845–1900) utgav "Der Diktator von Wilna, Memoiren des Grafen M.N.M." (tysk upplaga 1883).

Källor

Ryska ämbetsmän
Ryska grevar
Personer i Ryssland under 1800-talet
Personer från Moskva
Födda 1796
Avlidna 1866
Män
Ugglan


text:
Tekzen, face parte din Holdingul TEKFEN care este una din cele mai mari companii din Turcia. TEKZEN are ca obiect de activitate vânzarea de materiale de construcții și amenajări interioare prin magazine de tip DIY, fiind prezentă din anul 2007 și în România, unde deține 5 magazine, în Bucuresti, Brașov , Buzău , Vaslui și Suceava. Până la sfârșitul anului 2009, compania va mai deschide încă un magazin în Piatra Neamț.

Legături externe
www.tekzen.ro - Sit web oficial

Companii de retail
Companii din Turcia


text:
Oyilattam (; meaning: dance of grace) is a folk dance with origins in the Madurai region of Tamil Nadu. The dance has its origins in southern Tamil Nadu and is primarily performed in Madurai district, Tirunelveli district and Tiruchirapalli district. It was traditionally a dance where a few men would stand in a row with two kerchiefs perform rhythmic steps to the musical accompaniment, with the number of dancers increasing; over the past ten years women have also started performing this dance. Typically, the musical accompaniment is the Thavil and the performers have coloured handkerchiefs tied to their fingers and wear ankle bells. Oyilattam is one of the folk arts identified for mainstreaming by the Tamil university. Mainly Oyilattam is performed at village festivals. It is a dance used after harvest to protect the grains from birds.

References

Folk dances of Tamil Nadu


text:
¿Qué pequeño ciclomotor de manillar cromado en el fondo del patio? (en francés, Quel petit vélo à guidon chromé au fond de la cour?) es el segundo libro del escritor francés Georges Perec, publicado en 1966 en la colección «Les Lettres Nouvelles» de Éditions Denoël. También se publicó en las colecciones «Romans français» y «Empreinte» de la misma editorial, esta última con un prefacio de Richard Bohringer. En castellano fue publicada por primera vez en 2009 en la colección «Alfanhuí» de Ediciones Alpha Decay, con traducción de Marisol Arbués y Hermes Salceda, más la colaboración de Mercé Burrel.

El libro corresponde a un relato o novela corta humorística que narra los fallidos intentos de un grupo de amigos para evitar que un conscripto sea reclutado para la Guerra de Argelia. El texto se caracteriza fundamentalmente por el uso explícito de numerosas figuras retóricas.

El autor lo dedicó a «L. G.», iniciales de La Ligne générale, un grupo de amigos intelectuales al que perteneció el autor antes de su ingreso en Oulipo.

Estructura

El texto se divide en veintiún secciones breves no numeradas, incluyendo una pausa explícita, sucedida por un resumen de lo narrado hasta entonces. Narrado por uno de los amigos del personaje Henri Pollak, el texto abunda en figuras retóricas, tales como metábolas y parataxis. Perec identifica en un índice al final del libro más de ciento cincuenta de ellas, especificando las páginas en el libro donde son utilizadas.

Argumento

El joven Henri Pollak vive en Montparnasse, junto a su pareja, sus amigos y sus libros. Diariamente debe viajar hasta un regimiento de Vincennes, donde ejerce sin ánimos como cabo furriel. Para desplazarse utiliza un pequeño ciclomotor de manillar cromado.

Un conscripto llamado «Kara-algo», alistado para luchar en la Guerra de Argelia, le pide a Pollak que le atropelle un pie, para así poder librarse de la misión y seguir viviendo con su amada. Pollak decide consultarlo con sus amigos, y entre todos deciden que lo mejor sería romperle un brazo. Luego de unos meses en que creía haberse librado de la guerra, su nombre aparece oficialmente en la lista de reclutamiento. Entonces los amigos esperan un momento adecuado para actuar, y deciden organizar un festín en una de sus casas, durante el cual varios de los comensales invitados cuestionan la idea y proponen otras alternativas, entre las cuales finalmente deciden que Kara-algo simule problemas mentales, tomando una fuerte dosis de fármacos controlados.

El joven, fuerte, empático y tranquilo, llega finalmente a la fiesta, entre el acalorado recibimiento de los comensales. Luego de comer, beber e interrogarlo, lo convencen del nuevo plan. Tras hacerlo ingerir las drogas, los amigos van en busca de un hotel donde poder dejar al recluta, pero al no encontrar ninguno, deciden dejarlo en el cuartel. Sin embargo, Kara-algo acaba vomitando durante la madrugada todo el alcohol y las pastillas ingeridas, por lo que a la mañana siguiente no tiene excusas para que se lo lleven a la guerra. Ese mismo día, Pollak le cuenta la triste noticia a sus amigos. Entre todos deciden viajar hasta Versalles para despedirlo, pues desde allí salen los trenes hacia el país africano. Una vez allí, sin embargo, no consiguen encontrarlo, o bien Kara-algo no quiere ser encontrado. Los amigos regresan a sus casas, y no vuelven a saber del recluta.

Análisis de la obra

Si bien muchos interpretaron inicialmente esta novela como una respuesta pacifista a la Guerra de Argelia, para el estudioso Eric Beaumatin se trata sobre todo de la aplicación de recursos retóricos, del tipo que solía impartir su amigo Roland Barthes en sus clases en el Colegio de Francia.

Recepción e impacto
El 15 de junio de 1967 se emitió una lectura de esta obra para la radio alemana Saarländischer Rundfunk, leída por Nestor Xaidis sobre una versión traducida por Eugen Helmle, con quien Perec trabajó en diversos proyectos radiales.

Referencias

Notas

Bibliografía

Novelas de Georges Perec
Novelas de 1966
Novelas ambientadas en Francia


text:
Yarraville railway station is located on the Werribee and Williamstown lines in Victoria, Australia. It serves the inner-western Melbourne suburb of Yarraville, and it opened on 20 November 1871 as South Footscray.

History

Yarraville station opened on 20 November 1871, twelve years after the line from Footscray was extended to Newport. Like the suburb itself, the station was named after the Yarraville estate, which was developed by Biers, Henningham & Co. Land sales began in 1859.

In 1892, the present station buildings were provided, replacing timber station buildings that were destroyed by fire in 1890. The station opened to goods traffic in 1883 and, in 1893, a goods shed that was originally at South Morang was relocated to Yarraville. In 1912, an extension of the yard was provided at the up end. By July 1969, the station was closed to goods traffic, with the goods shed demolished shortly after. In 1970, an overpass at nearby Somerville Road opened and, in 1991, the goods yard was removed. Interlocked crossing gates remained at the Anderson Street level crossing until 1995, when they were fixed in the open position and replaced by boom barriers.

A signal box, which was closed in 1996, is located at the down end of Platform 1. In 1997, a pedestrian subway on the station side of Anderson Street was filled in and replaced by pedestrian gates.

Platforms and services

Yarraville has two side platforms. It is served by Werribee and Williamstown trains.

Platform 1:
  all stations services to Flinders Street and Frankston
  all stations services to Flinders Street and Frankston

Platform 2:
  all stations services to Laverton via Altona (weekdays only); all stations services to Werribee
  all stations services to Williamstown

Transport links

CDC Melbourne operates one route to and from Yarraville station, under contract to Public Transport Victoria:
 : to Highpoint Shopping Centre

Transit Systems Victoria operates two routes to and from Yarraville station, under contract to Public Transport Victoria:
 : to Kingsville
 : to Newport station

References

External links

 Melway map at street-directory.com.au

Railway stations in Melbourne
Railway stations in Australia opened in 1871
Railway stations in the City of Maribyrnong


text:
Espai històric de les Devees és un conjunt amb restes de la Guerra Civil de la Fatarella protegida com a bé cultural d'interès local.

Descripció
L'espai històric les Devees ressegueix el camí dels Montagudells que comunica el poble de la Fatarella amb el nus de les Camposines. Aquest indret, també anomenat E-022, és un dels fragments més ben conservats d'aquesta línia defensiva.

Hi ha dos conjunts diferenciats: hi ha dos grups de refugis i un conjunt de trinxera amb altres elements complementaris. Un dels refugis fou construït aprofitant antic un forn de calç. En un nivell superior al dels refugis hi ha una línia de trinxera fent ziga-zaga, d'uns 20 metres, amb sengles pous de tirador a banda i banda. El conjunt defensiu es comunica amb els refugis mitjançant una trinxera.

Història
L'espai històric de les Devees formava part de la xarxa defensiva que l'exèrcit republicà va anar bastint al llarg de la riba dreta del riu, per tal d'aturar l'ofensiva franquista. Aquest espai ocupa els primers metres del camí dels Montagudells situat en un indret estratègic, pròxim al nucli urbà, i va ser ocupat per la 35a Divisió Internacional de l'exèrcit republicà el 25 de juliol de 1938.

Aquesta zona no fou ocupada per les forces franquistes fins gairebé el final de la batalla de l'Ebre, entre els dies 11 i 12 de novembre, quan el front republicà del sud ja havia perdut les serres de Cavalls i Pàndols i les poblacions de Pinell de Brai, Miravet i Móra d'Ebre.

Sembla, que tot i que era un lloc estràtegic, l'ocupació es va fer de forma pacífica quan els republicans ja s'havien retirat cap a Ascó.

Referències

Vegeu també
 Llista de monuments d'Espais de Memòria
 Memorial Democràtic de Catalunya

Enllaços externs

Patrimoni monumental de la Fatarella
Guerra Civil espanyola a Catalunya
Espais de memòria històrica a Catalunya


text:
È affetto da progeria e per diffondere le conoscenze sulla propria malattia e per promuovere la ricerca su di essa ha fondato nel 2005 l'Associazione Italiana Progeria Sammy Basso (A.I.Pro.Sa.B.).

Si è laureato in Scienze Naturali con indirizzo Biologico Molecolare all'Università di Padova il 17 luglio 2018 con 110 e Lode, presentando una tesi dedicata all'esistenza di terapie per rallentare il decorso della propria patologia.

Per farsi conoscere ha documentato il suo viaggio negli USA, lungo la Route 66, scrivendo un libro (Il viaggio di Sammy) e registrando una serie di episodi per il canale Nat Geo People di Sky.

Biografia
Sammy è nato il 1º dicembre 1995 a Schio verso le 5:00 del mattino, tre settimane prima del termine della gravidanza. Alla nascita, pesava 2680 g e non presentava alcun segno della malattia. Tuttavia, le prime manifestazioni di questa non hanno tardato molto a comparire, anche se per diverso tempo non sono state interpretate correttamente. Infatti, per alcuni mesi il bambino è stato sottoposto a diverse valutazioni cliniche e accertamenti che non si sono rivelati utili a formulare la corretta diagnosi. Finalmente, quando il piccolo aveva poco più di due anni, i medici del Dipartimento di pediatria della Azienda Ospedaliera-Universitaria di Padova hanno consigliato ai genitori di Sammy di sottoporlo a una consulenza genetica, che ha permesso di giungere alla diagnosi di progeria.

Sammy vive con la famiglia a Tezze sul Brenta. Nonostante la malattia Sammy, dopo aver conseguito la maturità scientifica al Liceo Scientifico St. "J. Da Ponte" di Bassano del Grappa, nell'anno accademico 2014-2015 si è immatricolato al corso di laurea di Fisica presso l'Università degli Studi di Padova per poi passare al corso di Scienze naturali. Il suo sogno, una volta completati gli studi, era di lavorare presso il CERN di Ginevra.
Un anno dopo si iscrive inoltre alla Facoltà di Scienze naturali con l'intento di approfondire, una volta conclusi gli studi, la ricerca sulla progeria. Il 23 marzo 2021 consegue la laurea magistrale in Molecular Biology all'Università di Padova.

Subito dopo la maturità, Sammy fa un viaggio negli Stati Uniti con i suoi genitori, Laura e Amerigo, e con il suo amico Riccardo, percorrendo la Route 66 da Chicago a Los Angeles. Basso documenta questo viaggio scrivendo un libro, Il viaggio di Sammy, e registrando alcuni episodi che sono stati trasmessi dal canale Nat Geo People.

Il 13 febbraio 2015 viene invitato come ospite alla 65ª edizione del Festival di Sanremo, parlando della sua malattia.

Il 17 luglio 2018 consegue la laurea in Scienze naturali con 110 e lode.

Il 7 giugno 2019 riceve le insegne del Cavalierato dell'Ordine al Merito della Repubblica, di cui era stato insignito motu proprio dal Presidente della Repubblica Sergio Mattarella.

Il 24 marzo 2021 consegue la laurea in Biologia molecolare presso l'Università di Padova.

Malattia

Primi sintomi
Alla prima visita pediatrica di Sammy, il medico notò che il bambino presentava un reticolo venoso molto evidente sull'addome, che ritenne fosse legato alla sua nascita anticipata. Quindi, consigliò di sottoporlo a un'ecografia dell'addome superiore, ma tutto risultò nella norma.

Quando Sammy aveva due mesi, i medici notarono un ispessimento dei tessuti perineali e degli arti inferiori che interpretarono come edema. A 3 mesi, fu sottoposto, presso il Dipartimento di Pediatria della Azienda Ospedaliera-Universitaria di Padova, a una serie di indagini dalle quali scaturì la diagnosi di "scleredema dell'infanzia". Col passare del tempo, tuttavia, il quadro cutaneo migliorò.

A causa di un brusco rallentamento della crescita, all'età di circa sei mesi, Sammy fu sottoposto a indagini per la valutazione della permeabilità intestinale, i cui risultati dimostrarono la presenza di malassorbimento, destinato a scomparire nei mesi successivi.

All'età di 1 anno e 3 mesi, dato che la causa che determinava la scarsa crescita restava ignota, Sammy fu sottoposto a una biopsia intestinale, ma anche tale indagine dette un esito negativo.

Nonostante i continui controlli che venivano fatti al bambino, nessuno era fin qui arrivato a sospettare la malattia da cui era affetto.

Diagnosi
Il 12 gennaio 1998, i genetisti riuscirono a capire quale fosse la vera causa dei sintomi che aveva presentato Sammy fino ad allora: il bambino era affetto da progeria, una malattia genetica rarissima, nota anche come "sindrome da invecchiamento precoce".

All'epoca, in Italia, la malattia era poco conosciuta, non era disponibile alcuna cura e non venivano effettuate ricerche su di essa, tant'è vero che gli stessi medici del Dipartimento di Pediatria di Padova non seppero fornire alla famiglia indicazioni su come muoversi.

Incontri mondiali sulla malattia
Attraverso ricerche su Internet la famiglia di Sammy trovò un'associazione americana, la Sunshine Foundation, e cominciò, nel 2000, a partecipare agli incontri mondiali che ogni anno questa organizza per le famiglie con bambini affetti da questa sindrome.

Inoltre la famiglia, dal 2002, iniziò a partecipare anche a incontri europei organizzati dall'associazione olandese Progeria Family Circle.

Negli incontri organizzati dalle associazioni americane vengono favoriti gli scambi tra le famiglie dei bambini affetti da questa malattia, mentre nei meeting delle associazioni europee è possibile l'incontro tra famiglie e medici che si occupano della progeria. Pertanto, le diverse associazioni hanno un ruolo centrale nel promuovere lo scambio di conoscenze tra medici e medici, la comunicazione tra medici e genitori, la condivisione di esperienze tra genitori e genitori.

Contributi alla ricerca
Durante il primo viaggio negli Stati Uniti, i genitori di Sammy hanno avuto occasione di conoscere quelli di Sam Berns, un altro ragazzo affetto da progeria, a cui si deve la istituzione della Progeria Research Foundation. In tale circostanza, la famiglia Basso ha dato il proprio contributo all'attivazione di una banca di linee cellulari, a cui può attingere chi intende effettuare ricerche sulla progeria. Tale disponibilità insieme al progredire degli studi sulla malattia, nel 2003, ha permesso di giungere alla scoperta del gene interessato dalle mutazioni responsabili della progeria.

Questa patologia è dovuta alla mutazione del gene LMNA responsabile della produzione di due proteine: le lamine A e C. La mutazione provoca la produzione di lamine A tronche, chiamate progerine che determinano l'invecchiamento precoce tipico della malattia.

La famiglia Basso, nel 2006, ha anche aderito a un programma di studi clinici sulla progeria presso i National Institutes of Health di Bethesda (Maryland), ove ha sede il NHGRI ("Istituto di Ricerca sul Genoma Umano"). Presso tale centro è stata eseguita per la prima volta la raccolta completa dei dati relativi agli organi e apparati di Sammy a scopo di ricerca.

Come risultato di questo programma è stato messo a punto un farmaco sperimentale, inibitore della transferasi, che potrebbe essere in grado di rallentare il decorso della malattia.

Ciò ha permesso, nel 2007, di realizzare a Boston il primo studio clinico su 28 bambini (tra cui Sammy) affetti da progeria. A questo ne ha fatto seguito un secondo sempre a Boston e un terzo a Marsiglia.

Associazione Italiana Progeria Sammy Basso
Nell'ottobre 2005 è stata fondata l'"Associazione Italiana Progeria Sammy Basso" proprio per volontà di Sammy, che, nonostante la giovane età, già si chiedeva per quale motivo non si sentisse mai parlare della sua malattia.

L'Associazione, quindi, si propone da un lato di informare le famiglie colpite dalla malattia e di raccogliere fondi per la ricerca su di essa, dall'altro di rendere la progeria più conosciuta.

Dalla nascita di questa fino a oggi, sono state promosse manifestazioni, dirette televisive, spettacoli, concerti ed eventi per raccogliere fondi. Una parte di questi viene inviata alle associazioni americane e un'altra serve per finanziare l'Istituto di Genetica Molecolare del CNR di Bologna, che si occupa delle Laminopatie, ossia del gruppo di patologie di cui fa parte la progeria.
La collaborazione tra l'Associazione Italiana Progeria Sammy Basso e il CNR-IGM di Bologna dà vita, nel 2009, al Network Italiano Laminopatie dove ricercatori, clinici, medici, case farmaceutiche, pazienti ed associazioni lavorano in maniera capillare nello scambio di informazioni e nelle ricerche stesse. Questo modello di lavoro sopperisce alla mancanza di collaborazione che spesso è presente nel campo della ricerca e comincia ad essere esportato all'esterno come modello di efficienza.

Inoltre sono anche stati organizzati incontri informativi nelle scuole.

È stato pure realizzato il primo Simposio Italiano sulla progeria, nel corso del quale sono stati illustrati sia i progressi compiuti dalla ricerca negli ultimi anni, che le speranze che si sono aperte per tutti i bambini affetti dalla malattia.

Nel 2012, l'associazione ha organizzato, a Montegrotto Terme, la prima Italy Progeria Reunion: il primo meeting europeo che ha lo scopo di riunire esperti, famiglie, bambini e ragazzi.

Logo
Il logo dell'associazione è stato disegnato da Sammy Basso e raffigura una salamandra.

La salamandra è un animale al quale Sammy dà un significato particolare: oltre ad essere stato il suo primo animale domestico, questa è capace di adattarsi ai cambiamenti (può vivere sia sott'acqua che sulla terra e, secondo le leggende medievali, vivrebbe nel fuoco dei camini).

Sammy come la salamandra deve sapersi adattare e imparare ad accettare i propri cambiamenti, e così l'A.I.Pro.Sa.B. nel suo lavoro di raccolta fondi e di ricerca.

Fondatori
Nel 2005, l'"Associazione italiana progeria Sammy Basso" è stata fondata da:
 Amerigo Basso: il padre di Sammy;
 Patrizia Basso: la zia;
 Moreno Basso: lo zio;
 Mara Cecchin: un'amica di famiglia di Sammy;
 Daniela Bonato: un'amica di famiglia di Sammy
 Eugenia Guzzi: un'insegnante di inglese e francese che opera anche da traduttrice per l'associazione;
 Laura Lucchin: la madre di Sammy che si occupa delle pubbliche relazioni per l'associazione.

Il viaggio di Sammy
Subito dopo la maturità, i genitori di Sammy, Laura e Amerigo, hanno organizzato per il ragazzo un tour negli USA lungo la Route 66 da Chicago a Los Angeles: Sammy, così, ha potuto finalmente coronare uno dei suoi sogni.

Lungo questo viaggio ha avuto la possibilità di visitare diverse città, tra cui Chicago, Hollywood, Las Vegas, St. Louis e Los Angeles, dove ha avuto l'occasione di incontrare James Cameron e Matt Groening.

Inoltre ha cantato in una messa gospel e gli è stata data l'opportunità di effettuare il primo lancio nella partita di baseball dei St. Louis Cardinals contro i Milwaukee Brewers.

Queste esperienze sono state riferite nel libro, Il viaggio di Sammy, e nel programma con lo stesso titolo che il ragazzo ha realizzato per il canale Nat Geo People (canale 411 di Sky Italia).

Onorificenze

Note

Bibliografia

Basso, Sammy. 2015. Il viaggio di Sammy. Milano, Rizzoli-Corriere della Sera Media Group S.p.A.

Voci correlate
 Progeria
 Progeria Research Foundation
 Nat Geo People

Collegamenti esterni

Studenti dell'Università degli Studi di Padova
Cavalieri OMRI


text:
Garrett Wilson (né le  à Barrie, en Ontario au Canada) est un joueur professionnel canadien de hockey sur glace. Il évolue à la position d'ailier gauche.

Biographie

Statistiques

Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

|-
| 2007-2008 || Spitfires de Windsor || LHO ||7 ||1 ||0 ||1 ||2 ||3 ||0 ||0 ||0 ||0
|-
| 2008-2009 || Attack d'Owen Sound || LHO ||53 ||17 ||18 ||35 ||44 ||4 ||1 ||3 ||4 ||7
|-
| 2009-2010 || Attack d'Owen Sound || LHO ||65 ||36 ||26 ||62 ||80 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2010-2011 || Attack d'Owen Sound || LHO ||66 ||40 ||46 ||86 ||114 ||22 ||11 ||10 ||21 ||28
|-
| 2011-2012 || Cyclones de Cincinnati || ECHL ||63 ||17 ||18 ||35 ||50 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2011-2012 || Rampage de San Antonio || LAH ||11 ||1 ||0 ||1 ||2 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2012-2013 || Cyclones de Cincinnati || ECHL ||38 ||19 ||10 ||29 ||56 ||15 ||4 ||1 ||5 ||17
|-
| 2012-2013 || Rampage de San Antonio || LAH ||26 ||3 ||2 ||5 ||19 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2013-2014 || Rampage de San Antonio || LAH ||71 ||14 ||16 ||30 ||58 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2013-2014 || Panthers de la Floride || LNH ||3 ||0 ||0 ||0 ||0 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2014-2015 || Rampage de San Antonio || LAH ||71 ||23 ||15 ||38 ||80 ||3 ||0 ||2 ||2 ||2
|-
| 2014-2015 || Panthers de la Floride || LNH ||2 ||0 ||0 ||0 ||0 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2015-2016 || Pirates de Portland || LAH ||37 ||7 ||13 ||20 ||55 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2015-2016 || Panthers de la Floride || LNH ||29 ||0 ||0 ||0 ||24 ||6 ||0 ||1 ||1 ||4
|-
| 2016-2017 || Penguins de Wilkes-Barre/Scranton || LAH ||59 ||11 ||20 ||31 ||83 ||5 ||0 ||2 ||2 ||0
|-
| 2017-2018 || Penguins de Wilkes-Barre/Scranton || LAH ||69 ||17 ||25 ||42 ||139 ||3 ||0 ||1 ||1 ||22
|-
| 2018-2019 || Penguins de Wilkes-Barre/Scranton || LAH || 18 || 8 || 10 || 18 ||69 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2018-2019 || Penguins de Pittsburgh || LNH || 50 || 2 || 6 || 8 ||	18 || 4 || 1 || 0 ||1 || 0
|-
| 2019-2020 || Marlies de Toronto || LAH || 51 || 10 || 10 || 20 || 81 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2020-2021 || Phantoms de Lehigh Valley || LAH || 27 || 1 || 8 || 9 || 28 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2021-2022 || Phantoms de Lehigh Valley || LAH ||  ||

| 84 || 2 || 6 || 8 || 18 || 10 || 1 || 1 || 2 || 4

Trophées et honneurs personnels

LHO
2010-2011 : nommé sur la première équipe d'étoiles.

Références

Naissance en mars 1991
Naissance à Barrie
Joueur canadien de hockey sur glace
Attaquant de hockey sur glace
Choix de repêchage des Panthers de la Floride
Joueur des Spitfires de Windsor
Joueur de l'Attack d'Owen Sound
Joueur des Cyclones de Cincinnati (ECHL)
Joueur du Rampage de San Antonio
Joueur des Panthers de la Floride
Joueur des Pirates de Portland
Joueur des Penguins de Wilkes-Barre/Scranton
Joueur des Penguins de Pittsburgh
Joueur des Marlies de Toronto
Joueur des Phantoms de Lehigh Valley


text:
Videbæk er en by i Vestjylland med , beliggende 34 km syd for Holstebro, 24 km vest for Herning, 20 km nord for Skjern og 25 km øst for Ringkøbing. Byen hører til Ringkøbing-Skjern Kommune og ligger i Region Midtjylland.

Videbæk hører til Videbæk Sogn. Videbæk Kirke ligger i byen.

Vestjyllands Kunstpavillon
Vestjyllands Kunstpavillon ligger i Videbæks lystanlæg med udsigt til en sø. Pavillonen er tegnet af Henning Larsen Architects og blev åbnet 1. juni 2012. Den ligger ved den tidligere Sportsvej, som 1. marts 2015 blev omdøbt til Henning Larsens Vej for at hædre den berømte arkitekt, som var født i Opsund 4 km vest for Videbæk.

I 2017 blev kunstpavillonen udvidet med endnu en hvid horisontal, kvadratisk bygning, der rummer et museum for Arne Haugen Sørensen, som selv har doneret en stor værdifuld samling værker til museet. De to bygninger er bygget sammen i en skæv vinkel, der efterlader et V-formet mellemrum. Bygningernes vægge består af skråtstillede stykker, der kan ses som en leg med Videbæks vartegn, V-et.

Faciliteter
 Videbæk Skole har 433 elever, fordelt på 0.-9. klassetrin i 2-3 spor. Den er overbygningsskole for Vorgod Skole, Fjelstervang Skole og Nørre Vium-Troldhede Skole, som kun har 0.-6 klassetrin.
 Tæt ved Videbæk Skole ligger Videbæk Idræts- og Fritidscenter, som har to idrætshaller, svømmehal, bowlinghal, motions- og fitnessudstyr samt 16 dobbeltværelser.
 Videbæk Kristne Friskole blev oprettet i 1976 og har 263 elever, fordelt på 0.-9. klassetrin. Skolen har egen idrætshal.
 Byen har 3 børnehaver: Solstrålen fra 1968 er normeret til 63 børn og har 15 ansatte. Lions Clubs Børnehave er en selvejende institution, oprettet i 1973 af Lions Club Videbæk. Den er normeret til 63 børn og har 21 ansatte.Gl. Kongevej er normeret til 40 børnehavebørn, og der er 12 børn i vuggestuen. Legepladsen og huset benyttes desuden af ca. 50 dagplejebørn. Institutionen har 33 ansatte.
 Videbæk Forsamlingshus er opført i 1906 og har plads til 120 personer i den store sal og 30 i den lille sal.
 Hotel Falken i den vestlige ende af byen har 43 værelser, en lejlighed på 80 m² med sovepladser til 10 personer, 4 selskabs- og kursuslokaler med kapacitet til 120 personer samt svømmebassin. Hotellet hører til kæden Danske Hoteller A/S.
 Byen har to missionshuse: Indre Missions på Nygade, bygget i 2001, og Luthersk Missions på Høgevej. Luthersk Mission ejer også plejehjemmet Bakkely, som har 38 boliger.
 Centerparken Ældrecenter har 21 plejeboliger, 2 aflastningsstuer samt 10 interne ældreboliger og 16 eksterne.
 På Gammel Kongevej 33 findes Videbækegnens Lokalhistoriske Arkiv, som hører under Videbæk Egnsmuseum i nabobyen Vorgod-Barde.
 Byen har 2 supermarkeder, 3 genbrugsbutikker, 4 pizzeriaer, bageri, bibliotek, Nordea-afdeling, lægehus, tandlæge og dyrlægeklinik.

Historie

Kroen
Ved landevejen Aarhus-Silkeborg-Herning-Ringkøbing, der blev anlagt i 1850'erne, blev der bygget en kro, som blev Videbæks første hus. Kroen brændte i 1907, men blev genopført og skiftede navn fra Videbæk Kro til Westergaards Hotel. Efter en gennemgribende renovering i 1997 havde det kun 5 værelser, som var indrettet individuelt og havde hver sit navn. Hotellet lukkede 1. november 2020.

Landsbyen
I 1879 beskrives byen således: "Videbæk med Kro".

I 1904 beskrives byen således: "Videbæk (en Del i Vorgod S.), ved Landevejen, med Skole, Forsamlingshus (opf. 1886), Epidemihus (opf. 1892 for 15,000 Kr., med Desinfektionsanstalt og 14 Senge; ejes af Amtskommunen), Distriktslægebolig, Dyrlæge, Afholdshjem, Sparekasse for Vorgod og N.-Vium-Herborg Komm. (opr. 1868...Antal af Konti 648), flere Købmænd osv., Kro, Markedsplads (Marked i Feb., Juni og Okt.) og Telefonst.

Sogn og kommune
Videbæk hørte i starten til Vorgod Sogn. Dets vestlige del blev i 1898 udskilt som Herborg Sogn med en ny kirke i Herborg, indviet 1899. Det var også for at tilgodese Videbæk, men det var ikke tilfredsstillende, så Videbæk fik sin egen kirke og præst i 1914. Videbæk Sogn blev udskilt i 1916, men hørte til Nørre Vium-Herborg sognekommune helt frem til kommunalreformen i 1970. Her blev Videbæk kommunesæde i Videbæk Kommune, som ved strukturreformen i 2007 indgik i Ringkøbing-Skjern Kommune.

Stationsbyen
Videbæk fik jernbanestation på Skjern-Videbæk banen (1920-1981). Videbæk Station var endestation og blev anlagt i den nordøstlige udkant af byen fordi man troede, at banen skulle forlænges til Skive. Så i 1930 oprettede man Videbæk trinbræt, som lå tættere på bymidten ved Gammel Kongevej.

Det lave målebordsblad viser at byen efter banens oprettelse også havde mejeri, apotek, jordemoderhus og missionshus.

Den velbevarede stationsbygning ligger på Stationsvej 40, og de andre huse på østsiden af Stationsvej er bygget på stationsarealet, som DSB solgte allerede i 1955, hvor persontrafikken blev indstillet.

Fra rutebilstationen er banetracéet bevaret på godt 3 km til Herborg, hvorfra man kan køre 12½ km på skinnecykel til udkanten af Skjern. Skinnecyklerne vedligeholdes af foreningen Videbæk-Skjern Veteran- og Modeljernbane og udlejes i Astrup Købmandshandel.

Erhverv
Arla (Arinco) mejeri og Vestas har afdelinger i Videbæk. Et stort biogasanlæg behandler 600.000 ton biomasse om året, bl.a restprodukter fra mejeriet, og producerer biogas til mejeriet.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger

 Videbækegnens Lokalhistoriske Arkiv
 SDFE kortviser: Høje målebordsblade 1842-1899 og lave målebordsblade 1901-1971


text:
La Lande-sur-Eure () is a former commune in the Orne department in north-western France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Longny les Villages.
La Lande-sur-Eure is located in the canton of Tourouvre and in the arrondissement of Mortagne-au-Perche. Its zip code is 61290.

See also
Communes of the Orne department

References

Landesureure


text:
Thryonomys es un género de roedores histricomorfos, el único de la familia Thryonomyidae, conocidos vulgarmente como ratas espinosas africanas o ratas de las cañas. Se encuentran en África, al sur del Sáhara. Son consumidos por las personas en algunos países africanos y son considerados una plaga para varios cultivos. El nombre del género proviene de la palabra griega thryon, que significa "junco" o "caña".

Características
El largo del cuerpo es de entre 35 y 60 centímetros. En cautiverio, pesan comúnmente 6-7 kilogramos, y pueden alcanzar pesos de hasta 10 kilogramos en libertad. Son roedores de constitución pesada, con pelaje marrón hirsuto manchado de amarillo o gris. Viven en áreas pantanosas y a lo largo de ríos y orillas de lagos, son herbívoros y en estado salvaje se alimentan de hierbas acuáticas. En zonas agrícolas se alimentan también de los cultivos de caña de azúcar, convirtiéndose en un problema considerable.

Las hembras dan a luz camadas de entre 2 y 4 crías al menos una vez al año, y con mayor frecuencia en algunas áreas. Son sexualmente maduros y capaces de reproducirse a partir de los 6 meses de vida.

Relación con el hombre
Están ampliamente distribuidos y los granjeros dedican una cantidad considerable de energía cercando sus campos para mantenerlos fuera, pero son también valorados como una fuente de "carne salvaje" en África Central y Occidental. Como el cobayo (Cavia porcellus), la carne tiene un alto contenido proteico y es baja en grasas, comparada con la carne de animales de cría en granja. Es apreciada también por su ternura y sabor.

En el área de la sabana de África Occidental la gente ha capturado y engordado a estos roedores tradicionalmente.

Estado de conservación
Hay áreas en las que han sido cazados en exceso, y el hábitat de la sabana se encuentra frecuentemente en riesgo durante la temporada de sequías debido a los incendios forestales, producidos a menudo durante las expediciones de caza. De todas formas, la alta explotación de estos roedores en el mundo salvaje no ha tenido un efecto serio sobre su número, e incluso algunos investigadores creen que su población puede estar incrementándose debido a su capacidad de adaptarse a las tierras deforestadas.

Referencias

Bibliografía
 Mathews, Jaman. "The Value of Grasscutters," World Ark, (January-February, 2008), pp. 23–24.

Enlaces externos

 BBC article on "grasscutter" rearing in Ghana

Thryonomyidae
Géneros de mamíferos


text:
Şıxbabalı (also, Shikhbabaly and Shykhbabaly) is a village in the Agdam Rayon of Azerbaijan.

References

Populated places in Aghdam District


text:
Diplotomodon is een geslacht van reptielen, wellicht een vleesetende theropode dinosauriër behorend tot de groep van de Tyrannosauroidea, dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika. De enige benoemde soort is Diplotomodon horrificus.

Vondst en naamgeving
In 1865 benoemde de Amerikaanse paleontoloog Joseph Leidy een losse tand gevonden in New Jersey als de typesoort Tomodon horrificus. De geslachtsnaam was afgeleid van het Oudgriekse τομός, tomos, "scherp, snijdend", en ὀδών, odoon, "tand". De soortaanduiding betekent "afschuwwekkend" in het Latijn. In 1868 was Leidy erachter gekomen dat de geslachtsnaam al bezet was door de slang Tomodon Duméril 1853. Daarom hernoemde hij het geslacht tot Diplotomodon, het oorspronkelijke Tomodon aanvullend met het Griekse voorvoegsel diplo~, "dubbel", afgeleid van διπλόος. De tand had namelijk twee snijranden.

Het holotype, ANSP 9680, is vermoedelijk gevonden bij Mullica Hill, Gloucester County, in een laag van de Navesinkformatie of wellicht de Hornerstownformatie. De eerste formatie beslaat het grootste deel van het Maastrichtien, de laatste mede een deel van het laatste Maastrichtien. Beide formaties bestaan uit mariene afzettingen.

Beschrijving
De tand heeft een bewaarde lengte van ongeveer zeven centimeter. De tandkroon heeft een driehoekige vorm met een spitse punt. De kroon is breed, zeer afgeplat en symmetrisch, zonder enige kromming, van buiten naar binnen noch zijwaarts. Onderaan loopt de kroon uit in een ruw en breed oppervlak, mogelijkerwijs een deel van de tandwortel. De voorste en achterste snijranden bevinden zich aan de zijkanten en zijn niet naar de achterkant gedraaid. Van de buitenkant heeft het onderste deel van de kroon een afgeplat facet; bovenaan is er een lage middenrichel.

Fylogenie
In 1865 beschreef Leidy het dier als een vleesetend zeereptiel, mogelijkerwijs een plesiosauriër. Bij zijn hernoeming in 1868 dacht hij echter dat het weleens om een basale vis zou kunnen gaan. Edward Drinker Cope stelde daarentegen in 1870 dat het een vleesetende dinosauriër betrof en dat bleef daarna de heersende opvatting, hoewel de naam nog een eeuw lang in lijsten van uitgestorven vissen bleef opduiken. In 1955 meende Halsey Wilkinson Miller dat het geen dinosauriër was, maar een lid van de zeebewonende Mosasauridae.

Tegenwoordig wordt meestal gesteld dat het vermoedelijk gaat om een tand van een vrij grote tyrannosauroïde. Ralph Molnar wees in 1990 de tand toe aan Dryptosaurus aquilunguis. De tanden van die soort zijn echter nauwelijks te onderscheiden van die van andere Tyrannosauridae. Diplotomodon wordt daarom tegenwoordig beschouwd als een niet met andere fossielen in verband te brengen nomen dubium. Nader onderzoek zou onderscheidende kenmerken aan het licht kunnen brengen, maar de tand schijnt onvindbaar te zijn in de collectie van de Academy of Natural Sciences of Philadelphia. Aldus kan niet bepaald worden of de snijranden kartelingen tonen van het theropode type. De algemene morfologie van de tand staat niet toe hem eenvoudig bij enige dinosaurische groep onder te brengen, niet zozeer omdat hij alleen algemene dinosauriërkenmerken bezit, maar doordat hij die juist mist. Diplotomodon is dus geen echt nomen dubium, eerder een vorm met een unieke combinatie van eigenschappen. De herkomst van het fossiel in ruimte en tijd, het late Opper-Krijt van Noord-Amerika, beperkt de mogelijke verwantschap tot drie groepen van reusachtige vleesetende reptielen: de Tyrannosauroidea, de Plesiosauria en de Mosasauridae. Een tyrannosauroïde herkomst is problematisch: de enige symmetrische tanden van de Tyrannosauroidea staan in de praemaxilla, de voorste snuit, en die hebben een D-vormige doorsnede en zijn niet afgeplat. David Weishampel suggereerde daarom in 2006 een meer basale positie in de Tetanurae. Diplotomodon zou daarmee de enige bekende grote basale tetanuur zijn uit het Maastrichtien van Noord-Amerika.

Tyrannosauroidea


text:
L'équipe de Tchécoslovaquie de volley-ball masculin est l'équipe nationale qui représentait la Tchécoslovaquie dans les compétitions internationales de volley-ball féminin. Elle était gérée par la Fédération de Tchécoslovaquie de volley-ball.
La sélection est active jusqu'à la dissolution de la Tchécoslovaquie en 1993. L'équipe de République tchèque de volley-ball (considérée comme son héritière) et l'équipe de Slovaquie de volley-ball sont alors créées.

L'équipe tchécoslovaque est championne du monde en 1956 et 1966, vice-championne olympique en 1964 et championne d'Europe en 1948, 1955 et 1958.

Histoire

Palmarès
 Jeux olympiques
 Finaliste (1) : 1964
 Troisième (1) : 1968

 Championnat du monde
 Vainqueur (2) : 1956 et 1966
 Finaliste (4) : 1949, 1952, 1960, 1962

 Coupe du monde
 Troisième (2) : 1965 et 1985

 Championnat d'Europe
 Vainqueur (1) : 1948, 1955 et 1958
 Finaliste (3) : 1950, 1967, 1971 et 1985

Notes et références

Articles connexes
 Équipe de Tchécoslovaquie de volley-ball féminin
 Équipe de République tchèque de volley-ball
 Équipe de Slovaquie de volley-ball

Équipe nationale de volley-ball disparue
Équipe nationale de volley-ball
Volley-ball
Volley-ball en Tchécoslovaquie


text:
Душковцы́ () — деревня в Барановичском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Городищенского сельсовета. Расположена в 31 км по автодорогам к северу от центра Барановичей, на расстоянии 7 км по автодорогам к северо-западу от центра сельсовета, городского посёлка Городище. Ближайший населённый пункт — деревня Насейки.

География
В 200 метрах к западу от деревни находится устье реки Буднавка, левого притока реки Своротва.

История
В 1897 году — деревня Городищенской волости Новогрудского уезда Минской губернии, 14 дворов. В 1909 году — 17 дворов.

После Рижского мирного договора 1921 года — в составе Городищенской гмины Новогрудского повета Новогрудского воеводства Польши, 20 дворов.

С 1939 года — в составе БССР, с конца июня 1941 года до 9 июля 1944 года оккупирована немецко-фашистскими войсками.
В 1940–62 годах — в Городищенском районе Барановичской, с 1954 года Брестской области. Затем передана Барановичскому району. В 1940—71 годах — центр Душковецкого сельсовета.

До конца 1990-х действовал магазин.

Население
На 1 января 2020 года насчитывалось 3 жителя в 3 домохозяйствах, из них 1 — в трудоспособном возрасте и 2 — старше трудоспособного возраста.

Примечания

Литература

Населённые пункты Барановичского района


text:
Облога Чернігова Юрієм Долгоруким — невдала спроба князя Юрія Долгорукого завдати поразки одному зі своїх супротивників у міжусобній війні. Відповідні дії Ізяслава Мстиславича Київського привели, навпаки, до поразки одного з двох головних союзників Юрія на півдні, Святослава Ольговича новгород-сіверського.

Хід подій
У результаті вирішального поразки в боротьбі за київський престол Юрій позбувся Переяславля, а потім і свого останнього володіння на півдні — Городця.

Юрій Долгорукий разом з муромо-рязанськими князями вирушив на Чернігів. Володимир Володаревич галицький рушив було також на Київ, тим самим змусивши Ізяслава Мстиславича вирушити йому назустріч, але повернувся додому, уникнувши зіткнення. Святослав Ольгович до підходу союзників відмовлявся залишати Новгород-Сіверський і виступати на Чернігів. Коли потенційна небезпека для Смоленська від війська Юрія, що рухалося на південь минула, Ростислав Мстиславич, обганяючи його, прибув до Любеча. А звідти разом зі Святославом Всеволодовичем прийшов до Чернігів на допомогу Ізяславу Давидовичу, разом з ним сівши в облогу. Ізяслав Мстиславич зі своїм співправителем В'ячеславом Володимировичем зайняв позицію на правому березі Дніпра в Ольжичів.

За маршрутом Прольгов-Мценськ-Спашь-Глухів-Гуричев, розоривши вятицькі володіння чернігівського князя, до Юрія прийшли половецькі союзники з усього межиріччя Дніпра і Волги.

В ході штурму Чернігова упав острог, захисники відійшли до дитинця. Аби підняти моральний дух військ, у вилазці пішими чернігівцями особисто брав участь син Юрія Андрій. Втім, чернігівці були розбиті і більше вилазок вже не робили.

Тоді Ізяслав київський перейшов Дніпро й вирушив до Чернігова. Половці ухилилися від подальшої участі у війні і пішли через Путивль до степу. Юрій зняв облогу Чернігова і відступив до Новгород-Сіверського князівства. Після звинувачень з боку Святослава за збиток господарству князівства від постою військ залишив йому на допомогу свого сина Василька з частиною дружини, а сам повернувся до Суздаля.

Невдала облога Чернігова зробила можливим наступ Ізяслава Мстиславича на союзників Юрія на півдні.

Посилання

 Іпатіївський літопис
 Бережков Н. Р. Хронологія руського літописання

Облоги Чернігова
Чернігів
Битви Київського князівства
Битви Муромського князівства
Битви половців
Битви Сіверського князівства
Битви Смоленського князівства
Битви Суздальського князівства
Битви Чернігівського князівства
1152 в Україні


text:
Joan Baptista Freixas i Freixas (Barcelona, 15 de març de 1860 — Barcelona, 17 de juliol de 1933) fou un metge i escriptor català.

Biografia
Va néixer al carrer de Sant Miquel de la Barceloneta, Barcelona, fill de Magí Freixas i Ribalta i de Ramona Freixas i Blanch, ambdós naturals de Barcelona. Es llicencià en medicina a la Universitat de Barcelona en 1882, i el 1883 es doctorà a Madrid. En 1883 va fundar la Revista Literaria amb Jacint Laporta i Mercader. Des de 1886 treballà a l'equip de cirurgia d'Àlvar Esquerdo Esquerdo a l'Hospital de la Santa Creu i Sant Pau de Barcelona, del que el 1920 en seria cap del servei de medicina clínica, especialitzat en tisiologia.

Profundament catalanista, participà en la fundació de la Lliga Regionalista, fou redactor de La Veu de Catalunya i publicà poesies a La Renaixensa. També fou membre de l'Ateneu Barcelonès i de la Societat Econòmica d'Amics del País. Dirigí el grup de Metges de Llengua Catalana i el 1917 fou president del II Congrés de Metges de Llengua Catalana. El 1932 ingressà a la Reial Acadèmia de Medicina de Catalunya i fou el primer en llegir el discurs d'entrada en català. Poc abans de morir fou nomenat professor honorari de la Facultat de Medicina de Barcelona.

Es va casar amb Esperança Freixas i Caballé, nascuda el 1862, de qui va enviudar l'any 1906.

Obres
 De portas endins (sic), comèdia en un acte y en vers
 Cada hu per'lla hont l'enfila (1884).
 Impressions de viatge per la Catalunya francesa (1901)
 Impressions de metge (1918-24, 3 volums)
 Índex bibliogràfic mèdic de Catalunya (1923).

Referències

Enllaços externs
 El doctor Freixas i Freixas a Gimbernat: revista catalana d'història de la medicina i de la ciència Vol. 3 (1985)
 Fons del Dr. Joan Freixas Freixas

Escriptors barcelonins contemporanis en català
Morts a Barcelona
Presidents de l'Acadèmia de Ciències Mèdiques i de la Salut de Catalunya i de Balears
Metges barcelonins contemporanis
Polítics barcelonins contemporanis
Naixements del 1860
Morts el 1933


text:
Cheaper by the Dozen 2 (bra: Doze É Demais - 2) é um filme estadunidense de 2005, do gênero comédia, dirigido por Adam Shankman e com roteiro baseado em livro de Frank B. Gilbreth Jr. e Ernestine Gilbreth Carey.

Sinopse

Neste segundo filme, a família Baker sai de férias para o campo e compete com uma família de oito filhos, bem oposta da sua, pois são totalmente organizados.

Tom Baker e Kate vão com seus doze filhos para o Lago Winnetka, no Wisconsin.  Mas o local vira um campo de guerra quando entram numa competição com os membros de outra grande família liderada pelo rival de Tom, Jimmy Murtaugh.

Elenco
 Steve Martin - Tom Baker
 Bonnie Hunt - Kate Baker
 Piper Perabo - Nora Baker-McNulty
 Tom Welling - Charlie Baker
 Hilary Duff - Lorraine Baker
 Alyson Stoner - Sarah Baker
 Forrest Landis - Mark Baker
 Morgan York - Kim Baker
 Liliana Mumy - Jessica Baker
 Jacob Smith - Jake Baker
 Brent Kinsman - Nigel Baker
 Shane Kinsman - Kyle Baker
 Blake Woodruff - Mike Baker
 Kevin G. Schmidt - Henry Baker
 Eugene Levy - Jimmy Murtaugh
 Carmen Electra - Sarina Murtaugh
 Jaime King - Anne Murtaugh
 Alexander Conti - Kenneth Murtaugh
 Taylor Lautner - Eliot Murtaugh
 Melanie Tonello - Becky Murtaugh
 Robbie Amell - Daniel Murtaugh
 Courtney Fitzpatrick - Lisa Murtaugh
 Madison Fitzpatrick - Robie Murtaugh
 Shawn Roberts - Calvin Murtaugh
 Nicholas Parker - Jason Murtaugh
 Jonathan Bennett - Bud McNulty
 Peter Keleghan - Mike Romanow
 Ben Falcone e Kathryn Joosten como os donos do cinema
 O diretor Adam Shankman como Chef
 O produtor Shawn Levy como o Enfermeiro do hospital

Trilha sonora
"I Wish" – Stevie Wonder
"Graduation Day Song" – Joseph L. Altruda
"Mexicali Mondays" – Christopher Lightbody and Robert Steinmiller
"What If" – Gina Rene
"Martini Lounge" – David Sparkman
"Drinks on the House" – Daniel May
"Big Sky Lullaby" – Daniel May
"Someday" – Sugar Ray
"Express Yourself" – Jason Mraz
"Michael Finnegan" – Traditional
"Will the Circle Be Unbroken?" – Traditional
"Why Can't We Be Friends" – War
"Die Walküre" – Richard Wagner
"Theme from Jaws" – John Williams
"Miracles" - Insane Clown Posse
"Mallin" – Tree Adams
"Under Pressure" – Queen e David Bowie
"Música de Ice Age" – David Newman
"Holiday" – Madonna
"Sunday Morning"  – Maroon 5
"Bridal Chorus" – Richard Wagner

Recepção
Chepare by the Dozen 2 teve recepção geralmente desfavorável por parte da crítica especializada. Alcançou uma pontuação de 34/100 no Metacritic, em base de 24 avaliações profissionais.

Ver também
 Cheaper by the Dozen, de 2003, o primeiro filme sobre a família Baker.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 2005
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes infantis dos Estados Unidos
Filmes com trilha sonora de John Debney
Filmes dirigidos por Adam Shankman
Filmes baseados em romances de autores dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa


text:
"Silent Prayer" is a song by American singer-songwriter Shanice featuring Johnny Gill. It was released in April 1992 as the third single from her debut album, Inner Child (1991). The song peaked at number 31 on the US Billboard Hot 100 and number four on the Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs chart.

Critical reception
Michael Eric Dyson from Rolling Stone remarked that on the song, "Shanice is supported by Johnny Gill's earthy melisma."

Track listing
 7" single
A1. "Silent Prayer"
B1. "Loving You"

 12" single
A1. Radio Edit
A2. Full Version
B1. Instrumental

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Notes and references

1992 singles
Shanice songs
Johnny Gill songs
Songs written by Narada Michael Walden
Song recordings produced by Narada Michael Walden
Songs written by Jeffrey E. Cohen
1990 songs
Motown singles


text:
Burzum är Burzums debutalbum. Det släpptes 1992 av Deathlike Silence Productions och återutgavs 1995 av Misanthropy Records med Aske som bonus och återutgavs igen 2006 av Back on Black Records.

Euronymous spelar ett solo på låten "War".

Låtförteckning
All musik och text av Varg Vikernes utom "Ea, Lord of the Depths", vars text kommer från Necronomicon.

Källor
Burzum – Burzum / Aske Toto Vellani. Läst 2 december 2017.

Album av Burzum
Musikalbum 1992
Norska debutalbum