text:
Banka Kombëtare Tregtare (BKT) is the largest and oldest operating commercial bank in Albania.

History

Early establishments
The first branch of Banka Kombëtare Tregtare was established in Durrës on 29 November 1925, in the historical building where today's BKT Durrës Branch is situated. This building actually represents the oldest Albanian financial institution in the country. 1 November 1926 and 15 November 1926 are the dates in which BKT's Shkodra and Vlora Branches were established respectively.

Banka Kombëtare Tregtare (BKT), with today's name, was established in January 1993, after the merging of the Banka Tregtare Shqiptare (BTSH) and Banka Kombëtare e Shqipërisë (BKSH). Actually BKT is the largest and the oldest commercial bank in Albania.

BTSH was established in 1991 due to the sub-division of the activities of the State Bank of Albania, the main activity of which was managing the foreign trade operations of the state-owned entities with former socialist countries.

The BKSH on the other hand was established in 1992 as a result of a second sub-division of the State Bank of Albania. BKSH was set up to manage the domestic trading activity of the State-owned entities. The assets and liabilities from the activities of these two entities were transferred to BKT accounts since it was first established.

Banka Kombëtare Tregtare was established as a Joint Stock Company in July 1997, with assets reaching ALL 2.7 billion.

Privatization
The bank accomplished its privatization process in the year 2000. Particularly on 6 July 2000, The Albanian Parliament approved the sale contract between the Ministry of Finance and the Consortium of International Investors consisting of Kentbank with 60% of the shares, International Finance Corporation (IFC) with 20%, and European Bank for Reconstruction and Development with 20%. The transfer of ownership entered into force on 17 October 2000. By November of the same year, the new shareholders invested US$10 million, recapitalizing the bank.

In 2001, the establishment has had major transformations brought by the new highly experienced shareholders and managers, These transformations included the development of a new infrastructure, and the restructuring of all aspects of the bank's operations from personnel and procedures to IT infrastructure. At that moment, the young and dynamic team of professionals that the bank employed was committed to achieving perfection. Two years after, the paid-up capital reached the amount of US$14, 64 million, according to the general meeting in February 2003, turning the bank into the most capitalized bank in the whole Albanian banking system.

2006 started with a new vision for Banka Kombëtare Tregtare. With the authorization of the Bank of Albania and pursuant to the specific court decision issued on 9 June 2006, the transfer of 60% plus 2 of the bank's shares possessed by Kent Bank was approved in favour of Çalik-Seker Konsorsiyum Yatirim A.S. Eventually after the decision to expand in Kosovo in September 2007, the institution already had 24 branches opened, ranking the largest Albanian bank in the region.

On 30 June 2009, Çalik Financial Services bought the shares of the International Finance Corporation and the European Bank for Reconstruction and Development, making the former the only bank's shareholder owning 100% of the shares.

References

External links
 Official Website

Banks of Albania
Banks established in 1993
Albanian brands
1993 establishments in Albania


text:
Luminița Munteanu es una deportista rumana que compitió en piragüismo en la modalidad de aguas tranquilas. Ganó una medalla de bronce en el Campeonato Mundial de Piragüismo de 1986 en la prueba de K4 500 m.

Palmarés internacional

Referencias

Munteanu, Luminita

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Emirat Sycylii – państwo muzułmańskie istniejące w latach 831-1091 na Sycylii. Częste najazdy wojsk arabskich w pierwszej połowie IX wieku doprowadziły do zdobycia przez nie władzy na wyspie. Do 902 roku muzułmanom udało się podporządkować większość terenów Sycylii, a podczas ich rządów ponownie wzrosło znaczenie państwa. Sycylia była wówczas najbogatszą krainą basenu Morza Śródziemnego, co przyczyniło się do znacznego rozwoju kultury oraz sztuki w regionie. Od 1061 roku zamieszkujący wyspę muzułmanie byli stopniowo wypierani przez państwa chrześcijańskie.

Pierwsze arabskie najazdy
W 536 roku wojska bizantyjskie z rozkazu Justyniana I odzyskały Sycylię. Jednak z biegiem czasu słabła obecność Cesarstwa Wschodniorzymskiego w zachodniej części Morza Śródziemnego. W roku 652, za rządów Kalifa Usmana, Arabowie podjęli pierwszą próbę najazdu. Do końca VII w. Umajjadzi opanowali wybrzeże północnej Afryki, wraz z portem w Kartaginie, w którym założyli swoją główną bazę, gdzie rozbudowywali flotę i wyruszali na kolejne wyprawy.

Około 700 roku muzułmanie zajęli wyspę Pantellerię, ale niezgoda w ich szeregach doprowadziła do zaniechania najazdu na Sycylię. Zamiast tego zawarli traktat handlowy z Bizantyńczykami umożliwiający arabskim kupcom handel w portach sycylijskich. Ataki floty muzułmańskiej powtarzały się bezskutecznie w latach od 703 do 734. W trakcie dwóch ostatnich ataków cesarstwo stawiało wyraźny opór.

Pierwsza wyprawa, która mogła zakończyć się podbiciem wyspy, rozpoczęła się w 740 roku, kiedy muzułmański władca i uczestnik najazdu z 728 roku zajął Syrakuzy, jednak bunt Berberów w Afryce Północnej zmusił go do wycofania się z wyspy. Kolejny najazd w roku 752 miał za cel jedynie okraść miasto.

Bunt Eufemiusza i stopniowy podbój wyspy przez muzułmanów
W 826 roku Eufemiusz, dowódca floty bizantyjskiej stacjonującej na Sycylii, ożenił się z zakonnicą. Cesarz Michał II, zdając sobie sprawę z czynu popełnionego przez swojego podwładnego, wysłał jednego ze swoich generałów – Konstantyna – by ten ukarał winnego obcięciem nosa. Eufemiusz zabił Konstantyna i zajął Syrakuzy, jednak został pokonany i zbiegł do północnej Afryki. Po przybyciu na miejsce poprosił Zijadat Allaha – aghlabidzkiego emira Tunisu – o pomoc w przejęciu władzy nad wyspą i zapewnienie mu bezpieczeństwa. Emir zgodził się udzielić wsparcia, pod warunkiem składania przez Greka rocznego trybutu i powierzył podbój wyspy swojemu generałowi, siedemdziesięcioletniemu kadiemu Asadowi ibn al-Furatowi.

Siły muzułmańskie po wylądowaniu w Mazara del Vallo liczyły 10 tys. pieszych, 700 konnych i 100 statków wzmocnionych flotą Eufemiusza. Pierwsza bitwa z oddziałami lojalnymi Bizancjum odbyła się 15 lipca 827 roku w pobliżu Mazary i zakończyła się zwycięstwem Aghlabidów. Asad następnie zajął południowy brzeg wyspy i rozpoczął oblężenie Syrakuz. Po rocznym oblężeniu i próbie buntu był on w stanie pokonać wielką armię wysłaną z Palermo wspieraną przez dożę Wenecji, Giustiniano Participazio. Jednak zwycięski pochód armii Asada został przerwany przez zarazę, której ofiarą padł sam wódz, jak również wielu z jego poddanych, przez co siły muzułmańskie wycofały się do zamku Mineo. Później podjęły drugą ofensywę, ale po nieudanym oblężeniu Castrogiovanni (obecnie Enna), gdzie zmarł Eufemiusz, wojska wycofały się do Mazary.

W 830 roku resztki armii Asada otrzymały wsparcie 30 000 współwyznawców z Afryki i Andaluzji. Na przełomie lipca i sierpnia siły muzułmańskich Iberów odniosły zwycięstwo nad oddziałami Teodotusza, ale kolejny raz plaga zmusiła ich do powrotu do Mazary, a następnie do Afryki. Tymczasem berberyjska część armii po rocznym oblężeniu we wrześniu 831 roku zdobyła Palermo, które po przemianowaniu na Bal'harm stało się stolicą Emiratu Sycylii. Dalszy podbój przebiegał powoli z powodu silnego oporu miejscowej ludności oraz armii bizantyjskiej. Przez długi czas niepokonane utrzymywały się Syrakuzy (do 878 r.), Taormina padła dopiero w 902 roku, a całą wyspę udało się opanować dopiero w 965 roku.

Czasy emiratu
O sukcesję nad emiratem spierały się dwie muzułmańskie dynastie – Aghlabidzi z Tunisu i Fatymidzi z Kairu. Na tym konflikcie skorzystał Konstantynopol, zajmując na kilka lat wschodnie krańce wyspy. Po stłumieniu rewolty, fatymidzki kalif Ismail al-Mansur mianował Hassana al-Kalbiego (948-964) emirem Sycylii. Z powodzeniem udało mu się powstrzymać stale powracające oddziały Bizancjum i założyć dynastię Kalbidów. Za Kalbidów wyprawy na południe Italii trwały do XI w. i pociągnęły za sobą wyprawę Cesarza Rzymskiego Ottona II w 982 roku, która poniosła klęskę w bitwie w pobliżu miejscowości Crotone w Kalabrii. Za panowania emira Yusufa al-Kalbiego jego władztwo zaczęło się rozpadać, a pod rządami emira Al-Akhala (1017-1037) wybuchł konflikt dynastyczny, w trakcie którego pretendenci do tronu sprzymierzali się z Bizancjum i zirydzkimi władcami Tunezji, co doprowadziło do rozpadu emiratu za panowania Hasana as-Samsama (1040-1053) na kilka udzielnych państewek.

Po zakończenie podboju wyspy, Arabowie rozpoczęli reformę gruntów, która doprowadziła do zwiększenia produktywności i rozwoju małych gospodarstw i dominacji majątków ziemskich. Rozwinęli również system irygacji oraz sprowadzili na wyspę sadzonki takich roślin jak: pomarańcze, cytryny, pistacje oraz trzcina cukrowa. Bagdadzki kupiec Ibn Haukala podczas swoich odwiedzin w emiracie w 950 roku sporządził opis miasta Palermo.

Mury dzielnicy Kasr (pałac) znajdującej się w centrum metropolii przetrwały do naszych czasów. Na terenie, na którym znajdował się wielki meczet, postawiono następnie katedrę rzymską. W dzielnicy Al-Khalisa (Kalsa) znajdowały się takie budynki jak: Pałac Sułtański, łaźnie, meczety, siedziby urzędów i prywatne więzienie. Ibn Hawqual doliczył się 7000 rzeczników handlu w 150 sklepach. W 1050 roku Palermo liczyło 350 000 mieszkańców, co czyniło je jednym z największych miast w Europie, ustępującym jedynie stolicy Andaluzji, Kordobie, która liczyła wtedy 45 0000 obywateli. Dla porównania, za chrześcijańskiego Królestwa Sycylii, liczba ludności w Palermo spadła do 150 000, choć stało się największym miastem w Europie ze względu na większy spadek populacji w Kordobie, natomiast w 1330 roku, populacja Palermo liczyła już tylko 51 000 mieszkańców.

Arabski podróżnik, geograf i poeta Ibn Dzubair odwiedził emirat pod koniec XII w. i opisał dzielnice Al-Kasr i Al-Khalisa (Kalsa): Emirat jest wyposażony w dwa najbardziej pożądane atrybuty – splendor i bogactwo. Zawiera on wszystkie prawdziwe i wyimaginowane piękna, które można sobie wyobrazić. Splendor i łaski zdobią place i tereny wiejskie, ulice i drogi są szerokie, a oko jest olśnione pięknem sytuacji. Jest to miasto pełne cudów, z zabudową podobną do tej występującej w andaluzyjskiej Cordobie, zbudowanej z wapienia. Stałe strumienie wody z czterech źródeł dzielą miasto na cztery części. Jest tak wiele meczetów, że są one niemożliwe do zliczenia. Większość z nich służy również jako szkoły. Oko jest oszołomione całym tym splendorem.

Podczas jego wyprawy Bizantyjczycy (zwani Rumijczykami) w dalszym ciągu próbowali odzyskać panowanie nad wyspą, natomiast muzułmanie próbowali odzyskać panowanie nad okupowaną przez Bizancjum wschodnią częścią wyspy.

Upadek
Emirat Sycylii zaczął się rozpadać pod wpływem sporów wewnątrz dynastii, które miały miejsce na początku XI w. Do XI w. południowa Italia dostała się pod panowanie Normanów, którzy byli chrześcijańskimi potomkami wikingów. Wśród nich znajdował się Roger I, który w przyszłości miał odbić wyspę spod panowania Arabów. W 1060 roku wyspa została najechana przez Normana Roberta Guiscarda, syna Tankreda. W wyniku najazdu Sycylia została podzielona na trzy niezależne emiraty z głównymi ośrodkami w Syrakuzach, Palermo i Qas'r Ianni. Po zdobyciu Apulii i Kalabrii Roger I podjął się podboju Mesyny z armią 700 rycerzy. W 1068 roku Roger de Hauteville i jego ludzie pokonali muzułmanów pod Misilmeri. Najważniejszą bitwą było oblężenie Palermo, w którym złamano opór sił muzułmańskich, co doprowadziło do opanowania wyspy do 1091 roku. Po zakończeniu podboju Normanowie odsunęli od władzy lokalnego emira Yusufa ibn Abdallaha.

Strata wcześniej wymienionych miast zadała poważny cios dla muzułmańskiej władzy na wyspie. Miastem Qas'r Ianni (nowoczesne Enna) nadal rządził emir, Ibn Al-Hawas, który zajmował je od lat. Jego następca, Ibn Hamud, zrzekł się władzy i nawrócił się na chrześcijaństwo w 1087 roku. Po nawróceniu Ibn Hamud wszedł w szeregi chrześcijańskiej szlachty i wycofał się z rodziną do posiadłości w Kalabrii, za zgodą Rogera I. W 1091 roku upadły ostatnie twierdze muzułmańskie w południowej części Sycylii i na Malcie – Butera i Noto – co zapoczątkowało upadek muzułmańskiej potęgi w basenie Morza Śródziemnego.

Przypisy

Historia Sycylii
Historia Malty


text:
Kestrosaurus is een geslacht van uitgestorven temnospondyle Batrachomorpha (basale 'amfibieën'). Het leefde in het Vroeg-Trias (Olenekien, ongeveer 250 - 248 miljoen jaar geleden) en zijn fossiele overblijfselen zijn gevonden in Zuid-Afrika.

Naamgeving
Kestrosaurus werd voor het eerst beschreven door Sidney H. Haughton in 1925, op basis van een zeer onvolledige schedel gevonden in de Oranje Vrijstaat (Zuid-Afrika), in het Vroeg-Trias. De typesoort is Kestrosaurus dreyeri. De geslachtsnaam is afgeleid van Grieks kestron, 'hamer'. De soortaanduiding eert Thomas Frederik Dreyer.

Het holotype is SAM-PK-3452, een fragmentarische schedel.

In 2004 werd door Sjisjkin een tweede soort benoemd: Kestrosaurus kitchingi. De soortaanduiding eert James William Kitching. Het holotype is BP/1/5359, een schedel zonder snuitpunt.

Beschrijving
Kestrosaurus, net als alle basale tetrapoden ('capitosauriërs'), bezat een grote, langwerpige en afgeplatte schedel. Kestrosaurus werd gekenmerkt door puntige, naar binnen gebogen tabulaire hoorns. De eindkam van het schedeldak was kort en bijna recht. De supraoccipitale stekel was erg lang en afgeplat. Er was geen beenaad tussen pterygoïden en exoccipitalia. De interpterigoïde holten waren niet conisch in het achterste deel; er was een enkele voorste palatale holte.

Het gebied van de onderkaak achter het kaakgewricht had een groot plat bovenvlak dat plotseling achteraan eindigde en begrensd werd door een sterke gewrichtskam. De achterste rand van de adductorfossa was van bovenaf gezien wigvormig. Het achterste Meckeliaanse foramen was klein en eivormig.

Fylogenie
Tot voor kort werd het beschouwd als een taxonomisch raadsel, omdat het basale capitosauride craniale model werd gecombineerd met een aantal trematosauride of mastodonsauride kenmerken, zoals gepaarde voorste palatinale holten en ronde neusgaten. Het geslacht is het onderwerp geweest van twee beschrijvingen (Haughton, 1925; Chernin, 1978), die beide deze specifieke combinatie van kenmerken benadrukken. Hoewel sommige studies Haughton (1925) hebben gevolgd bij het plaatsen van Kestrosaurus in de Capitosauridae (Romer, 1947; Carroll en Winer, 1977; Chernin, 1978), zijn veel geleerden sceptisch over deze toeschrijving (Welles en Cosgriff, 1965) en hebben ze de voorkeur gegeven om Kestrosaurus in evolutionaire lijnen met gepaarde voorste palatinale holten, zoals Benthosuchidae, Mastodonsauridae en Heylerosauridae (Ochev 1966, Milner, 1990) te plaatsen. Andere studies (Damiani, 2001) vonden het materiaal van het type-exemplaar daarentegen te ontoereikend voor een diagnose op een bepaald niveau.

Meer recentelijk toonde een herbeschrijving van het materiaal (Shishkin et alii, 2004) aan dat Kestrosaurus een typische capitosauride was, nauw verwant aan het hedendaagse Europese geslacht Parotosuchus, gebaseerd op schedelmorfologie. Een nieuwe reconstructie van het holotype Kestrosaurus heeft ook gesuggereerd dat Capitosaurus haughtoni, gevonden in hetzelfde deel van de Cynognathus-faunazone, een synoniem is voor Kestrosaurus, evenals Wetlugasaurus magnus. Studie van nieuw materiaal van capitosauriden uit de lagere Cynognathus-faunazone heeft aangetoond dat Kestrosaurus de meest voorkomende 'amfibie' is in deze subzone. Naast de typesoort, maakte de studie van 2008 de erkenning mogelijk van de andere soort Kestrosaurus kitchingi, die zich van de typesoort onderscheidde door de afwezigheid van een interfrontaal bot.

Uitgestorven amfibieën


text:
Brontoscorpio anglicus je vrsta fosilnih morskih škorpijonov. Njegovi ostanki so bili odkriti v Trimpleyu, Angliji, vrsta pa je bila opisana samo na osnovi enih samih klešč. Celoten škorpijon je ocenjen na dolžino 90 cm, živel pa je v vodi.

Hranil se je s trilobiti, manjšimi škorpijoni, Acanthodiiji (izumrlimi ribami) ter Pteraspidomorphiji.

Sklici in opombe

Izumrle živali
Ščipalci
Fosili
Taksoni, opisani leta 1972


text:
Cinema
 Simon Says – film del 1998 diretto da Jim O'Malley
 Simon Says – film del 2006 diretto da William Dear

Musica
 Simon Says – album dei 1910 Fruitgum Company del 1968
 Simon Says – singolo dei 1910 Fruitgum Company del 1968, dall'album omonimo
 Simon Says – singolo di Laleh Pourkarim del 2009, dall'album Simon and Me
 Simon Says – singolo del cantante rap Pharoahe Monch


text:
Clarence J. Bailey (March 7, 1963 - May 29, 2006) was an American football running back who played one season for the Miami Dolphins of the NFL.

Early life
He was born on March 7, 1963, in Milford, Delaware, and attended Milford High School. He played one season of football in high school and had 1411 rushing yards and 17 touchdowns. He was named first-team all-conference and first-team all-state.

College career
He went to college at Wesley College, playing there from 1982 to 1983. He went to Hampton from 1984 to 1986, leading the team in punt returns as a junior and as a senior.

Professional career

1987 Season
Bailey was signed by the Toronto Argonauts in 1987. He was released at roster cuts.

He also played shortly for the Chesapeake Bay Neptunes, a semi-professional team.

He was also signed by the Miami Dolphins during training camp. He was released on August 18. He was later signed as a replacement player. In his first game he had 10 rushes for 55 yards. After his first game he did not have any more statistics. He played three games.

Later life
He had eight children. He died on May 29, 2006, at the age of 43. In 2008 he was inducted into the Milford Football Hall of Fame.

References

Further reading

1963 births
2006 deaths
American football running backs
Miami Dolphins players
Hampton Pirates football players
Wesley Wolverines football players
Players of American football from Delaware
People from Milford, Delaware
National Football League replacement players


text:
Фаленопсис умеренный () — эпифитное трявянистое растение .

Вид не имеет устоявшегося русского названия, в русскоязычных источниках обычно используется научное название .
Английское название — The Modest Phalaenopsis, переводится как Фаленопсис скромный (происхождение названия связано с тем, что цветки частично прикрыты листьями).

Синонимы
 Polychilos modesta (J.J. Sm.) Shim 1982

Естественные разновидности
 Phalaenopsis modesta var. alba
 Phalaenopsis modesta var. bella O. Gruss & Rollke
 Phalaenopsis modesta var. modesta

Биологическое описание
Миниатюрный моноподиальный эпифит реже литофит.
Корни длинные, разветвляющиеся, хорошо развитые.
Стебель укороченный, скрыт основаниями 1—4 листьев.
Листья продолговато-овальные, длиной до 15 см, шириной — до 6 см.
Цветонос многолетний, тонкий, ампельный, ветвящийся, длиной 10—15 см. Хорошо развитые растения образуют сразу по нескольку цветоносов. Цветение револьверное.
Цветки 3—4 см диаметром, аромат сравнивают с запахом жимолости, сирени или лилии. Окраска изменчива. Лепестки белые или бледно-розовые от основания до середины с поперечными пятнами розового или сиреневого цвета. Губа розовая или сиреневая.

Ареал, экологические особенности
Эндемик Борнео (Сабах).
В нижней части деревьев или на покрытых мхом скалах во влажных предгорных лесах на высотах до 900 метров над уровнем моря.
Редок. Относится к числу охраняемых видов (II приложение CITES).
В местах естественного произрастания сезонных температурных колебаний практически нет. Круглый год дневная температура 28—30 °C, ночная около 20 °C.

В культуре
В культуре не сложный.  Температурная группа — теплая. Для нормального цветения обязателен перепад температур день/ночь в 5-8°С.

Требования к свету: 1000—1200 FC, 10760—12919 lx.

Цветоносы многолетние, обрезают их только после естественного усыхания. В культуре цветёт в любое время года.

Общая информация о агротехнике в статье Фаленопсис.

В гибридизации используется не часто.

Первичные гибриды (грексы)
 Ambolantha — amboinensis х modesta (Ayub S Parnata) 1982
 Borneo Belle — bellina х modesta (Paul Lippold) 2007
 Hiroshima Equmo — equestris х modesta (Masao Kobayashi) 1994
 Hiroshima Sandesta — sanderiana х modesta (Masao Kobayashi) 1994
 Jason Scott — micholitzii х modesta (Mr/Mrs Greg & Irma Scott) 1989
 Jayamurni — modesta х cornu-cervi (Atmo Kolopaking) 1985
 Lindemod — lindenii х modesta (Luc Vincent) 2004
 Martell Rot — modesta х corningiana (Martell Orchids) 1984
 Modestrana — modesta х sumatrana (J. R. Gairns) 2001
 Paul Baudat — modesta х venosa (Luc Vincent) 1993
 Putrianda — modesta х amabilis (Atmo Kolopaking) 1989
 San Shia Crystal — violacea х modesta (Hou Tse Liu) 1999
 Triayu Maharani — modesta х lueddemanniana (Atmo Kolopaking) 1984

Болезни и вредители

Примечания

Литература
 Beaman, T. E. et al. 2001. Orchids of Sarawak. (Orch Sarawak)
 Christenson, E. A. 2001. Phalaenopsis: a monograph. (Monog Phalaenopsis) 145—147.
 Gruss O, 1995, Phalaenopsis modesta J.J. Smith 1906. Orchidee 46. (4): centre page pullout pp. 807—808
 Gruss O, Rollke L, 1992, Kleinode der Gattung Phalaenopsis in ihrer Vielfalt: Teil 2. Phalaenopsis modesta J.J. Smith 1906. Orchidee 43. (5): 203—205
 Smith JJ, 1981, New records of Sabah Orchids: part 13.Phalaenopsis modesta. Bull. Sabah Orchid Soc., 2. (6): 8-10
 Fowlie JA, 1979, Two additional lost species of Phalaenopsis refound in Indonesia, Phalaenopsis psilantha Schltr. and Phalaenopsis modesta J. J. Smith. Orchid Dig. 43. (6): 213
 Orchids of Borneo Chan, Shim, Lamb & Wood 1994
 Wood, J. J. & P. J. Cribb. 1994. A checklist of the orchids of Borneo. (L Orch Borneo)

Ссылки
 Фаленопсис умеренный, фотографии природных разновидностей и гибридов
 Фаленопсис умеренный видовой очерк на сайте Especes de Phalaenopsis
 Фаленопсис умеренный видовой очерк на сайте Internet Orchid Species Photo Encyclopedia
 Фаленопсис умеренный на сайте Electronic Plant Information Centre of Royal Botanic Gardens, Kew

Комнатные растения
Флора Юго-Восточной Азии
умеренный
Эндемики Калимантана


text:
El ácido fluorosulfónico es FSO3H; es uno de los ácidos más fuertes disponibles comercialmente. También se conoce como ácido fluorosulfúrico. La molécula está mejor descrita por la fórmula FSO2OH, que enfatiza su relación con el ácido sulfúrico, H2SO4. El FSO3H es una molécula tetraédrica.

Propiedades químicas
El ácido fluorosulfónico es un líquido incoloro y poco viscoso. Es soluble en solventes orgánicos polares (por ejemplo, nitrobenceno, ácido acético, y acetato de etilo), pero pobremente soluble en solventes no polares como los alcanos. Como muestra de su gran acidez, disuelve casi todos los compuestos orgánicos, hasta aquellos que son débiles aceptores de protones. El FSO3H se hidroliza lentamente a HF y ácido sulfúrico. El ácido tríflico CF3SO3H, que está relacionado con él, retiene la alta acidez del FSO3H pero es hidrolíticamente estable.

Producción
El ácido fluorosulfónico se prepara por la reacción del HF con el óxido de azufre (VI): SO3 + HF → FSO3H.
Alternativamente, el KHF2 o el CaF2 pueden ser tratados con oleum a 250 °C. Una vez liberado del HF por desplazamiento con un gas inerte, el FSO3H puede ser destilado en un aparato de vidrio.

Seguridad
El ácido fluorosulfónico es considerado altamente tóxico y corrosivo. Se hidroliza liberando HF. La adición de agua al FSO3H puede producir una reacción violenta, similar a la adición de agua al ácido sulfúrico. La adición del ácido sobre el agua tampoco es segura, siendo un proceso más peligroso todavía que la adición de sulfúrico al agua; en el caso del ácido fluorosulfónico, cada gota de ácido sobre el agua origina una pequeña explosión. La rebajación del ácido con agua es, por tanto, un proceso peligroso que ha de ser llevado a cabo bajo estrictas medidas de seguridad.

Referencias

Compuestos de azufre
Fluoruros
Superácidos


text:
Malerinnennetzwerk Berlin-Leipzig e. V. (Eigenschreibweise: MalerinnenNetzWerk Berlin-Leipzig; Abkürzung MNW; ) ist der Name einer Künstlerinnenvereinigung von Malerinnen aus Berlin und Leipzig, die das Ziel verfolgen, durch gemeinsame Ausstellungen die nationale und internationale öffentliche Wahrnehmbarkeit der Malkunst von Frauen zu erhöhen.

Entstehung, Ziele und Rezeption

Kathrin Landa ist die Initiatorin des Netzwerks. Sie rief es anlässlich der Ausstellung Die bessere Hälfte – Malerinnen aus Leipzig ins Leben, in der Exponate aus drei Generationen von Künstlerinnen gezeigt wurden. Malerinnen der Berliner Wanderausstellung Painting was a Lady schlossen sich an. Seit Herbst 2015 stellen Mitglieder des Netzswerks gemeinsam aus. Neben den Ausstellungen gehören der professionelle Austausch untereinander bei regelmäßigen Treffen in den Ateliers und die gegenseitige Unterstützung ebenso zu den Aktivitäten wie die Entwicklung neuer Ausstellungskonzepte. Im November 2016 erfolgte die Vereinsgründung. Ein fünfköpfiges Organisationsteam besteht aus Tanja Selzer, Nina K. Jurk, Stephanie Dost, Anke Völk und Isabelle Dutoit.

Anlässlich der Ausstellung Farbauftrag mit 22 Malerinnen des Netzwerks 2017 in Berlin beschrieb Julius Tambornino in kunst:art das Anliegen: "Im Rahmen der Initiative des Malerinnennetzwerks, das eine Symbiose zwischen der Hauptstadt und der Leipziger Szene schaffen möchte, soll die Malkunst von Frauen im Bild der Öffentlichkeit besser positioniert werden – eine Zielformulierung, die angesichts der bestehenden Dominanz von Männern auch in dieser Branche leider nach wie vor ihre Berechtigung hat."

Über ihre Ausstellung Painting XXL 2018 in Frankfurt schrieb Christoph Schütte in der FAZ:
"zu sehen gibt es in der Tat, was manch Betrachterherz noch mehr als alles Andere dieser Tage im mitunter etwas spröden Kunstbetrieb sehnsüchtig begehrt: Malerei satt. […] Ausschließlich Malerinnen wohlgemerkt, die, seit sie sich 2015 zum "Malerinnennetzwerk Berlin-Leipzig" zusammengefunden haben, schon in Berlin, in Leipzig und in Lüneburg ausgestellt haben.[…] Vernetzung ist auch in der Kunst der Gegenwart das Zauberwort."

Mitglieder
Zum Netzwerk gehören unter anderem:
 Stephanie Dost
 Zohar Fraiman
 Franziska Güttler
 Nina K. Jurk
 Marianna Krueger
 Katrin Kunert
 Kathrin Landa
 Verena Landau
 Corinne von Lebusa
 Rosa Loy
 Bettina Sellmann
 Justine Otto
 Gudrun Petersdorff
 Tanja Selzer
 Kathrin Thiele
 Miriam Vlaming
 Isabelle Dutoit
Cornelia Renz
Anija Seedler

Ausstellungen

 2015 Into the neon light, Kreuzberg Pavillon, Berlin
 2016 Blanke Teile  (weibliche und männliche Akte), Schau Fenster, Berlin
 2017 Under Influence, Galerie Dukan, Leipzig
 2017 entfesselt! Malerinnen der Gegenwart, Schloss Achberg, Achberg
 2017 Painting XX, Kunsthalle der Sparkassenstiftung, Lüneburg
 2017 Farbauftrag, Haus am Lützowplatz, Berlin
 2017 Cocoon. A female solidarity event, kuratiert von Zohar Fraiman und Miriam Vlaming, Bar Babette, Berlin
 2018 Painting XXL, AusstellungsHalle 1A und Galerie Leuenroth, Frankfurt
 2018 Zündung, Turps Gallery, London
 2019: VOIX, Museum der bildenden Künste, Leipzig

Publikationen
 Justine Otto (Hrsg.): Painting XX, Das MalerinnenNetzWerk Berlin-Leipzig, Kann Verlag, Frankfurt a. M. 2017, ISBN 978-3-943619-49-2
 Entfesselt! Malerinnen der Gegenwart. Ausstellungskatalog, Verlag Schoss Achberg, 2017, ISBN 978-3-944685-05-2 (111 Seiten)
VOIX, Museum der bildenden Künste Leipzig, Alfred Weidinger (Hrsg.) E.A. Seemann, 2019, ISBN 978-3-86502-424-4

Weblinks
 Website des MalerinnenNetzWerk

Einzelnachweise

Künstlervereinigung
Malerei (Deutschland)
Verein (Berlin)
Gegründet 2016
Frauenverband
Kulturelle Organisation (Berlin)


text:
Christos Mantikas ( * 1902 auf Chios; † 6. Juni 1960) war ein griechischer Hürdenläufer und Sprinter.

Bei den Olympischen Spielen 1932 in Los Angeles erreichte er über 110 m Hürden und 400 m Hürden das Halbfinale. Über 400 m und in der 4-mal-100-Meter-Staffel schied er im Vorlauf aus.

1934 gewann er bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Turin Bronze über 400 m Hürden und gelangte über 110 m Hürden ins Halbfinale.

Bei den Olympischen Spielen 1936 in Berlin wurde er über 400 m Hürden Sechster und schied über 110 m Hürden im Vorlauf aus.

1938 kam er bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Paris sowohl über 110 m Hürden wie über 400 m Hürden nicht über die erste Runde hinaus.

Persönliche Bestzeiten

 100 m: 11,0 s, 1930
 400 m: 49,6 s, 1932
 110 m Hürden: 14,8 s, 4. Juni 1933, Prag
 400 m Hürden: 53,4 s, 1932

Weblinks

110-Meter-Hürdenläufer (Griechenland)
400-Meter-Hürdenläufer (Griechenland)
400-Meter-Läufer (Griechenland)
4-mal-100-Meter-Staffel-Läufer (Griechenland)
Olympiateilnehmer (Griechenland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1932
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1936
Grieche
Mann
Geboren 1902
Gestorben 1960


text:
Лотарингский всемирный фестиваль воздушных шаров () — крупнейший в мире фестиваль монгольфьеров, основан в 1989 году. Организуется каждый нечётный год и проходит в июле-августе в течение 10 дней. На фестиваль собираются монгольфьеры из десятков стран мира. Так, в фестивале 2007 года участвовали монгольфьеры из 67 стран мира. Проводится в память Пилатра де Розье (1754—1785), французского пионера воздухоплавания и уроженца Лотарингии.

Проходит на бывшей военной базе НАТО Шамбле-Бюссьер и в близлежащих коммунах Шамбле-Бюссьер, Сен-Жюльен-ле-Горз и Доммартен-ла-Шоссе департамента Мёрт и Мозель.

Программа
Этот уникальный европейский фестиваль включает дневные и ночные запуски. В программу входят соревнование монгольфьеров, встречи, выставки, семинары. Главным событием является одновременный взлёт нескольких сотен воздушных шаров.

Ссылки
 Lorraine Mondial Air Ballons

Авиасалоны
Фестивали, появившиеся в 1989 году
Культура департамента Мёрт и Мозель
Фестивали Франции


text:
Константи́н Влади́мирович Ши́лов (род. 30 июля 1945 года, Одесса, УССР) — советский и российский писатель, литературовед, искусствовед, историк культуры.

Биография
По материнской линии происходит из старинных родов уральских казаков Ларшиных и Найдёновых, родовым гнездом которых в первой половине XVIII века была станица Калмыково, их имена значатся в архивных документах и справочных изданиях, а также из рода Плющенко — потомков украинских переселенцев Поволжья. Отца (фронтовика, инвалида войны, уроженца Алма-Аты) никогда не знал. Детство прошло в Молдавии, Уральске, Астрахани. В 1959—1990 жил в Саратове. С 1990 — в Москве.

Окончил филологический факультет Саратовского государственного университета имени Н. Г. Чернышевского (учёба прерывалась службой в армии с 1964 по 1967 годы). Участвовал в организованных университетом археологических и фольклорных экспедициях и межвузовских научных конференциях. В 1960-х годах работал сотрудником Саратовского областного музея краеведения, в 1970-х — в Саратовском государственном художественном музее имени А. Н. Радищева, где был экскурсоводом, научным сотрудником, заведующим отделами, куратором художественных музеев зоны Среднего и Нижнего Поволжья. Читал лекции по истории искусства Франции студентам вузов. Писал для телевидения, был ведущим цикла телепередач по истории художественной жизни края. Участвовал в создании местного отделения Российского фонда культуры. Награждён Почётным знаком за работу по охране памятников истории и культуры.

Занимаясь поисковой работой в волжских архивах, ещё студентом сделал ряд редких находок, в том числе автографа Пушкина, который расширил круг биографических сведений о поэте. После этого получил напутствие от таких крупных исследователей литературы, как Ю. Г. Оксман и И. Л. Андроников. Тогда же его связала многолетняя дружба с учёным-пушкинистом старой школы Т. Г. Зенгер-Цявловской и писателем-историком Н. Я. Эйдельманом.

В 1990—1992 годах работал научным сотрудником Государственного музея А. С. Пушкина в Москве (усадьба Остафьево).

С 1983 года — член Союза писателей СССР. С 1991 года — Союза российских писателей и Союза писателей Москвы. Член Общероссийской организации «Ассоциация искусствоведов» (АИС).

Литературная деятельность
Первая публикация — подборка стихов в газете Саратовского государственного университета (1963 год). Преобладание историко-культурных интересов обусловило тяготение к научно-художественной прозе и к биографическому жанру. Был одним из победителей Всероссийского смотра молодых очеркистов в Пицунде (1981), работы которых опубликованы в сборнике «Это мы» издательством «Советский писатель».

Вышедшая в Приволжском издательстве в 1979 году первая книга «Мои краски — напевы…» вызвала отклик широких общественных кругов, помогла спасти от уничтожения дом-мастерскую знаменитого художника В. Э. Борисова-Мусатова на его родине в Саратове и создать там мемориальный музей, куда автором были переданы в дар собранные им богатые документальные материалы и памятные реликвии. Биографическая повесть о Борисове-Мусатове, вышедшая несколькими изданиями (в том числе в серии «Жизнь замечательных людей»), была высоко оценена как известными художниками и поэтами, так и крупными искусствоведами: А. А. Русаковой, Ю. А. Русаковым, В. И. Костиным и другими. Многолетней темой публикаций стали жизнь и творчество художника К. С. Петрова-Водкина.

Целью написания разноплановых книг К. В. Шилов всегда считал восстановление связи времён, единого пространства культуры, воздаяние памяти замечательным людям. Это и жизнеописания художников Борисова-Мусатова и Петрова-Водкина, и составленная по архивным источникам и записанным интервью книга об актёре и певце Марке Бернесе, и в особенности книга «Восстановление родства» — по отзыву критика П. М. Крючкова, «многолетнее и многослойное путешествие во времени, сопровождаемое удивительными легендарными спутниками, причастными автору либо историческим полем и воздухом культуры: Пушкин, Вяземский, Жуковский, братья Кривцовы, Павел Анненков, либо реальным совопросничеством и сотрудничеством, переводящим факт личного общения в общекультурный процесс: Татьяна Цявловская, академик Дмитрий Лихачёв, писатель Натан Эйдельман, Булат Окуджава».

Произведения
Книги
 Московский адрес // В кн.: Прометей, т. 10. Составитель Т. Г. Цявловская. — М.: Молодая гвардия, 1974. — 422 с. — 100 000 экз.; Изд. 2-е, испр. — 422 с. — 50 000 экз.
 «Мои краски — напевы…»: Саратовские годы художника В. Э. Борисова-Мусатова" (предисловие доктора искусствоведения А. А. Русаковой). — Саратов: Приволжское книжное издательство, 1979. — 150 с. — 10 000 экз.
 От «грозы 12-го года» до откликов на декабризм (Саратовское Поволжье 1-й четверти XIX века) — в соавторстве с М. А. Минкиным и И. В. Порохом. — Саратов: Издательство Саратовского государственного университета. — 1983. — 38 с. — 520 экз.
 Ветвь хвалынского сада // В кн.: Это мы. Сборник очерков. Составитель А. Д. Голубев. — М.: Советский писатель, 1984. — 286. — 30 000 экз.
 Борисов-Мусатов. (Серия: ЖЗЛ). — М.: Молодая гвардия, 1985. — 336 с. — 150 000 экз.; изд. 2-е, испр. и доп. — М.: Молодая гвардия, 2000. — 406 с. —5 000 экз.; изд. 3-е. — М.: Молодая гвардия, 2018. — 412 с. — 500 экз.
 Павел Васильевич Анненков и его «Материалы для биографии Александра Сергеевича Пушкина» // В кн.: Комментарий к «Материалам для биографии А. С. Пушкина». — М.: Книга, 1985. — 272 с. — 10 000 экз.
 «И да не минет нас ГЛАВНОЕ» (Натан Эйдельман в наших судьбах. 1967—1989 годы). — М.: Вопросы литературы. — 1996. — Январь-февраль. — 384 с. — 6 600 экз.
 Гений хвалынской земли // В кн.: Хвалынск. Портрет города. Составители С. С. Лесневский, В. В. Поляков. — М.: Прогресс-Плеяда, 2001. — 286 с. — 3 000 экз.; то же — см. К. С. Петров-Водкин. Хлыновск. Моя повесть. — М.: Прогресс-Плеяда, 2008. — 448 с. — 3 000 экз.
 Татьяна Григорьевна, Александр Сергеевич и Булат Шалвович // В кн.: Встречи в зале ожидания. Составители Я. И. Гройсман, Г. П. Корнилова. (Серия: «Имена») — Нижний Новгород: Деком, 2003. — 288 с. — 5 000 экз.
 Взрывной рубеж. Подборка стихотворений (предисловие К. Я. Ваншенкина). / Литературная газета. — 2004. — № 31 (5982) — с.11.
 Марк Бернес в воспоминаниях современников. Вступительная статья, составление и комментарии К. В. Шилова. (Серия: «Близкое прошлое»). — М.: Молодая гвардия, 2005. — 452 с. — 5000 экз.
 Восстановление родства. Очерки. Портреты. Воспоминания. Послесловие Ю. Ф. Карякина. — М.: Прогресс-Плеяда, 2007. — 480 с. — 2 000 экз.
 К. С. Петров-Водкин и Анна Ахматова. Заметки о портрете поэта // В кн.: К. С. Петров-Водкин и XXI век. — Саратов, 2008. — 244 с. — 500 экз.
 Между сердцем и временем (Долгое эхо киевских «Курантов») // В кн.: Между сердцем и временем. Воспоминания об Александре Дейче. Составитель Е. К. Дейч. — Киев: Феникс, 2009. — 342 с. — 500 экз.
 «…Спасибо, что живой» // В кн.: Жажда дружбы. Карякин о друзьях. Друзья о Карякине. Сост. И. Н. Зорина. — М.: Радуга, 2010. — 416 с. — 1 000 экз.
 На скошенных травах. Стихотворения. Предисловие С. Л. Соложенкиной. — М.: Спутник+, 2017. — 255 с. — 200 экз.

Избранные статьи
 Отголоски декабризма в жизни усадебного дворянства // Освободительное движение в России: Межвузовский научный сборник. Вып. 6. — Саратов, 1977.
 О двух портретах К. П. Брюллова // Саратовский Государственный Художественный музей им. А. Н. Радищева. Сборник. Вып. 5. — Саратов, 1986.
 Новое в иконографии Вяземских. (К истории отношений П .А. Вяземского и О. А. Кипренского). —"Новое литературное обозрение", 1993, № 3.
 «Я помню грозное веселье ваших грустных глаз…» (памяти Леонида Лиходеева). — «Вечерний клуб», 1995, 2 ноября.
 Восстановление родства. О Борисе Зайцеве и его книге «Дни» (М. — Париж, «YMCA-Press» — «Русский путь», 1995) — «Литературная газета», 1996, 10 апреля.
 В. А. Жуковский в Остафьеве // Остафьево: Страницы истории усадьбы и её владельцев: Юбилейный сборник. — М. — Остафьево, 1999. — 106 с. — 5000 экз.
 По следу Пушкина (100 лет со дня рождения Т. Г. Цявловской). — Литературная газета, 1997, № 32, 6 августа.
 «Художников друг и советник». Цикл статей: «Трудиться во славу Пушкина»; Жизнь и судьба; Самый таинственный график пушкинской эпохи; «Сен При, твои карандаши…»; Кончаловский. Осмёркин; Кузьмин и Маврина; О многом, ещё не рассказанном. — «Искусство», 1998, № 3, 8, 11, 12, 17, 20, 24.
 «Найти мудрое решение» (некоторые кинематографические подходы к образу Пушкина в 1960-е годы в оценках Т. Г. Цявловской). — «Киноведческие записки», 1999, № 42. — с. 368.
 «Наш друг бесценный…» (памяти Н. Я. Эйдельмана). — «Еврейский камертон» (приложение к газете «Новости недели», Тель-Авив), 2000, 12 октября. — С. 20—21.
 Петроградская мадонна. — «Алфавит», 2001, № 28, июль. — С. 25—27.
 Петров-Водкин (XX век сам о себе. Персоналии и течения). — «Искусство», 2002, № 19 (252), 1—15 октября.
 «Из преклонения моего…». История одной несостоявшейся публикации. — «Мир Паустовского», 2006, № 24.

О творчестве К. В. Шилова: статьи, рецензии
 Чикирис Л. Краски родной земли. — «В мире книг», 1980, № 7.
 Савельев В. По праву таланта. — «Литературная Россия», 1985, № 16, 17 апреля.
 Бархатов А. «Итак, я счастлив был…». — «Литературная Россия», 1986, № 2, 10 января.
 Бартенева Н. Встреча состоялась. — «Волга», 1987, № 6.
 Турков А. Саратовский метеор. — «Известия», 1986, № 50, 19 февраля.
 Лотман Ю. Возвращаясь к истокам. — «Новый мир», 1987, № 6.
 Лесневский С. Сон мальчика. — «Литературная газета», 2000, № 26, 28 июня — 4 июля.
 Ваншенкин К. Предисловие к циклу стихов К. Шилова «Взрывной рубеж». — «Литературная газета», 2004, № 31 (5982), 4—10 августа. — С. 11.
 Мовчан Е. Живой образ художника. — «Искусство», 2000, № 47, декабрь.
 Леонидов В. Певец солдатской любви и надежды. — «Российские вести», 2005, 21 декабря.
 Леонидов В. Новинки: Константин Шилов. Восстановление родства. М., Прогресс — Плеяда, 2007. — «Культура», 2007, № 45,15—21 ноября.
 Соложенкина С. Душа есть страсть. — «Знамя», 2008, № 9.
 Васильцов И. Обретение свободы. — «Саратовские вести», 2009, № 120 (4258), 19 августа.
 Бондарюк К. Константин Шилов. Восстановление родства (раздел: Книжный разворот). — «Вопросы литературы», 2010, № 1 (январь — февраль).

Оценки

Источники
 Шилов Константин Владимирович // Официальный сайт Общероссийской общественной организации «Ассоциация искусствоведов»
 ШИЛОВ Константин Владимирович // Официальный сайт Союза писателей России
 Константин Владимирович Шилов // Портал «Книгоград»

Примечания

Русские писатели XX века
Русские писатели XXI века
Писатели Москвы
Писатели России по алфавиту
Русские писатели по алфавиту
Литературоведы России
Искусствоведы России


text:
Африканське підцарство — підцарство у флористичному районуванні в біогеографії. Входить до Палеотропічного царства. Включає велику частину Африканського континенту, тропічні пустелі Аравійського півострова, тропічні пустелі Ірану, Пакистану і північно-західної Індії. У рослинному покриві представлені як вологі, так і ксерофільні тропічні ліси, тропічні рідколісся, савани, пустелі.

Підцарство підрозділяється на області:
 Судано-Замбезійська
 Гвінео-Конголезька
 Карру-Наміб
 Острів Св. Олени і Вознесіння

Див. також
 Флористичне районування
 Палеотропічне флористичне царство

Література
 Воронов А. Г., Дроздов Н. Н., Криволуцкий Д. А., Мяло Е. Г. Биогеография с основами экологии. — М.: Изд-во МГУ, 1999.

Виноски

Географія рослин


text:
Als Euarchonta (gr. ευ "gut, echt"; άρχοντ "Herrscher"; vgl. Archon) wird eine Klade bezeichnet, die neben den Primaten und den Riesengleitern (als Primatomorpha zusammengefasst) auch die Spitzhörnchen umfasst. Die Euarchonta wurden 1999 aufgrund genetischer Untersuchungen aufgestellt, indem man aus der zuvor anhand morphologischer Kriterien postulierten Gruppe der Archonta die Fledertiere (Chiroptera) ausschloss. Die ausgestorbene Ordnung der Plesiadapiformes wird als Schwestertaxon der Primaten zu den Euarchonta gestellt.

Die momentane Datenlage lässt anhand der Molekularen Uhr extrapolieren, dass die Euarchonta in der Kreidezeit vor etwa 88 Millionen Jahren entstanden sind und sich bereits vor 86,2 Millionen Jahren in die Gruppen der Spitzhörnchen und der Primatomorpha aufspalteten. Letztere teilte sich vor 79,6 Millionen Jahren in die Ordnungen der Primaten und der Riesengleiter.

Systematik
Der gegenwärtige (2007) wissenschaftliche Kenntnisstand über die Verwandtschaftsverhältnisse ist in diesem Kladogramm wiedergegeben.

Quellen
 Jan Ole Kriegs, Gennady Churakov, Jerzy Jurka, Jürgen Brosius und Jürgen Schmitz: Evolutionary history of 7SL RNA-derived SINEs in Supraprimates. In: Trends in Genetics. 23 (4). 2007, 158–161 (Onlinetext als PDF) (468 kB)

Einzelnachweise

Säugetiere
Mammalia


text:
Reel 2 Real was an American hip house musical project that had seven top 10 hits on the Hot Dance Music/Club Play chart in the 1990s.

Biography
The project's core member was producer and DJ Erick Morillo from New York City, who spent a portion of his childhood living in Colombia and also in Union City, New Jersey. The first release as Reel 2 Real was "The New Anthem" which spent a week at No. 1 on the US Dance Chart in 1992.

Although it peaked at No. 8 on the dance chart, Reel 2 Real is best known for the song "I Like to Move It", which featured Trinidadian toaster Mark Quashie, also known as The Mad Stuntman. The song peaked at number 89 on the Billboard Hot 100 in 1994. On the 5th of April 1994 they played the famous FRIDGE LONDON BRIXTON on their Ciao Baby night. It was successful in Germany where it peaked at number 3 on the singles chart, in the United Kingdom, where it peaked at number 5 and in France and the Netherlands it peaked at number one. The song would later be used in 2005 animated film Madagascar and was covered by comedian Sacha Baron Cohen but produced by Morillo, making it a hit once again in 2005 with it becoming the film series' theme song. In all, The Mad Stuntman was featured on four of Reel 2 Real's top 10 dance hits. Later singles featured Barbara Tucker, Charlotte Small and Proyecto Uno. The Reel 2 Real alias was abandoned in 1997.

Morillo died of an overdose on September 1, 2020, aged 49.

Discography

Studio albums

Remix albums

Singles

See also
List of number-one dance hits (United States)
List of artists who reached number one on the US Dance chart

References

1992 establishments in New York City
1997 disestablishments in New York (state)
American electronic music groups
American dance music groups
Hip house music groups
American Eurodance groups
American house music groups
Reggae fusion groups
Musical groups established in 1992
Musical groups disestablished in 1997


text:
Estilo Antiguo (en inglés Old Style, abreviado O.S.) y Estilo Nuevo (New Style, abreviado N.S.) indican sistemas de datación antes y después de un cambio de calendario, respectivamente. Por lo general, este es el cambio del calendario juliano al calendario gregoriano tal como se promulgó en varios países europeos entre 1582 y el siglo XX.

En Inglaterra, Gales, Irlanda y las colonias americanas de Gran Bretaña, hubo dos cambios de calendario, ambos en 1752. El primero ajustó el inicio de un nuevo año desde Lady Day (25 de marzo) al 1 de enero (lo que Escocia había hecho desde 1600), mientras que el segundo descartó el calendario juliano en favor del calendario gregoriano, eliminando 11 días del calendario de septiembre de 1752 para hacerlo.  Para acomodar los dos cambios de calendario, los escritores usaron la datación dual para identificar un día dado dando su fecha de acuerdo con ambos estilos de datación.

Para países como Rusia, donde no se realizó ningún ajuste de inicio de año, O.S. y N.S. simplemente indican los sistemas de datación juliana y gregoriana. Muchos países ortodoxos orientales siguen utilizando el antiguo calendario juliano con fines religiosos.

Gran Bretaña y sus colonias o posesiones

En el Reino de Gran Bretaña y sus posesiones, la Ley del calendario (nuevo estilo) de 1750 introdujo dos cambios simultáneos en el calendario. El primero, que se aplicaba a Inglaterra, Gales, Irlanda y las colonias británicas, cambiaba el inicio del año del 25 de marzo al 1 de enero con efectos a partir del «día siguiente al 31 de diciembre de 1751».(Escocia ya había realizado este aspecto de los cambios, el 1 de enero de 1600.) El segundo adoptó el calendario gregoriano en su lugar. del calendario juliano. Por lo tanto, «Nuevo estilo» puede referirse al ajuste del comienzo del año, o a la adopción del calendario gregoriano, o a la combinación de los dos.

Ajuste de inicio de año
Al registrar la historia británica, es habitual citar la fecha tal como se registró originalmente en el momento del evento, pero con el número de año ajustado para comenzar el 1 de enero. Este último ajuste puede ser necesario porque el comienzo del año civil no siempre fue el 1 de enero y se modificó en diferentes momentos en diferentes países. De 1155 a 1752, el año civil o legal en Inglaterra comenzaba el 25 de marzo (Lady Day); así, por ejemplo, la ejecución de Carlos I se registró en ese momento en el Parlamento como ocurrida el 30 de enero de 1648 (estilo antiguo). En los textos en inglés más nuevos, esta fecha generalmente se muestra como «30 de enero de 1649» (estilo nuevo). La fecha correspondiente en el calendario gregoriano es el 9 de febrero de 1649, fecha en la que sus contemporáneos en algunas partes de Europa continental habrían registrado su ejecución.

La designación O.S./N.S. es particularmente relevante para las fechas que caen entre el inicio del «año histórico» (1 de enero) y la fecha de inicio legal, cuando sean diferentes. Este fue el 25 de marzo en Inglaterra, Gales, Irlanda y las colonias hasta 1752 y hasta 1600 en Escocia.

En Gran Bretaña, el 1 de enero se celebró como fiesta de Año Nuevo desde el siglo XIII, a pesar de que el año (civil) registrado no aumenta hasta el 25 de marzo. Pero «el año que comenzaba el 25 de marzo se llamaba Año Cívico o Legal, aunque la frase Old Style se usaba más comúnmente». Para reducir los malentendidos sobre la fecha, era normal incluso en documentos semioficiales como los registros parroquiales colocar un título legal de año nuevo después del 24 de marzo (por ejemplo, 1661) y otro título del final del siguiente diciembre de 1661/62, una forma de datación dual para indicar que en las siguientes doce semanas más o menos, el año fue 1661 estilo antiguo pero 1662 estilo nuevo. Algunas fuentes más modernas, a menudo más académicas (por ejemplo, la Historia del Parlamento) también utilizan el estilo 1661/62 para el período comprendido entre el 1 de enero y el 24 de marzo durante años antes de la introducción del calendario New Style en Inglaterra.

Adopción del calendario gregoriano

A través de la promulgación de la Ley del Calendario (Nuevo Estilo) de 1750, el Reino de Gran Bretaña, el Reino de Irlanda y el Imperio Británico (que incluye gran parte de lo que ahora es la parte este de los Estados Unidos y Canadá) adoptaron el calendario gregoriano en 1752, momento en el cual fue necesario corregir por 11 días. El miércoles 2 de septiembre de 1752 fue seguido por el jueves 14 de septiembre de 1752. Las afirmaciones de que los alborotadores exigieron «Danos nuestros once días» surgieron de una mala interpretación de una pintura de William Hogarth.

Otros países
A partir de octubre de 1582, el calendario gregoriano reemplazó al juliano en los países católicos. Este cambio se implementó posteriormente en los países protestantes y ortodoxos orientales, generalmente en fechas muy posteriores y, en este último caso, solo como calendario civil. En consecuencia, cuando se encuentra la notación de estilo antiguo y estilo nuevo, no se pretende necesariamente la fecha de adopción británica. El cambio de 'comienzo de año' y el cambio del sistema de calendario no siempre se adoptaron al mismo tiempo. Del mismo modo, la adopción civil y religiosa puede no haber ocurrido al mismo tiempo o incluso en absoluto. En el caso de Europa del Este, por ejemplo, todas esas suposiciones serían incorrectas.

Grecia
Otros países de la ortodoxia oriental finalmente adoptaron la datación gregoriana (o estilo nuevo) para sus calendarios cívicos, pero la mayoría de ellos continúan usando el calendario juliano con fines religiosos. Grecia fue la última en hacerlo, en 1923. Aquí también, hay una diferencia de 13 días entre las fechas de estilo antiguo y nuevo en la historia griega moderna.

Rumania
Rumania adoptó oficialmente el calendario gregoriano el 1 de abril de 1919, que se convirtió en el 14 de abril de 1919. Esto fue conmemorado en 2019 por el Banco Nacional de Rumania mediante el lanzamiento de una moneda conmemorativa de 10 lei de plata.

Rusia
En Rusia, las fechas del nuevo estilo entraron en uso a principios de 1918, cuando el 31 de enero de 1918 fue seguido por el 14 de febrero de 1918: hay una diferencia de 13 días entre las fechas del estilo antiguo y el nuevo desde el 1 de marzo de 1900.

Es común en las publicaciones en inglés usar los términos familiares de estilo antiguo y/o estilo nuevo para discutir eventos y personalidades en otros países, especialmente con referencia al Imperio ruso y el comienzo mismo de la Rusia soviética. Por ejemplo, en el artículo «La revolución de octubre (noviembre)», la Encyclopædia Britannica usa el formato «25 de octubre (7 de noviembre, estilo nuevo)» para describir la fecha del comienzo de la revolución.

Las Américas
Las colonias europeas de las Américas adoptaron el calendario de nuevo estilo cuando lo hicieron sus países de origen. En lo que ahora es el territorio continental de los Estados Unidos, las posesiones francesas y españolas lo hicieron unos 130 años antes que las colonias británicas. En la práctica, sin embargo, la mayoría de los registros escritos sobrevivientes de lo que ahora es Canadá y los Estados Unidos provienen de las 20 colonias británicas continentales, donde se aplicó la Ley del Calendario Británico de 1751 veinticuatro años antes de que los Estados Unidos declararan su independencia. Los registros canadienses también incluyen documentos de Nueva Francia que reflejan el Nuevo estilo, tal como Francia lo adoptó en 1582, pero es probable que el lenguaje utilizado en el registro sea un buen indicador de qué calendario se estaba utilizando para las fechas dadas. La misma lógica se aplica a las islas del Caribe.

En Alaska, el cambio se produjo después de que Estados Unidos comprara Alaska a Rusia. El viernes 6 de octubre de 1867 fue seguido por el viernes 18 de octubre. En lugar de 12 días, solo se saltaron 11, y se repitió el día de la semana en días sucesivos, porque al mismo tiempo se movió la Línea Internacional de Cambio de Fecha, de seguir la frontera este de Alaska con Yukón a seguir su nueva frontera oeste, ahora con Rusia.

Transposición de fechas de eventos históricos y posibles conflictos de fechas

Por lo general, la asignación de fechas de estilo nuevo a fechas de estilo antiguo con un ajuste de inicio de año funciona bien con poca confusión para eventos anteriores a la introducción del calendario gregoriano. Por ejemplo, es bien sabido que la batalla de Azincourt se libró el 25 de octubre de 1415, que es el día de San Crispín. Sin embargo, durante el período comprendido entre la primera introducción del calendario gregoriano el 15 de octubre de 1582 y su introducción en Gran Bretaña el 14 de septiembre de 1752, puede haber una confusión considerable entre los eventos en Europa occidental continental y en los dominios británicos. Los eventos en Europa occidental continental generalmente se informan en historias en inglés utilizando el calendario gregoriano. Por ejemplo, la batalla de Blenheim siempre se da como el 13 de agosto de 1704. Sin embargo, la confusión ocurre cuando un evento involucra a ambos. Por ejemplo, Guillermo III de Inglaterra llegó a Brixham en Inglaterra el 5 de noviembre (calendario juliano), después de haber zarpado de los Países Bajos el 11 de noviembre (calendario gregoriano) de 1688.

La batalla del Boyne en Irlanda tuvo lugar unos meses después, el 1 de julio de 1690 (calendario juliano). Eso corresponde al 11 de julio (calendario gregoriano), convenientemente cerca de la fecha juliana de la posterior (y más decisiva) batalla de Aughrim el 12 de julio de 1691 (juliano). La última batalla se conmemoró anualmente a lo largo del siglo XVIII el 12 de julio, siguiendo la convención histórica habitual de conmemorar eventos de ese período dentro de Gran Bretaña e Irlanda asignando la fecha juliana directamente a la fecha del calendario gregoriano moderno (como sucede, para ejemplo, con la Noche de Guy Fawkes el 5 de noviembre). La Batalla del Boyne se conmemoró con desfiles más pequeños el 1 de julio. Sin embargo, ambos eventos se combinaron a fines del siglo XVIII, y continúan celebrándose como «El Duodécimo».

Debido a las diferencias, los escritores británicos y sus corresponsales a menudo empleaban dos fechas, lo que se denomina datación dual, más o menos automáticamente. Las cartas relativas a la diplomacia y el comercio internacional a veces llevaban fechas tanto julianas como gregorianas para evitar confusiones. Por ejemplo, Sir William Boswell escribió a Sir John Coke desde La Haya una carta fechada «12/22 de diciembre de 1635». En su biografía de John Dee, The Queen's Conjurer, Benjamin Woolley supone que debido a que Dee luchó sin éxito para que Inglaterra adoptara la fecha fijada para el cambio de 1583/84, «Inglaterra permaneció fuera del sistema gregoriano durante otros 170 años, las comunicaciones durante ese período habitualmente lleva dos fechas». Por el contrario, Thomas Jefferson, que vivió mientras las Islas Británicas y las colonias finalmente se convertían al calendario gregoriano, ordenó que su lápida llevara su fecha de nacimiento usando el calendario juliano (anotado O.S. para Old Style) y su fecha de muerte usando el Calendario Gregoriano. En el nacimiento de Jefferson, la diferencia era de once días entre los calendarios juliano y gregoriano, por lo que su cumpleaños el 2 de abril en el calendario juliano es el 13 de abril en el calendario gregoriano. De manera similar, ahora se informa oficialmente que George Washington nació el 22 de febrero de 1732, en lugar del 11 de febrero de 1731/32 (calendario juliano).

Hay alguna evidencia de que el cambio de calendario no fue aceptado fácilmente. Muchos británicos continuaron celebrando sus días festivos al Old Style hasta bien entrado el siglo XIX, una práctica que la autora Karen Bellenir consideró que revelaba una profunda resistencia emocional a la reforma del calendario.

Diferencias entre las fechas juliana y gregoriana
El cambio surgió al darse cuenta de que la cifra correcta para el número de días en un año no es 365,25 (365 días 6 horas) como se supone en el calendario juliano, sino un poco menos (c. 365,242 días): el calendario juliano tiene demasiados años de saltos. La consecuencia fue que la base para el cálculo de la fecha de la Pascua, tal como se decidió en el siglo IV, se había desviado de la realidad. La reforma del calendario gregoriano también se ocupó de la diferencia acumulada entre estas cifras, entre los años 325 y 1582 saltándose 10 días para fijar la fecha eclesiástica del equinoccio en 21 de marzo, la fecha mediana de su ocurrencia en el momento del Primer Concilio de Nicea en 325.

Los países que adoptaron el calendario gregoriano después de 1699 necesitaban omitir el día adicional para cada nuevo siglo posterior que el calendario juliano había agregado desde entonces. Cuando el Imperio Británico lo hizo en 1752, la brecha había aumentado a once días; cuando Rusia lo hizo (como su calendario cívico) en 1918, se tuvieron que saltar trece días.

Otras notaciones
Los equivalentes latinos, que se utilizan en muchos idiomas, son stili veteris (genitivo) o stilo vetere (ablativo), abreviado st.v. y significando respectivamente '[de] estilo antiguo' y '[en]', y stili novi o stilo novo, abreviado st.n. Las abreviaturas latinas pueden escribirse en mayúsculas de manera diferente por diferentes usuarios, por ejemplo, St.n. o St. N. para stili novi. También hay equivalentes para estos términos en otros idiomas, como el alemán a. St. (alten Stils para O.S.).

Véase también
 Diferencia entre las fechas del calendario gregoriano y juliano

Referencias

Fuentes

Enlaces externos
 Detalles de conversión en varios países
 Referencia de Estilo antiguo–estilo nuevo
 Hora de tomar nota: el cambio de calendario de 1752
 Convertidor de calendario: convertidor de fecha para muchos sistemas, de John Walker
 Conversor de calendario al antiguo ático, armenio, copto y etíope por Academy of Episteme

Calendarios por eras
Wikipedia:Páginas con traducciones sin revisar


text:
Metro is a free newspaper in Belgium, distributed on working days and aiming in particular at 18- to 44-year-old urban, active, mobile students and commuters. Separate Dutch and French-language versions, each with its own content, are according to the area's language(s) available in railway stations, subway stations, universities, etc. from dedicated stands that have the colour of the paper's header: blue for Dutch and green for French for easy recognition, especially where both occur.

The publisher is N.V. Mass Transit Media, located in the centre of the City of Brussels. The legal publisher is the company's General Manager Monique Raafels with an address in Antwerp. Its chief editor (Content Director) is Stefan Van Reeth.

In the period of 2001-2002 the paper had a circulation of 200,000 copies. On an ordinary Thursday, 10 May 2007, its 1,455th issue in Dutch version as always mentioned the number of prints, which was 265,000. Having over 800,000 readers, it claims to be the second largest newspaper of the country.

It has an online presence, https://www.metrotime.be where along breaking news and entertainment, a complete online version of the newspaper is available in PDF format as well as a slightly simpler layout in ordinary HTML.

Metro's revenue comes from advertising. Its news sources are mainly the longstanding Belgian press agency Belga, Associated Press (AP), and Agence France-Presse (AFP); the legal rights to its pictures are with Belga and AP (unless otherwise specified).

References

External links
 Home page of Metrotime in Dutch
 Home page of Metrotime in French

Dutch-language newspapers published in Belgium
Free newspapers
French-language newspapers published in Belgium
Mass media in Antwerp


text:
The Communauté de communes du Kochersberg is a French intercommunal structure gathering most of the communes of the natural region of Kochersberg, département of Bas-Rhin, région Grand Est. Its area is 133.9 km2, and its population was 26,130 in 2019.

History
It has been created on 14 December 2001 ; its head is set in Truchtersheim. The communes of the former Communauté de communes Ackerland joined the Communauté de communes du Kochersberg in January 2013.

Composition
The communauté de communes consists of the following 23 communes:

Berstett
Dingsheim
Dossenheim-Kochersberg
Durningen
Fessenheim-le-Bas
Furdenheim
Gougenheim
Griesheim-sur-Souffel
Handschuheim
Hurtigheim
Ittenheim
Kienheim
Kuttolsheim
Neugartheim-Ittlenheim
Pfulgriesheim
Quatzenheim
Rohr
Schnersheim
Stutzheim-Offenheim
Truchtersheim
Willgottheim
Wintzenheim-Kochersberg
Wiwersheim

References

External links
 Official site

Commune communities in France
Kochersberg


text:
Nora Baumberger (nascuda Dvořáková; 23 d'octubre de 1969), coneguda amb el nom artístic Dolly Buster, és una antiga actriu pornogràfica, cineasta i autora txeca-alemanya.

Carreres professionals
Buster ha protagonitzat més de cent pel·lícules europees amb classificació X. També és l'autora d'una sèrie d'èxits de novel·les criminals sobre una estrella porno alemanya convertida en detectiu afeccionada.

Va aparèixer a la versió alemanya de I'm a Celebrity... Get Me Out of Here!.
El 2004, va intentar obtenir un escó al Parlament Europeu com a candidata d'un partit polític txec minoritari, Nezávislá erotická iniciativa (NEI). Només va obtenir el 0.71% del vots.

Vida personal
Buster viu amb el seu marit a Wesel, Alemanya, on també es dedica  a la pintura i el dibuix, després d'haver pers classes de dibuix d'Arnim Tölke a la Kunstakademie Düsseldorf

Premis
Va ser votada com l'"estrella del porno més popular" d'Alemanya el 2009. Yambé ha guanyat nombrosos Venus Award, inclòs un premi a tota la carrera l'any 2000 i un premi especial del jurat el 2003.

Filmografia
 1990: Dolly Buster in Excess
 1992: The Way of Sex
 1993: Dreams of Anal
 1994: Venecia Calling
 1994: Voll normaaal
 1995: Marys verrücktes Krankenhaus
 1996: San Francisco Connection
 1996: At the Club
 1996: Rings of Lust
 1997: Dreams of Fetish 1
 1997: Hawaii Connection
 1998: Polizeiruf 110: Das Wunder von Wustermark
 1998: Dreams of Fetish 2
 1999–2000: Club der starken Frauen – Die rote Meile
 2000: Das Taschenorgan
 2001: Die Anrheiner
 2001: Extasy
 2001: Welcher Mann sagt schon die Wahrheit
 2003: Miss Italy
 2003: Crazy Race
 2004: Pudelmützen Rambos
 2005: Kamenák 3
 2010: Underworld Cats

Referències

Enllaços externs

Actors pornogràfics txecs
Actors pornogràfics alemanys
Artistes de Praga
Polítics txecs
Naixements del 1969
Alumnes de la Kunstakademie de Düsseldorf


text:
Hamish Anderson MacDonald, OAM (born 19 August 1974) is an Australian Paralympic athlete. He was born in Melbourne and lives in Canberra. He has cerebral palsy. His achievements and advocacy have made him one of Australia's most respected Paralympians.

Early life

MacDonald, the second of four brothers, grew up in Melbourne. His mother, Jeannie, a nurse, ensured that he had the same opportunities in sport as his brothers.  While in primary school, he was required to catch a train into the city twice a week for physiotherapy. MacDonald did not walk without callipers until he was eight.

MacDonald has stated that several teachers have played a pivotal role in his interest in sport. In primary school, his physical education teacher Gary Cole, an Australia international soccer player gave support and enthusiasm. In 1986, his family moved to Alice Springs and physical education teachers Shane Claridge and Michelle Parker, at Alice Springs High School, provided encouragement. He said: "They were the best teachers; they certainly gave me a big boost and helped to set my sights on track and field sports." He started powerlifting and wanted to compete in this sport at the Paralympics. However, Parker encouraged him to turn to athletics and in his final year at high school, he was selected for the Barcelona Paralympics.

Career

MacDonald was an elite seated shot putter and competed at the Paralympic Games in Barcelona 1992, Atlanta 1996, Sydney 2000, Athens 2004, Beijing 2008 and London 2012.

At the 1992 Barcelona Games, he competed in the Men's 100m C5 and 200m C5-6 without winning any medals. In the lead up to the Barcelona Games, the people of Alice Springs raised $12,000 for him to compete. In 1994, he accepted an Australian Institute of Sport (AIS) Athletes with a Disability residential scholarship in Canberra. He held this scholarship until 2009 and during this period was coached by Chris Nunn, Scott Goodman and Alison O'Riordan.  After six months at the Australian Institute of Sport, he was strongly encouraged to switch to throwing events due to rapidly increasing standards in Paralympic sprinting and his powerlifting background. He had unsuccessfully tried throwing events in Little Athletics because of difficulties staying in the throwing circle due to poor balance.  His functional classification allowed him to throw from a chair and he subsequently won a gold medal at the 1996 Atlanta Games in the Men's Shot Put F32-33 event, in a world record. He was awarded a Medal of the Order of Australia for this achievement.

MacDonald faced a difficult build up to the 2000 Sydney Games. He was going into Sydney as the defending champion but he did not meet the requirements to be classified as an F56 shot put athlete. He competed in his less preferred events, the Men's 100m T35 and Men's Discus F34. The controversy highlighted the issues of classifying athletes.

At the 2004 Athens Games, he won a silver medal in the Men's Shot Put F32-33 event. At the 2008 Games, he finished sixth in the Men's Shot Put F33/34/52 event. At his sixth and final Games, the 2012 London Games, he finished 11th in the Men's Shot Put F34.

MacDonald competed at five successive IPC Athletics World Championships from 1994 to 2011. In 1994, he competed in 100m, 200m and 400m T35 events. In 1998, he won a bronze medal in Men's Shot Put F34 and competed in Men's 100m and 200m T35 events. There was controversy during the Men's Shot Put where MacDonald was forced to change his technique mid-competition due to an official's ignorance of the rules. In 2002, he won gold in the Men's Shot Put F34 in a world record (10.69m) and competed in Men's Discus F33-34. In 2006, he won gold in the Men's Shot Put F34 event and competed in the Men's Discus F33-34 event. In 2011, he finished 6th in Men's Shot Put F34.

At the 2010 Delhi Commonwealth Games, he won a bronze medal in the Men's Shot Put F32/34/52.

In 2005, MacDonald was recognised by the AIS for being on scholarship for ten years. He has also held a Northern Territory Institute of Sport scholarship.

He retired as an athlete in January 2013. Jason Hellwig, CEO of the Australian Paralympic Committee made the following comment on his retirement – I've known Hamish a long time through my involvement with athletics and have seen him develop as an athlete and a person. It's been great to watch a kid from Alice Springs rise to the heights of international sport and then contribute in such a meaningful way. MacDonald indicated that he would most likely remain involved in Paralympic sport as a coach.

Coaching
In 2015, he was coaching Jayden Sawyer and Kath Proudfoot in Canberra. He was selected as a throws coach for the Australian team competing at the 2015 IPC Athletics World Championships.

Advocacy
MacDonald is an advocate for disabled sport, and travels the world to do this.  He has visited the South Pacific and Caribbean to help create local disabled sport programs. He has been involved with the International Paralympic Committee as a member of the International Paralympic Committee Athlete Commission. In 1998, he became involved with the United Nations High Commission for Refugees (UNHCR). With the UNHCR, he visited two refugee camps located on the border between Thailand and Cambodia. At the 2003 South Pacific Games, he was an athlete ambassador for the World Anti-Doping Authority.

MacDonald's work as a sports participation advisor at the Australian Sports Commission has led to several initiatives to educate people, raise awareness and change peoples' understandings regarding disability sport.

Recognition
He received a Medal of the Order of Australia in 1997.
In 2000, he received an Australian Sports Medal.
 He was 1996 Northern Territory Sportsman of the Year.
 He was named Male Disability Athlete of the Year by the Australian Paralympic Committee in 2003.
 He was awarded the 1999 Sir Edward 'Weary' Dunlop Award by the Queen's Trust for Young Australians.
 He was Australian Capital Territory Athletics Most Outstanding Athlete in 2005. He was the first athlete with a disability to win this award.
He was the co-captain of the Australian teams at the 1998 IPC Athletics World Championships and the 2000 Sydney Paralympic Games.
 Australian Paralympic Committee board member 2001–2002
 He was an Australian flag bearer at the 2011 IPC Athletics World Championships opening ceremony.

MacDonald, alongside Branka Pupovac, Karni Liddell and Charmaine Dalli, was one of eighteen Australian Paralympians photographed by Emma Hack for a nude calendar. His chest was shaved for the photograph and he appears nude from the waist up.

In 2000, MacDonald and fellow Paralympian Julianne Adams addressed the New South Wales Legislative Assembly, thanking the people of New South Wales for their support of the Sydney Paralympics.

References

External links

 Hamish MacDonald at Australian Athletics Historical Results

1974 births
Living people
Australian male shot putters
Australian male sprinters
Track and field athletes with cerebral palsy
Cerebral Palsy category Paralympic competitors
Paralympic athletes of Australia
Paralympic gold medalists for Australia
Paralympic silver medalists for Australia
Paralympic medalists in athletics (track and field)
Athletes (track and field) at the 1992 Summer Paralympics
Athletes (track and field) at the 1996 Summer Paralympics
Athletes (track and field) at the 2000 Summer Paralympics
Athletes (track and field) at the 2004 Summer Paralympics
Athletes (track and field) at the 2008 Summer Paralympics
Athletes (track and field) at the 2010 Commonwealth Games
Athletes (track and field) at the 2012 Summer Paralympics
Medalists at the 1996 Summer Paralympics
Medalists at the 2004 Summer Paralympics
Commonwealth Games bronze medallists for Australia
Commonwealth Games medallists in athletics
Recipients of the Medal of the Order of Australia
Recipients of the Australian Sports Medal
Australian Institute of Sport Paralympic track and field athletes
Athletes from Melbourne
Sportsmen from the Northern Territory
Medallists at the 2010 Commonwealth Games


text:
Windowlicker is de meest verkochte single van de Britse muzikant en producer Aphex Twin (Richard D. James).
De muziek valt binnen het genre IDM.

Betekenis
De Engelse uitdrukking Window licker (raamlikker) is een denigrerende uitdrukking voor iemand met het syndroom van Down. Verder kan de term geïnterpreteerd worden als een bezoeker van raamprostituees.

Het is moeilijk om de teksten en beelden te interpreteren. Mogelijk is de videoclip een parodie op de vaak overmatig seksueel getinte hiphopclips.

Muziek
De single bestaat uit drie delen, elk met een eigen muziekstijl.
 Een intro, deze bestaat uit een mix van breakbeat en koor geluiden waarbij het stemgeluid, vervormd door een vocoder, van Aphex Twin te horen is.
 Het tweede deel is samengesteld uit geluiden die volgens wiskundige formules zijn gedefinieerd. Dit geeft een zeer experimenteel geluid.
 Het derde deel bestaat uit samples van een Speeldoos. Een muziekinstrument uit de 19e eeuw.

Videoclip
De videoclip werd geproduceerd door Chris Cunningham en duurt in totaal meer dan tien minuten.

Hierin is te zien hoe twee mannen in een zwarte Mazda MX-5 cabrio, met overdreven obsceen taalgebruik, op pad zijn om twee straatprostituees mee te krijgen. Ze spreken twee vrouwen aan en hierna volgt een langdradige discussie.

Aphex Twin komt vervolgens tussenbeide in een extreem lange limousine. Hij stapt uit, danst overdreven met een paraplu en weet de twee vrouwen te overtuigen om in te stappen. Tijdens de rit die volgt worden hun gezichten vervormd en krijgen ze baarden. Ze worden achtervolgd door de twee mannen in de Mazda.

Bij aankomst op het strand is te zien hoe verschillende vrouwen om Aphex Twin heendansen. De twee mannen uit de Mazda kijken verlekkerd toe. Opeens draait een van de vrouwen zich om en zij blijkt een heksachtig gezicht te hebben.
De mannen rennen vol walging weg.

Hierna wordt een champagnefles ontkurkt.

Trivia

 Wanneer het spectrogram van de single wordt bekeken, zijn hierin verschillende patronen te vinden. Namelijk gezichten, teksten en geometrische patronen.
 Tijdens de discussie in het eerste deel van de clip worden 127 scheldwoorden gebruikt en 44 keer het woord "fuck".
 Het nummer is gebruikt in een reclame van Mercedes-Benz.

Externe links
 Verhandeling over de gezichten in het spectogram

Single uit 1999


text:
L'Enseigne de Gersaint est une huile sur toile de grande dimension () peinte en quelques jours à l'automne 1720 par Antoine Watteau, de retour d'Angleterre et peu de temps avant sa mort.

Ce tableau était destiné à servir de panneau publicitaire à son ami marchand de tableau Edme-François Gersaint, dont la galerie était située à Paris sur le pont Notre-Dame. L'enseigne fut accrochée quinze jours à l'extérieur et fit l'admiration de tout Paris.

Composition
Le tableau est d'une très grande originalité, car il représente une scène tout à fait ordinaire de la rue (un intérieur de boutique avec ses clients et ses vendeurs). En traitant d'un sujet de la vie quotidienne, elle est « contraire à toutes les normes artistiques de l'époque » et représente une œuvre complètement atypique.

« Cette œuvre de circonstance [...] réalise un double prodige : d'une part elle constitue un document inestimable sur la vie urbaine de l'époque ; d'autre part, par la modernité de sa facture, elle annonce les grands observateurs de la vie parisienne, que seront, plus d'un siècle plus tard, Daumier, Manet ou Degas. »

Même si le projet du tableau est longuement médité, on peut voir des repentirs – le peintre repense notamment la ligne de fuite du tableau ou la position de la femme au comptoir. L'enseigne de Gersaint est peinte sur un morceau mais a été coupée en deux un siècle plus tard pour s'accommoder des modes de l'époque - ou il était de coutume d'avoir deux tableaux se correspondant autour de cheminées ou de portes. Il faut savoir que l'enseigne ne représente pas les vraies œuvres vendues, les vrais clients, etc. D'ailleurs les visages sont très peu caractérisés, ce ne sont pas des portraits. Cette toile est donc une vision repensée, une vision idéale de la boutique de Gersaint. En ce qui concerne l'influence de Watteau, il s'agit sans nul doute des peintres italiens du  et flamands du  ; les tableaux accrochés aux murs sont « dans le goût de » ces peintres-là.

Il faut noter également qu'il manque la devanture (une femme est en train d'entrer dans la boutique, sur la gauche) ; nous voyons, aussi, les pavés de la rue. Dans le fond, à droite, un marchand présente une scène mythologique. Le chien, à droite, dans l'angle, est directement inspiré de ceux du Couronnement de Marie de Médicis par Rubens. Watteau rend comme un hommage à ce peintre. Au comptoir, un homme et sa femme regardent un miroir, nous ne savons pas s'ils contemplent leur reflet ou s'ils admirent l'objet lui-même.

Une œuvre passée en de nombreuses mains

Gersaint vendit aussitôt le tableau à un conseiller au parlement de Paris, Claude Glucq qui demanda à Pater d'en exécuter une copie avant de le céder, plus tard, sans doute à cause d'embarras financiers, à son cousin germain Jean de Jullienne. Ce dernier, directeur de la Teinturerie des Gobelins et mécène de Watteau, fit, du reste, beaucoup pour sa gloire dans la mesure où il fit graver tout l'œuvre de l'artiste. Il tenait, tout comme Glucq, à manifester, par ses qualités de collectionneur d'art, la sûreté de son goût et la légitimité de son ascension sociale, lui, dont la famille devait sa fortune à la politique manufacturière de Colbert dans le domaine textile. Il céda néanmoins à son tour la toile en 1744 au comte Rothenburg, l'agent du roi de Prusse Frédéric II, dit Frédéric le Grand. Le tableau se trouve donc aujourd'hui à Berlin au château de Charlottenbourg. Par son sujet comme par ses pérégrinations, L'Enseigne de Gersaint illustre l'importance des circulations artistiques en Europe au siècle des Lumières.

Postérité
Le tableau fait partie des « 105 œuvres décisives de la peinture occidentale » constituant le musée imaginaire de Michel Butor.

Gravure
Le graveur Pierre-Alexandre Aveline a gravé ce tableau en 1732, ce qui permit à l'image de connaitre une grande diffusion.

Détails

Notes et références

Bibliographie

 Guillaume Glorieux, L'art du XVIIIe siècle, Presses Universitaires de Rennes (PUR), Paris, 2021.

Liens externes

Tableau d'Antoine Watteau
1720 en France
Galerie ou musée dans la peinture
Œuvre d'art à Berlin


text:
The 2010 K3 League was the fourth season of amateur K3 League. The participating clubs were divided into two groups, and the winners and runners-up of both groups qualified for the championship playoffs. All clubs had interleague play once after playing home and away season in each group. Jeonju Ongoeul withdrew from the league, but Chuncheon FC and Yeonggwang FC joined the league.

Regular season

Group A

Group B

Championship playoffs

Bracket

Semi-finals

Final

Gyeongju Citizen won 1–0 on aggregate.

Final table

See also
2010 in South Korean football
2010 Korean FA Cup

References

External links

K3 League (2007–2019) seasons
2010 in South Korean football


text:
Andrew Michael Phillip (né le  et mort le ) est un joueur américain professionnel de basket-ball, évoluant au poste d'arrière/ailier, ayant passé 11 années en NBA de 1948 à 1958.

Andy Phillip est surtout connu pour ses capacités de dribbleur et de passeur. Il a notamment fini trois fois meilleur passeur de la NBA (1950, 1951 et 1952), et, neuf fois dans les cinq premiers. Il est aussi le premier joueur de l'histoire de la NBA, à finir une saison à plus de 500 passes décisives (539 en 1952). Il est intronisé au Basketball Hall of Fame en 1961.

Biographie
Né à Granite City, Illinois, Andy Phillip emmène son lycée (Granite City), au titre de champion de basket-ball de l'Illinois, en 1940. Puis, il joue avec les Fighting Illini de l'université de l'Illinois à Urbana-Champaign, de 1941 à 1943 puis lors de la saison 1946-1947. Sa carrière universitaire est interrompue par la Seconde Guerre mondiale, où Phillip sert comme premier-lieutenant dans le corps des Marines à Iwo Jima.

En 1947, Phillip rejoint l'équipe de basket-ball des Stags de Chicago dans la BAA. Pendant trois saisons, son duo avec le marqueur Max Zaslofsky permet au Stags d'atteindre les playoffs, mais ils ne dépassent jamais le deuxième tour. Pendant les trois saisons qu'il passe avec Chicago, il tourne à 11 points et 5 passes décisives de moyennes et finit trois fois dans les cinq meilleurs passeurs de la saison (meilleurs passeurs NBA en 1950).

Au début de la saison 1950-1951, Phillip rejoint les Warriors de Philadelphie après la disparition des Stags de Chicago. Il reste trois saisons aux Warriors et atteint deux fois les playoffs, mais cette fois-ci, les Warriors ne dépassent pas le premier tour des playoffs malgré la présence de trois All-Stars dans l'effectif (Phillip, Arizin et Fulks). À Philadelphie, Phillip, va obtenir, ses deux premières sélections au All-Star Game (en même temps que ses coéquipiers, Joe Fulks et Paul Arizin), mais aussi deux nouveaux titres de meilleurs passeurs de la ligue (1951 et 1952) et une sélection dans la deuxième équipe de la ligue en 1952.

À la mi-saison 1952-1953, Phillip est envoyé aux Pistons de Fort Wayne. Il va encore être sélectionné trois fois au All-Star Game (1953, 1954 et 1955) et une fois dans la deuxième équipe de la ligue (1953). Les Pistons atteignent les finales en 1954 et en 1955. Mais ils perdent les deux finales. Lors des playoffs 1954, Phillip tourne à 8,7 points et 7 passes décisives par matchs puis à 3 points et 3,5 passes décisives lors de ceux de 1955.

Au début de la saison 1956-1957, Phillip rejoint les Celtics de Boston. Il y reste deux saisons comme remplaçant de Bob Cousy et devient champion en 1957.

Il prend sa retraite de joueur après la saison 1957-1958.

Il entraîne les Saint-Louis Hawks durant dix matches en 1958, pour un bilan de six victoires et quatre défaites.

Andy Phillip est décédé à Rancho Mirage, Californie le , à l'âge de 79 ans.

Palmarès
 Meilleur passeur de la NBA en 1950, 1951 et 1952
 5 participations au  en 1951, 1952, 1953, 1954 et 1955
  en 1952 et 1953
 Champion NBA en 1957 avec les Celtics de Boston

Notes et références

Article connexe
 Liste des meilleurs passeurs en NBA par saison.

Liens externes

Naissance en mars 1922
Naissance à Granite City (Illinois)
Décès en avril 2001
Décès à Rancho Mirage
Décès à 79 ans
Joueur américain de basket-ball
Entraîneur américain de basket-ball
Joueur des Celtics de Boston
Joueur des Stags de Chicago
Joueur des Pistons de Fort Wayne
Joueur des Warriors de Philadelphie
Joueur Champion NBA
Joueur sélectionné pour les NBA All-Star Game
Joueur de basket-ball du Fighting Illini de l'Illinois
Entraîneur des Hawks de Saint-Louis
Premier-lieutenant de l'United State Marine Corps
Membre du Basketball Hall of Fame


text:
Ponche (del inglés punch y este del hindi pãč, «cinco», número original de sus ingredientes)  es el término general para una amplia variedad de cócteles, alcohólicos o no, que pueden contener fruta o zumos, y otras bebidas estivales como la cuerva, la zurra, la limonada y diferentes tipos de sangría, entre otros ponches populares tradicionales. Se sirve en recipientes grandes y anchos llamados poncheras.

Originalmente la bebida se preparaba con 5 ingredientes principales: arrak, (aguardiente de vino de palma) —no confundir con arac—, azúcar, limón, agua y té. De ahí procede su nombre hindi, que fue adoptado por los marineros de la Compañía Británica de las Indias Orientales, quienes lo llevaron a Inglaterra, desde donde se extendió a otros países europeos.

En la cultura germánica, el ponche (o Punsch en alemán) es una mezcla de varios jugos de fruta y especias, a menudo con vino o licor añadido. El ponche es popular en Alemania, así como en los Estados Unidos, donde fue llevado por los emigrantes alemanes. La tradicional Navidad alemana suele incluir un Feuerzangenbowle (literalmente, «bol de tenazas de fuego»), que es un ponche hecho con vino tinto y ron ardiendo que se vierte sobre un gran terrón de azúcar cónico colocado sobre el cuenco.

En la cultura coreana, el sujeonggwa es un ponche tradicional hecho a partir de caquis secos, canela y jengibre.

El ponche de frutas en México también es muy popular en la época navideña, y contiene trozos de caña de azúcar, manzana, guayaba, tejocotes, jamaica, tamarindo, canela y ciruelas pasas, y usualmente se prepara para las posadas, que son las fiestas de los nueve días previos a la Navidad, o incluso en las preposadas, que son las fiestas anteriores a las posadas. El ponche se sirve caliente y suele añadírsele el «piquete», que consiste en una porción de tequila, ron, whisky, brandy o alguna bebida local como mezcal, charanda o raicilla. En países del Caribe, el Pacífico y el Índico el ponche también se toma como aperitivo antes de las comidas.

En Argentina, Uruguay y Paraguay, con motivo de las celebraciones de Navidad y Año Nuevo, es tradicional la elaboración de clericó (del inglés Claret Cup), un ponche a base de vino tinto y frutas introducido en ese país por la inmigración británica. Tradicionalmente, el mismo se sirve desde una ponchera.

En Chile existe el «ponche a la romana» —muy similar al cóctel llamado terremoto— que se prepara con sorbete de piña y champán, y se sirve durante las fiestas de año nuevo. Sin embargo, en sus orígenes -que se remontan a comienzos del - este ponche se trataba de una preparación compleja que se preparaba con merengue o granizado de limón.

Véase también

 Glühwein
 Ponche crema, bebida alcohólica típica de Venezuela hecha con huevos, ron y leche.
 Punsch, un licor sueco a base de arac.
 Ti Punch, un cóctel a base de ron especialmente popular en los estados caribeños francófonos.
 Poncha, bebida típica de Madeira

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Bebidas alcohólicas de México
Gastronomía navideña
Cócteles
Bebidas mezcladas


text:
Sintula  è un genere di ragni appartenente alla famiglia Linyphiidae.

Distribuzione
Le 15 specie oggi attribuite a questo genere sono state rinvenute nel Paleartico.

Tassonomia
A giugno 2012, si compone di 15 specie:
 Sintula affinioides Kolosváry, 1934 — Transilvania (Romania)
 Sintula corniger (Blackwall, 1856) — dall'Europa all'Azerbaigian
 Sintula cretaensis Wunderlich, 1995 — Creta
 Sintula criodes (Thorell, 1875) — Ucraina
 Sintula cristatus Wunderlich, 1995 — Turchia
 Sintula diceros Simon, 1926 — Francia
 Sintula furcifer (Simon, 1911) — Spagna, Marocco, Algeria
 Sintula orientalis Bosmans, 1991 — Algeria
 Sintula oseticus Tanasevitch, 1990 — Russia
 Sintula penicilliger (Simon, 1884) — Algeria
 Sintula pseudocorniger Bosmans, 1991 — Algeria, Tunisia
 Sintula retroversus (O. P.-Cambridge, 1875) — dall'Europa all'Azerbaigian
 Sintula roeweri Kratochvíl, 1935 — Montenegro
 Sintula spiniger (Balogh, 1935) — Austria, Europa orientale
 Sintula subterminalis Bosmans, 1991 — Algeria

Sinonimi
 Sintula arduennus Denis, 1958; questo esemplare, a seguito di un lavoro dello stesso aracnologo del 1967, è stato riconosciuto sinonimo di S. corniger (Blackwall, 1856).
 Sintula buchari Miller, 1968; questo esemplare, a seguito di un lavoro degli aracnologi Heimer & Nentwig del 1991, è stato riconosciuto sinonimo di S. spiniger (Balogh, 1935).

Specie trasferite
 Sintula affinis Kulczyński, 1898; trasferita al genere Meioneta Hull, 1920
 Sintula brusnewi Kulczyński, 1908); trasferita al genere Meioneta Hull, 1920.
 Sintula flavescens (O. P.-Cambridge, 1873); trasferita al genere Maro O. P.-Cambridge, 1906.
 Sintula montanus Kulczyński, 1898, 1964; trasferita al genere Meioneta Hull, 1920.

Note

Bibliografia
 Denis, J. (1967b). Notes sur les érigonides. XXXVI. Le genre Sintula Simon. Bull. Soc. Hist. nat. Toulouse 103: 369-390.
 Miller, F. Sintula buchari sp. n., eine neue Zwergspinne aus der Tschechoslowakei (Araneidea, Micryphantidae). Acta ent. bohemoslavaca 65: 241-245.
 Kritscher, E. Oreonetides abnormis (Blackwall) 1841 und Sintula corniger (Blackwall) 1856, (Aran., Linyphiidae), zwei für Österreich neue Spinnenarten. Verh. zool.-bot. Ges. Wien 110/111: 89-94.
 Bosmans, R. (1991a). Le genre Sintula Simon en Afrique du Nord (Araneae, Linyphiidae): Etudes sur les Linyphiidae nord-africaines, VI. Revue Arachnol. 9: 103-117.
 Özkütük, R. S., Y. M. Marusik, K. B. Kunt & T. Danisman. New records for spider (Araneae) fauna of Turkey: Paratrachelas maculatus (Thorell, 1875) [Corinnidae], Sintula retroversus (O. P.-Cambridge, 1875) [Linyphiidae] and Agroeca proxima (O. P.-Cambridge, 1871) [Liocranidae]. Biological Diversity Conserv. 4: 224-232.

Collegamenti esterni

Linyphiidae
Taxa classificati da Eugène Simon


text:
Karl Axel Kullerstrand, född 1 mars 1892 i Stockholm, död 14 maj 1981 i Täby, var en svensk friidrottare (höjdhopp) och idrottsledare. Han tävlade för IFK Stockholm. Efter den aktiva idrottskarriären arbetade han som idrottsledare och funktionär inom den fria idrotten.

Främsta meriter
Vid OS i Stockholm 1912 kom Kullerstrand på åttonde plats. Han hade även det svenska rekordet i höjdhopp under en kort del av året 1917. Han vann tre svenska mästerskap (1911, 1916 och 1917).

Idrottskarriär (höjdhopp)

1911 vann Kullerstrand SM i höjdhopp för första gången, med resultatet 1,75. 1912 deltog han i OS i Stockholm och tog en åttondeplats med resultatet 1,83. Även 1916 och 1917 lyckades han vinna SM, nu med resultatet 1,80 (båda gångerna).

Den 10 juni 1917 förbättrade Kullerstrand i Eskilstuna Paulus af Uhrs svenska rekord i höjdhopp från 1914 (1,88), med ett hopp på 1,89. Senare samma år förlorade han det dock, när en regeländring gjorde att rekordet övergick till Richard G:son Sjöberg vars hopp på 1,92 år 1915 i efterhand blev godkänt som svenskt rekord.

Civil karriär

Kullerstrand var under olika perioder 1910-1922 styrelseledamot i IFK Stockholm (ordförande 1922) och 1914-1920 i klubbens centralstyrelse. Han tillhörde organisationskommittén för skolungdomens hösttävlingar 1912-1938 (sekreterare 1912-1918) och var sekreterare i Skolidrottsförbundet 1916-1928. 1925-1946 var han styrelseledamot i Svenska Idrottsförbundet (sekreterare 1927-1933). 1926 blev han ledamot av Riksidrottsförbundets Överstyrelse (där han även blev sekreterare 1939). 1934-1943 var han ledamot av Riksidrottsförbundets Förvaltningsutskott.

Kullerstrand var medlem av Idrottsplatskommittén 1926-1928 samt 1931-1939 (vice ordförande blev han 1934). Han var 1921-1923 styrelseledamot i Stockholms Gymnastikförbund. 1939-1943 var han medlem i Bastudelegationen.

Referenser

Källor

Swedish Athletic Page

Noter

Externa länkar

Svenska höjdhoppare
Svenska mästare i höjdhopp
Tävlande vid olympiska sommarspelen 1912 från Sverige
Tävlande i friidrott vid olympiska sommarspelen 1912
Gravsatta på Norra begravningsplatsen i Stockholm
Idrottare från Stockholm
Födda 1892
Avlidna 1981
Män


text:
Гюндюз Килич (, 29 жовтня 1918, Стамбул — 17 травня 1980, Нью-Йорк) — турецький футболіст, що грав на позиції нападника. По завершенні ігрової кар'єри — тренер.

Найбільш відомий як гравець, а потім і тренер «Галатасараю», вигравши з ним як тренер перші загальнотурецькі трофеї, а також вивівши клуб першим серед усіх турецьких до Кубка європейських чемпіонів. Крім того грав, а потім тренував, національну збірну Туреччини, з якою був учасником двох Олімпійських ігор.

Клубна кар'єра
Гюндуз Килич народився в 1918 році в Стамбулі, закінчив Галатасарайський ліцей, а потім почав свою футбольну кар'єру як форвард «Галатасарая». У першому сезоні 1935/36 Килич забив 16 голів у 12 матчах в Стамбульської ліги.

Він перервав свою кар'єру в 1938 році, переїхавши до Німеччини для університетської освіти. Коли він повернувся до Туреччини, він знову одягнув форму «Галатасараю». 30 червня 1940 року в матчі з «Бешикташем» (9:2) Килич забив п'ять голів (на 43 (1-1), 58 (4-1), 73 (5-2), 76 (6-2) та 89 (9-2) хвилинах), встановивши рекорд в історії стамбульських дербі, який чинний і донині.

В сезоні 1941/42 Килич виграв з командою Стамбульський кубок. Команда змогла захистити титул через рік, а 1945 року Гюндюз перейшов для проходження військової служби у «Анкара Демірспор» на сезон. Після цього він грав ще сім років грав за «Галатасарай» і у сезоні 1948/49 ставі переможцем Стамбульської ліги. Свою останню гру провів 3 травня 1952 року проти «Істанбулспора».

Виступи за збірну
У складі національної збірної Туреччини був учасником футбольного турніру на Олімпійських іграх 1936 року у Берліні та Олімпійських іграх 1948 року у Лондоні. Протягом кар'єри у національній команді провів у формі головної команди країни 11 матчів, забивши 5 голів.

Кар'єра тренера
Через п'ять місяців після свого останнього матчу, Гюндюз став тренером «Галатасараю». Після цього один сезон тренував «Вефу».

17 жовтня 1954 року, перед матчем проти Югославії став тренером збірної Туреччини. Через два тижні після цього колишній нападник повернувся в «Галатасарай». Наприкінці сезону 1954/55 він виграв зі своєю командою Стамбульську лігу. Влітку 1955 року Килич запросив до клубу Метіна Октая з «Ізмірспора», який в майбутньому став легендою «Галатасараю». У наступному сезоні команда Килича захистила титул і таким чином кваліфікувалася першою турецькою командою до Кубка європейських чемпіонів. Щоправда у першому ж раунді турецький клуб вилетів від румунського «Динамо» (Бухарест). Після сезону 1956/57 Килич покинув «Галатасарай».

Після дворічної перерви у 1959 році Килич став головним тренером «Ферікоя» і брав участь з командою у першому сезоні новоствореного чемпіонату Туреччини. Перед останньою грою сезону Килич пішов у відставку, і в наступному сезоні тренер знову очолив «Галатасарай». У 1962 році він привів команду до першого в історії титулу чемпіона Туреччини. Наступного року команда захистила титул, а також виграла перший у своїй історії кубок Туреччини. Килич став першим тренером країни, який виграв з клубом національний «золотий дубль». Після цього він виграв зі своєю командою турецький кубок в 1965 і 1966 роках, а у вересні 1966 року виграв з командою історичний перший розіграш Суперкубка Туреччини.

Після семи років Килич остаточно залишив «Галатасарай» і в 1968—1969 роках тренував «Алтай». Останнім місцем тренерської роботи був клуб «Бешикташ», головним тренером команди якого Гюндюз Килич був з 1971 по 1972 рік. У 1972 році Килич закінчив свою тренерську кар'єру. У 1979 році йому було поставлено діагноз рак легень, і його терапія була проведена в Нью-Йорку. 17 травня 1980 року на 62-му році життя він помер від наслідків хвороби. Його тіло було перенесено до Стамбула і поховано на кладовищі Ашиян-Асрі.

Титули і досягнення

Як гравця
 Переможець Стамбульської ліги: 1948/49
 Володар Стамбульського кубка: 1941/42, 1942/43

Як тренера
 Переможець Стамбульської ліги: 1954/55, 1955/56
 Чемпіон Туреччини: 1961/62, 1962/63
 Володар Кубка Туреччини: 1962/63, 1964/65, 1965/66
 Володар Суперкубка Туреччини: 1966

Примітки

Посилання

Турецькі футболісти
Турецькі футбольні тренери
Гравці збірної Туреччини з футболу
Футболісти «Галатасарая»
Тренери ФК «Галатасарай»
Тренери збірної Туреччини з футболу
Тренери ФК «Алтай»
Тренери ФК «Бешикташ»
Уродженці Стамбула


text:
Hololepta immarginata är en skalbaggsart som beskrevs av Schmidt 1889. Hololepta immarginata ingår i släktet Hololepta och familjen stumpbaggar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Stumpbaggar
immarginata


text:
The Confederación Centroamericana y del Caribe de Fútbol (), also known by its initialism CCCF, was the governing body of association football in Central America and the Caribbean from 1938 to 1961.

Héctor Beeche, the president of the Costa Rican Football Federation was the organization's first president.

In 1961 it merged with the North American Football Confederation (NAFC) to form CONCACAF, the modern continental governing body for North America. It hosted the CCCF Championship from 1941 to 1961.

Members

The membership of CCCF consisted of:

 (Former NAFC member)
 (Later )

Other teams that participated in the competition include:

See also
 North American Football Union (NAFU)
 Central American Football Union (UNCAF)
 Caribbean Football Union (CFU)

References

Defunct association football governing bodies
Association football governing bodies in the Caribbean
Sports organizations established in 1938
1938 establishments in North America
Central America and the Caribbean