text:
Als Fortsetzungsfeststellungsklage, in der rechtswissenschaftlichen Literatur häufig mit FFK abgekürzt, bezeichnet man im öffentlichen Recht eine Klage mit der die Feststellung der Rechtswidrigkeit eines erledigten Verwaltungsaktes begehrt wird.

Die Fortsetzungsfeststellungsklage steht in engem Zusammenhang mit der Anfechtungsklage, da Anknüpfungspunkt jeweils ein Verwaltungsakt ist. Ist dieser rechtswidrig, besteht gegen die Verwaltung ein materiell-rechtlicher Aufhebungsanspruch des Adressaten, der sich aus der Verletzung eines subjektiv-öffentlichen Rechts ergibt. Erledigt sich der Verwaltungsakt jedoch im Prozess, entfällt auch der Anspruch auf Aufhebung und damit das Rechtsschutzbedürfnis. Der Kläger kann den Rechtsstreit für erledigt erklären oder sein nunmehr lediglich auf Feststellung der Rechtswidrigkeit gerichtetes Klagebegehren im Prozess weiter verfolgen, indem er seine Klage zu einer Fortsetzungsfeststellungsklage umstellt. Mit dieser kann er feststellen lassen, dass der angegriffene Verwaltungsakt rechtswidrig war und ihn in seinen Rechten verletzte. Hierdurch kann er die Früchte seiner Prozessführung erhalten.

Umstritten ist die Rechtsnatur der Fortsetzungsfeststellungsklage. Sie wird in der Rechtswissenschaft als Anfechtungsklage, als Feststellungsklage oder als Klage eigener Art (lat. sui generis) beurteilt.

Die Fortsetzungsfeststellungsklage ist für die Verwaltungsgerichtsbarkeit in  Absatz 1 Satz 4 der Verwaltungsgerichtsordnung (VwGO) normiert. Von großer praktischer Bedeutung ist sie dort etwa im Bereich des Polizei- und Ordnungsrechts. Weiterhin wird sie in  Absatz 1 Satz 4 der Finanzgerichtsordnung (FGO) für die Finanzgerichtsbarkeit und in  Absatz 1 Satz 3 des Sozialgerichtsgesetzes (SGG) für die Sozialgerichtsbarkeit geregelt.

Die Rechtsnormen, welche die Fortsetzungsfeststellungsklage regeln, erfassen lediglich den Fall der Erledigung nach Klageerhebung. Nach vorherrschender Auffassung in der Rechtswissenschaft findet die Fortsetzungsfeststellungsklage jedoch darüber hinaus in mehreren Fallkonstellationen analoge Anwendung.

Sachurteilsvoraussetzungen der verwaltungsprozessualen Fortsetzungsfeststellungsklage
Bisher gingen Rechtsprechung und Lehre wohl überwiegend davon aus, dass die Fortsetzungsfeststellungsklage der Anfechtungsklage jedenfalls sehr nahesteht und daher die besonderen Sachurteilsvoraussetzungen der Anfechtungsklage zu beachten sind.

Statthaftigkeit

Direkte Anwendung
Die Fortsetzungsfeststellungsklage ist gemäß § 113 Absatz 1 Satz 4 VwGO statthaft, falls der Kläger begehrt, die Rechtswidrigkeit eines Verwaltungsakts feststellen zu lassen, der sich im Gerichtsprozess erledigt hat.

Bei einem Verwaltungsakt handelt es sich gemäß  Satz 1 des Verwaltungsverfahrensgesetzes (VwVfG) um eine hoheitliche Maßnahme einer Behörde zur Regelung eines Einzelfalls auf dem Gebiet des öffentlichen Rechts, die auf Außenwirkung gerichtet ist. Dies trifft beispielsweise auf die Gaststättenerlaubnis und die Abrissverfügung zu.

Erledigt hat sich ein Verwaltungsakt gemäß  Absatz 2 VwVfG, falls er gegenstandslos geworden ist. Hierzu kann es infolge einer behördlichen Rücknahme des Verwaltungsakts nach  VwVfG oder einer spezielleren Vorschrift kommen. Gegenstandslosigkeit kann ebenfalls durch den Widerruf des Verwaltungsakts, durch Zeitablauf, durch den Einritt eines Umstands oder durch die Aufhebung des Verwaltungsakts durch ein Gericht oder eine Widerspruchsbehörde eintreten. Wird etwa das Gebäude, für das eine Abrissverfügung erlassen wurde, durch ein Naturereignis zerstört, wird die Verfügung hierdurch gegenstandslos.

Nicht notwendigerweise führt die Vollziehung eines Verwaltungsakts zu dessen Erledigung. Regelnde Wirkung kann dieser beispielsweise dadurch behalten, dass er den Rechtsgrund einer Kostenforderung darstellt. Dies ergibt sich aus § 113 Absatz 1 Satz 2 VwGO, der eine Rückgängigmachung von Vollzugsfolgen erst erlaubt, falls der Verwaltungsakt, der diese Folgen auslöste, aufgehoben wurde.

Analoge Anwendung
Nach vorherrschender Auffassung in der Rechtswissenschaft wird die Fortsetzungsfeststellungsklage in mehreren Fallkonstellationen analog als statthafte Klageart angewandt.

Vorprozessuale Erledigungen
Nach dem Wortlaut der Bestimmungen zur Fortsetzungsfeststellungsklage kommt diese lediglich in Frage, falls die Erledigung während des Gerichtsprozesses eintritt. Nicht statthaft ist sie somit bei vorprozessualer Erledigung. Häufig kommt es hierzu beispielsweise im Polizeirecht, da sich Maßnahmen der Polizei mit ihrem Vollzug typischerweise kurzfristig erledigen: wer beispielsweise nach einem Platzverweis den jeweiligen Ort verlassen hat, ist durch den Verweis später nicht mehr betroffen, sodass Erledigung eingetreten ist.

In Frage kommt jedoch eine analoge Anwendung der Fortsetzungsfeststellungsklage. Dies erfordert eine planwidrige Regelungslücke sowie eine vergleichbare Interessenlage. Eine planwidrige Regelungslücke besteht, falls der Gesetzgeber einen Sachverhalt nicht geregelt hat, obwohl dies geboten gewesen wäre.

Einige Stimmen in der Rechtswissenschaft verneinen das Bestehen einer Regelungslücke, da der Kläger auf die allgemeine Feststellungsklage nach  VwGO zurückgreifen könne. Mithilfe dieser Klage kann er gemäß § 43 Absatz 1 VwGO das Bestehen oder Nichtbestehen eines Rechtsverhältnisses feststellen lassen. Der Begriff des Rechtsverhältnisses wird in der Rechtswissenschaft weit verstanden, sodass mithilfe diese Klage festgestellt werden lassen könnte, dass die Behörde durch den Erlass des Verwaltungsakts rechtswidrig handelte und den Kläger in dessen Rechten verletzte. Diese Meinung stützt sich auf ein obiter dictum eines Senats des Bundesverwaltungsgerichts.

Nach vorherrschender Auffassung in der Rechtswissenschaft besteht indessen eine Regelungslücke: Die Statthaftigkeit der allgemeinen Feststellungsklage führte dazu, dass die besonderen Sachentscheidungsvoraussetzungen der Anfechtungsklage, etwa die Durchführung eines Vorverfahrens ( Absatz 1 Satz 1 VwGO) und die Wahrung einer Klagefrist ( Absatz 1 VwGO) unterlaufen würden. Es gebe keinen Grund dafür, dies vom letztlich zufälligen Zeitpunkt der Erledigung des Verwaltungsaktes abhängig zu machen.

Ausschluss des Aufhebungsanspruchs
Weiterhin ist die Fortsetzungsfeststellungsklage analog § 113 Absatz 1 Satz 4 VwGO statthaft, falls sich der angegriffene Verwaltungsakt zwar nicht erledigt hat, dieser jedoch trotz seiner Rechtswidrigkeit nicht aufgehoben werden kann.

Der Aufhebungsanspruch ist etwa ausgeschlossen, falls der Verwaltungsakt unter einem Fehler leidet, der nach  VwVfG im Prozess unbeachtlich ist. Die Norm bezieht sich auf Verfahrens- und Formfehler sowie auf Fehler bei der örtlichen Zuständigkeit. Unbeachtlichkeit tritt ein, falls der Fehler die Sachentscheidung offensichtlich nicht beeinflusst hat.

Ebenfalls ausgeschlossen ist der Aufhebungsanspruch in Fällen, in denen sich die Sach- oder Rechtslage nachträglich so geändert hat, dass der ursprünglich rechtswidrige Verwaltungsakt nun rechtmäßig erlassen werden könnte. In diesem Fall erfolgt grundsätzlich keine Aufhebung des Verwaltungsakts, da diese aus Sicht des Klägers keine Verbesserung brächte. Schließlich müsste er im Fall der Aufhebung mit dem Erlass eines neuen, gleichartigen Verwaltungsakts rechnen.

Verpflichtungssituation
Schließlich wird Fortsetzungsfeststellungsklage auch in Situationen der Verpflichtungsklage (§ 42 Absatz 1 Alternative 2 VwGO) analog angewandt. Eine solche Situation besteht, falls der Bürger eine Behörde zum Erlass eines Verwaltungsakts verpflichten will, etwa zum Erlass einer straßenrechtlichen Sondernutzungserlaubnis oder einer Baugenehmigung.

Eine Umstellung einer Verpflichtungs- auf eine Fortsetzungsfeststellungsklage kommt zum einen in Betracht, falls das Interesse des Klägers am Erlass des Verwaltungsakts nachträglich fortfällt. Im Fall der Sondernutzungserlaubnis kommt dies etwa in Betracht, falls sich diese auf eine bestimmte Veranstaltung bezieht, die zwischenzeitlich abgesagt wurde. Durch Umstellung seiner Verpflichtungs- zu einer Fortsetzungsfeststellungsklage kann der Kläger nun feststellen lassen, dass die Erlaubnis hätte erteilt werden müssen.

Die Klageumstellung kommt zum anderen in Frage, falls sich die Sach- oder Rechtslage nachträglich ändert. Wird etwa nach Erhebung der Klage auf eine Baugenehmigung für ein Vorhaben im unbeplanten Bereich ein Bebauungsplan erlassen, nach dem das Vorhaben des Klägers planungsrechtlich unzulässig ist, kann dieser mittels einer Fortsetzungsfeststellungsklage feststellen lassen, dass das Vorhaben vor Erlass des Bebauungsplans planungsrechtlich zulässig war.

Leistungssituation
Manche Stimmen nehmen darüber hinaus an, dass die Fortsetzungsfeststellungsklage analog § 113 Absatz 1 Satz 4 VwGO auch bei der Erledigung von Begehren statthaft ist, die mit der allgemeinen Leistungsklage geltend gemacht werden. Diese Klageart ist im Verwaltungsprozessrecht zwar nicht ausdrücklich geregelt, wird jedoch in mehreren Vorschriften vorausgesetzt, etwa in  Absatz 2, , § 113 Absatz 4 VwGO. Sie ist statthaft, falls der Kläger eine Leistung begehrt, die keinen Verwaltungsakt darstellt. Dies trifft insbesondere auf Realakte sowie auf Unterlassungen zu. Eine Erledigung liegt etwa vor, falls eine Behörde eine Äußerung zurücknimmt, während der Bürger auf deren Unterlassung klagt.

Nach überwiegender Auffassung fehlt es in dieser Fallkonstellation jedoch an der planwidrigen Regelungslücke. Hinreichenden Rechtsschutz biete in solchen Fällen bereits die allgemeine Feststellungsklage. Eine Umgehung der spezifischen Voraussetzungen der Verwaltungsaktsklagen drohe hier nicht, da sich die Klage nicht auf einen Verwaltungsakt bezieht.

Zulässigkeit der Ausgangsklage

Direkte Anwendung
Die Fortsetzungsfeststellungsklage kommt in direkter Anwendung infolge der Umstellung einer Anfechtungsklage zum Zuge. Ihre Zulässigkeit setzt daher voraus, dass die ursprünglich erhobene Anfechtungsklage zulässig war. Notwendig ist somit eine Klagebefugnis nach § 42 Absatz 2 VwGO. Diese besteht, falls der Kläger geltend macht, durch den Verwaltungsakt in einem eigenen Recht verletzt zu sein und diese Verletzung nicht offensichtlich ausscheidet. Soweit ein Widerspruchsverfahren notwendig ist, muss dies zuvor durchgeführt worden sein. Schließlich muss die Klage form- und fristgerecht erhoben worden sein.

Analoge Anwendung
Umstritten ist in der Rechtswissenschaft, inwieweit sich die Zulässigkeitsvoraussetzungen bei analoger Anwendung der Fortsetzungsfeststellungsklage auf Anfechtungsbegehren an denen der Anfechtungsklage orientieren.

Einigkeit besteht dahingehend, dass der Kläger analog § 42 Absatz 2 VwGO klagebefugt sein muss. Hierdurch sollen Popularklagen vermieden werden.

Strittig ist, ob vor Erhebung der Fortsetzungsfeststellungsklage ein Widerspruchsverfahren durchgeführt werden muss. Nach vorherrschender Auffassung ist dies entbehrlich, da sich der Gesetzgeber in § 68 VwGO bewusst gegen einen Fortsetzungsfeststellungswiderspruch entschieden habe. Somit fehle eine planwidrige Regelungslücke. Eine Gegenauffassung hält den vorherigen Widerspruch indessen für erforderlich, da die Zwecke des Vorverfahrens – Verwaltungsselbstkontrolle und Gerichtsentlastung – auch nach Erledigung des Verwaltungsakts erreicht werden können.

Ebenfalls strittig ist das Bestehen einer Klagefrist. Nach überwiegender Auffassung ist die analoge Fortsetzungsfeststellungsklage als Feststellungsklage nicht fristgebunden. Nach einer Gegenansicht besteht eine Fristbindung, da die Erledigung dem Kläger nicht die Möglichkeit geben soll, den Verwaltungsakt zeitlich unbeschränkt angreifen kann. Auch sei es angesichts der großen Parallelen zwischen Fortsetzungsfeststellungs- und Anfechtungsklage sachgerecht, eine Fristbindung anzunehmen.

Klageumstellung
Erledigt sich die Klage im Prozess, muss der Kläger seinen ursprünglichen Klageantrag umstellen, indem er dies vor Gericht beantragt. Hierdurch beschränkt er diesen Antrag nach  Satz 1 VwGO in Verbindung mit  Nummer 2 der Zivilprozessordnung. Daher bedarf es keiner Zustimmung des Beklagten.

Fortsetzungsfeststellungsinteresse
Schließlich muss der Kläger geltend machen, dass er berechtigtes Interesse an der gerichtlichen Entscheidung über den erledigten Sachverhalt hat. Dieses Interesse wird in der Rechtswissenschaft als Fortsetzungsfeststellungsinteresse bezeichnet. In dogmatischer Hinsicht handelt es sich hierbei um einen Sonderfall des allgemeinen Rechtsschutzbedürfnisses.

Rechtsprechung und Lehre haben mehrere Fallgruppen entwickelt, in denen ein Fortsetzungsfeststellungsinteresse besteht.

Wiederholungsgefahr
Ein Fortsetzungsfeststellungsinteresse kann sich aus einer Wiederholungsgefahr ergeben. Diese liegt vor, falls die Behörde erkennen lässt, dass sie unter vergleichbaren Umständen einen gleichartigen Verwaltungsakt erneut gegenüber dem Kläger erlassen wird, falls sie dies für notwendig erachtet. Nicht ausreichend ist der drohende Erlass eines gleichartigen Verwaltungsakts gegenüber Dritten.

Präjudizinteresse
Ein Fortsetzungsfeststellungsinteresse kann sich weiterhin aus einem Präjudizinteresse ergeben. Dieses besteht, falls die verwaltungsgerichtliche Klage der Vorbereitung eines Amtshaftungsprozesses dient. Nicht erforderlich ist, dass bereits verwertbare Prozessergebnisse vorliegen. Der Kläger muss jedoch einen Amtshaftungsprozess ernsthaft beabsichtigen. Der Amtshaftungsprozess darf jedoch nicht offensichtlich keine Chancen auf Erfolg haben.

Das präjudizielle Interesse ist lediglich für die Erledigung nach Klageerhebung als berechtigtes Fortsetzungsfeststellungsinteresse anerkannt. Bei Erledigung vor Klageerhebung kann der Kläger direkt den Zivilrechtsweg beschreiten, auf dem die Rechtmäßigkeit des Verwaltungshandelns ebenfalls geprüft wird.

Nach Ansicht des Bayerischen Landessozialgerichts ist ein Interesse von Präjudiziabilität auch gegeben, falls die Entscheidung in einem anderen streitigen Rechtsverhältnis bedeutsam sein kann, vor allem zur Durchsetzung von Folgeansprüchen wie Schadensersatzansprüchen.

Rehabilitierungsinteresse
Schließlich kann sich ein Fortsetzungsfeststellungsinteresse aus dem Wunsch nach Rehabilitierung ergeben. Ein solches Interesse kann sich daraus ergeben, dass der Verwaltungsakt oder dessen Vollziehung eine herabsetzende Wirkung haben. Dies kann sich etwa aus einer Beeinträchtigung des allgemeinen Persönlichkeitsrechts aus  Absatz 1 GG in Verbindung mit  Absatz 1 GG ergeben. Notwendig ist allerdings, dass Dritte vom Verwaltungsakt Kenntnis erlangt haben, da eine Rehabilitation andernfalls keinen Adressaten hätte.

Typischerweise kurzfristige Erledigung des Verwaltungsakts
Ein Fortsetzungsfeststellungsinteresse kann sich weiterhin daraus ergeben, dass sich der Verwaltungsakt typischerweise kurzfristig erledigt, sodass der Betroffene regelmäßig nicht in der Lage ist, eine Anfechtungsklage zu erheben. Dies trifft auf die Auflösung einer Versammlung nach  Absatz 3 des Versammlungsgesetzes zu.

Aus der Garantie des effektiven Rechtsschutzes durch  Absatz 4 GG folgt, dass es dem Bürger dennoch möglich sein muss, solche Sachverhalte gerichtlich überprüfen zu lassen.

Tiefgreifender Grundrechtseingriff
Bei besonders belastenden Maßnahmen wird angenommen, dass auch bei Nichtvorliegen der übrigen Fallgruppen eine gerichtliche Überprüfung staatlicher Akte möglich sein muss, beispielsweise bei einer Auflösung einer Versammlung oder der Durchsuchung einer Wohnung.

Begründetheit
Die Fortsetzungsfeststellungsklage ist in einer Anfechtungssituation begründet, soweit der angegriffene Verwaltungsakt rechtswidrig war und den Kläger in seinen Rechten verletzte. Maßgeblicher Zeitpunkt für die Beurteilung der Sach- und Rechtslage ist die Rechtslage im Zeitpunkt des erledigenden Ereignisses, genauer: der Zeitpunkt unmittelbar davor.

Einzelnachweise

Verwaltungsprozessrecht (Deutschland)


text:
Exocentrus brunnescens är en skalbaggsart som beskrevs av Holzschuh 1995. Exocentrus brunnescens ingår i släktet Exocentrus och familjen långhorningar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Långhorningar
brunnescens

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Hatoleta ist ein osttimoresisches Dorf im Suco Lequitura (Verwaltungsamt Aileu, Gemeinde Aileu).

Geographie und Einrichtungen
Hatoleta liegt auf einer Meereshöhe von , an der Überlandstraße von Aileu im Norden (23 Kilometer) nach Maubisse im Süden (5 Kilometer). Der Ostteil des Dorfes gehört zur Aldeia Lequitura, westlich der Straße gehört die Siedlung zur Aldeia Erluli. Direkt südlich von Hatoleta befindet sich das Dorf Lequitura, in dem auch die nächstgelegene Grundschule steht. Etwas weiter nördlich zweigt eine kleine Straße von der Überlandstraße nach Osten ab. Sie führt zu den  Weilern Erhil, Nimtael und Mauhae.

Einzelnachweise

Ort in Aileu (Gemeinde)


text:
Last Day of June () — инди-игра, приключенческая головоломка, разработанная и выпущенная независимой студией  31 августа 2017 года для персональных компьютеров Windows и игровых приставок PlayStation 4, а также 16 марта 2018 года для портативного устройства Nintendo Switch. Игрок управляет мужским персонажем по имени Карл, которой после автомобильной аварии потерял возлюбленную. Карл обнаруживает, что может путешествовать в прошлое, чтобы изменить ход событий. Игрок попадает в разные локации, в разное время и должен решать там задачи и головоломки.

Создание игры началось после того как руководитель разработки Массимо Гуарини увидел музыкальный клип Стивена Уилсона «» и захотел развить его идею до полноценного сюжета к видеоигре. При этом Гуарини удалось привлечь к разработке кукольного аниматора клипа — Джесс Коуп, а также самого музыканта Стивена Уилсона, который согласился перезаписать в инструментальной версии свои композиции специально для игры. При работе над художественным стилем создатели вдохновлялись импрессионистским искусством.

Оценки Last Day of June можно охарактеризовать в целом как положительные. Средняя оценка по версии агрегатора Metacritic варьируется от 75 до 76 баллов из 100 возможных в зависимости от платформы. Критики похвалили Last Day of June за её художественный стиль и подачу трагичной истории. Часть обозревателей раскритиковали игровой процесс и необходимость пересматривать одни и те же сцены по много раз.

Игровой процесс
Last Day of June представляет собой приключенческую головоломку от третьего лица. Игрок изначально контролирует Карла, который отправляется вместе с Джун к озеру на свидание, однако эти планы сорвала автокатастрофа, после чего Джун умерла, а Карл стал инвалидом. Он продолжил свою жизнь один в доме, пока не обнаружил, что может взаимодействовать картинами Джун, и с их помощью влияя на прошлое, а значит на временную линию. Это позволяет игроку перемещаться в разные локации и разное время, чтобы взять под контроль различных персонажей со дня аварии в попытке решить головоломки, чтобы изменить последовательность событий, которые косвенно привели к аварии.

Карлу удаётся предотвратить первоначальную аварию, однако к катастрофе приводит другое событие. Новая и новая попытка предотвратить следующие катастрофы по прежнему продолжают приводить к очередным авариям. В финале игры Карл понимает, что как бы он не изменял временную линию, ему не в силах изменить судьбу человека, обречённого на смерть. Тем не менее данную карму возможно забрать на себя и Карл решает пожертвовать собой, чтобы спасти жизнь Джун и её не рождённого ребёнка. Однако до этого Карл находит зарисовки сделанные Джун, в которых перечислены её собственные попытки спасти Карла.

Разработка
Разработкой игры занималась независимая студия разработчиков видеоигр  из Италии, а издателем выступила 505 Games. Сама Ovosonico известна по выпуску эксклюзивной для PlayStation Vita игры . Команда хотела исследовать непопулярные в компьютерных играх жанры, а также привлечь новую аудиторию, не интересующуюся традиционными видеоиграми. Маттиас Траверсо, главный геймдизайнер, заметил следующее: «Я уверен, что у вас есть друзья, которые не играют в видеоигры и часто говорят, что они им не нравятся. Конечно, это нормально: мы все любим разные вещи. Но если бы я пошел к ним и сказал, что я не люблю фильмы или музыку, они посмотрели бы на меня, как на странного человека, потому что они затрагивают всевозможные жанры. Так почему нормально говорить, что кому то не нравятся игры, но не нормально, что не нравятся фильмы и музыка?». Примерно в это время руководитель команды Массимо Гуарини увидел музыкальный клип британского музыканта Стивена Уилсона «Drive Home», где показывалась короткая, но трагичная история человечка, потерявшего свою жену в автокатастрофе. Гуарини был настолько впечатлён увиденным, что загорелся желанием развить данную историю, фактически делая игровой сиквел.

Так, команда решила сделать упор на повествовании и передать чувства, прежде всего сожаление — зацикленность героя на мыслях о трагедии и желании изменить исход, как это было показано в фильме «День Сурка». «Механика сурка», как разработчики её называют была добавлена позже и случайно, однако идея игры с судьбой, «будто ты пешка в шахматной игре судьбы» показалась идеальной, особенно учитывая специфику сюжета. При этом реализация данной механики была достаточно сложна, чтобы в конце концов игрок на запутался и игра сохраняла идею перетасовки событий. При работе над механикой сурка, команда вдохновлялась такими играми, как Chrono Trigger и Life Is Strange, однако если перемещение во времени как правило имеет функциональный смысл, то в Last Day of June оно скорее завязано на переживаниях и эмоциях.

При этом Траверсо критикует понятия «симулятора ходьбы», считая, что многие игроки обесценивают игры, приравнивая отсутствие насилия к отсутствию игрового процесса, заметив также, что например игровая механика может быть использована для повествовательной линии или усиления эмоциональной атмосферы, не означая, что игрок не может на неё влиять, таким образом игра уделяет больше внимание окружению, а не делает персонажа центром вселенной. Массимо Гуарини, руководитель команды. заметил, что мало видеоигр прежде использовали механику для передачи эмоциональных спектров, заметив, что для достижения данной цели игры как правило вставляют кат-сцены, перенимая опыт фильмов, «сами не являясь фильмами». Фактически Last Day of June предлагает пересечение игрового процесса повествования, в которых игровой процесс — это путешествие. В Last Day of June, также важную роль в настроении играет цветовая палитра, которая задаёт эмоциональный тон разных сцен.

Работая над художественной составляющей, команда хотела в целом придерживаться стиля клипа «Drive Home», где представлена утрированно стилизованная фигурка героя без глаз и рта, созданная аниматором Джесс Коуп, с помощью кукольной анимации и известной за создание анимации к мультфильму Тима Бертона «Франкенвини». К счастью для разработчиков, Джесс в восторгом приняла идею создать игру и выступить художественной консультанткой в проекте и помочь написать сценарий к игре. Тем не менее сначала разработчикам и Джесс было тяжело сотрудничать из-за разницы взглядов художника и разработчика видеоигр на конкретные ситуации, однако, однако им удалось найти общий язык. Представленный художественный стиль разработчики описали, как импрессионистский, наподобие картин Клода Моне, основывающийся на внешности главного героя музыкального клипа. Для придания соответствующего и более «мультяшного» вида окружающему миру команда экспериментировала с различными техниками и шейдерами. Сами персонажи и их движения создавались так, чтобы имитировать кукольную анимацию.

Анонс и выход
Анонс игры состоялся 30 мая 2017 года вместе демонстрацией официального трейлера. Игра была продемонстрирована на выставке E3 2017, в закрытом стенде на витрине 505 Games напротив угла, где Кодзи Игараси демонстрировал свою игру Bloodstained. Однако Last Day of June привлекла с себе внимание за счёт новости о сотрудничестве с британским музыкантом Стивеном Уилсоном, а также фактом того, что один из разработчиков игры — Массимо Гуарини, ранее руководил разработкой экшен-игры Shadows of the Damned. Главный геймдизайнер Маттиас Траверсо позиционировал игру, как нацеленную на тех, кто традиционно не интересуется видеоиграми, в частности он также изучал нестандартные способы рекламы игры.

Last Day of June вышла 31 августа для PlayStation 4 и персональных компьютеров в Steam и 16 марта 2018 года для Nintendo Switch.

Музыка

Сама игра создавалась под вдохновением песни британского рок-музыканта Стивена Уилсона — . Разработчикам удалось связаться лично с музыкантом и предложить ему принять участие в работе. Стивен однако достаточно скептически отнёсся с идее, неприкрыто выражая своё предвзятое отношение в видеоиграм. Гуарини заметил, что в представлении Уилсона, все видеоигры были шутерами, на подобии Call of Duty и музыкант просто не мог понять, каким образом созданная им музыкальная обстановка могла вписаться в игру. При этом через 10 месяцев после предложения музыкант пересмотрел своё отношение, когда получил возможность увидеть прототип игры, и согласился сотрудничать с командой.

Так, в рамках сотрудничества музыкант сыграл свою песню на берегу озера для того, чтобы помочь разработчикам найти вдохновение. Также к игре Уилсон составил атмосферный инструментальный саундтрек, состоящий из песен, из его четырёх сольных альбомов, а также частично из записей проекта Bass Communion. Сами треки специально для игры были перезаписаны с участием музыкальных инструментов, в частности гитары и рояля. Уилсон позже заметил, что всегда мечтал снять фильм со своими композициями и почувствовал, что в некоторой степени осуществил свою мечту. «После чередования треков, которые Массимо выбрал, я был удивлён, как саундтрек звучал сплочённо, будто музыка была создана специально для проекта. Я никогда не думал, что видеоигры можно рассматривать как искусство, но, опробовав "Last Day of June", теперь не сомневаюсь, что это возможно».

Саундтрек к игре «Last Day of June Soundtrack» официально был выпущен 1 декабря 2017 года, он включает 15 песен Уилсона.

Критика

Оценки Last Day of June можно охарактеризовать в целом, как положительные. Средняя оценка по версии агрегатора Metacritic варьируется от 75 до 76 баллов из 100 возможных в зависимости от платформы.

Представитель сайта Gaming Age заметил, что Last Day of June совмещает в себе баланс грусти и ностальгии, хотя игрок завершит игру наверняка с чувством разбитого сердца, тем не менее игра достойна называться произведением искусства, хоть и не обычным. Редакция JeuxActu назвала Last Day of June прекрасной сказкой, полной эмоций, игрой с соблазнительной графикой и необычным игровым процессом. Представитель Hobby Consolas аналогично назвал игру оригинальным, интимным и трогательным интерактивным приключением.

Критик сайта Polygon похвалил Last Day of June, заметив, что несмотря на абстрактную и примитивную внешность персонажей, они получились настолько же человеческими, как «самый тщательно отрисованный супергерой, запечатлённый в движении», и даже без какой-либо речи язык человечков понятен и универсален. А сама представленная история о любви, потере, ярости, ревности, гордыне и надежде настолько универсальна, что её в теории можно представить где угодно, хоть «в древних Фивах, средневековом Теночтитлане или в любом месте в пространстве или времени». Критик заметил, что Last Day of June это скорее интерактивный и крайне нелинейный фильм, в который нельзя играть в классическом понимании.

Часть критиков оставили смешанные отзывы. Например, представитель сайта ZTGD заметил, что прохождение в Last Day of June идёт совершенно медленно, что порой может абсолютно удручать. Застревание за попыткой решения очередной головоломки может сделать этот процесс ещё медленнее. Повторяющаяся история и характер обсуждаемых тем приводят к тому, что игроку приходится снова и снова испытывать множество одних и тех же сцен, которые невозможно пропустить. Сам игровой процесс не предлагает много контента. Аналогично заметил критик сайта GameSpot, указав на то, что сюжетная линия — это спасительная составляющая игры, которая тем не менее не приносит пользы игровому процессу. Несомненно в игре есть потенциал, позволяющий изменять события прошлого, однако подаваемое эмоциональное воздействие разрушается об необходимость снова и снова повторять одно и то же событие.

Заметки

Примечания

Ссылки

Инди-игры
Компьютерные игры, разработанные в Италии
Игры на движке Unity
Компьютерные игры только с однопользовательским режимом игры
Компьютерные игры в жанре фэнтези
Игры для PlayStation 4
Игры для Nintendo Switch
Игры для Windows
Компьютерные игры 2017 года
Квесты
Компьютерные игры, изданные 505 Games


text:
Климовичи () — деревня в Минском районе Минской области Белоруссии. Входит в состав Новодворского сельсовета.

География
Деревня расположена примерно в 3 км к югу от города Минска и граничит с деревней Пашковичи. В 2 км юго-восточнее деревни расположен агрогородок Гатово. В 2 км западнее деревни находится железнодорожная станция Колядичи.

Населённые пункты Минского района


text:
Parageron punctipennis är en tvåvingeart som först beskrevs av Friedrich Hermann Loew 1846.  Parageron punctipennis ingår i släktet Parageron och familjen svävflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Svävflugor
punctipennis


text:
Aleš Gabrič, slovenski zgodovinar, * 28. februar 1963, Ljubljana.

Življenje in delo
Leta 1994 je na Filozofski fakulteti Univerze v Ljubljani doktoriral iz zgodovine. Od leta 1987 je zaposlen na Inštitutu za novejšo zgodovino, kjer preučuje odnos predstavnikov države in politične oblasti do predstavnikov kulture in izobraženstva po 2. svetovni vojni. Napisal je tri samostojne monografije in je soavtor pomembnega Slovenskega zgodovinskega atlasa (2011). Je tudi soavtor učbenikov zgodovine za devetletko in gimnazijo.

V letih 2001-2004 je bil urednik Kronike - časopisa za slovensko krajevno zgodovino in od leta 2009 je urednik inštitutske zbirke Razpoznavanja/Recognitiones. Od študijskega leta 1996/97 na Fakulteti za družbene vede Univerze v Ljubljani predava zgodovino slovenske kulture.

Leta 2018 je bil izvoljen za predsednika Slovenske matice.

Mlada leta
V zgodnjih letih ja igral nogomet v 1. slovenski nogometni ligi v Nogometnem klubu Elan Novo mesto.

Dela
 Socialistična kulturna revolucija: slovenska kulturna politika 1953-1962 , Ljubljana, 1995. ISBN 86-361-0912-4
 Gabrič, Aleš, Polona Kekec in Brigita Rajšter Odvetnica in pisateljica Ljuba Prenner : pogumna, da je bila drugačna, Ljubljana, 2000. ISBN 961-6352-12-1
 Šolska reforma 1953–1963, Ljubljana, 2006. na portalu Sistory ISBN 961-6386-09-3
 Sledi šolskega razvoja na Slovenskem, Ljubljana, 2009 v Digitalni knjižnici Pedagoškega inštituta
 Golec, Boris, France M. Dolinar, Aleš Gabrič, Miha Kosi in Tomaž Nabergoj. Slovenski zgodovinski atlas. Ljubljana, 2011. ISBN 978-961-6580-89-2

Opombe

Glej tudi
 seznam slovenskih zgodovinarjev

Zunanje povezave
predstavitev na spletni strani Inštituta za novejšo zgodovino

Živeči ljudje
Slovenski zgodovinarji
Slovenski univerzitetni učitelji
Predavatelji na Fakulteti za družbene vede v Ljubljani
Predsedniki Slovenske matice


text:
Колфакс (округ, Небраска)
Колфакс (округ, Нью-Мексико)


text:
Carex confertospicata är en halvgräsart som beskrevs av Johann Otto Boeckeler. Carex confertospicata ingår i släktet starrar, och familjen halvgräs. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Starrar
confertospicata


text:
Biografia
Alice era la figlia dell'avvocato Abraham Evan Gwynne e di Rachel Moore Flagg, e figliastra di Albert Mathews, che ha scritto sotto il nome di Paul Siogvolk. Era la pronipote del maggiore Ebenezer Flagg che prestò servizio nel 1st Rhode Island Regiment durante la rivoluzione americana, ucciso in azione nel 1781.

Matrimonio
Sposò, il 4 febbraio 1867, Cornelius Vanderbilt II, figlio di William Henry Vanderbilt e di Maria Louisa Kissam. I due si erano conosciuti nella Chiesa Episcopale di San Bartolomeo dove entrambi insegnavano alla scuola domenicale. Ebbero sette figli:

 Alice Gwynne Vanderbilt (1869-1874)
 William Henry "Bill" Vanderbilt II (1870-1892)
 Cornelius "Neily" Vanderbilt III (1873-1942)
 Gertrude Vanderbilt (1875-1942)
 Alfred Gwynne Vanderbilt (1877-1915)
 Reginald Claypoole Vanderbilt (1880-1925)
 Gladys Moore Vanderbilt (1886-1965)

Vita pubblica
Alice era responsabile della costruzione di diverse residenze. Ha anche avuto un ruolo nella costruzione del "cottage" estivo, The Breakers, a Newport, nel Rhode Island. Il suo affetto per Newport si riferiva al fatto che molti dei suoi primi antenati coloniali provenivano dalla città. Un suo antenato era Roger Williams, che ha fondato lo Stato del Rhode Island, un altro era l'ex governatore del Rhode Island Samuel Ward, Sr. Molti membri della famiglia Flagg sono sepolti nel cimitero di Newport Island.

Alice si occupò di varie cause benefiche. Durante la sua vita è stata una grande sostenitrice della YMCA, dell'Esercito della Salvezza, della Croce Rossa, della Chiesa della Trinità e della Chiesa Episcopale di San Bartolomeo. Lei e suo marito hanno donato Vanderbilt Hall allo Yale College in memoria del figlio maggiore, Bill, uno studente lì quando morì nel 1892. La signora Vanderbilt donò anche una struttura all'ospedale di Newport nel 1903 in memoria di suo marito, Cornelius.

Nel 1914, fu responsabile della costruzione del Gwynne Building a Cincinnati, nell'Ohio, sede del primo negozio di Procter & Gamble, in seguito sede della compagnia.

Morte
Alice morì il 22 aprile 1934 nella sua casa di Manhattan. La figlia minore, la contessa Széchenyi, ereditò sia The Breakers a Newport, nel Rhode Island, sia la seconda casa a schiera di sua madre a New York. Gertrude ricevette il ricavato dalla vendita della residenza di 1 West 57th Street (venduta nel 1925) per un totale di , mentre il figlio Neily ricevette la proprietà del Gwynne Building a Cincinnati.

Note

Altri progetti


text:
Vitín je malá vesnice, část obce Počepice v okrese Příbram. Nachází se asi 2 km na jihozápad od Počepic. Je zde evidováno 26 adres. V roce 2011 zde trvale žilo 36 obyvatel.

Vitín leží v katastrálním území Vitín u Počepic o rozloze 1,24 km².

Historie
První písemná zmínka o vesnici pochází z roku 1410.

Pamětihodnosti
 Návesní kaple

Reference

Externí odkazy

Vesnice v okrese Příbram
Počepice
Sídla v Benešovské pahorkatině


text:
Carsten Reinhardt (* 1966 in Stuttgart) ist ein deutscher Historiker für Naturwissenschaft und Technik und speziell Chemiehistoriker.

Berufliches Leben
Reinhardt promovierte 1996 an der TU Berlin in Wissenschafts- und Technikgeschichte, war danach bis 2005 Assistent an der Universität Regensburg, an der er sich 2003 in allgemeiner Wissenschaftsgeschichte habilitierte (Habilitationspreis der Universität 2004). 2005/06 war er Lehrstuhlvertreter für Wissenschaftsgeschichte in Jena und 2006/07 am Max-Planck-Institut für Wissenschaftsgeschichte in Berlin (an dem er 2010/11 Gastwissenschaftler war). Seit 2007 ist er Professor für Historische Wissenschaftsforschung in Bielefeld. 2013 bis 2016 war er Präsident der Chemical Heritage Foundation in Philadelphia.

2010 war er Gastprofessor an der École normale supérieure (Paris) und 2008/09 an der Sorbonne und dem Maison des Sciences de l'Homme in Paris. 2006/07 war er Fellow am Zentrum für interdisziplinäre Forschung der Universität Bielefeld in der Gruppe "Wissenschaft im Anwendungskontext".

Er erforscht Wissensentstehung und -verbreitung im Rahmen der Zeitgeschichte, Geschichte von Forschungsinstitutionen und Chemiegeschichte (Verhältnis von Chemie und Gesellschaft). Unter anderem befasste er sich mit Industrieforschung bei BASF und IG Farben (Farbstoffe, Pharmazie, Fritz Haber) sowie in der Kalk- und Zementindustrie, Heinrich Caro, Christian Friedrich Schönbein, den Auswirkungen der wichtigen Analysemethoden Kernspinresonanzspektroskopie (NMR) und Massenspektrometrie auf die Chemie und Nachbarwissenschaften, Geschichte chemischer Institute.

Carsten Reinhardt ist seit 2015 Mitglied (Matrikel-Nr. 7672) der Gelehrtengesellschaft Leopoldina. Er erhielt 2000 den ABB Wissenschaftspreis und 2003 deren Georg Uschmann Preis für Wissenschaftsgeschichte. 2004 erhielt er den Paul Bunge Preis für die Geschichte wissenschaftlicher Instrumente. Er war Fellow des Edelstein Center für Wissenschaftsgeschichte der Hebräischen Universität. Unter anderem untersuchte er die Auswirkungen der Einführung von Massenspektrometrie und Kernspinresonanzspektroskopie nach dem Zweiten Weltkrieg auf die Zusammenarbeit von Hochschule und Industrie. Darüber lief ein DFG-Projekt seit 2004 und er war oder ist an DFG Projekten über Fachwissen und Gesellschaft (von Expertisen bis Populärwissenschaft), Grenzwerten für krebserregende Stoffe, Geschichte der Beschleunigertechnologie mit Anwendungen in der Medizin und Gefahrstoffbewertung beteiligt.

Er ist im Herausgebergremium von Nuncius (Journal of the Material and Visual History of Science), Hyle (Journal of the Philosophy of Chemistry), der Berichte zur Wissenschaftsgeschichte, von Ambix und der Reihe Wissenschafts- und Technikforschung (Nomos).

Schriften
 Forschung in der chemischen Industrie : die Entwicklung synthetischer Farbstoffe bei BASF und Hoechst, 1863 bis 1914, Freiberger Forschungshefte 1997 (= Dissertation TU Berlin)
 mit Anthony S. Travis: Heinrich Caro and the Creation of Modern Chemical Industry, Springer 2000
 Herausgeber: Chemical sciences in the 20th century : bridging boundaries, Wiley-VCH 2001
 Herausgeber mit Harm Schröter: Academia and Industry in Chemistry: The Impact of State Intervention,and the Effects of Cultural Values, Ambix, Band 51, 2004, Nr. 2
 Shifting and Rearranging. Physical Methods and the Transformation of Modern Chemistry, Sagamore Beach, Science History Publications (SHP) 2006
 Herausgeber mit Beat Bächi: Zur Geschichte des Regulierungswissens. Special Issue of Berichte zur Wissenschaftsgeschichte 33, 2010, Nr. 4
 Herausgeber mit Ursula Klein: Objects of chemical inquiry :collection of essays based on two workshops (MPI für Wissenschaftsgeschichte), Sagamore Beach, SHP, 2014
 Herausgeber mit Alfons Bora, Anna Henkel: Wissensregulierung und Regulierungswissen, Weilerswist: Velbrück Wissenschaft 2014
 Herausgeber mit Marianne Sommer,Staffan Müller-Wille: Handbuch Wissenschaftsgeschichte, J. B. Metzler 2017
 Chemistry in a physical mode, molecular spectroscopy and the emergence of NMR, Annals of Science, Band 61, 2004, S. 1–32
 The chemistry of an instrument, mass spectrometry and structural organic chemistry, in: Peter Morris, From classical to modern chemistry: the instrumental revolution, Royal Society of Chemistry 2000, S. 229–247
 Habitus, Hierarchien und Methoden. Feine Unterschiede zwischen Physik und Chemie, NTM, Band 19, 2011, S. 125–146
 Historische Wissenschaftsforschung heute. Überlegungen zu einer Geschichte der Wissensgesellschaft, Berichte zur Wissenschaftsgeschichte, Band 33, 2010, S. 81–99
 mit Thomas Steinhauser: Formierung einer wissenschaftlich-technischen Gemeinschaft. NMR-Spektroskopie in der Bundesrepublik Deutschland, NTM, Band 16, 2008, S. 73–101
 A Lead User of Instruments in Science. John D. Roberts and the Adaptation of Nuclear Magnetic Resonance to Organic Chemistry, 1955–1975, Isis, Band 97, 2006, S. 205–236

Weblinks
 Homepage Universität Bielefeld
 Leopoldina Neugewählte Mitglieder 2015, Leopoldina, Halle (Saale) 2016, S. 41 (PDF)

Einzelnachweise

Chemiehistoriker
Wissenschaftshistoriker
Hochschullehrer (Universität Bielefeld)
Mitglied der Leopoldina (21. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1966
Mann


text:
Myingyi Kyun, also known as High Island, is a small island off the coast of Ayeyarwady Region, Burma.

Geography
Myingyi Kyun is  long and  wide. It is located  away from the coast.

The island is wooded and rises to a height of . It is part of a group of small islands and reefs lying west of Migyaungaung (Alligator Head).

Nearby islands
Thityaung Kyun, also known as Little Quoin Island,  is a group of two islets, the largest of which is  long, located  to the east of Myingyi Kyun's eastern end.
West Reef  is a cluster of rocky islets located  to the west of Myingyi Kyun's northwestern point.
North Reef , a cluster of rocky islets located  to the north of Myingyi Kyun's northwestern point.
South Reef  is a small rocky islet located  to the south of Myingyi Kyun's southern point.
Saba Island  is a small islet located between South Reef and Alligator Head.
Thebyu Kyun, also known as Milestone Rock,  is a  high islet located  to the northeast of Myingyi Kyun's northeastern shore.

See also
List of islands of Burma

References

Islands of Myanmar
Ayeyarwady Region


text:
Slovo arara či Arara může označovat:

 arara (papoušek) – české rodové jméno papoušků rodu Rhynchopsitta
 arara zelený (Rhynchopsitta pachyrhyncha)
 arara hnědočelý (Rhynchopsitta terrisi)
 Arara (město) – město v Brazílii

Podobné názvy
 Ar'ara – místní rada (malé město) v severním Izraeli
 Ar'ara ba-Negev – místní rada (malé město) v jižním Izraeli


text:
Prachyanat is a theatre group of Bangladesh founded in 1997. On a wintery day of 1997, a handful of young theatre enthusiasts came to realize that, in order to give shape to some of their common ideas about art -theatre in particular – they should work from a common platform. The result was the commencing of the journey of a new theatre group 'Prachyanat' on 21 February 1997 ; named by Selim Al Deen, a legendary dramaturg of Bangladesh.

From the very outset, these youthful dreamers wanted this new group not to become just a mere addition in the already crowded theatre scenario of Dhaka. As a result of the tireless efforts of the members of Prachyanat, many of its dreams have now flowered into reality.Apart from producing more than ten full-length plays, all of which have been critically acclaimed and appreciated by theatre lovers at home and abroad, Prachyanat now has as many as eight different programmes in their pocket ─ all of which in one way or the other, keeps alive the passion for artistic creativity of its members and associates.

This very young theatre group did not have to wait for long before institutional recognition came its way. Within two years of its existence, Prachyanat was allowed the distinction of being the best theatre group for the year 1999. Awards and other distinctions were quick to follow ─ such as The Best Theatre Group, The Best Play of the Year, The Best Light Design.

Besides producing a number of successful plays by some of the foremost professionals of the country, another crowning success of Prachyanat is the establishment of Prachyanat School of Acting and Design in the year 2001. The school, only second of its kind in the country, has successfully run forty 6-month courses while its 41st and 42nd batch are already under way.

The most unique attribute this group has is its dynamism and this daringness which induced the group to come up with new areas of activity. The Theatre in the Open, Prachyanat for Children, Theatre–lab Production, Prachyanat Research Cell and the Musical Ensemble ― are all part of the group's creative approach. Prachyanat's future plan includes a fully equipped theatre centre that will become a hub of all its theatre activities.

Productions

In the last eighteen years Prachyanat had eleven full length productions. Among these, two plays are written by the members of Prachyanat. One play of Prachyanat is a translated version of A Man for All Seasons, by the British playwright Robert Bolt. Another play of Prachyanat is "Gondar" (The Rhinoceros) from playwright Eugene Ionesco. In 2009 Prachyanat brought out a modernist version of Rabindranath's symbolic play Raja ebong Onnanno. In 2009, Ibsen's play "Punarjonmo" was made. Another is "The Hairy Ape", which is written by Eugene O'Neill and directed by Barker Bakul. Koinna, a play which is directed by Azad Abul Kalam, Murad Khan's script is based on a myth from the north-west of Bangladesh about 'Koinnapir'. A play titled "Kinu Kaharer Thetar" is performed which is written by Manoj Mitra and directed by Kaji Taufiqul Islam Imon. In 2010, Prachyanat staged titled "Mayer Mukh", a translation of Arnold Wesker's play. In the year of 2014, Prachyanat produced a play titled "Tragedy of Polashbari", script and directed by Azad Abul Kalam. In the year of 2019 Prachyanat presented their 35th production, Pulsiraat Originally written by Palestinian writer and political activist Ghassan Kanafani, it was published in 1962 as Men in the Sun. The story has been adapted by Monirul Islam Rubel, and directed by Kazi Toufikul Islam Emon. Same year Prachyanat produced Akhtaruzzaman Elias's internationally acclaimed novel the Khowabnama (খোয়াবনামা).This 37th production of Prachyanat has been adapted into a play by Shawkat Hossain Sajib and directed by Kazi Toufikul Islam Emon. At the end of 2022 Prachyanat has brought their 41th Production, 'Agunjatra'. Adapted from a radio-play called "Seven Steps Around the Fire", by Indian playwright Mahesh Dattani, "Agunjatra" has been translated into Bangla by Shahidul Mamun, with Azad Abul Kalam adapting and directing the play. Prachyanat premiered its 42nd production titled Achalayatan at the National Theatre Hall of Bangladesh Shilpakala Academy on 26th January 2023. Achalayatan has been written by Nobel laureate Rabindranath Tagore and directed by Azad Abul Kalam.

Prachyanat School of Acting and Design
Prachyanat School of Acting and Design started its journey on 8 June, 2001. Its inception was inspired by a special concept that derived from the common thought of some of the young members of Prachyanat – the theater group which just began their journey in 1997. After crossing a certain miles, theater practice in Bangladesh has now come to a point where it stands face to face to the BOOM of the Multi-dimensional Culture and the Electronic Media. Still at such point of time, theater stands out as a complete media.

It is a successful teamwork that can carry the joyful march of theater practice forward. Members of newly founded Prachyanat felt that despite having an enthusiast team, the biggest constraint for the team to move forward would be the lack of proper knowledge and practice of its members in this field. Nowadays there are scopes to learn Dramatics academically but not everyone can avail them; even if they have vigorous eagerness to work in theater or any other medium of acting. From that thought, the young theater enthusiasts of the infant Prachyanat decided to begin the journey with Prachyanat School of Acting and Design – a platform that would provide a person with the basic one needs to know to engulf himself into the realm of acting or design, or even to have an improved life.

Prachyanat Musical Ensemble

Prachyanat Musical Ensemble is a group with a fluid membership, mostly theater performers with musical abilities rather than professional musicians. Its first performance was in 2002. It specializes in the folk music of Bangladesh and West Bengal, and also renders popular songs from Prachyanat's plays, such as "Matitey Milay Matir Manush" from A Man for All Seasons, and others from Circus Circus and Koinya.

The musical ensemble took their production Phul, Phaki O Nodi'r Gaan (Music of the flowers, birds and rivers) on tour to Kathmandu, Nepal. The five-day tour in July 2009 was at the invitation of the out-going Bangladeshi Ambassador, Imtiaz Ahmed. Pieces performed included Shah Abdul Karim's song "Jhilmil jhilmil" as well as new compositions. According to a review in The Himalayan Times, "most of the numbers had an ethnic folk touch and the musicians played traditional as well as modern instruments".

Prachyanat Inhouse Theater

Prachyanat is producing in-house theater productions regularly. In the year 2010 to promote emerging theatre activists, Prachyanat has organised a four daylong theatre festival, titled "Mahola Magan". The festival opened on March 15 at Studio Theatre Hall of Bangladesh Shilpakala Academy."Kathopokathan", "Trishonku", "Patar Khela" and "Bioscope" were staged. 'Mohola Mogon-2' arranged in 2020 where five plays had been staged on Prachyanat's floor in Katabon. The plays include The Zoo Story, The Dumb Waiter, Hundred by Hundred, No one writes to the Colonel and Faust or someone else. Edward Albee's Play The Zoo Story was translated into Bengali by Ashfaqul Ashekin. Directed by Kazi Taufiqul Islam Emon. The Dumb Waiter' has been translated from the work of Harold Pinter by Md. Rabiul Alam and Md. Shawkat Hossain Sajib directed it.

References

Theatre companies in Bangladesh
1997 establishments in Bangladesh
Organizations established in 1997


text:
Uno è un singolo del gruppo musicale britannico Muse, pubblicato il 14 giugno 1999 come primo estratto dal primo album in studio Showbiz.

Descrizione
Una prima registrazione del brano fu pubblicata nel secondo EP pubblicato dal gruppo, Muscle Museum EP (1999).

Video musicale
Per Uno sono stati girati tre video: il primo (definito imbarazzante dagli stessi Muse) è stato girato al Tower Bridge e mostra i membri del gruppo in mezzo a una massa di persone. Il secondo videoclip, invece, è stato diretto da Wolf Gresenz e da Bernard Wedig e mostra il gruppo eseguire il brano all'interno di una stanza mentre una donna inizia a girare per i corridoi nel vano tentativo di trovarli. Infine, il terzo video mostra il gruppo mentre esegue il brano dal vivo.

Tracce
CD singolo (Australia)

CD singolo (Francia, Regno Unito)

CD singolo (Germania)

7" (Regno Unito)
 Lato A

 Lato B

Download digitale

Formazione
Gruppo
 Matthew Bellamy – voce, chitarra
 Chris Wolstenholme – basso
 Dominic Howard – batteria, percussioni

Altri musicisti
 Paul Reeve – cori

Produzione
 Paul Reeve – produzione, registrazione, missaggio
 Muse – produzione
 John Leckie – missaggio
 Safta Jaffrey, Dennis Smith – produzione esecutiva
 Adrian Scarfe – assistenza missaggio
 Mark Thomas, Boris Aldridge – assistenza tecnica

Classifiche

Note

Collegamenti esterni


text:
– japoński snowboardzista.

Fujita nie startował na igrzyskach olimpijskich, ani na mistrzostwach świata. Najlepsze wyniki w Pucharze Świata osiągnął w sezonie 2008/2009, kiedy to zajął 34. miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji halfpipe'a był czwarty. Jest wicemistrzem świata juniorów w halfpipe'ie z 2008 r.

Sukcesy

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej
 2006/2007 – 176.
 2007/2008 – 88.
 2008/2009 – 34.
 2009/2010 – 223.
 2010/2011 –

Zwycięstwa w zawodach
  Gujō – 23 lutego 2008 (Halfpipe)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach
  Stoneham – 18 lutego 2011 (Halfpipe) – 3. miejsce

Linki zewnętrzne
 Profil na stronie FIS

Japońscy snowboardziści
Urodzeni w 1990
Medaliści Zimowej Uniwersjady 2011


text:
The ISO/TC 215 is the International Organization for Standardization's (ISO) Technical Committee (TC) on health informatics. TC 215 works on the standardization of Health Information and Communications Technology (ICT), to allow for compatibility and interoperability between independent systems.

Working Groups
ISO TC 215 consists of several Working Groups (WG), each dealing with an aspect of Electronic Health Records (EHR).
 CAG 1: Executive council, harmonization and operations
 WG 1: Data structure
 WG 2: Messaging and communications
 WG 3: Health Concept Representation
 WG 4: Privacy and Security
 WG 5: Health Cards >>Transitioned to a Task Force on Health Cards.
 WG 6: Pharmacy and medicines business
 WG 7: Devices
 WG 8: Business requirements for Electronic Health Records
 WG 9: SDO Harmonization
Task Forces:
--e-Business for Healthcare Transactions—Multidisciplinary for Healthcare Clinicians—Harmonized Joint Work Group for Devices—Traditional Medicine (Currently restricted to Far Eastern Traditional Medicine)
--Health Cards—Patient Safety and Quality

Leadership
The Technical Committee Chairs are:

Standards
July 2009 Current list of completed standards and other deliverables from TC 215:
 ISO/HL7 279312009
Data Exchange Standards—Health Level Seven Version 2.5 -- An application protocol for electronic data exchange in healthcare environments Health Level 7
 ISO/TR 278092007
Health informatics—Measures for ensuring patient safety of health software
 ISO 277992016
Health informatics—Information security management in health using ISO/IEC 27002
 ISO/TS 252382007
Health informatics—Classification of safety risks from health software
 ISO/TS 252372008
Health informatics—Pseudonymization
 ISO 228572004
Health informatics—Guidelines on data protection to facilitate trans-border flows of personal health information
 ISO/TR 227902007
Health informatics—Functional characteristics of prescriber support systems
 ISO/TS 22600-22006
Health informatics—Privilege management and access control—Part 2: Formal models
 ISO/TS 22600-12006
Health informatics—Privilege management and access control—Part 1: Overview and policy management
 ISO/TR 222212006
Health informatics - Good principles and practices for a clinical data warehouse
 ISO/TS 222202009
Health Informatics—Identification of subjects of health care
 ISO/HL7 217312006
Health informatics—HL7 version 3 -- Reference information model—Release 1
 ISO/TR 217302007
Health informatics—Use of mobile wireless communication and computing technology in healthcare facilities—Recommendations for electromagnetic compatibility (management of unintentional electromagnetic interference) with medical devices
 ISO/TS 216672004
Health informatics—Health indicators conceptual framework
 ISO 21549-72007
Health informatics—Patient healthcard data—Part 7: Medication data
 ISO 21549-62008
Health informatics—Patient healthcard data—Part 6: Administrative data
 ISO 21549-52008
Health informatics—Patient healthcard data—Part 5: Identification data
 ISO 21549-42006
Health informatics—Patient healthcard data—Part 4: Extended clinical data
 ISO 21549-32004
Health informatics—Patient healthcard data—Part 3: Limited clinical data
 ISO 21549-22004
Health informatics—Patient healthcard data—Part 2: Common objects
 ISO 21549-12004
Health informatics—Patient healthcard data—Part 1: General structure
 ISO/TS 212982008
Health informatics—Functional and structural roles
 ISO/TS 210912005
Health informatics—Directory services for security, communications and identification of professionals and patients
 ISO/TR 210892004
Health informatics—Trusted end-to-end information flows
 ISO/TR 205142005
Health informatics—Electronic health record—Definition, scope and context
 ISO 203022006
Health informatics—Health cards—Numbering system and registration procedure for issuer identifiers
 ISO 203012006
Health informatics—Health cards—General characteristics
 ISO 188122003
Health informatics—Clinical analyser interfaces to laboratory information systems—Use profiles
 ISO/TS 183082004
Health informatics—Requirements for an electronic health record architecture
 ISO/TR 183072001
Health informatics—Interoperability and compatibility in messaging and communication standards—Key characteristics
 ISO 182322006
Health Informatics—Messages and communication—Format of length limited globally unique string identifiers
 ISO 181042003
Health informatics—Integration of a reference terminology model for nursing
 ISO 174322004
Health informatics—Messages and communication—Web access to DICOM persistent objects
 ISO/TS 17120:2004
Health informatics—Country identifier standards (Withdrawn 2009-09-22)
 ISO/TR 171192005
Health informatics - Health informatics profiling framework
 ISO/TS 171172002
Health informatics—Controlled health terminology—Structure and high-level indicators
 ISO 171152007
Health informatics—Vocabulary for terminological systems
 ISO 17090-32008
Health informatics—Public key infrastructure—Part 3: Policy management of certification and authority
 ISO 17090-22008
Health informatics—Public key infrastructure—Part 2: Certificate profile
 ISO 17090-12008
Health informatics—Public key infrastructure—Part 1: Overview of digital certificate services
 ISO/TS 160582004
Health informatics—Interoperability of telelearning systems
 ISO/TR 16056-22004
Health informatics—Interoperability of telehealth systems and networks—Part 2: Real-time systems
 ISO/TR 16056-12004
Health informatics—Interoperability of telehealth systems and networks—Part 1: Introduction and definitions
 EN 144632007
Health informatics-A syntax to represent the content of medical classification systems - ClaML
 ISO 13606-32009
Health informatics—Electronic health record communication—Part 3: Reference archetypes and term lists
 ISO 13606-22008
Health informatics—Electronic health record communication—Part 2: Archetype interchange specification
 ISO 13606-12008
Health informatics—Electronic health record communication—Part 1: Reference model
 ISO/TR 12773-22009
Business requirements for health summary records—Part 2: Environmental scan
 ISO/TR 12773-12009
Business requirements for health summary records—Part 1: Requirements
 ISO 120522006 (DICOM)
Health informatics—Digital imaging and communication in medicine (DICOM) including workflow and data management
 ISO/TR 114872008
Health informatics—Clinical stakeholder participation in the work of ISO TC 215
 ISO/IEEE 11073
 ISO/TS 11073-920012007
Health informatics—Medical waveform format—Part 92001: Encoding rules
 ISO 11073-910642009
Health informatics—Standard communication protocol—Part 91064: Computer-assisted electrocardiography
 ISO 11073-901012008
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 90101: Analytical instruments—Point-of-care test
 ISO/IEEE 11073-303002004
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 30300: Transport profile—Infrared wireless
 ISO/IEEE 11073-302002004
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 30200: Transport profile—Cable connected
 ISO/IEEE 11073-201012004
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 20101: Application profiles—Base standard
 ISO/IEEE 11073-102012004
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 10201: Domain information model
 ISO/IEEE 11073-101012004
Health informatics—Point-of-care medical device communication—Part 10101: Nomenclature

See also
 Medical record
 Electronic medical record
 International Medical Informatics Association
 Canada Health Infoway
 European Institute for Health Records
 National Resource Center for Health Information Technology
 CEN/TC 251 (European Union)
 Data governance

External links
 http://www.iso.org/iso/standards_development/technical_committees/list_of_iso_technical_committees/iso_technical_committee.htm?commid=54960
 ISO/TC 215 is a member of the Joint Initiative on SDO Global Health Informatics Standardization
 https://web.archive.org/web/20090409120336/http://www.himss.org/ASP/topics_ISO.asp

Electronic health records
215


text:
Mohamed Kamara (ur. 29 kwietnia 1999 w Kambii) – sierraleoński piłkarz grający na pozycji bramkarza. Od 2022 jest piłkarzem klubu Horoya AC.

Kariera piłkarska
Swoją karierę piłkarską Kamara rozpoczął w klubie FC Johansen z Freetown, w barwach którego zadebiutował w 2017 roku w sierraleońskiej Premier League. W 2019 roku przeszedł do East End Lions i w 2019 roku wywalczył z nim mistrzostwo Sierra Leone. W 2022 roku odszedł do gwinejskiego klubu Horoya AC.

Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Sierra Leone Kamara zadebiutował 22 lipca 2018 w zremisowanym 0:0 towarzyskim meczu z Liberią, rozegranym w Monrovii. W 2022 roku został powołany do kadry na Puchar Narodów Afryki 2021. Rozegrał na nim trzy mecze grupowe: z Algierią (0:0), z Wybrzeżem Kości Słoniowej (2:2) i z Gwineą Równikową (0:1).

Bibliografia

Reprezentanci Sierra Leone w piłce nożnej
Piłkarze East End Lions FC
Piłkarze Horoya AC
Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2021
Urodzeni w 1999


text:
Sofija Josifovna Kondakovová (; 23. prosince 1922 Archangelsk, Ruská SFSR – 2012) byla sovětská rychlobruslařka.

V domácích závodech nastupovala od roku 1946, na prvním mistrovství světa se objevila v roce 1950, kdy se umístila na 12. místě. Na světovém šampionátu 1953 byla čtvrtá, o rok později získala bronzovou medaili, kterou v roce 1955 obhájila. Jejím největším úspěchem je zisk zlaté medaile na Mistrovství světa 1956. V roce 1957 byla čtvrtá, roku 1958 vybojovala poslední cenný kov – bronz. Na svém posledním šampionátu v roce 1959 dokončila víceboj na šesté příčce. Na sovětských mistrovstvích získala dvě medaile. Po sezóně 1959/1960 ukončila sportovní kariéru.

Externí odkazy

Narození v roce 1922
Úmrtí v roce 2012
Sovětské rychlobruslařky
Ženy
Narození 23. prosince
Narození v Archangelsku


text:
Ricardo "Tuca" Ferretti de Oliveira (ur. 22 lutego 1954 w Rio de Janeiro) – brazylijski piłkarz z obywatelstwem meksykańskim występujący na pozycji napastnika, trener piłkarski, od 2023 roku prowadzi Cruz Azul.

Jego brat Fernando Ferretti również był piłkarzem.

Ferretti pochodzi z Brazylii, jednak od 1977 roku jest nieprzerwanie związany z Meksykiem, gdzie najpierw występował jako piłkarz, a później pracował w roli trenera, w obydwóch przypadkach z licznymi sukcesami. Najdłużej (w sumie przez siedemnaście lat) reprezentował barwy stołecznego zespołu Pumas UNAM, pozostając jedną z najważniejszych figur w historii klubu. Ogółem podczas swojej pracy w meksykańskim futbolu zdobył sześć mistrzostw Meksyku (2 jako zawodnik/4 jako trener), sześć tytułów wicemistrzowskich (2/4), trzykrotnie Puchar Mistrzów CONCACAF (2/1), dwa razy puchar Meksyku (1/1), trzykrotnie superpuchar Meksyku (0/3), Copa Interamericana (1/0), InterLigę (0/1) oraz dotarł do finału Copa Libertadores (0/1).

Jest jednym z najbardziej cenionych trenerów w Meksyku, słynie z dyscypliny wymaganej od swoich zawodników, kontrowersyjnych wypowiedzi i często impulsywnego zachowania na ławce trenerskiej. W lidze meksykańskiej pracuje nieprzerwanie od 1991 roku, jest również jednym z nielicznych szkoleniowców w Ameryce Łacińskiej, którzy ani razu nie zostali zwolnieni w trakcie sezonu.

Kariera piłkarska
Ferretti, syn Włocha i Brazylijki, pochodzi z miasta Rio de Janeiro i jest wychowankiem tamtejszego klubu Botafogo FR. Do seniorskiej drużyny został włączony jako siedemnastolatek przez szkoleniowca Paraguaio i w Campeonato Brasileiro Série A zadebiutował 7 listopada 1971 w zremisowanym 0:0 spotkaniu z Coritibą. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił natomiast 5 grudnia tego samego roku w wygranej 3:1 konfrontacji z Grêmio. W swoim debiutanckim sezonie 1971 zajął ze swoją drużyną drugie miejsce w rozgrywkach ligi stanowej – Campeonato Carioca, natomiast podczas rozgrywek 1972 wywalczył tytuł wicemistrza Brazylii. Mimo iż nie potrafił sobie wywalczyć miejsca w wyjściowej jedenastce, to jego udane występy zaowocowały powołaniami do brazylijskiej kadry olimpijskiej, jednak nie zdołał znaleźć się w ostatecznym składzie na Igrzyska Olimpijskie w Monachium. W 1973 roku doszedł natomiast z Botafogo do półfinału rozgrywek Copa Libertadores. W późniejszym czasie wraz ze swoim bratem Fernando przeniósł się do ekipy Centro Sportivo Alagoano z siedzibą w Maceió, z którą w 1975 roku triumfował w rozgrywkach stanowych – Campeonato Alagoano.

W 1975 roku Ferretti powrócił do rodzinnego miasta, zostając zawodnikiem ekipy CR Vasco da Gama. W jego barwach w 1976 roku zajął drugie miejsce w rozgrywkach Campeonato Carioca, triumfując przy tym w turnieju Taça Guanabara. W 1976 roku przeszedł do drużyny Bonsucesso FC, w której występował bez większych sukcesów przez kolejne kilkanaście miesięcy, natomiast w 1977 roku wyjechał do Meksyku, gdzie osiadł na stałe i spędził resztę swojego życia, przyjmując tamtejsze obywatelstwo. Początkowo trafił do walczącego o utrzymanie w najwyższej klasy rozgrywkowej zespołu Club Atlas z siedzibą w mieście Guadalajara, w meksykańskiej Primera División debiutując 13 listopada 1977 w przegranym 0:1 meczu z Veracruz, natomiast pierwszą bramkę w barwach Atlasu zdobył 11 grudnia tego samego roku w wygranym 2:1 pojedynku z Pueblą. Mimo dobrych występów i pewnego miejsca w pierwszym składzie na koniec sezonu 1977/1978 spadł z Atlasem do drugiej ligi.

Latem 1978 Ferretti został zawodnikiem klubu Pumas UNAM z miasta Meksyk; mimo ofert z innych drużyn z ligi meksykańskiej zdecydował się na transfer do tego zespołu za namową ówczesnego członka zarządu stołecznej ekipy, Miguela Mejíi Baróna. Tam już w pierwszym sezonie, 1978/1979, zdobył tytuł wicemistrza kraju, lecz pełnił wówczas głównie rolę rezerwowego i niepodważalną pozycję w wyjściowym składzie wywalczył sobie bezpośrednio po tym sukcesie. W ciągu kolejnych kilku lat był jednym z najważniejszych graczy prowadzonej przez Borę Milutinovicia drużyny Pumas, odnoszącej duże sukcesy zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. W 1980 roku triumfował z nią w najbardziej prestiżowych rozgrywkach północnoamerykańskiego kontynentu – Pucharze Mistrzów CONCACAF, a także zdobył Copa Interamericana. W sezonie 1980/1981 zanotował za to pierwsze w karierze mistrzostwo Meksyku, tworząc wówczas bramkostrzelny duet atakujących z Hugo Sánchezem i zostając wybranym w oficjalnym plebiscycie najlepszym skrzydłowym ligi. W 1982 roku po raz drugi zdobył Puchar Mistrzów, a podczas rozgrywek 1984/1985 wywalczył tytuł wicemistrza Meksyku.

W połowie 1985 roku Ferretti, po siedmiu latach spędzonych w Pumas odszedł do ekipy Deportivo Neza z siedzibą w mieście Nezahualcóyotl, gdzie spędził rok, regularnie wybiegając na ligowe boiska w wyjściowej jedenastce, jednak nie potrafił nawiązać do osiągnięć odnoszonych w barwach swojego poprzedniego klubu. Później przeniósł się do ówczesnego mistrza Meksyku, drużyny CF Monterrey, w którego barwach również występował przez dwanaście miesięcy bez większych sukcesów. W lipcu 1987 podpisał umowę z zespołem Deportivo Toluca, gdzie w roli kluczowego zawodnika i najlepszego strzelca spędził kolejne trzy lata; ponadto w sezonie 1988/1989 triumfował z drużyną prowadzoną przez szkoleniowca Héctora Sanabrię w rozgrywkach krajowego pucharu – Copa México, a następnie zajął drugie miejsce w superpucharze Meksyku – Campeón de Campeones.

W 1990 roku Ferretti zakończył karierę piłkarską i powrócił do Pumas UNAM, gdzie miał zostać asystentem trenera Miguela Mejíi Baróna. Po udanym obozie przygotowawczym dał się jednak namówić na rozegranie jeszcze jednego sezonu w roli zawodnika Pumas. Podczas rozgrywek 1990/1991 mimo zaawansowanego wieku miał niepodważalne miejsce w wyjściowym składzie i wywalczył ze swoją ekipą tytuł mistrza Meksyku. W finałowym spotkaniu z Américą (1:0) właśnie on strzałem z rzutu wolnego zdobył bramkę, która dała drużynie Pumas mistrzostwo; gol ten przeszedł do historii meksykańskiej piłki jako "Tucazo", od przydomka piłkarza. Bezpośrednio po tym spotkaniu w wieku 37 lat zdecydował się definitywnie zakończyć karierę. W zespole Pumas spędził ogółem osiem lat i jest jedną z największych klubowych legend; razem z Cabinho oraz Hugo Sánchezem uznaje się go za najlepszego piłkarza w historii klubu. W jego barwach rozegrał w sumie 293 mecze i strzelił 118 goli – pod tymi względami zajmuje odpowiednio siódme i drugie miejsce w klasyfikacji klubowych rekordów. Ogółem w lidze meksykańskiej zdobył 182 gole (dwunaste miejsce w tabeli najlepszych strzelców w historii).

Kariera trenerska
Od razu po zakończeniu kariery piłkarskiej Ferretti rozpoczął pracę w roli szkoleniowca, zastępując Miguela Mejíę Baróna na stanowisku pierwszego trenera stołecznego Pumas UNAM. Ekipę tą, w której grali wówczas zawodnicy stanowiący trzon krajowej reprezentacji, tacy jak Jorge Campos, Juan de Dios Ramírez Perales, Claudio Suárez czy Luis García Postigo trenował z przeciętnym skutkiem, regularnie kwalifikując się do ligowej fazy play-off, gdzie jednak ani razu nie zdołał dotrzeć dalej niż do ćwierćfinału. Podczas swojej pierwszej kadencji w Pumas poważniejszych osiągnięć nie zdołał również odnieść w innych rozgrywkach, lecz kilkakrotnie współpracował z Meksykańskim Związkiem Piłki Nożnej – w czerwcu 1993 poprowadził występującą w rezerwowym składzie reprezentację Meksyku w towarzyskim meczu z Kostaryką (2:0); pierwsza kadra pod kierownictwem Miguela Mejíi Baróna przebywała wówczas w Ekwadorze, biorąc udział w turnieju Copa América. W 1995 poprowadził natomiast młodzieżową reprezentację Meksyku podczas prestiżowego Turnieju w Tulonie – jego podopieczni odpadli jednak już w fazie grupowej, zajmując w niej trzecie miejsce po zanotowaniu dwóch zwycięstw (2:1 ze Szkocją i 1:0 z Koreą Płd.) i porażki (0:5 z Francją). W sumie jako trener spędził w Pumas pięć lat (ogólny bilans: 192 ligowe mecze – 77 zwycięstw/55 remisów/60 porażek).

W 1996 roku Ferretti został trenerem drużyny Chivas de Guadalajara, z którą w wiosennym sezonie Verano 1997 wywalczył pierwszy w swojej karierze trenerskiej tytuł mistrza Meksyku, odzyskując tytuł mistrzowski dla tego klubu po dziesięciu latach. Jego podopieczni wygrali wówczas w finałowym dwumeczu z Toros Neza wynikiem 7:2 (1:1, 6:1). Został wtedy również wybrany w oficjalnym plebiscycie Meksykańskiego Związku Piłki Nożnej najlepszym trenerem ligi. Podczas jesiennych rozgrywek Invierno 1998 zanotował z kolei wicemistrzostwo kraju – przegrywając w finale wynikiem 0:2 (0:0, 0:2) z Necaxą – a ogółem zespół Chivas prowadził przez cztery lata (160m – 69z/49r/42p). W późniejszym czasie podpisał umowę z ekipą Tigres UANL z siedzibą w mieście Monterrey, która mimo stosunkowo silnego składu od kilku lat nie zdołała się zakwalifikować do ligowych play-offów. Pod jego kierownictwem zespół szybko dołączył do ligowej czołówki, a w sezonie Invierno 2001 wywalczył z nim tytuł wicemistrza Meksyku – finałowa porażka z Pachucą wynikiem 1:3 (0:2, 1:1), ugruntowując swoją pozycję jako jednego z najlepszych, a niebawem także najlepiej opłacanych szkoleniowców ligi meksykańskiej. Ze stanowiska szkoleniowca Tigres odszedł w czerwcu 2003 roku, kiedy to zarząd klubu zdecydował się zwolnić go po wysokiej porażce drużyny w półfinale play-offów z derbowym rywalem – Monterrey (122m – 51z/36r/35p).

W 2003 roku Ferretti został zatrudniony przez klub Deportivo Toluca, z którym jeszcze w tym samym roku wywalczył superpuchar Meksyku – Campeón de Campeones (zwycięstwo 1:1, 4:2 po karnych z Monterrey), a także po raz pierwszy w roli szkoleniowca wygrał rozgrywki Pucharu Mistrzów CONCACAF, kiedy to jego podopieczni pokonali Morelię w finałowym dwumeczu wynikiem 5:4 (3:3, 2:1). Ogółem trenerem tej drużyny pozostawał przez półtora roku, notując bardzo dobre wyniki, w każdym sezonie kwalifikując się do fazy play-off, lecz ostatecznie zdecydował się odejść z Toluki w wyniku konfliktu z gwiazdą drużyny, paragwajskim napastnikiem José Cardozo (58m – 28z/10r/20p). W późniejszym czasie objął zespół Monarcas Morelia, w którym pracował przez rok ze średnim sukcesem; w pierwszym sezonie zajął pierwsze miejsce w tabeli, odpadając z play-offów w półfinale, lecz podczas kolejnych rozgrywek jego drużyna spisywała się znacznie słabiej, co zaowocowało jego odejściem z Morelii (38m – 18z/5r/15p). Bezpośrednio po tym powrócił do Tigres UANL, z którym w 2006 roku triumfował w turnieju kwalifikacyjnym do Copa Libertadores – InterLidze, lecz jego zespół jednocześnie spisywał się poniżej oczekiwań w lidze. Z Tigres odszedł już po upływie sześciu miesięcy (17m – 4z/9r/4p), a w 2006 roku otrzymał meksykańskie obywatelstwo, w wyniku wieloletniego zamieszkania w tym kraju.

W maju 2006 roku Ferretti po raz drugi został trenerem klubu, w którym odnosił największe sukcesy jako piłkarz; stołecznego Pumas UNAM. Jego początkowym celem było uchronienie ekipy przed spadkiem z ligi, jednak już niebawem prowadzona przez niego drużyna zaczęła regularnie zajmować miejsca nagradzane awansem do fazy play-off. W jesiennym sezonie Apertura 2007 zdobył z Pumas tytuł wicemistrza kraju – porażka w finale z Atlante wynikiem 1:2 (0:0, 1:2) po uprzednim zajęciu pierwszego miejsca w tabeli generalnej, zaś w wiosennych rozgrywkach Clausura 2009 wywalczył ze swoim zespołem mistrzostwo Meksyku – zwycięstwo wynikiem 3:2 (1:0, 2:2) po dogrywce z Pachucą – swoje drugie w roli trenera, a czwarte ogółem. Kolejny raz w oficjalnym plebiscycie otrzymał wówczas nagrodę dla najlepszego trenera ligi meksykańskiej. W maju 2010, po czterech latach spędzonych w Pumas, zdecydował się odejść z klubu, nie przedłużając swojego kontraktu (154m – 54z/53r/47p).

Kilka dni później Ferretti po raz trzeci objął stanowisko szkoleniowca zespołu Tigres UANL, z którym w jesiennym sezonie Apertura 2011 wywalczył tytuł mistrza Meksyku – po zwycięstwie wynikiem 4:1 (1:0, 3:1) z Santosem Laguna – znów zostając wybranym w plebiscycie Meksykańskiego Związku Piłki Nożnej najlepszym trenerem w lidze. W wiosennych rozgrywkach Clausura 2014 zdobył natomiast pierwszy w swojej karierze szkoleniowca puchar Meksyku – Copa MX, wobec finałowego zwycięstwa nad drugoligowym Alebrijes (3:0). W tym samym roku zajął również drugie miejsce w superpucharze Meksyku – Supercopa MX, ulegając Morelii w dwumeczu wynikiem 4:5 (1:4, 3:1), by w sezonie Apertura 2014 wywalczyć wicemistrzostwo kraju po finałowej porażce 1:3 z Américą (1:0, 0:3). W 2015 roku dotarł natomiast ze swoimi podopiecznymi do finału najważniejszego turnieju klubowego Ameryki Południowej – Copa Libertadores, gdzie jednak gracze Tigres przegrali w dwumeczu 0:3 (0:0, 0:3) z argentyńskim River Plate.

W sierpniu 2015 Ferretti został mianowany przez Meksykański Związek Piłki Nożnej tymczasowym selekcjonerem reprezentacji Meksyku, zastępując na stanowisku zwolnionego wcześniej Miguela Herrerę. Kadrę narodową prowadził – równocześnie do pracy w Tigres – przez dwa miesiące; pod jego wodzą Meksykanie wygrali po dogrywce baraż o udział w Pucharze Konfederacji 2017 z USA (3:2) oraz rozegrali towarzyskie mecze z Trynidadem i Tobago (3:3), Argentyną (1:1) i Panamą (1:0). W sezonie Apertura 2015, już wyłącznie jako szkoleniowiec Tigres, zdobył z tą ekipą swoje drugie mistrzostwo Meksyku, wygrywając w finale z Pumas UNAM po rzutach karnych wynikiem 4:4 (3:0, 1:4, 4:2 k), natomiast w 2016 roku doszedł do finału Ligi Mistrzów CONCACAF, tym razem ulegając w nim Américe wynikiem 1:4 (0:2, 1:2).

Linki zewnętrzne

 Statystyki na MedioTiempo

Brazylijscy piłkarze
Brazylijczycy pochodzenia włoskiego
Meksykanie pochodzenia brazylijskiego
Piłkarze Botafogo FR
Piłkarze Centro Sportivo Alagoano
Piłkarze CR Vasco da Gama
Piłkarze Bonsucesso FC
Piłkarze Atlas FC
Piłkarze Pumas UNAM
Piłkarze CF Monterrey
Piłkarze Deportivo Toluca FC
Brazylijscy trenerzy piłkarscy
Trenerzy piłkarzy Pumas UNAM
Trenerzy piłkarzy Chivas Guadalajara
Trenerzy piłkarzy Tigres UANL
Trenerzy piłkarzy Deportivo Toluca FC
Trenerzy piłkarzy Atlético Morelia
Trenerzy piłkarzy FC Juárez
Trenerzy piłkarzy Cruz Azul
Selekcjonerzy reprezentacji Meksyku w piłce nożnej mężczyzn
Ludzie urodzeni w Rio de Janeiro
Urodzeni w 1954


text:
Etiópia a mexikói Mexikóvárosban megrendezett 1968. évi nyári olimpiai játékok egyik részt vevő nemzete volt. Az országot az olimpián 3 sportágban 18 sportoló képviselte, akik összesen 2 érmet szereztek.

Érmesek

Atlétika

Férfi

Kerékpározás

Országúti kerékpározás

Pálya-kerékpározás
Üldözőversenyek

Ökölvívás

Források

N1968
Etiópia


text:
El golfo de Catania es un golfo del mar Jónico situado en la costa oriental de la isla italiana de Sicilia

Geografía

El golfo, localizado a continuación del estrecho de Mesina, es una amplia ensenada del tramo de costa comprendido entre el cabo Mulini  (Acireale), que lo limita al norte, y el cabo Campolato (Augusta), que lo limita el sur, antes del golfo de Augusta.  El tramo de costa tiene unos cincuenta kilómetros de largo, con una boca de unos 32 km abierta al este, y pertenece casi por igual a las provincias de Catania y de Siracusa.

La costa norte es rocosa y escarpada hasta el puerto de Catania, y se compone de rocas basálticas, fruto de las muchas erupciones del Etna que llegan al mar y de neck aflorante de los fondos marinos que forman el archipiélago de las pequeñas Islas de los Cíclopes y el roquedo sobre el que se encuentra el Castillo de Acicastello. Al norte de la ciudad de Catania está la ensenada de Ognina, en la que se encuentra Porto Ulises, un pequeño puerto pesquero y recreativo, y en la que desemboca un río que fluye bajo tierra en tiempos antiguos llamado Lognina.

La costa, alta y recta, se llama a menudo Scogliera de Armisi, y cuenta con grandes cuevas de lava erosionada desde el mar, casi totalmente inaccesibles por tierra.

A partir del muelle exterior sur del puerto, la costa se convierte en una costa arenosa y forma la larga playa de Plaia. Después de unos 18 km, la costa vuelve a ser rocosa de nuevo, pero con una roca de diferente tipo, en su mayoría de piedra caliza. Es un tramo con abundantes barrancos y pequeñas calas, casi siempre con caídas pronunciadas al mar.

En el golfo de Catania vierten varios ríos, como el Simeto, Gornalunga, San Leonardo, algunos arroyos, como el Acquicella y Buttaceto, y el canal Benanti. En la ciudad de Catania también vierte el río subterráneo de Amenano.

Enlaces externos

Catania
Geografía de Sicilia
Provincia de Catania
Provincia de Siracusa


text:
Die Schweizer Männer-Feldhandballnationalmannschaft vertrat die Schweiz bei Länderspielen und internationalen Turnieren.

Olympische Spiele
Die Schweizer Feldhandballnationalmannschaft nahmen an der einzigen Austragung in dem Feldhandball gespielt wurde teil.

Weltmeisterschaften
Die Schweizer Feldhandballnationalmannschaft nahmen als einzige Mannschaft an allen sieben bis 1966 ausgetragenen Feldhandball-Weltmeisterschaften teil.

Coupe de la Paix

Spieler

Meiste Spiele

Meiste Tore

Trainer

Weblinks
 Feldhandball-Nationalmannschaft beim SHV

Einzelnachweise

Schweiz
Nationalmannschaft Männer Feld
Handball


text:
The Cape dorid (Hypselodoris capensis) is a species of sea slug, a dorid nudibranch. It is a marine gastropod mollusc in the family Chromodorididae.

Distribution
This species can found around the South African coast from the Cape Peninsula to the Wild Coast subtidally to at least 20 m. It is probably endemic.

Description
The Cape dorid is a white-bodied dorid with a smooth skin. It has opaque white lines along the notum and irregular reddish-orange spots. It has a broken blue-purple margin. It has eight gills arranged around the anus and its rhinophores are perfoliate. The rhinophores and gill edges are orange. It may reach a total length of 50 mm.
This species is very similar in appearance to Hypselodoris carnea.

Ecology

This species feeds on an undescribed pale blue sponge. Its egg ribbon is a creamy collar of several whorls.

References

Chromodorididae
Gastropods described in 1927


text:
Il Massiccio dei Cerces (in francese Massif des Cerces - detto anche Gruppo del Galibier) è un gruppo montuoso alpino che si trova in Francia (dipartimenti delle Alte Alpi e della Savoia).

Classificazione
La SOIUSA lo vede come un gruppo alpino e vi attribuisce la seguente classificazione:
 Grande Parte = Alpi Occidentali
 Grande Settore = Alpi Sud-occidentali
 Sezione = Alpi Cozie
 Sottosezione = Alpi del Moncenisio
 Supergruppo = Catena Chaberton-Tabor-Galibier
 Gruppo = Massiccio dei Cerces
 Codice = I/A-4.III-A.3

Altre classificazioni vedono il massiccio dei Cerces con dimensioni maggiori e coincidente con il supergruppo Catena Chaberton-Tabor-Galibier delle Alpi del Moncenisio. In tal modo il massiccio interessa in parte anche l'Italia.

Limiti geografici
I limiti geografici del massiccio dei Cerces sono: Colle del Galibier, Colle di Rochilles, Valle della Clarée, Névache, Briançon, valle della Guisane, Colle del Galibier.

Suddivisione
La SOIUSA lo suddivide in due sottogruppi:
 Cresta Grand Galibier-Moulinière-Cerces (a)
 Cresta Grand Aréa-Roche Gauthier (b)

Montagne
Le vette principali sono:
 Grand Galibier - 3.242 m
 Pointe des Cerces - 3.097 m
 Pic de la Moulinière - 3.073 m
 Grand Aréa - 2.869 m
 La Gardiole - 2.753 m
 Roche Gauthier - 2.749 m
 Rocher du Loup - 2.654 m
 Grand Meyret - 2.516 m

Note

Bibliografia

Altri progetti

Gruppi montuosi della Francia
Gruppi alpini


text:
Гашербрум VI — гірська вершина, що знаходиться в багатовершинному масиві Гашербрум хребта Балторо Музтаг гірської системи Каракорум, розташована на спірній території Гілгіт-Балтистан. Експедиція Марії Луїзи Ерканалі закінчилася провалом в 1986 р.

Жодна з експедицій не увінчалася успіхом, вершина так і не підкорена.

Примітки

Гірські вершини Каракоруму
Шеститисячники
Гори Пакистану
Непідкорені шеститисячники
Гірські вершини Пакистану


text:
Istriens län () är ett län i nordvästra Kroatien. Dess huvudort är Pazin. Istriens län utgör den kroatiska delen av Istrien, varav Kroatien besitter 2820 av 3160 km² (89%).

Administrativ indelning
Istriens län är indelat i tio städer och 31 kommuner.

 Städer:
 Pula
 Pazin
 Poreč
 Buje
 Buzet
 Labin
 Novigrad
 Rovinj
 Umag
 Vodnjan

 Kommuner:
 Bale
 Barban
 Brtonigla
 Cerovlje
 Fažana
 Funtana
 Gračišće
 Grožnjan
 Kanfanar
 Karojba
 Kaštelir-Labinci
 Kršan
 Lanišće
 Ližnjan
 Lupoglav
 Marčana
 Medulin
 Motovun
 Oprtalj
 Pićan
 Raša
 Sveta Nedelja
 Sveti Lovreč
 Sveti Petar u Šumi
 Svetvinčenat
 Tar-Vabriga
 Tinjan
 Višnjan
 Vižinada
 Vrsar
 Žminj

Demografi
Istriens län har 206 000 invånare, vilket är 4,65% av hela Kroatiens befolkning. Vid den senaste folkundersökningen 2001 var den etniska fördelningen följande:
 Kroater 148 328 (71,9%)
 Italienare 14 284 (6,9%)
 "Istrier" (regional tillhörighet) 8 871 (4,3%)
 Serber 6 613 (3,2%)
 Bosniaker 3 077 (1,5%)
 Albaner 2 032 (1%)
 Slovener 2 020 (1%)
 Istrorumäner (Ćići) 400

 övriga och ej deklarerade 21978 (10,7%)

Befolkningstätheten är 73 invånare per km² och befolkning har en medelålder på 40,2 år. Pula är den överlägset största staden med 82 000 invånare i storstadsområdet. Omkring 70,7% av befolkningen bor i tätbebyggda områden. Hum, med sina blott tre familjer (22 människor), anses vara världens minsta stad och ligger i Istriens län.

Den traditionella dialekten av kroatiska i Istrien är čakaviska.

Fördelning i länsförsamlingen
Landshövding (kroatiska: župan): Ivan Jakovčić (IDS)

De 41 platserna i länsförsamlingen är fördelade på följande sätt:
 Istriska demokratiska församlingen (IDS) 20
 Kroatiens socialdemokratiska parti (SDP) 5
 Kroatiska demokratiska unionen (HDZ) 5
 Kroatiska pensionärspartiet (HSU) 4
 Istriska demokratiska forumet (IDF) 4
 Kroatiska folkpartiet – liberaldemokraterna/De gröna/Kroatiska socialliberala partiet 3

Källor

Se även
Kroatiens län
Kroatiens regioner


text:
Petros Konnafis (born August 28, 1979) is a Cypriot former football defender who played for Apollon Limassol. His former teams are AC Omonia, Anorthosis Famagusta and KAA Gent. Konnafis was played many friendly games with Aris Thessaloniki on 1999, but AC Omonia blocked his transfer to Aris. He also briefly signed with Olympiakos Nicosia in 2009, but after training realised that he cannot continue playing competitively and decided to retire due to an old injury. Now he is a football agent.

His all time highest market value was 200,000 euros.

External links

1979 births
Living people
Cypriot footballers
Cyprus international footballers
AC Omonia players
Anorthosis Famagusta F.C. players
Apollon Limassol FC players
K.A.A. Gent players
Association football defenders


text:
Chiquititas é a primeira trilha sonora da telenovela brasileira de mesmo nome, lançado no Brasil pela Sony Music, em 1997. As canções fazem parte da primeira temporada da novela e tratam-se de regravações das músicas da versão argentina.

Cada uma das dez faixas ganhou um videoclipe que era exibido no decorrer da trama e com fins promocionais, algumas das canções foram enviadas ás rádios como single e o elenco participou de vários programas da televisão brasileira.

Um detalhe que tornou-se notável é o fato das canções não serem cantadas pelo próprio elenco e sim por cantores de estúdio, alguns desconhecidos, o crédito aos mesmos é dado no encarte.

Obteve sucesso comercial, em apenas quatro meses do lançamento vendeu mais de 1 milhão de cópias e totalizou com mais de 1,2 milhões de cópias vendidas no Brasil, tornando-se o segundo CD mais vendido daquele ano e o mais vendido entre os seis lançados como trilha da novela que permaneceu no ar até 2001.

Antecedentes e produção
Chiquititas é a versão brasileira da telenovela argentina homônima, criada e produzida por Cris Morena, narra a história de um grupo de órfãos que vivem em um orfanato chamado como Raio de Luz, cujas vidas são tocadas e alteradas por Carolina (Flávia Monteiro). Trata-se de uma novela musical, em que as cenas da dramaturgia são intercaladas com videoclipes e performances de canções. Da mesma forma que a novela argentina, a versão brasileira apresentava músicas, escritas originalmente por Morena e Carlos Zulisber Nilson, a tradução para o português brasileiro foi feita por Cayon Gadia. O SBT, tendo em vista o sucesso que a trilha original argentina obteve (a primeira vendeu 200 mil cópias, a segunda 330 mil e a terceira 200 mil em apenas um mês) planejou uma trilha para a novela brasileira. A produção ficou aos cargos de Arnaldo Saccomani.

Ao contrário do que acontecia na versão argentina, todas as canções são cantadas por cantores profissionais e desconhecidos do grande público, os atores da novela apenas dublavam as músicas nos videoclipes. Segundo a atriz Fernanda Souza, que interpretava a personagem Mili na trama, "Era muito difícil achar 20 crianças que cantassem, dançassem e atuassem, então eles escolheram só os dois últimos e a gente dublou mesmo". A canção "Mentirinhas", por exemplo, foi gravada pela cantora Lais Yasmin, em entrevista ao canal Chiquititas Fãs Anos Depois, ela afirmou que estava durante as gravações do que viria a ser o seu primeiro álbum de estúdio, pela gravadora Paradoxx Music, quando o Saccomani revelou ao produtor do disco, César Augusto, que precisava de crianças que cantavam para participar da trilha, ela foi escolhida após ele ouvir uma de suas canções. A música "Berlinda" ("A Berlín") que aparece no segundo álbum da versão argentina, entrou no lugar de "Blue Jeans Baby Tatuá", que na trilha nacional aparece no Chiquititas 2, de 1998.

Lançamento e promoção
Um single da música "Tudo Tudo" foi enviado as rádios, com fins promocionais. Além disso, o elenco infantil, junto com a atriz Flávia Monteiro participaram de programas do SBT, tais como o Domingo Legal, do apresentador Gugu Liberato, Jô Soares Onze e Meia e Programa Livre. Nas primeiras apresentações o elenco executava um megamix com as músicas: "Remexe" (tema de abertura), "Mentirinhas", "Até Dez", "Era uma Vez" e "Tudo Tudo". Foi a partir dessas viagens para divulgação que o elenco tomou conhecimento do sucesso da novela no Brasil, pois elas estavam morando na Argentina.

Os videoclipes, que eram exibidos exclusivamente na novela, foram fundamentais para que o público conhecessem as faixas do CD, embora algumas delas tenham sido editadas, as exceções são: "Berlinda", "Mentirinhas", "Sinais" (a faixa de menor duração de todos os CDs) e "Até Dez" (que possui uma introdução adicional).

Recepção comercial
Obteve sucesso, superando as expectativas de funcionários da emissora e da gravadora. Flávia Bravo, gerente de marketing especial da Sony, revelou em entrevista: "Particularmente, sempre esperei que o CD fosse um sucesso, pois o mercado fonográfico tem poucos produtos voltados exclusivamente para as crianças. Só não imaginei que o disco ia estourar tão rápido". A nível de comparação, enquanto a novela argentina vendeu cerca de 800 mil cópias com os três primeiros CDs juntos, a trilha nacional vendeu mais de 1 milhão de cópias em apenas três meses. Na lista de CDs mais vendidos da semana, do jornal Folha de S.Paulo, auditada pela Nopem, atingiu a primeira posição, na semana de 4 de novembro de 1997.

As vendas totais são de mais de 1,2 milhão de cópias, tornando-se o segundo mais vendido no Brasil em 1997, atrás apenas do álbum homônimo do grupo Só pra Contrariar que atingiu 3 milhões de cópias, segundo a revista estadunidense, Billboard. A ABPD o certificou como disco de platina triplo, após audição de mais de 750 mil cópias vendidas no Brasil.

Lista de faixas
Créditos adaptados do encarte do CD Chiquititas, de 1997.

Tabelas

Tabelas anuais

Certificações e vendas

Álbuns de 1997
Álbuns de Chiquititas (1997)
Álbuns de música infantil


text:
Cipriani Agustus "Cip" Phillip (6 September 1936 – 16 September 2007) was a sprinter from Trinidad and Tobago. He was one of at least ten children. He lived in Christiansted, United States Virgin Islands, and died in Orlando, Florida. Phillip had two daughters, Erica and Yvette, and one son, Cipriani, Jr., a life partner, Lillian Troutman, and her two sons, Andy Troutman and Anthony St. Louis.

Achievements

External links

 Cipriani Phillip at National Sporting Archive of Trinidad and Tobago

References

1936 births
2007 deaths
Athletes (track and field) at the 1963 Pan American Games
Athletes (track and field) at the 1966 British Empire and Commonwealth Games
Trinidad and Tobago male sprinters
Pan American Games medalists in athletics (track and field)
Pan American Games bronze medalists for Trinidad and Tobago
Medalists at the 1963 Pan American Games
Central American and Caribbean Games medalists in athletics
Commonwealth Games competitors for Trinidad and Tobago


text:
Specializzato nello stile libero, ha vinto la medaglia d'oro nei 1500 m ai Giochi olimpici di Los Angeles 1932.
Il giapponese è ancora oggi il più giovane vincitore uomo di un oro olimpico individuale: il giorno del trionfo Kitamura ha appena 14 anni e 309 giorni.

È diventato uno dei Membri dell'International Swimming Hall of Fame.

Palmarès
Olimpiadi
Los Angeles 1932: oro nei 1500 m sl.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Vincitori di medaglia d'oro olimpica per il Giappone
Nati a Kōchi
Membri dell'International Swimming Hall of Fame