text:
Biografia
Studiò presso il Collegio di Frascati e successivamente presso la Pontificia Accademia Ecclesiastica.

Papa Gregorio XVI lo elevò al rango di cardinale nel concistoro del 20 gennaio 1834, assegnandogli la diaconia di San Nicola in Carcere. Dal 1835 al 1836 fu Camerlengo del Sacro Collegio.

Fu poi nominato legato pontificio a Forlì. In quanto tale, su proposta del gonfaloniere, il conte Antonio Albicini, appoggiò, nel 1839, la nascita della Cassa dei Risparmi di Forlì.

Durante il suo governo venne avviata la costruzione del Foro Annonario di Forlì, su progetto di Giacomo Santarelli.

Morì il 12 gennaio 1845 all'età di 76 anni e la sua salma venne tumulata nella chiesa di San Salvatore in Lauro a Roma.

Collegamenti esterni

Cardinali nominati da Gregorio XVI
Camerlenghi del Collegio cardinalizio


text:
Вітаутас Рудокас (;  13 лютого 1928, Норюнай, Литва —  13 липня 2006) — литовський поет, журналіст та перекладач.

Життєпис
Народився Вітаутас Рудокас 13 лютого 1928 року в Норюнай, тепер Купишкіський район Литви.

У 1952 році закінчив Історико-філологічний факультет Вільнюського університету.

Працював редактором у Державному видавництві художньої літератури, у 1958-1961 роках — відповідальним секретарем в редакції часопису «Мокслейвіс».

У 1962-1970 роках — консультантом з поезії у .

З 1970 р протягом дев'ятнадцять років виконував обов'язки відповідального секретаря часопису «» («Перемога»).

Помер 13 липня 2006 року в місті Купішкіс.

Доробок
Вірші
 Žydi eglių viršūnės (1955);
 Apkasų gėlės (1959);
 Saulėgrąžų vasara (1963);
 Nežinomas kareivis (поема, 1965);
 Proskyna (1967);
 Žolės džiaugsmas ir liūdesys (1970);
 Rugių šviesa (1975);
 Sietynas (1978);
 Tolstantis krantas (1979);
 Vėjas į veidą (1985);
 Gyvasties medis (1987);
 Tiek yra meilės žodžių (1989);
 Mylėti taip gyvenimą (1983);
 Kalbėti motinos tarme (1996);
 Žemuogės ant smilgos (1999);
 Ir kiti vėjai (2008).

Дитяча поезія
 Šokolado juokdarys (1962, доповнений у 1977);
 Kepėjo miestas (1964);
 Kai žemė patekės, або Laiškai į ateitį (1967 та 1980)

Інше
 Manoji Lietuva (Поезія, 1965)

Посилання
 Валдас Кукулас. Рудокас Вітаутас

Випускники Вільнюського університету
Литовські поети
Литовські перекладачі
Литовські редактори
Литовські журналісти

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ez a szócikk a 2019-ben elhunyt nevezetes személyeket sorolja fel.

December

November

Október

Szeptember

Augusztus

Július

Június

Május

Április

Március

Február

Január

Állatok

Jegyzetek

Halálozások évek szerint
2019
Személyek listái


text:
Delfino della Pergola (1398–1465) was a Roman Catholic prelate who served as Bishop of Modena (1463–1465) and Bishop of Parma (1425–1463).

Biography
Delfino della Pergola was born in 1398.
On 24 Aug 1425, he was appointed during the papacy of Pope Martin V as Bishop of Parma.
On 18 Sep 1426, he was consecrated bishop by Pietro Grassi, Bishop of Pavia.
On 24 Sep 1463, he was appointed during the papacy of Pope Pius II as Bishop of Modena.
He served as Bishop of Modena until his death in 1465.

While bishop, he was the principal co-consecrator of Jacopo-Antonio dalla Torre, Bishop of Reggio Emilia (1439); and Carlo Gabriele Sforza, Archbishop of Milan (1454).

References

External links and additional sources
 (for Chronology of Bishops)
 (for Chronology of Bishops)
 (for Chronology of Bishops)
 (for Chronology of Bishops)

15th-century Italian Roman Catholic bishops
Bishops appointed by Pope Martin V
Bishops appointed by Pope Pius II
1398 births
1465 deaths


text:
Surena, död 52 f.Kr., var en parthisk adelsman av släkten Surena och parthisk general under shahen Orodes II. Namnet härstammar etymologiskt från avestiskans sūra i betydelsen "stark". Surena är berömd i väst för att han i slaget vid Carrhae besegrade Marcus Licinius Crassus från Rom.

Bibliografi

 .

 Plutarch, "Marcus Crassus", in

Externa länkar
 General Surena, The Hero of Carrhae Artikel av Shapour Suren-Pahlav
 The Battle of Carrhae Artikel på webbsidan persianempire.info

Iranistik
Iranska generaler
Män
Avlidna 52 f.Kr.
Födda okänt år


text:
Il Deutsche Rennsport Meisterschaft, abbreviato con l'acronimo DRM, è stato un campionato automobilistico per vetture turismo organizzata in Germania dal 1972 al 1985, come massima serie nazionale tedesca in sostituzione del Deutsche Rundstrecken Meisterschaft (soppresso nel 1971) e antesignano del successivo Deutsche Tourenwagen Masters nato nel 1984.

Storia
Nei primi anni del DRM, venivano impiegate auto da turismo modificate secondo le regole del Gruppo 2.

C'erano due categorie raggruppate in due divisioni:
 Divisione 1, con cilindrata da 2000 fino a 4000 cm³, dove correvano tipicamente le BMW 3.0 CSL, Ford Capri RS 2600, Porsche 911 S/Carrera RSR.
 Divisione 2, con cilindrata fino a 2000 cm³, dove correvano tipicamente le Ford Escort RS e BMW 2002.

Nei primi cinque anni, il titolo iridato venne vinti dai piloti Ford, tra cui va ricordato Hans-Joachim Stuck. Occasionalmente presero parte al DRM anche piloti di Formula 1 come Rolf Stommelen e Jochen Mass o da rally come Walter Röhrl.

Nel 1977 le auto da turismo furono omologate secondo le regole del Gruppo 5, che permettevano più modifiche ed erano per lo più equipaggiate con motori turbo. Rimaneva la suddivisione in due categorie, dove nella divisione 1 c'erano le Porsche 935 e Ford Capri Turbo, mentre nella divisione 2 le Ford Escort Turbo e BMW 320i Turbo. Nel 1982 venne nuovamente cambiato il regolamento, con l'introduzione di vetture omologate nel Gruppo C. Nel 1985 il campionato venne soppresso, in favore del DTM.

Albo d'oro

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Serie e competizioni motoristiche in Germania


text:
Jackson County är ett administrativt område i delstaten Minnesota i USA, med 10 266 invånare. Den administrativa huvudorten (county seat) är Jackson.

Politik
Jackson County är ett så kallat swing distrikt och det brukar vara jämnt mellan republikanerna och demokraterna i valen, dock med viss fördel republikanerna under senare år. Trenden bröts i valet 2016 då republikanernas kandidat vann med siffrorna 65,8 procent mot 27,2 för demokraternas kandidat, vilket är den största segern i området för en presidentkandidat sedan valet 1936 och största segern för en republikansk kandidat sedan valet 1920.

Geografi
Enligt United States Census Bureau har countyt en total area på 1 863 km². 1 817 km² av den arean är land och 46 km² är vatten.

Angränsande countyn
 Cottonwood County - nord
 Watonwan County - nordost
 Martin County - öst
 Emmet County, Iowa - sydost
 Dickinson County, Iowa - syd
 Osceola County, Iowa - sydväst
 Nobles County - väst

Referenser

Noter

Stater och territorier bildade 1857


text:
Арсе́н Самве́лович Петрося́н (, 27 сентября 1991, Ереван, Армянская ССР, СССР) — армянский футболист, вратарь. Играл за сборную Армении. Сын футбольного тренера Самвела Петросяна.

Клубная карьера

Начальный этап карьеры
В начале своей карьеры выступал в Первой лиге с командой, состоящей из юношей 17-ти лет. Упор на возрастной критерий был сделан для поддержания игровой практики футболистов, которые не получали своё игровое время на поле. В 2009 году Петросян оказался в Гандзасаре. Помимо него в клубе был и его старший брат Александр Петросян, а главным тренером являлся их отец Самвел Петросян. В том сезоне удалось сыграть лишь в одной игре. А после ухода отца из тренерского штаба покинул клуб после окончания сезона.

Пюник
Новым место в карьере стал действующий чемпион «Пюник». Из-за высокой конкуренции в клубе, Петросян, большее чем на выступление за дубль не мог претендовать. В дубле конкуренцию составлял Карен Исраелян. В конце 2010 года в основной команде произошли кардинальные изменения. Команду покинули два основных вратаря Артур Лесько и Эдвард Оганесян. Тем самым образовалось вакансия на данное амплуа. Тренерским штабом было решено перевести Петросяна и Исраелян в основу. Помимо этого в начале 2011 года был приобретён сербский голкипер Дьорде Пантич. Однако после 3 игр, из-за большого процента брака в матчах, руководство в срочном порядке расторгло контракт с сербским вратарём. Весь сезон 2011 года Петросян и Исраелян попеременно играли в чемпионате и кубках. В списке самых надёжных вратарей сезона 2011 года занял 5-е. В начале января 2012 года стало известно об уходе из клуба главного конкурента, и коллеги по амплуа Карена Исраеляна. Петросян занял прочное место в основе команды. Не видя конкуренции Петросян стал совершать периодично ошибки в матчах, приводящие к пропущенным голам. Доверие к Петросяну немного снизилось, и на матчи периодично стали ставить второго вратаря Альберта Оганяна.

Арарат (Ереван)
В летнее трансферное окно, Петросян подписал контракт с «Араратом». Клуб сменил ориентацию на местных игроков, начал попытку ухода с низов пучины, в которой оказался за небольшой промежуток времени. Одновременно с Петросяном в клуб пришли Гайк Мкртчян и Геворг Нранян.

В середине 2010-х годов выступал за «Гандзасар» и снова за «Арарат», а весной 2018 года числился в составе «Алашкерта».

Статистика выступлений
Данные на 12 мая 2012 года

Карьера в сборной
В молодёжной сборной сыграл 3 матча. В основной сборной дебютировал 11 октября 2011 в скандальном матче против Ирландии, в котором был удалён Роман Березовский. В той игре Арсен пропустил два мяча, а его сборная уступила 1:2, выбыв из борьбы за место на Евро-2012.

Итого: 1 матч / −2 голов; 0 побед, 0 ничьих, 1 поражение.

(откорректировано по состоянию на 11 октября 2011 года)

Личная жизнь
Отец — Самвел Петросян, в прошлом игрок ереванского «Арарата», а ныне футбольный тренер. Имеет старшего брата Александра, который также является профессиональным футболистом.

Примечания

Ссылки
 Профиль на официальном сайте ФФА
 Профиль на footballdatabase.eu

 Профиль на armfootball.tripod.com

Футболисты Армении
Игроки сборной Армении по футболу
Игроки сборной Армении по футболу (до 21 года)
Игроки ФК «Гандзасар» Капан
Игроки ФК «Пюник»
Игроки ФК «Арарат» Ереван


text:
Ла́мбино — станция (тип населенного пункта) в составе Куземского сельского поселения Кемского района Республики Карелия.

Общие сведения
Станция расположена на перегоне Беломорск—Чупа Петрозаводского отделения Октябрьской железной дороги.

Население

Примечания

Населённые пункты Кемского района


text:
Les championnats du monde de cyclisme sur piste 1985 ont eu lieu au Stadio Rino Mercante de Bassano del Grappa, en Italie. Quatorze épreuves sont disputées : 12 par les hommes (5 pour les professionnels et 7 pour les amateurs) et deux par les femmes.

Ces championnats du monde sont dominés à domicile par les pistards italiens, vainqueur de 3 titres et de 7 médailles.

Résultats

Hommes

Podiums professionnels

Podiums amateurs

Femmes

Tableau des médailles

Notes et références

Liens externes
 World Championship Track Cycling 1958-2009

1985
Cyclisme sur piste
Cyclisme sur piste 1985
Cyclisme sur piste Monde 1985
Piste 1985
Monde
Sport en Italie en 1985
Cyclisme en Vénétie


text:
Los ventrículos son las cámaras impulsoras del corazón. El corazón de los mamíferos, incluidos los humanos, posee dos ventrículos, izquierdo y derecho, mientras que otros animales, como los peces y anfibios solo tienen uno. Los ventrículos reciben sangre de las cámaras superiores del mismo lado del corazón, las aurículas. A lo largo del ciclo cardíaco los ventrículos se contraen durante la sístole y se relajan durante la diástole. En la sístole el ventrículo derecho impulsa la sangre hacia la arteria pulmonar y los pulmones para que se oxigene y el ventriculo izquierdo impulsa la sangre ya oxigenada hacia la arteria aorta para distribuirla por los diferentes tejidos y órganos. En los mamíferos la sangre no puede pasar directamente del ventriculo derecho al izquierdo porque están separados por el tabique interventricular.

Anatomía humana

El corazón  humano está dividido en cuatro cavidades: dos superiores —la aurícula derecha y la aurícula izquierda— y dos inferiores, el ventrículo derecho y el ventrículo izquierdo. La aurícula izquierda comunica con el ventrículo izquierdo por medio de la válvula mitral y la aurícula derecha comunica con el ventrículo derecho por medio de la válvula tricúspide. Cada ventrículo recibe sangre de la aurícula de su mismo lado y la impulsa a una arteria: la arteria pulmonar, en el caso del ventrículo derecho y la aorta, en el caso del ventrículo izquierdo. Los ventrículos están separados entre sí por el tabique interventricular. La pared de los ventrículos está formada por tejido muscular y recibe el nombre de miocardio, en la zona que está en contacro con la sangre existe una delgada capa no muscular que se llama endocardio. Ambos ventrículos bombean la misma cantidad de sangre por minuto, sin embargo la pared del ventrículo izquierdo es más gruesa que la del derecho, ello se debe a la baja resistencia de la circulación pulmonar.

Fisiología humana

Los ventrículos son las cámaras del corazón cuya función es bombear la sangre para la circulación sistémica, a través de la válvula aórtica, en el caso del ventrículo izquierdo, y para la circulación pulmonar, a través de la válvula pulmonar, en el caso del ventrículo derecho. La contracción ventricular se llama sístole ventricular y la relajación diástole ventricular. Se llama  volumen sistólico a la cantidad de sangre bombeada por el ventrículo durante una contracción, el volumen sistólico normal es 70 ml. Teniendo en cuenta que la frecuencia cardíaca es 70 contracciones por minuto, la cantidad de sangre que bombea un ventrículo durante un minuto (gasto cardíaco) es alrededor de 5 litros, es decir 7200 litros al día, un trabajo formidable, imprescindible para mantener el cuerpo con vida.

La sangre procedente de todo el organismo llega a la aurícula derecha mediante la vena cava inferior y la vena cava superior. Cuando la sangre entra a la aurícula derecha pasa a través de la válvula tricúspide y alcanza el ventrículo derecho. Desde el ventrículo derecho es impulsada hacia los pulmones, a través de la arteria pulmonar, después de pasar por los pulmones la sangre es recogida por las venas pulmonares que la llevan hasta la aurícula izquierda, desde donde se dirige al ventrículo izquierdo, atravesando la válvula mitral. Finalmente la sangre es impulsada gracias a la contracción del ventriculo izquierdo hacía la arteria aorta que se encargará de distribuirla por todo el organismo para prorcionar oxígeno y nutrientes a las células de los diferentes tejidos y órganos.

Véase también
 Aparato circulatorio
 Volumen sistólico

Referencias

Anatomía
Anatomía humana
Sistema circulatorio


text:
Jeremy Cedric Spencer (West Hartlepool, 4 juli 1948) is een Brits musicus. Hij verwierf bekendheid als gitarist van de rockgroep Fleetwood Mac, die in 1998 werd opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Biografie

Spencer volgde op negenjarige leeftijd zijn eerste pianolessen, maar zes jaar later ruilde hij dit instrument in voor de gitaar. In 1965 vormde hij in Lichfield met gitarist Dennis Tuckerman, bassist John Charles en drummer Ian Charles een rockband: The Levi Set Blues Group. In sommige bronnen worden The Levi Set of The Levi Set Blues Band als bandnaam genoemd. Op Charles' basdrum stonden de woorden "Levi Set" en een spijkerbroek afgebeeld. De band trad twee jaar lang op en deed auditie bij Mike Vernon, die destijds voor Decca Records werkte. Hij was niet onder de indruk van de band, maar het spel van Spencer sprak hem aan. De band werd opgeheven en Spencer sloot zich in 1967 aan bij de nieuwe bluesrockgroep Fleetwood Mac uit Birmingham.

Fleetwood Mac bestond oorspronkelijk uit Spencer, zanger en gitarist Peter Green, bassist Bob Brunning en drummer Mick Fleetwood. Spencer nam met de band vijf studioalbums en één livealbum op. In januari 1970 bracht Reprise Records het eerste soloalbum van Spencer uit. Hierop speelden alle toenmalige leden van Fleetwood Mac. Tijdens een Amerikaanse tournee met de band verdween Spencer plotseling, kort voor een optreden in Los Angeles. Tegen de andere bandleden had hij gezegd een boekhandel op te zullen zoeken. Na een zoektocht van vijf dagen werd Spencer gevonden. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij de Children of God, een sektarische organisatie.

Spencer reisde met zijn vrouw Fiona en hun twee kinderen de wereld rond. Hij heeft onder meer in Sri Lanka, India, Brazilië en Italië gewoond. Met twee leden van de Children of God nam hij het album Jeremy Spencer and the Children op, dat in 1972 door Columbia Records werd uitgegeven. In 1975 richtte Spencer in Londen de band Albatross op. Na zijn derde soloalbum, Flee (1979), verdween Spencer voor lange tijd uit de publiciteit. Hij bleef nog wel optreden en in 1995, 1998 en 2000 toerde hij door India. Pas in 2006 werd weer een nieuw album van Spencer uitgebracht, getiteld Precious Little.

Discografie
 Fleetwood Mac (1968), met Fleetwood Mac
 Mr. Wonderful (1968), met Fleetwood Mac
 English Rose (1969, alleen uitgebracht in de Verenigde Staten), met Fleetwood Mac
 The Pious Bird of Good Omen (1969, alleen uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk), met Fleetwood Mac
 Then Play On (1969), met Fleetwood Mac
 Fleetwood Mac in Chicago/Blues Jam in Chicago (1969), met Fleetwood Mac
 Kiln House (1970), met Fleetwood Mac
 Jeremy Spencer (1970), solo
 Jeremy Spencer and the Children (1972), solo
 Flee (1979), solo
 In Concert - India 1998 (1999), solo
 Precious Little (2006), solo
 Bend in the Road (2012), solo

Externe links
 Officiële website

Brits gitarist


text:
Cette liste énumère les 200 membres du Conseil national suisse pour les années 2003-2007, soit durant la 47e législature de l'Assemblée fédérale suisse. Pour les abréviations, voir leur signification sous Partis politiques suisses.

Pour les 46 membres du Conseil des États, voir sous Liste des membres du Conseil des États suisse.

Résultats des élections au Conseil national du
|-align="center"
!
!Partis
!Sigles
!Tendances politiques
!Sièges
!%
|-
|bgcolor="#60ba44"|
| Union démocratique du centre || UDC || conservateur/libéral/souverainiste || 55 || 27,5 %
|-
|bgcolor=#ff8080|
| Parti socialiste || PSS || social-démocrate || 52 || 26 %
|-
|bgcolor=#1067b1|
| Parti radical-démocratique || PRD || libéral || 36 || 18 %
|-
|bgcolor=orange|
| Parti démocrate-chrétien || PDC || centriste || 28 || 14 %
|-
|bgcolor="#9ACD32"|
| Les Verts || PES || écologiste || 11 || 5,5 %
|-
|bgcolor="#b3b3b3"|
| Autres || - || - || 18 || 9 %
|-
|}

Voir aussi
 Liste des membres du Conseil national suisse (2007-2011)
 Liste des membres du Conseil national suisse

Notes et références

Conseil national (Suisse)
Politique en Suisse
Membres du conseil national suisse
2007 en Suisse


text:
Christian Krohg (Oslo, 13 de agosto de 1852 — 16 de outubro de 1925), era um pintor, um escritor e um jornalista norueguês do naturalismo.

Krohg foi educado em Alemanha na escola de Baden de arte em Karlsruhe sob Hans Gude, e trabalhou mais tarde em Paris de 1881 a 1882. Inspirado pelos pensamentos dos realistas escolheu motriz primeiramente da vida quotidiana - lados freqüentemente seus mais escuros ou socialmente inferiores. Particularmente conhecidos são seus retratos das prostituta, e sua nova Albertine de 1886 é sobre este tema.

O estilo poderoso e direto de Krogh fez-lhe um dos personagens eminentes na transição do romantismo ao naturalismo, característico da arte norueguesa neste período. Através de sua residência periódica em Skagen, aonde chegou pela primeira vez em 1879, teve a grande influência em Anna e em Michael Ancher.

Krohg era um jornalista no grupo de Verdens do jornal de Oslo 1890-1910, onde escreveu entrevistas notáveis. Mais tarde transformou em professor diretor em Statens Kunstakademi (academia norueguesa das artes) 1909-1925.

Era casado com Oda Krohg

Escritores da Noruega
Pintores da Noruega
Mortos em 1925


text:
Il Cantone di Saint-Pierre-des-Corps è una divisione amministrativa dell'Arrondissement di Tours.

A seguito della riforma approvata con decreto del 18 febbraio 2014, che ha avuto attuazione dopo le elezioni dipartimentali del 2015, è passato da 1 a 2 comuni.

Composizione
Prima della riforma del 2014 comprendeva il solo comune di Saint-Pierre-des-Corps.

Dal 2015 i comuni appartenenti al cantone sono i seguenti 2:
 Saint-Avertin
 Saint-Pierre-des-Corps

Note

Collegamenti esterni
 Statistiche sul sito dell'INSEE

Saint-Pierre-des-Corps


text:
Jacka Glacier () is a  long glacier which flows northeast from Hayter Peak and terminates in icefalls opposite Vanhoffen Bluff on the north side of Heard Island in the southern Indian Ocean. The glacier appears to be roughly charted on an 1860 sketch map compiled by Captain H.C. Chester, an American sealer operating in the area during this period. It was surveyed in 1948 by the Australian National Antarctic Research Expeditions, and named by them for Fred J. Jacka, an expedition physicist.

See also
 List of glaciers in the Antarctic
 Glaciology

References

External links
 Map of Heard Island and McDonald Islands, including all major topographical features

Glaciers of Heard Island and McDonald Islands


text:
Der Pico América ist ein Berg der Millerand-Insel in der Marguerite Bay vor der Fallières-Küste des Grahamlands auf der Antarktischen Halbinsel.

Der Leiter der argentinischen General-San-Martín-Station benannte ihn 1978 zu Ehren des amerikanischen Doppelkontinents.

Weblinks
 América, pico im Composite Gazetteer of Antarctica (englisch und spanisch)

Millerand-Insel


text:
Az Indiana Jones és a sors tárcsája (Indiana Jones and the Dial of Destiny) alcímet viselő ötödik Indiana Jones-film egy készülőben lévő amerikai akció-kalandfilm James Mangold rendezésében, a forgatókönyvét Mangold, Jez Butterworth és John-Henry Butterworth írták. A film az Indiana Jones filmsorozat ötödik része lesz. Ez az első rész, amelyet nem Steven Spielberg rendezett, és nem George Lucas a forgatókönyvírója. A filmsorozat ötödik részében Spielberg producerként működött közre. A címszereplőt Harrison Ford alakítja, a további szerepekben Phoebe Waller-Bridge, Mads Mikkelsen, Thomas Kretschmann, Boyd Holbrook, Shaunette Renée Wilson, Toby Jones és Antonio Banderas látható. Ez az első film a sorozatból, amelyet a Walt Disney Studios Motion Pictures forgalmaz, mióta a Lucasfilmet 2012-ben felvásárolta a Disney. Ez egyben a Lucasfilm első, a Star Wars franchise-on kívüli élőszereplős filmje a felvásárlás óta.

Lucas 2008-ban kezdte el kutatni a lehetséges cselekményelemeket, bár a projekt évekig elakadt. 2012-ben átadta a projektet Kathleen Kennedy producernek, mikor ő a Lucasfilm elnöke lett. Az ötödik film gyártása leállt, míg a cég a Star Wars: Folytatás trilógián dolgozott. David Koepp végül 2016-ban kapta meg a megbízást az ötödik film megírására, a megjelenési dátumot pedig 2019-re tűzték ki, bár ezt többször is elhalasztották a forgatókönyv átírások miatt. Jonathan Kasdant 2018-ban felvették Koepp helyére, az pedig elhagyta a projektet. Spielberg lett volna a film rendezője, de 2020-ban nemet mondott a lehetőségre, és Mangold vette át a helyét. A forgatás 2021 júniusában kezdődött, és 2022 februárjában fejeződött be. A forgatási helyszínek az Egyesült Királyság, Anglia, Skócia, valamint Olaszország és Marokkó voltak.

A film a tervek szerint 2023. június 30.-án kerül bemutatásra.

Szereplők

Gyártás

Fejlesztés
Lucas 2008-ban kezdte kutatni az ötödik film lehetséges cselekményeszközeit, és kijelentette, hogy Steven Spielberg nyitott a rendezésre, ahogy az előző filmeknél is tette (I.-IV.). Az előző filmről és a franchise jövőjéről Lucas azt mondta, "...Még mindig vannak gondjaink azzal az irányvonallal kapcsolatban, amelyet szeretnénk. Én a jövőben vagyok, Steven a múltban. Még mindig van bennünk egyfajta feszültség". Később, 2008-ban Ford kijelentette, hogy Lucas elképzelése az ötödik filmről "őrült, de nagyszerű". 2010 novemberében Ford ismét közölte, hogy Lucas még mindig a projekten dolgozik. 2012 júliusában Frank Marshall producer kijelentette, hogy a projektnek nem volt írója.

2012 októberében a The Walt Disney Company megvásárolta a Lucasfilmet, így az anyavállalat tulajdonjogot kapott az Indiana Jones szellemi tulajdonhoz. 2013 decemberében a Walt Disney Studios megvásárolta a jövőbeli Indiana Jones-filmek forgalmazási és marketingjogait a Paramount Picturestől. A 2012-es eladással Lucas átadta az Indiana Jones 5-öt a Lucasfilm új elnökének, Kathleen Kennedynek. A Lucasfilm azt tervezte, hogy a Star Wars franchise-ra összpontosít, mielőtt az ötödik Indiana Jones-filmen dolgozna. 2015 májusában azonban Kennedy megerősítette, hogy a Lucasfilm mégis egy újabb Indiana Jones filmet készít. 2015 végén Kennedy, Spielberg és Ford megbeszéltek néhány ötletet a forgatókönyvről.

Előkészítés
2016 márciusában a Disney bejelentette, hogy az ötödik filmet 2019. július 19-én mutatják be, és Ford megismétli a szerepét. Spielberg rendezné a filmet, és Kennedy producerként dolgozna. Néhány hónappal később megkezdődtek a forgatókönyv munkálatai. A forgatókönyvet Koepp és Spielberg írja. Koepp korábban több más Spielberg-filmet is írt, köztük a Kristálykoponya királyságát. Spielberg azt mondta, hogy a címszereplőt nem ölik meg a film eseményei során. Marshall kijelentette, hogy a történet onnan folytatódik, ahol az előző film véget ért.

Kezdetben arról számoltak be, hogy Lucas nem vesz részt a projektben, bár később Spielberg azt mondta, hogy Lucas executive producerként fog dolgozni a filmen. Ennek ellenére még abban az évben bejelentették, hogy Lucasnak nem lesz köze a filmhez.

2017-ben a film megjelenési dátumát 2020-ra tolták, mivel Spielberg a Ready Player One-on dolgozott. 2018 közepén végül Jonathan Kasdant vették fel Koepp helyére, és az új megjelenési dátumot 2021-re tűzték ki.

2019 májusában arról számoltak be, hogy Kasdan egy teljesen új forgatókönyvet írt, de az ő helyére Dan Fogelman lép, akinek szintén volt egy saját forgatókönyve. 2019 szeptemberében Koepp bejelentette, hogy íróként újra csatlakozott a produkcióhoz, sőt végül két verziót írt a filmből, de egyiket sem hagyták jóvá. Azt mondta, hogy "A film elkészítésére tett erőfeszítések kudarcot vallottak, mert Spielberg, Ford és a Disney nem ért egyet a forgatókönyvvel kapcsolatban".

2020 februárjában Spielberg lemondott a rendezői posztról, mert egy új filmesnek akarta átadni a filmsorozatot, hogy új nézőpontot kapjon. A volt rendező végül csak producerként maradt a filmnél. A forgatást a tervek szerint 2020-ban később kezdték volna, bár a film bemutatója később 2022-re tolódott. Végül ismét halasztották a filmet, ezúttal a jelenlegi, 2023]. június 30-i megjelenési dátumra.

Forgatás
Bár az előző filmet főleg az Egyesült Államokban forgatták, Marshall azt mondta, hogy az ötödik film a korábbi filmekhez hasonló globális forgatási helyszínekre tér vissza. A forgatás 2021. június 4.-én kezdődött az Egyesült Királyságban. A forgatás helyszínei közé tartozik a Pinewood Studios is. Pár jelenetet North Yorkshire-ben és Glasgow-ban is forgattak.

Zene
2016 júniusában Spielberg megerősítette, hogy John Williams visszatér, hogy megírja a film zenéjét. Ezt 2021-ben ismét megerősítették.

Fordítás

Jegyzetek

További információ

2023 filmjei
Amerikai akciófilmek
Amerikai kalandfilmek


text:
La centrale nucleare di Kalpakkam, è una centrale nucleare indiana situata presso la città di Kalpakkam, nello stato di Tamil Nadu. La centrale è attualmente in costruzione, sono previsti in totale 3 reattori FBR, di cui uno in costruzione. La centrale è vicina a quella di Madras.

Questa centrale è una parte fondamentale del programma di autosufficienza energetica indiana, producendo più combustibile di quello che consuma permetterà all'india di dipendere in misura minore dalle importazioni.

Espansione dell'impianto

È prevista l'espansione dell'impianto con ulteriori 2 reattori FBR, la cui costruzione dovrebbe iniziare nel 2012

Collegamenti esterni

Centrali nucleari dell'India


text:
Elektrofysik är en gren inom fysiken som studerar sambandet mellan elektriska och andra fysikaliska fenomen.

Inom tillämpad elektrofysik (elektroteknik) studeras sådant som elektricitet och elektromagnetism. Några områden inom detta fält är telekommunikation, radar och elkraftteknik.

Fysik


text:
Hvar puede referirse a:

Hvar (isla), isla croata situada en el mar Adriático.
Hvar (localidad), localidad croata cabecera del distrito Hvar.
Hvar (unidad de autogobierno), distrito croata del condado de Split-Dalmacia.


text:
Le terme de  (dérivé du latin hortus : jardin) désigne une agriculture de type jardinatoire qui caractérise d'ordinaire aussi bien les plaines irriguées du pourtour de la Méditerranée que les faubourgs de cités anciennes dotées de terroirs horticoles et maraichers et de systèmes productifs locaux (horticulture, fabrication de fruits confits et autres produits locaux.

Alliant douceur du climat méditerranéen et irrigation constante, la huerta offre un paysage de petites parcelles (huertos) dans lesquelles sont cultivées toutes sortes de cultures fragiles à haute valeur ajoutée (fruits, légumes, fleurs). Elle peut être émaillée de serres. Les parcelles étant très productives, ce type d'organisation du sol est encore majoritairement lié à des exploitations de petite taille, voire à des structures familiales. La productivité des huertas repose sur l'irrigation, très réglementée étant donné les insuffisances en eau en certaines périodes des régions méditerranéennes.

Histoire
Les huertas espagnoles sont les héritières des systèmes agricoles complexes (norias, canaux) que les musulmans d'al-Andalous mirent en place entre les . Après la Reconquista, elles continuèrent longtemps d'être mises en valeur par des communautés musulmanes, leur entretien demandant un savoir-faire complexe qui ne se transmit que progressivement aux Chrétiens.

Les produits légumiers ou fruitiers ne se conservant que très peu de temps, chaque ville était auparavant entourée d'une ceinture jardinière qui assurait sa consommation. La révolution des transports qui eut lieu aux  (chemin de fer, véhicules à essence) permit une transformation radicale de la géographie des cultures fragiles, puisque les régions les plus ensoleillées (en l'occurrence méditerranéennes) se sont depuis spécialisées dans ce type de culture, y faisant naître des paysages de huerta à grande échelle. Aujourd'hui, le bas de la vallée du Rhône, la côte méditerranéenne de l'Espagne et le Maghreb — les cultures glissant de plus en plus vers ces dernières zones à coût de production moindre — assurent la majorité de la consommation légumière et fruitière de la France.

Principales huertas
C'est en Espagne, pays d'origine du terme et d'une grande partie du savoir-faire, que l'on trouve les huertas les plus emblématiques. Le plus bel ensemble est celui du Levant espagnol, autour de Valence - la huerta la plus connue, qui a donné son nom à la comarque (division administrative) qui entoure la ville (Horta de Valence) -, de Murcie, d'Alicante et de Motril. On peut aussi y rattacher le Parc agricole du Bas Llobregat, près de Barcelone.

En Italie, on en retrouve entre Naples et Rome.

En France, ce type de paysage agricole se retrouve dans les environs d'Agen (pruneaux), sur la côte d'Azur (basse vallée du Var notamment où la culture florale est importante), à proximité de Perpignan ou de Bordeaux (vente directe en Jalle maraîchère) et surtout au sein d'un triangle déterminé par Sète, Vienne et Marseille. Au sein de cet espace, c'est un paysage particulièrement caractéristique du Comtat Venaissin (région d'Avignon, Valence, Châteaurenard). Les huertas servant à cultiver des produits fragiles tels que les légumes, la majorité des grands marchés d'intérêts nationaux se trouvent à proximité (Nice, Marseille, Châteaurenard, Cavaillon, Avignon, Nîmes, Montpellier, Villeneuve-sur-Lot, Montauban, Agen…).

Les paysages de "huertas" ont, depuis l'Antiquité, caractérisé les pays méditerranéens du sud et du nord, en continuité avec une  tradition remontant à l'Antiquité, très ancienne de jardinages et de productions de fruits et légumes, de conserves et d'artisanat dont la vannerie, aux alentours des cités.

Notes et références

Liens externes

Géographie de l'Espagne
Agriculture en Espagne
Exploitation agricole
Horticulture


text:
Holla Corona est une corona, formation géologique en forme de couronne, située sur la planète Vénus par . Elle est localisée dans le quadrangle de Taussig. Elle a été nommée en référence à Holla, déesse germanique de la Terre, de la nature, et des affaires du foyer.

Géographie et géologie

Holla Corona couvre une surface circulaire d'environ  de diamètre.

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste de coronae sur Vénus
 Volcanisme sur Vénus

Liens externes

 USGS Planetary Names – Helen Planitia Carte altimétrique au  du quadrangle d'Helen Planitia (USGS I-2477 )
 Site de la NASA consacré à l'exploration de Vénus

Corona sur Vénus
Quadrangle de Taussig


text:
Nectarinia ursulae é uma espécie de ave da família Nectariniidae.

Pode ser encontrada nos seguintes países: Camarões e Guiné Equatorial.

Os seus habitats naturais são: regiões subtropicais ou tropicais húmidas de alta altitude.

Está ameaçada por perda de habitat.

Referências

Nectarinia
Aves descritas em 1903


text:
The consensus 1940 College Basketball All-American team, as determined by aggregating the results of four major All-American teams.  To earn "consensus" status, a player must win honors from a majority of the following teams: the Helms Athletic Foundation, Converse, and Madison Square Garden.

1940 Consensus All-America team

Individual All-America teams

See also
 1939–40 NCAA men's basketball season

References

NCAA Men's Basketball All-Americans
All-Americans


text:
Tepa rugulosa är en insektsart som först beskrevs av Thomas Say 1832.  Tepa rugulosa ingår i släktet Tepa och familjen bärfisar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Bärfisar
rugulosa


text:
Макс Ервін фон Шойбнер-Ріхтер (нім. Max Erwin von Scheubner-Richter, справжнє ім'я Людвіг Максиміліан Ервін Ріхтер, 21 січня 1884, Рига — 9 листопада 1923, Мюнхен) — німецький дипломат і політичний діяч, ранній соратник Гітлера.

Ранні роки
Народився в Ризі в родині диригента і вчителя музики Карла Фрідріха Ріхтера, вихідця із Саксонії. Після ранньої смерті батька Макс жив із матір'ю в Ризі за адресою Велика Невська вулиця, 26, квартира 13.

Випускник Ревельского Петровського реального училища. У 1905/1906, 1906/1908 та 1909/1910 рр. навчався на хімічному відділенні Ризького політехнічного інституту. Літній семестр 1906 р провів вивчаючи хімію у Вищій технічній школі в Дрездені, а 1908/1909 рр. — в Технічній школі в Мюнхені і в місцевому університеті. 21 грудня 1916 році захистив в Мюнхені дисертацію по хімії на тему «Пінен гидробромід і його реакція на оксид срібла».

Був у складі ризької студентської корпорації «Рубонія», був знайомий з Альфредом Розенбергом і Арно Шікеданц.

У 1912 році одружився з багатою вдовою Матильдою фон Шойбнер і був усиновлений одним з її родичів, отримавши її дворянське прізвище.

Перша світова війна
Спочатку служив на фронті, однак уже в листопаді 1914 був переведений на дипломатичну і розвідувальну роботу в Османську імперію.

З січня по серпень 1915 року — віце-консул Німеччини в Ерзерумі. Був одним з очевидців геноциду вірмен, документально підтвердив факт цілеспрямованого винищення вірмен турецькою владою. В ході цих подій Шойбнер-Ріхтер, особисто рятував окремих вірмен, намагався вплинути на ситуацію через Берлін і Константинополь, однак його спроби не увінчалися успіхом.

Командуючи підрозділом, здійснив військово-політичну експедицію в Північну Персію (серпень 1915 — червень 1916), переніс малярію і надовго вибув.

Після одужання в березні 1917 був відправлений на Західний фронт, де взяв участь в боях при Аррасі. Улітку того ж року був відкликаний з фронту, деякий час працював в Генштабі, а потім був переведений в Стокгольм для переговорів з представниками національних меншин Росії.

Незабаром після заняття Моонзундских островів німецькими військами Шойбнер-Ріхтер отримав призначення в окупаційній адміністрації в Прибалтиці, де очолив Відділ преси при Головному командуванні 8-ї армії в Ризі. У цей час із Шойбнер-Ріхтером працювали Арно Шікеданц і Макс Бем.

Політична діяльність
Один з організаторів нацистського Пивного путчу в Мюнхені в 1923 році. За задумами Шойбнер-Ріхтера і його однодумців з цього путчу повинна була початися нацистська революція, яка привела б до влади в Німеччині націонал-соціалістів.

Загинув від куль поліцейських, які розстріляли демонстрацію нацистів.

Німецькі дипломати
Уродженці Риги
Діячі нацистської Німеччини
Політики Німеччини
Пивний путч


text:
The 1937 New Jersey gubernatorial election was held on November 2, 1937. Democratic nominee A. Harry Moore defeated Republican nominee Lester H. Clee with 50.84% of the vote.

Primary elections
Primary elections were held on September 21, 1937.

Democratic primary

Candidates
A. Harry Moore, United States Senator and former Governor

Results

Republican primary

Candidates
Lester H. Clee, State Senator from Essex County and former Speaker of the Assembly
Clifford Ross Powell, State Senator from Burlington County and former Senate President (1934–35)

Results

General election

Candidates
Major party candidates
A. Harry Moore, Democratic
Lester H. Clee, Republican

Other candidates
James F. Murray, Sr., Anti-Hague Independent Labor
Eugene A. Smith, National Prohibition
Henry Jager, Socialist Party of America
Frank Chandler, Communist Party USA
John T. Kurzowski, Independent
Dinshah P. Ghadiali, Independent
John C. Butterworth, Socialist Labor Party of America

Results

References

1937
New Jersey
1937 New Jersey elections
November 1937 events


text:
Kadia is a community in the Savelugu-Nanton District in the Northern Region of Ghana. It is a populated community with a nucleated settlement. People in the community are predominantly farmers and traders.

References

Communities in Ghana


text:
La fuga de Segovia es como se conoce a la huida de la cárcel de Segovia el 5 de abril de 1976 de 29 presos (24 militantes de ETA y cinco catalanes del FRAP, FAC, MIL y PCE) por el colector de aguas fecales después de haber cavado un túnel durante seis meses, y que acabó con el arresto de 24 de los fugados, la muerte en un encuentro con la Guardia Civil en Burguete (Navarra) de Oriol Solé Sugranyes y la huida a Francia de cuatro de ellos.

Planificación
Ya en 1975 habían planificado la fuga, pero los planos y las fotografías del alcantarillado del penal de Segovia que habían conseguido los presos cayeron en manos de la policía gracias a la ayuda del infiltrado Mikel Lejarza. Unos meses antes de la fuga, aprovecharon que los lavabos tenían doble pared con el fin de excavar el túnel, disimulado con una tapa hecha de baldosas. El túnel daba al sistema de alcantarillado de Segovia, que tras recorrer unos 800 metros les llevaba a una zona industrial, donde contactaron con un comando exterior, organizado por Miren Amilibia.

La planificación la llevaron a cabo principalmente los presos de ETA, que estaban más organizados. Los otros llevaron a cabo tareas de recogida de información. Entre los presos fugados estaban Josep Lluís Pons Llovet y Oriol Solé Sugranyes (MIL), Ramón Llorca y López y Carles García Solé (FAC), Federico Sánchez Juliach (PCE (i)), Iñaki García (LCR), Bittor Arana, Bixente Serrano Izko, Iñaki Garmendia Otamendi, José Ángel Urtiaga Martínez, Ángel Amigo Quincoces, Iñaki Peru Orbeta Berriatua, Mikel Laskurain, Koldo Aizpurua Berasategi (encargado de excavar el túnel), Imanol Gaztelumendi Zabaleta, Josu Ibargutxi, Jesús María Muñoa Galarraga, Mikel Unanue Lobato, José María Yarza Echenique, Ramón Aurteneche Marcos, Joseba Begultistain Aranzasti, Ignacio Garosa Arambarri, Carmelo Garitaonandia Garnacho, Enrique Gesalaga Larreta, Manuel Isasa Iturrioz, Iñaki Iturbi Totorica, Fernando Izaguirre Izaguirre, Francisco Jaca Aranalde, Luis Armando Zabalo Bilbao y Juan María Zubimendi Imaz (ETA). Luis Lucio Lobato (PCE) fue invitado a participar, pero declinó, intuyendo (correctamente) que estaba cercana su puesta en libertad.

La huida
Escondidos en el tráiler de un camión que cargaba madera, viajaron desde allí hasta Espinal (Erro), pueblo navarro cercano a la frontera, donde se escondieron en una borda a la espera de un mugalari (contacto que les conduciría montaña a través hasta Francia). Pero alguien se equivocó al dar la contraseña y el guía no se presentó. Los evadidos se pusieron nerviosos y decidieron adentrarse en el bosque en plena noche y, sin ayuda, la densa niebla los traicionó. Al mismo tiempo, el hecho de que eran un grupo numeroso en un camino de contrabandistas les impedía pasar desapercibidos. Fueron interceptados por una patrulla de la Guardia Civil, comenzando un tiroteo tras el cual el grupo se dispersó en pequeñas partidas. En las 24 horas posteriores, Oriol Solé Sugranyes murió en un tiroteo en el bosque de Sorogain y el grupo de 21 que iba con él decidió entregarse. Los días 7 y 8 de abril tres miembros de ETA fueron detenidos en Aoiz y en Itoiz. Los cuatro que quedaban (Carles García Solé, Mikel Laskurain, Koldo Aizpurua y Jesús María Muñoa) se escondieron en una casa en Espinal hasta que pudieron pasar la frontera. Una vez en Francia, fueron confinados por el Gobierno francés en la isla de Yeu, de la que también escaparon, hasta que se decretó la amnistía de 1977 y pudieron volver.

Repercusión
La fuga tuvo cierta repercusión internacional; así, Le Monde la publicó en primera página con el título de «La Grande Évasion». A pesar de la caída de la gran mayoría de los fugados, fue un duro golpe para la credibilidad del sistema represivo tras la muerte de Franco.

La película

En 1981 Imanol Uribe rodó el filme La fuga de Segovia con ayuda de algunos de los que participaron, como Ángel Amigo. Últimamente ha sido protagonista de uno de los capítulos de la serie documental Días de Transición emitido por TV3.

Enlaces externos
 «La fuga de la cárcel de Segovia», El Periódico de Catalunya, 11 de marzo de 2005.
 «A 30 años de "La fuga de Segovia"», Kaosenlared.net, 8 de abril de 2006.
 «Segovia: la memoria en fuga». Proyecto de historia dedicado a la Fuga de Segovia. Universidad de Navarra.

Referencias

Antifranquismo
España en 1976
ETA
Historia contemporánea de Castilla y León
Historia de Segovia
Política en 1976
Transición española
Fugas de prisión


text:
HD 164922 ist ein 72 Lichtjahre von der Erde entfernter später Hauptreihenstern im Sternbild Herkules mit einer scheinbare Helligkeit von 7,0 mag. Im Jahre 2006 entdeckte Paul Butler einen extrasolaren Planeten, der diesen Stern umkreist: HD 164922 b.

Weblinks
 SIMBAD
 Enzyklopädie der Exoplaneten

Quellen


text:
Rose Nylund is a character from the sitcom television series The Golden Girls and its spin-off, The Golden Palace. She was portrayed by Betty White for 8 years, totalling 204 episodes.

Rose was supposed to be played by Rue McClanahan, while Blanche Devereaux, one of Rose's roommates, was to be played by White. However, Jay Sandrich, the director of the show, suggested that Betty and Rue switch parts. He felt that Betty would be a better fit for Rose because she had already played Sue Ann Nivens in the television show The Mary Tyler Moore Show, which is similar to the character of Blanche Devereaux. In a January 2017 interview with Katie Couric, White stated she jumped at the opportunity to take the role of Rose, noting she loved the character and describing Rose as "so innocent, not the brightest nickel in the drawer, but funny."

Biography
Rose Lindström is a Norwegian American born in St. Olaf, Minnesota, to a monk named Brother Martin and a 19-year-old girl named Ingrid Kerklavoner, who died giving birth. Brother Martin claimed not to have known about Rose's existence until after she had been placed for adoption. She spent the first eight years of her life at the St. Olaf Orphanage before being adopted by Gunter and Alma Lindström (although she erroneously says "Gunter and Alma Nylund" when retelling the story). Rose explains that she was adopted after she was left on a doorstep in a basket with some hickory-smoked cheese and some crackers "that didn't go with anything". She used to daydream about her birth father, feeling that Bob Hope was, in fact, her birth father, and she wrote the comedian many letters whenever she fell on tough times.

It is stated that she was valedictorian in her high school graduation, fourth out of nineteen, and was chosen valedictorian because she drew the longest straw. It is revealed that Rose attended St. Paul Business School, Rockport Community College, and St. Gustaf University, but also that she had never graduated from high school due to a case of mono. Nevertheless, she was voted "most likely to get stuck in a tuba" by one of her graduating classes. Her parents did not allow her to date until she was a high school senior, and between then and her wedding day, she had fifty-six boyfriends. Rose fell in love with Charlie Nylund, a salesman, and they later married. Rose met Charlie when she was seven and he was eight, and he sold her an insurance policy for her red wagon. She and Charlie had a long and happy marriage, and a very active sex life, to the extent that she was unaware of the existence of a popular television show called I Love Lucy. Over the course of the series, Rose names five children: Brigit, Gunilla, Kirsten, Adam, and Charlie Jr. Rose also has two granddaughters by Kirsten - Charley (named for Kirsten's father) and another unnamed, mentioned in the episode where Rose had her heart attack. Of her children, only Brigit and Kirsten appeared on the show, although Kirsten was played by two different actresses.

Charlie died of a heart attack while he and Rose were making love, and this gave Rose a fear of sexual intimacy for several years thereafter. Years later, a boyfriend named Al Beatty (Richard Roat) dies in a similar fashion. In one episode Rose confides to Blanche and Dorothy that she and Charlie made love twice every day, once in the morning before breakfast and then once after dinner, getting Blanche to remark "No wonder you still mourn that man".

Charlie and Rose's marriage length is unclear. Although it was mentioned in the 1985 pilot episode that Charlie had been dead for 15 years, in the first-season episode "Job Hunting", Rose says that she had been a housewife for 32 years when Charlie died in 1980. In the same episode, Rose is 55 years old in 1985, which would put her birth year in 1930. This would make her 63 when The Golden Palace goes off the air in 1993.

Charlie is the only spouse of the four women on The Golden Girls that the audience never sees. In an episode of The Golden Palace, a man said to bear an incredibly strong resemblance to Charlie makes an appearance; the look-alike is played by Eddie Albert.

Rose is laid off from her job at the grief counselling centre in season 1, and briefly works as a waitress at the Fountain Roc Coffee Shop before being rehired at the counselling centre shortly after. Later on in the series, Rose suffers financial difficulties when her late husband's employer files for bankruptcy and her pension is cut off. She suffers from age discrimination in her attempts to get a new job, but her luck changes when she gets a position as assistant to TV consumer reporter Enrique Más. Rose finally finds a significant romance with college professor Miles Webber, though their relationship is put through a serious strain when it is revealed that Miles is actually a former mobster accountant named Nicholas Carbone, and a participant in the witness protection program. His former employer, "The Cheese Man," begins dating Rose in order to get information on Miles's whereabouts. Eventually The Cheese Man is apprehended, Rose and Miles resume their lives together, and all goes well for approximately the next year. In season 7, Rose and Miles consider marriage, but ultimately decided against rushing into anything. Their relationship later ends permanently during an episode of The Golden Palace when Rose discovers that Miles loves and subsequently marries another woman.

St. Olaf
Rose frequently tells other women various stories, which they find to be annoying, of her hometown, St. Olaf. Rose usually begins each story with, "Back in St. Olaf..." According to her, St. Olaf is a Norwegian farming settlement in northern Minnesota, known on local license plates as "Big Statue Country". During the show's seven-year run, St. Olaf is seen only twice in flashbacks, and once when the ladies visit during an episode in which Rose was nominated for St. Olaf's Woman of the Year award.

One of St. Olaf's chief attractions is a giant black hole, which the townspeople enjoy standing around and looking at - which prompts Dorothy to refer to St. Olaf sarcastically as the real "entertainment capital of the world." St. Olafians also celebrate various oddly-themed festivals. St. Olaf appears to be a bilingual town with a significant amount of unique vocabulary (that may be specific to the area and not appearing in standard Norwegian). One of the unique attractions of St. Olaf is Mt. Losenbauden, similar to Mount Rushmore, except that it features the faces of losing presidential candidates; Adlai Stevenson is featured twice because he lost twice.

It is suggested by Rose's stories that St. Olaf is populated almost entirely by idiots. In the season three episode "Mother's Day", Rose encounters a travelling woman named Anna, who says about St. Olaf, "I don't mean to say that everyone there is an idiot, but it just seemed that, per capita, they have more than their share." When Rose says that her children realized it would be cheaper for her to visit the family than it would for the family to visit her, Anna happily replies, "They figured that out, and they live in St. Olaf? You must be very proud!" Additional indications include the revelation that St. Olaf has an emergency fund for the sole purpose of erecting statues, that the local beauty pageant was pigs-only until humans were first allowed to compete in the 1940s, and as of the 1980s, no St. Olafian had read all three books in the local library.

Rose has the ability, which she calls "The Gift", to speak with animals and hear their conversations.  This was initially thought to be a delusion of hers, until Dorothy was discovered to have this ability in season 2.  It is never brought up again.

Additional appearances
Outside The Golden Girls and The Golden Palace, Rose appears on three episodes of Empty Nest: "Strange Bedfellows", "Rambo of Neiman Marcus" and "Dr. Weston and Mr. Hyde". She also appears on the Nurses episode "Begone with the Wind".

References

External links

Adoptee characters in television
The Golden Girls characters
Fictional characters from Minnesota
Television characters introduced in 1985
Fictional hoteliers
American female characters in television
American sitcom television characters
Fictional painkiller addicts


text:
Geografia
 Khadda – suddivisione dell'India nello stato federato dell'Uttar Pradesh

Persone
 Mohammed Khadda – pittore e scultore algerino
 Sofiane Khadda – calciatore francese


text:
Guvernorát Aleppo (Arabsky: محافظة حلب, Muḥāfaẓat Ḥalab), z arabštiny také známý jako Halab, je jeden ze čtrnácti syrských guvernorátů (provincií). Nachází se na severu země a hraničí s Tureckem. Rozloha se pohybuje okolo 18 500 čtverečních kilometrů, což je asi 10 % celkové rozlohy Sýrie. Před válkou zde žilo skoro 5 milionů lidí (2011), což je asi 23 % z celkového počtu obyvatel Sýrie. To z této provincie činilo nejlidnatější ze všech syrských guvernorátů. Guvernorát Aleppo je v parlamentu zastupován 52 poslanci (celkem 250), z nichž 20 pochází přímo z města Aleppo.

Společně s guvernorátem Idlib a sandžakem Alexandretta tvoří guvernorát Aleppo historickou oblast severní Sýrie, který vždy býval nejlidnatější oblastí země. To také vysvětluje, proč má v současnosti největší počet měst (32), vesnic (1430) a statků (1424) v Sýrii. Pro srovnání: v guvernorátu Ríf Dimašq (okolo hlavního města Damašku) se nachází jen 28 měst, 190 vesnic a 82 statků. Nachází se zde také velké množství archeologicky významných lokalit.

Geografie
Guvernorát Aleppo má 221 kilometrů dlouhou hranici s Tureckem, konkrétně s provinciemi Kilis, Gaziantep a Şanlıurfa. Na západě sousedí se sandžakem Alexandretta (Turecko zde vytyčuje provincii Hatay) a guvernorátem Idlib, na jihu s provincií Hamá a na východě s guvernorátem Rakka.

Provincie leží na náhorní plošině zvané Aleppská. Východní a severní hranice guvernorátu korespondují zhruba s Aleppskou náhorní plošinou, i když severozápadní část za řekou Eufratem zasahuje spíše do Mezopotámské náhorní plošiny. Jihovýchodní část přechází postupně ze stepí do pouští. Jih navazuje na roviny guvernorátu Hamá a jihozápadní část zase přechází v roviny provincie Idlib.

Průměrné výška terénu je 379 metrů. Povrch se postupně svažuje směrem k hranicím guvernorátu. Povrch se zvolna vlní. Výška jednotlivých vln dosahuje okolo 10 až 30 metrů. Nížiny jsou pokryty prvohorními a druhohorními sedimenty s průměrnou tloušťkou 4–5 km po celém povrchu.

Klima
Aleppská provincie má převážně semiaridní podnebí. Pohoří na pobřeží středozemního moře, jmenovitě Alavitské hory a Hory Amanus, ve velké míře brání přístupu mořského klimatu. Průměrná teplota se zde pohybuje okolo 15–20 °C. Míra srážek se pohybuje okolo 500 mm (v západní části asi 200 mm a ve východních jen 150 mm). 80 % všech srážek napadne mezi říjnem a březnem. V zimě běžně padá sníh. Průměrná vlhkost je asi 60 % na západě, na východě asi 55 %.

Důležitá města
Počty obyvatel jednotlivých měst odpovídají oficiálnímu sčítání lidu z roku 2004. Během občanské války se však počet obyvatel jednotlivých městech snížil.

Okresy
Guvernorát je rozdělen na 10 okresů (Manatiq):
 Hora Simeon (Aleppo)
 Afrin
 Atarib
 Manbidž
 As-Safíra
 Al-Bab
 Jarabulus
 Dajr Hafir
 Ajn Al-Arab (Kobani)
 Azaz
Tyto okresy jsou dále rozděleny na 46 "podokresů" (Nawahi).

Historie
Před rokem 1960 spadal pod Aleppskou provincii též guvernorát Idlib a Rakka. Ve starověku se region skládal ze tří oblasti: Chalybonitis (s centrem v Aleppu), Chalcidic (s centrem ve městě Qinnasrīn, nebo též Chalkida) a Cyrrhestica (s centrem ve městě Cyrhus) a byl z nejvýnosnějším a nejlidnatějším krajem Sýrie. Pod římskou nadvládou se region stal součástí provincie Magna Syria s centrem ve městě Antiochie. Na východě byla založena provincie Eufratensis S centrem Hierapolis (dnes Manbidž). V období prvních chalífů a za Umajjovců měl region opět centrum ve městě Qinnasrīn. V období Abbásovců vládla v Aleppu nezávisle dynastie Hamdanidů. Od té doby vládli v oblasti Mamlúci a později Osmané, a to až do roku 1918. Za Osmanů byla oblast guvernorátu součástí Vilájetu Aleppo. Po první světové válce byl nad celým územím Sýrie vytyčen Francouzský mandát. V rámci tohoto útvaru vznikl dále tzv. Stát Aleppo zahrnující i oblast dnešní provincie.

Obyvatelstvo
Většina obyvatel guvernorátu jsou Arabové. V severních částech provincie žijí též menšiny Kurdů a Turkmenů. Kurdové se nachází hlavně v okolí měst Kobane a Afrin (tzv. Rojava). Syrští Turkmeni zase obývají asi 140 vesnic hlavně u měst Al-Bab, Azaz a Jarabulus. Žije zde také početná asyrská a arménská menšina. Společně s Jezídy žijí hlavně ve větších městech. Najít zde můžeme také zástupce různých kavkazských národů jako jsou např. Čerkesové.

Náboženství
Naprostou většinu obyvatelstva tvoří suničtí muslimové – hlavně Arabové, Kurdové a Čerkesové. Křesťané tvoří významnou menšinu asi 10–12 %. Mezi ně patří hlavně Sýrijci a Arméni, ale i někteří Arabové. Vyskytují se tu i malé komunity šíitů, a to sedmíci i dvanáctníci, Alavitů a Jezídů. Šíité žijí hlavně na západě guvernorátu. Alavité a křesťané jsou usídleni hlavně v Aleppu a severovýchodně od něj.

Jazyky
Obyvatelé hovoří nejčastěji arabsky a kurdsky. Arabsky mluvící obyvatelé používají severosyrský dialekt, což je jakýsi "mezidialekt" mezi levantinskou a iráckou arabštinou. Kultura i jazyk byly zřetelně ovlivněny Beduíny. Počet míst ovlivněných jejich kulturou plynule stoupá od západu na východ. Tam dosahuje absolutního vrcholu. Například na lidech z města Rakka, ačkoliv dnes žijí usedle, je patrný jejich beduínský původ, a to jak jazykem, tak kulturou. Kurdové používají západní formu jazyku kurmándží. Dále se zde hovoří také turkmenštinou, asyrštinou, arménštinou nebo čerkesštinou.

Reference

Externí odkazy

Syrské guvernoráty


text:
Teracotona subterminata is a moth of the family Erebidae. It is found in Eritrea, Ethiopia, Kenya and Tanzania.

References

Moths described in 1901
Spilosomina
Moths of Africa


text:
Calca es un ciudad peruana capital del distrito y de la provincia homónimos en el departamento del Cuzco. También es nombrada como Villa de Zamora según documentos oficiales que datan de la colonia. En 19 de septiembre de 1898 es elevada a categoría de ciudad.

Tenía una población de 8132 habitantes en el 1993. Está a una altitud de 2925 m s. n. m.

Clima

Lugares de interés
 Centro arqueológico de Huchuy Qosqo
 Aguas termales de Machacancha
 Aguas termales de Minas Moqo
 Sitio arqueológico de Calispuquio
 Sitio arqueológico de Ankasmarka
 Sitio arqueológico de Urqo

Cultura
 Festividad de la Virgen Asunta de Calca
 Aniversario de la fundación de Calca<ref>

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de la Municipalidad Provincial Calca

Capitales de provincia del departamento del Cuzco


text:
Mitkof Island är en 539,7 km² stor ö, som ingår i ögruppen Alexanderarkipelagen i den amerikanska delstaten Alaska. År 2000 hade staden ca 3 400 invånare, av vilka de flesta bodde i staden Petersburg.
Ön ska ha uppkallats efter en rysk kapten vid namn Mitkov, men något mer därom är inte känt.

Alaskas öar


text:
Pierrerue ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Alpes-de-Haute-Provence in der Region Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sie gehört zum Kanton Forcalquier im gleichnamigen Arrondissement.

Geographie
Die Départementsstraße D12 verbindet den Dorfkern mit Forcalquier im Westen und Lurs im Osten. Die weiteren Nachbargemeinden sind Sigonce im Norden und Niozelles im Süden.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle Saint-Pierre, Monument historique

Weblinks

Ort in Provence-Alpes-Côte d'Azur


text:
The Southeastern Louisiana Lady Lions softball team represents Southeastern Louisiana University in NCAA Division I college softball as a member of the Southland Conference. The Lions are currently led by head coach Rick Fremin. The team plays its home games at North Oak Park located on the university's campus.

Year-by-year results
Source:

National awards
NFCA Golden Shoe Award
Katie Lacour  – 2016
Jaquelyn Ramon – 2019

Roster
As of March 6, 2014.

See also
List of NCAA Division I softball programs

References

External links


text:
Aladdin: La vendetta di Nasira (Disney's Aladdin in Nasira's Revenge) è un videogioco a piattaforme per PC e Sony PlayStation sviluppato dalla Argonaut Games e pubblicato nel 2000 dalla Sony Computer Entertainment.

Il gioco racconta una specie di avventura ambientata nel periodo dopo il film Il ritorno di Jafar, ancora nel corso della serie animata e prima di Aladdin e il re dei ladri, e sembra essere un remake del primo Aladdin, sviluppato dalla Virgin Games nel 1993.

Trama
Dopo la sconfitta di Jafar, sua sorella, Nasira, anch'essa maga e conoscitrice delle arti oscure, giura a suo fratello nell'oltretomba di vendicarlo. La perfida strega entra nel regno di Agrabah e spodesta il Sultano e tiene prigioniera sua figlia Jasmine. Aladdin parte in soccorso affiancato dalla scimmietta Abù, il pappagallo Iago, il Genio e il tappeto volante in una coinvolgente avventura per sconfiggere i nemici, Jafar e Nasira, salvano Jasmine e il Sultano e li riportano nel regno di Agrabah per far tornare la pace.

Modalità di gioco
Lo scopo del gioco è di guidare Aladdin nei vari livelli, avendo a disposizione come armi la classica scimitarra e delle mele, già apparsi nel primo videogioco, con l'unica differenza che è possibile portare con sé solo 10 mele (e non più 99) e in alcuni momenti è necessario rubarle ad un mercante addormentato per ottenerle. Per completare ogni livello è necessario, nella maggior parte dei casi, completare una serie di obiettivi che prevedono il recupero di alcuni oggetti, sbloccando così delle nuove aree. Molti di questi oggetti possono essere acquistati con delle monete d'oro sparse nello scenario. Altri oggetti recuperabili sono i Gettoni del Genio, che permettono di vincere dei bonus alla slot machine del Genio, e le gemme rosse, che sbloccano un livello bonus. Il giocatore ha a disposizione tre vite e tre "continua". Una volta esauriti entrambi o se il giocatore sceglie di non avvalersi di un "continua", il gioco termina. In alcuni livelli bisognerà controllare la scimmietta Abu oppure Jasmine.

Slot Machine
Se il giocatore termina un livello con almeno un Gettone del Genio, potrà utilizzarlo alle slot machine per ottenere una vita extra (3 facce di Aladdin), un ripristino dell'energia (3 succhi del Genio) o un "continua" addizionale (3 lampade magiche). Se non si ottengono tre simboli uguali o si ottengono 3 facce di Nasira, si perde un gettone senza ottenere nessun bonus. La slot machine è anch'essa ripresa dal primo film di Aladdin.

Doppiaggio

Voci correlate
 Aladdin (film 1992)
 Disney's Aladdin

Collegamenti esterni

Videogiochi basati su film Disney
Videogiochi basati su Aladino e la lampada meravigliosa


text:
Stephanie Dowrick (born 2 June 1947) is an Australian writer, Interfaith Minister and social activist. She is the author of more than 20 books of fiction and non-fiction, five of them best-sellers. She was a publisher in Australia and the UK, where she co-founded The Women's Press, London.

Background
Stephanie Dowrick was born in Wellington, New Zealand, on 2 June 1947. Her mother, Estelle Mary Dowrick (née Brisco, daughter of 7th baronet Sir Hylton Musgrave Campbell Brisco), died in 1955.

As a child, Dowrick went to a number of primary schools, then to Sacred Heart College in Lower Hutt for her secondary education, leaving school at the age of 16. Dowrick left New Zealand in 1967, lived for some months in Israel, then lived in Europe from 1967–1983, mainly in London, but also from 1970–71 in West Berlin. She became a Roman Catholic at the age of nine after the death of her mother and her father's remarriage. As an adult she was for many years a member of the Religious Society of Friends (Quakers).

Since 1983, she has lived in Sydney with her family.

Dowrick was an Adjunct Fellow with the Writing and Society Research Group at Western Sydney University, where she graduated with a PhD degree in 2008. She was ordained by the New Seminary, New York, where she graduated in 2005.

Career

Publishing and The Women's Press

Dowrick was an editor and publisher at George G. Harrap and Co., London, the New English Library, and Triad Paperbacks.

In 1977, Dowrick co-founded the independent feminist publishing house, The Women's Press, from her home in East London, which was financially backed by entrepreneur Naim Attallah.

The Women's Press was "a political press" explicitly linked with the Women's Movement. Along with Virago publishers, founded by Australian Carmen Callil, The Women's Press was the largest feminist publisher in the English language during the key period of the second wave of the women's liberation movement, largely considered to have run from 1969 to the mid-1980s.

Among the first books published by The Women's Press in 1978 were titles by Alice Munro (Lives of Girls and Women), Sylvia Townsend Warner (Lolly Willowes: or, The loving huntsman), and Michèle Roberts (A Piece of the Night).

The Women's Press published other influential 20th-century feminist writers, including Alice Walker, whose Pulitzer Prize-winning The Color Purple "transformed African-American literature", Janet Frame,
 Andrea Dworkin, Lucy Goodison, Joanna Ryan, May Sarton, Susan Griffin and Lisa Alther.

Dowrick was Chair of The Women's Press Board of Directors from 1989 to 1997. She was later Chairperson of The Women's Press, before its amalgamation with Quartet Books.

Dowrick was the first winner of Women in Publishing's Pandora Award in 1981.

Dowrick worked for Allen & Unwin, Sydney, from 1989 to 1992, as their founding part-time Fiction Publisher.

Psychotherapy

Dowrick had a small private psychotherapy practice for many years.

Writing

From 1983, writing became Dowrick's primary work. Her books includes fiction and non-fiction for children and adults.

Dowrick's first novel, Running Backwards Over Sand (1985), was autobiographical in part with the book's protagonist Zoe Delightey's mother dying at an early age.

In a review of Choosing Happiness (2006), The Age newspaper wrote: "Dowrick's gift is to bring the sacred into the mundane." Everyday Kindness (2011) was described in The Sydney Morning Herald as "the practical expression of her spiritual ethic."

Dowrick's more explicitly spiritual books include Seeking the Sacred (2010), and In the Company of Rilke, a scholarly spiritual study of the work of the European poet, Rainer Maria Rilke.

Spirituality
Dowrick has been described as a "pioneering individual" in interfaith, post-denominational spirituality. Her spiritual journey has included Buddhism, Judaism and Christianity, and her influences include Ven Thich Nhat Hanh, Dom Bede Griffiths, Thomas Merton, and Irish poet John O'Donohue.

In June 2005, Dowrick became one of Australia's first Interfaith Ministers. She trained at the New Seminary, New York, an interfaith seminary founded in 1979 by Rabbi Joseph Gelberman.

Since 2006, Dowrick has led an interfaith spiritually inclusive congregation in Sydney, Australia. Since 2000, she has led retreats in New Zealand.

Media
Dowrick has contributed to Australia's literary and media culture over many years.

She is a literary journalist and columnist for Fairfax Media on issues of ethics and social justice, feminism, spirituality, and refugees in Australia.

She has appeared as a regular guest on ABC Radio on a range of programmes including Life Matters, The Spirit of Things, All in the Mind, and Tony Delroy's NightLife. From 1995 to 2004, she was "On the Couch" presenter on ABC Radio National's Life Matters. From 2001 to 2010, she was the "Inner Life" columnist for Good Weekend Magazine (The Sydney Morning Herald and The Age).

She was an ambassador and well-being presenter for Breast Cancer Network Australia (BCNA).

She is an ambassador for the International Women's Development Agency (IWDA).

Awards
 Pandora Award, Women in Publishing, 1981
 Nautilus Silver Award, Choosing Happiness (Psychology/Personal Growth), 2009
  COVR (Coalition of Visionary Resources) Award (Best in print – General Interest/How to winner), Creative Journal Writing, 2010
 Nautilus Grand/Gold Award, Heaven on Earth (Religion/Spirituality category)

Works

Nonfiction
 Land of Zeus, Doubleday, New York; New English Library, London (1974)
 Why Children? co-edited with Grundberg, Sibyl. Harcourt Brace, Jovanovich, New York; The Women's Press, London (1980)
 After the Gulf War, For Peace in the Middle East, co-edited with Kettle, St John. Pluto Press, Sydney (1991)
 Speaking with the Sun: New Stories by Australian and New Zealand Writers, co-edited with Parkin, Jane. Allen & Unwin, Sydney (1991).
 Intimacy and Solitude: Balancing Closeness and Independence, William Heinemann Australia, Melbourne; The Women's Press, London (1992); W.W. Norton & Co, New York (1994); revised edition, Random House, Sydney; The Women's Press, London (2002).
 The Intimacy and Solitude: Self-Therapy Book, William Heinemann Australia, Melbourne; The Women's Press, London (1993); published as The Intimacy and Solitude Workbook, W.W. Norton & Co, New York (1994).
 Forgiveness and Other Acts of Love, Viking Penguin, Melbourne; W.W. Norton & Co, New York; The Women's Press, London (1997)
 Daily Acts of Love, Penguin Books, Melbourne (1999)
 The Universal Heart: A Practical Guide to Love, Viking, Melbourne (2000); Michael Joseph, London (2002).
 Every Day A New Beginning, Penguin, Melbourne (2002)
 Living Words: Journal Writing for Self-Discovery, Insight & Creativity, Viking, Melbourne (2003).
 Free Thinking: On Happiness, Emotional Intelligence, Relationships, Power and Spirit, Allen & Unwin, Sydney (2004)
 Choosing Happiness: Life & Soul Essentials, Allen & Unwin, Sydney (2005); Tarcher/Penguin, New York (2007).
 Creative Journal Writing: The Art and Heart of Reflection, Allen & Unwin, Sydney (2007); Tarcher/Penguin, New York (2009).
 The Almost Perfect Marriage: One-Minute Relationship Skills, Allen & Unwin, Sydney (2007)
 In the Company of Rilke (incl. original translations by Burrows, Mark S.) Allen & Unwin, Sydney (2007); Tarcher/Penguin, New York (2009).
 Seeking the Sacred: Transforming Our View of Ourselves and One Another, Tarcher/Penguin, New York; Allen & Unwin, Sydney (2010).
 Everyday Kindness: Shortcuts to a Happier and More Confident Life, Allen & Unwin, Sydney (2011); Tarcher/Penguin, New York (2012).
 Heaven on Earth: Timeless Prayers of Wisdom and Love, Tarcher/Penguin, New York; Allen & Unwin, Sydney (2013).

Fiction
 Running Backwards Over Sand Viking Penguin, Melbourne, London (1985).
 Tasting Salt Viking Penguin, Melbourne, London (1997).

Children's
 Katherine Rose says no! Random House, Sydney (1995).
 The Moon Shines Out of the Dark Allen & Unwin, Sydney (2012).

References

External links

 Universal Health Book Club
 Pitt Street Uniting Church

Australian writers
Living people
1947 births
People from Wellington City
Victoria University of Wellington alumni
University of Sydney alumni
People educated at Sacred Heart College, Lower Hutt


text:
Дмитро́ Олексі́йович Мі́щенко ( 18 листопада 1921, Степанівка Перша —  4 квітня 2016, Київ) — український письменник, літературознавець, кандидат філологічних наук з 1955 року; член Спілки письменників України з 1956 року.

Життєпис
Народився 18 листопада 1921 року в селі Степанівці Першій (нині Приазовський район Запорізької області, Україна) в селянській сім'ї. У 1941 році закінчив середню школу. У Червоній армії з серпня 1941 року. Після короткострокового навчання в Краснодарському мінометному училищі відбув на фронт німецько-радянської війни. Як командир батареї польової артилерії брав участь у боях на Південному, Сталінградському, Південно-Західному, Першому, Другому та Четвертому Українських фронтах, у штурмі Берліна і звільненні Праги. Нагороджений орденами Вітчизняної війни І ступеня (23 травня 1944), Червоної Зірки (23 жовтня 1944). Член ВКП(б) з 1945 року.

Протягом 1946—1951 років навчався на філологічному факультеті Київського державного університету імені Тараса Шевченка, а з 1951 по 1954 рік — в аспірантурі того ж університету. 1955 року захистив кандидатську дисертацію «Розвиток реалізму в творчості Михайла Коцюбинського».

Був на видавничий роботі, зокрема у 1954—1956 роках працював старшим редактором видавництва «Радянський письменник»; у 1956—1961 роках — заступником головного редактора Держлітвидаву України; у 1961—1964 роках — старшим редактором та у 1964—1973 роках — головним редактором видавництва «Радянський письменник». Помер у Києві 4 квітня 2016 року.

Творчість
Друковатися почав з 1949 року (стаття «Великий реаліст» про Панаса Мирного). У творчому доробку — повісті, оповідання, романи, зокрема історичні. Писав про сучасність і героїчне минуле українського народу. Автор книжок:

оповідання і повісті
 «Сини моря» (1955);
 «Весняна повінь» (1960);
 «Батьківська лінія» (1960);
 «Доля поета» (1961);
 «Очі дівочі» (1964);
 «Шибенники» (1965);
 «Ніна Сагайдак» (1966; 1970, 1986 — російською);
 «У морі затишку немає» (1970);
 «Віра, надія, любов» (1971; 1979, 1991 — російською);
 «Особисто відповідальний» (1973; 1974 — російською; 1978 — болгарською);
 «Земля гонить соки» (1976);
 «Друге заміжжя» (1980);
романи
 «Сіверяни» (1959, 1961, 1969, 1981, 1999; 1972 — росйською; 1986 — англійською);
 «Чому несходяться дороги» (1963, 1967, 1971; 1974 — російською);
 «Вітри приносять грозу» (1968, 1971, 1981; 1979 — російською);
 «Честь роду» (1977, 1986);
 «Найвищий закон» (1978, 1981; 1986, 1991 — російською);
 «Синьоока Тивер» (1983, 1985, 1986, 1991; 1990—1991, 1996 — російською);
 «Лихі літа ойкумени» (1985, 1991; 1990-91 — російською);
 «Розплата» (1987, 1991);
 «Полювання на Жар-птицю» (1990);
 «Хліб наш насущний» (1990);
 «Бунтівний князь» (1993);
 «Батальйон необмундированих» (1995; 1991 — російською);
 «Згубні вітри над оазою» (1997);
 «Не полишу тебе самотньою» (1997).
</div>
Автор монографії «Розвиток реалізму в творчості Михайла Коцюбинського» (1957).

1991 у Києві вийшло 2-томне видання «Вибрані твори».

В останні роки життя часто виступав у пресі з публіцистичними статтями.

Відзнаки
 Медаль «За трудову відзнаку» (1971);
 Грамота Президії Верховної Ради УРСР (1981);
 Медаль Антона Макаренка (1982, за роман «Вітри приносять грозу»);
 Премія імені Фадєєва (1989);
 Державна премія України імені Тараса Шевченка (1993, за збірки «Полювання на жар-птицю» та «Особисто відповідальний»).

Сім'я
 Батько Олексій Михайлович (1884—1924) і мати Параска Опанасівна (1883—1953) — селяни;
 Дружина Ніна Василівна ( 1929) — учитель української мови і літератури, пенсіонерка;
 Син Михайло ( 1962) — український соціолог, кандидат соціологічних наук, старший науковий співробітник Інституту соціології НАН України, старший консультант Національного інституту стратегічних досліджень, заступник директора соціологічних програм Центру Разумкова;
 Син Дмитро (1964) — провідний інженер Інституту електрозварювання імені Євгена Патона НАН України.

Примітки

Література
 Міщенко Дмитро Олексійович //  — С. 330—331;
 Міщенко Дмитро Олексійович //  — С. 180—181;
 В. А. Бурбела. Міщенко Дмитро Олексійович // , С. 388;
 Міщенко Дмитро Олексійович //  — С. 397.
 ;

Українські письменники
Радянські письменники
Українські літературознавці
Літературознавці СРСР
Радянські офіцери Другої світової війни
Радянські артилеристи Другої світової війни
Кандидати філологічних наук СРСР
Письменники-автори історичних романів
Мешканці Роліту
Члени КПРС
Члени НСПУ
Письменники Києва
Лауреати Шевченківської премії 1993 року


text:
Alo, aterizează străbunica!... este un film de comedie românesc din 1981, regizat de Nicolae Corjos. Rolurile principale au fost interpretate de Sebastian Papaiani, Mimi Enăceanu, Adela Mărculescu, Tamara Buciuceanu-Botez, Ileana Stana Ionescu și Adina Popescu.

Filmul relatează o criză conjugală a soților Romeo și Julieta Ionescu, care se poate finaliza foarte ușor printr-o despărțire. Romeo intentează soției o acțiune de divorț având un aliat în mama sa. Împotriva lui se coalizează soția, cei trei copii ai lor și, nu în ultimul rând, străbunica. Aceasta din urmă vine în capitală și va avea un aport decisiv în a-i servi lui Romeo o usturătoare lecție de viață.

Rezumat

Soții Romeo (Sebastian Papaiani), de profesie economist principal în domeniul pisciculturii, și Julieta Ionescu (Adela Mărculescu), telefonistă, locuiesc într-un apartament de la etajul 5 al unui bloc din București. Cei doi soți au trei copii: Bogdan, Oana și Alexandru. La etajul de dedesubt se află apartamentul mamei lui Romeo (Ileana Stana Ionescu), o femeie rea de gură care nu o place deloc pe nora sa.

Într-o după-amiază geroasă de iarnă, pe când se întorcea cu mașina de la munte unde participase la o ședință de "reciclare" cu conducerea, Romeo ia o tânără autostopistă pe nume Miki (Adina Popescu), care-și petrecuse week-end-ul la Babele. El se îndrăgostește fulgerător de tânăra care lucra la ICPMN, unde lucrase anterior și Romeo. Ei fac schimb de numere de telefon, iar Miki îi propune s-o invite într-o seară la un concert.

În următoarele zile, Romeo se întâlnește în secret cu Miki, pretextând soției că participă la ședințe de producție. Mama sa îi acoperă întârzierile, spunând soției că Romeo a dormit la ea acasă. Într-una din zile, pe când urmărea un concert simfonic la televizor, bunica lui Romeo (Mimi Enăceanu), în vârstă de 75 de ani, îl zărește în public pe Romeo împreună cu amanta. Ea ia avionul de la Satu Mare și aterizează în București pentru a preveni presupusa despărțire dintre cei doi soți. Bunica ajunge prea târziu, pentru că, după ce-și găsise soția proaspăt coafată și descoperise o cravată străină pe pat, Romeo o acuzase pe Julieta că duce o viață duplicitară și intentase divorț, cerând tutela asupra copiilor.

Străbunica se mută în apartamentul lui Romeo, unde-i aduce și pe copii, în timp ce îi spune Julietei să-și ia concediu și să se mute în casa ei de la Satu Mare. Ea apelează la Jenică Firlalea (Nicu Constantin), care se afla în concediu de odihnă la băi la București, pentru a obține informații despre amanta nepotului ei. Străbunica începe să-i taie mobilierul spunând că astfel o să fie mai ușor la partaj.

După ce străbunica refuză să facă de mâncare, iar Romeo face o mâncare pe care copiii o aruncă, este publicat un anunț de mică publicitate pentru angajarea unei menajere. După ce sunt respinse ca necorespunzătoare iubita lui Jenică (Coca Andronescu) și o tânără dansatoare (Julieta Szönyi) ce se afla în concediu medical după ce-și fracturase glezna la schi și nu mai avea bani de Kent, este angajată în cele din urmă Maria Sabadan (Tamara Buciuceanu-Botez), o femeie de la țară. Străbunica îi spune menajerei că Romeo a angajat-o doar ca să răspundă la telefon pentru că el se pricepe la treabă. Astfel că Romeo este silit să facă în continuare treburile gospodărești și să aibă grijă de copii.

Într-o noapte, Jenică o duce pe străbunica și pe Bogdan (băiatul cel mare) la locuința lui Miki, unde sosește și Romeo. Cei doi amanți se duc la discoteca Mozaic, unde băiatul cel mare o invită pe Miki la dans, sub ochii tatălui său, iar străbunica dansează cu Jenică. Supărat, Romeo se duce acasă, iar străbunica îi spune lui Miki că "moșul" s-a dus să se culce. Copleșit de greutățile sarcinilor gospodărești, Romeo își sună soția și îi propune să se împace, dar, la sfatul străbunicii, Julieta refuză și îi lasă impresia că participă la petreceri la Satu Mare pentru a-l face gelos.

Procesul de divorț începe, în lipsa Julietei. Mama lui Romeo depune mărturie spunând că nora ei nu făcea nimic și nu se ocupa de copii, dar se contrazice în declarații. Străbunica reușește să convingă completul de judecată să mai amâne procesul pentru ultima dată. Julieta se întoarce acasă, iar Romeo împarte camera în două, amplasând la mijlocul camerei un perete mobil. Străbunica, cu ajutorul lui Jenică, îi cheamă la Spitalul de Urgență sub pretextul că cei trei copii s-ar afla într-un mare pericol, dându-le ocazia soților să discute între ei. Pe drumul de întoarcere, soții Ionescu se împacă și renunță la divorț, spre nemulțumirea mamei lui Romeo. Menajera îi părăsește, iar Romeo renunță la relația cu Miki. El începe să-și ajute soția în treburile casnice, dar arde friptura provocând o gaură mare în ușa de la intrare.

Distribuție

 Sebastian Papaiani — economistul Romeo Ionescu
 Mimi Enăceanu — bunica lui Romeo
 Adela Mărculescu — telefonista Julieta Ionescu, soția lui Romeo
 Tamara Buciuceanu-Botez — menajera Maria Sabadan
 Ileana Stana Ionescu — mama lui Romeo
 Adina Popescu — autostopista Miki, amanta lui Romeo
 Nicu Constantin — Jenică Firlalea
 Coca Andronescu — iubita lui Jenică
 Julieta Szönyi — tânăra dansatoare care și-a fracturat glezna
 Bogdan Carp — băiatul Bogdan (14 ani), fiul cel mare al lui Romeo și al Julietei
 Alexandru Ciobanu — băiatul Alexandru, fiul cel mic al lui Romeo și al Julietei
 Oana Bădănoiu — fetița Oana, fiica lui Romeo și a Julietei
 Obren Păunovici — judecătorul
 Adriana Piteșteanu — procuroarea
 Simion Negrilă
 Elena Lupașcu
 Ioana Naghi
 Iuliana Radu
 Aurora Șotropa
 Ana Ene
 Ion Mingheraș
 Carmencita Nișulescu
 Zvetlana Androne
 Petruța Drunea
 Radu Baciu

Producție
Scenariul filmului a fost scris de prozatoarea Rodica Padina.  Ulterior, scriitoarea a realizat o novelizare a filmului, publicând în 1989 un volum ce conținea romanele De joi pînă duminică și Alo, aterizează străbunica!, într-un volum cu romanul (Ed. Eminescu, București, 1989, Colecția Rampa, 164 p.).

Filmul a fost realizat în studiourile Centrului de Producție Cinematografică București. Filmările au fost realizate cu sprijinul Inspectoratului General al Miliției, consultant fiind Domide Perciun. Discoteca a fost filmată la Mozaic Melody din București, prezentatori fiind Sergiu Cucu Toma și Valentin Ene.

Recepție
Filmul Alo, aterizează străbunica!... a avut parte de un mare succes la public, fiind vizionat de 5.182.142 de spectatori la cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31.12.2007 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Actrița Mimi Enăceanu a fost distinsă în 1981 cu o diplomă de onoare a Asociației Cineaștilor din România (ACIN) pentru rolul său din acest film.

În lucrarea "Istoria filmului românesc (1897-2000)" (Ed. Fundației Culturale Române, București, 2000), criticul Călin Căliman considera că succesul acestui film s-ar datora scenariului hazliu și actorilor "spectaculoși".

Criticul Tudor Caranfil a dat filmului o stea din cinci și a făcut următorul comentariu: "Cuplul Romeo (economist) și Julieta (telefonistă) trece printr-o criză. Străbunica aduce, prin stratagemele ei, împăcarea. Criză conjugală înlăturată prin tehnica lui... "baba ex machina"! Simpatica farsă a atras la casele de bilete peste 5 milioane de spectatori."

DVD
Ziarul Adevărul și ghidul "Adevărul TV" au fost distribuite la 19 iunie 2009 împreună cu DVD-ul cu filmul Alo, aterizează străbunica!... care a fost inclus în seria "Mari Comedii Românești".

Referințe

Legături externe

Filme din 1981
Filme românești
Filme regizate de Nicolae Corjos
Filme de comedie


text:
December 9 - Eastern Orthodox liturgical calendar - December 11

All fixed commemorations below celebrated on December 23 by Eastern Orthodox Churches on the Old Calendar.

For December 10th, Orthodox Churches on the Old Calendar commemorate the Saints listed on November 27.

Saints
 Martyrs Menas the Most Eloquent, Hermogenes, and Eugraphus, of Alexandria (c. 313)
 Martyr Gemellus of Paphlagonia (Gemellus of Ancyra), cruelly tortured and crucified (361))
 Martyr Theotecnus, by the sword.
 Martyr Marianus, by stoning.
 Martyr Eugenios, beaten to death.
 Venerable Thomas Dephourkinos of Mt. Kyminas in Bithynia (Thomas the Righteous) (10th century)

Pre-Schism Western saints
 Saints Carpophorus and Abundius, a priest and his deacon who suffered under Diocletian (c. 290-300)
 Virgin-martyr Eulalia of Barcelona, the most famous virgin-martyr in Spain, burnt at the stake under Diocletian (304)
 Saint Julia of Mérida (Eulalia of Mérida), a martyr together with St Eulalia, in Mérida in Spain under Diocletian (304)
 Saint Mercurius and Companions, at Lentini in Sicily, soldiers who were beheaded under the governor Tertyllus, in the time of Emperor Licinius (c. 308)
 Saint Deusdedit of Brescia, Bishop of Brescia in Italy, played a leading part in the Councils against Monothelitism (c. 700)
 Pope Saint Miltiades, Pope of Rome from 311 to 314, who condemned Donatism and was venerated as a martyr on account of his many sufferings during the persecution of Maximian (314)
 Pope Saint Gregory III, who was much troubled by Iconoclasm and the raids of the Lombards (741)
 Saint Sindulf of Vienne (Sindulphus), the thirty-first Bishop of Vienne in France (c. 669)
 Saint Guitmarus, fourth Abbot of Saint-Riquier in France (765)
 Saint Hildemar (Hildemanus), a monk at Corbie who became Bishop of Beauvais in France in 821 (844)

Post-Schism Orthodox saints
 Blessed Jovan Branković, King of Serbia (1503), and his parents Stephen the Blind (1468) and Saint Angelina (Brancovic) (16th century)
 Saint Ioasaph (Gorlenko) of Belgorod (1754)  (see also September 4 )

New martyrs and confessors
 New Hieromartyr Alexander (Shklaev) of Perm, Protopresbyter (1918)
 New Hieromartyr Jacob (Shestakov) of Perm, Priest (1918)
 Hieromartyr Eugraphus (Pletnev) of Perm, Priest, and his son, Mikhail Pletnev (1918)
 New Hieromartyrs of Ryazan: Protopresbyters - Anatolius Pravdoliubov, Alexander Tuberovsky, Eugene Kharkov, and Constantine Bazhanov (1937), and with them:
 New Hieromartyr Nicholas Karasiov, Priest.
 Martyrs Peter Grishin, Michael Yakunkin, Eusebius Tryakhov, Dorotheus Klimashev, Laurentius Kogtyev, Gregory Berdenev.
 Virgin-martyrs Alexandra Ustiukhina and Tatiana Yegorova.
 New Hieromartyr Michael Kobozev, Priest.
 New Hieromartyr Sergius Sorokin, Hieromonk of Sreznevo (Ryazan) (1937)
 Virgin-martyr Eudocia (after 1937)
 New Hieromartyr Protopresbyter Nicholas Rozov of Yaroslavl-Rostov (1938)
 New Hieromartyr Alexis Vvedensky, Priest (1938)
 Virgin-martyrs Anna Ivashkina and Tatiana Byakirevoy, Confessors (1948)
 Virgin-martyr Thecla Makusheva, Confessor (1954)
 Venerable New Nun-Confessor Anna Stoliarova, Schema-nun of Sreznevo, Ryazan (1958)

Other commemorations
 Synaxis of the Archangel Michael at the Adda River in northern Italy, before the Battle of Coronate (689)

Icon gallery

Notes

References

Sources
 December 10/23. Orthodox Calendar (PRAVOSLAVIE.RU).
 December 23 / December 10. HOLY TRINITY RUSSIAN ORTHODOX CHURCH (A parish of the Patriarchate of Moscow).
 December 10. OCA - The Lives of the Saints.
 The Autonomous Orthodox Metropolia of Western Europe and the Americas (ROCOR). St. Hilarion Calendar of Saints for the year of our Lord 2004. St. Hilarion Press (Austin, TX). p. 92.
 December 10. Latin Saints of the Orthodox Patriarchate of Rome.
 The Roman Martyrology. Transl. by the Archbishop of Baltimore. Last Edition, According to the Copy Printed at Rome in 1914. Revised Edition, with the Imprimatur of His Eminence Cardinal Gibbons. Baltimore: John Murphy Company, 1916. pp. 379–380.
Greek Sources
 Great Synaxaristes:  10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
  Συναξαριστής. 10 Δεκεμβρίου. ECCLESIA.GR. (H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ).
Russian Sources
  23 декабря (10 декабря). Православная Энциклопедия под редакцией Патриарха Московского и всея Руси Кирилла (электронная версия). (Orthodox Encyclopedia - Pravenc.ru).
  10 декабря (ст.ст.) 23 декабря 2013 (нов. ст.). Русская Православная Церковь Отдел внешних церковных связей. (DECR).

December in the Eastern Orthodox calendar


text:
Ternstroemia evenia är en tvåhjärtbladig växtart som först beskrevs av George King, och fick sitt nu gällande namn av Albert Charles Smith. Ternstroemia evenia ingår i släktet Ternstroemia och familjen Pentaphylacaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Ljungordningen
evenia


text:
Un bulgăre de zăpadă este un obiect sferic făcut din zăpadă, deobicei creat prin strângerea zăpezii cu mâinile și folosit în timpul iernii de tineri în cadrul bătăilor cu bulgări.

Zăpadă


text:
Anisakis nascettii is een rondwormensoort uit de familie van de Anisakidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Mattiucci, Paoletti en Webb.

Rhabditida


text:
Cheile Gârdișoarei alcătuiesc o arie protejată de interes național ce corespunde categoriei a IV-a IUCN (rezervație naturală de tip mixt), situată în vestul Transilvaniei, în Țara Moților, pe teritoriul județului Alba.

Localizare
Aria naturală  se află în sud-estul Munților Bihorului (pe cursul superior al văii Gârda Seacă, un afluent al râului Arieșul Mare) în extremitatea nord-vestică a județului Alba, pe teritoriul administrativ al comunei Arieșeni și este străbătută de drumul comunal DC750, care leagă localitatea Gârda Seacă de satul Casa de Piatră.

Descriere
Rezervația naturală a fost declarată arie protejată prin Legea Nr.5 din 6 martie 2000, publicată în Monitorul Oficial al României, Nr.152 din 12 aprilie 2000, privind aprobarea Planului de amenajare a teritoriului național - Secțiunea a III-a - zone protejate și are o suprafață de 15 ha.  Aceasta se suprapune ariei de protecție specială avifaunistică - Munții Apuseni - Vlădeasa.

Aria protejată este inclusă în Parcul Natural Apuseni și reprezintă o zonă de interes geologic (chei, doline, stâncării) peisagistic (poieni și pajiști)  speologic (peștera Șura cu Galerii, Izbucul de la Coliba Gheoabului, Izbucul Gura Apei) și floristic. În arealul rezervației sunt întâlnite mai multe fenomene carstice rezultate în urma acțiunilor repetate ale aerului (îngheț-dezgheț, vânt, temperatură), apei (spălare, șiroire), precum și a proceselor gravitaționale (prăbușiri, surpări) desfășurate de-a lungul timpului.

Flora ariei protejate este una diversă, alcătuită din specii de plante distribuite etajat, funcție de structura geologică și geomorfologică, caracteristicile solului, climei sau altitudinii unde aceasta vegetează.

Vegetația lemnoasă are în componență arbori și arbusti cu specii de: brad (Abies alba), molid (Picea Abies),  fag (Fagus sylvatica), paltin de munte (Acer pseudoplatanus), scoruș de munte (Sorbus aucuparia), alun (Corylus avellana), mur (Rubus fruticosus) sau măceș (Rosa canina).

La nivelul ierburilor sunt întâlnite câteva rarități floristice protejate prin Directiva Consiliului European 92/43/CE din 21 mai 1992 (privind conservarea habitatelor naturale și a speciilor de faună și floră sălbatică) sau endemice pentru această zonă a Apusenilor; printre care: clopoței (Campanula abietina), vinariță (Asperula odorata), lumânărica pământului (Gentiana asclepiadea), limba cerbului (Phyllitis scolopendrium), colțișor (Dentaria bulbifera), năpraznică (Geranium robertianum), rușuliță (Hieracium aurantiacum), sânziană (Galium verum), trânji (Neottia nidus-avis), șofrănel (Carthamus tinctorius), ruginiță (Asplenium ruta-muraria), iarba-cășunăturii (Saxifraga cuneifolia) sau păiuș (Deschampsia flexuosa).

Monumente și atracții turistice
În vecinătatea rezervației naturale se află câteva obiective de interes istoric, cultural și turistic; astfel:
 Biserica de lemn "Înălțarea Domnului" din Arieșeni, construcție 1791, monument istoric (cod LMI AB-II-m-A-00177.01).
 Parcul Natural Apuseni
 Rezervațiile naturale: Izbucul Tăuzului, Peștera Ghețarul de la Vârtop, Cascada Vârciorog, Peștera Coiba Mare, Groapa Ruginoasa - Valea Seacă.

Vezi și
 Lista rezervațiilor naturale din județul Alba
 Lista rezervațiilor naturale din România

Legături externe
 Drumul cheilor în județul Alba - Cheile Gârdișoarei , cheileinalba.ro

Note

Rezervații naturale din județul Alba
Canioane și defilee în România


text:
Jashbaataryn Tsagaanbaatar –en mongol, Хашбаатарын Цагаанбаатар– (Baruunturuun, 19 de marzo de 1984) es un deportista mongol que compite en judo.

Participó en tres Juegos Olímpicos de Verano entre los años 2004 y 2012, obteniendo una medalla de bronce en la edición de Atenas 2004 en la categoría de –60 kg. En los Juegos Asiáticos de 2006 consiguió una medalla de oro.

Ganó dos medallas en el Campeonato Mundial de Judo en los años 2009 y 2010, y seis medallas en el Campeonato Asiático de Judo entre los años 2003 y 2011.

Palmarés internacional

Referencias

Judokas de Mongolia
Medallistas olímpicos de bronce de Mongolia
Campeones mundiales de judo


text:
Сол (старонордијски : [ˈсоːл], "Сунце") или Суна (старовисоконемачки, а постоји као старонордијски и исландски синоним : види Викиречник суна, "Сунце") је Сунце персонификовано у германској митологији.

Једна од две старовисоконемачке инканације Мерсебург, написана у 9. или 10. веку нове ере, сведочи да је Сунна сестра Синтхгунта. У нордијској митологији, Сол је посведочен у Поетској Едди, састављеној у 13. веку из ранијих традиционалних извора, и Прозној Еди, коју је у 13. веку написао Снори Стурлусон.

И у поетској Еди и у прозној Еди она је описана као сестра персонификованог месеца, Мани, ћерка је Мундилфари, понекад се помиње као Алфроðулл, и проречено је да ће је убити монструозни вук током догађаја из Рагнарок, иако ће пре тога родити ћерку која наставља пут своје мајке кроз небеса. У Прозној Еди је додатно описана као Гленрова жена . Као властита именица, Сол се појављује у целој староскандинавској књижевности. Научници су произвели теорије о развоју богиње из потенцијалног нордијског бронзаног доба и прото-индоевропских корена.

Једна од две Мерсебуршке инкантације ("лечење коњем"), забележена на старовисоконемачком, помиње Суну, за коју се описује да има сестру Синтгунт. Загонетка описује како су Фол и Водан јахали до шуме, а тамо је Балдерово ждребе угануло ногу. Синтхгунт је певала чари, њена сестра Сун је певала чари, Фрија је певала чари, њена сестра Вола је певала чари, а на крају је Водан певала чари, након чега је уследио стих који описује зарастање кости ждребета.

Научници су предложили да Сол, као богиња, може представљати продужетак ранијег протоиндоевропског божанства због индоевропских језичких веза између нордијског Сол, санскритског Суриа, заједничког бритонског Сулиса, литванског Сауле, латинског Сола и словенског цара Дажбога.

Види још
 Недеља, дан у недељи назван по Сунцу у германским друштвима

Референце

Литература

 Bellows, Henry Adams (1923). The Poetic Edda. The American-Scandinavian Foundation
 Byock, Jesse (Trans.) (2005). The Prose Edda. Penguin Classics.
 Mallory, J.P. (1989). In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth. Thames & Hudson.
 Faulkes, Anthony (Trans.) (1995). Edda. Everyman.
 Larrington, Carolyne (Trans.) (1999). The Poetic Edda. Oxford World's Classics.
 Lindow, John (2001). Norse Mythology: A Guide to the Gods, Heroes, Rituals, and Beliefs. Oxford University Press. .
 Orchard, Andy (1997). Dictionary of Norse Myth and Legend. Cassell.
 Simek, Rudolf (2007) translated by Angela Hall. Dictionary of Northern Mythology. D.S. Brewer.
 Thorpe, Benjamin (Trans.) (1907). The Elder Edda of Saemund Sigfusson. Norrœna Society.

Додатна литература

Митолошка бића


text:
Temotu is an islet of Vaitupu, Tuvalu. Temotu village which has a current population of 52 inhabitants resides on the islet. The average elevation of Temotu Village is 1 meter.

References

Islands of Tuvalu
Vaitupu


text:
Гюльцов () — коммуна в Германии, в земле Мекленбург-Передняя Померания.

Входит в состав района Деммин. Подчиняется управлению Штавенхаген. Население составляет 477 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 12,00 км². Официальный код — 13 0 52 034.

Ссылки
 Официальная страница

Города Мекленбурга-Передней Померании


text:
Thayawthadangyi Kyun är en ö i Myanmar.   Den ligger i regionen Taninthayiregionen, i den södra delen av landet,  km söder om huvudstaden Naypyidaw. Arean är  kvadratkilometer.

Terrängen på Thayawthadangyi Kyun är lite kuperad. Öns högsta punkt är  meter över havet. Den sträcker sig 19,3 kilometer i nord-sydlig riktning, och 20,4 kilometer i öst-västlig riktning.

I övrigt finns följande på Thayawthadangyi Kyun:

 Thankes Island (en ö)

Tropiskt monsunklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är april, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är juli, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är december, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Öar i Taninthayiregionen
Öar i Myanmar större än 100 kvadratkilometer


text:
Jesper Sørensen (født 10. juni 1973) er en tidligere professionel dansk fodboldspiller og nuværende træner for Superliga-klubben Brøndby IF .

Karriere som spiller og træner
Han er kendt som en Aarhus dreng, som har spillet i AGF, siden han var ca. 10 år gammel. Nåede mange seniorkampe i den hvide trøje inden han skiftede til F.C. København, Ikast FS og AB.
I sommeren 2009 blev han assistenttræner i AGF. I juni 2013 blev han cheftræner for Silkeborg IF, på en 2-årig kontrakt gældende til sommeren 2015. Sørensen førte Silkeborg IF tilbage til Superligaen i debutsæsonen fra 1.division 2013-14. Efterfølgende pga. en efterårssæson med bundrekord i antal point i Superligaen 2014-15 blev han fyret 8. december 2014. Den 25. juni 2015 blev han ansat som assistenttræner i AGF sammen med Bent Christensen. Han valgte at stoppe den 7. december 2015 efter at klubben havde ansat Glen Riddersholm som træner.

Herefter var han træner for FC Fredericia fra 2016 til 2018. Sørensen blev i sommeren 2019 ansat som assistenttræner i Brøndby IF for den nyansatte cheftræner Niels Frederiksen.

I august 2021 blev det afsløret, at Sørensen skulle være ny landstræner for Danmarks U/21-fodboldlandshold. På trods af en mislykket kvalifikation til EM valgte DBU at forlænge med Jesper Sørensen den 8. december 2022. Der gik dog ikke mere end en måned, før han valgte at tage tilbage til Brøndby for at blive cheftræner den 2. januar 2023. Han nåede således blot 12 officielle kampe i spidsen for U/21 landsholdet.

Silkeborg IF
1.division 2013-14: 33 kampe med 20 sejre, 6 uafgjorte og 7 nederlag.
Superligaen 2014-15: 17 kampe med 0 sejre, 4 uafgjorte og 13 nederlag.

FC Fredericia
1.division 2015-16: 13 kampe med 5 sejre, 4 uafgjorte og 4 nederlag.

I alt 88 kampe som cheftræner for Fredericia, heraf 34 sejre, 23 uafgjorte og 31 nederlag. I sin tid i Fredericia brugte han 40 forskellige spillere.

Referencer

Eksterne henvisninger

 http://www.danskfodbold.com/traener.php?coachid=4119&ligaid=2001

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldtrænere fra Danmark
Fodboldspillere fra AGF
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub


text:
The 28th Massachusetts General Court, consisting of the Massachusetts Senate and the Massachusetts House of Representatives, met in 1807 and 1808 during the governorship of James Sullivan. Samuel Dana served as president of the Senate and Perez Morton served as speaker of the House.

Senators

Representatives

See also
 10th United States Congress
 List of Massachusetts General Courts

References

External links
 . (Includes data for state senate and house elections in 1807)

Political history of Massachusetts
Massachusetts legislative sessions
massachusetts
1807 in Massachusetts
massachusetts
1808 in Massachusetts


text:
Cleotrivia pilula is een slakkensoort uit de familie van de Triviidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1843 door Kiener.

Triviidae