text:
51 Pegasi je Slunci podobná hvězda v souhvězdí Pegase vzdálená 15,4 parseků (50,1 světelných let) od Země. Je první hvězdou kromě Slunce, u které byla nalezena obíhající planeta. Objev exoplanety byl oznámen 6. října 1995 Michelem Mayorem a Didierem Quelozem.

Vlastnosti
51 Pegasi je žlutý trpaslík asi 7,5 miliardy let starý, tedy o něco starší než Slunce, a o 4–6 % hmotnější. Její spektrální třída je klasifikována jako G4-5Va, dříve byla klasifikována jako G2,5V. zdánlivá jasnost hvězdy je 5,49 – je tedy ze Země viditelná za pomoci triedru nebo za dobrých podmínek pouhým okem.

Roku 1996 astronomové Baliunas, Sokoloff a Soon měřili spektrální čáry vápníku II H a K ve spektru této hvězdy, z čehož stanovili periodu její rotace na 37 dní.

Planetární soustava
Planetu objevili švýcarští astronomové Michel Mayor and Didier Queloz metodou radiálních rychlostí na Observatoři v Haute-Provence za použití spektrografu Elodie. Objev oznámili 6. října 1995 na konferenci ve Forencii. Následně 12. října objev planety potvrdili Geoffrey Marcy ze Sanfranciské státní univerzity a Paul Butler z Kalifornské univerzity v Berkeley použitím spektrografu Hamilton na Lickově observatoři u San José v Kalifornii.

51 Pegasi b (zkráceně 51 Peg b) je prvním objeveným planetárním průvodcem své hvězdy. Planeta byla neformálně pojmenována Bellerophon. Po tomto objevu mnoho týmů potvrdilo její existenci a získalo více informací o jejích vlastnostech, včetně skutečnosti, že obíhá velmi blízko své hvězdy, že její teplota je okolo 1 190 °C a že má hmotnost minimálně poloviny hmotnosti Jupiteru. Tato malá vzdálenost od hvězdy nebyla slučitelná s tehdejšími teoriemi vytváření planet a vedla k diskuzím o planetární migraci.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 Článek na hvezdy.astro.cz
 Exoplanety.cz

Hvězdy v souhvězdí Pegase
Hvězdy s planetami
Žlutí trpaslíci
Objekty ve Flamsteedově katalogu


text:
Ante Vican (11 June 1926 – 20 March 2014) was a Croatian actor. He appeared in more than thirty films from 1969 to 2012.

Selected filmography

References

External links

1926 births
2014 deaths
Croatian male film actors

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Le casino de Montbenon est un bâtiment vaudois situé sur le territoire de la commune de Lausanne, en Suisse.

Histoire
Le casino de Montbenon a été construit sur l'esplanade homonyme en 1908 ; contrairement à ce que son nom pourrait laisser penser, le bâtiment n'a jamais accueilli de salle de jeu. À la suite d'une rénovation conduite dans les années 1980, il comporte aujourd'hui un café, deux salles de spectacle (la salle Paderewski avec 500 places et la salle des Fêtes avec 300 places assises) ainsi que la cinémathèque suisse, qui y organise régulièrement des projections. Au fil du temps, le bâtiment s'est successivement appelé casino des étrangers jusqu'en 1919, casino de Montbenon jusqu'à la Première Guerre mondiale, casino de Lausanne jusqu'en 1950, casino municipal de Montbenon jusqu'en 1960 avant de reprendre le nom de Casino de Montbenon.

Le bâtiment est inscrit comme bien culturel suisse d'importance nationale. Il se compose d'un corps central formé de la salle Paderewski en saillie encadré par deux tours sur un modèle identique à celui du casino de Monte-Carlo.

Notes et références

Bibliographie

Bien culturel d'importance nationale dans le canton de Vaud
Bâtiment à Lausanne
Montbenon


text:
Satan(a) (ebraică: שָׂטָן, Satana ebraica tiberiană Śāṭān; greaca Koine: Σατανάς, Satanás; aramaică: צטנא, Śaṭanâ; arabă: شيطان, Sheikhṭaan) este o denumire abrahamică ce se referă de obicei la un înger-procuror, demon sau zeu minor în diferite religii.

În iudaism
Satan joacă diferite roluri în Tanakh, apocrife și Noul Testament. În Tanakh, Satan este un înger de care se folosește Dumnezeu pentru a încerca omul în diferite situații, de obicei legate de nivelul său de credință. Dumnezeu poate folosi puterea îngerilor săi (cum ar fi Satana) pentru a testa oamenii. În iudaism Satana este slujitorul fidel al lui Dumnezeu, el fiind un înger ascultător (în iudaism îngerii nu pot decât să asculte poruncile lui Dumnezeu). Evreii susțin că pasajele interpretate de creștini ca referindu-se la Diavol se refereau de fapt la niște adversari militari ai Israelului antic. Diavolul este pe tot atât de puțin dușmanul lui Dumnezeu pe cât un procuror oarecare este dușman al statului de drept.

În Talmud și în unele lucrări cabalistice, Satana este uneori denumit Samael. În domeniile angelologiei și demonologiei, aceasta denumire se referă uneori la îngeri și demoni diferiți, și nu există consens asupra răutății tuturor acestor entități.

Manuscrisele de la Nag Hammadi asociază imaginea lui Satan cu cea a lui Dumnezeu, șarpele reprezentând eroul venit sa salveze primii oameni de tirania divinității care îi ținea captivi. Ideea nu e nouă, fiind existentă în multe religii gnostice

În creștinism

În creștinism, diavolul și Satana reprezintă un înger care s-a răzvrătit împotriva lui Dumnezeu.De asemenea mai este cunoscut drept cel care a vorbit prin intermediul șarpelui și a tentat-o pe Eva să nu asculte porunca lui Dumnezeu. Este identificat și ca acuzatorul lui Iov, ispititorul din evanghelii și balaurul din Apocalipsă. Poartă numele de "conducătorul demonilor" (Matei 12:24); "conducătorul lumii" și chiar "dumnezeul acestei lumi" (Corinteni|4|4) Apocalipsa lui Ioan descrie cum Satana este aruncat din cer spre pământ cu "multă mânie" și războindu-se cu adepții lui Isus, până ce este distrus complet în "lacul de foc" (Apocalipsa 12:7-17; Apocalipsa 20:10).

În Ioan 3:8 se spune, contrar învățăturilor iudaismului "...că diavolul păcătuiește de la început." Noul Testament îl revelează pe Satana ca dușman al Lui Dumnezeu și al omului. Și tot în acest verset este scris "Fiul Lui Dumnezeu S-a arătat ca să nimicească lucrările diavolului." În textele apocrife și în Noul Testament, Satana este un demon rebel, dușmanul lui Dumnezeu și al omenirii, și întruchiparea răului. Satan mai este cunoscut și ca diavolul, "Prințul întunericului", Lucifer, și Mefistofel. Este o ființă spirituală superior omului.Biblia nu dezvăluie numele lui, doar titluri: diavol, împotrivitor, tatăl minciunii, rebel.

În islam

În islam, Iblis (arabă إبليس), este diavolul principal. Perspectiva islamică asupra lui Satana are atât puncte comune, cât și diferențe cu cele creștină și iudaică.

Note

Bibliografie
John Milton "Paradisul pierdut"

Vezi și
Bucuria Lui Satan
Bafomet
Demon
Luceafăr
Lucifer
Pan (mitologie)
Satanism
Yamá
Beelzebul
Șapte prinți ai Iadului
Pact cu Diavolul

Mitologie avraamicăDemoniTermeni creștini


text:
Sphaenognathus lindenii es una especie de coleóptero de la familia Lucanidae.

Distribución geográfica
Habita en Ecuador y Venezuela.

Referencias

Lindenii
Coleópteros de Venezuela
Coleópteros de Ecuador


text:
– chram shintō w Hakodate (podprefektura Oshima) w Japonii. To główny chram w tym mieście..

Chram powstał w 1445 ku czci kami Hachimana, a w 1897 został przeniesiony w obecne miejsce z widokiem na Cieśninę Tsugaru. Kompleks sakralny składa się z 8 budynków, główna świątynia została zbudowana w 1915 w stylu yatsumune-zukuri. W 1896 został podniesiony do rangi "narodowego sanktuarium". Do chramu prowadzą kamienne schody o 134 stopniach.

Uwagi

Przypisy

Chramy shintō w Japonii
Obiekty sakralne w Hakodate


text:
Massimo Iannetti (* 22. Dezember 1982 in Nereto) ist ein ehemaliger italienischer Radrennfahrer.

2004 erhielt Massimo Iannetti einen Vertrag bei Domina Vacanze; im selben Jahr startete er beim Giro d'Italia, konnte die Rundfahrt aber nicht beenden. Vor der Saison 2005 wechselte er zu dem italienischen Professional Continental Team Naturino-Sapore di Mare. 2006 fuhr Iannetti für das Schweizer Team L.P.R. Bei der Tour de Langkawi 2006 schaffte er es auf zwei Tagesabschnitten unter die TopTen und belegte am Ende in der Gesamtwertung den 18. Platz. Zum Ende der Saison beendete er seine Radsportlaufbahn.

Teams
2004 Domina Vacanze
2005 Naturino-Sapore di Mare
2006 Team L.P.R.

Weblinks

Radsportler (Italien)
Italiener
Geboren 1982
Mann


text:
Jazīreh-ye Hendūrābī (persiska: جزيره هندرابی, جزیره هندورابی, Jazīreh-ye Hendorābī) är en ö i Iran.   Den ligger i provinsen Hormozgan, i den södra delen av landet,  km söder om huvudstaden Teheran. Arean är  kvadratkilometer.

Terrängen på Jazīreh-ye Hendūrābī är mycket platt. Öns högsta punkt är  meter över havet. Den sträcker sig 4,5 kilometer i nord-sydlig riktning, och 7,7 kilometer i öst-västlig riktning.  Trakten runt Jazīreh-ye Hendūrābī är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet.

Klimatförhållandena i området är arida. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är januari, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är juni, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Öar i Hormozgan
Öar i Iran större än 10 kvadratkilometer


text:
Eventi
 Una spedizione italo-portoghese stende una relazione sulle Isole Canarie. Esse erano abitate da una popolazione di origine africana, i Guanci.
 8 aprile - Francesco Petrarca viene incoronato "poeta" a Roma, sul Campidoglio

Nati

Morti

Calendario

Altri progetti

 041


text:
Oligocottus ist eine Fischgattung aus der Familie der Dickkopf-Groppen (Psychrolutidae). Die Arten der Gattung kommen küstennah im nördlichen Pazifik vom Ochotskischen Meer über das Beringmeer, die Aleuten, die Küste Alaskas, Kanadas, und der USA bis zum nördlichen Baja California (Mexiko) vor. Sie leben üblicherweise in sehr flachen Wasser, oft auch in Gezeitentümpeln.

Merkmale
Oligocottus-Arten sind großköpfige Fische mit kleinem Maul und erreichen eine Länge von 6,5 bis 10 cm. Mit Ausnahme von Oligocottus rimensis, der winzige Schuppen hat, sind sie schuppenlos. Der obere Stachel des Vorkiemendeckels ist kurz und hat eine oder mehrere Spitzen. Der Anus liegt normalerweise unmittelbar vor dem Beginn der Afterflosse.

Flossenformel: Dorsale VII–X/16–20, Anale 0/12–15, Ventrale 3. Die Schwanzflosse ist abgerundet.

Arten
Oligocottus latifrons (Gilbert & Thompson, 1905)
Oligocottus maculosus Girard, 1856
Oligocottus rimensis (Greeley, 1899)
Oligocottus rubellio (Greeley, 1899)
Oligocottus snyderi Greeley, 1898

Literatur
 Eschmeyer, Herald, Hamann: Pacific Coast Fishes, Peterson Field Guides, ISBN 0-395-33188-9

Weblinks

Dickkopf-Groppen
Psychrolutidae


text:
Todd McDermott (b April 6, 1966) is a multi-Emmy Award winning television journalist who has worked in several top television markets .
McDermott is a Buffalo, New York native, and has a Bachelor of Arts degree in Political Science from Canisius College in Buffalo.

From 2000 to 2004, he anchored the 5pm and weekend evening newscasts for the CBS flagship station in New York City, WCBS-TV. His tenure included anchoring coverage of the September 11th, 2001 attacks in Lower Manhattan. His reporting and anchoring from Ground Zero on the one year anniversary of the 9/11 attacks helped win him an Associated Press Award for outstanding reporting. While working for CBS in New York, he also reported for and served as an occasional host and anchor for the CBS Early Show and the CBS Morning News.

From September 2004 until September 2008, McDermott co-anchored the 6 p.m. and 11 p.m. newscast on WUSA (TV) in Washington, DC.  McDermott was paired with Tracey Neale for the first three years until January 4, 2008, and then was paired with Lesli Foster.  During his time at WUSA, he anchored live from the Pentagon on the 5th anniversary of 9/11, live from the White House for the Presidential inauguration, as well as from the U.S.  Capitol's Statuary Hall for multiple State of the Union Addresses. Todd won an Emmy for Best Anchor in the Washington DC/Baltimore region,  after multiple nominations as an anchor in D.C. and at WMAR-TV in Baltimore in the late 1990s, including a nomination for his live coverage from Washington D.C. of the impeachment of President Bill Clinton.

After leaving WUSA, Todd joined WPXI-TV, the NBC affiliate in Pittsburgh, as co-anchor of the weekday morning and noon newscasts. In October 2012, he moved to co-anchor the weeknight newscasts at WPBF, the ABC affiliate in West Palm Beach, Florida. Todd's first day at WPBF was October 22, the same day that Lynn University in Boca Raton hosted the third and final presidential debate between Barack Obama and Mitt Romney.

In January 2015, McDermott led a team from WPBF-TV to Havana, Cuba to report live on historic diplomatic talks between the Obama administration and the Castro regime. During that time, McDermott and his coworkers gained unprecedented (at the time) access to the Cuban people in their homes. The resulting hour-long documentary, "Cuba Unlocked" was reported, written, and produced by McDermott. "Cuba Unlocked" won an Emmy in the Miami/Orlando/West Palm region for Outstanding News Special.

In October 18, 2022, McDermott moderated the Florida Senate Debate for the 2022 United States Senate election in Florida.

References

Living people
American television news anchors
Canisius College alumni
1961 births


text:
Em reconhecimento de padrões e recuperação de informações com classificação binária, precisão (também chamada de valor preditivo positivo) é a fração de instâncias recuperadas que são relevantes, enquanto revocação (também conhecida como sensibilidade) é a fração de instâncias relevantes que são recuperadas. Tanto  precisão quanto revocação (ou recall) são, portanto, bases para o estudo e compreensão da medida de relevância. Suponha que um programa de computador para o reconhecimento de cães em cenas de um vídeo identifica 7 cães em uma cena contendo 9 cães e alguns gatos. Se 4 das identificações estão corretas, mas 3 são, na verdade, gatos, a precisão do programa é 4/7 enquanto a sua revocação é 4/9. Quando um motor de pesquisa retorna 30 páginas mas dessas apenas 20 são relevantes enquanto deixa de retornar 40 outras páginas relevantes a precisão é de 20/30 = 2/3 enquanto a revocabilidade 20/60 = 1/3.

Precisão, neste caso, é ''o quanto os resultados da pesquisa são úteis'', enquanto revocabilidade é ''o quão completos os resultados estão''.

Em estatística, se a hipótese nula é de que todos (e somente) os itens relevantes são recuperados, a ausência de erros tipo I e tipo II correspondem, respectivamente, à precisão máxima (sem falsos positivos) e revocabilidade máxima (sem falsos negativos).

No exemplo apresentado, o padrão de reconhecimento contem 7 - 4 = 3 erros tipo I e  9 - 4 = 5 erros tipo II. Precisão pode ser traduzida como uma medida de exatidão ou qualidade, enquanto que revocabilidade é a medida de completude ou quantidade.

Em termos simples, alta precisão significa que o algoritmo retornou substancialmente mais resultados relevantes que irrelevantes, enquanto alta revocabilidade significa que o algoritmo retornou a maioria dos resultados relevantes.

Introdução
Em um cenário de recuperação de informação, as instâncias são documentos e as tarefas são o retorno do conjunto de documentos relevantes dados pela ferramenta de busca; ou, equivalentemente, a classificação de cada documento como ''relevante'' ou ''não-relevante''.
Neste caso, os documentos relevantes são simplesmente aqueles que percentem à categoria ''relevante''.
Revocação é a razão entre o número de documentos relevantes que são retornados pela pesquisa e o total de documentos relevantes existentes. Enquanto a precisão é a razão entre o número de documentos relevantes  e o total de documentos recuperados pela busca.
Na tarefa de classificação, a precisão se refere ao número de falsos positivos.

Em uma tarefa de classificação, o coeficiente de precisão é o número de verdadeiros positivos (i.e. o número de itens corretamente rotulados como pertencentes aos positivos), dividido pelo número total de elementos identificados como pertencentes ao conjunto positivo (i.e. a soma de verdadeiros positivos e falsos positivos, que são itens incorretamente rotulados como pertencente ao conjunto). Revocação, neste contexto, é definido como o número de verdadeiros positivos, dividido pelo número total de elementos que pertencem aos positivos (i.e. a soma de verdadeiros positivos e falsos negativos, que são itens que não foram rotulados como pertencentes aos positivos, mas deveriam ter sido).

Na recuperação de informação, um score perfeito de precisão ( razão = 1.0) significa que todos os resultados obtidos por uma pesquisa foram relevantes (mas não diz nada sobre se todos os documentos relevantes foram recuperados), enquanto um score perfeito de revocação ( razão = 1.0 ) significa que todos os documentos relevantes foram recuperados pela pesquisa (mas não diz nada sobre como muitos documentos irrelevantes também foram recuperados).

Em uma tarefa de classificação, um score de precisão de 1,0 para um critério X, significa que cada item rotulado como pertencente ao critério X, de fato, pertence ao  critério X (mas não diz nada sobre o número de itens que atendem ao critério X que não foram rotulados corretamente) considerando que um coeficiente de revocação 1.0 significa que cada item dos objetos que obedecem ao critério X foi rotulado como pertencente ao conjunto dos objetos que possuem o critério X (mas não diz nada sobre como muitos outros itens incorretamente foram também identificados a este conjunto).

Muitas vezes, há uma relação inversa entre o coeficiente de precisão e o coeficiente de revocação, onde é possível aumentar um à custa de reduzir o outro. Em neurocirugia, temos exemplos óbvios sobre essa relação. Considere um neurocirurgião encarregado de remover um tumor maligno do cérebro de um paciente. O cirurgião precisa remover todas as células tumorais, uma vez que quaisquer células cancerígenas remanescentes irão gerar novo tumor. Por outro lado, o cirurgião não deve remover as células saudáveis do cérebro, uma vez que deixará o paciente com comprometimento da função cerebral. O cirurgião pode ser mais liberal na área do cérebro que  remove para garantir que extraiu todas as células do câncer. Esta decisão aumenta a revocação, mas reduz a precisão. Por outro lado, o cirurgião pode ser mais conservador no cérebro, garantindo que extraiu apenas as células cancerosas. Esta decisão aumenta a precisão, mas reduz a revocação. Isto é, maior revocação aumenta as chances de remover as células saudáveis (resultado negativo) e aumenta as chances de remover todas as células de câncer (resultado positivo). Maior precisão diminui as chances de remover as células saudáveis (resultado positivo), mas também diminui as chances de remover todas as células de câncer (resultado negativo).

Geralmente, a precisão e a revocação não são discutidas isoladamente. Em vez disso, ou os valores de uma medida são comparados a um nível fixo na outra medida (p.ex. precisão em um nível de revocação da ordem de 0,75), ou ambas são combinadas em uma única medida. Exemplos de medidas que são uma combinação de precisão e revocação são os F-measure (a média harmónica ponderada de precisão e revocação), ou o coeficiente de correlação de Matthews, que é uma média geométrica das variantes corrigidas para o acaso: os coeficientes de regressão Informedness (DeltaP') e Markedness (DeltaP). a Acurácia é uma média aritmética ponderada entre precisão e precisão inversa (ponderada por viés), bem como uma média aritmética ponderada entre revocação e revocação inversa (ponderada por prevalência). Precisão e revocação inversas são simplesmente a precisão e a revocação do problema inverso, onde as etiquetas positivo e negativo são trocadas (tanto para classes reais quanto para etiquetas de previsão). A revocação e o inverso de revocação, ou equivalentemente taxa de verdadeiros positivos e taxa de falsos positivos, são frequentemente traçados uns em relação aos outros como curvas COR e fornecem um mecanismo de princípios para explorar os intercâmbios de ponto de operação.

Fora do contexto de recuperação da informação, revocação, precisão e F-measure são tidos como  falhos na medida em que ignoram a verdadeira célula negativa da tabela de contingência, e eles são facilmente manipulados ao influenciar as previsões. O primeiro problema é "resolvido" usando a acurácia e o segundo problema é "resolvido" descontando-se o componente de acaso e renormalizando para o coeficiente kappa de Cohen, mas isso já não oferece a oportunidade de explorar os intercâmbios graficamente. No entanto, Informedness e Markedness são renormalizações de revocação e precisão do tipo kappa, e sua média geométrica do coeficiente de correlação de Matthews, portanto, atua como um F-measure sem viés.

Definição (contexto de recuperação da informação)
Em recuperação de informação, precisão e revocação são definidos em termos de um conjunto de documentos recuperados (p.ex. a lista de documentos produzidos por um mecanismo de pesquisa da web para uma consulta) e um conjunto de documentos relevantes (p.ex. a lista de todos os documentos na internet que são relevantes para um determinado tema), cf. relevância. As medidas foram definidas em .

Precisão
No campo da recuperação de informação, a precisão é a fração de documentos recuperados que são relevantes para a consulta:

Precisão leva todos os documentos recuperados em conta, mas também pode ser avaliada em um determinado corte de classificação, considerando apenas os primeiros  resultados retornados pelo sistema. Esta medida é chamada de precisão em n ou P@n.

Por exemplo, para uma pesquisa de texto em um conjunto de documentos, precisão é o número de resultados corretos dividido pelo número de todos os resultados retornados.

A precisão também é usada com a revocação, a porcentagem de todos os documentos relevantes retornados pela pesquisa. As duas medidas são por vezes utilizadas em conjunto no F1 Score (ou f-measure) para fornecer uma única medição para um sistema.

Observe que o significado e o uso de "precisão" na área de recuperação da informação é diferente da definição de acurácia e precisão dentro de outros ramos da ciência e tecnologia.

Revocação
Revocação na recuperação de informação é a fração dos documentos que são relevantes para a consulta que são recuperados com êxito.

Por exemplo, para a pesquisa de texto em um conjunto de documentos, coeficiente de revocação é o número de resultados corretos dividido pelo número de resultados que deveriam ter sido apresentados.

Na classificação binária, a revocação é chamada de sensibilidade. Portanto, ela pode ser vista como a probabilidade de que um documento relevante seja obtido pela consulta.

É comum alcançar uma revocação de 100% ao retornar todos os documentos em resposta a uma consulta. Portanto, revocação por si só não é suficiente, mas há necessidade de medir também o número de documentos não relevantes, por exemplo, calculando a precisão.

Definição (contexto de classificação)
Para tarefas de classificação, os termos verdadeiros positivos, verdadeiros negativos, falso-positivos e falso-negativos (ver erros tipo I e tipo II) comparam os resultados do classificador em teste com julgadores externos confiáveis. Os termos positivo e negativo referem-se à predição do classificador (às vezes conhecida como a expectativa), e os termos verdadeiro e falso referem-se a se essa previsão corresponde ao julgamento externo (às vezes conhecido como a observação).

Vamos definir um experimento de P positivo instâncias e N casos negativos para alguns condição. Os quatro resultados podem ser formuladas em um 2×2 tabela de contingência ou confusão matriz, como segue:

A precisão e a revocação, então, são definidas como:

Revocação, neste contexto, é também conhecida como a taxa de verdadeiros positivos ou sensibilidade, e a precisão também é conhecida como o valor preditivo positivo (VPP); outras medidas relacionadas usadas na classificação incluem a taxa de verdadeiros negativos e a acurácia. a taxa de verdadeiros negativos também é chamada de especificidade.

Interpretação probabilística
É possível interpretar a precisão e a revocação não como determinístico mas como probabilidade:
 A precisão é a probabilidade de que um (selecionados aleatoriamente) documento obtido é relevante.
 Revocação é a probabilidade de que um (selecionados aleatoriamente) documento relevante é obtido em uma pesquisa.
Observe que a seleção aleatória refere-se a uma distribuição uniforme sobre o apropriado conjunto de documentos; por exemplo, por selecionado aleatoriamente documento obtido, queremos dizer que a seleção de um documento a partir do conjunto de documentos recuperados em uma forma aleatória. A seleção aleatória deve ser tal que todos os documentos no conjunto têm a mesma probabilidade de ser selecionado.

Observe que, em um típico sistema de classificação, a probabilidade de que um documento obtido é relevante depende do documento. A interpretação acima estende-se a esse cenário também (precisa de explicação).

Outra interpretação para a precisão e a revocação é como se segue. A precisão é a probabilidade média de relevante recuperação. Probabilidade é a probabilidade média de completa recuperação.

F-measure
A medida que combina precisão e revocação é a média harmónica de precisão e revocação, a tradicional F-measure ou F-score balanceada:

Esta medida é aproximadamente a média de ambas quando seus valores estão próximos, e de maneira mais geral, o quadrado da média geométrica dividido pela média aritmética. Há várias razões pelas quais o F-score pode ser criticado em casos específicos devido ao seu viés como métrica de avaliação.  Esta medida também é conhecida como medida , pois revocação e precisão são ponderadas uniformemente.

É um caso especial da medida  geral (para valore reais não negativos de ):

Duas outras medidas  normalmente utilizadas são a medida , que pondera a revocação com maior valor que a precisão; e a medida , que coloca mais ênfase na precisão do que a revocação.

O termo F-measure foi cunhado por van Rijsbergen (1979), de modo que  "mede a eficácia da recuperação com relação a um usuário que atribui  vezes a mesma importância tanto para a revocação quanto para a precisão". Ele é baseado na medida de eficácia de van Rijsbergen: . Sua relação é  , onde .

Limitações como objetivos
Há outros parâmetros e estratégias para a métrica de desempenho de um sistema de recuperação da informação, como a área sob a curva de precisão-revocação (AUC).

Para a recuperação de documentos da web, se os objetivos do usuário não são claros, a precisão e a revocação não podem ser otimizadas. Conforme resumido por Lopresti,

A navegação é um paradigma cômodo e poderoso (a serendipidade).
 Os resultados da busca não precisam ser muito bons.
 Revocação? Não é importante (desde que você consiga pelo menos alguns resultados bons).
 Precisão? Não é importante (desde que ao menos alguns dos resultados na primeira página apresentada sejam bons).

Veja também
 Incerteza do coeficiente, também chamado de proficiência
 Sensibilidade e especificidade

Referências

Ligações externas
 Recuperação de informação – C. J. van Rijsbergen 1979
 A computação de Precisão e Recall para um Multi-classe Classificação Problema

Bioinformática
Ciência da computação


text:
Hans Christoff Königsmarck, vévoda Tjustský (12. prosince 1605 – 20. února 1663) byl generál švédských vojsk za třicetileté války. V Čechách proslul především obléháním Prahy na samotném konci války (31. července – 1. listopadu 1648).

Životopis
Narodil se v Kötzlinu (nyní Kyritz), Altmark na území Braniborska jako syn Conrada von Königsmarcka a Beatrix von Blumenthal. Za třicetileté války proslul rychlými výpady a drancováním. Roku 1640 dosáhl hodnosti generála, v roce 1645 se stal guvernérem Brém, v roce 1645 pak člen Švédské státní rady a roku 1655 dosáhl hodnosti polního maršála. V roce 1655 nechal postavit hrad v Lieth a pojmenoval ho po své ženě Agathenburg. Jméno hradu pak nahradilo původní název obce.

Vojenská kariéra
Vojenskou kariéru zahájil v císařské armádě, ze které v roce 1629 odešel v hodnosti kapitána.

Po vylodění krále Gustava II. Adolfa v Německu roku 1630 vstoupil do švédských služeb. Pod velením generálů Lennarta Torstensona a Carla Gustava Wrangela mu bývalo svěřováno velení samostatně operujícího sboru. S ním pak v Německu drancoval a verboval posily.

Ve službách generála Torstenssona byl neocenitelný pomocník, který mimo jiné hrál hlavní roli ve vítězství v bitvě u Jüterbogu a dobytí arcibiskupství v Brémách. Byl ustaven do role guvernéra Brém, kterou zastával až do své smrti. V roce 1641 spolu s Wrangelem v bitvě u Wolfenbüttelu porazili Rakušany vedené Leopoldem Habsburským.
Königsmarck také přinutil v roce 1645 Jana Jiřího I. Saského, významného císařského spojence, k půlročnímu příměří. V témže roce ale vystřídal Wrangel ve velení nemocného Torstenssona. Königsmarck měl problémy podřídit se velení mladšího Wrangela a jednal nezávisle na jeho rozkazech.

V roce 1648 se jeho vojska rychle přemístila k Praze. Díky znalosti slabiny v opevnění, kterou Königsmarck získal od císařského zběha podplukovníka Arnošta Ottowalského, obsadila Malou Stranu a Pražský hrad a vyrabovala jej. Na přímou žádost královny Kristýny nechal Königsmarck zabavit velmi cenné sbírky císaře Rudolfa II. na Pražském hradě a nechal je převézt do Švédska. Následovalo dlouhé ostřelovaní opevněného zbytku Prahy, přičemž obránci podnikali protiútoky, ale z důvodu nedostatku střelného prachu začali obránci Prahy vyjednávat o příměří. Švédské požadavky byly však natolik potupné, že je obránci odmítli. Mezi 10. a 11. říjnem 1648 byl podepsán Vestfálský mír, ale Švédové v nevědomí dále podnikali útoky na Prahu. Dne 1. listopadu dostal následník švédského trůnu Karel X. Gustav zprávu o podepsání míru. Königsmarck byl donucen ukončit obléhání a stáhnout se. Tato bitva byla poslední velkou bitvou třicetileté války.

Související články
 Švédské obléhání Prahy
 Švédská loupež uměleckých děl v Praze
 Třicetiletá válka

Odkazy

Reference

Literatura

Externí odkazy

Švédští generálové
Němečtí šlechtici
Osobnosti třicetileté války
Narození v roce 1605
Narození 4. března
Úmrtí v roce 1663
Úmrtí 8. března
Úmrtí ve Stockholmu
Muži


text:
John Dodington (born 3 July 1945) is a Canadian operatic bass. Born in Toronto, he studied singing at The Royal Conservatory of Music with George Lambert from 1965 to 1971. He then studied singing at the University of Toronto under Louis Quilico where he earned a Bachelor of Music degree in 1972. From 1972 to 1975 he studied singing with Otakar Kraus in London. In 1974 he made his professional opera debut as the First Apprentice in Alban Berg's Wozzeck at the Royal Opera, London. In 1976 he returned to Canada to join the Vancouver Opera. Since then he has sung both leading and secondary roles in nearly 20 productions with the Canadian Opera Company, and has made appearances with Calgary Opera, Edmonton Opera, Manitoba Opera, Opéra de Montréal, Opera Hamilton, and Pacific Opera Victoria among others. He has also appeared as a soloist with the Festival Singers of Canada, the Kingston Symphony, the National Arts Centre Orchestra, the Thunder Bay Symphony Orchestra, the Toronto Philharmonic Orchestra, the Vancouver Cantata Singers, the Vancouver Symphony Orchestra, and the Winnipeg Symphony Orchestra among others.

References
Citations

1945 births
Living people
Musicians from Toronto
20th-century Canadian male opera singers
Operatic basses


text:
Condé Nast Traveler is a luxury and lifestyle travel magazine published by Condé Nast. The magazine has won 25 National Magazine Awards.

The Condé Nast unit of Advance Publications purchased Signature, a magazine for Diners Club members, for $25 million in 1986. The company used it as the basis for Condé Nast Traveler, led by Sir Harold Evans (1928–2020) in 1987, with a focus on literary journalism and hard news reporting. As editor in chief, Evans coined the motto "Truth in Travel," which declared that travel industry freebies would not be accepted.

Condé Nast Traveler is currently led by Editor in Chief Melinda Stevens. The magazine is produced at Condé Nast's US headquarters at One World Trade Center in New York City. A separate UK edition, Condé Nast Traveller, is produced from Condé Nast's offices at Vogue House in London.

Condé Nast Traveler main competitor is Travel + Leisure.

Controversies
Condé Nast Traveler, with the aid of social networking websites Facebook and YouTube, produced a series of videos officially titled Many People, Many Places, consisting of 13 videos. Each video lasts between three to four minutes long where over 70 people from 70 countries (including English-speaking countries) reveal how to say everyday phrases in their country of birth. The Filipino representative, an unidentified woman, counted numbers and money, sang Happy Birthday, said "Cheers!" in English rather than Tagalog, before stating that the Tagalog language lacked tongue twisters. Despite being able to sing the national anthem of the Philippines in Tagalog, the videos went viral on social media, with users complaining the woman was not properly portraying Filipino culture in comparison to the other representatives from the 70 other countries did. In response, Condé Nast Traveler admitted in a Facebook post that "[o]ne of our subjects, a Filipino woman, answered our questions in English rather than Tagalog based on her experience growing up and living in the Philippines... we appreciate your feedback and take seriously our responsibility to respectfully represent the many different aspects of the countries we cover at Condé Nast Traveler."

References

External links
 Condé Nast Traveler US site at cntraveler.com
 Condé Nast Traveller UK site at cntraveller.com
 Condé Nast Traveller' India site at cntraveller.in
 Condé Nast Traveler History and Content

Traveler


text:
La stagione  dei New England Patriots è stata l'8ª della franchigia nella National Football League, la 18ª complessiva e la quinta con Chuck Fairbanks come capo-allenatore. La squadra terminò con un bilancio di nove vittorie e cinque sconfitte, al terzo posto nella AFC East division.

Calendario

Classifiche

Note

Collegamenti esterni

 1977


text:
My Geisha is a 1962 American comedy film directed by Jack Cardiff, starring Shirley MacLaine, Yves Montand, Edward G. Robinson, and Bob Cummings and released by Paramount Pictures.
Written by Norman Krasna, based on Krasna's story of the same name, the film was produced and copyrighted in 1961 by MacLaine's then-husband Steve Parker. The world premiere was at the Plaza Theatre in London's West End on January 18, 1962.

Plot
Paul Robaix, a famous director, wants to film the Puccini opera on location in Japan under the title Madame Butterfly, with the dialogue spoken in English and the score sung in Italian. His wife, Lucy Dell, has been the leading lady in all of his greatest films, and she is more famous. He feels that she overshadows him and he would like to achieve success independent of her. By choosing to film Madam Butterfly, he can select a different leading lady without hurting her feelings, because she, as a blue-eyed, red-headed comedy actress, would not be suitable to play a Japanese woman in a tragedy. As a surprise, she visits him in Japan while he's searching for a leading lady. To surprise him further, she disguises herself as a geisha at a dinner party, planning to unveil her identity during the meal.

But she is delighted to discover that everyone at the dinner party, including her husband, believes her to be a Japanese woman. When she learns that the studio has decided to only give her husband enough funds to film the movie in black and white because there are no big stars in the film, she decides that she will audition for the role of Butterfly, without telling her husband, but that the studio will know and therefore give him the budget he needs to make the film he wants.

She gets the part and is wonderful. Through the course of the film, Lucy Dell begins to become concerned that Yoko will steal her husband's affections, though he never does develop feelings for the invented character.

When viewing the film's negatives, with the colors reversed, he figures out her duplicity and, thinking she is doing it to steal credit from him so that once again he will not get the artistic praise he deserves, he becomes furious. To retaliate, he decides to proposition Yoko. Greatly distressed, she flees. Paul then entertains the idea of divorce for what he sees as him being betrayed by his wife.

Their "reunion" before the premiere is cold, Paul believing she will expose her identity there for betraying him, and Lucy believing that Paul was trying to sleep with Yoko. Her original plan was, at the end of the premiere, to reveal Yoko's true identity, which will astound Hollywood and practically guarantee her an Academy Award. Instead, her then trusted friend, Kazumi, gives her a present of a fan that was owned by a very popular geisha. The fan was inscribed with the saying: "No one before you, my husband, not even I." So, she takes off her geisha makeup, appears as herself, tells everyone that Yoko went into a convent and will no longer be performing, and keeps her identity secret. She and her husband reconcile when he informs Lucy that he knew she was Yoko.

Cast

Shirley MacLaine as Lucy Dell
Yves Montand as Paul Robaix
Edward G. Robinson as Sam Lewis
Bob Cummings as Bob Moore
Yoko Tani as Kazumi Ito

Tatsuo Saito as Kenichi Takata
Tamae Kiyokawa as Amatsu Hisako
I. Hayakawa as Hisako
Alex Gerry as Leonard Lewis, Hollywood producer
Tsugundo Maki as Shiga

Vocals
Vocals for "Butterfly" by Michiko Sunahara
Vocals for "Lieutenant Pinkerton" by Barry Morell

Production
In June 1959, MacLaine signed to make the movie. In July 1959, Krasna signed to write the film.

In August 1960, it was announced the film would star MacLaine, James Stewart, Maria Callas, Gig Young, and Edward G. Robinson and be directed by Jack Cardiff.

Cummings was cast in December 1960.

Filming started in Japan 16 January 1961.

See also
Examples of yellowface

References

External links

My Geisha at TV Guide (1987 write-up was originally published in The Motion Picture Guide)

1962 films
Films based on short fiction
Films directed by Jack Cardiff
1962 comedy films
Films scored by Franz Waxman
Films about geisha
Films about interracial romance
Paramount Pictures films
Films set in Los Angeles
Films set in Tokyo
Films set in Japan
Films shot in Japan
Japan in non-Japanese culture
1960s English-language films


text:
Knowie (niem. Kienhof) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Wierzchowo.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. Osada wchodzi w skład sołectwa Sośnica.

Geografia
Osada leży ok. 3,5 km na północ od Sośnicy, przy drodze wojewódzkiej nr 177, między Sośnicą a Studniczką, ok. 2 km. na północ od linii kolejowej nr 416.

Przypisy

Wierzchowo (gmina)


text:
La saison 2016-2017 de l'Espérance sportive de Tunis est la  consécutive du club dans l'élite qui permet au club de disputer la Ligue I ainsi que la coupe de Tunisie. Le club joue aussi sa 21 Ligue des champions de la CAF  en commençant par les seizièmes de finale.

Transferts

Mercato d'été

Mercato d'hiver

Effectif

|-

|-

|-

|-

Matchs amicaux

Championnat de Tunisie
Groupe B
Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|
| valign="top" align="left" width="33%" |

|}

Seconde phase  play-off

| align="left" valign="top" width="33%" |

|}

Coupe de Tunisie 2015-2016

Coupe de Tunisie 2016-2017

Ligue des champions de la CAF 2017

Statistiques individuelles
Mis à jour le

Meilleurs buteurs

Meilleurs passeurs

Références

2016
Tunis, Esperance


text:
Айирта́у () — село у складі Уланського району Східноказахстанської області Казахстану. Адміністративний центр Айиртауського сільського округу.

Населення — 1863 особи (2009; 2352 у 1999, 3760 у 1989).

Національний склад станом на 1989 рік:
 казахи — 54 %
 росіяни — 37 %

До 2007 року село називалось Завидне.

Примітки

Джерела

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Уланського району
Села Східноказахстанської області


text:
Bernardus Petrus (Bernard) Leene (Den Haag, 15 februari 1903 – 24 november 1988) was een Nederlands wielrenner.

Hij kwam uit een wielergezin; zijn vier broers waren ook wielrenners. De meest succesvolle was de oudste, Gerard, die in de tijd van Piet Moeskops tot de internationale sprintelite behoorde. Maar Bernard is het meest bekend gebleven, door zijn succes uit 1928. Toen won hij op de Olympische Spelen in Amsterdam goud op de tandem, samen met Daan van Dijk. Na hun overwinning reden zij een ereronde door het Olympisch Stadion. Omdat er kennelijk niet aan een bosje bloemen gedacht was, plukte Leene een pol gras uit het veld waarmee hij tijdens de ereronde naar het publiek zwaaide.

Andere aansprekende resultaten van Bernard Leene waren de bronzen medaille, die hij in 1925 haalde bij het Wereldkampioenschap sprint, en het zilver, andermaal op de tandem, nu samen met Hendrik Ooms, bij de Olympische Zomerspelen 1936 in Berlijn.

De "gouden" tandem van Leene en Van Dijk was te bewonderen in het Nederlands Sportmuseum Olympion in het Olympisch Stadion.

Leene, Bernard
Leene, Bernard


text:
Dan Bakkedahl, född 18 november 1969 i Rochester, Minnesota, är en amerikansk skådespelare och ståuppkomiker i teatergruppen The Second City. Som skådespelare har han bland annat medverkat i serien Veep.

Referenser

Externa länkar

Födda 1969
Män
Levande personer
Amerikanska skådespelare under 2000-talet
Amerikanska TV-skådespelare
Amerikanska komiker
Alumner från St. Cloud State University
Norskamerikaner
Personer från Rochester, Minnesota
Skådespelare från Minnesota
Alumner från Florida State University


text:
Edward Owusu (* 15. März 1944 in Apirede, Volta Region) ist ein ehemaliger ghanaischer Sprinter.

Bei den Olympischen Spielen 1968 in Mexiko-Stadt erreichte er in der 4-mal-100-Meter-Staffel das Halbfinale.

1970 schied er bei den British Commonwealth Games in Edinburgh über 200 m im Viertelfinale aus und gewann mit der ghanaischen 4-mal-100-Meter-Stafette Silber.

Weblinks

200-Meter-Läufer (Ghana)
4-mal-100-Meter-Staffel-Läufer (Ghana)
Olympiateilnehmer (Ghana)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1968
Ghanaer
Mann
Geboren 1944
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Ghana)


text:
Łyżwiarstwo figurowe – zimowa dyscyplina sportu, polegająca na jeździe na łyżwach figurowych indywidualnie, w parach bądź w zespołach (tzw. formacjach). Łyżwiarstwo figurowe jest jedną z dyscyplin zimowych igrzysk olimpijskich od 1908 r. Do konkurencji olimpijskich należą cztery konkurencje: soliści, solistki, pary sportowe i taneczne, zaś od 2014 roku rozgrywane są zawody drużynowe. Do konkurencji nieolimpijskich należy łyżwiarstwo synchroniczne. Od kategorii młodzieżowych do seniorskich, łyżwiarze figurowi przedstawiają dwa programy (krótki – 3 min i dowolny – 4 min) oraz w zależności od konkurencji wykonują dodatkowe elementy: skoki, piruety, kroki, spirale, twizzle oraz podnoszenia.

Jest to sport podobny do gimnastyki artystycznej, więc wymaga również zdolności tanecznych, poczucia rytmu, dobrej giętkości ciała oraz koordynacji ruchów, dlatego łyżwiarze figurowi trenują też balet i gimnastykę.

Łyżwiarze figurowi rywalizują na różnych poziomach od początkujących do poziomu olimpijskiego na zawodach lokalnych, regionalnych, krajowych i międzynarodowych. Główną organizacją regulującą międzynarodowe zasady oceny i zawody łyżwiarstwa figurowego jest Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ang. International Skating Union – ISU), która została założona w 1892 r. W Polsce od 1921 r. działa Polski Związek Łyżwiarstwa Figurowego (PZŁF).

Łyżwiarstwo figurowe jest również związane z show-biznesem. Główne zawody na ogół kończą się pokazami mistrzów (ang. exhibition gala), w których najlepsi łyżwiarze z każdej konkurencji wykonują programy pozakonkursowe. Wielu łyżwiarzy zarówno w czasie sezonu jak i poza nim występuje w rewiach łyżwiarskich.

Łyżwy figurowe

Łyżwy przeznaczone do jazdy figurowej są najwyższe i najcięższe ze wszystkich rodzajów łyżew. Ma to zapewnić ochronę dla kostki przy wykonywaniu skomplikowanych skoków i ewolucji. Płozy są przymocowane do podeszwy buta za pomocą śrub. Płozy mają około 4,7 milimetra szerokości i widziane z boku nie jest płaskie, lecz lekko zakrzywione, tworząc łuk koła o promieniu 180-220 cm co jest określane jako "rocker" płozy. Mają one pośrodku rowek i są zakończone z przodu ząbkami (tzw. czubkiem) wykorzystywanymi w niektórych skokach i elementach krokowych. Podczas obrotów łyżwiarze używają tzw. "idealnego punktu" ostrza (ang. sweet spot), który jest najbardziej zaokrągloną częścią ostrza, tuż za czubkiem i blisko środka płozy.

Płoza ma wyraźne dwie krawędzie: wewnętrzną (ang. inside edge) i zewnętrzną (ang. outside edge). Sędziowie wolą, aby łyżwiarze jeździli na jednej krawędzi ostrza, a nie na obu jednocześnie, co jest określane jako płaska krawędź (ang. flat edge).  Łyżwy używane przez solistów i pary sportowe mają zestaw dużych, postrzępionych zębów na czubku ostrza (ang. toe pick). Ząbki na czubku ostrza są używane głównie do startu podczas skoków. Łyżwy do tańca na lodzie i jazdy synchronicznej są o ok. 2 centymetrów krótsze, a najniższy ząbek na czubku jest mniejszy, co ma ułatwić lepsze czucie krawędzi. Pozornie nie wymagająca wysiłku jazda na łyżwach figurowych przez najlepszych łyżwiarzy figurowych zasadniczo wynika z efektywnego wykorzystania krawędzi łyżwy do generowania prędkości.

Lodowisko

Wymiary lodowiska
Występują znaczne różnice w wymiarach lodowisk na których rozgrywane są zawody łyżwiarstwa figurowego. Lodowiska olimpijskie mają wymiary 30 m × 60 m, lodowiska NHL 26 m × 61 m, zaś lodowiska europejskie 30 m × 64 m. Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) preferuje rozgrywanie zawodów najwyższej rangi na lodowiskach olimpijskich. Zgodnie z zasadą ISU nr 342 lodowisko na zawody organizowane przez ISU "jeżeli to możliwe powinny mierzyć 60 metrów w jedną stronę i 30 metrów w drugą, ale nie więcej, zaś nie mniej niż 56 metrów w jedną stronę i 26 metrów w drugą".

Jakość lodu
Jakość lodu ocenia się na podstawie gładkości, tarcia, twardości i kruchości. Czynniki wpływające na jakość lodu to temperatura, jakość wody i zużycie, powodowane głównie przez czubki łyżew zakończone ząbkami (ang. toe picks). Temperatura powierzchni lodu jest zwykle utrzymywana w zakresie od -5,5 °C do -3,5° C. W trakcie zawodów zazwyczaj po dwóch grupach następuje czyszczenie lodu, gdyż jego nieodpowiednia jakość może wpłynąć na jakość występów łyżwiarzy figurowych.

Konkurencje

Konkurencje olimpijskie
Do olimpijskich konkurencji łyżwiarstwa figurowego należy:
 Soliści (ang. Men) – rywalizacja indywidualna dla mężczyzn, w której poszczególni łyżwiarze wykonują skoki, obroty, sekwencje kroków, spirale i inne elementy w swoich programach. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego.
 Solistki (ang. Women, do 2021 roku funkcjonowała nazwa Ladies) – rywalizacja indywidualna dla kobiet, w której poszczególne łyżwiarki wykonują skoki, obroty, sekwencje kroków, spirale i inne elementy w swoich programach. Tak jak u solistów, na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego. Liczba elementów i możliwość ich wykonywania w obu segmentach różni się w stosunku do segmentów u solistów np. solistki nie mogą wykonywać poczwórnych skoków w programie krótkim w odróżnieniu od solistów.
 Pary sportowe (ang. Pair skating, Pairs) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji takie jak: skoki wyrzucane (w których partner "wyrzuca" partnerkę wykonującą skok), podnoszenia (w których partner za pomocą uchwytów podnosi nad swoją głowę partnerkę przyjmującą pozy), obroty w parach (gdy oboje łyżwiarzy kręci się wspólnie wokół jednej osi), spirale śmierci i inne elementy takie jak równoległe skoki. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego.
 Pary taneczne (ang. Ice dance, Ice dancing) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji. W przeciwieństwie do par sportowych, pary taneczne skupiają się na skomplikowanej pracy nóg wykonywanej w tanecznym trzymaniu partnerów w rytm muzyki. Podnoszenia w tańcu na lodzie nie mogą przekroczyć wysokości barków, a rzuty i skoki łyżwiarskie są niedozwolone. Na notę łączną do 2010 r. składały się punkty z tańca obowiązkowego, tańca oryginalnego i tańca dowolnego, zaś po 2010 r. na notę łączną składają się: taniec krótki i taniec dowolny.

Konkurencje nieolimpijskie

 Łyżwiarstwo synchroniczne (ang. Synchronized skating) – znane wcześniej jako łyżwiarstwo precyzyjne (ang. Precision skating), jest przeznaczone dla grup o różnej płci składających się od 12 do 20 łyżwiarzy. Konkurencja przypomina grupową formę tańca na lodzie z naciskiem na precyzyjne formacje grupy jako całości i złożone przejścia między poszczególnymi formacjami podczas występu. Podstawowe formacje to koła, bloki, linie, okręgi i skrzyżowania. Bliskie formacje i potrzeba pozostania zespołu w jedności zwiększają trudność kroków tanecznych wykonanych przez łyżwiarzy w tych elementach. Oficjalna propozycja włączenia łyżwiarstwa synchronicznego do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich została złożona przez ISU Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu (IOC) we wrześniu 2014 roku.
 Teatr na lodzie (ang. Theatre on Ice, w Europie znane jako Ballet on Ice) – forma łyżwiarstwa grupowego, która nie posiada tak sztywnej struktury jak łyżwiarstwo synchroniczne i pozwala na użycie rekwizytów oraz kostiumów teatralnych.
 Pokazy specjalne (ang. Special figures) – to wykonywanie skomplikowanych, oryginalnych wzorów na lodzie. Była to popularna konkurencja zaraz po powstaniu łyżwiarstwa figurowego i pojawiła się na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich tylko raz, w 1908 r.
 Four skating – konkurencja w której czteroosobowa grupa łyżwiarzy składająca się z dwóch kobiet i dwóch mężczyzn wykonuje zarówno elementy łyżwiarskie indywidualnie jak i w parach, a także charakterystyczne dla tej konkurencji elementy wykonywane przez całą grupę jednocześnie.
 Adagio skating – odmiana konkurencji par sportowych, najczęściej spotykana w pokazach i rewiach łyżwiarskich, gdzie para wykonuje wiele akrobatycznych podnoszeń, ale w nie wykonuje innych charakterystycznych dla swojej konkurencji elementów łyżwiarskich, które muszą obligatoryjnie znaleźć się w programach par na oficjalnych zawodach.
 Acrobatic skating – jest połączeniem sztuki cyrkowej, umiejętności technicznych gimnastyki artystycznej i łyżwiarstwa figurowego.

Kategorie wiekowe

Istnieje kilka podziałów kategorii wiekowych dla łyżwiarzy figurowych – zależnie od kraju i zawodów oraz ze względu na ich wiek i umiejętności. Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) używa następującego podziału kategorii wiekowych:
 Senior
 Junior
 Novice:
 Advanced Novice
 Intermediate Novice
 Basic Novice (A, B)

Inny znany podział to:
 Senior
 Junior
 Novice
 (Pre-Novice)
 Intermediate
 (Pre-Intermediate)
 Juvenile
 Pre-Juvenile
 Preliminary
 Pre-Preliminary

W niektórych zawodach, w tym m.in. w międzynarodowym cyklu międzyklubowych zawodów; European Criterium, stosowany jest podział na:
 Senior
 Junior
 Novice
 Debs
 Springs
 Cubs
 Chics

Kategorie wiekowe w Polsce
Od sezonu 2019/2020 Polski Związek Łyżwiarstwa Figurowego wprowadził zmiany w podziale na kategorie i grupy wiekowe w dyscyplinie łyżwiarstwa figurowego uprawianego wyczynowo. W konkurencjach solowych i parowych do 18 roku życia został wprowadzony podział na grupy podstawowe i grupy dodatkowe. Grupy dodatkowe zostały wydzielone począwszy od klasy wstępnej do klasy juniora młodszego B włącznie. Mistrzostwa Polski rozgrywa się w grupach podstawowych, począwszy od Mistrzostw Polski w kategorii klasy brązowej, srebrnej i złotej (w ramach Mistrzostw Polski Młodzików), poprzez Mistrzostwa Polski Juniorów Młodszych (w ramach finału OOM, czyli Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży), Mistrzostwa Polski Juniorów, Młodzieżowe Mistrzostwa Polski a na Mistrzostwach Polski Seniorów kończąc.

Kategorie w dyscyplinie Łyżwiarstwa Figurowego:
 Senior
 Młodzieżowiec
 Junior
 Junior Młodszy A
 Junior Młodszy B
 Klasa złota
 Klasa srebrna
 Klasa brązowa
 Klasa wstępna

Kategorie w dyscyplinie Łyżwiarstwa Synchronicznego:
 Senior
 Junior
 Junior B
 Advanced Novice
 Basic Novice
 Juvenile
 Pre-Juvenile

Limity wiekowe
 W zawodach międzynarodowych seniorów organizowanych przez ISU, do startów dopuszczeni są jedynie łyżwiarze spełniający limit wiekowy – ukończyli 15 rok życia przed 1 lipca danego roku w którym organizowane są zawody.
 W zawodach międzynarodowych juniorów organizowanych przez ISU, do startów dopuszczeni są łyżwiarze, którzy nie ukończyli 19 roku życia przed 1 lipca danego roku w którym organizowane są zawody. Do startu w mistrzostwach świata juniorów dopuszczeni są łyżwiarze, którzy ukończyli 14 lat przed 1 lipca danego roku w którym organizowane są zawody.

Adult Skating
W USA, Kanadzie i krajach Europy Zachodniej dynamicznie rozwijająca się kategorią startową jest adult skating, w ramach której w profesjonalnie organizowanych przez ISU zawodach krajowych i międzynarodowych, we wszystkich konkurencjach łyżwiarskich, startują osoby uprawiające łyżwiarstwo rekreacyjnie. Dominuje w tej kategorii młodzież, zwłaszcza panie, ale nie brak i ludzi starszych. W 2003 r. zawodnik amerykański jako pierwszy w tej kategorii wykonał skok potrójny – toeloopa. W Niemczech rozgrywane są co roku zawody międzynarodowe dla dorosłych łyżwiarzy amatorów. W marcu 2010, w ramach Pucharu Łodzi, odbyły się pierwsze krajowe zawody łyżwiarzy amatorów w Polsce. Zawodników dzieli się na grupy wiekowe, a w ramach nich, na poszczególne umiejętności:
 Adult Pre-Bronze
 Adult Bronze
 Adult Silver
 Adult Gold
 Masters Novice
 Masters Junior
 Masters Senior

Zawody łyżwiarskie i ocenianie

Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) jest organem zarządzającym międzynarodowymi zawodami w łyżwiarstwie figurowym, w tym mistrzostwami świata i zawodami łyżwiarstwa figurowego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Medale są przyznawane za końcowe wyniki zawodów wyrażone w nocie łącznej. Standardowe kolory medali to złoto za pierwsze miejsce, srebro za drugie miejsce i brąz za miejsce trzecie. Amerykańska federacja łyżwiarska U.S. Figure Skating przyznaje także medal z pewteru za miejsce czwarte podczas zawodów krajowych. Na mistrzostwach świata, mistrzostwach Europy, mistrzostwa czterech kontynentów oraz mistrzostwach świata juniorów, ISU przyznaje również małe medale za wyniki poszczególnych segmentów (program krótki, program dowolny oraz w przypadku par tanecznych: taniec krótki, taniec dowolny). Zdobycie medalu jest przypisywane tylko jednemu państwu, nawet jeśli para łyżwiarska składa się z zawodników różnej narodowości. Wyjątkiem od tej reguły są medale zdobyte przez parę sportową Ludowika Eilers / Walter Jakobsson w latach 1910–1911 przypisywane zarówno Niemcom jak i Finlandii. Poza początkiem XX wieku żadna para nie mogła reprezentować jednocześnie dwóch krajów w tej samej konkurencji.

Segmenty zawodów
W konkurencjach jazdy indywidualnej i par sportowych zawodnicy przedstawiają dwa programy – krótki i dowolny. W programie krótkim łyżwiarze wykonują listę wymaganych elementów łyżwiarskich składającą się ze skoków, obrotów i kroków, zaś w programie dowolnym mają do wyboru nieco większą liczbę elementów łyżwiarskich. Zawody par tanecznych poprzednio składały się z trzech segmentów: jednego lub więcej tańców obowiązkowych, w których każda para wykonywała tą samą choreografię do tej samej muzyki; tańca oryginalnego o tematyce wybranej przez ISU przed sezonem oraz taniec dowolny do muzyki wybranej przez parę. Od sezonu 2010/2011 tańce obowiązkowe i oryginalne zostały połączone w taniec krótki, którego temat przewodni jest ogłaszany przed sezonem.

Kiss and cry

Po wykonaniu programu łyżwiarze wraz z trenerami przechodzą do Kiss and cry, czyli miejsca poza obszarem tafli lodowej wyznaczonym przez organizatorów na zawodach łyżwiarskich, gdzie wspólnie czekają na wyniki swojego występu oraz niekiedy przeprowadzane są z nimi wywiady po zakończeniu zawodów. Obszar ten zazwyczaj znajduje się w rogu lub na końcu lodowiska i jest wyposażony w ławkę lub krzesła dla łyżwiarzy, trenerów i monitory na których wyświetlane są wyniki. Kiss and cry jest często udekorowane kwiatami, reklamami sponsorów lub innym tłem, które jest często pokazywane w transmisji telewizyjnej zawodów.

Systemy oceniania
W łyżwiarstwie figurowym funkcjonują dwa systemy oceniania – system szóstkowy (potocznie zw. starym systemem) oraz Code of Points (nowy system, cały czas ulepszany, wprowadzony po skandalu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City).

System szóstkowy

W starym systemie oceniania każdy z dziewięciu sędziów (w konkurencji tańców obowiązkowych par tanecznych sześciu) przyznawał dwie oceny w rozpiętości od 0,0 do 6,0 (np. 4,6 albo 5,9). W pierwszej nocie oceniano wartość techniczną programu, w drugiej wrażenie artystyczne; bardzo często druga ocena była wyższa od pierwszej. Jeżeli dany zawodnik otrzyma niższą ocenę pierwszą, a wyższą drugą (np. 5,7 i 5,8, a ich konkurenci 5,8 i 5,7) to wygrywa u danego sędziego, gdyż decydującą była ocena za wrażenie artystyczne. Wystawiając oceny sędziowie porównywali zawodników względem siebie i ustawiali na określonym miejscu (np. zawodnik mógł wygrać dany program gdy przez pięciu sędziów został on oceniony na 1 miejscu, a przez czterech na 2). System ten opierał się na zasadzie odejmowania punktów za błędy. Po obejrzeniu programu każdy sędzia decydował jaką ocenę przyznałby, gdyby program został wykonany bezbłędnie, a następnie dokonywał odjęć. Za programy wykonane na najwyższym poziomie mogła być przyznana tzw. "ocena marzeń" 6.0 (szóstka). Po zakończeniu kolejnych konkurencji zawodnikom przypisywano punkty ułamkowe wedle zajętych miejsc, co wynikało z ważności programów (np. program dowolny był ważniejszy od krótkiego dlatego stanowił 60% oceny łącznej (końcowej) a program krótki 40% dlatego pierwszy zawodnik po programie krótkim dostawał 0,4 pkt, następni 0,8, 1,2, 1,6; pierwszy po programie dowolnym 0,6 kolejni 1,2, 1,8, 2,4 – średnia ważona). Po podsumowaniu wyników w ocenie łącznej lepszy był zawodnik z mniejszą liczbą punktów ułamkowych. System ten opierał się na bardzo subiektywnych ocenach sędziowskich, co najlepiej można było zauważyć przy ocenianiu sportowców z własnego kraju.

Code of Points

Potocznie zwany nowym systemem, został wprowadzony w 2002 r., po skandalu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City. Przez pierwszy sezon stosowany na próbę podczas zawodów z cyklu Grand Prix. Od sezonu 2004/2005 wykorzystywany podczas mistrzostw Europy, mistrzostw świata i mistrzostw czterech kontynentów oraz na większości mniejszych imprez międzynarodowych i zawodach krajowych.

W systemie tym zawodnicy mają ściśle określoną liczbę i rodzaj elementów, jakie muszą wykonać. Każdy element ma swoją wartość bazową. Sędzia główny i kontroler techniczny po występie nazywają poszczególne wykonane elementy i określają stopień trudności niektórych z nich, a sędziowie oceny oceniają jakość ich wykonania poprzez pozostawienie wartości bazowej, bądź dodanie/odjęcie od 1 do 3 punktów. Do każdej noty sędziów oceny (od –3 do 3) przypisana jest wartość określona w tabeli wartości (ang. Scale of Values, SoV). Notę za każdy element wylicza się poprzez odrzucenie ocen skrajnych, podstawienie wartości z tabeli SoV pod pozostałe noty i wyliczenie z nich średniej. Noty za każdy element techniczny są następnie sumowane. Do tak powstałej oceny za wartość techniczną (ang. Technical Element Score, TES), dochodzą tzw. komponenty, w ramach których oceniane są m.in. połączenia elementów, choreografia, interpretacja itp. Sędziowie wystawiają za nie od 0,25 do 10,00 punktów – z dokładnością do 0,25. Skrajne noty są odrzucane, a z pozostałych wylicza się średnią (dla każdego komponentu oddzielnie). W ten sposób powstałe noty, są mnożone przez konkretne mnożniki – zależnie od tego, czy był to program krótki, kwalifikacyjny, czy dowolny (taniec obowiązkowy, oryginalny lub dowolny). W ten sposób wylicza się notę za komponenty programu (ang. Program Components Score, PCS). Dodatkowo, zawodnik może stracić punkty za upadek (1,00 za każdy, a jeżeli upadek spowoduje przerwę w programie dłuższą niż 10 sekund to dodatkowo 1,00 za każde następne rozpoczęte 10 sekund), zbyt długi lub zbyt krótki program (1,00 za każde 5 sekund), niewłaściwy strój lub rekwizyt (1,00) oraz zakazane elementy (2,00 za każdy). Punkty te odejmowane są od sumy TES i PCS. W wyniku tych obliczeń powstaje nota łączna za program – segment (ang. Total Segment Scores, TSS). Noty łączne ze wszystkich segmentów są sumowane i wygrywa osoba, która zdobyła najwyższą liczbę punktów. W przypadku remisu decyduje nota łączna za później rozegrany segment.

Ranking światowy i rekordy

Ranking światowy
Ranking światowy (ang. World standing, WS) zawodnika/pary jest obliczany na podstawie wyników w bieżącym i dwóch poprzedzających go sezonach. Zawodnicy otrzymują punkty na podstawie ich ostatniego miejsca na danych zawodach i wadze tych zawodów. Punktowane są następujące zawody:

 Mistrzostwa świata, mistrzostwa Europy, mistrzostwa czterech kontynentów, mistrzostwa świata juniorów, igrzyska olimpijskie: najlepszy wynik w sezonie, dwa najlepsze wyniki w trzech sezonach branych pod uwagę w rankingu.
 Cykl zawodów Grand Prix i finał Grand Prix (seniorów i juniorów): dwa najlepsze wyniki w sezonie, cztery najlepsze wyniki w trzech sezonach branych pod uwagę w rankingu.
 Inne zawody międzynarodowe zawody seniorów: dwa najlepsze wyniki w sezonie, cztery najlepsze wyniki w trzech sezonach branych pod uwagę w rankingu.

Po Mistrzostwach Świata w bieżącym sezonie, wyniki z najwcześniejszego sezonu są usuwane. Nowo-utworzone partnerstwo rozpoczyna w rankingu od 0 punktów, gdyż ranking nie przewiduje transferu punktów z występów z innymi partnerami.

Ranking światowy (WS) nie zawsze odzwierciedla możliwości łyżwiarzy. Ze względu na limity dopuszczeń do startów liczby zawodników z jednego kraju (nie więcej niż 3) i różną liczbę łyżwiarzy z danego kraju należących do elity łyżwiarskiej, łyżwiarze z niektórych krajów mogą mieć problemy z uzyskaniem kwalifikacji na najważniejszych zawodach. W związku z tym, zawodnicy z niższymi rekordami życiowymi (SB), ale reprezentujący kraj w którym nie ma łyżwiarzy należących do elity, są w stanie zakwalifikować się do zawodów najwyższej rangi, zaś zawodnicy ze znacznie wyższymi rekordami życiowymi (SB), ale reprezentujący kraj, gdzie jest więcej niż 3 zawodników należących do elity, nie uzyskują kwalifikacji. W rezultacie łyżwiarze, którzy regularnie osiągają wysokie wyniki mogą zajmować stosunkowo niską pozycję na świecie w rankingu.

Rekordy

PB (ang. Personal best) – najlepszy wynik w sezonie łyżwiarza lub pary łyżwiarskiej to najwyższy wynik punktowy osiągnięty przez zawodników w karierze zarówno w nocie łącznej jak i w poszczególnych segmentach. Jednak wyniki PB nie są w pełni porównywalne, jeśli są osiągane w różnych porach roku, ponieważ ISU modyfikuje wymagania i reguły między porami roku, aby osiągnąć określony poziom lub może dopuścić inne, wyżej punktowane elementy.

SB (ang. Season's bests) – najlepszy wynik w sezonie łyżwiarza lub pary łyżwiarskiej to najwyższy wynik punktowy osiągnięty przez zawodników w danym sezonie. SB jest przyznawane zarówno za notę łączną jak i poszczególne segmenty (program krótki, program dowolny, w przypadku par tanecznych: taniec krótki i taniec dowolny). Rekordem sezonu nie może być nota uzyskana na zawodach krajowych oraz niektórych zawodach niższej rangi.

WR (ang. World record) – rekord świata ustanowiony przez łyżwiarza lub parę łyżwiarską, czyli najwyższy wynik punktowy w historii osiągnięty przez zawodników zarówno w nocie łącznej jak i w poszczególnych segmentach.

Ważniejsze zawody
Pierwsze zawody w łyżwiarstwie figurowym zorganizowano już w 1871 r. w Wiedniu. Zawody łyżwiarskie pojawiły się bardzo wcześnie na Igrzyskach Olimpijskich, były to Letnie Igrzyska Olimpijskie w 1908 w Londynie. Rozdano wówczas medale w konkurencjach indywidualnych i par sportowych. Drugi raz łyżwiarstwo figurowe pojawiło się na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Antwerpii w 1920. Dopiero w 1924 zorganizowano pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix, na których pojawiło się oczywiście łyżwiarstwo.

Jeszcze dłuższą tradycję mają mistrzostwa świata i mistrzostwa Europy w tej dyscyplinie. Mistrzostwa świata organizowane są: dla mężczyzn – od 1896, dla kobiet – od 1906, dla par sportowych – od 1908, a dla par tanecznych – od 1951. Natomiast mistrzostwa Europy organizowane są: dla mężczyzn – od 1891, dla kobiet i dla par sportowych – od 1930, a dla par tanecznych – od 1954.

Od sezonu 1998/1999 organizowany jest cykl imprez Grand Prix, podczas którego startują najlepsi zawodnicy. Cykl ten jest oddzielnie rozgrywany dla kategorii juniorów.

Mistrzostwa Polski rozgrywane są od 1922, kiedy to przyznano tytuły mistrzowskie w jeździe indywidualnej mężczyzn oraz w parach sportowych. Od 1930 rozgrywane są zawody w jeździe indywidualnej kobiet, a od 1956 – w parach tanecznych.

Bibliografia
 International Skating Union – Constitution and General Regulations 2016

Linki zewnętrzne

 Oficjalna strona internetowa Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU)
 Oficjalna strona internetowa Polskiego Związeku Łyżwiarstwa Figurowego

Przypisy


text:
Александар Вучич (;  , Белград, Югославія)  сербський політик, державний діяч,  Президент Сербії з 31 травня 2017. До цього був двічі прем'єр-міністром Сербії (2014—2016, 2016—2017), першим віцепрем'єром (2012—2014), міністром оборони (2012—2013) та міністром інформації (1998—2000). Голова Сербської прогресивної партії.

Біографія
Народився 5 березня 1970 року в Белграді, в сім'ї Ангелини та Анджелка Вучич. Мати – Ангеліна Вучич – працювала журналістом на Радіо-телебаченні Сербії.

Закінчив юридичний факультет Белградського університету. Працював телевізійним репортером. У 1993 році він приєднався до Сербської радикальної партії, незабаром був уперше обраний до Народних зборів Республіки Сербії. У 1995 обраний на посаду генерального секретаря партії. З 1996 по 1998 очолював спортивно-бізнесовий центр.

Під час протестів проти президента Слободана Мілошевича був співавтором положень, що вводили штрафи на антиурядових журналістів, та ініціатором блокування закордонного телебачення. Він був тоді у списку небажаних осіб у Європейському Союзі. У 2014 році Вучич, який виступає за проєвропейську політику, публічно вибачився за свої минулі діяння.

Двічі (у 2004 і 2008) невдало балотувався в мери Белграда.

Після дострокових парламентських виборів у 2014 сформував коаліційний уряд.

2 квітня 2017 року переміг на виборах президента Сербії в першому турі, набравши 55 %. Із 3 квітня по 31 травня 2017 у Сербії проходили масові протести проти його обрання президентом.

9 травня 2020 року їздив на військовий парад в Москву. 15 травня Вучич провів півгодинну розмову із Путіним у якій пожалівся йому на гоніння православних сербів у Чорногорії.

23 червня 2020 в Кремлі президент РФ Володимир Путін заявив під час зустрічі з Александаром Вучичем, що між Росією і Сербією складаються дуже прагматичні, але водночас «особливі за своїм характером, дуже добрі союзницькі відносини».

7 жовтня 2020 Вучич привітав Путіна з Днем народження.

Посилання
 Офіційний сайт

Примітки

Президенти Сербії
Уродженці Белграда
Випускники Белградського університету
Міністри Сербії
Прем'єр-міністри Сербії
Чинні керівники держав


text:
Kayrakovo (; , Qayraq; , Monar) is a rural locality (a village) and the administrative centre of Kayrakovsky Selsoviet, Mishkinsky District, Bashkortostan, Russia. The population was 585 as of 2010. There are 11 streets.

Geography
Kayrakovo is located 22 km west of Mishkino (the district's administrative centre) by road. Chebykovo is the nearest rural locality.

References

Rural localities in Mishkinsky District


text:
Ма́лое Бедрино — деревня в Богородском районе Нижегородской области. Входит в состав Шапкинского сельсовета.

Деревня располагается на левом берегу реки Кудьмы.

Примечания

Ссылки

Населённые пункты Богородского района (Нижегородская область)


text:
Ю́рий Фёдорович Я́ров (род. 2 апреля 1942, Мариинск, Новосибирская область) — советский, российский государственный деятель; председатель Ленинградского облисполкома (1989—1990), председатель Леноблсовета (1990—1991), заместитель председателя Верховного совета РСФСР (1991—1993), заместитель Председателя Правительства Российской Федерации (1992—1996), исполнительный секретарь Содружества Независимых Государств (1999—2004).

Биография
Родился в семье служащего. С 1957 года, окончив среднюю школу, работал учеником слесаря Линолеумного завода (Лиепая, Латвийская ССР).

С 1964 года, окончив Ленинградский технологический институт по специальности «Технология пластических масс» с квалификацией «инженер-технолог-химик», работал начальником смены, инженером-конструктором, начальником цеха на Линолеумном заводе в Лиепае. В 1967 году вступил в КПСС.

С 1968 года работал в Гатчине:
 заместитель начальника цеха, начальник цеха, начальник планово-производственного отдела, секретарь парткома электромеханического завода «Буревестник»; в 1974 году заочно окончил Ленинградский инженерно-экономический институт с квалификацией «организатор промышленного производства»;
 заведующий промышленно-транспортным отделом Гатчинского горкома КПСС (1976—1978);
 директор завода «Буревестник» (1978—1985);
 первый секретарь Гатчинского горкома (1985—1987), член Ленинградского обкома КПСС.
С 1987 года — заместитель председателя, с 5 августа 1989 по апрель 1990 года — председатель Ленинградского облисполкома (его заместителем был В. А. Зубков).

В марте 1990 года был избран народным депутатом РСФСР (по Лужскому территориальному округу № 142) и депутатом Леноблсовета; на первой сессии Леноблсовета в апреле 1990 подавляющим большинством голосов был избран его председателем и занимал этот пост по октябрь 1991 года. Под руководством Ю. Ф. Ярова Леноблсовет проявлял политическую лояльность по отношению к руководству РСФСР. В августе 1991 года Ю. Ф. Яров был заочно включён в состав Ленинградского Комитета по чрезвычайному положению, однако отмежевался от путчистов и высказал поддержку российским властям; Леноблсовет совместно с Ленсоветом приняли участие в организации сопротивления перевороту.

На Съездах народных депутатов России входил в депутатскую фракцию «Левый центр», при голосовании выступал с центристских или умеренно-консервативных позиций. На I Съезде (июнь 1990) баллотировался на пост заместителя Председателя Верховного совета, на V Съезде (июль 1991) — на пост Председателя Верховного совета (в обоих случаях не набрал необходимого числа голосов).

17 сентября 1991 года подписал протокол между правительством Эстонской Республики и руководством Ленинградской области и Санкт-Петербурга (совместно с премьер-министром Временного правительства Эстонской Республики  и председателем Санкт-Петербургского городского Совета народных депутатов А. Н. Беляевым), установивший временные правила пересечения границы.

С 30 сентября по 6 ноября 1991 года — полномочный представитель Президента РСФСР в Санкт-Петербурге и Ленинградской области (назначен по предложению А. А. Собчака).

С 1 ноября 1991 года — заместитель председателя Верховного совета РСФСР Р. И. Хасбулатова; курировал вопросы организации работы органов власти на местах, взаимоотношений с республиками в составе России и с республиками бывшего СССР, в частности:
 возглавлял российскую делегацию на переговорах с Украиной о статусе Черноморского флота (1992);
 участвовал в переговорах с Эстонией о границах;
 возглавлял рабочую группу по подготовке Федеративного договора,
 участвовал в переговорах с Татарстаном о его присоединении к Федеративному договору, пытался предотвратить его обособление от России;
 участвовал в стабилизации межнациональных отношений на Северном Кавказе (1992—1993),
 возглавлял временную депутатскую комиссию для наблюдения и содействия мирному урегулированию осетино-ингушского конфликта (ноябрь 1992),
 способствовал освобождению президента Конфедерации горских народов Кавказа М. Ю. Шанибова, арестованного в Нальчике по обвинению в разжигании межнациональной розни и за призывы к войне (на стороне Абхазии против Грузии).

В 1992 году участвовал в работе Всероссийского союза «Обновление», созданного А. И. Вольским (член бюро оргкомитета, с 30.5.1992 — член Координационного совета); политического блока «Гражданский союз».

С 23 декабря 1992 по 24 июля 1996 года — заместитель председателя правительства Российской Федерации, возглавляемого В. С. Черномырдиным, курировал деятельность федеральных органов исполнительной власти и организаций при Правительстве, относящихся к «социальному блоку». Кроме того, входил в состав рабочей комиссии по доработке президентского проекта Конституции России (с мая 1993), отвечал за подготовку механизма реализации положений Федеративного договора, был председателем Межгосударственного экономического комитета СНГ (с декабря 1994). На выборах в Государственную думу в 1993 году баллотировался по списку блока «Выбор России» (региональный список по Чувашии). В 1996 году возглавлял исполком штаба избирательной кампании Президента РФ Б. Н. Ельцина. С 7 декабря 1995 по 23 мая 1997 года являлся председателем Совета по русскому языку при Президенте РФ.

С 24 июля 1996 — заместитель, с 28 марта 1997 года — первый заместитель руководителя администрации Президента Российской Федерации. Действительный государственный советник Российской Федерации 1 класса (3.12.1996).

С декабря 1998 по апрель 1999 года — полномочный представитель Президента в Совете Федерации Федерального Собрания Российской Федерации.

Со 2 апреля 1999 по 14 июня 2004 года — Председатель Исполнительного Комитета СНГ — исполнительный секретарь СНГ; был сторонником создания зоны свободной торговли, введения единой валюты и организации сил быстрого реагирования.

В июле-августе 2004 года — советник руководителя Федерального агентства по промышленности Б. С. Алёшина. С августа 2004 года — директор ФГУП «Северное проектно-конструкторское бюро» (специализируется на проектировании боевых кораблей) в Санкт-Петербурге.

Имеет одиннадцать авторских свидетельств об изобретениях.

Семья
Женат. Имеет дочь Светлану и сына Александра, а также троих внуков (Наталья, Олег, Максим) и троих правнуков (Юрий, Екатерина, Михаил).

Награды
 Ордена:
 «Знак Почёта» (1974)
 Трудового Красного Знамени (1984)
 «За заслуги перед Отечеством» IV степени (10 декабря 1995) — за заслуги перед государством и большой личный вклад в подготовку и проведение мероприятий, посвященных 50-летию Победы в Великой Отечественной войне 1941—1945 годов
 Дружбы (1 апреля 2002) — за большой вклад в укрепление дружбы и сотрудничества между государствами — участниками СНГ
 князя Ярослава Мудрого V степени (Украина, 2 апреля 2002) — за весомый личный вклад в развитие межгосударственных отношений Украины со странами Содружества Независимых Государств
 Почёта (12 июля 2004) — за большой вклад в укрепление дружбы и сотрудничества между государствами — участниками СНГ и многолетний добросовестный труд
 Медали:
 «За доблестный труд в ознаменование 100-летия со дня рождения В. И. Ленина» (1970)
 «В память 300-летия Санкт-Петербурга» (1996)
 «Защитнику свободной России» (2002)
 «За гражданские заслуги» (Meritul Civic, Молдавия, 1 апреля 2002) — в знак признания особых заслуг в развитии многостороннего сотрудничества между странами СНГ
 Почётные грамоты:
 Правительства Российской Федерации (2 апреля 2002) — за заслуги перед государством и многолетний плодотворный труд
 Президента Российской Федерации (12 декабря 2008) — за активное участие в подготовке проекта Конституции Российской Федерации и большой вклад в развитие демократических основ Российской Федерации
 Кабинета Министров Украины
 Благодарности:
 Президента Российской Федерации (1993, 1995, 9.7.1996, 1997, 1998)
 Президента Республики Беларусь (2002)
 Золотой Почётный знак «Общественное признание» (2001)
 Почётный знак Содружества Независимых Государств (16 сентября 2004)  — за активную работу по укреплению и развитию Содружества Независимых Государств
 Почётный гражданин Ленинградской области (2015).

Комментарии

Примечания

Ссылки

Литература
  Девятнадцатый председатель : Заметки о деятельности Юрия Федоровича Ярова в перестроеч. период в Ленингр. обл. — СПб. : АМА НЗ, 2004. — 252 с.

Секретари парткомов КПСС на предприятиях и в организациях
Директора промышленных предприятий
Первые секретари Гатчинского горкома КПСС
Члены Ленинградского обкома КПСС
Председатели Ленинградского облисполкома
Представители президента России в регионах
Члены Верховного совета России (1990—1993)
Заместители председателя Правительства Российской Федерации
Исполнительные секретари СНГ
Сотрудники администрации президента России
Главные конструкторы Северного проектно-конструкторского бюро
Действительные государственные советники Российской Федерации 1-го класса
Награждённые медалью «За гражданские заслуги»
Почётные граждане Ленинградской области
Заместители председателя Верховного Совета РСФСР
Делегаты XXVII съезда КПСС


text:
Boeschepe () is a commune in the Nord department in northern France, next to the Belgian border.

Population

Heraldry

See also
Communes of the Nord department

References

Communes of Nord (French department)
French Flanders


text:
El Pattaya United Football Club fue un equipo de fútbol de Tailandia que militó en la Liga de Tailandia, la máxima categoría de fútbol en el país.

Historia
Fue fundado en el año 1989 en la ciudad de Sriracha con el nombre Coke-Bagpra Chonburi FC por razones de patrocinio y por varios años vagó en las ligas provinciales hasta el ascenso a la Liga Premier de Tailandia en el año 2008. En su temporada de debut cambiaron su nombre por el actual y se mudaron a la ciudad de Pattaya, terminando la temporada en la undécima posición.

En el año 2015 el club fue vendido a la empresa Enigma Sport Ventures (ESV), con lo que se convirtió en el primer cambio de propietario en la historia del club.

Desapareció en 2018 después de que Tanet Phanichewa, el dueño del club, cambiara el nombre a Samut Prakan City FC y lo reestableciese en la Provincia de Samut Prakan.

Rivalidades
Los principales rivales del club son de la Provincia de Chonburi, los cuales son el Chonburi FC y el Sriracha FC, en donde los tres anteriormente eran propiedad de la familia Kunpluem.

Estadio

Jugadores

Plantel 2017/18

Altas y bajas 2017–18 (verano)

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial
 Facebook
 Official Google+
 YouTube

Equipos de fútbol desaparecidos de Tailandia
Equipos de fútbol fundados en 1989
Equipos de fútbol desaparecidos en 2018


text:
«Jeepster» es una canción de la banda británica de glam rock T. Rex, lanzado como el tercer sencillo del disco Electric Warrior en noviembre de 1971. Obtuvo el puesto 2 en los UK Singles Chart del Reino Unido. A pesar de obtener éxito en las listas de popularidad, fue publicado sin el permiso de Marc Bolan, que provocó que el compositor rompiera relaciones contractuales con Fly Records para firmar con la multinacional EMI Music meses más tarde, mediante su propio sello T. Rex Wax Co. Records.

Con el pasar de los años, distintas bandas han versionado la canción para sus respectivos álbumes tanto de estudio como recopilatorios como The Polecats, Vernon Reid, The Slackers y Hollywood Vampires, entre otras. Además, también ha sido utilizada en las películas Alicia ya no vive aquí de 1974 de Martin Scorsese y en la de 2007 Death Proof de Quentin Tarantino.

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Músicos
 Marc Bolan: voz y guitarra eléctrica
 Mickey Finn: bongos, congos
 Steve Currie: bajo
 Bill Legend: batería
 Mark Volman y Howard Kaylan: coros

Referencias

Sencillos de T. Rex
Sencillos de 1971
Sencillos de hard rock
Sencillos de Reprise Records
Canciones de 1971
Canciones en inglés


text:
Baranowskiella is a genus of beetles in the Ptiliidae family.

References

Ptiliidae
Staphyliniformia genera


text:
Где Арса Каджар (Gde Arsa Kadjar) (1937) — індонезійський дипломат. Надзвичайний і Повноважний Посол Індонезії в Києві (Україна) (1997—2001) в Грузії та Вірменії за сумісництвом.

Життєпис
Народився 17 серпня 1937 року в м. Сингараджа, провінція Балі, Індонезія. У 1966 закінчив Університет Ерлангга в Сурабайа, факультет правознавства. Закінчив курси фахівців закордонних справ.

З 1970 по 1974 — 3-й, 2-й секретар посольства Індонезії в Римі (Італія).
З 1977 по 1981 — 1-й секретар посольства Індонезії у Варшаві (Польща).
З 1981 по 1984 — завідувач відділом країн Східної Європи Управління європейських справ МЗС Індонезії в Джакарті.
З 1984 по 1988 — радник посольства Індонезії в Мадриді (Іспанія).
З 1990 по 1994 — радник-посланець посольства Індонезії в Буенос-Айресі (Аргентина).
З 1994 по 1997 — начальник консульського Управління МЗС Індонезії.
З 1997 по 2001 — Надзвичайний і Повноважний Посол Індонезії в Києві (Україна).

Примітки

Посилання
 Українська дипломатична енциклопедія: У 2-х т./Редкол.:Л. В. Губерський (голова) та ін. — К.:Знання України, 2004 — Т.1 — 760с. ISBN 966-316-039-X
 Індонезія

Індонезійські дипломати
Посли Індонезії в Україні
Посли Індонезії в Грузії
Посли Індонезії у Вірменії


text:
Lokomotiw Erywań (; ) – ormiański klub piłkarski, mający siedzibę w stolicy kraju, mieście Erywań. Obecnie występuje w pierwszej lidze.

Historia
Chronologia nazw:
 1945: Lokomotiw Erywań (orm. Լոկոմոտիվ Երևան)
 198?: klub rozwiązano
 2002: Lokomotiw Erywań
 2005: klub rozwiązano
 2018: Lokomotiw Erywań

Klub Piłkarski Lokomotiw Erywań został założony w 1945 w miejscowości Erywań. Reprezentował miejscowy Wydział Zakaukaskiej Kolei Państwowej. Ponad 40 sezonów grał w mistrzostwach Armeńskiej SRR. W 1963 zdobył mistrzostwo Republiki. W końcu lat 80. XX wieku klub został rozwiązany.

W 2002 klub został reaktywowany i startował w pierwszej lidze Armenii. Debiutowy sezon zakończył na 9.miejscu, w 2003 był czwartym, tuż za podium. W sezonie 2004, w którym uplasował się na 11.pozycji, klub przeżywał ogromne kłopoty finansowe, co doprowadziło go do późniejszego rozwiązania na początku 2005.

W kwietniu 2018 roku ogłoszono, że Lokomotiw powróci do profesjonalnej piłki nożnej, planując wzięcie udziału w mistrzostwach pierwszej ligi w sezonie 2018/19. 1 maja 2018 klub rozegrał mecz towarzyski, pokonując Ararat-2 Erywań 2-1.

Barwy klubowe i strój

Klub ma barwy czerwono-białe, które były głównymi kolorami Towarzystwa Sportowego Lokomotiw. Piłkarze swoje domowe spotkania zazwyczaj grają w czerwonych koszulkach, czerwonych spodenkach oraz czerwonych getrach. Na wyjeździe korzystają z białego stroju.

Sukcesy

Trofea międzynarodowe
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich (stan na 31-05-2018).

Trofea krajowe

 Mistrzostwa Armeńskiej SRR:
 mistrz (1): 1963
 wicemistrz (2): 1949, 1962
 3.miejsce (2): 1947, 1961

Poszczególne sezony

Rozgrywki międzynarodowe

Europejskie puchary
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich (stan na 31-05-2018).

Rozgrywki krajowe

Trenerzy

Struktura klubu

Stadion
Klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Mika w Erywaniu, który może pomieścić 7250 widzów i został wybudowany w 2008.

Inne sekcje
Klub prowadzi drużyny dla dzieci i młodzieży w każdym wieku.

Kibice i rywalizacja z innymi klubami

Kibice

Rywalizacja
Największymi rywalami klubu są inne zespoły ze stolicy.

Derby
 Alaszkert Erywań
 Ararat Erywań
 Ararat-Armenia Erywań
 Bananc Erywań
 Erebuni Erywań
 Jerewan FA
 Piunik Erywań

Przypisy

Bibliografia

 Wyniki meczów klubu w bazie RSSSF

Kluby piłkarskie założone w 1945
Kluby piłkarskie rozwiązane w 2005
Kluby piłkarskie w Erywaniu


text:
Raoni Monteiro est un surfeur professionnel brésilien né le  à Saquarema, dans l'État de Rio de Janeiro, au Brésil. Il a participé au circuit Championship Tour à plusieurs reprises entre 2004 et 2014.

Biographie

Palmarès et résultats

Saison par saison
 2003 :
  du Billabong Tahara Pro à Irago (Japon)

 2010 :
  de la O'Neill World Cup sur le North Shore d'Oahu (Hawaï)

Classements

Notes et références

Liens externes

Surfeur brésilien
Naissance en mai 1982


text:
ПТТ је акроним од Пошта, Телеграф и Телефон. Током двадесетог века то је био уобичајени назив за монополистичка предузећа која су пружала наведене услуге.

Развојем технологије, било је природно да Пошта, као предузеће које се бавило преносом порука, пређе, бар делимично, на нове видове комуникације, те су Поште, не само код нас већ и у другим земљама, развиле сопствене комуникационе мреже и технологије телеграфа, а онда и телефона.

Експлозиним развојем телекомуникација унарочито у задњој трећини двадесетог века и појавом дигиталних телекомуникација, рачунара, факс-машина, микропроцесора, пејџера, мобилних телефона и Интернета, телеграф је потпуно изгубио свој смисао те се и као услуга и техника, гаси.

Телекомуникација као високопрофитабилне се одвајају од Државе и светски је тренд са се Телекомуникације одвајају од углавном мање профитабилне Поште. То се десило и у Србији 1997. године, када су формирањем предузећа за телекомуникације "Телеком Србија" телекомуникације издвојене из Јавног предузећа ПТТ саобраћаја "Србија", које се постепено вратило класичним поштанским активностима као што су пренос писама и пакета, и још увек и телеграма и почело и да користи назив Пошта.

Види још
 Пошта
 ЈП ПТТ саобраћаја "Србија"
 ПТТ Гласник

Привредне гране
Телекомуникације
Државни сектор
Саобраћај
Скраћенице


text:
Oksana (Pasja) Vladimirovna Grisjtsjoek (Russisch: Оксана (Паша) Владимировна Грищук) (Odessa, 17 maart 1972) is een in de Oekraïne geboren Russische kunstschaatsster. Als eerste ijsdanspaar werden Grisjtsjoek en haar schaatspartner Jevgeni Platov (1989-98) tweevoudig olympisch kampioen. Daarnaast waren ze viervoudig wereldkampioen en drievoudig Europees kampioen. Grisjtsjoek en Platov namen deel aan drie edities van de Olympische Winterspelen: Albertville 1992, Lillehammer 1994 en Nagano 1998.

Biografie
Grisjtsjoek werd in Odessa geboren, een stad in de destijds Oekraïense Socialistische Sovjetrepubliek. Haar vader verliet het gezin toen ze één jaar oud was. Ze begon op vierjarige leeftijd met schaatsen. In 1980 verhuisde ze met haar moeder naar Moskou. Daar werd ze door verschillende verenigingen afgewezen, maar uiteindelijk vond Grisjtsjoek toch iemand die haar wilde coachen. Ze nam met Aleksandr Tsjitsjkov in 1987 en 1988 deel aan de WK junioren. Daar won het paar, in 1988 de nationaal kampioenen bij de junioren in de Sovjet-Unie, respectievelijk zilver en goud. Tsjitsjkov moest in 1989 gedwongen stoppen met het kunstschaatsen vanwege gezondheidsproblemen.

Na de zomerstop ging Grisjtsjoek trainen met Jevgeni Platov. Het ijsdanspaar nam, tot 1992 voor de Sovjet-Unie en daarna voor Rusland, acht keer deel aan zowel de WK (4x goud, 1x zilver en 1x brons) als de EK kunstschaatsen (3x goud, 2x zilver, 1x brons). Verder waren ze driemaal aanwezig op de Olympische Winterspelen, met het gezamenlijk team in 1992 en met het Russische team in 1994 en 1998. Als eerste ijsdanspaar verdedigden Grisjtsjoek en Platov in 1998 met succes hun vier jaar eerder veroverde gouden olympische medaille.

Ze verhuisde in 1994 naar de Verenigde Staten. Grisjtsjoek is een alleenstaande moeder met een dochter (geboren in 2002).

Belangrijke resultaten
 1986-1989 met Aleksandr Tsjitsjkov, 1989-1998 met Jevgeni Platov (tot 1992 voor de Sovjet-Unie uitkomend, daarna voor Rusland)

Russisch kunstrijder
Olympisch deelnemer van het gezamenlijk team
Russisch olympisch kampioen


text:
Elvis Hammond (* 6. Oktober 1980 in Accra) ist ein ghanaischer Fußballspieler. Der Stürmer war ghanaischer Nationalspieler.

Er begann seine Karriere beim FC Fulham. 2001 stieg Fulham in die englische Premier League auf, aber Hammond wurde zunächst an die Bristol Rovers ausgeliehen und kehrte 2002 zu Fulham zurück. Im Sommer 2003 wurde er an den Zweitligisten Norwich City ausgeliehen, doch schon im September wurde er nach einem positiven Dopingtest für sechs Monate gesperrt. Im ersten Halbjahr 2005 spielte er für RBC Roosendaal in der niederländischen Ehrendivision, bevor er wieder nach England ging. Für Leicester City war er in der Football League Championship aktiv. 2008 stieg Leicester ab und Hammond wechselte zum drittklassigen Cheltenham Town, mit dem er 2009 in die Football League Two absteigen musste. 2010 verließ er Cheltenham und war danach nur noch bei unterklassigen Klubs.

Hammond wurde 2006 einmal in die ghanaische Nationalmannschaft berufen.

Weblinks

 Profil auf footballdatabase.eu

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Ghana)
Dopingfall im Fußball
Doping in Ghana
Ghanaer
Geboren 1980
Mann


text:
Sono un sentimentale è un film del 1955 diretto da John Berry.

Trama

Produzione

Note

Collegamenti esterni

Film polizieschi
Film thriller


text:
Gelling ist der Familienname folgender Personen:

 Donald Gelling (* 1938), britischer Politiker, zweimaliger Chief Minister der Isle of Man
 Hans Gelling (1858–1911), deutscher Theaterschauspieler, -regisseur, -leiter, -intendant und Dramatiker
 Jackie Gelling (* 1932), ehemalige kanadische Kugelstoßerin und Diskuswerferin
 Jürgen Gelling, deutscher Basketballspieler
 Margaret Gelling (1924–2009), britische Ortsnamenforscherin
 Victor Gelling (* 1998), deutscher Kontrabassist


text:
The 1997 Big League World Series took place from August 8–16 in Broward County, Florida, United States. Host Broward County, Florida defeated Maracaibo, Venezuela in the championship game.

Teams

Results

United States Bracket

International Bracket

Elimination round

References

Big League World Series
Big League World Series


text:
Ухо — многозначный термин.

 Ухо — сложный орган животных, предназначенный для восприятия звуковых колебаний.
 Ухо — элемент шрифта.
 «Ухо» — советский самиздатовский рок-журнал, подпольно выпускавшийся рок-энтузиастами в Москве.

Фамилия
 Ухо, Илья Игнатьевич (1923—1944) — Герой Советского Союза.


text:
Stenatemnus procerus est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Atemnidae.

Distribution
Cette espèce est endémique des Palaos.

Publication originale
 Beier, 1957 : Pseudoscorpionida. Insects of Micronesia, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Atemnidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique des Palaos


text:
Günther Rüdel, nemški vojaški pilot in general, * 15. november 1883, Metz, † 22. april 1950, München.

Napredovanja
 Fähnrich (5. julij 1902)
 poročnik (9. marec 1904)
 nadporočnik (9. marec 1912)
 stotnik (9. avgust 1915)
 major (1. december 1923)
 podpolkovnik (1. februar 1929)
 polkovnik (1. december 1931)
 generalmajor (1. oktober 1934)
 generalporočnik (1. april 1936)
 general protiletalskega topništva (1. oktober 1937)
 generalpolkovnik (1. november 1942)

Odlikovanja

 viteški križ vojnega zaslužnega križa z meči (9. november 1942)
 Ritterkreuz des kgl. Preuss. Hausordens von Hohenzollern mit Schwertern
 1914 železni križec I. razreda
 1914 železni križec II. razreda
 Kgl. Bayer. Militär-Verdienstorden IV Klasse mit Schwertern
 Hamburgisches Hanseatenkreuz
 Grossherzoglich Sachsen-Weimarisches Wilhelm Ernst-Kriegskreuz
 k.u.k. Österr. Orden der Eisernen Krone III. Klasse mit der Kriegsdekoration
 k.u.k. Österr. Militär-Verdienstkreuz III. Klasse mit der Kriegsdekoration
 Ehrenkreuz für Frontkämpfer
 Wehrmacht-Dienstauszeichnung IV. bis I Klasse
 Kriegsverdienstkreuz II Klasse mit Schwertern
 Kriegsverdienstkreuz I Klasse mit Schwertern
 Flakkampfabzeichen

Glej tudi

 seznam generalpolkovnikov Wehrmachta

Zunanje povezave
- v angleščini:
 Axis Biography Research

Rojeni leta 1883
Umrli leta 1950
Nemški vojaški piloti
Nemški generali
Veterani prve svetovne vojne
Veterani druge svetovne vojne
Nosilci viteškega križa vojnega zaslužnega križa
Generali Luftwaffe (Wehrmacht)
Nosilci bavarskega redu za vojaške zasluge
Nosilci hišnega reda Hohenzollernov


text:
Rohrbombe ist die allgemeine Bezeichnung für einen Sprengkörper mit einer länglichen Metallhülle, die während der Reaktion der Inhaltsstoffe so stark unter Druck gesetzt wird, dass sie zerbirst, wodurch sich das Gas explosionsartig in die Umgebung ausdehnt.

Aufbau

Rohrbomben können verschiedene Sprengsubstanzen enthalten z. B. Schwarzpulver oder Ekrasit.

Das Rohr wird durch hohen Druck zum Bersten gebracht. Dies kann geschehen, indem im Inneren des verschlossenen Rohres eine chemische Reaktion abläuft, bei der ein Gas freigesetzt wird. Dies kann durch Verbrennung sein, oder es entsteht ein Gas aus einer Suspension heraus. Bei dieser Kategorie handelt es sich nicht um Sprengstoffe im engeren Sinne, da die Stoffe für sich nicht detonieren. Um eine verheerende Wirkung zu erreichen, werden metallische Hüllen (Rohrstücke) verwendet.

Die Bombe selbst besteht in der Regel aus einem Metallrohr mit zwei Gewinden, einem sogenannten "Nippel", der an beiden Enden mit einer Blindkappe ("Stopfen") verschlossen ist und den Füllstoff enthält. Der Zünder wird meist durch ein Loch in das Rohr eingeführt.

Fehlzündungen

Aufgrund der nicht-industriellen Qualität der einzelnen Bestandteile der Rohrbombe (insbesondere des Sprengstoffes) besteht während Bau und Transport der Bombe jederzeit das reale Risiko einer vorzeitigen Explosion. Die Bombe kann z. B. durch Schock, Stoß, Hitze, Reibung, elektrische Entladung (statische Elektrizität) etc. vorzeitig ausgelöst werden.
Eine Rohrbombe kann andererseits auch nicht korrekt zünden und so keine unmittelbare Explosion erzeugen. Dies kann z. B. der Fall sein wenn der Druckaufbau im Inneren des Rohres nicht planungsgemäß abläuft, weil durch Undichtigkeiten (z. B. der Gewinde oder beim Anschluss für den Zünder) das expandierende Gas vorzeitig entweichen kann und der Druck nicht groß genug wird um das Rohr zu sprengen. Auch kann die Bombe zwar vollkommen dicht, aber der Druck der expandierenden Gase im Inneren an sich zu gering sein, um die Bombenhülle zu sprengen. In diesem Fall ergibt sich eine unter hohem inneren Druck stehende Rohrbombe, die zwar noch nicht explodiert ist, dies aber jederzeit tun kann.

Sicherheitsabstand
Wird eine Bombe aufgefunden, sollten bis zu ihrer Entschärfung Sicherheitsabstände eingehalten werden. Der notwendige minimale Sicherheitsabstand hängt von der Lage der Bombe und ihrer (vermuteten) Sprengkraft ab. Die Sprengkraft der Bombe wird aus Sicherheitsgründen so abgeschätzt, als ob ihr gesamtes Volumen mit TNT aufgefüllt wäre. Typische Rohrbomben enthalten eine Sprengstoffmenge die einem Äquivalent von ca. 2 kg TNT entspricht.

Es sollte immer versucht werden alle Personen weiter als bis zum Sicherheitsabstand außerhalb von Gebäuden zu evakuieren.

Bekannte Einsätze
Rohrbomben werden aufgrund der relativ einfachen Herstellung meist von Terroristen, einfachen Kriminellen oder sonstigen Personen verwendet, die keinen Zugang zu hochwertigen Sprengstoffen und komplexeren Technologien besitzen. Mitunter wird der Bau und Einsatz von Rohrbomben, ohne schädliche Absichten, auch als Freizeitvergnügen betrieben.

Vielfache Nutzung über längere Zeiträume
 1936–1939, Spanischer Bürgerkrieg
 1940–1945, Zweiter Weltkrieg, als Vorbereitung auf die mögliche deutsche Invasion Großbritanniens lernen Mitglieder der British Home Guard Bau und Anwendung von Rohrbomben
 seit den 1990er Jahren, Nordirlandkonflikt, hunderte von Angriffen mit Rohrbomben, ausgeführt von diversen beteiligten Gruppierungen, z. B. loyalistischer Paramilitärs, Red Hand Defenders (RHD), Orange Volunteers (OV), irisch-republikanischer Paramilitärs (Provisional Irish Republican Army, Continuity Irish Republican Army, Real Irish Republican Army), Republican Action Against Drugs (RAAD). Aufgrund der inzwischen weit verbreiteten Kenntnisse auch zunehmend Nutzung durch Kriminelle in der Republik Irland.

Bekannte Einzelfälle und Kleinserien
 4. Mai 1886, Bombenanschlag während der Haymarket Riots in Chicago, Illinois, USA, 18 Tote, unbekannte Anzahl von Verletzten
 26. September 1980, Oktoberfestattentat in München, Deutschland, 13 Tote, 211 Verletzte
 10. Mai 1988, 1992–1994, Kaufhauserpressungen durch Arno Funke (alias "Dagobert"), keine Toten, 1 Verletzter
 1993–1997, mehrere Anschläge durch Franz Fuchs
 seit 21. August 1994, italienischer Unabomber
 27. Juli 1996, Bombenanschlag bei den Olympischen Spielen 1996 in Atlanta, USA, 2 Tote, 111 Verletzte
 20. April 1999, Amoklauf an der Columbine High School, Littleton, USA
 27. Juli 2000, Sprengstoffanschlag in Düsseldorf, Deutschland, 1 Toter, 10 Verletzte
 11. Dezember 2010, Selbstmordattentat beim Bombenanschlag in Stockholm 2010, Stockholm, Schweden, 1 Toter (der Attentäter selbst), 2 Verletzte durch eine zusätzliche Autobombe
 10. Dezember 2012, Sprengsatzfund am Bonner Hauptbahnhof 2012, Bonn, Deutschland, keine Toten, keine Verletzten

Siehe auch

 TM 31-210 Improvised Munitions Handbook
 Unkonventionelle Spreng- und Brandvorrichtung

Weblinks

Einzelnachweise

Bombe
Pyrotechnischer Gegenstand