text:
El Bòsfor (en turc Boğaziçi o İstanbul Boğazı, literalment 'l'Estret' o 'l'Estret d'Istanbul') és un estret que separa la part europea de Turquia (la Trakya) de la part asiàtica (l'Anatòlia), i connecta la mar de Màrmara amb la mar Negra. Fa 30 km de llarg, amb una amplada màxima de 3,7 km a la boca nord, i una de mínima de 750 metres entre les fortaleses d'Anadoluhisarı i Rumelihisarı. La fondària varia dels 36 als 124 metres al mig del corrent.

A l'edat mitjana hom el solia designar amb el nom de Braç de Sant Jordi o brachium sancti Georgii en referència al Monestir de Sant Jordi de les Manganes, situat en un lloc elevat proper a la costa i, per tant, fàcilment visible per als mariners que navegaven per aquestes aigües.

Les costes de l'estret estan molt habitades, ja que la ciutat d'Istanbul (amb una població d'uns 15 milions de persones) s'hi estén a banda i banda.

Nom
El nom del canal prové del grec antic  (), que va ser etimologat com a , és a dir, "estret de bestiar" (o "Ox-ford" ), del genitiu de  βοῦς 'bou, bestiar' +  πόρος 'passatge', que significa 'pas de bestiar', o 'pas de vaca'.<Això fa referència a la història mitològica d'Io, que es va transformar en vaca, i posteriorment va ser condemnat a vagar per la Terra fins a travessar el Bòsfor, on va conèixer el tità Prometeu, que la va consolar amb la informació que seria restaurada a la forma humana de Zeus i convertir-se en l'avantpassat del més gran de tots els herois, Hèracles (Hèrcules).

El lloc on suposadament va desembarcar Io era prop de Crisòpolis (l'actual Üsküdar), i es deia . 'la vaca'. El mateix lloc també era conegut com  (), ja que va ser on el general atenès Cares havia erigit un monument a la seva dona Damalis, que incloïa una estàtua colossal d'una vaca (el nom δαμάλις tradueix com a "vaquilla").

L'ortografia anglesa amb -ph-, Bosfor no té cap justificació en el nom grec antic, i els diccionaris prefereixen l'ortografia amb -p-  però -ph- apareix com una variant en llatí medieval (com , i ocasionalment , ), i en grec medieval de vegades com , donant lloc a la forma francesa , català  i rus . L'erudit grec del  Joan Tzetzes l'anomena  (després de Damalis), però també informa que en l'ús popular l'estret era conegut com a  durant la seva època, el nom del port del nord més antic de Constantinoble.

Històricament, el Bòsfor també era conegut com l'"estret de Constantinoble", o el Bòsfor traci, per tal de distingir-lo del Estret de Kertx a Crimea. Aquestes s'expressen a les Històries d'Heròdot, 4,83; com el , , i  (), respectivament. Altres noms amb els quals Heròdot fa referència a l'estret inclouen Bòsfor de Calcedònia (,  [  ], Heròdot 4.87), o el Bòsfor mísià ().

El terme finalment es va utilitzar com a substantiu comú , que significa "un estret", i antigament també s'aplicava als Dardanels en grec clàssic per Èsquil i Sòfocles.

El Màrmara connecta encara més amb els març Egeu i Mediterrani a través dels Dardanels. Així, el Bòsfor permet connexions marítimes des del mar Negre fins al mar Mediterrani i l'oceà Atlàntic a través de Gibraltar, i l'oceà Índic a través del Canal de Suez, convertint-lo en una via fluvial internacional crucial, en particular per al pas de mercaderies que arriben al país des de Rússia.

Formació
La causa exacta i la data de la formació del Bòsfor segueixen sent un tema de debat entre els geòlegs. Una hipòtesi recent, anomenada hipòtesi del diluvi del Mar Negre, que va ser llançada per un estudi homònim el 1997 per dos científics de la Universitat de Colúmbia, postula que el Bòsfor es va inundar cap al 5600 aC (revisat al 6800 aC el 2003) quan el creixement de les aigües del mar Mediterrani i el mar de Màrmara van trencar el mar Negre, que en aquell moment, segons la hipòtesi, era una massa baixa d'aigua dolça.

Molts geòlegs, tanmateix, afirmen que l'estret és molt més antic, encara que sigui relativament jove en una escala de temps geològica.

Des de la perspectiva de mitologia grega, es deia que les roques flotants colossals conegudes com les Symplegades, van ocupar una vegada els cims dels turons a banda i banda del Bòsfor, i destruïen qualsevol vaixell que intentés passar pel canal rodant per l'estret, aixafant violentament tots els vaixells entre ells. Els Symplegades van ser derrotats quan l'heroi Jàson va obtenir un pas reeixit, amb la qual cosa les roques es van posar a lloc i es va obrir l'accés grec al mar Negre.

Morfologia actual
Els límits del Bòsfor es defineixen com la línia de connexió entre els fars de Rumeli Feneri i Anadolu Feneri al nord, i entre els Ahırkapı Feneri i el Kadıköy İnciburnu Feneri al sud. Entre aquests límits, l'estret és 31 km de llarg, amb una amplada de 3329 m a l'entrada nord i 2826 m a l'entrada sud. La seva amplada màxima és de 3420 m entre Umuryeri i Büyükdere Limanı, i una amplada mínima de 700 m entre Kandilli Point i Aşiyan.

La profunditat del Bòsfor varia de 13 a 110 m al mig del corrent amb una mitjana de 65 m. La ubicació més profunda es troba entre Kandilli i Bebek amb 110 m. Els llocs més poc profunds es troben fora de Kadıköy İnciburnu a la ruta cap al nord amb 18 m i fora de Aşiyan Point a la ruta cap al sud amb 13 m.

La secció més petita es troba en un ampit situat davant del  Palau de Dolmabahçe. Té uns 38.000 metres quadrats. El cabal en direcció sud és de 16 000 m3/s (aigua dolça a la superfície) i el cabal en direcció nord és de 11 000 m3/s (aigua salada prop del fons). El doctor Dan Parsons i els investigadors de l'escola de terra i medi ambient de la Universitat de Leeds fins i tot parlen d'un riu submarí del Mar Negre.

El Corn d'Or és un estuari a l'estret principal que històricament va actuar com a fossat per protegir Constantinoble dels atacs, a més de proporcionar un ancoratge protegit per a les marines Imperials de diversos Imperis fins al , després del qual es va convertir en un barri històric al cor de la ciutat, popular entre els turistes i els locals.

Exploracions més noves
Se sabia des d'abans del  que el mar Negre i el mar de Màrmara flueixen entre ells en un exemple geogràfic de "flux de densitat", i l'agost de 2010 es va descobrir que fluïa un "canal submarí" continu de composició de suspensió al llarg del fons del Bòsfor, que seria el sisè riu més gran de la Terra si fos a terra

Geografia
Com a via marítima, el Bòsfor connecta diversos març al llarg de la Mediterrània oriental, els Balcans, l'Orient Pròxim i l'Euràsia occidental, i connecta específicament el mar Negre amb el mar de Màrmara.

Història

El nom de l'estret ve del mot grec Βόσπορος (transcrit Bósporos), que significa "el pas del bou"; aquest nom prové d'un mite grec sobre els viatges d'Io després que Zeus la convertís en bou per protegir-la.

Els antics grecs es referien a l'estret com el Bòsfor Traci, en oposició al Bòsfor Cimmeri, que és com anomenaven l'estret de Kertx a Crimea. Per augmentar més la possible confusió, també anomenaven de la mateixa manera la regió al voltant d'aquests dos estrets: el Quersonès Traci, avui conegut com a Gal·lípoli, i el Quersonès Cimmeri, que avui coneixem com a Crimea.

Els milesis i megaris hi van establir colònies des del segle VII aC, entre les quals Calcedònia (colònia de Mègara) el 885 aC i Bizanci (també de Mègara) el 615 aC. Fou creuat per Darios el 513 aC per envair Grècia. Durant la Pentecontècia contra Atenes fou ocupat per Pausànies i obert al tràfic comercial grec.

El 330 Bizanci fou establerta com a capital per Constantí amb el nom de Constantinoble.

La possessió del Bòsfor va ser clau per a Atenes, Roma i l'Imperi Romà d'Orient, i arran de la decadència de Constantinoble diverses potències mediterrànies se'n van disputar el domini, especialment Venècia, Gènova i la Corona d'Aragó. Precisament el 1359 s'hi va lliurar una gran batalla entre les armades aliades veneciana i catalana, d'una banda, i genovesa, de l'altra.

A causa de la importància de l'estret per a la defensa d'Istanbul, els soldans otomans van construir-hi una fortificació a banda i banda, l'Anadoluhisarı, o castell d'Anatòlia (1393), i el Rumelihisarı, o castell de Rumèlia (1451).

La seva importància estratègica ha continuat fins avui dia: el domini turc des del 1452 va tancar les rutes comercials fins que el 1774 es va obtenir llibertat de pas per al comerç, s'han signat diversos tractats internacionals sobre l'ús de les seves aigües pels vaixells que el travessen, entre els quals destaca la Convenció de Montreux sobre el Règim dels Estrets Turcs, de 1936.

Bosfor Traci o Tràcic és el nom antic de l'estret del Bòsfor, que va rebre per estar situat a Tràcia.

La part occidental (actual Turquia europea) era dins la Tràcia pròpia, però la part oriental o Bitínia també era considerada part de Tràcia i els bitinis foren considerats un poble d'origen traci.

Unia el Pont Euxí (mar Negra) amb la Propòntida (mar de Màrmara). Els romans d'Orient el van esmentar més tard com canal de Constantinoble i els turcs com a Boghas.

La via cap al Bòsfor traci s'iniciava a l'Hel·lespont (Dardanels) estret que separava el Quersonès traci de la Troade, i donava accés a la Propòntida (Mar de Marmara) a l'extrem de la qual hi havia l'estret del Bòsfor Tràcia que donava entrada al Pont Euxí o Mar Negra. A la regió es podien trobar ciutats i llocs dels que cal esmentar els següents:

A la costa europea:

 Aianteion (Funduklu), un altar a Ajax
 Petra Thermastis (Pentecorícon), una roca de forma especial
 Jasonium (grec Diplokion), una doble columna
 Arquies (Ortalcoi)
 Anaplus (Kurutshesme) o Vicus Michaelicus, amb l'església romana d'Orient dedicada a l'arcàngel Miquel
 Arnaudkoi (Hestiae), promontori, amb l'església de Santa Teodora en la que va conspirar Aleix, el fill de Manuel Comnè
 Quelae (Bebek)
 Promontori Hermaeum (Rumili Hisar).
 Portus Mulierum (Baltaliman)
 Sinus Lastenes o Leostenes, un golf
 Cautes Baquiae (Jenikoi)
 Farmàcia (Teràpia)
 Claves Ponti (Kefelikoi), clau del Euxí des on es veu per primer cop la mar Negra
 Sinus Profundus (grec Bathukolpos, turc Bujukdereh).
 Simas (Mesaibuonu).
 Scletrines (Sarigavi)
 Serapeion (Rúmílí-kawák), temple i després lloc on van existir castells genovesos.
 Gypòpolis (Karibdshe), roques que tanquen el port de Bijukliman (Portus Efesiorum)
 Cyaneae Insula (Kuaneia)

A la costa asiàtica:

 Ancyraeum promontorium (Jum-burun).
 Coracium Promontorium (Fil-burun).
 Pantekion o Mancipium
 Estiae
 Hieron
 Argyronium Promontorium, que té l'hospital romà d'Orient de Nosocomium
 Kline d'Hèracles (Jusha Tagh), o muntanya de Josuè a la que els musulmans diuen que Josuè és enterrat
 Sinus Amicus (Begkos),
 Nicòpolis
 Ecaea (Kandili).
 Protos Discos i Deuteros Discos (grec Rhoizousai Akrai; turc Kulle-bagdschessi), illots de roca
 Crisòpolis

Formació geològica
El Bòsfor es va formar cap al 5600 aC, quan una crescuda de les aigües de la Mediterrània i la mar de Màrmara va inundar la vall fluvial provinent d'un extens llac d'aigua dolça proper que, amb la irrupció de les aigües de la mar de Màrmara a través del Bòsfor, va esdevenir la mar Negra actual.
L'estudi de l'erosió hídrica i eòlica dels estrets es relaciona amb el de la seva formació. S'han reforçat trams de costa amb formigó o runa i es draga periòdicament trams de l'estret propensos a la deposició.

L'equip de científics de 2010, dirigit per la Universitat de Leeds, va utilitzar un "submarí groc" robòtic per observar els fluxos detallats dins d'un "riu submarí", científicament conegut com a canal submarí, per primera vegada. Els canals submarins són similars als rius terrestres, però estan formats per corrents de densitat: mescles de flux submarins de sorra, fang i aigua que són més denses que l'aigua de mar i, per tant, s'enfonsen i flueixen pel fons. Aquests canals són la principal via de transport dels sediments cap al mar profund on formen dipòsits sedimentaris. En última instància, aquests dipòsits no només contenen reserves de gas i petroli sense explotar, sinó que també alberguen secrets importants, des de pistes sobre el canvi climàtic passat fins a les maneres en què es van formar les muntanyes.

L'equip va estudiar el flux detallat dins d'aquests canals i les troballes van incloure:

El principi central de la hipòtesi del diluvi del Mar Negre és que a mesura que l'oceà va augmentar 72.5 m al final de l'última edat de gel, quan les massives plaques de gel es van fondre, el Bòsfor segellat es va sobrepassar en una inundació espectacular que va augmentar un 50% l'aigua dolça del llac del Mar Negre i va expulsar la gent de les costes durant molts mesos. Això va tenir el suport de les troballes de l'explorador submarí Robert Ballard, que va descobrir assentaments al llarg de l'antiga línia de costa; els científics van datar la inundació al 7500 aC o al 5500 aC a partir de la microflora d'aigua dolça salada. Els pobles expulsats per l'aigua en constant pujada, que devia ser terrorífica i inexplicable, es van estendre per tots els racons del món occidental portant la història d'una gran riuada. A mesura que les aigües augmentaven, van escorcollar una xarxa de canals del fons marí menys resistents als sòlids en suspensió més densos en líquid, que segueix sent una capa molt activa avui dia.

Les primeres imatges d'aquests canals submarins es van obtenir l'any 1999, mostrant que eren de gran mida durant un projecte d'investigació submarina SACLANT de l'OTAN utilitzant conjuntament l'OTAN RV Alliance i el vaixell d'investigació de la Marina turca Çubuklu. L'any 2002, es va dur a terme una enquesta a bord de l'Ifremer RV Le Suroit per al projecte BlaSON (Lericolais, et al., 2003) va completar el mapeig multifeix d'aquest fan-delta del canal submarí. El 2009 es va publicar un mapa complet utilitzant aquests resultats anteriors amb mapes d'alta qualitat obtinguts el 2006 (per investigadors de la Universitat Memorial de Terranova que són socis del projecte en aquest estudi).

L'equip utilitzarà les dades obtingudes per crear simulacions per ordinador innovadores que es poden utilitzar per modelar com flueixen els sediments per aquests canals. Els models que produirà l'equip tindran aplicacions àmplies, inclosa l'entrada en el disseny de l'enginyeria del fons marí per part de les companyies de petroli i gas.

El projecte va ser liderat per Jeff Peakall i Daniel Parsons a la Universitat de Leeds, en col·laboració amb la Universitat de Southampton, la Universitat Memorial de Terranova i l'Institut de Ciències del Mar. La investigació es va realitzar i coordinar des del vaixell d'investigació de l'Institut de Ciències del Mar, el R/V Koca Piri Reis.

Infraestructures
L'estret és travessat per tres ponts. El primer, el pont del Bòsfor o Bogazici, fa 1.074 metres de llarg i es va inaugurar el 1973. El segon, el pont de Fatih Sultà Mehmet, té una llargada de 1.090 metres long i es va obrir el 1988, a uns 5 km al nord de l'anterior.

El Marmaray és un túnel de ferrocarril de 13,7 km de llarg encara en construcció, que s'espera que estarà acabat el 2008. Aproximadament 1.400 metres del túnel passaran sota les aigües del Bòsfor, a uns 55 metres de profunditat.

Sobre el Bòsfor també hi ha suspeses tres línies elèctriques.

Referències

Vegeu també
 Dardanels
 Mar de Mármara
 Estret de Kertx
 Regne del Pont

Bosfor
Geografia de Turquia


text:
Haga er en bydel i den centrale del af Göteborg, Sverige. Bydelen indgår sammen med Pustervik i primärområdet Haga, der er et af ni områder i Majorna-Linné. Haga har et areal på omkring 31 hektar.

Haga ligger mellan Järntorget i nordvest, Hagakyrkan i nordøst og Skanstorget ved foden af Skansen Kronan i sydøst.

Husene i området er såkaldte landshövdingehuse. Haga var frem til 1970'erne en bydel med lav boligstandard, bohemeliv og ulovlige værtshuse. Store nedrivninger og renovering af området i 1970'erne og 1980'erne ændrede dog dette, i dag findes stadig en stor del af de oprindelige gamle bygninger, selvom en langt større del er nedrevet. Haga er kendt for sit boligmiljø, og er en af Göteborgs store serværdigheder.

Haga Nygata og tilstødende gader er et velfrekventeret strøg mellem Vasastaden i øst og Linnégatan i vest, med små butikker og caféer. De fleste af husene i denne gade er renoverede bygninger fra 1800-tallet.

Skrothandleren i SVT's serie Albert och Herbert havde sin virksomhed i Skolgatan i Haga.

Referencer

Bydele og forstæder til Göteborg

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Il Sony Xperia E (C1504/5, 1604/5) è uno smartphone Android prodotto da Sony. Il telefono è stato messo in commercio nel mese di marzo 2013, sono disponibili due varianti, la variante single-sim e la variante dual-sim.

Hardware
L'Xperia E è dotato di un processore Qualcomm Snapdragon S1 single core da 1 GHz. Il telefono ha una memoria interna da 750MB, con una SD Card integrata non removibile da 4 GB (di cui 2 GB disponibili all'utente) è inoltre espandibile tramite Micro SD fino a 32 GB. Il telefono dispone di una memoria RAM da 512 MB, di cui circa 409 MB disponibili per l'utente. Ha GPU Adreno 200 con clock a 245 MHz.

Display
L'Xperia E ha un display capacitivo TFT da 3.5" resistente ai graffi con multi-touch fino a  2 dita. Il display ha una risoluzione di 320 x 480 pixel, e supporta 262,000 colori.

Software
La versione di Android su Xperia E è la 4.1.2 Jellybean, con l'interfaccia proprietaria di Sony.

Altre caratteristiche
Xperia E ha una fotocamera posteriore da 3.2 MP, in grado di catturare foto e video; Bluetooth v2.1 + EDR con A2DP, Assisted GPS e Wi-Fi IEEE 802.11b/g/n. Supporta la connessione dati 3G HSDPA fino a 7.2 Mbps, 2G EDGE fino a 237 kbit/s, e 2G GPRS fino 68 kbit/s.Al momento della sospensione, il prezzo era $170 AUD per la variante single SIM.

Note

Collegamenti esterni

 Una distribuzione libera e non ufficiale per Xperia E3 focalizzata su sicurezza e riservatezza

Smartphone
Dispositivi Android
Dispositivi Wi-Fi
Cellulari Sony


text:
Estrela steht für:

in Portugal:
 die Stadtgemeinde Estrela (Lissabon) (Portugal)

in Brasilien:
 die Stadt Estrela (Rio Grande do Sul)
 Estrela do Norte
 Estrela do Norte (Goiás), Gemeinde in Brasilien
 Estrela do Norte (São Paulo), Gemeinde in Brasilien

Estrela ist der Familienname folgender Personen:

 Edite Estrela (* 1949), portugiesische Politikerin
 Estrela (Fußballspieler) (* 1995), eigentlich Valdmiro Tualungo Paulo Lameira, portugiesisch-angolanischer Fußballspieler

Siehe auch:
 Basílica da Estrela, Lissabon
 Kloster Estrela, ehemalige Zisterzienserabtei in Portugal
 Serra da Estrela  (portugiesisch Stern-Gebirge), westlichste Teil des Iberischen Scheidegebirges
 Serra da Estrela (Subregion), statistische Subregion in Portugal
 Queijo Serra da Estrela, portugiesischer Käse
 Cão da Serra da Estrela, Hunderasse
 Serra da Estrela (Begriffsklärung)
 Entschließungsantrag A7-0306/2013, von kritischen Lebensrechtsgruppen nach seiner Initiatorin "Estrela No!" genannt


text:
Мануэ́л Пи́нту да Ко́шта (, ) — политический и государственный деятель Сан-Томе и Принсипи, основатель Движения за освобождение Сан-Томе и Принсипи (МЛСТП), его генеральный секретарь (1960—1990) и президент (1998—2005). Президент Демократической Республики Сан-Томе и Принсипи в 1975—1991 и 2011—2016 годах.

Биография
Родился в 1937 году в районе Агуа-Гранде на острове Сан-Томе, территории, которая тогда входила в состав колоний Португалии.Его отец был чиновником, управляющим сельскохозяйственными плантациями. Образование начал получать на острове, после чего окончил семинарию в Анголе и колледж в Лиссабоне. В конце 1950-х окончил Лондонский университет. Он отправился во Францию, Кубу, а затем в ГДР. В 1961 году в Рабате он был избран секретарем по информации и пропаганде Всеобщего союза чернокожих африканских студентов (União Geral dos Estudantes da África Negra, UGEAN). В Берлине он получил степень доктора экономических наук в Университете Гумбольдта. Свободно владеет немецким языком.

После португальской революции гвоздик 1974 года Португалия признала МЛСТП законным представителем народа Сан-Томе и Принсипи, заключила с МЛСТП соглашение о предоставлении Сан-Томе и Принсипи независимости 12 июля 1975 года и сформировала переходное правительство, половину членов которого составили представители МЛСТП. На выборах в Учредительное собрание партия получила все 16 мест.

12 июля 1975 года была провозглашена независимость Демократической Республики Сан-Томе и Принсипи, президентом которой стал Мануэл Пинту да Кошта, премьер-министром — Мигел Тровоада. МЛСТП стало правящей и единственной партией страны (и оставалась ею до 1990 года).

В 1989 году по инициативе правого крыла МЛСТП был осуществлен переход к многопартийной системе в стране, новая конституция была принята на всенародном референдуме в августе 1990 года.

На съезде МЛСТП в октябре 1990 года Карлуш да Граса сменил Мануэла Пинту да Кошту на посту генерального секретаря МЛСТП, партия стала называться Движение за освобождение Сан-Томе и Принсипи / Социал-демократическая партия (МЛСТП/СД) .

На первых демократических выборах президента страны в 1991 году (в рамках многопартийной системы, установленной в Сан-Томе и Принсипи с 1990 года) проиграл Мигелу Тровоаде.
Безуспешно пытался вернуться на пост президента во время президентских выборов 1996 и 2001 годов.

На внеочередном съезде МЛСТП в мае 1998 года был избран президентом партии и оставался на этом посту до февраля 2005 года, когда президентом МЛСТП был избран Гиэрми Посер да Кошта (Guilherme Posser da Costa).

С 2002 года — представитель в межправительственной организации Международный парламент за безопасность и мир (Палермо, Италия), возглавляет её департамент иностранных дел.

7 августа 2011 года в Сан-Томе и Принсипи прошёл второй тур президентских выборов, победителем в которых стал Мануэл Пинту да Кошта, получивший 52,9 % голосов (вступил в должность 3 сентября).

Примечания

Президенты Сан-Томе и Принсипи
Министры иностранных дел Сан-Томе и Принсипи


text:
Kämpingebukten är en havsbukt söder om tätorterna Höllviken och Ljunghusen i Skånes sydvästra hörn. Bukten är en del av Östersjön. Stränderna längs kusten mot Kämpingebukten lockar många att bada i vattnet.

Skånes geografi
Bukter i Sverige


text:
Dit is de wereldranglijst voor mannen van september 2015 zoals die werd opgesteld en vrijgegeven door de FIFA op 3 september 2015.

Mannen 09


text:
The Alan Turvey Trophy, formerly the Isthmian League Cup is a football knock-out cup competition organised by the Isthmian League in England.

History
Isthmian League Chairman and President Alan Turvey was among the FA's "150 Grassroots Heroes" who were presented in 2013, during the 150-year celebrations of the Football Association, with a specially minted medal by Prince William. In June 2015, Turvey stepped down from the League after nearly 60 years involvement  with football. The Isthmian League cup was renamed in his honour.

Winners

1974–75: Tilbury
1975–76: Slough Town
1976–77: Hendon
1977–78: Dagenham
1978–79: Enfield
1979–80: Enfield
1980–81: Slough Town
1981–82: Leytonstone-Ilford
1982–83: Sutton United
1983–84: Sutton United
1984–85: Wycombe Wanderers
1985–86: Sutton United
1986–87: Bognor Regis Town
1987–88: Yeovil Town
1988–89: Bishop's Stortford
1989–90: Aveley
1990–91: Woking
1991–92: Grays Athletic
1992–93: Marlow
1993–94: Chertsey Town
1994–95: Aylesbury United
1995–96: Kingstonian
1996–97: Boreham Wood
1997–98: Sutton United
1998–99: Aldershot Town
1999–00: Farnborough Town
2000–01: Heybridge Swifts
2001–02: Northwood
2002–03: Yeading
2003–04: Thurrock
2004–05: Slough Town
2005–06: Fisher Athletic
2006–07: Ashford Town
2007–08: Ramsgate
2008–09: Tilbury
2009–10: Leatherhead
2010–11: Wingate & Finchley
2011–12: Bury Town
2012–13: Concord Rangers
2013–14: Maidstone United
2014–15: Hendon
2015–16: Kingstonian
2016–17: Billericay Town
2017–18: Billericay Town
2018–19: Enfield Town
2019-20: No Winner.  Competition abandoned due to the government's response to the COVID 19 pandemic
2020-21: No Competition due to Government's response to COVID 19 pandemic
2021-22: Horsham

References

External links
 "The snobbery and inverse snobbery of supporting a non-league club" by Mike Bayly for When Saturday Comes, in The Guardian, 6 September 2013

Isthmian League
Recurring sporting events established in 1975
Football cup competitions in England


text:
Hinea brasiliana es una especie de molusco gasterópodo de la familia Planaxidae.

Posee la capacidad de ser bioluminiscente a diferencia de otros caracoles marinos.

Distribución geográfica
Se encuentra  en Nueva Zelanda.

Referencias

 Arthur William Baden Powell, New Zealand Mollusca, William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1979 ISBN 0-00-216906-1.

Planaxidae
Gastrópodos de Nueva Zelanda
Taxones descritos por Jean-Baptiste Lamarck
Animales descritos en 1822


text:
Spirits in the Field, is a live album by saxophonist Arthur Blythe which was recorded at Bimhuis in Amsterdam in 1999 and released on the Savant label the following year.

Reception

In his review on Allmusic, Michael G. Nastos stated: "Blythe's husky, virile alto sax has never sounded better, and though the recording quality is a little thin, the music comes roaring through the speakers nonetheless. ... Blythe's sound and vision remain as fresh and vital as ever.". In JazzTimes, Peter Margasak wrote: "this live recording puts the focus squarely on his music, finding it as strong, soulful and thrilling as ever".

Track listing
All compositions by Arthur Blythe except where noted
 "One Mint Julip" (Rudy Toombs) – 6:33
 "Miss Nancy" – 7:26
 "Odessa" – 10:59
 "Rambler" (Bob Stewart) – 9:29
 "Spirits in the Field" – 3:24
 "Lenox Avenue Breakdown" – 6:37
 "Ah, George, We Hardly Knew Ya" (Don Pullen) – 7:23
 "Break Tune" – 5:55

Personnel
Arthur Blythe – alto saxophone
Bob Stewart – tuba
Cecil Brooks III – drums

References

Arthur Blythe live albums
2000 live albums
Savant Records live albums


text:
A competição individual feminina do biatlo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2010 foi disputada no Parque Olímpico de Whistler em 18 de fevereiro de 2010.

Medalhistas

Resultados

Individual feminino


text:
La bandiera della Nigeria venne disegnata nel 1959 e issata ufficialmente per la prima volta il 1º ottobre 1960.

Si tratta di una semplice bandiera composta da tre bande verticali di uguali dimensioni, bianca quella centrale e verdi le due laterali. Le due strisce verdi rappresentano le foreste e l'abbondanza di agricoltura del paese, mentre il bianco centrale simboleggia la pace.

La bandiera si basa sul disegno di uno studente di Ibadan, Michael Taiwo Akinkunmi, vincitore del concorso indetto dal governo nigeriano nel 1959, un anno prima della piena indipendenza. I giudici, in seguito, rimossero dalla banda centrale il simbolo del sole rosso inserito nel disegno originale.

Bandiere storiche

Bandiere degli stati federati

Altri progetti

Collegamenti esterni

Nigeria
Nigeria
Nigeria


text:
Patrick Arthur Devlin, Baron Devlin (ur. 25 listopada 1905, zm. 9 sierpnia 1992) – brytyjski adwokat i sędzia. Napisał raport o brytyjskiej działalności w Nyasaland w 1959 roku. W 1985 roku był pierwszym brytyjskim sędzią, który napisał książkę o rozprawie, której sam przewodniczył – proces seryjnego mordercy Johna Bodkina Adamsa w 1957 roku.

Życiorys
Patrick Devlin urodził się w Chislehurst, Kent. Jego ojcem był architektem wyznania rzymsko-katolickiego, którego ojciec pochodził z Hrabstwa Tyrone, jego matka natomiast wyznawała protestantyzm, pochodziła z Aberdeen. W 1909 roku, kilka lat po narodzinach Devlina, rodzina przeprowadziła się do miejsca urodzin jego matki. Dzieci były wychowywane jako katolicy, dwie siostry Devlina wstąpiły do zakonu, a brat został księdzem jezuitą (jego drugi brat był aktorem). Patrick Devlin dołączył do zakonu dominikanów jako nowicjusz po ukończeniu szkoły jezuitów Stonyhurst College, jednak po roku opuścił zakon, aby rozpocząć naukę w Kolegium Chrystusowym w Cambridge.

Na Uniwersytecie Cambridge, Devlin czytał zarówno historię jak i prawo, szkołę ukończył w 1927 roku, wstąpił do Gray's Inn i zdał egzamin adwokacki w 1929. Pracował jako praktykant dla Williama Jowitta, prokuratora generalnego, a w późnych latach 30. został wziętym radcą prawnym przedsiębiorstwa. Podczas drugiej wojny światowej pracował dla różnych ministerstw Parlamentu UK, w 1948 roku Jowitt, wtedy (Lord Kanclerz) mianował (wtedy 42-letniego) Devlina sędzią Sądu Najwyższego, drugim najmłodszym, który otrzymał taki tytuł w XX wieku. W tym samym roku Devlin otrzymał tytuł szlachecki.

W 1960 roku Devlin został mianowany Sędzią Sądu Apelacyjnego, rok później został sędzią sądu najwyższego i dożywotnim członkiem Izby Lordów jako Baron Devlin, miastu West Wick w hrabstwie Wiltshire. Na emeryturę przeszedł w 1964 roku, w wieku 58 lat, po przepracowaniu minimalnego okresu 15 lat, po którym przyznaje się pełną emeryturę sędziowską. Mówi się, że jego przejście na emeryturę częściowo spowodowane było jego głuchotą i znudzeniem dużą ilością spraw podatkowych, które trafiały do Izby Lordów. On sam wyjaśnił w wywiadzie: "Byłem niezwykle szczęśliwy jako sędzia pierwszej instancji. Natomiast nigdy nie czułem się szczęśliwy jako sędzia apelacyjny [...] przez większość czasu praca ta była niesamowicie ponura.. Wszystkie te sprawy podatkowe...."

Po emeryturze Baron Devlin był sędzią sądu Międzynarodowej Organizacji Pracy do 1986 roku. Był również przewodniczącym Komisji Skarg Prasowych od 1964–69 oraz Wielkim Stewardem Uniwersytetu Cambridge od 1966-91. Ponadto spędzał czas na pisaniu o prawie i historii, zwłaszcza o wzajemnym oddziaływaniu prawa i filozofii moralnej oraz o znaczeniu ławy przysięgłych. Był aktywny w kampaniach na rzecz ponownego otwarcia spraw Guildford Four i Maguire Seven. Zmarł w wieku 86 w miastu Kennet, Wiltshire.

Słynne sprawy sądowe

John Bodkin Adams
Spośród wielu spraw handlowych i kryminalnych, którym przewodniczył Devlin, jedną z najbardziej znanych był proces Johna Bodkina Adamsa w 1957 roku, lekarza z miasta Eastbourne oskarżonego o morderstwo dwóch pacjentów – wdów Edith Alice Morrell i Gertrude Hullett, jedna z nich była w podeszłym wieku. Był on sądzony i, mimo kontrowersji, został uznany za niewinnego zarzutów pierwszego oskarżenia, a oskarżyciel – Prokurator Generalny, Sir Reginald Manningham-Buller – wniósł o umorzenie sprawy nolle prosequi odnośnie do drugiego oskarżenia, co wywołało jeszcze większe kontrowersje. Devlin określił to później jako "pogwałcenie procesu".

Devlin otrzymał również telefon od Lord Chief Justice (Lorda Naczelnego Sędziego) Rayner Goddard, podczas gdy ława przysięgłych rozważała swój werdykt w sprawie oskarżenia Morrella. W przypadku uniewinnienia Adamsa, Goddard poprosił Devlina, by wziął pod uwagę zwolnienie Adamsa za kaucją przed procesem Hulletta, który zaraz po tym miał się rozpocząć. Devlin był zaskoczony, ponieważ nikt oskarżony o morderstwo nigdy w historii sądownictwa Wielkiej Brytanii nie został zwolniony za kaucją. Nie wiedział, że Goddard jadł obiad z bliskim przyjacielem obrońcy Rolandem Gwynne'em w hotelu w miastu Lewes przed rozpoczęciem procesu. Patolog Francis Camps podejrzewał Adamsa o zabicie 163 pacjentów.

W 1985 roku, dwa lata po śmierci Adamsa, Devlin napisał sprawozdanie z procesu Easing the Passing – pierwszą taką książkę w historii Wielkiej Brytanii napisaną przez sędziego, w której sędzia komentował przypadki, w których sam orzekał.

Reakcja na Easing the Passing
Publikacja Easing the Passing wywołała wiele kontrowersji wśród prawników. Nie wszyscy pochwalali sędziego piszącego o sprawie, której sam przewodniczył, podczas gdy inni nie popierali krytyki Devlina dotyczącej nastawienia Manninghama-Bullera do sprawy. Lord Hailsham ocenił wartość książki w rozmowie z sędzim Johnem Bakerem: "Nie powinien był nigdy tego napisać", ale potem dodał ze śmiechem, "Ale, to czyta się świetnie ".

Raport Wolfendena
Po Raporcie Wolfendena w 1957 roku, Devlin opowiedział się po stronie Jamesa Fitzjamesa Stephena. Utrzymywał, że powinno się pozwolić, by tzw. moralność publiczna wpływała na stanowienie prawa, oraz że nawet prywatne czyny powinny podlegać karze, jeśli zostały uznane za moralnie niedopuszczalne przez "człowieka rozsądnego", aby zachować moralną strukturę społeczeństwa. "Człowiek rozsądny" Devlina był osobą, która reprezentowała powszechnie przyjęte poglądy, niekoniecznie zaczerpnięte z samego rozumu. H. L. A. Hart wspierał pogląd przeciwny raportowi (a wywodzący się z myśli Johna Stuarta Milla), że prawo nie ma żadnego interesu, by wpływać na czyny prywatne, które nikomu nie szkodzą. Argument Devlina został rozwinięty w jego książce z 1965 roku The Enforcement of Morals ("Wymuszanie Moralności"). W wyniku jego popularnej debaty z Devlinem na temat roli prawa karnego w wymuszaniu norm moralnych Hart napisał Law, Liberty and Morality ("Prawo, Wolność i Moralność") w 1963, a następnie i The Morality of the Criminal Law ("Moralność Prawa Karnego") dwa lata później.

Devlin twierdził, że istnienie społeczeństwa zależy od utrzymania wspólnych wartości politycznych i moralnych. Naruszenie wspólnej moralności rozluźnia jeden z więzów jakie scalają społeczeństwo w jedną całość, a przez to zagraża mu dezintegracją. Devlin zaproponował moralność publiczną, która w pewnych sytuacjach byłaby ważniejsza od subiektywnych lub prywatnych opinii. Twierdził, że, skoro atak na "moralność konstytucyjną społeczeństwa" zagroziłaby społeczeństwu dezintegracją, takie czyny nie mogłyby być wolne od publicznej analizy i kary z racji, że są w pełni prywatnymi czynami. Zdaniem Devlina czyny homoseksualne są zagrożeniem dla moralności społeczeństwa. Krótko mówiąc, utrzymywał, że interwencja prawna jest niezbędna, by zapewnić zarówno indywidualne, jak i grupowe przetrwanie oraz aby zapobiec dezintegracji społeczeństwa z powodu utraty jedności społecznej.

Devlin wierzył, że "granice tolerancji" osiąga się, gdy uczucia zwykłego człowieka względem pewnych rodzaju czynów i zachowań wywołują pewne natężenie "nietolerancji, oburzenia i wstrętu". Jeśli, przykładowo, pogląd, że homoseksualizm jest "wadą tak odrażającą, że sama jego obecność jest obraźliwa" jest szczerym odczuciem społeczeństwa, wtedy społeczeństwo może homoseksualizm wyeliminować. Z czasem poglądy Devlina ewoluowały. Napisał list do The Times (11 maja 1965), w którym domagał się wprowadzenia reform Wolfendena.

Filozof Joel Feinberg stwierdził, że dla młodego czytelnika odpowiedzi Devlina na argumenty Harta "wydają się być pobieżne i powierzchowne", a większość czytelników "prawdopodobnie dojdzie do wniosku, że nie ma takiej tezy jak ocalała teza Devlina na temat dezintegracji społecznej, jego analogie do politycznej działalności wywrotowej i zdrady stanu, jego koncepcja natury popularnej filozofii moralnej oraz sposobu, jak ustalić przekazanie jej lub w jak małym zakresie dopuszcza on możliwość naturalnej zmiany moralnej". Feinberg przyznaje, że Devlin stawia najważniejsze wyzwanie liberalizmowi w sformułowaniu argumentu odnośnie do kwestii, dlaczego "traktujemy większą naganę moralną [...] jako czynnik obciążający, a mniejszą naganę moralną jako czynnik łagodzący w chwili wymierzania kary".

Nyasaland
W 1959 roku Devlinowi zostało powierzone przez premiera Harolda Macmillana, zadanie opracowania raportu na temat policji w Nyasaland (Malawi). Okazał się jednak bardzo krytyczny w swojej ocenie metod używanych przez służby państwowe. Reakcją premiera Macmillana była krytyka niepochlebnego raportu Devlina. Zarzucił mu, że płynie w nim "krew, która czyni Irlandczyków przeciwnikami rządu z zasady" dodając, że treść raportu jest konsekwencją jego "niezwykłego rozczarowanym z racji nie otrzymania tytułu Lorda Naczelnego Sędziego". Nazwał go również "garbusem". W odpowiedzi na Raport Devlina rząd pospiesznie zamówił konkurencyjny raport, Armitage Report, który dostarczono w lipcu tego samego roku przywracając tam rządy brytyjskie. Wywołało to po raz kolejny kontrowersje, a Bernard Levin stwierdził, że "rząd nie zaakceptował Raportu Devlina, ponieważ raport ten mówił prawdę ".

Książki autorstwa Devlina
 Devlin, The Hon. Sir Patrick, Trial by Jury, London, Stevens & Sons Ltd, 1956, 1966.
 Devlin, Patrick, The Enforcement of Morals, Oxford, Oxford University Press, 1965, 1968.
 Devlin, Patrick, Too proud to Fight, 1974 (biografia Woodrow Wilson).
 Devlin, Patrick, The Judge, Oxford, Oxford University Press, 1979, 1981.
 Devlin, Patrick, Easing the Passing, London, The Bodley Head, 1985.

Rodzina
Patrick Devlin poślubił Madeleine Oppenheimer w 1932 roku; mieli sześcioro dzieci.

Przypisy

Brytyjscy prawnicy
Urodzeni w 1905
Zmarli w 1992


text:
Лю́двиг Владисла́вович Кейсе́вич  — український лікар-хірург, патологоанатом, доктор медичних наук (1981), професор (1992).

Життєпис
Народився 1933 року у місті Київ. 1957 року закінчив Київський медичний інститут.

Протягом 1963—1972 років працював лікарем у Київському НДІ гематології та переливання крові; з 1972 по 1992 рік — в Київському інституті удосконалення лікарів.

З 1992 року — в Інституті онкології АМНУ: завідувач відділення експериментальної онкології та клінічної хіміотерапії — по 1998 рік.

Напрями наукових досліджень:
 рентгенендоваскулярні втручання при захворюваннях серця
 судин
 злоякісних пухлинах.

Є автором розробок
 методів консервації і трансплантації клітин,
 тканин органів та крові,
 апаратури для кріохірургії,
 протипухлинних платиновмісних препаратів.

Здійснив алотрансплантацію сечового міхура та підшлункової залози.

Автор книги спогадів «Записки лікаря-ліквідатора» (1993).

Серед робіт:
 «Остання цивілізація? Людство. Суспільство. Природа», 1987
 «Посібник по експериментальній хірургії», 1989
 «Біосфера і цивілізація» 1992 співавтори — І. Р. Алєєксєєнко, А. П. Радзіховський
 «Загальна морфологія та патологія імунітету», 1994
 «Лікування неоперабельних пухлин органів серевної порожнини», 1998 (в складі колективу — Кейсевич; О. О. Шалімов, Литвиненко О. О.; Волченскова Іліма Іліодорівна; Нікішин Леонід Федорович) (усі в співавторстві)
 «Всесвітній ядерно-промисловий комплекс (1896—2010)»

Серед винаходів: «Спосіб детоксикації організму», 1987; співавтори Дем'ян Горбатюк, В. А. Дєєв, Червяк П. І., М. А. Ничитайлс, В. П. Никитчин.

Джерела
 ЕСУ
 Національна бібліотека України

Примітки

Уродженці Києва
Випускники Київського медичного інституту
Українські патологоанатоми
Доктори медичних наук України
Професори


text:
Ravak () may refer to:
 Ravak, Sistan and Baluchestan


text:
Friedrich Anton Ulrich, Prince of Waldeck and Pyrmont (; 27 November 16761 January 1728) was the first reigning Prince of Waldeck and Pyrmont from 1712 to 1728.

He was the son of Christian Louis, Count of Waldeck and Countess Anna Elisabeth of Rappoltstein.

From 1706 to 1712 he was Count of Waldeck and Pyrmont. On 6 January 1712 he was elevated to Prince by the Emperor Charles VI.

Marriage and children
He married Countess Palatine Louise of Zweibrücken-Birkenfeld, daughter of Christian II, Count Palatine of Zweibrücken-Birkenfeld and Countess Catharine Agathe of Rappoltstein, in Hanau on 22 Oct 1700. They had five sons and six daughters:

Prince Christian of Waldeck and Pyrmont (13 October 1701 – 17 May 1728)
Princess Friederike of Waldeck and Pyrmont (10 November 1702 – 4 December 1713)
Princess Henriette of Waldeck and Pyrmont (17 October 1703 – 29 August 1785)
Karl August, Prince of Waldeck and Pyrmont (24 September 1704 – 29 August 1763), married Countess Palatine Christiane Henriette of Zweibrücken-Birkenfeld, had issue.
Princess Ernestine of Waldeck and Pyrmont (6 November 1705 – 26 May 1782), married Frederick Bernard, Count Palatine of Gelnhausen, had issue.
Prince Louis of Waldeck and Pyrmont (5 May 1707 – 24 July 1739)
Prince Johann of Waldeck and Pyrmont (9 June 1708 – 30 November 1713)
Princess Sofie of Waldeck and Pyrmont (4 January 1711 – 10 August 1775), married Frederick August Vogelsang, no issue.
Princess Franziska of Waldeck and Pyrmont (19 May 1712 – 6 January 1782)
Princess Louise of Waldeck and Pyrmont (12 June 1714 – 17 March 1794)
Prince Josef of Waldeck and Pyrmont (14 August 1715 – 19 February 1719)

Ancestry

Notes and sources

 waldecker-muenzen.de

1676 births
1728 deaths
People from Waldeck (state)
Princes of Waldeck and Pyrmont
House of Waldeck and Pyrmont
Counts of Waldeck


text:
Dominium mundi ("Světovláda") je označení myšlenky univerzální říše, která se objevila ve středověku. Myšlenka byla inspirována vzorem starého Římského imperia, přičemž plán předpokládal uznání jediné nejvyšší společné autority. Realizace plánu by znamenala značné mocensko-politické a duchovní rozšíření císařské  a církevní moci, představovanou Svatou říší římskou a Římskokatolickou církví, respektive jejich legitmními hlavami - císařem a papežem.

Středověk a cesaropapismus
Myšlenka spojení obou velmocí (církev a císařství) s ideou císaře coby duchovního imperátora vznikla ve 4. století, jako reakce na prohlášení Konstantinopole "druhým Římem".

Osobnosti

Císaři
 Jindřich IV.
 Jindřich V.
 Fridrich I. Barbarossa
 Jindřich VI.

Papežové
 Řehoř VII.
 Urban II.
 Paschalis II.
 Jindřich Lev
 Urban III.
 Alexandr III.
 Inocenc IV.
 Geroh de Reichersberg
 Gratianus (právník)
 Huguccio

Středověk
Svatá říše římská
Dějiny církve
Teokracie


text:
Josep Coll i Martí (born October 16, 1949 in Pessonada, Conca de Dalt, Pallars Jussà (Catalonia)), better known as Pep Coll, is a Spanish writer. A prolific author, he has cultivated all literary genres, including journalism (having contributed articles to the newspapers Segre and El Periódico and the magazine Descobrir Catalunya). His life and literary world are the Pyrenees, which have become a legendary universe. His works have been translated into several languages, including Spanish and Basque. In addition to his work as a writer, he has been teacher of language and literature.

Life

Early life
Josep Coll i Martí came from a humble family with scarce resources. He studied humanities at the Seminary of La Seu d'Urgell and continued his studies at the University of Barcelona, where he graduated in arts and humanities.

Professional experience
His beginnings as a teacher go back to La Pobla de Segur (Pallars Jussà), where he was for five years and where he became interested in the Catalan language. After passing his exams, he decided to forge a new path in the city of Lleida because his previous lived experience as a student in Barcelona was not very comforting. There he worked as a teacher of Catalan Language and Literature at the secondary school IES Màrius Torres from 1980 to 2010.

Experience as a writer
During those years, he combined teaching with writing professionally, publishing books and also contributing to various periodicals. He is president of the Centre d'Estudis del Pallars, studying the Pallars dialect of Catalan as well as traditional narratives from Pyrenees that he recreates and synthesizes in accordance with the different genres he employs. He has also been awarded several prizes, notably the Catalan Critics Award for his novel Dos taüts negres i dos de blancs (Two black coffins and two white ones).

Works

Novels
1989 La mula vella, Empúries.
1995 El Pont de Mahoma, Empúries.
1997 El segle de la llum, Empúries.
1999 L'abominable crim de l'Alsina Graells, Empúries.
2002 Per les valls on es pon el sol, Edicions 62.
2004 Els arbres amics, Empúries.
2005 El salvatge dels Pirineus, Edicions 62.
2008 Les senyoretes de Lourdes, Proa.
2010 Nius, Proa.
2013 Dos taüts negres i dos de blancs, Proa.

Short stories
1989 Totes les dones es diuen Maria, Tres i Quatre.
1990 L'edat de les pedres, Empúries.

Collections of folktales
1986 Quan Judes era fadrí i sa mare festejava, La Magrana.
1993 Muntanyes Maleïdes, Empúries.
2003 El rei de la Val d'Aran, Empúries.
2006 Mentre el món serà món, Empúries.
2012 Llegendes d'arreu de Catalunya, La Galera.

Young adult and children's books
1988 El secret de la moixernera, Empúries.
1991 Què farem, què direm?, Cruïlla.
1991 La bruixa del Pla de Beret, Empúries.
1994 Mi Long, el drac de la perla, La Galera.
1994 Muntanyes mig-maleïdes, Empúries.
1995 Les bruixes del Pla de Negua,La Galera.
1996 La fada del mirall, La Galera.
1998 El tresor de la nit de Nadal, La Magrana.
2005 La corona de Sant Nicolau, Parc Nacional d'Aigüestortes.
2008 L'habitació de la meva germana, Empúries.
2009 El setè enemic del bosc, Estrella Polar.
2010 Retorn a les muntanyes Maleïdes, Estrella Polar.

Theatre
2004 La morisca de Gerri (unpublished work, represented annually at Plaça de Gerri de la Sal the last day of the Local Festival).
1997 Miracles de Santa Maria d'Àneu (unpublished work, performed every summer in Esterri d'Àneu with actors of this town).
2004 Crònica de Mur (unpublished work, premiered on September 19, 2004 at Castell de Mur, to mark the 1st Diada of Pallars Jussà).

Essays and literary criticism
1991 El parlar del Pallars, Empúries.
1996 Viatge al Pirineu fantàstic, Columna.
2010 Guia dels indrets mítics i llegendaris del Pallars Sobirà, París Edicions.
2012 Guia dels indrets mítics i llegendaris de la Ribagorça Romànica, Cossetània.

Translated works
 Into Aragonese: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=13047
 Into Spanish: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=4854
 Into Basque: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=4858
 Into French: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=16274
 Into Italian: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=19254
 Into Occitan: http://www.escriptors.cat/autors/collp/obra.php?id_publi=19253

Awards
 1991 Premi Gran Angular de literatura juvenil by Què farem, què direm?
 1993 Premi de la Crítica Serra d'Or a la millor novel·la juvenil by Què farem, què direm?
 1994 Ramon Muntaner by El Pont de Mahoma
 1996 Octavi Pellissa by El segle de la llum
 1997 Lola Anglada by El tresor de la Nit de Nadal
 2005 Sant Joan by El salvatge dels Pirineus
 2007 Sant Jordi by Les senyoretes de Lourdes
 2014 Premi Crexells, by Dos taüts negres i dos de blancsref name="Gene"/>
 2014 Premi de la Crítica Catalana by Dos taüts negres i dos de blancs
 2014 Premi Setè Cel by Dos taüts negres i dos de blancs
 2015 Premi Joaquim Amat-Piniella by Dos taüts negres i dos de blancs

Notes

External links
Pep Coll at the website of Associació d'Escriptors en Llengua Catalana (AELC)

Living people
Spanish writers
1949 births


text:
El Hazard, le Monde Magnifique est une série d'OAV créée avant la série El Hazard, les mondes Alternatif, elle est composée de 7 OAV.

Synopsis
Cet Endroit repose dans la mémoire de ceux
Qui rêvent encore a son ancienne gloire
Un monde réputé pour sa beauté, son mystère et son danger
Sur une planète où l'aventure est un mode de vie
Une telle contrée existe sous le nom d'El Hazard
Si votre esprit a des ailes,
S'il peut voyager à travers des millions de nuits
Votre imagination vous guidera
Et les portes d'El Hazard vous seront toujours ouvertes.

Résumé

Des vestiges archéologiques découverts dans les fondations du lycée Shinonome vont laisser perplexes les élèves et les professeurs ainsi que la télévision qui ne tardera pas à débarquer pour reporter ce scoop. Le Président des Élèves, le très arrogant et prétentieux Katsuhiko Jinnai va s'attribuer cette découverte du siècle en le clamant haut et fort devant les caméras. Jinnai attirent Makoto dans un piège. S'ensuit une course poursuite à travers le lycée jusque tard dans la soirée. Leur professeur d'Histoire, Mr Fujisawa est de garde et se fait servir un repas préparé par Nanami qui a décidé de rester aussi. Pendant ce temps, Makoto semble être pris au piège quand soudainement le temps s'arrête, sauf pour lui. Makoto pense que c'est une farce de Jinnai et essaye de le faire tomber sans succès. Étonné par cela, il décide d'aller chercher quelqu'un. En passant devant le sous-sol où se trouvent les fouilles archéologiques il entend du bruit. Il s'approche doucement du tombeau récemment découvert et libère involontairement une jeune femme qui dit le connaître et attendre son retour depuis dix mille ans. Makoto étonné par ce qu'elle lui dit la contredit et la jeune femme utilise ses dernières ressources pour l'envoyer dans un monde parallèle, le monde merveilleux de El Hazard...

Fiche Techniques
Titre Original : Kishin no sekai El Hazard
Auteurs : Anime International Company / Hiroki Hayashi
Producteur : Anime International Company
Chara Designer : NAKAZAWA Kazuto
Compositeur : NAGAOKA Seikô
Décors : SUE Nabuhito
Réalisateur : HAYASHI Hiroki
Scénariste : TSUKIMURA Ryoei
Année de production : 1995
Nombre d'OAV : Généralement, cette série est diffusée en 8 épisodes (l'épisode 7 est alors découpé en deux)
Durée des OAV : 6x30 min + 1x60 min

Original video animation


text:
Eine Flachmatrizenpresse ist eine Presse zur Herstellung von Pellets. Sie besteht im Wesentlichen aus einem Kollergang, dem Koller, der Königswelle und einer Lochmatrize (ein mit Löchern versehenes Metallwerkzeug, ein ähnliches Prinzip wie beim Fleischwolf). Sie bildet den Kern einer Pelletieranlage. Dabei werden die Produkte von den Kollern durch eine Matrize gedrückt und zu endlosen Strängen gepresst, die mit Messern in die gewünschte Teilchenlänge zerschnitten werden. Ein klassisches Produkt sind Pellets aus Hobel- und Sägespänen.

Literatur
 Markus Hoth, Werner Sitzmann: Granulierung von Kompost zur Düngemittelherstellung. In: Chemie Ingenieur Technik, Bd. 72 (2000), Heft 9, S. 1052 .

Weblinks
 http://www.fnr-server.de/cms35/fileadmin/allgemein/pdf/veranstaltungen/Mischpellets/Kahl.pdf (PDF-Datei; 1,81 MB)

Presse nach Konstruktion
Urformende Presse


text:
Munther A. Dahleh (born 1962, Tulkarem, Palestine) is the William Coolidge Professor of electrical engineering and computer science and director of the Massachusetts Institute of Technology (MIT) Institute for Data, Systems, and Society (IDSS).

Dahleh is internationally known for his contributions to robust control theory, computational methods for controller design, the interplay between information and control, statistical learning of controlled systems and its relations to model reduction of stochastic systems, the fundamental limits of learning, decisions and risk in networked systems including physical, social, and economic networks with applications to transportation and power networks, and the understanding of the Economics of data and the design of real-time markets for data and digital goods. For his work in these areas, he was awarded the Axelby best paper award four times, the Donald P. Eckman Award for best control engineer under age 35, and the Presidential Young Investigator Award. He is a fellow of both the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) and International Federation of Automatic Control (IFAC) societies. Dahleh is a current member of IEEE.

Education
Dahleh received his BS degree in electrical engineering from Texas A&M University (College Station, Texas) in 1983, and his Ph.D. in electrical engineering from Rice University (Houston, Texas) in 1987.

Biographical
Dahleh He was born in  city Tulkarem ,State of Palestine, then raised in Amman, Jordan, and moved to the United States when he was 17 years old to attend Texas A&M. He lived in Texas for seven years while earning his degrees in electrical engineering. Following graduation, in 1987 Dahleh joined MIT as an assistant professor, and achieved multiple teaching, research and leadership roles in academia, industry, and business sectors. He currently resides in Boston, MA with his wife and their three children.

Research and leadership
In the late 1980s, Dahleh solved the L1 optimal control problem — an open problem at the time that addresses robustness in the presence of persistent disturbances — using linear programming techniques. This work pioneered the development of computational approaches for robust controller synthesis. More recently, his work has advanced the development of a foundational theory for information propagation, decisions, and robustness of large dynamic networks arising in transportation, energy, finance, and social networks. On the applied side, Dahleh has developed and patented a methodology for managing both engine and motor switching in hybrid vehicles based on path characteristics; the patent was co-owned by Ford. He also developed a Robust-Hybrid-Automaton architecture for designing autonomous vehicles that combines planning and control.

Dahleh has been the founding director of the MIT Institute for Data, Systems, and Society (IDSS) since July 1, 2015.( The mission of IDSS is to provide an interdisciplinary home for decision theory, machine learning, statistics, and data science in the context of broad societal challenges. IDSS is a unique, multi-school initiative spanning the five schools of MIT: School of Architecture and Planning, School of Engineering, School of Humanities, Arts, and Social Sciences, Sloan School of Management, and School of Science. MIT's Provost Martin Schmidt announced the newly formed institute as an effort to "create a new entity that focuses on complex socio-technical systems, information and decision systems, and statistics." Dahleh has served as the associate department head of Electrical Engineering & Computer Science (EECS) and acting director of the MIT Engineering Systems Division (ESD), which operated from 1998 to June 30, 2015. He is also a member of MIT's Laboratory for Information and Decision Systems (LIDS), where he was associate director of 2007-2009 and acting director in 2010.

Research interests
Networked Systems: Foundational theory for the interaction between physical, social and information networks, Information propagation, co-design of distributed decisions and incentives, learning network structure from data.
Fragility and Systemic Risk: The development of a foundational theory for the early detection and control of systemic risk resulting from idiosyncratic disturbance affecting components of a networked system.
Social Networks: Information cascades in stochastic networks, opinion dynamics, global games in modeling outcomes of crises, incentive mechanisms, interactions with physical systems.
Economics of Data: Characterization of the value of data, creation of a data market place, generalizations to digital goods.
The Future Electric Grid: Renewable generation, real-time demand response, impact of storage, market volatility, risk analysis, outages, Market Architecture.
Transportation Systems: Dynamic models of congestion under disruptions, dependence of fragility on network topology, cascaded failures, value of side information on performance.
Learning and control of unstructured systems: understanding the interplay between model reduction and learning low dimensional models, learning for control, learning behaviors with types using stochastic jump systems, learning low dimensional Hidden Markov Models.

Industry
Dahleh has served on multiple panels, boards and visiting committees. He is the chair of the visiting committee for Los Alamos National Laboratory, and currently serves on proposal review panels for the National Science Foundation.

Dahleh is currently working with Booz Allen Hamilton, WorldQuant, Thomson Reuters, Ford.
NASA (JSC) and Draper Labs (1987-1990): Attitude control of the space station, underwater autonomous vehicles.
Brigham and Women's (1998-2002): Hyperthermia treatment of prostate cancer.
 Crescent Technologies (1996-2000): Founder, Supply chain systems for large-scale production.
BAE (2009–present): Fast simulations and multi-agent systems.
 Member: Board of Directors, Pointright, MA (2014–present); Advisory Board, EnterWorks, VA (2018–present); Scientific Advisory Board, C6 Bank, Brazil.

In the media
"For his Ph.D in electrical engineering at Rice University" wrote Leda Zimmerman, of RiverRunMedia, for the Connector (MIT News) in 2014, "Dahleh was motivated by the potential for new approaches to control systems for such complex engineering feats as the Boeing 777 and the International Space Station. He created a computational framework for designing feedback control systems in the presence of uncertainty, a mathematical approach that allowed for a much simpler and systematic way to address complex performance requirements without sacrificing robustness or increasing risk. Because his computational formulas streamlined design processes, it became integral in many areas of manufacturing."

In an interview with MIT News in 2015, Dahleh explains that "in order to understand things like power outages and bank failures, you still need electrical engineers and economists — but today you also need anthropologists and data scientists, too. Our ability to collect and aggregate data is already well beyond our ability to understand what it could tell us — and no single discipline, on its own, holds the keys to solving this problem."

Introducing Dahleh as the keynote speaker of WEP2018, Jeff S. Shamma, Prof. Electrical Engineering at King Abdullah University of Science and Technology (KAUST) in Saudi Arabia, described Dahleh's work with IDSS as "working on how humans and machines make decisions together." Dahleh continued by speaking about the "networks that we are experiencing these days, how these networks have fragilities, and how these fragilities can be either mitigated or exemplified because of the human interaction."

Awards

 The IFAC Fellow Award, in 2016, "for innovative applications of advanced control and signal processing methods that have been commercialized worldwide", awarded by the International Federation of Automatic Control (IFAC).
 The George S. Axelby Outstanding Paper Award, awarded by the IEEE Control Systems Society (CSS), awarded on four papers: in 2015 for Robust Distributed Routing in Dynamical Networks-Part II: Strong Resilience, Equilibrium Selection and Cascaded Failures (with Como, Savla, Acemoglu, Frazzoli); 2010 for Feedback Control in the Presence of Noisy Channels: 'Bode-Like' Fundamental Limitations of Performance (with Martins); 2004 for Distributed Control of Spatially Invariant Systems (with Bamieh and Paganini); 1990 for L1-Optimal Feedback Controllers for MIMO Discrete-Time Systems (with Pearson). The award is given to recognize outstanding papers published in the IEEE Transactions on Automatic Control. The IEEE Control Systems Society (CSS) "presents several awards annually for technical achievements in the areas of interest to the Society, as well as awards for service to the Society."
 The Hugo Schuck Award for Theory, in 2008 for Fundamental Limitations of Performance in the Presence of Finite Capacity Feedback (with Martins), awarded by The American Automatic Control Council, in recognition of "excellence in scientific, technological, or educational contributions to automatic control."
 The Donald P. Eckman Award, in 1993, awarded by the American Automatic Control Council, for the best control engineer, under the age of 35. The Eckman Award recognizes an outstanding young engineer in the field of automatic control.

Selected publications
 M.A. Dahleh and I. Diaz-Bobillo. "Control of Uncertain Systems: A Linear Programming Approach,"Prentice-Hall, 1995.
 N. Elia, and M. A. Dahleh. "Computational Methods for Controller Design", Lecture notes in Information Sciences Series, Springer Ver-Lag, 1998.
 M.A. Dahleh, M. Dahleh, and G. Verghese. "Lectures on Dynamic Systems and Control", In-progress, see on-line notes.
 M. A. Dahleh, "11 Robust Control: Theory, Computation and Design." Control Handbook, CRC Press, pp. 27–44, 1995.

Notes and references

External links
 Prof. Dahleh's website
 Prof. Dahleh's CV and biographical information
 Google Scholar

1962 births
Rice University alumni
MIT School of Engineering faculty
Computer scientists
Palestinian scientists
Palestinian electrical engineers
American people of Palestinian descent
Fellow Members of the IEEE
Electrical engineers
Texas A&M University alumni
Living people
People from Tulkarm


text:
Der Moorflagengraben ist ein Graben in Hamburg-Schnelsen. Er ist über ein Rückhaltebecken mit dem Schnelsener Moorgraben verbunden.

Er beginnt am Siloahweg und verläuft durch zwei Rückhaltebecken. Er mündet zusammen mit dem Wiemeldorfer Moorgraben in das RHB Moorflagenkamp.

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in Hamburg
Hamburg-Schnelsen


text:
Серге́й Леони́дович Чуди́нов (23 августа, 1979, Тикси, республика Саха (Якутия)) — российский спортсмен и тренер. Мастер спорта России по бобслею. Заслуженный тренер России. С 2019 года главный тренер спортивной сборной России по санному спорту.

Биография
Родился 23 августа 1979 года в поселке Тикси Булунского района Якутской АССР.

В 1996 году окончил среднюю школу №3 посёлка Тикси.

С 1996 по 1998 гг. учился в Иркутском техникуме физической культуры. Тренер-преподаватель (специализация баскетбол).

С 1998-2002 гг. учился в Российской академии физической культуры, Иркутский филиал. Тренер-преподаватель (специализация баскетбол).

Спортивная карьера
В 1991 году начал заниматься в секции самбо-дзюдо под руководством Алексеева А. Н. (пос.Тикси, Якутия).

Чемпион Иркутской области по баскетболу среди студентов ВУЗов, тренер Чумаков В. И.

С 1998 года, тренировался под руководством ЗТРФ по легкой атлетике Рыбина Юрия Николаевича. Чемпион Иркутской области в метании диска.

С 2004 года занимался бобслеем под руководством ЗТРФ Колоедова П.В.. Победитель (четверка) и бронзовый призер (двойка) Кубка России по бобслею (2005 г.), участник международных соревнований по бобслею.

Выступал за СК Вооруженных сил Российской Федерации, ШВСМ и Иркутскую область.

Тренерская карьера
Начало тренерской карьеры: с 2003 г. - тренер тренажерного зала, атлетический клуб «Базис» г. Иркутск.

С 2012 г. Тренер по бобслею. ГБУКК «ЦСП по зимним видам спорта» г. Сочи.

С 2013 г. Тренер спортивной сборной команды России по санному спорту. В качестве тренера по обще-физической подготовке принимал участие в подготовке команды к Зимним Олимпийским Играм в Сочи 2014

С мая 2015 г. старший тренер сборной России по санному спорту. В качестве руководителя тренерского штаба сборной России по санному спорту принимал участие в Зимних Олимпийских играх 2018 года в Пхёнчхане.

С 2019 г. главный тренер спортивной сборной команды России по санному спорту. В качестве главного тренера сборной России по санному спорту принимал участие в Зимние Олимпийские игры 2022 на которых Иванова, Татьяна Ивановна завоевала бронзовую медаль в дисциплине женские одноместные сани

Член тренерского совета Федерации санного спорта России.

При непосредственном участии Чудинова С. Л. к 2022 году команда завоевала: две серебряные медали на Зимние Олимпийские игры 2014; бронзу на Зимние Олимпийские игры 2022; 20 золотых наград, 15 серебряных и 12 бронзовых на чемпионатах мира и Европы, в мужских одиночных, двухместных санях, женских одиночных санях и командной гонке, трижды выиграла Кубок мира в общем зачете в мужских одноместных санях и 1 раз в командной гонке. Впервые в истории санного спорта России сборная завоевала золотые награды чемпионатов мира в мужских одноместных санях (Семен Павличенко), женских одноместных санях (Екатерина Катникова) и в эстафете (Семен Павличенко, Татьяна Иванова, Владислав Южаков/Юрий Прохоров).

Награды и звания

 Мастер спорта России (2004 год)
 Почетная грамота министерства спорта РФ (2014 год)
 Лауреат премии «Золотые сани» в номинации «Лучший тренер» (2014 год)
 Памятная медаль «XXII Олимпийские зимние игры и XI Паралимпийские зимние игры 2014 года в городе Сочи»
 Благодарность Федерации Санного спорта России (2016 год)
 Заслуженный тренер России (2019 год)
Почётный гражданин Булунского улуса (района), республики Саха (Якутия).
Почетная грамота министерства спорта РФ (2021 год)

Примечания

Ссылки

 Сергей Чудинов - Тренер саночников с бобслейным прошлым и восточной философией

Персоналии по алфавиту


text:
Die Tour der südafrikanischen Cricket-Nationalmannschaft nach Australien in der Saison 2001/02 fand vom 5. Dezember 2001 bis zum 2. Januar 2002 statt. Die internationale Cricket-Tour war Teil der internationalen Cricket-Saison 2001/02 und umfasste drei Test Matches. Australien gewann die Testserie 3-0.

Vorgeschichte
Australien spielte zuvor eine Tour gegen Neuseeland, Südafrika gegen Indien. Das letzte Aufeinandertreffen der beiden Mannschaften in einer Tour fand in der Saison 1999/2000 in Südafrika statt. Im Anschluss an die Tour spielten die beiden Mannschaften zusammen mit Neuseeland ein Drei-Nationen-Turnier.

Stadien

Für die Tour wurden folgende Stadien als Austragungsorte vorgesehen.

Kader
Australien benannte seinen Kader am 9. Dezember 2001.

Tour Matches

Test Matches

Erster Test in Adelaide

Zweiter Test in Melbourne

Dritter Test in Sydney

Statistiken
Die folgenden Cricketstatistiken wurden bei dieser Tour erzielt.

Player of the Series
Als Player of the Series wurden die folgenden Spieler ausgezeichnet.

Player of the Match
Als Player of the Match wurden die folgenden Spieler ausgezeichnet.

Weblinks
 Die Serie auf espncricinfo.com

Einzelnachweise

Internationale Cricket-Saison 2001/02
Australische Cricket-Saison 2001/02
Tour der südafrikanischen Cricket-Nationalmannschaft in Australien


text:
Gene Coulon Memorial Beach Park (once named Lake Washington Beach Park) is a public park located in Renton, Washington along the southeastern shore of Lake Washington. It consists of 57 acres of land and water, including 5 acres of grass and 5,400 feet of shoreline. Its amenities include a swimming beach, an eight-lane boat launch, two restaurants, a 900-foot pier/water walk, two miles of paths and trails, a newly renovated park, and tennis courts.

History
Located in between Lake Washington's shore and industrial railroads, the site was previously used for various industrial purposes throughout the late 19th and early 20th century.

Following the discovery of a major coal deposit in Coal Creek on the eastern side of Lake Washington in 1863, the site's location was considered ideal for coal transportation. Coal was transported from Lake Washington to Seattle and eventually San Francisco. A horse-drawn coal barge loading dock for the local mines facilitated this exportation, which designated the land as an industrial surplus area for coal dumping. Beginning in the early 20th century, the site was utilized for the logging industry. This included log dumping/storage in Lake Washington, log production with the use of an on-site sand mill, and log shipping via Lake Washington. The land was also used for war-time ship fitting and surplus ship storage. During the park's initial construction, WWII fighter plane parts were discovered beneath the water.

As the work environment of Renton transitioned from industrial businesses to large companies during the WWII era, the land's industrial purposes came to an end. The park was then used as a casual recreation spot for locals to enjoy the outdoors. Swimming lessons were held in Lake Washington, and citizens held picnics on the beach.

The park is named after Gene L. Coulon, director of the Renton Parks Department from 1949 until his death in 1977. Coulon was born in 1916 in Seattle, Washington and attended the University of Washington where he played collegiate basketball. After graduation he served in the U.S army in World War II, then returned to Washington to work for the Renton Department of Parks and Recreation in 1947.  During his time as director, he was respected for his attention to diversity and balance of programs within the department, including the development of the Carco Theatre. He supervised the development of 21 city parks—the most notable being his vision for Lake Washington Beach Park, the area that Gene Coulon Beach Park now occupies. Before city development, Lake Washington Beach park was littered with industrial debris from the historic use of the land. Coulon envisioned a new public park that would respect the land's history and make Renton a desirable place to live.

Development
In the 1950s the City of Renton expanded its Recreation Department to accommodate the recreational needs of its citizens. This led to the creation of several new public projects including Renton's first public swimming pool in 1955, and the  development of Gene Coulon Memorial Beach Park's land.

In 1955, the City of Renton acquired 23 acres of Lake Washington shore land in a property exchange with the Pacific Coast Railroad Company. The land was cleared by 1963 and made into Lake Washington Beach Park, but there was not enough money available for a full park development. In 1976, the Land and Water Conservation Fund provided the necessary money by contributing $269,576, matching the State and local contribution. Further money was attained through the State's allocation of surplus Department of Housing and Urban Development money, which was used to purchase 32 more acres. In 1978 (the year following Gene Coulon's death), the park was dedicated to Coulon and plans for a reconstruction began. The following year, Renton purchased the final 2.5 acres of land and gained voters' approval for a 7.9 million dollar bond issue for a park expansion. The full development was completed in 1982, which was marked by an opening ceremony commemorating Gene Coulon's service to the public as well as the community's support which made the park possible.

Design

The park was designed by the Jones and Jones architect landscaping company. The design integrates industrial building aspects with turn-of-the-century waterfront architecture. Buildings are spaced in series of both formal and informal landscapes, separated by strong features such as avenues of trees and open meadows. Additionally, the design includes multiple levels and interviewing paths. The diversity of these features is meant to facilitate a wide range of land use for both small and large groups.

At the 1985 National Geographic Society award ceremony in Washington, D.C., the park won an award from the American Society of Landscape Architects. This award is given to works considered to be the finest in landscape architecture.

Amenities
The Gene Coulon Beach Park offers park wide entertainment. Being known for the two mile walking path alongside the beach, their two popular restaurants Kidd Valley and Ivar's Seafood Bar come in a close second. In 2020, the Gene Coulon Beach's park was under construction to add new park equipment. The Beach Park includes an eight lane boat/canoe launch, four covered pavilions with built in barbecue's, swimming beach with an on-duty lifeguard, fishing dock, and volleyball, tennis, and horseshoe courts. Two restrooms occupancy the park on opposite ends. Dogs are NOT permitted in the park. (The closest dog park is 2.4 miles away with no grass and no shade.)

Sources

Parks in Washington (state)
1982 establishments in Washington (state)


text:
Per congresso di Bologna si intende la riunione dei rappresentanti delle maggiori potenze italiane con l'imperatore Carlo V, successivamente alla sua incoronazione avvenuta per mano del papa Clemente VII il 24 febbraio 1530.

L'incontro concordò le modalità esecutive della pace di Barcellona del 29 giugno 1529 e stabilì il nuovo assetto dell'Italia, temporaneamente pacificata dalla Pace di Cambrai tra Asburgo e Francia.

Nello specifico il ducato di Milano venne restituito a Francesco II Sforza, pur essendo previsto che milizie imperiali presidiassero Milano e Como. Alla morte dello Sforza, senza eredi, nel 1535, lo Stato sarebbe passato però sotto la piena sovranità Imperiale. La repubblica di Genova veniva posta sotto la protezione di Andrea Doria, ammiraglio dell'Imperatore. Si stabilì la restituzione della Romagna, occupata da Venezia nel 1527-1528, allo Stato Pontificio e di Modena e Reggio (occupate da Giulio II nel 1512) agli Este di Ferrara (che però diveniva formalmente feudo del Patrimonio di San Pietro).

Al Duca di Savoia, Carlo III, fu concesso il territorio, francese, della contea di Asti, mentre all'ordine dei Cavalieri Gerosolimitani, cacciati da Rodi nel 1522, fu data l'isola di Malta. Fu ribadito, infine, il rientro dei Medici a Firenze. La restaurazione di questi ultimi, nella persona di Alessandro, fu imposta al popolo fiorentino, dopo un lungo assedio, nell'ottobre del 1530, mentre la dignità ducale fu attribuita allo stesso Alessandro solo nel 1532.

Congressi politici


text:
Stipe Miocic () este un luptător de arte marțiale mixte american care în prezent evoluează în UFC, fiind fostul campion la categoria grea.

Rezultate în arte marțiale mixte

|Înfrângere
|align=center|20–4
|Francis Ngannou
|KO (punches)
|UFC 260
|
|align=center|2
|align=center|0:52
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|20–3
|Daniel Cormier
|Decizie (unanimă)
|UFC 252
|
|align=center|5
|align=center|5:00
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|19–3
|Daniel Cormier
|TKO (punches)
|UFC 241
|
|align=center|4
|align=center|4:09
|Anaheim, California, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|18–3
|Daniel Cormier
|KO (eye pokes and punches)
|UFC 226
|
|align=center|1
|align=center|4:33
|Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
|Victorie
|align=center|18–2
|Francis Ngannou
|Decizie (unanimă)
|UFC 220
|
|align=center|5
|align=center|5:00
|Boston, Massachusetts, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|17–2
|Junior dos Santos
|TKO (punches)
|UFC 211
|
|align=center|1
|align=center|2:22
|Dallas, Texas, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|16–2
|Alistair Overeem
|KO (punches)
|UFC 203
|
|align=center|1
|align=center|4:27
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|15–2
|  Fabrício Werdum
|KO (punch)
|UFC 198
|
|align=center|1
|align=center|2:47
|Curitiba, Brazil
|
|-
|Victorie
|align=center|14–2
|  Andrei Arlovski
|TKO (punches)
|UFC 195
|
|align=center|1
|align=center|0:54
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|13–2
|  Mark Hunt
|TKO (punches)
|UFC Fight Night: Miocic vs. Hunt
|
|align=center|5
|align=center|2:47
|Adelaide, Australia
|
|-
|Înfrângere
|align=center|12–2
|  Junior dos Santos
|Decision (unanimous)
|UFC on Fox: dos Santos vs. Miocic
|
|align=center|5
|align=center|5:00
|Phoenix, Arizona, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|12–1
|  Fábio Maldonado
|TKO (punches)
|The Ultimate Fighter Brazil 3 Finale: Miocic vs. Maldonado
|
|align=center|1
|align=center|0:35
|São Paulo, Brazil
|
|-
|Victorie
|align=center|11–1
|  Gabriel Gonzaga
|Decision (unanimous)
|UFC on Fox: Henderson vs. Thomson
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Chicago, Illinois, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|10–1
|  Roy Nelson
|Decision (unanimous)
|UFC 161
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Winnipeg, Manitoba, Canada
|
|-
|Înfrângere
|align=center|9–1
|  Stefan Struve
|TKO (punches)
|UFC on Fuel TV: Struve vs. Miocic
|
|align=center|2
|align=center|3:50
|Nottingham, England
|
|-
|Victorie
|align=center|9–0
|  Shane del Rosario
|TKO (elbows)
|UFC 146
|
|align=center|2
|align=center|3:14
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|8–0
|  Philip De Fries
|KO (punches)
|UFC on Fuel TV: Sanchez vs. Ellenberger
|
|align=center|1
|align=center|0:43
|Omaha, Nebraska, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|7–0
|  Joey Beltran
|Decision (unanimous)
|UFC 136
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Houston, Texas, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|6–0
|  Bobby Brents
|Submission (leg kicks)
|NAAFS: Fight Night in the Flats 7
|
|align=center|2
|align=center|4:27
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|5–0
|  William Penn
|KO (punch)
|NAAFS: Caged Vengeance 9
|
|align=center|1
|align=center|2:23
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|4–0
|  Gregory Maynard
|TKO (punches)
|NAAFS: Night of Champions 2010
|
|align=center|2
|align=center|1:43
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|3–0
|  Jeremy Holm
|KO (punches)
|NAAFS: Rock N Rumble 4
|
|align=center|1
|align=center|1:36
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|2–0
|  Paul Barry
|TKO (punches)
|Moosin: God of Martial Arts
|
|align=center|2
|align=center|1:32
|Worcester, Massachusetts, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|1–0
|  Corey Mullis
|TKO (punches)
|NAAFS: Caged Fury 9
|
|align=center|1
|align=center|0:17
|Cleveland, Ohio, United States
|
|-

Referințe

Nașteri în 1982
Practicanți de arte marțiale


text:
Andrew McLan "Andy" Fraser (3 de julio de 1952 – 16 de marzo de 2015) fue un compositor inglés y bajista cuya carrera duró más de cuarenta años e incluye un periodo destacado como uno de los miembros fundadores de la banda de rock Free en 1968, a la edad de quince años.

Auge (60s y 70s)
Fraser nació en el Paddington área de Londres Central y empezó a tocar el piano a la edad de cinco años. Él fue entrenado en estilo clásico hasta que los doce, cuándo cambio a la guitarra. Para los trece estaba tocando en East End de West Indian clubes y después de ser expulsado de la escuela en 1968 a los quince años, se matriculado en el Colegio de Hammersmith F.E. donde otro estudiante, Sappho Korner, le presentó a su padre, músico pionero de blues y emisor radiofónico Alexis Korner, quién tomó la figura de padre para él. Poco después, al recibir una llamada telefónica de John Mayall, quién buscaba un bajista, Korner le sugirió a Fraser y, con sólo 15, él estaba en una banda profesional y ganaba 50 libras a la semana, a pesar de que esto finalmente duró poco tiempo.

Korner era también instrumental en el siguiente movimiento de Fraser, a la influyente banda Free, la cual constó de Paul Rodgers (voces), Paul Kossoff (guitarra) y Simon Kirke (batería). Fraser produjo y co-escribió la canción  "Bien Ahora" con Rodgers, un hit #1 en más de 20 territorios y reconocida por ASCAP en 1990 por acumular encima 1,000,000 reproducciones radiofónicas en los Estados Unidos a fines de 1989. En octubre de 2006 les fue entregado a Rodgers y a Fraser un Premio de Millones-de-reproducciones por la BMI de Londres por marcar por encima de tres millones de reproducciones en radio y televisión con "Bien Ahora". Simon Kirke más tarde recordó: "Bien Ahora fue creado después de una mala actuación en Durham. Acabamos nuestro espectáculo y saliendo del escenario hacia el sonido de nuestros propios pasos. El aplauso había acabado incluso antes de que dejara la batería. Era obvio que necesitamos un rocker para cerrar nuestros espectáculos. De repente la inspiración golpeó Fraser y empezó a deambular cantando Bien Ahora. Se sentó escribió ahí mismo en el vestuario. No le deben haber llevado más de diez minutos."

Fraser también co-escribió dos singles exitosos para Free, Mi Hermano Jake y El Ladrón. Free inicialmente se dividió en 1971, y Fraser formó un trío, llamado Toby, con el guitarrista Adrian Fisher (más tarde con Sparks), y el baterista Stan Speake. El material fue grabado pero no liberado. Fraser luego reunión Free en diciembre de 1971. Dejándola por segunda vez en junio de 1972.

Muerte
Fraser murió el 16 de marzo de 2015 en su casa en California. Habiendo batallando contra el cáncer y el sida. La causa de su muerte aún está bajo investigación. Fraser fue recobrado por sus dos hijas Hannah y Jasmine Fraser.

Referencias

Músicos de Inglaterra del siglo XX
Músicos gais
Músicos de Londres
Diagnosticados con VIH positivo


text:
The Little Rascals refers to producer Hal Roach's Our Gang theatrical short film comedies - specifically the 1929–1938 entries - syndicated for television under this title since 1955.

The Little Rascals or Little Rascals may also refer to:
 The Little Rascals (animated TV series), a 1982–1984 Hanna-Barbera Saturday morning cartoon series based on Our Gang
 The Little Rascals (film),  a 1994 feature film based on Our Gang
 The Little Rascals Save The Day, a 2014 direct-to-video feature film based on Our Gang
 Oriental Heroes, a Hong Kong comic book series originally titled Little Rascals
 The child actors from the Our Gang comedies, described in Our Gang personnel


text:
Express Sochaczewski – tygodnik lokalny powiatu sochaczewskiego oraz gmin: Wyszogród (w powiecie płockim) i Kampinos (w powiecie warszawskim zachodnim). Jest wydawany przez Janusza Szostaka - Milenium Media. Ukazuje się od 6 lutego 2002 r. w nakładzie 5000 egz. Z tygodnikiem jest ściśle związany lokalny portal sochaczewianin.pl.

Tygodnik organizuje od lat plebiscyty "Sportowiec Roku" oraz "Samorządowiec Roku". Jest także organizatorem akcji charytatywnej "Patrol Świętego Mikołaja" oraz patronem wielu lokalnych imprez.in. Miss Mazowsza.

Stałe dodatki
 "Reporter",
 "Auto Express",
 "Express Świąteczny",
 "Express Dom i Ogród",
 "Głos Chodakowa",
 "Express Wyszogrodzki",
 "Express Teresiński",
 "Express Iłowski".

Stałe rubryki
 Expressis Verbis,
 Ściśle Jawne,
 Wieści ze Starostwa,
 Reporter Kryminalny,
 Express Gminny,
 Auto Express,
 Bazar, Paparazzi,
 Okiem Moralisty i inne.

Linki zewnętrzne
 portal Tygodnika Express Sochaczewski
 strona Tygodnika Express Sochaczewski

Czasopisma wydawane od 2002
Media w Sochaczewie
Polskie tygodniki regionalne
Wyszogród (województwo mazowieckie)


text:
Солда́тово () — село у складі Катон-Карагайського району Східноказахстанської області Казахстану. Адміністративний центр та єдиний населений пункт Солдатовського сільського округу.

Населення — 931 особа (2009; 1059 у 1999, 1244 у 1989).

Національний склад станом на 1989 рік:
 казахи — 59 %
 росіяни — 36 %

Примітки

Джерела

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Катон-Карагайського району
Села Східноказахстанської області


text:
The labia minora (Latin for 'smaller lips', singular: labium minus), also known as the inner labia, inner lips, vaginal lips or nymphae are two flaps of skin that are part of the human vulva, extending outwards from the vaginal and urethral openings to encompass the vestibule. These labia are situated between the labia majora ('larger lips'). The labia minora vary widely in size, color and shape from individual to individual.

The labia minora are homologous to the male urethral surface of the penis.

Structure and functioning
The labia minora extend from the clitoris obliquely downward, laterally, and backward on either side of the vulval vestibule, ending between the bottom of the vulval vestibule and the labia majora. The posterior ends (bottom) of the labia minora are usually joined across the middle line by a flap of skin, named the frenulum of labia minora or fourchette.

On the front, each lip forks dividing into two portions surrounding the clitoris. The upper part of each lip passes above the clitoris to meet the upper part of the other lip—which will often be a little larger or smaller—forming a fold which overhangs the glans clitoridis (clitoral tip or head); this fold is named the clitoral hood. The lower part passes beneath the glans clitoridis and becomes united to its under surface, forming, with the inner lip of the opposite side, the frenulum clitoridis.

The clitoral hood, analogously to the foreskin of the penis in men and also termed, like the latter, by the Latin word prepuce, serves to cover most of the time the shaft and sometimes the glans (which is very sensitive to the touch) to protect the clitoris from mechanical irritation and from dryness. Yet the hood is movable and can slide during clitoral erection or be pulled upwards a little for greater exposure of the clitoris to sexual stimulation.

The frenulum (Latin for little bridle) is an elastic band of tissue attached by its one end to the clitoral shaft and glans and by its other end to the prepuce. It allows two-way shifting of the clitoral hood: firstly, it can extend to let the hood be moved upwards to expose the glans for stimulation or hygienic cleansing, and secondly, it contracts to pull the hood back to protect it.

Histology
On the opposed surfaces of the labia minora are numerous sebaceous glands not associated with hair follicles. They are lined by stratified squamous epithelium on those surfaces.

Like the whole area of the vulval vestibule, the mucus secreted by those glands protects the labia from dryness and mechanical irritation.

Variation

Being thinner than the outer labia, the inner labia can be also more narrow than the former, or wider than labia majora, thus protruding in the pudendal cleft and making the term minora (Latin for smaller) essentially inapplicable in these cases. They can also be smooth or frilled, the latter being more typical of longer or wider inner labia.

From 2003 to 2004, researchers from the Department of Gynaecology, Elizabeth Garret Anderson Hospital in London, measured the labia and other genital structures of 50 women from the age of 18 to 50, with a mean age of 35.6. The study has since been criticized for its "small and homogenous sample group" consisting primarily of white women. The results were:

Due to the frequent portrayal of the pudendal cleft without protrusion in art and pornography, there has been a rise in the popularity of labiaplasty, surgery to alter the labia—usually, to make them smaller. On the other hand, there is an opposite movement of labia stretching. Its proponents stress the beauty of long labia and their positive role in sexual stimulation of both partners.

Labiaplasty is also sometimes sought by women who have asymmetrical labia minora to adjust the shape of the structures towards identical size.

Labia stretching has traditionally been practised in some African nations in the East and South and the South Pacific.

Functioning
The inner lips serve to protect from mechanical irritation, dryness and infections of the highly sensitive area of the vulval vestibule with vaginal and urethral openings in it between them. During vaginal sexual intercourse they may contribute to stimulation of the whole vestibule area, the clitoris and the vagina of the woman and the penis of her partner. Stimulation of the clitoris may occur through tension of the clitoral hood and its frenulum by inner labia pulling at them. During sexual arousal they are lubricated by the mucus secreted in the vagina and around it to make penetration painless and protect them from irritation.

As the female external urethral opening (meatus) is also situated between labia minora, they may play a role in guiding the stream of the urine during female urination.

Medical conditions
Being very sensitive by their structure to any irritation, and situated in the excretion area where traces of urine, vaginal discharge, smegma and even feces may be present, the inner lips may be susceptible to inflammatory infections of the vulva such as vulvitis.

The likelihood of inflammation may be reduced through appropriate regular hygienic cleansing of the whole vulval vestibule, using water and medically tested cleansing agents designed for vulvas. To avoid contamination of the vulva with fecal bacteria, it is recommended that the vulva is washed only from front to back, from mons pubis to the perineum and anus. Apart from water and special liquid cleansing agents (lotions), there are commercially available wet wipes for female intimate hygiene. Some women wipe the vulval vestibule dry with toilet tissue after urination to avoid irritation and infections from residual drops of the urine in the area.

However, incorrect choice of cleansing agents, or their incorrect application, may itself cause labial irritation and require medical attention. Over-vigorous rubbing of the labia of little girls while washing, combined with the lack of estrogen in their bodies, may lead to the mostly pediatric condition known as labial fusion. If fused labia prevent urination, urine may accumulate and cause pain and inflammation.

In adult females, irritation of the area may be caused by wearing too-tight underwear (especially where wider inner labia protrude in the pudendal cleft); while G-strings, which rub against the labia during body movements, may cause irritation or lead to infection from bacteria transferred from either the external environment or the anus.

Additional images

See also

 Femalia
 Labia pride
 Labia stretching
 Labiaplasty

References

External links

Mammal female reproductive system

sn:Hwabvu hutete
de:Schamlippe#Die kleinen (inneren) Schamlippen
pl:Wargi sromowe mniejsze


text:
En la mitología griega Helicón era el dios que personificaba el monte homónimo, entre el Parnaso y el Citerón, en Beocia. Como la mayoría de los ourea, Helicón era hijo partenogénito de Gea, y se le representaba como un anciano con grandes barbas encaramado a las rocas de su cima.

Oto y Efialtes fueron sus primeros habitantes, y lo consagraron a las musas, siendo por tanto un lugar muy utilizado para sus torneos de cantos y artes. En él tenían las nueve diosas dos fuentes consagradas: Aganipe e Hipocrene, y algunos templos a ellas dedicados, por lo que recibían el epíteto de heliconíadas. El monte Helicón era también el hogar de numerosas ninfas, como las libétridas, que tenían allí una cueva consagrada. También fue el lugar donde pacía el caballo alado Pegaso y donde estaba el sepulcro de Orfeo. Los tespios celebraban en el bosque sagrado del Helicón un festival anual en honor de las musas, y otro en el de Eros.

Una vez que las musas se enfrentaron a Las Piérides su canto fue tan hipnotizador que incluso el cielo, las estrellas, el mar y los ríos se detuvieron a escucharlo. Extasiado por tal belleza, Helicón fue creciendo más y más hasta que Poseidón se dio cuenta y ordenó a Pegaso que lo detuviera golpeando con su pezuña la cima de la montaña.

En una ocasión participó en un concurso de canto frente al monte Citerón, próximo a él. El canto de Citerón versaba sobre cómo Zeus había sido escondido para protegerlo de su padre, y recibió la mayoría de los votos de los dioses que formaban el jurado, así como sus bendiciones. Enfurecido por su derrota, Helicón arrancó una roca de la montaña, haciéndola retumbar, y quejándose lastimosamente la golpeó resquebrajándola en cientos de piedras, lo que explicaría la orografía de la zona.

El río Helicón

También se denominaba Helicón a un río que nacía en el monte Olimpo y atravesaba Pieria, y a su correspondiente dios fluvial. Tras recorrer setenta y cinco estadios, el río desaparecía bajo tierra, volviendo a emerger más adelante, pero esta vez con el nombre de Bafiras para desembocar en el Egeo, junto a la ciudad de Díon. Los habitantes de ésta afirmaban que el río se sumergió en la tierra para que las asesinas de Orfeo no lavasen las manchas de sangre y se purificasen en sus aguas, pues no quería ser cómplice de este trágico asesinato. Helicón (o Bafiras) fue el padre de las náyades piéridas, que habitaban en el monte del mismo nombre.

Referencias

Ourea
Oceánidas


text:
Sherkat-e Shang Shakan-e Rostaq (, also Romanized as Sherkat-e Shang Shakan-e Rostāq) is a village in Rostaq Rural District, Rostaq District, Darab County, Fars Province, Iran. At the 2006 census, its population was 20, in 5 families.

References

Populated places in Darab County


text:
Les championnats du monde de beach-volley 2007, sixième édition des championnats du monde de beach-volley, ont lieu du 24 au  à Gstaad, en Suisse. Ils sont remportés par les paires américaines constituées de Philip Dalhausser et Todd Rogers chez les hommes et de Misty May-Treanor et Kerri Walsh chez les femmes.

2007
Beach-volley
Beach-volley 2007
Événement sportif à Saanen
Beach-volley monde 2007
Monde 2007
Beach-volley monde
Sport en Suisse en 2007
Sport en juillet 2007


text:
Дмитро Геннадійович Рудняк ( 29 червня 1970, Суми, УРСР) — радянський та український футболіст, нападник та півзахисник, по завершенні кар'єри — футбольний тренер. Майстер спорту України з футболу.

Кар'єра гравця

Ранні роки. СБТС
Вихованець сумської «Зміни» (перший тренер — М. Абрамов) та харківського ХОСШІСП. Дорослу футбольну кар'єру розпочав 1990 року в складі ще аматорського сумського «Автомобіліста». Наступний сезон розпочав в іншому аматорському сумському клубі — Будівельнику, проте по ходу сезону повернувся до «Автомобіліста». В останньому розіграші Другої нижчої ліги чемпіонату СРСР зіграв 16 матчів та відзначився 2-а голами.

У кубку України дебютував 16 лютого 1992 року в переможному (1:0) домашньому поєдинку 1/32 фіналу проти тернопільської «Ниви». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі та відіграв увесь матч. Дебютував за сумський клуб у Першій лізі 14 березня 1992 року в програному (0:3) виїзному поєдинку 1-о туру підгрупи 1 проти алчевської «Сталі». Рудняк вийшов на поле в стартовому складі та відіграв увесь матч. Дебютним голом за «Автомобіліст» відзначився 28 березня 1992 року на 25-й хвилині переможного (4:1) домашнього поєдинку 4-о туру підгрупи 1 проти дрогобицької «Галичини». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі, а по ходу матчу його замінив Сергій Горькаєв. У сумському колективі провів два з половиною сезони, за цей час у Першій лізі зіграв 71 матч та відзначився 19-а голами, ще 5 матчів (1 гол) провів у кубку України.

«Нафтовик» (Охтирка) та «Носта»
Під час зимової перерви сезону 1993/94 років перейшов до «Нафтовика». У новому клубі дебютував 27 березня 1994 року в нічийному (0:0) виїзному поєдинку 21-о туру Першої ліги проти чернігівської «Десни». Рудняк вийшов на поле на 77-й хвилині, замінивши Ігора Задорожного. Дебютним голом у футболці «нафтовиків» відзначився 30 червня 1994 року на 27-й хвилині (реалізував пенальті) переможного (4:2) виїзного поєдинку 39-о туру Першої ліги проти нікопольського «Металурга». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі, а на 87-й хвилині його замінив Ігор Задорожний. У футболці охтирського клубу зіграв 73 матчі (7 голів) у Першій лізі та 2 поєдинки в кубку України.

По завершенні літньо-осінньої частини сезону 1995/96 років відправився в Росію, де підписав контракт з «Ностою». У Другому дивізіоні Росії зіграв 29 матчів та відзначився 3-а голами, ще 2 поєдинки провів у кубку Росії. По завершенні сезону залишив російський клуб.

«Металіст» (Харків)
У 1997 році перейшов до «Металіста». Дебютував у футболці харківського клубу 14 березня 1997 року в переможному (1:0) домашньому поєдинку 24-о туру Першої ліги проти київського ЦСКА-2. Рудняк вийшов на поле в стартовому складі, а на 75-й хвилині його замінив Юрій Гурін. Дебютним голом за «Металіст» відзначився 20 квітня 1997 року на 65-й хвилині переможного (3:1) поєдинку 33-о туру Першої ліги проти «Буковини». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі та відіграв увесь матч. Допоміг харків'янам за підсумками сезону 1997/98 рокі виграти бронзові медалі Першої ліги та завоювати путівку до Вищого дивізіону. 30 серпня 1998 року на 12-й хвилині переможного (4:2) домашнього поєдинку 9-о туру Вищої ліги проти полтавської «Ворскли» відзначився голом, який став 500-м для «Металіста» у вищих дивізіонах чемпіонату СРСР та України. У складі «Металіста» у чемпіонатах України зіграв 151 матч та відзначився 23-а голами, ще 14 матчів (2 голи) провів у кубку України. Також захищав кольори другої команди (14 матчів, 1 гол).

Завершення професіональної кар'єри
На початку серпня 2002 року перейшов у «Спартак». Дебютував за сумський клуб 10 серпня 2002 року в поєдинку 1/32 фіналу кубку України проти «Гірник-спорту». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі та відіграв увесь матч. У Першій лізі дебютував за сумчан 16 серпня 2002 року в нічийному (1:1) домашньому поєдинку 6-о туру проти «Миколаєва». Дмитро вийшов на поле в стартовому складі та відіграв увесь матч, а на 68-й хвилині отримав жовту картку. Дебютним голом за «Спартак» відзначився 21 червня 2003 року на 20-й хвилині переможного (3:1) домашнього поєдинку 34-о туру Першої ліги проти франківського «Прикарпаття». Рудняк вийшов на поле в стартовому складі, а на 90-й хвилині його замінив Максим Панін. У команді провів півтора сезони, за цей час у Першій лізі зіграв 33 матчі та відзначився 3-а голами, ще 3 матчі (1 гол) провів у кубку України.

У 2004 році виступав за аматорський клуб «Шахтар» (Конотоп). Потім працював на тренерських посадах. Паралельно з цим виступав за ветеранську команду «Металіста» в чемпіонаті Харкова з футболу серед ветеранів. У 2009 році став срібним призером чемпіонату

У 2014 році зіграв 3 матчі за аматорський клуб «Барса» (Суми).

Кар'єра тренера
По завершенні кар'єри гравця розпочав тренерську діяльність. З 2008 по 2009 рік допомагав тренувати ФК «Суми». У 2010 році перейшов до ФЦ «Барса». На даний час — старший тренер команди U-9.

Освіта
Закінчив Донецький державний інститут здоров'я, фізичного виховання та спорту за спеціальністю «фізичне виховання».

Досягнення
«Металіст» (Харків)
  Перша ліга чемпіонату України
  Бронзовий призер (1): 1997/98

Примітки

Посилання

 Візитна картка футболіста на офіційному сайті УПЛ

 Профіль гравця на сайті «Український футбол»
 Профіль гравця на сайті metalist-kh-stat.net.ua
 Профіль гравця на сайті footbook.ru
Уродженці Сум
Радянські футболісти
Українські футболісти
Українські футбольні легіонери
Футбольні легіонери в Росії
Українські футбольні тренери
Футболісти «Агротехсервіса»
Футболісти «Нафтовика-Укрнафта»
Футболісти «Ности»
Футболісти «Металіста» (Харків)
Футболісти «Авангарда» (Мерефа)
Футболісти «Спартака» (Суми)
Футболісти «Барси»


text:
HLM () is a form of housing in France and Switzerland.

HLM may also refer to:
 HLM (Dakar), a commune d'arrondissement of the city of Dakar, Senegal
 ASC HLM, a Senegalese football club
 High Life Music, a record label
 Him Loktantrik Morcha, a political front in Himachal Pradesh, India
 Hierarchical linear model, in statistics
 Holmwood railway station, in England
 Park Township Airport, in Holland, Michigan, United States
 Hotline Miami, a video game by Dennaton Games


text:
Grabe  is een dorp in de Duitse gemeente Mühlhausen in het Unstrut-Hainich-Kreis in Thüringen. Het dorp wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde uit 997. Het bestaat uit twee delen: Kleingrabe en Großgrabe.

Tot 1994 was Grabe een zelfstandige gemeente. In dat jaar fuseerde het met drie andere gemeenten tot gemeente Weinbergen, die op 1 januari 2019 opging in de gemeente Mühlhausen.

Mühlhausen (Thüringen)
Voormalige gemeente in Thüringen