text:
Tokio (japonsko 東京, dobesedno vzhodna prestolnica, prečrkovanje po Hepburnovem sistemu latiniziranja japonščine Tōkyō), formalno Tokijska metropola (japonsko 東京都 prečrkovano kot Tōkyō-to), je glavno mesto Japonske in največje urbano središče v državi. Legalno ima hkrati status prefekture in mesta, kar je posebnost pri japonskih mestih. 32 posebnih tokijskih okrajev sestavlja območje, ki mu neformalno pravimo mesto Tokio, v njem pa živi več kot 8 milijonov ljudi. Na celotnem območju prefekture živi 13,1 milijonov ljudi, kar je desetina japonskega prebivalstva. Tokio je administrativno, poslovno, prometno, izobraževalno in kulturno središče Japonske.

Širše območje Tokia, ki vključuje prefekture Čiba, Kanagava in Saitama, je s 35 milijoni prebivalcev najgosteje naseljeno urbano območje na svetu.

Prefektura, ki se nahaja na vrhu Tokijskega zaliva, je del regije Kanto na osrednji obali Honšuja, največjega japonskega otoka. Tokio je gospodarsko središče Japonske in je sedež tako japonske vlade kot japonskega cesarja.

Prvotno ribiška vas z imenom Edo, je mesto postalo vidno politično središče leta 1603, ko je postalo sedež šogunata Tokugava. Do sredine 18. stoletja je bil Edo eno najbolj naseljenih mest na svetu z več kot milijonom prebivalcev. Po obnovi Meidži leta 1868 je bila cesarska prestolnica iz Kjotag prestavljena v Edo, ki se je preimenoval v Tokio (lit. »vzhodna prestolnica«). Tokio sta leta 1923 opustošila potres in cunami ter ponovno zavezniško bombardiranje med drugo svetovno vojno. V 1950-ih so mesto hitro obnavljali in širili, kar je vodilo japonskega gospodarskega čudeža. Od leta 1943 tokijska metropolitanska vlada upravlja 23 posebnih oddelkov prefekture (prej Tokyo City), različna mesta in predmestja v njenem zahodnem območju ter dve obrobni otoški verigi, znani kot Tokijski otoki.

Mesto je gostilo številne mednarodne dogodke, med njimi leta 1964 poletne olimpijske igre, znova je bil izbran za gostitelja iger leta 2020. S tem je postalo prvo mesto v Aziji, ki je drugič gostilo olimpijske igre. Igre so bile zaradi pandemije nove koronavirusne bolezni prestavljene na leto 2021.

Tokio je mednarodno središče, ki vodi raziskave in razvoj na Japonskem, prav tako pa ga zastopa več večjih univerz, med katerimi je predvsem Univerza v Tokiu. Tokijska postaja je osrednje vozlišče japonskega železniškega omrežja za visoke hitrosti Šinkansen; Postaja Šindžuku v Tokiu je tudi najbolj prometna železniška postaja na svetu.

Etimologija
Tokio se je do devetnajstega stoletja imenovalo Edo. Leta 1868 so ga prvič uradno poimenovali Tokio (dobesedno vzhodna prestolnica), da bi se razlikovalo od dotedanjega cesarskega mesta Kjoto (dobesedno »Kyōto« pomeni prestolnica). V obdobju Meidži se je uporabljalo alternativno črkovanje kitajske pismenke za Tokio, »Tōkei«. Tako črkovanje se danes ne uporablja več, ohranjeno pa je v nekaterih starejših dokumentih.

Zgodovina

Pre-1869 (obdobje Edo)

Tokio je bil prvotno vas z imenom Edo, ki je bila prej del stare province Musaši. Edo je prvi utrdil klan Edo v poznem 12. stoletju. Leta 1457 je Ōta Dōkan zgradil grad Edo. Leta 1590 se je Tokugava Iejasug preselil iz province Mikava (njegova doživljenjska baza) v regijo Kanto. Ko je leta 1603 postal šogun, je Edo postal središče njegove vladavine. Med obdobjem Edo, ki je sledilo, je Edo zrasel v eno največjih mest na svetu z milijonom prebivalcev do 18. stoletja. Toda Edo je bil še vedno dom šogunata Tokugava in ne prestolnica Japonske (sam cesar je skoraj neprekinjeno živel v Kjotu od 794 do 1868). V obdobju Edo je mesto uživalo v daljšem obdobju miru, znanem kot Pax Tokugava, in v navzočnosti takšnega miru je šogunat sprejel strogo politiko osamitve, kar je pripomoglo k ohranjanju pomanjkanja resne vojaške grožnje mestu. Odsotnost vojnega opustošenja je Edu omogočila, da je večino svojih sredstev namenil obnovi po stalnih požarih, potresih in drugih uničujočih naravnih nesrečah, ki so pestile mesto. Vendar se je to dolgotrajno obdobje osamljenosti končalo s prihodom ameriškega komodorja Matthewa C. Perryja leta 1853. Komodor Perry je izsilil odprtje pristanišč Šimoda in Hakodate, kar je povzročilo povečanje povpraševanja po novem tujem blagu in posledično močan dvig inflacije. Socialni nemiri so se povečali zaradi teh višjih cen in dosegli vrhunec v obsežnih uporih in demonstracijah, zlasti v obliki "razbijanja" obratov riža  Medtem so podporniki cesarja izkoristili motnje, ki so jih povzročale te razširjene uporniške demonstracije, da so še dodatno utrdili oblast, tako da so leta 1867 strmoglavili zadnjega šoguna Tokugave, Jošinobuja.  Po 265 letih se je Pax Tokugava končal.

1869–1943

Edo se je 3. septembra 1868 preimenoval v Tokio (v prevodu »vzhodna prestolnica«), saj je nova vlada po padcu šogunata Tokugava utrjevala svojo oblast. Mladi cesar Meidži ga je obiskal enkrat ob koncu leta in se naposled vselil leta 1869. Tokio je že bil politično središče države  in zaradi cesarjeve rezidence je postal tudi de facto cesarska prestolnica, nekdanji grad Edo pa je postal cesarska palača. Mesto Tokio je bilo uradno ustanovljeno 1. maja 1889.

Del tokijske metro linije Ginza med Uenom in Asakuso je bila prva proga podzemne železnice, zgrajena na Japonskem in v vzhodni Aziji, dokončana 30. decembra 1927.  Osrednji Tokio je bil, tako kot Osaka, od približno leta 1900 zasnovan tako, da se osredotoča na glavne železniške postaje na način visoke gostote, zato so bile primestne železnice zgrajene relativno poceni na ravni ulic in s prednostjo. Čeprav so bile v Tokiu zgrajene hitre ceste, se osnovna zasnova ni spremenila.

Tokio je v 20. stoletju utrpel dve veliki katastrofi: Veliki potres v Kantoju leta 1923, ki je pustil 140.000 mrtvih ali pogrešanih; in drugo svetovno vojno.

1943–1945
Leta 1943 se je mesto Tokio združilo s prefekturo Tokio v »Metropolitansko prefekturo« Tokio. Od takrat je tokijska metropolitanska vlada služila tako kot vlada prefekture za Tokio kot tudi kot upravljanje posebnih oddelkov Tokia, za tisto, kar je bilo prej mesto Tokio. Druga svetovna vojna je povzročila obsežno uničenje večine mesta zaradi vztrajnih zavezniških zračnih napadov na Japonsko in uporabe zažigalnih bomb. Ocenjuje se, da je bombardiranje Tokia leta 1944 in 1945 ubilo med 75.000 in 200.000 civilistov in pustilo več kot polovico mesta uničenega. Najsmrtonosnejša noč vojne je prišla 9. na 10. marec 1945, noč ameriškega napada Operacija Meetinghouse, ko je skoraj 700.000 zažigalnih bomb padlo na vzhodno polovico mesta, predvsem v stanovanjskih območjih. Dve petini mesta sta bili popolnoma požgani, več kot 276.000 zgradb je bilo porušenih, 100.000 civilistov je bilo ubitih, 110.000 pa jih je bilo ranjenih. Med letoma 1940 in 1945 se je prebivalstvo glavnega mesta Japonske zmanjšalo s 6.700.000 na manj kot 2.800.000, pri čemer je večina tistih, ki so izgubili svoje domove, živela v »razmajanih, začasnih kočah«.

1945–danes
Po vojni je Tokio postal baza, iz katere so ZDA pod vodstvom Douglasa MacArthurja šest let upravljale Japonsko. Tokio je imel težave z obnovo, ko so okupacijske oblasti vskočile in drastično zmanjšale japonske vladne programe obnove ter se namesto tega osredotočile na preprosto izboljšanje cest in prevoza. Tokio ni doživel hitre gospodarske rasti vse do petdesetih let prejšnjega stoletja.

Po koncu okupacije Japonske leta 1952 je bil Tokio popolnoma obnovljen in med poletnimi olimpijskimi igrami leta 1964 predstavljen svetu. 1970-ta in 1980-ta so prinesla novo gradnjo visokih stolpnic. Leta 1978 sta bila zgrajena Sunshine 60 – najvišji nebotičnik v Aziji do leta 1985 in na Japonskem do leta 1991 – in mednarodno letališče Narita, prebivalstvo metropolitanskega območja pa se je povečalo na približno 11 milijonov. Arhitekturni muzej na prostem Edo-Tokio ima zgodovinske japonske stavbe, ki so obstajale v urbani pokrajini predvojnega Tokia.

Tokijsko podzemno in primestno železniško omrežje je postalo eno najbolj obremenjenih na svetu, saj se je vse več ljudi selilo na to območje. V 1980-ih so cene nepremičnin v času nepremičninskega in dolžniškega balona skokovito narasle. Balon je počil v zgodnjih 1990-ih in številna podjetja, banke in posamezniki so bili ujeti s hipotekarnimi dolgovi, medtem ko je vrednost nepremičnin padala. Sledila je velika recesija, zaradi katere je bila Japonska v 1990-ih »izgubljeno desetletje«, iz katere se zdaj počasi okreva.

Tokio še vedno vidi nove urbane razvoje na velikih parcelah manj donosnih zemljišč. Nedavni projekti vključujejo Ebisu Garden Place, otok Tennōzu, Šiodome, Roppongi Hills, Šinagava (zdaj tudi postaja Šinkansen) in Marunouči stran tokijske postaje. Pomembne stavbe so bile porušene zaradi sodobnejših nakupovalnih objektov, kot je Omotesando Hills.

Projekti melioracije zemljišč v Tokiu prav tako potekajo že stoletja. Najvidnejše je območje Odaiba, ki je zdaj glavno nakupovalno in zabaviščno središče. Predlagani so bili različni načrti  za prenos nacionalnih vladnih funkcij iz Tokia v sekundarne prestolnice v drugih regijah Japonske, da bi upočasnili hiter razvoj v Tokiu in oživili gospodarsko zaostala območja države. Ti načrti so bili na Japonskem sporni  in jih je treba še uresničiti.

Potres in cunami v Tohokuju (2011), ki sta opustošila večji del severovzhodne obale Honšuja, so čutili tudi v Tokiu. Vendar je bila zaradi tokijske potresno odporne infrastrukture škoda v Tokiu zelo majhna v primerjavi z območji, ki jih je neposredno prizadel cunami,] čeprav je bila dejavnost v mestu večinoma ustavljena. Kasnejša jedrska kriza, ki jo je povzročil cunami, prav tako ni prizadela Tokia, kljub občasnim skokom ravni sevanja.

7. septembra 2013 je MOK izbral Tokio za gostitelja poletnih olimpijskih iger 2020. Tokio je tako postal prvo azijsko mesto, ki je olimpijske igre gostilo dvakrat. Vendar pa so bile zaradi pandemije COVID-19 olimpijske igre 2020 na koncu prestavljene na leto 2021. Prav tako ni jasno, kako se bo mesto spopadlo z vse večjim številom vprašanj, zato znanstvenike poziva, naj ponudijo možne alternativne pristope za reševanje najnujnejših težave. Čeprav je COVID-19 oviral rast številnih industrij, na nepremičninski trg na Japonskem še ni prišlo do negativnega vpliva. Japonske nepremičnine so postale ena najvarnejših naložb za tuje vlagatelje po vsem svetu.

Geografija in administracija

Celinski del Tokia leži severozahodno od Tokijskega zaliva in meri približno 90 km od vzhoda proti zahodu in 25 km od severa proti jugu. Povprečna nadmorska višina v Tokiu je 40 m. Prefektura Čiba meji na vzhodu, Jamanaši na zahodu, Kanagava na jugu in Saitama na severu.

Celinski Tokio je nadalje razdeljen na posebne oddelke (ki zasedajo vzhodno polovico) in območje Tama (多摩地域), ki se razteza proti zahodu. Tokio ima zemljepisno širino 35,65 (blizu 36. severnega vzporednika), zaradi česar je južnejši od Rima (41,90), Madrida (40,41), New Yorka (40,71) in Pekinga (39,91).

Znotraj upravnih meja tokijske metropole sta tudi dve otoški verigi v Tihem oceanu neposredno proti jugu: otoki Izu in otoki Ogasavara, ki se raztezajo več kot 1000 km stran od celine. Zaradi teh otokov in goratih območij na zahodu skupne številke o gostoti prebivalstva Tokia veliko premalo predstavljajo dejanske številke mestnih in primestnih regij Tokia.

Po japonski zakonodaji je prefektura Tokio označena kot to (都), prevedeno kot metropola. Prefektura Tokio je najbolj naseljena in najgostejša prefektura s 6100 prebivalci na kvadratni kilometer; po geografskem območju je tretja najmanjša, le pred Osako in Kagavo. Njena upravna struktura je podobna kot v drugih japonskih prefekturah. 23 posebnih okrožij (特別区, tokubecu-ku), ki so sestavljale mesto Tokio do leta 1943, so samoupravne občine, vsaka ima župana, svet in status mesta.

Poleg teh 23 posebnih območij Tokio vključuje še 26 določenih mest (市 -ši), pet mest (町 -čō ali mači) in osem vasi (村 -son ali -mura), od katerih ima vsak lokalno vlado. Tokijska metropolitanska vlada upravlja celotno metropolo, vključno s 23 posebnimi oddelki ter mesti, ki sestavljajo prefekturo. Vodi ga javno izvoljeni guverner in metropolitanska skupščina. Njegov sedež je v predelu Šinjuku.

Občine
Od leta 2001 Tokio sestavlja 62 občin: 23 posebnih predelov, 26 določenih mest, 5 mest in 8 vasi. Vsaka občina na Japonskem ima neposredno izvoljenega župana in neposredno izvoljeno skupščino, od katerih je vsaka izvoljena v neodvisnih štiriletnih ciklih. 23 tokijskih občin pokriva območje, ki je bilo mesto Tokio do druge svetovne vojne, 30 jih je še danes na območju Tame (nekdanja okrožja Severna Tama, Zahodna Tama in Južna Tama), 9 na obrobnih otokih Tokia.

Posebna okrožja (特別区, tokubecu-ku) Tokia obsegajo območje, ki je bilo prej vključeno kot mesto Tokio. Posebna okrožja uporabljajo besedo mesto v svojem uradnem angleškem imenu (npr. Čijoda City). Okrožja se od drugih mest razlikujejo po edinstvenem upravnem odnosu s prefekturno vlado. Nekatere občinske funkcije, kot so vodovod, kanalizacija in gašenje požarov, opravlja tokijska metropolitanska vlada. Za plačilo dodatnih upravnih stroškov prefektura pobira občinske davke, ki jih običajno zaračunava mesto. »Trije osrednji predeli« Tokia - Čijoda, Čūō in Minato - so poslovno jedro mesta, z dnevnim prebivalstvom, ki je več kot sedemkrat večje od nočnega. Okrožje Čijoda je edinstveno v tem, da je v samem središču nekdanjega mesta Tokio, vendar je eno najmanj naseljenih okrožij. Zavzemajo ga mnoga velika japonska podjetja in je tudi sedež nacionalne vlade in japonskega cesarja. Pogosto ga imenujejo »politično središče« države. Akihabara, znana kot kulturno središče otaku in nakupovalna četrt za računalniške izdelke, je tudi v Čijodi.

Narodni parki

Od 31. marca 2008 je bilo 36 % celotne površine prefekture označenih kot naravni parki (na drugem mestu za prefekturo Šiga) in sicer narodni parki Čičibu Tama Kai, Fudži-Hakone-Izu in Ogasavara (zadnja dva sta na Unescovem seznamu svetovne dediščine); kvazi-narodni park Meidži no Mori Takao; in prefekturni naravni parki Akikava Kjūrjō, Hamura Kusabana Kjūrjō, Sajama, Takao Jinba, Takijama in Tama Kjūrjō.[59]

V parku Ueno so številni muzeji: Tokijski narodni muzej, Narodni muzej narave in znanosti, muzej Šitamači in Narodni muzej zahodne umetnosti. Na več mestih v parku so tudi umetnine in kipi. V parku je tudi živalski vrt, park pa je priljubljena destinacija za opazovanje češnjevih cvetov.

Potresi

Manjši potresi

Tokio je blizu meje treh plošč, zaradi česar je izjemno dejavno območje za manjše potrese in zdrse, ki pogosto prizadenejo mestna območja z zibanjem kot v čolnu, čeprav epicentri znotraj celinskega Tokia (razen 2000 km dolge otoške jurisdikcije Tokia) so precej redke. Na območju podzemne železnice ni neobičajno, da je na stotine teh manjših potresov (magnitude 4–6), ki jih je mogoče čutiti v enem samem letu, česar se lokalni prebivalci le izogibajo, vendar je lahko vir tesnobe ne le za tuje obiskovalce, ampak tudi za Japonce od drugod. Redko povzročijo veliko škode (včasih tudi nekaj poškodb), saj so bodisi premajhni bodisi oddaljeni, saj potresi po navadi plešejo po regiji. Posebej dejavne so regije na morju ter v manjši meri Čiba in Ibaraki.

Redki močni potresi
Tokio so prizadeli močni meganarivni potresi v letih 1703, 1782, 1812, 1855, 1923 in veliko bolj posredno (z nekaj utekočinjenja na območjih odlagališč) leta 2011; pogostost neposrednih in močnih potresov je relativn redka. Potres leta 1923 z ocenjeno magnitudo 8,3 je ubil 142.000 ljudi, nazadnje je bilo neposredno prizadeto mestno območje.

Vulkanski izbruhi
Gora Fudži je približno 100 km jugozahodno od Tokia. Obstaja majhno tveganje za izbruh. Zadnji zabeležen je bil izbruh Hōei, ki se je začel 16. decembra 1707 in končal približno 1. januarja 1708 (16 dni). Med izbruhom Hōei je bila količina pepela 4 cm v južnem Tokiu (območje zaliva) in 2 cm do 0,5 cm v osrednjem Tokiu. Kanagava je imela 16 do 8 cm pepela, Saitama pa 0,5 do 0 cm. Če veter piha proti severovzhodu, lahko pošlje vulkanski pepel v metropolo Tokio. Po navedbah vlade bi lahko manj kot milimeter vulkanskega pepela zaradi izbruha gore Fudži povzročil težave z električnim omrežjem, kot so izpadi električne energije in zaustavitev vlakov v tokijskem metropolitanskem območju. Mešanica pepela in dežja bi se lahko prijela na antene mobilnih telefonov, daljnovode in povzročila začasne izpade električne energije. Prizadeta območja bi bilo treba evakuirati.

Upravljanje z vodo

Tokio leži na nižini Kanto s 5 rečnimi sistemi in desetinami rek, ki narastejo v vsakem letnem času. Pomembne reke so Edogava, Nakagava, Arakava, Kandagava, Megurogava in Tamagava. Leta 1947 je Tokio prizadel tajfun Kathleen, ki je uničil 31.000 domov in ubil 1100 ljudi. Leta 1958 je tajfun Ida v enem tednu povzročil 400 mm dežja, ki je poplavil ulice. V 1950-ih in 1960-ih je vlada vložila 6–7 % državnega proračuna v nesreče in zmanjšanje tveganja. Zgrajen je bil ogromen sistem jezov, nasipov in predorov. Namen je obvladovanje močnega dežja, tifonskega dežja in rečnih poplav. Tokio ima trenutno največjo podzemno napravo za preusmerjanje poplavne vode na svetu, imenovano Metropolitan Area Outer Underground Discharge Channel (MAOUDC). Gradili so jo 13 let in je bila dokončan leta 2006. MAOUDC je 6,3 km dolg sistem predorov, 22 metrov pod zemljo, s 70 metrov visokimi cilindričnimi rezervoarji, pri čemer je vsak rezervoar dovolj velik, da se v njega prilega raketoplan ali Kip svobode. Med poplavami se odvečna voda zbira iz rek in odvaja v reko Edo. Nižje ležeča območja Kōtō, Edogava, Sumida, Kacušika, Taitō in Arakava v bližini reke Arakava so najbolj ogrožena zaradi poplav.

Podnebje
Nekdanje mesto Tokio in večina prefekture Tokio ležita v vlažnem subtropskem podnebnem pasu (Köppnova podnebna klasifikacija Cfa), z vročimi, vlažnimi poletji in blagimi do hladnimi zimami z občasnimi hladnimi obdobji. Regija, tako kot večji del Japonske, doživlja enomesečni sezonski zamik, pri čemer je najtoplejši mesec avgust s povprečno temperaturo 26,4 °C, najhladnejši mesec pa januar s povprečno temperaturo 5,2 °C. Rekordno nizka temperatura je bila −9,2 °C 13. januarja 1876, medtem ko je bila rekordna najvišja temperatura 39,5 °C 20. julija 2004. Letna količina padavin je v povprečju skoraj 1530 milimetrov, s poletnim vremenom in tremi zimskimi. Rastna sezona v Tokiu traja približno 322 dni od sredine februarja do začetka januarja. Sneženje je občasno, vendar se pojavlja skoraj vsako leto. Tudi Tokio vsako leto pogosto opazi tajfun, čeprav jih je le malo močnih. Najbolj konkurenčen mesec od začetka beleženja leta 1876 je bil oktober 2004, s 780 milimetri dežja, vključno z 270,5 mm 9. oktobra; zadnji od štirih zabeleženih mesecev brez padavin je bil  december 1995. Letna količina padavin se je gibala od 879,5 mm leta 1984 do 2229,6 mm leta 1938.

Podnebje obalnih območij Tokia se močno razlikuje od podnebja v mestu. Podnebje Čičidžima v vasi Ogasavara je na meji med podnebjem tropske savane (Köppnova klasifikacija Aw) in podnebjem tropskega deževnega gozda (Köppnova klasifikacija Af). To je približno 1000 km južno od širšega območja Tokia, zaradi česar so podnebne razmere precej drugačne.

Najbolj vzhodno ozemlje Tokia, otok Minamitorishima v vasi Ogasavara, je v podnebnem pasu tropske savane (Köppnova klasifikacija Aw). Tokijska otoka Izu in Ogasavara v povprečju prizadene 5,4 tajfuna na leto, v primerjavi s 3,1 na celinskem mestu Kanto.

Mestna pokrajina
Arhitekturo v Tokiu je v veliki meri oblikovala zgodovina Tokia. Dvakrat v novejši zgodovini je metropola ostala v ruševinah: prvič v velikem potresu v Kantoju leta 1923 in kasneje po obsežnem bombardiranju v drugi svetovni vojni. Zaradi tega urbano pokrajino Tokia sestavlja predvsem moderna in sodobna arhitektura, starejših stavb je malo. Tokio predstavlja številne mednarodno znane oblike sodobne arhitekture, kot so: Tokijski mednarodni forum, pivovarna Asahi, Mode Gakuen Cocoon stolp, zgradbo NTT Docomo Jojogi in Mavrični most. Tokio ima tudi dva značilna stolpa: Tokijski stolp in Tokyo Skytree, od katerih je slednji najvišji stolp na Japonskem in na svetu ter druga najvišja stavba na svetu za Burj Khalifo v Dubaju. Mori Building Co je začela z deli na novi najvišji stavbi v Tokiu, ki naj bi bila končana marca 2023. Projekt bo stal 580 milijard jenov (5,5 milijarde USD).

Tokio vsebuje tudi številne parke in vrtove. V prefekturi Tokio so štirje narodni parki, vključno z narodnim parkom Fudži-Hakone-Izu, ki vključuje vse otoke Izu.

Okolje
Tokio je sprejel ukrep za zmanjšanje toplogrednih plinov. Guverner Šintaro Išihara je ustvaril prvi japonski sistem omejitve emisij, katerega cilj je zmanjšati emisije toplogrednih plinov za skupno 25 % do leta 2020 glede na raven iz leta 2000. Tokio je primer urbanega toplotnega otoka in pojav je še posebej resen v njegovih posebnih predelih. Po podatkih tokijske metropolitanske vlade se je povprečna letna temperatura v zadnjih 100 letih povečala za približno 3 °C. Tokio je bil naveden kot »prepričljiv primer razmerja med rastjo mest in podnebjem«.

Leta 2006 je Tokio uzakonil »10-letni projekt za zeleni Tokio«, ki naj bi bil realiziran do leta 2016. Postavil je cilj povečati število obcestnih dreves v Tokiu na 1 milijon (s 480.000) in dodati 1000 ha zelenih površin, od katerih bo 88 novih parkov z imenom Umi no Mori (Morski gozd), ki bo na predelanem otoku v Tokijskem zalivu, ki je bil včasih odlagališče. Od leta 2007 do 2010 je bilo od načrtovanih 1000 ha zelenih površin ustvarjenih 436 ha in zasajenih 220.000 dreves, skupaj pa 700.000. Leta 2014 se je število dreves ob cesti v Tokiu povečalo na 950.000 in dodanih je bilo nadaljnjih 300 ha zelenih površin.

Gospodarstvo

Tokio ima največje metropolitansko gospodarstvo na svetu. Glede na študijo, ki jo je izvedel PricewaterhouseCoopers, je imelo širše območje Tokia (Tokio–Jokohama, TYO) z 38 milijoni ljudi leta 2012 skupni BDP v višini 2 bilijona dolarjev (po pariteti kupne moči), kar je na vrhu seznama.

Tokio je glavno mednarodno finančno središče; v njem so sedeži več največjih svetovnih investicijskih bank in zavarovalnic ter služi kot središče japonske transportne, založniške, elektronske in radiodifuzne industrije. Med centralizirano rastjo japonskega gospodarstva po drugi svetovni vojni so številna velika podjetja preselila svoje sedeže iz mest, kot je Osaka (zgodovinska trgovska prestolnica), v Tokio, da bi izkoristila boljši dostop do vlade. Ta trend se je začel upočasnjevati zaradi nenehne rasti prebivalstva v Tokiu in visokih življenjskih stroškov tam.

Economist Intelligence Unit je Tokio ocenil kot najdražje (z najvišjimi življenjskimi stroški) mesto na svetu že 14 let zapored, vse do leta 2006, ko ga je nadomestil Oslo in kasneje Pariz.

Tokio je postal vodilno mednarodno finančno središče (IFC) v 1960-ih in je bil opisan kot eden od treh »poveljniških centrov« za svetovno gospodarstvo, skupaj z New Yorkom in Londonom. V indeksu globalnih finančnih centrov 2020 je bil Tokio uvrščen kot četrto najbolj konkurenčno finančno središče na svetu (poleg mest, kot so New York City, London, Šanghaj, Hongkong, Singapur, Peking, San Francisco, Šendžen in Zürich v najboljših 10) in drugi najbolj konkurenčen v Aziji (za Šanghajem). Japonski finančni trg se je počasi odprl leta 1984 in pospešil svojo internacionalizacijo z »japonskim velikim pokom« leta 1998. Kljub pojavu Singapurja in Hongkonga kot konkurenčnih finančnih centrov, tokijski IFC uspe ohraniti pomemben položaj v Aziji. Tokijska borza je največja japonska borza, tretja največja na svetu po tržni kapitalizaciji in četrta največja po prometu delnic. Leta 1990 ob koncu balona cen japonskega premoženja je predstavljal več kot 60 % vrednosti svetovne borze. Tokio je imel leta 2003 8.460 ha (20.900 hektarjev) kmetijskih zemljišč, po podatkih Ministrstva za kmetijstvo, gozdarstvo in ribištvo, kar ga uvršča na zadnje mesto med prefekturami v državi. Kmetijska zemljišča so skoncentrirana v zahodnem Tokiu. Hitro pokvarljivo blago, kot so zelenjava, sadje in rože, je mogoče priročno odpremiti na trge v vzhodnem delu prefekture. Komacuna ali japonska gorčična špinača (Brassica rapa var. perviridis) in špinača sta najpomembnejši zelenjavi; od leta 2000 je Tokio dobavil 32,5 % komacune, ki je bila prodana na njegovem osrednjem proizvodnem trgu

Tokio ima 36 % površine, pokrite z gozdom, obsežne rasti kriptomerije in japonskih cipres (Chamaecyparis obtusa), zlasti v goratih zahodnih skupnostih Akiruno, Ōme, Okutama, Hačiōdži, Hinode in Hinohara. Znižanje cen lesa, zvišanje proizvodnih stroškov in vse večja starost gozdarskega prebivalstva so povzročili upad proizvodnje v Tokiu. Poleg tega je cvetni prah, zlasti iz kriptomerij, velik alergen za bližnja naseljena središča. Tokijski zaliv je bil nekoč glavni vir rib. Večina proizvodnje rib v Tokiu prihaja z zunanjih otokov, kot sta Izu Ōšima in Hačidžō-Džima. Črtasti tun, nori (海苔 - posušene užitne morske alge) in aji (trnoboki –  Carangidae) so med oceanskimi proizvodi.

Turizem v Tokiu prav tako prispeva h gospodarstvu. Številni turisti obiščejo različna mestna središča, trgovine in zabaviščne četrti po vseh soseskah posebnih okrožij Tokia. Kulturna ponudba vključuje vseprisotno japonsko pop kulturo in z njo povezana okrožja, kot sta Šibuja in Haradžuku, subkulturne znamenitosti, kot je anime center Studio Ghibli, pa tudi muzeje, kot je Tokijski narodni muzej, v katerem je 37 % umetniških del nacionalnega bogastva države (87/233 ).

Tržnica Tojosu v Tokiu je od odprtja 11. oktobra 2018 največja veleprodajna tržnica z ribami in morskimi sadeži na svetu. Je tudi eden največjih veleprodajnih živilskih trgov vseh vrst. Je v predelu Tojosu v okrožju Kōtō. Tržnica Tojosu se močno drži tradicije svojega predhodnika, ribje tržnice Cukidži in ribje tržnice Nihonbaši in vsak dan oskrbi približno 50.000 kupcev in prodajalcev. Trgovci na drobno, prodajalci na debelo, dražitelji in državljani pogosto obiskujejo tržnico in ustvarjajo edinstven mikrokozmos organiziranega kaosa, ki po več kot štirih stoletjih še vedno napaja mesto in njegovo oskrbo s hrano.

Mednarodne povezave
Tokio je ustanovni član Azijske mreže večjih mest 21 in je član Sveta lokalnih oblasti za mednarodne odnose. Tokio je bil tudi ustanovni član C40 Cities Climate Leadership Group.

Pobratena mesta in države
Od leta 2022 ima Tokio sporazume o pobratenju ali prijateljstvu z naslednjimi dvanajstimi mesti in državami:

 New York, ZDA (od februarja 1960)
 Peking, Kitajska (od marca 1979)
 Pariz, Francija (od julija 1982)
 Novi Južni Wales, Avstralija (od maja 1984)
 Seul, Južna Koreja (od septembra 1988)
 Džakarta, Indonezija (od oktobra 1989)
 São Paulo (država), Brazilija (od junija 1990)
 Kairo, Egipt (od oktobra 1990)
 Moskva, Rusija (od julija 1991)
 Berlin, Nemčija (od maja 1994)
 Rim, Italija (od julija 1996)
 London, Združeno kraljestvo (od oktobra 2015)

Sporazumi o prijateljstvu in sodelovanju
 Tomsk oblast, Rusija (od maja 2015)
 Bruselj, Belgija (od oktobra 2016)
 Mumbai, Indija (od novembra 2016)
 Los Angeles, ZDA (od avgusta 2021)

Sklici

Literatura

 Fiévé, Nicolas and Paul Waley. (2003). Japanese Capitals in Historical Perspective: Place, Power and Memory in Kyoto, Edo and Tokyo. London: RoutledgeCurzon. ;
 McClain, James, John M Merriman and Kaoru Ugawa. (1994). Edo and Paris: Urban Life and the State in the Early Modern Era. Ithaca: Cornell University Press. ;
 Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ;
 Sorensen, Andre. (2002). The Making of Urban Japan: Cities and Planning from Edo to the Twenty First Century. London: RoutledgeCurzon. ;

Zunanje povezave

 Uradna spletna stran mestnih oblasti
 Satelitska slika mesta (vidni so cesarski vrtovi in glavna železniška postaja)
 Tokyo - turistični vodič na Wikivoyage

Mesta na Japonskem
Prefekture Japonske
Glavna mesta Azije
Mesta, po katerih so poimenovali asteroid

Gostiteljska mesta poletnih olimpijskih iger


text:
Die 4-mal-400-Meter-Staffel der Männer bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 2014 wurde am 16. und 17. August 2014 im Letzigrund-Stadion von Zürich ausgetragen.

Europameister wurde Großbritannien in der Besetzung Conrad Williams (Finale), Matthew Hudson-Smith (Finale), Michael Bingham und Martyn Rooney sowie den im Vorlauf außerdem eingesetzten Nigel Levine und Rabah Yousif.Den zweiten Platz belegte Polen mit Rafał Omelko, Kacper Kozłowski, Łukasz Krawczuk (Finale) und Jakub Krzewina (Finale) sowie den im Vorlauf außerdem eingesetzten Michał Pietrzak und Andrzej Jaros.Bronze ging an Frankreich mit Mame-Ibra Anne, Teddy Venel (Finale), Mamadou Hanne und Thomas Jordier sowie dem im Vorlauf außerdem eingesetzten Teddy Atine.

Auch die nur im Vorlauf eingesetzten Läufer erhielten entsprechendes Edelmetall.

Rekorde

Bestehende Rekorde

Der bestehende EM-Rekord wurde bei diesen Europameisterschaften nicht erreicht. Die schnellste Zeit erzielte Europameister Großbritannien im Finale mit 2:58,79 min, womit das Quartett nur 57 Hundertstelsekunden über dem Rekord blieb und eine neue Europajahresbestleistung aufstellte. Zum Europarekord fehlten 2,19 s, zum Weltrekord 4,50 s. Bei drei Staffeln unter drei Minuten im Finale war das Niveau hoch.

Rekordverbesserungen
Es wurden zwei neue Landesrekorde aufgestellt:
 3:03,57 min – Irland (Brian Gregan, Brian Murphy, Richard Morrissey, Thomas Barr), zweiter Vorlauf am 16. August
 3:01,67 min – Irland (Brian Gregan, Mark English, Richard Morrissey, Thomas Barr), Finale am 17. August

Doping
Hier kam es zu einer dopingbedingten Disqualifikation:
Der auch im 400-Meter-Einzelrennen disqualifizierte Maxim Dyldin war Mitglied der russischen Staffel. Diese hatte im Finale zunächst den zweiten Rang belegt, wurde jedoch nach Bekanntwerden von Dyldins Dopingverstoß ebenfalls disqualifiziert. Maxim Dyldin wurde wegen einer verpassten Dopingprobe vom Internationalen Sportgerichtshof (CAS) vom 6. Januar 2017 an für vier Jahre gesperrt. Seine bei den Olympischen Spielen 2012 und später erzielten Resultate wurden annulliert.

Benachteiligt wurden dadurch vor allem zwei Teams:
 Frankreich erhielt seine Bronzemedaille erst weit nach Abschluss der Europameisterschaften und konnte außerdem nicht an der Siegehrung teilnehmen.
 Spanien hatte sich eigentlich für das Finale qualifiziert, konnte dort wegen der verspäteten Disqualifikation der russischen Staffel dort nicht dabei sein.

Legende
Kurze Übersicht zur Bedeutung der Symbolik – so üblicherweise auch in sonstigen Veröffentlichungen verwendet:

Vorrunde
16. August 2014, 16:48 Uhr

Die Vorrunde wurde in zwei Läufen durchgeführt. Die ersten drei Staffeln pro Lauf – hellblau unterlegt – sowie die darüber hinaus zwei zeitschnellsten Teams – hellgrün unterlegt – qualifizierten sich für das Finale.

Vorlauf 1
Im ersten Vorlauf kam es im Gedränge zu einer Behinderung der niederländischen Staffel durch das Team aus der Ukraine. Nachdem die Niederlande Protest eingelegt hatte, wurde die Ukraine disqualifiziert und das niederländische Quartett erhielt nach Abschluss der beiden Vorläufe das Recht, in einem Rennen nur mit dieser einen Staffel noch einmal zu laufen, um zu versuchen, die für die Finalqualifikation notwendige Zeit von 3:04,07 min zu unterbieten. Im ersten Rennen hatte die niederländische Mannschaft mit 3:04,72 min die Berechtigung zur Finalteilnahme knapp verfehlt. Mit der Zeit von 3:05,93 min erreichten die Niederländer im Wiederholungslauf ihr gestecktes Ziel jedoch nicht und waren so im Finale nicht dabei.

Vorlauf 2

Vorlauf 3: Wiederholungslauf für die Niederlande

Finale

17. August, 15:42 Uhr

Weblinks
 Zürich European Championships, european-athletics.com, abgerufen am 10. März 2023
 Ergebnisse Europameisterschaften Zürich (Schweiz), 12.08 - 17.08.2014, leichtathletik.de, abgerufen am 10. März 2023
 Men 4x400m Relay Athletics European Championship 2014 Zurich (SUI), todor66.com, abgerufen am 10. März 2023
 European Championships - Statistics Handbook Athletics, 23rd European Athletics Championships Zürich SUI 12–17 AUG 2014 Letzigrund, Men 4x400m, S. 699f, englisch (PDF, 30.741 KB), downloads.european-athletics.com, abgerufen am 10. März 2023
 XXI European Championship, Zürich 2014, trackfield.brinkster.net (englisch), abgerufen am 10. März 2023

Videolink
 4x400m men 2014 European Athletics Team Championships, youtube.com, abgerufen am 10. März 2023

Einzelnachweise und Anmerkungen

staffel 4x400 m Manner

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Cour is a surname. Notable people with the name include:

Ajeet Cour (born 1934), Indian writer
Glenys Cour (born 1924), Welsh artist
Pierre Cour (1924–1995), French songwriter

See also
 Coursera (NYSE: COUR), American online education company

 Cours (disambiguation)
 La Cour, a surname
 De la Cour, a surname


text:
Gabrielle Richens (born 14 September 1974) is a British model and television presenter. She was born in Kent of British, Indian and Chinese descent, although her parents are from South Africa. Richens has worked as a model since she was fifteen when she was discovered while shopping on King's Road. Thereafter, she signed with the Elite modeling agency. She was nicknamed "The Pleasure Machine" after an airline commercial she appeared in. She has risen to fame in particular in Australia.

Modeling career
Richens captured the eye of the Australian public and rode the wave of popularity generated from her relationship with professional rugby league footballer Solomon Haumono, eventually leading to an appearance in Ralph magazine. Richens then posed nude for Australian Black+White magazine as well as the March 1999 Australian Playboy edition. She returned to the United Kingdom at the end of 2001.

Richens placed in the UK edition of FHM's 100 Sexiest Women in the World in 2002 (41st), 2003 (69th) and 2004 (71st).  She was also ranked 14th Sexiest Woman in the World by Maxim.

Television career
In 2001 Richens co-presented the television game show The Desert Forges (with Richard Fairbrass) for Channel 5, and went on to present 3001: A Sex Oddity; a quirky, sex-orientated 'documentary' series in 2002. She was also the host of a short-lived Australian dating show called Love Rules.

Richens has appeared on two Australian celebrity reality shows Dancing with the Stars and Australian Celebrity Survivor: Vanuatu. She also appeared in an episode of CSI entitled "Time of Your Death" and an episode of How I Met Your Mother entitled "Single Stamina".

Personal life

Richens shot to fame in Australia following her highly publicised relationship with professional rugby league footballer Solomon Haumono. The publicity surrounding their relationship focused on the manner in which the pair met and Haumono's actions subsequent to this. After having met Richens in a Sydney night club, Haumono, then a contracted player to the Canterbury Bulldogs Rugby League Club, left for the United Kingdom to be with Richens. Haumono had not informed his family or his club of his decision and this highly jeopardised his rugby league career. Much debate was generated as to whether his contract with the Bulldogs should have been terminated upon his return to Australia as a result of his actions. Richens and Haumono are no longer together. The trip was a ruse by Solomon Haumono to force the Bulldogs to sack him and enable him to resume his career with the St George Dragons.

References

External links
Official Gabrielle Richens Myspace website

1974 births
English people of Chinese descent
English people of Indian descent
English people of South African descent
English female models
English television presenters
British expatriates in Australia
Australian expatriates in England
Living people
Australian Survivor contestants


text:
El cantó de Belleville (en francès canton de Belleville) és una divisió administrativa francesa del departament del Roine, situat al districte de Villefranche-sur-Saône. Té 29 municipis i el cap és Belleville.

Municipis
 Avenas
 Beaujeu
 Belleville
 Cenves
 Cercié
 Charentay
 Chénas
 Chiroubles
 Corcelles-en-Beaujolais
 Dracé
 Émeringes
 Fleurie
 Juliénas
 Jullié
 Lancié
 Lantignié
 Les Ardillats
 Marchampt
 Odenas
 Quincié-en-Beaujolais
 Régnié-Durette
 Saint-Didier-sur-Beaujeu
 Saint-Étienne-la-Varenne
 Saint-Jean-d'Ardières
 Saint-Lager
 Taponas
 Vauxrenard
 Vernay
 Villié-Morgon

Consellers generals i departamentals

Belleville


text:
Šógun (Shogun) je román Jamese Clavella z roku 1975. Je chronologicky první knihou v cyklu Asijská sága od Jamese Clavella.

Děj je zasazen do feudálního Japonska někdy kolem roku 1600 a podává fiktivní svědectví o vzestupu Tokugawy Iejasua k moci tak, jak je viděl anglický námořník John Blackthorne, jehož postava je volně založena na osudech skutečného trosečníka Williama Adamse.

Děj
John Blackthorne (Japonci přezdívaný Andžin, tedy lodivod, protože jeho jméno nedokázali vyslovit), lodivod a dočasný kapitán holandské obchodní lodě Erasmus, ztroskotá na japonském pobřeží. Vstoupí do služeb Toranagy, mocného válečníka, který vládne v regionu Kantó, oblasti dnešního Tokia. Také se zamiluje do Mariko, japonské křesťanky, jejíž oddanost je rozpolcena mezi nové náboženství a rodnou kulturu, která křesťanství odmítá.

I přes zprvu nepřátelské přijetí si Blackthorne pomalu získá pochopení a respekt od svého okolí a sám začne chápat a respektovat kulturu, která ho obklopuje. Nakonec je Blackthorneovi jako prvnímu cizinci udělen status samuraje.

Román byl předlohou pro televizní miniseriál, muzikál a několik počítačových her.

Hlavní postavy
Tyto postavy v románu Šógun jsou založeny na skutečných historických osobnostech:

 Goroda: Nobunaga Oda (1534–1582)
 Nakamura: Hidejoši Tojotomi (1536–1598)
 Toranaga: Iejasu Tokugawa (1543–1616)
 Naga: Nobujoši Takeda (1583–1603)
 Sudara: Hidetada Tokugawa (1579–1632)
 Blackthorne: William Adams (1564–1620)
 Vinck: Jan Joosten van Lodensteijn (1560–1623)
 Jaemon: Hidejori Tojotomi (1593 – 5.6.1615)
 Išido: Micunari Išida (1561–1600)
 Ochiba: Jodo-dono (1569 – 5.6.1615)
 Mariko: Gracia Hosokawa (1563–1600)
 Saruji: Tadatoši Hosokawa (1586–1641)
 Buntaró: Tadaoki Hosokawa (1563–1646)
 Hiromacu: Fudžitaka Hosokawa (1534–1610)
 Martin Alvito: João Rodrigues (1558/61 – 1633/4)

Jméno lodi Erasmus (patron námořníků) je s největší pravděpodobností odvozeno od původního jména lodě De Liefde, holandské lodě, s kterou William Adams ztroskotal na pobřeží Japonska v roce 1600. Skutečný Erasmus byl přejmenován, aby se jeho jméno lépe hodilo ke jménům ostatních čtyř lodí, s nimiž vyplul z Holandska na expedici v roce 1598.

Televize
V roce 1980 byla podle románu natočena devítihodinová televizní minisérie Šógun. Hlavní role ztvárnili Richard Chamberlain, Toširó Mifune, Joko Šimada a John Rhys-Davies. V Česku je tato minisérie také známá pod názvem Zajatec japonských ostrovů.

Asijská sága
Knihy z roku 1975


text:
Bound for Glory () — это шоу по рестлингу по системе pay-per-view (PPV), ежегодно проводимое в октябре американским рестлинг-промоушном Impact Wrestling. Шоу было создано в 2005 году, чтобы служить главным PPV-событием компании, подобно WrestleMania в WWE. По состоянию на январь 2022 года в произошло шестнадцать шоу.

Шоу

См. также
 WrestleMania — главное событие, проводимое WWE
 Starrcade — главное событие, проводимое World Championship Wrestling
 November to Remember — главное событие, проводимое Extreme Championship Wrestling
 Шоу 4 января в «Токио Доум» — главное событие, проводимое New Japan Pro-Wrestling
 Triplemania — главное событие, проводимое Lucha Libre AAA Worldwide
 Double or Nothing — главное событие, проводимое All Elite Wrestling

Примечания

Мероприятия, регулярно проводимые с 2005 года
PPV-шоу Impact Wrestling


text:
Pedro Autran Dourado Dutra Nicacio (born October 13, 1981) is a Brazilian former professional racing cyclist, who was the winner of the time trial at the 2006 Pan American Cycling Championships.

Major results

2004
 3rd Overall Tour de Santa Catarina
2005
 1st  Time trial, National Road Championships
 2nd  Time trial, Pan American Road Championships
 2nd Overall Tour de Santa Catarina
 3rd Overall Volta de São Paulo
2006
 1st  Time trial, Pan American Road Championships
 1st  Time trial, National Road Championships
 1st Overall Tour de Santa Catarina
1st Stage 5 (ITT)
 1st Stage 2b (ITT) Volta de Porto Alegre
 2nd Overall Volta de São Paulo
2007
 1st  Time trial, National Road Championships
 1st Stage 4 (ITT) Tour de Santa Catarina
 2nd Overall Volta do Rio de Janeiro
 4th Overall Volta de São Paulo
 5th Time trial, Pan American Road Championships
2008
 2nd Time trial, National Road Championships
2010
 1st Stage 8 (ITT) Vuelta del Uruguay
 2nd Time trial, National Road Championships
2014
 1st  Time trial, National Road Championships
2015
 4th Time trial, Pan American Road Championships

References

External links

1981 births
Living people
Brazilian male cyclists
Brazilian road racing cyclists
Cyclists at the 2007 Pan American Games
Sportspeople from São Paulo
Pan American Games competitors for Brazil
21st-century Brazilian people
20th-century Brazilian people


text:
Il Trattato di pace ottomano-veneziano del 1419 fu firmato tra l'Impero ottomano e la Repubblica di Venezia, ponendo fine a un breve conflitto tra le due potenze e confermando i possedimenti veneziani nel Mar Egeo e nei Balcani e stabilendo reciprocamente le regole del commercio marittimo.

Antefatti
Dopo la vittoria del principe ottomano Mehmet I nella guerra civile dell'Interregno ottomano nel 1413, la Repubblica di Venezia, in qualità di principale potenza marittima e commerciale dell'area, cercò di rinnovare i trattati che aveva concluso con i predecessori di Mehmed. Il suo bailo nella capitale bizantina, Costantinopoli, Francesco Foscarini, fu incaricato di procedere in tal senso alla corte del Sultano. Tuttavia, Foscarini fallì,  poiché Mehmet sostenne una campagna in Anatolia, e gli inviati veneziani erano tradizionalmente istruiti a non allontanarsi troppo dalla riva (e dalla portata della Repubblica); Foscarini non aveva ancora incontrato il Sultano nel luglio 1415, quando il dispiacere di Mehmet per questo ritardo fu comunicato alle autorità veneziane. Nel frattempo, aumentarono le tensioni tra le due potenze poiché gli ottomani si mossero per ristabilire una considerevole marina e lanciarono diverse incursioni che sfidarono l'egemonia navale veneziana nel Mar Egeo.

All'inizio del 1416, la flotta ottomana al comando di Chali Bey attaccò le isole del Ducato dell'Arcipelago, vassallo della Repubblica di Venezia. Gli Ottomani cercarono quindi di intercettare i convogli commerciali veneziani dal Mar Nero, e attaccarono la colonia veneziana di Negroponte, portando via, come prigionieri, 1.500 abitanti. In risposta alle incursioni ottomane, nell'aprile 1416 la Signoria nominò capitano generale Pietro Loredan, incaricandolo di attrezzare una flotta e di salpare per Gallipoli con gli inviati al Sultano. Se gli ottomani si fossero rifiutati di negoziare, Loredan sarebbe stato autorizzato a combattere. Alla fine, la flotta di Loredan fu attaccata dagli Ottomani al largo di Gallipoli, ma egli ottenne una schiacciante vittoria il 29 maggio 1416. In seguito allo scontro navale di Gallipoli, tra il 24 e il 26 luglio 1416, l'ambasciatore veneziano Dolfino Venier riuscì a raggiungere un primo accordo con il Sultano, compreso il reciproco ritorno dei prigionieri. Tuttavia, quest'ultima condizione superò le istruzioni originarie di Venier e fu mal accolta a Venezia, poiché i prigionieri navali ottomani risultavano preziosi come potenziali schiavi di galea e il loro rilascio sarebbe servito solo a rafforzare ancora una volta la flotta ottomana. Di conseguenza, al suo ritorno a Venezia il 31 ottobre, Venier si trovò sotto processo, ma alla fine fu assolto.

Il 24 febbraio 1417, un inviato del Sultano, un gran barone di nome "Chamitzi" (probabilmente Hamza) arrivò a Venezia, e chiese il rilascio dei prigionieri ottomani, soprattutto perché il Sultano aveva già liberato 200 prigionieri catturati a Negroponte. A ciò i veneziani, che consideravano nullo l'accordo negoziato da Venier, obiettarono che solo gli anziani e gli infermi erano stati liberati, mentre i restanti erano stati venduti come schiavi e pertanto non si poteva fare un paragone tra le persone catturate durante un'incursione con i prigionieri fatti "in una guerra giusta". Nel maggio 1417, i veneziani ordinarono al loro bailo di Costantinopoli, Giovanni Diedo, di cercare un accordo di pace con il Sultano, ma durante i due anni successivi Diedo non fu in grado di ottenere nulla, in parte a causa delle restrizioni imposte ai suoi movimenti (non gli permesso di procedere per più di quattro giorni di marcia nell'entroterra dalla riva) e in parte a causa della stessa posizione del Sultano, ritenuta negativa in merito alle proposte di Venezia, che rifiutava espressamente uno scambio di prigionieri.

Nel luglio 1419 fu nominato un nuovo bailo, Bertuccio Diedo, a cui fu concesso di spostarsi fino a otto giorni di marcia dalla riva per incontrare il Sultano. Diedo concluse un trattato con il Sultano il 6 novembre e una copia arrivò a Venezia il 5 dicembre.

Termini
L'imperatore bizantino Manuele II Paleologo si offrì volontario come mediatore. Le due Parti concordarono quanto segue:

 Furono scambiati i prigionieri di guerra di entrambe le parti (quelli catturati a Negroponte dagli Ottomani e a Gallipoli dai Veneziani).
 Il Ducato dell'Arcipelago venne riconosciuto come parte indipendente.
 Furono affermati i diritti di entrambe le parti di commerciare nei rispettivi territori.
 Il Sultano riconobbe, per nome, il controllo veneziano su 38 fortezze, isole e località dell'Egeo e delle coste dei Balcani.
 Venezia promise di pagare un tributo annuale di 100 ducati al Sultano per il controllo di Lepanto e di 200 ducati per Alessio, Drivasto e Scutari.

Risvolti
Solo quattro anni dopo, Venezia si ritrovò di nuovo in conflitto con gli Ottomani, quando prese il controllo di Salonicco dal suo sovrano bizantino. Per i successivi sette anni, Venezia cercò di difendere la città e di ottenere il riconoscimento diplomatico del suo possesso, seppure ivano, da parte del nuovo Sultano, Murad II. Alla fine, nel marzo 1430, la città fu presa d'assalto dagli Ottomani e nel settembre 1430 fu concluso un nuovo trattato di pace.

Note

Bibliografia

 Fabris, Antonio (1992). "From Adrianople to Constantinople: Venetian–Ottoman diplomatic missions, 1360–1453". Mediterranean Historical Review. 7 (2): 154–200. doi:10.1080/09518969208569639
 von Hammer-Purgstall, Joseph (1827). Geschichte des osmanischen Reiches, grossentheils aus bisher unbenützten Handschriften und Archiven, durch Joseph von Hammer: Erster Band. Von der Gründung des osmanischen Reiches bis zur Eroberung Konstantinopels, 1300—1453 (in tedesco). Pest: C. A. Hartleben.
 Setton, Kenneth M. (1978). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume II: The Fifteenth Century. Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-127-2.

Trattati dell'Impero ottomano
Trattati della Repubblica di Venezia


text:
Agoraula aspera är en fjärilsart som beskrevs av Edward Meyrick 1919. Agoraula aspera ingår i släktet Agoraula och familjen äkta malar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Äkta malar
aspera


text:
Bi Xiugu () also known as Xiao Baicai and Bi Jinlian (1855-1930) was the main figure of a Cause célèbre in 1870s China known as Yang Niawu and Xiao Baicai.

Bi Xiugu was a beauty married to a bean seller in Yuhang in Zhejiang. When her husband died in 1873, she was reported for murder by her mother-in-law. She and her lover the academician Yang Niawu was sentenced as guilty for murder. Her lover contested the verdict on claims of corruption with support of the local aristocracy, and the case became a famous scandal. In 1877, the case was finally solved when it was revealed that governor Liu Xitong had forced witnesses to commit perjury by use of torture, and the accused were freed. Bi Xiugu became a Buddhist nun after her release.

The case became a symbol of the corruption of Qing dynasty China.

References

 Lily Xiao Hong Lee, Clara Lau & A.D. Stefanowska: Biographical Dictionary of Chinese Women: v. 1: The Qing Period, 1644-1911

1855 births
1930 deaths
19th-century Chinese women
19th-century Chinese people
19th-century Buddhist nuns
Chinese Buddhist nuns


text:
Los Artículos de la Confederación y la Unión Perpetua, conocidos como los Artículos de la Confederación, constituyeron el primer documento de gobierno de los Estados Unidos de América. Fueron aprobados por el segundo Congreso Continental el 15 de noviembre de 1777, después de varios meses de debate. Fue una directriz no obligatoria hasta su ratificación cuatro años después, el 21 de marzo de 1781. Los Artículos de la Confederación son considerados uno de los cuatro documentos más importantes y fundacionales de la nación norteamericana.

Los Artículos formaron una confederación débil que unía a las Trece Colonias británicas norteamericanas, con la capacidad de gobernarse casi solamente en tiempos de guerra y emergencias. Tras el fin de la Guerra de Independencia y el comienzo de nuevas prioridades, sus limitaciones se hicieron evidentes. Este documento fue reemplazado por la Constitución de los Estados Unidos después de su ratificación el 21 de junio de 1788.

Ratificación de los Artículos de la Confederación

El Congreso buscó la ratificación de los Artículos que había aprobado desde 1777,

Este documento, sin embargo, no sería efectivo sin la ratificación de los trece Estados. El primero de ellos en ratificarlo fue Carolina del Sur, el 15 de febrero de 1778. El proceso se alargó 3 años más ya que algunos Estados se negaban a renunciar a sus reclamaciones territoriales hacia el oeste. Maryland fue el último Estado en hacerlo, ya que se negaba a unirse si Virginia y Nueva York no renunciaban a sus reclamaciones territoriales del Valle del río Ohio. Finalmente, Maryland ratificó el documento el 1 de marzo de 1781.

Los Artículos

El documento consistía en 16 artículos, una conclusión y una sección para las firmas.

Establece el nombre de la confederación en "Los Estados Unidos de América" y dice que es una "Unión Perpetua."
Afirma la prioridad de los Estados separados sobre el gobierno de la confederación. "Cada Estado conserva su soberanía, libertad e independencia, así como todo su poder, jurisdicción y derecho no delegados expresamente por esta Confederación...."
Establece los Estados Unidos como una liga de Estados Unidos para "... su defensa común, la protección de sus libertades y su bienestar mutuo y general, y se obligan a auxiliarse unos a otros en contra de toda violencia... o ataque que se les lance..."
Establece la libertad de movimiento: todo el mundo es libre de transitar por los estados, salvo los "indigentes, vagabundos y prófugos de la justicia". Todas las personas disfrutan de los derechos que les otorgue cada Estado en que se encuentren. Si se comete un delito en un Estado y el autor huye hacia otro estado, será extraditado y será juzgado en el estado dónde se cometió el delito.
Asigna un voto en el Congreso de la Confederación (llamado "Estados Unidos en Congreso Reunido") a cada estado y una delegación entre dos y siete miembros. Los miembros del Congreso eran designados por los órganos legislativos locales; los miembros no podían ocupar el cargo por más de tres de cada seis años.
Limita los poderes del gobierno central a dirigir las relaciones exteriores y declarar la guerra. Ningún Estado puede tener ni armada ni ejército y no puede declarar la guerra sin permiso de Congreso.
Si un ejército se crea para defender la Confederación, los coroneles y los rangos militares bajo el coronel serán nombrados por los congresos locales.
Los gastos de los Estados Unidos serán financiados con fondos recaudados por los congresos locales de acuerdo con el valor de sus propiedades.
Define los derechos del gobierno central: declarar la guerra, establecer los pesos y medidas (incluyendo las monedas) y autoriza al Congreso a ser el árbitro final para cualquier disputa entre los Estados miembros.
Define un Comité de Estados para gobernar cuando el Congreso no se encuentre en sesión.
Require la aprobación de nueve Estados para admitir nuevos Estados a la confederación.
Reafirma que la Confederación acepta la deuda de guerra del Congreso antes de la promulgación de los artículos.
Declara que los artículos son perpetuos y que sólo pueden alterarse con la aprobación del Congreso y la ratificación de todos los órganos legislativos locales.

Ya que todavía continuaba la guerra contra Gran Bretaña, los colonos no querían establecer otro gobierno nacional poderoso. Con el celo de proteger su nueva independencia, el Congreso Continental creó una estructura unicameral débil que protegía la libertad de los Estados miembros. Aunque el Congreso regulaba los asuntos monetarios y militares, los Artículos no habían diseñado ningún mecanismo para asegurarse de que cada Estado cumpliese con las tropas y el dinero que se necesitara. Ello debilitaba al ejército, como fue el caso en 1781 y que George Washington haría patente en una carta al Gobernador de Massachusetts, John Hancock.

Función

Los Artículos daban apoyo al Ejército Continental y permitían que los trece Estados formasen un frente de unión ante los poderes europeos. Sin embargo, como herramienta para construir un gobierno efectivo en tiempos de guerra, fue un fracaso. El Congreso podía tomar decisiones, pero no tenía el poder para aplicarlas. Quizás, el mayor contratiempo fue el requisito de aprobación unánime de los 13 Estados para modificar los artículos. Al mismo tiempo, el poder más importante que le faltaba al Congreso era el poder de cobrar impuestos: sólo podía solicitar dinero de los Estados. Estos, por su parte no siempre cumplían con las demandas y el Congreso no contaba con los fondos necesarios para su operación. Los Estados y el Congreso se habían endeudado durante la guerra, y el pago de las deudas era un asunto de importancia nacional.

No obstante, el Congreso de la Confederación tomó dos acciones muy importantes. La Ordenanza de la Tierra de 1785 estableció las provisiones de la tierra que se utilizarían durante la expansión posterior del país. La Ordenanza de 1787 (Ordenanza Noroeste) oficializó la renuncia de los trece Estados originales de las tierras del oeste y, al mismo tiempo, permitió la entrada de nuevos Estados a la confederación.

Tan pronto como la unidad que demandaba la Guerra de Independencia se hizo innecesaria, el Ejército Continental se disolvió, aunque se conservó una fuerza muy pequeña para proteger los fuertes y defender a los Estados de los ataques de los amerindios. No obstante, cada Estado tenía su propio ejército y 11 de los 13 Estados tenían una armada. Las promesas de riqueza y de otorgamiento de tierras que se harían durante la guerra no se cumplieron. En 1783, George Washington apaciguó la conspiración de Newburgh, pero los disturbios de los veteranos de Pensilvania que no habían recibido sus pagos forzaron al Congreso a marcharse de Filadelfia el 21 de junio. Este, sin embargo, no sería efectivo sin la ratificación de los trece Estados. El primero de ellos en ratificarlo fue Carolina del Sur, el 5 de febrero de 1778. El proceso se alargó tres años más ya que algunos Estados se negaban a renunciar a sus reclamaciones territoriales hacia el oeste. Maryland fue el último estado en hacerlo, ya que se negaba a unirse si Virginia y Nueva York no renunciaban a sus reclamaciones territoriales del Valle del río Ohio. Finalmente, Maryland ratificó el documento el 1 de marzo de 1781.

Revisión

En mayo de 1786, Charles Pinckney, de Carolina del Sur, propuso que el Congreso revisara los Artículos de la Confederación. Algunos de los cambios que recomendaba eran otorgar al Congreso el poder para regular el comercio interior y exterior y proveer una estructura de financiación para recaudar dinero de las tesorerías estatales. No obstante, se requería la aprobación unánime, y en aquella ocasión no llegaron a ningún consenso.

En septiembre, cinco Estados se reunieron en la Convención de Annapolis (1786) para discutir sobre los ajustes para mejorar el comercio. El director, Alexander Hamilton, invitó a los representantes de los Estados a una convención en Filadelfia para discutir sobre las mejoras en el gobierno federal. Después de debatir, el Congreso presentó su plan de revisar los Artículos de la Confederación el 21 de febrero de 1787.

Según los términos de la modificación, los Artículos permanecerían vigentes hasta 1790, hasta que cada uno de los 13 Estados hubiese ratificado la nueva Constitución. El 28 de septiembre de 1787, el Congreso envió la Constitución a los Estados para su ratificación. El 2 de julio de 1788, el Congreso anunció formalmente la ratificación de la Constitución, después de la ratificación del noveno Estado, Nuevo Hampshire, el 21 de junio de 1788. Finalmente, el 1 de abril de 1789 se reunió por primera vez la Cámara de Representantes.

Presidentes del Congreso

La lista siguiente es de los presidentes del Congreso de la Confederación después de la promulgación de los Artículos de la Confederación y que ostentaron el cargo de "Presidente de los Estados Unidos en el Congreso Reunido". El presidente no era, sin embargo, el jefe del ejecutivo, como lo sería después el Presidente de los Estados Unidos bajo la Constitución.

Samuel Huntington
Thomas McKean
John Hanson
Elias Boudinot
Thomas Mifflin
Richard Henry Lee
John Hancock
Nathaniel Gorham
Arthur St. Clair
Cyrus Griffin

Referencias

Véase también
 Historia de Estados Unidos
 Política de Estados Unidos

Independencia de Estados Unidos
Derecho de Estados Unidos


text:
Letkivka (în ) este o comună în raionul Trosteaneț, regiunea Vinnița, Ucraina, formată numai din satul de reședință.

Demografie

Conform recensământului din 2001, majoritatea populației satului Letkivka era vorbitoare de ucraineană (%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (%).

Note

Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița
Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița
Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița
Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița
Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița
Letkivka, Letkivka, Trosteaneț, Vinița


text:
Echogenetic is the fifteenth full-length studio album by Vancouver industrial band Front Line Assembly, released on July 9, 2013. It was well received both by critics and fans and charted in German and US charts. Critics commented on the band's return to a purely electronic approach and on the dubstep influence on the album. Front Line Assembly toured extensively in Europe and North America in support of this album and remix follow-up Echoes, which included a tour with vocalist and band leader Bill Leeb's former band Skinny Puppy. This was the last studio album to feature Jeremy Inkel before his death in 2018.

Writing and production
Bill Leeb called predecessor album AirMech a "really cool warm-up" for the production of Echogenetic and added: "We just thought we should just continue on and evolve and keep that going for the new Front Line record."

Leeb also commented on the fact that the writing process in the band changed with the growing number of writers. "In the really early days it was just me and Rhys and then me and Chris", Leeb said, comparing the situation with the current composer line-up: "This time there were five of us: Jeremy [Inkel] and his friend Sasha [Keevill] were in one camp, and then Jared [Slingerland] and his right hand guy Craig [Johnsen] were in the other camp." The process involved Leeb "jumping between two studios" and the group getting together "every two or three weeks and critique everything, go over things" and "add new elements to each others' work." Leeb expressed his relief that more shoulders than in past line-ups shared the workload.

For the first time in their history the band set a deadline for an album to be completed. The band broke new ground for themselves with their style of songwriting. "With the new stuff, there's a process called ducking and chaining", explained Leeb, "it's focusing more on the actual sound and timing of it." According to Leeb, "it's what makes it sound different and interesting." In contrast to the experimental nature of the writing process, Leeb called the abandoning of guitars "really my only conscious effort this time." The reason for this decision was to "just go back to what influenced me when I started Front Line."

Advancements in computer technology influenced the songwriting as well. Leeb stated that the use of virtual synthesizers and other software simplified composing, and since the band need not enter a recording studio, made production more affordable. This affected the working routine with long-time engineer and mixer Greg Reely: "With this new record, [...] when we have songs we'd send them to Greg, he would mix and send them back and we'd spend a week listening and be 'well, we like this' and 'we want to change that'." Leeb emphasized the role Reely played in producing Echogenetic, saying, "when you work with him for over 25 years it just like with every good relationship, it just evolves." Thus Leeb considered Reely's work "a big bonus for us."

Release and promotion
Front Line Assembly revealed the album title on their official Twitter account on February 23, 2013, writing the title's letters in reverse order. First announcements of the release date stated Echogenetic was to be released early August or July 2013. In the wake of these announcements the band made further details of Echogenetic available. In April 2013 the cover and the track list were revealed. Metropolis published an excerpt of track "Prototype" as preview in June and followed up with full versions of tracks "Killing Grounds" and "Ghosts" shortly after. One day before release, Revolver magazine released the complete album as SoundCloud stream.

Echogenetic was released in various formats. Metropolis issued the album on CD and as digital download. Dependent offered a broader range of formats. The CD version was released as limited edition digipak and in regular jewel case while the vinyl version came with two LPs in gatefold and a download code. The vinyl edition was also offered as part of a fan bundle that included a worker shirt. A fan edition that included the CD and an exclusive band T-shirt was available in Germany.

With the release the band announced a remix album.

Touring
Front Line Assembly supported Echogenetic and remix follow-up Echoes with extensive touring.

The first tour in support of Echogenetic took place in Europe in August 2013 and covered dates in the Czech Republic, Germany, Hungary, the Netherlands, Russia, and the United Kingdom. Supporting acts where German Industrial band Haujobb and – with the exception of two dates in Russia and Germany respectively – Metropolis label mates iVardensphere. The show in Moscow on August 9, 2013 at P!PL Club was sold out.

Originally confirmed to headline the dates of Australian festival Fiend Fest in April 2014, the band was forced to cancel their appearance due to health issues of Bill Leeb. Front Line Assembly's planned performance at the Kinetik Festival in Toronto in May 2014 also did not happen since the festival was cancelled altogether. However, after having already announced some dates in March 2014, the band returned to Europe in June 2014 to further promote Echogenetic and Echoes with a tour that covered club shows and festival dates in Slovakia, the Czech Republic, Germany, Sweden, Finland and France. They were supported by German electronic musician Daniel Myer's project Architect. At the Malmö show Swedish industrial band Rave The Reqviem joined the stage as additional support act. Shortly before the tour, Front Line Assembly announced there were plans in the making for additional shows in the United Kingdom in October. More detailed plans for a continuation of the tour activities in fall 2014 revealed that there would be no UK dates but only mainland Europe shows. The band held promoters responsible for not being able to play in the UK as announced, commenting "Please understand that we can't pay to play. Blame the UK Promoters not the band." In September Front Line Assembly announced that former member Rhys Fulber would join the band as live member for the tour in fall and that the tour would include a show together with an orchestra in Leipzig. The second part of the European tour ultimately comprised eight dates in Germany and Poland. The performance at the Gewandhaus in Leipzig was part of the 2014 run of the Gothic Meets Klassik Festival and was supported by philharmonic orchestra Zielona Gora.

Shortly after Front Line Assembly had concluded their tour activities in Europe in fall 2014 the band announced they would join Skinny Puppy's Eye vs Spy tour in North America in November and December 2014. The idea of touring together had already been brought up by Bill Leeb in the past. After the withdrawal of electronic music band VNV Nation who were originally on the bill Front Line Assembly were able to step in at short notice. The tour schedule spanned shows in 17 locations in the United States and in Canada and included German industrial group Haujobb as well as American industrial band Youth Code as supporting bands. Former long-time member Rhys Fulber performed together with Front Line Assembly on several dates. At the show in Vancouver Leeb entered the stage of Skinny Puppy to perform their song Assimilate as encore.

Critical reception

Echogenetic received mostly favorable reviews. Jeremy Atkins of Brutal Resonance wrote, "This ambitious release is a must have for fans of FLA." Raul Stanciu of Sputnik Music called Echogenetic the "updated, more atmospheric counterpart to Tactical Neural Implant." Several critics noted the Dubstep influences on Echogenetic. Gregory Burkart of FEARnet said, "It also marks a return to the band's earlier all-synth phase, losing the industrial-metal riffage that had become an integral part of their sound over the past several albums through 2010's Improvised Electronic Device." Barcode Magazine praised the songwriting: "[T]he music is gripped by a thirst for grisly robotics, fused with formidable dubstep bass vibes, monster cyberiffs, cavernous effects and sublimely programmed beats that combine to infuse the songs with a tangible sense of power and intensity."

As opposed to the band's earlier output, guitars were absent from Echogenetic. Intravenous Magazine commented on this, saying "Instead the band assimilate the sound into their arsenal so effectively that it fits quite comfortable and even manages to mask the pronounced lack of guitars on the album."

Readers of Revolver voted Echogenetic Album of the Week for the week after its release. User ratings on Sputnikmusic pushed the release to fourth place of the Best Industrial Albums of 2013 ranking. PopMatters picked the album for its The Best Electronic Music of 2013 list where it ranks in 15th place. In the corresponding short review Darryl G. Wright called Echogenetic "an extremely rich album" and its song material "as pleasing to the ears as it is the heart".

Track listing

Personnel

Front Line Assembly
 Bill Leeb – vocals, electronic instruments
 Jeremy Inkel – electronic instruments
 Jared Slingerland – electronic instruments, guitars

Additional musicians
 Craig Johnsen – electronic instruments
 Sasha Keevill – electronic instruments

Technical personnel
 Greg Reely – mixing, mastering
 Troy James Sobotka – album art direction, design
 Dave McKean – Front Line Assembly logo design
 Roy Salmond – assistant vocals recording

Chart positions
It is the first time the band entered the official German albums chart Media Control Charts.

References

Front Line Assembly albums
2013 albums
Metropolis Records albums
Dependent Records albums


text:
Can Tomba és una obra d'Esplugues de Llobregat (Baix Llobregat) inclosa a l'Inventari del Patrimoni Arquitectònic de Catalunya.

Descripció
D'aquesta antiga masia no es conserva la tipologia de l'interior. L'accés està en un dels laterals originals de la casa. L'element més interessant del conjunt és un balcó de fusta a la part posterior de l'edifici. Es tracta d'una construcció sense precedents a la zona, amb una coberta que actualment és de fibrociment, i en un esta força deteriorat.

Història
La masia va ser construïda a finals del . Cap al 1940 la propietària va vendre els terrenys i l'edifici a la "Cooperativa Ladrillera", la qual reestructurà l'interior per tal d'habilitar-la per habitatge dels seus treballadors.

Referències

Patrimoni monumental d'Esplugues de Llobregat
Edificis d'Esplugues de Llobregat


text:
Estoril Open 2022, właśc. Millennium Estoril Open 2022 – tenisowy turniej ATP kategorii ATP Tour 250 w sezonie 2022 z cyklu Estoril Open rozgrywany w dniach 25 kwietnia–1 maja 2022 roku w Estoril na kortach ceglanych o puli nagród wynoszącej 597 900 euro.

Gra pojedyncza

Zawodnicy rozstawieni

Drabinka

Faza finałowa

Faza początkowa

Pula nagród

Gra podwójna

Zawodnicy rozstawieni

Drabinka

Pula nagród

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

2022
2022 w tenisie ziemnym
2022 w Portugalii


text:
Římskokatolická farnost Horní Sloupnice je územním společenstvím římských katolíků v orlickoústeckém vikariátu královéhradecké diecéze.

O farnosti

Historie
První písemná zmínka o Sloupnici je z roku 1292. Vesnice patřila do majetku cisterciáků z opatství na Zbraslavi u Prahy. Již tehdy zde zřejmě byla plebánie. Ta byla v roce 1344 vřazena do nově zřízené diecéze se sídlem v Litomyšli. Za husitské revoluce se farnost stala utrakvistickou. Staroutrakvisté spravovali sloupnickou farnost až do roku 1579. Tehdy zakázal majitel panství, Vratislav II. z Pernštejna, obsazování katolických far utrakvistickým duchovenstvem. Hornosloupnická fara pak byla, v důsledku nedostatku katolického duchovenstva, neobsazená až do roku 1711. V uvedeném roce pak byl do farnosti ustanoven Václav Ferdinand Dvorský jako farář.

Přehled duchovních správců
 1711-1725 R.D. Václav Ferdinand Dvorský (prvofarář)
 1725-1735 R.D. Jakub Kodym (farář)
 1735-1767 R.D. František Benedikt Brouček (farář)
 1767-1781 R.D. František Leopold Hartmann (farář)
 1781-1811 R.D. Jan Nepomuk Prokop Hradecký (farář)
 1811-1817 R.D. Jakub Ignác Vlach (farář)
 1817-1827 R.D. Josef Vajda (farář)
 1827-1855 R.D. Jan Buřval (farář)
 1855-1875 R.D. Jan Křtitel Alois Dreml (1855-1857 administrátor, pak farář)
 1876-1890 R.D. Jan Jelínek (farář)
 1891-1919 R.D. Josef Klapálek (farář)
 1919-1938 R.D. Antonín Novák (farář)
 1938-1988 R.D. Jaroslav Trojan (farář)
 1988-1998 R.D. Josef Bělohradský (1. 6. 1923 - 8. 5. 1998) (farář)
 1998-2001 R.D. Mgr. Ivo Kvapil (administrátor)
 2001-2004 R.D. Karel Macků (administrátor)
 2004-2005 R.D. Pavel Mistr (administrátor ex currendo z Vysokého Mýta)
 2005-2017 P. Bernard Jiří Špaček, OP (administrátor + ex currendo České Heřmanice)
 2017 (srpen-říjen) P. František Beneš, SDB (administrátor)
 2017-2018 R.D. ThLic. Vladislav Brokeš, PhD. (administrátor ex currendo z Ústí nad Orlicí)
 od 1. 1. 2019 R.D. ThLic. RNDr. Tomáš Reschel (administrátor + ex currendo České Heřmanice)

Současnost
Farnost má sídelního duchovního správce, který zároveň spravuje ex currendo sousední farnost České Heřmanice.

Odkazy

Externí odkazy
 Profil farnosti na webu Královéhradecké diecéze

Horní Sloupnice
Sloupnice


text:
Morafenobe – dystrykt Madagaskaru z siedzibą w Morafenobe, wchodzący w skład regionu Melaky.

Demografia
W 1993 roku dystrykt zamieszkiwało 16 078 osób. W 2011 liczbę jego mieszkańców oszacowano na 22 774.

Podział administracyjny
W skład dystryktu wchodzą 3 gminy (kaominina):
 Andramy
 Beravina
 Morafenobe

Przypisy

Dystrykty regionu Melaky


text:
Fassmer SV 24 ist die Werftbezeichnung einer Baureihe von Vermessungsschiffen der Fassmer-Werft in Berne. Von dem Typ wurden zwei Einheiten für die Wasserstraßen- und Schifffahrtsverwaltung des Bundes gebaut.

Geschichte
Die Schiffe wurden von der Fachstelle Maschinenwesen Nord bestellt und auf der Fassmer-Werft in Berne/Motzen gebaut. Der Rumpf der Baltic wurde von Metal Investment in Polen (Baunummer MI/001/01) zugeliefert.

Technische Daten und Ausstattung
Die Schiffe werden von zwei Sechszylinder-Viertakt-Dieselmotoren des Herstellers MTU Friedrichshafen (Typ: 6R183) mit jeweils 275 kW Leistung angetrieben. Die Motoren wirken über Untersetzungsgetriebe auf zwei Festpropeller. Die Schiffe erreichen damit eine Geschwindigkeit von rund 12 kn. Die Wedel ist mit einem mit 80 kW Leistung angetriebenen Bugstrahlruder ausgerüstet. Für die Stromversorgung stehen zwei von MTU-Dieselmotoren angetriebene Generatoren mit jeweils 38 kVA Scheinleistung zur Verfügung.

Auf dem 45 m² großen, offenen Achterdeck befindet sich ein Hydraulikkran, der unter anderem für das Aussetzen des mitgeführten Beibootes sowie für das Setzen und Einholen von Fahrwassertonnen genutzt werden kann. Der Kran kann 790 kg heben, die Auslage beträgt maximal 10,25 m. Unter dem Achterdeck befindet sich der Maschinenraum.

Die Schiffe sind unter anderem mit einem Fächerlotsystem und einem Linienpeilsystem ausgerüstet. Das ursprüngliche Fächerlotsystem wurde Mitte der 2010er-Jahre durch den Typ EM2040C von Kongsberg Maritime ersetzt. Weiterhin stehen ein Bewegungssensor und eine Wasserschallgeschwindigkeitssonde sowie ein satellitengestütztes Ortungssystem (Differential GPS) zur Verfügung.

Die Schiffe haben eine Reichweite von rund 620 Seemeilen.

Schiffe

Die Baltic wurde für das damalige Wasser- und Schifffahrtsamt Stralsund gebaut. Sie ist dem Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Ostsee unterstellt. Das Schiff wird für Fahrwasservermessungen und gewässerkundliche Peilungen im Amtsbereich des Wasserstraßen- und Schifffahrtsamtes Ostsee zwischen der dänischen Grenze im Norden und der polnischen Grenze im Osten eingesetzt.

Die Wedel wurde für das damalige Wasser- und Schiffahrtsamt Hamburg gebaut. Die Baukosten beliefen sich auf 3,4 Mio. Euro. Das Schiff ist dem Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Elbe-Nordsee unterstellt. Das nach der Stadt Wedel benannte Schiff wurde am 9. Mai 2007 im Tonnenhafen des Bauhofs Wedel am Außenbezirk Wedel des damaligen Wasser- und Schifffahrtsamtes Hamburg getauft. Taufpatin war die Stadtpräsidentin Wedels, Sabine Lüchau. Das Schiff, das weitestgehend der 2002 gebauten Baltic entspricht, ersetzte das Anfang der 1960er-Jahre gebaute Peilschiff Biene und das 1994 gebaute Peilboot Niederelbe.

Das im Tonnenhafen des Wasserstraßen- und Schifffahrtsamtes Elbe-Nordsee in Wedel stationierte Schiff wird auf der Unter- und Außenelbe sowie im Nord-Ostsee-Kanal für Fahrwasserpeilungen und gewässerkundliche Messungen, z. B. zur Strömungsgeschwindigkeit, eingesetzt.

Siehe auch
 Liste von Schiffen der Wasserstraßen- und Schifffahrtsämter

Weblinks

 , Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Stralsund
 , Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Hamburg
 Datenblatt, Fassmer-Werft (PDF, 230 kB)

Einzelnachweise

Schiffsklasse
Fassmer


text:
Леонтій Васильович Дубельт (1792 — 09.05. (27.04.) 1862) — російський державний діяч, генерал-лейтенант. Закінчив курс у гірському кадетському корпусі. Був близьким до масонських та декабристських організацій (див. Масонство, Декабристський рух). 1807–30 служив у армії. Учасник російсько-пруссько-французької війни 1807, Війни 1812, закордонного походу російської армії 1813–14. Від 1835 — начальник штабу корпусу жандармів, 1839–56 — управитель Третього відділення, член головного управління цензури і секретного комітету, який займався справами розкольників (старообрядців). Один із найреакційніших представників періоду правління імператора Миколи I.

З ім'ям Дубельта пов'язані гоніння на О.Пушкіна, розправа з петрашевцями. 1847 разом із графом О.Орловим вів слідство в справі Кирило-Мефодіївського товариства, виявляючи особливу ненависть до Тараса Шевченка.

Джерела та література
 Овсієнко О. Ф. Дубельт Леонтій Васильович  //

Посилання
Дубельт Леонтій  //

Примітки

Відмічені в українофобії
Історія Російської імперії
Державні діячі Російської імперії
Генерал-лейтенанти


text:
Az Eső kopog a tetőn (Listen to the Rain on the Roof) a Született feleségek (Desperate Housewives) című amerikai filmsorozat negyvenhetedik epizódja. Az Amerikai Egyesült Államokban először az ABC (American Broadcasting Company) adó sugározta 2006. szeptember 24-én.

Az epizód cselekménye

Bree és Orson félévi járás után eljegyzik egymást. Susan a kórházban megismerkedik Ian Hainswoth-szel, akinek a felesége, Jane kómában fekszik, épp úgy, mint Mike. Lynette-éket Nora folyton zaklatja, így mikor Lynette eltitkolja előle, hogy Parkernek szülinapi partija lesz, abból is nagy kalamajka alakul ki. Gabrielle-nek az idegeire megy a terhes Xiao-Mei, és amikor megfenyegeti, hogy visszaküldi Kínába, hogy munkás legyen, a lány megszökik, és a megüresedett Young-házba bújik el, amin Edie próbál túladni - nem sok sikerrel. Carlos összevész Gabyval, amikor tudomást szerez erről. Az asszony szó nélkül elhajt. Bree és Orson eljegyzési partijára a zuhogó esőből egy múltbéli ismeretlen teszi be a lábát: Carolyn Bigsby, a férfi régi szomszédja. A váratlan vendég azt mondja Bree-nek, hogy Orson megölte az első nejét, és ha Bree hozzámegy, ő lesz a következő. Orson elmondja Bree-nek, hogy a nejét eltűntnek nyilvánították.

Mellékszereplők
 Dougray Scott - Ian Hainsworth
 Kathryn Joosten - Karen McCluskey
 Laurie Metcalf - Carolyn Bigsby
 Gwendoline Yeo - Xiao-Mei
 Kiersten Warren - Nora Huntington
 Valerie Mahaffey - Alma Hodge
 Terry Bozeman - Dr. Lee Craig
 Rachel Fox - Kayla Huntington
 Vernée Watson Johnson - Orvos a sürgősségin
 Jeanne Sakata - Li Wang
 Charlie Dell - Idős férfi
 Dennis W. Hall - Bohóc
 Michael Krepack - Festett arcú kisfiú

Mary Alice epizódzáró monológja
 A narrátor, Mary Alice monológja az epizód végén így hangzik (az angol szövegből fordítva):
"Minden vihar a reményt hordozza. A reményt, hogy valahogy reggelre megint minden tiszta lesz - és még a legaggasztóbb foltok is eltűnnek. A kétely, hogy a szeretett férfi vajon ártatlan-e. A következmények, amiket az ő hibája miatt viselünk. A sebek, amit a hűtlenségével okozott. Vagy a csókjának emléke.Így hát várjuk, hogy elvonuljon a vihar, s közben reménykedünk a legjobbakban. Habár a szívünk mélyén tudjuk, hogy vannak letörölhetetlen foltok. Amiket semmi nem mos le."

Érdekességek
 Ez a harmadik évad nyitóepizódja, Magyarországon szeptember 11-én került adásba a TV2-n. Az első két évad eredeti vetítésekor mindig szerda esténként adta a sorozat részeit a magyar kereskedelmi csatorna, de 2007 szeptemberétől 2008 márciusáig kedd esténként találkozhattunk a feleségekkel. Az Áramszünet című epizódot már egy pénteki napon adta le a TV2, és így tovább a harmadik évad hátralévő részeit.
 A második évad utolsó epizódja (Emlékezz!) és e között hat hónap telik el. Sok változás is észrevehető: Gabrielle világosabbra festette a haját, Susan leégett háza újra épen áll a helyén, Bree és Orson pedig hivatalosan is szerelmespár lettek.

Epizódcímek szerte a világban
 Angol: Listen to the Rain on the Roof (Hallgasd az esőt a tetőn!)
 Francia: L'orage passe (Elhalad a vihar)
 Olasz: Pioggia (Eső)
 Német: Der große Regen (A nagy eső)

A Született feleségek epizódjai


text:
Puerto Rico Highway 29 (PR-29) is an avenue in the city of Bayamón, Puerto Rico. It connects from the PR-2 (in Hato Tejas) to the PR-5, intersects the PR-167 at Plaza del Sol (a major commercial centers of Bayamón). This road is called Avenida Main Oeste.

Major intersections

See also

 List of highways numbered 29

References

External links

029
Bayamón, Puerto Rico


text:
«Кри́тика» — сучасний український інтелектуальний часопис аналітичної есеїстики, публіцистики та рецензій, який із 1997 року видає в Києві видавництво «Критика» з ініціативи відомого літературознавця, історика культури, професора Гарвардського університету Григорія Грабовича. Видання часопису впродовж довгого часу підтримує Український науковий інститут Гарвардського університету. Часопис належить до європейської мережі культурологічних часописів «Eurozine».

Концепція

Часопис було організовано за взірцем американського «New York Review of Books», англійського «Times Literary Supplement» та польського часопису «Kultura», що його видавав у паризькій еміґрації Єжи Ґедройць. Серед українських видань «Критика» вирізняється високим інтелектуальним рівнем і є розрахованим на широкі кола української інтелігенції для міждисциплінарного обговорення найістотніших соціальних, політичних і культурних проблем суспільства взагалі, а надто вітчизняної гуманітарної спільноти, як в актуальному, так і в історичному аспектах.

На сторінках видання часто відбуваються жорсткі дискусії з актуальних проблем української історіографії, літературознавства тощо. Найзапекліші дискусії викликали «креольська концепція», що її Микола Рябчук обстоював у книжках «Від Малоросії до України», «Дилеми українського Фауста» і «Дві України», перебіг правописної реформи та її публічної рецепції, обговорення перспектив феміністичної ідеології та ґендерних студій в Україні, феномен «національних містифікацій» (від Осіяна та «Слова о полку Ігоревім» до «Калевали» та «Велесової книги»), творення нового літературного канону, проблеми академічних стандартів, поширення корупції та практики плагіату в українській науці, колізії історичної пам'яті, «амнезії й амністії», зокрема з огляду на оцінки й інтерпретації Голодомору 1933 року, ювілеїв Володимира Щербицького, Переяславської ради, Волинської різанини 1943 року, німецько-радянської війни, а також на контроверсійні питання, пов'язані з відживленням в українському суспільстві радянської ностальгії та ксенофобії (зокрема антисемітської, антипольської, антизахідницької й антиросійської риторики) й поширенням серед культурних еліт ґрунтівсько-нативістичних настроїв.

Редакційна колегія та автори

Головний редактор часопису Григорій Грабович.

Відповідальною редакторкою в Україні є Юлія Бентя.

До першого складу редакційної колегії часопису увійшли
 Микола Рябчук,
 Соломія Павличко (1958–1999),
 Олександр Савченко,
 Вадим Скуратівський (станом на січень 2013 не є членом редколегії),
 Олексій Толочко.
Згодом членами редколегії стали:
 Юрій Андрухович,
 Богуміла Бердиховська,
 Ярослав Грицак,
 Володимир Кулик,
 Михайло Мінаков,
 Олександр Мотиль,
 Сергій Плохій,
 Юрко Прохасько.
 Ігор Шевченко (помер 2009 року),
 Юрій Шаповал,

Часопис видається українською мовою в оригінальній редакційній орфографії, що періодично викликає критичні коментарі від читачів. З 2018 р. часопис друкується в кольорі.

Третина авторів статей іноземці, серед яких багато науковців із світовим ім'ям таких як Умберто Еко, Славой Жижек, Едвард Кінан, Лешек Колаковський, Чеслав Мілош, Річард Пайпс, Едвард Саїд. Авторами є академіки з України та діаспори Дмитро Затонський, Дмитро Наливайко, Мирослав Попович, Ігор Шевченко, а також історики Володимир Ричка, Наталя Яковенко, Георгій Касьянов, літературознавці Юрко Прохасько, Богдана Матіяш, письменники Тарас Прохасько, Юрій Андрухович та Сергій Жадан.

Див. також
 Критика (видавництво)

Примітки

Посилання
 Вебсайт часопису «Критика»
 Григорій Грабович. Модель «Критики»  // Критика. — грудень 2017.
Часопис "Критика" у Facebook.
Часопис "Критика" у Twitter.

Українськомовні журнали
Видання з літературознавства
Культурологічні журнали
Політичні журнали
Видання про суспільство
Щомісячні журнали
Двомісячні журнали
Журнали Києва
Засновані в Україні 1997


text:
Una modelización matemática se basa en la compresión de fenómenos reales, obteniendo resultados matemáticos.
Dubois (1984) propone cuatro modelizaciones distintas que se encuentran relacionadas entre sí:
 1ª modelización: selección o muestreo simple de una muestra a partir de k objetos de un total de n objetos distinguibles.
 2ª modelización: distribución, almacenamiento o colocación de k objetos en n recipientes.
 3ª modelización: partición en subconjuntos n de un conjunto de objetos k
 4ª modelización: descomposición de un número natural k en n sumandos enteros no negativos.

1ª Modelización
Selección o muestreo simple, de  objetos de un total de  objetos distinguibles.

En esta modelización hay 4 posibles tipos de selección:

Muestra ordenada
Si la muestra está ordenada, importa el orden de sus objetos, se hallan con los siguientes casos:
 Sin reemplazamiento:
 El número de selecciones que se producen viene dada por la Variación: .
 Con reemplazamiento:
 La cantidad de selecciones se calculan mediante Variaciones con repetición: .

Muestra no ordenada
Si la muestra no está ordenada, el orden de sus objetos no es importante, se distinguen estos casos:
 Sin reemplazamiento:
 Las posibles selecciones en este caso se obtienen con Combinaciones: .
 Con reemplazamiento:
 El número total de selecciones viene dado por Combinaciones con repetición: .

Hay un caso particular de Variación:  que se conoce como Permutación: , este caso corresponde al número de muestras ordenadas sin reemplazamiento de n objetos de un conjunto de n objetos distinguibles.
 Sin reemplazamiento se refiere a que el elemento utilizado ya no puede volverse a usar, mientras con reemplazamiento si.

2ª Modelización
Distribución, almacenamiento o colocación de k objetos en n recipientes.

Para dicha modelización hay que diferencia la situación en la que se encuentran los n recipientes para saber el tipo de aplicación a la que corresponde.
 Aplicaciones cualesquiera: recipientes vacíos o con más de un objeto.
 Aplicación inyectiva: todos los recipientes tienen uno o ningún objeto.
 Aplicación sobreyectiva: no hay ningún recipiente vacío y puede tener más de un objeto.
 Aplicación biyectiva: todos los recipientes poseen solo objeto.

Distribución ordenada
Si la distribución se encuentra ordenada existen 8 tipos de distribuciones, en las que los objetos serán distinguibles. Podemos diferenciar entre recipientes distinguibles e indistinguibles.

 En los recipientes distinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones:
 Aplicaciones cualesquiera:
El número de distribuciones viene dado por el producto de Permutación por  Combinación con repetición: P(k)CR(n,k).
 Aplicación inyectiva:
El número de distribuciones viene dado por la  Variación: V(n,k)  .
 Aplicación sobreyectiva:
Para averiguar el número de distribuciones se realiza el producto de Permutación por los números de Lah sin signo: P(n)L(k,n).
 Aplicación biyectiva:
El número de distribuciones se calcula por la Permutación: P(n).

 En los recipientes indistinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones::
 Aplicaciones cualesquiera:
 El número de distribuciones viene dado por  = .
 Aplicación inyectiva:
 El número de distribuciones es 1.
 Aplicación sobreyectiva:
 Para averiguar el número de distribuciones se utiliza los números de Lah sin signo: L(k,n).
 Aplicación biyectiva:
 El número de distribuciones es 1.

Distribución no ordenada
Si la distribución se encuentra ordenada existen 16 tipos de distribuciones, en las que podemos diferenciar entre objetos distinguibles e indistinguibles.
 En los objetos distinguibles, podemos observar los siguientes recipientes:
Recipientes distinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones:
 Aplicaciones cualesquiera:
 El número de distribuciones viene dado por la  Variación con repetición: VR(n,k).
 Aplicación inyectiva:
 El número de distribuciones viene dado por la  Variación: V(n,k).
 Aplicación sobreyectiva:
 El número de distribuciones viene dado por el producto de Permutación por el  número de Stirling de 2.ª especie:P(n)S(k, n).
 Aplicación biyectiva:
 El número de distribuciones se calcula por la Permutación: P(n).

Recipientes indistinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones:
 Aplicaciones cualesquiera:
 .
 Aplicación inyectiva:
 El número de distribuciones es 1.
 Aplicación sobreyectiva:
 El número de distribuciones se calcula por el  número de Stirling de 2.ª especie: S(k, n).
 Aplicación biyectiva:
 El número de distribuciones es 1.

 En los objetos indistinguibles, podemos observar los siguientes recipientes:
Recipientes distinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones:
 Aplicaciones cualesquiera:
 El número de distribuciones viene dado por  Combinación con repetición: CR(n,k).
 Aplicación inyectiva:
 El número de distribuciones viene dado por  Combinación : C(n,k).
 Aplicación sobreyectiva:
 El número de distribuciones viene dado por  Combinación con repetición: CR(n,k-n).
 Aplicación biyectiva:
 El número de distribuciones es 1.

Recipientes indistinguibles, podemos obtener las siguientes aplicaciones:
 Aplicaciones cualesquiera:
 Π(k,n).
 Aplicación inyectiva:
 El número de distribuciones es 1.
 Aplicación sobreyectiva:
 El número de distribuciones viene dado por p(k,n) que satisface la recurrencia.
 Aplicación biyectiva:
 El número de distribuciones es 1.

3ª Modelización
Partición de un conjunto  de  elementos en  subconjuntos.

En esta modelización se pueden diferenciar distintos tipos de particiones simples:

Subconjunto no ordenado y elementos distinguibles
Si el subconjunto no está ordenado y sus elementos son distinguibles se aprecian 8 tipos de particiones:
 Particiones ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 Para obtener el número de particiones se hace mediante Variaciones con repetición: .
 Vacío y unitarios:
 El total de particiones se obtiene con Variaciones: .
 No vacíos:
 El cálculo de dichas particiones se consiguen mediante el producto de la Permutación por el Números de Stirling de segunda especie: .
 Unitarios:
 La cantidad de particiones viene dada por la Permutación: .

 Particiones no ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 .
 Vacío y unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.
 No vacíos:
 El número de particiones viene dada por el Números de Stirling de segunda especie: .
 Unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.

Subconjunto no ordenado y elementos indistinguibles
Si el subconjunto no está ordenado y sus elementos no se pueden distinguir, pueden apreciarse 8 tipos:
 Particiones ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 Para calcular las posibles particiones hay que utilizar Combinaciones con repetición: .
 Vacío y unitarios:
 El número total de particiones viene dado por Combinaciones: .
 No vacíos:
 La cantidad de particiones se calcula mediante Combinaciones con repetición: .
 Unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.

 Particiones no ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 .
 Vacío y unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.
 No vacíos:
 .
  tiene que satisfacer la recurrencia  =  +  , con  = 1 y  =  = 1
 Unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.

Subconjunto ordenado y elementos distinguibles
Si el subconjunto se encuentra ordenado y cuyos elementos son distinguibles, hay 8 tipos de particiones:
 Particiones ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 El número total de particiones se calcula con el producto de la Permutación por Combinaciones con repetición: .
 Vacío y unitarios:
 Las posibles particiones vienen dada por la Variación: .
 No vacíos:
 Para el cálculo de las posibles particiones se realiza el producto de la Permutación por los números de Lah sin singno: .
 Unitarios:
 El número de particiones viene dada por Permutación: .

 Particiones no ordenadas:
 Vacío y no unitarios:
 El cálculo de particiones viene dado por  = .
 Vacío y unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.
 No vacíos:
 Las particiones se calcular mediante los números de Lah sin singno  = .
 Unitarios:
 El número de posibles particiones es 1.
 Cuando un subconjunto está vacío se refiere a que dentro de él no hay ningún elemento. Cuando es unitario se debe a que en cada subconjunto solo hay un elemento y no unitario porque hay más de un elemento.

4ª Modelización
Descomposición de un número natural k en n sumandos enteros no negativos.
Un entero positivo k se puede descomponer en n sumandos enteros no negativos, se clasifican dependiendo de su descomposición y sus sumandos:
 La descomposición se puede calificar en dos tipos:
 Ordena
 No ordenada
 Los sumandos pueden clasificarse como:
 No negativos
 Cero y uno
 Positivos
 Uno

Descomposición ordenada
Si la descomposición se encuentra ordenada existen 4 tipos de descomposiciones, dependerán del tipo de sumando que sea:
 No negativos
El número de descomposiciones vienen dados por la  Combinación con repetición: CR(n,k)
 Cero y uno
 El número de descomposiciones se calculan por la  Combinación: C(n,k)
 Positivos
 Las descomposiciones se calculan por la  Combinación con repetición: CR(n,k-n)
 Uno
 El número de distribuciones es 1

Descomposición desordenada
Si la descomposición se encuentra desordenada existen 4 tipos de descomposiciones, dependerán del tipo de sumando que sea:
 No negativos
Π(k,n)
 Cero y uno
 El número de distribuciones es 1
 Positivos
 El número de distribuciones viene dado por p(k,n) que satisface la recurrencia
 Uno
 El número de distribuciones es 1

Enlaces externos
Modelización

Referencias
 Dubois, Jean-Guy. Une systématique des configurations combinatoires simples. Educational Studies in Mathematics 15, 37–57 (1984) doi:10.1007/BF00380438
 V. Navarro-Pelayo; Carmen Batanero; Juan D. Godino (1996). Razonamiento Combinatorio en Alumnos de Secundaria.
 Rafael Roa (2000). Razonamiento Combinatorio en Estudiantes con Preparación Matemática Avanzada.
 Tan Mingshu (2011). Some Combinatorial Identities and Explanations Based on Occupancy Model.

Combinatoria


text:
Stidsholtkvinden eller Stidsholthovedet er det ødelagte hoved fra en kvinde, der blev fundet i Stidsholt Mose i Vendsyssel i 1859. Hun var blevet halshugget af et hug mellem tredje og fjerde halshvirvel. Hendes hår var farvet mørkerødt af stofferne i tørvemosen. Hendes hår var bundet i en knude og fastgjort med et vævet bånd, der dog var forgået. Hendes hoved blev aldrig videnskabeligt dateret, men stammer muligvis fra jernalderen, og resten af kroppen blev aldrig fundet. Hendes hår var 51 centimeter langt. Det er udstillet i København.

Se også
 Liste over moselig

Referencer

Litteratur

 Wijnand van der Sanden: Mumien aus dem Moor. Die vor- und frühgeschichtlichen Moorleichen aus Nordwesteuropa. Batavian Lion International, Amsterdam 1996, , S. 92, 145, 159, 161, 194 (niederländisch, Originaltitel: Vereeuwigd in het veen. Übersetzt von Henning Stilke).

Moselig fra skandinavisk jernalder
Arkæologiske fund fra Danmark


text:
International Telecommunications Public Correspondence Service (ITPCS) is an International Telecommunication Union (ITU) proposal for allocation of country code 991 for use in some form of individual-based international numbering plan.

The service may have been intended for ENUM trials, as the ITU allocated the range 991 001 to Neustar for use in trial in 2002. However, the most recent approved ENUM trial, with Telesoft Technologies's Sentiro, was allocated space in the Universal personal telecommunications (UPT) range (country code 878). No other allocations have been reported in 991.

Application templates addressed to the ITU for E.164 shared country codes and identification codes require descriptions of the "Public Correspondence Service" to be provided with those codes.

References

International Telecommunication Union


text:
Kubota (株式会社クボタ, Kabushiki-gaisha Kubota) is een Japanse machinefabriek. Het bedrijf is opgericht in 1890 en is gevestigd in Osaka. Het maakt dieselmotoren, grasmaaiers en tractoren tot pijpleidingen en waterzuiveringsinstallaties.

Geschiedenis
In 1890 werd het bedrijf, toen nog onder de naam Oide Chuzo-jo, opgericht. Het was een ijzergieterij. Vanaf 1893 werden waterleidingen aan het assortiment toegevoegd en in 1897 werd de naam gewijzigd in Kubota Tekko-jo (Kubota Iron Works). In 1922 begon het met de productie van verbrandingsmotoren. In 1939 werden de aandelen op de beurs genoteerd.

In 1953 veranderde de naam in Kubota Tekko K.K. en werd een speciale afdeling opgericht voor de productie van materieel voor bouwondernemingen zoals graafmachines. In 1960 werd de eerste landbouwtractor op de markt gebracht. In 1969 begon Kubota met de export naar de Verenigde Staten van een 21 pk minitractor. In 1972 was het bedrijf al zo succesvol dat het besloot een Amerikaanse vestiging, Kubota Tractor Corporation, op te richten voor de verkoop van tractors in de Verenigde Staten. Omdat Amerikaanse fabrikanten zich uit deze markt hebben teruggetrokken is het merk een soortnaam geworden voor minitractors. Bij het 100 jarig bestaan in 1990 werd de naam gewijzigd in Kubota Corporation. In datzelfde jaar kocht het een aandelenbelang van 5,4% in de Amerikaanse motorenfabrikant Cummins. Cummins is een belangrijke leverancier van motoren aan Kubota voor zwaar matrieel.

In 2009 werd een tractorfabriek voor Siam Kubota Tractor Company in Thailand geopend. In 2012 werd het Noorse bedrijf Kverneland Group overgenomen, Kverneland maakt vooral landbouwmaterieel dat door tractors, onder andere die van Kubota, wordt getrokken. In 2016 volgde het Amerikaanse machinemerk Great Plains. Great Plains werd opgericht in 1976 en maakt vooral machines voor de landbouw en het onderhoud van parken en tuinen.

Kubota levert ook de dieselmotoren in de dwergauto's van Aixam.

Activiteiten
In 2021 behaalde Kubota een omzet van 2,2 biljoen yen. Veruit het grootste deel van de omzet werd behaald met de verkoop van machines voor de landbouw en bouw. Slechts 15% van de omzet wordt nog behaald met de verkoop van producten en diensten die water en milieu zijn gerelateerd.

Geografisch is Noord-Amerika de belangrijkste afzetmarkt met een omzetaandeel van 37%. Japan is de tweede markt gemeten naar omzetbijdrage, gevolgd door Azië en Europa.

Externe links
  Kubota Investor Relations
 Kubota-Landbouw: website Nederlandse Kubota dealers

Japanse multinational
Bedrijf genoteerd aan de Tokyo Stock Exchange
Tractor
Machinefabriek
Economie in Osaka


text:
Lutzomyia stewarti is een muggensoort uit de familie van de glansmuggen (Psychodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1944 door Mangabeira and Galindo.

Motmuggen


text:
Ша́рівка — ландшафтний заказник місцевого значення в Україні. Розташований у межах Кобеляцького району Полтавської області, між селом Кунівкою та містом Кобеляками.

Площа природоохоронної території 254 га. Статус присвоєно згідно з рішенням облради від 20.12.1993 року. Перебуває у віданні ДП «Кременчуцький лісгосп» (Кобеляцьке л-во, кв. 30-36, 103).

Галерея

Джерела
 Шарівка

Ландшафтні заказники Полтавської області
Природно-заповідний фонд Кобеляцького району
Природоохоронні об'єкти, засновані 1993
Ворскла
Поворскля


text:
Caratteristiche tecniche
È un mediano.

Carriera

Club
Cresciuto nelle giovanili del , esordisce il 1º maggio 2016 nel match perso 1-0 contro l'.

Nazionale
Nel 2017 partecipa con la nazionale Under-20 argentina al Campionato sudamericano, disputando 4 incontri.

Statistiche

Presenze e reti nei club
Statistiche aggiornate all'11 marzo 2018.

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

Boca Juniors: 2016-2017, 2017-2018

Boca Juniors: 2018

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Петровский () — хутор в Мелеузовском районе Республики Башкортостан Российской Федерации. Входит в состав Александровского сельсовета.

География

Географическое положение
Расстояние до:
 районного центра (Мелеуз): 38 км,
 центра сельсовета (Александровка): 12 км,
 ближайшей ж/д станции (Мелеуз): 38 км.

Население

 Национальный состав
Согласно переписи 2002 года, преобладающая национальность — русские (100 %).

Примечания

Ссылки
 Совет муниципальных образований Республики Башкортостан
 Петровский на портале «Генеалогия и Архивы»

Населённые пункты Мелеузовского района