text:
Horizon: Zero Dawn – fabularna gra akcji stworzona przez studio Guerrilla Games, a wydana przez Sony Interactive Entertainment 28 lutego 2017 roku na konsoli PlayStation 4. Gracz wciela się w Aloy, łowczynię żyjącą w świecie opanowanym przez maszyny, próbującą poznać swoją przeszłość. Do dyspozycji gracza oddano włócznię, bronie dystansowe oraz możliwość skradania się. Drzewko rozwoju zapewnia dostęp do nowych umiejętności i premii. Gracz może przemierzać otwarty świat, w którym odkrywa nowe lokacje i może wykonywać zadania poboczne. W 2020 roku gra udostępniona została na komputery osobiste z systemem operacyjnym Microsoft Windows.

Horizon: Zero Dawn jest pierwszą nową marką Guerrilla Games od czasu wydanego w 2004 roku Killzone, a zarazem pierwszą grą fabularną studia. Prace nad nią rozpoczęły się w 2011 roku, po ukończeniu Killzone 3. Według jej reżysera, Mathijsa de Jongego, był to najbardziej ryzykowny z projektów, jakie mogli w tamtym czasie zrealizować. Gra stworzona została na odpowiednio zmodyfikowanym silniku Decima opracowanym na potrzeby Killzone: Shadow Fall. Ponieważ akcja osadzona jest w postapokaliptycznym świecie, podczas prac nad grą twórcy konsultowali się z antropologami, chcąc nadać mu bardziej realistyczny charakter. Ścieżka dźwiękowa napisana została przez Jorisa de Mana we współpracy z zespołem The Flight.

Gra chwalona była przez recenzentów za otwarty świat, fabułę, oprawę techniczną, walkę, stylistykę i grę aktorską Ashly Burch, obiektem pewnej krytyki były jednak dialogi, walka w zwarciu oraz modele postaci. Horizon: Zero Dawn zdobyło liczne tytuły gry roku, a do lutego 2022 roku sprzedano ponad 20 milionów egzemplarzy, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się gier w historii PlayStation 4. W listopadzie 2017 roku ukazał się dodatek do gry zatytułowany The Frozen Wilds, a miesiąc później Horizon: Zero Dawn – Edycja kompletna, zawierająca grę wraz z rozszerzeniem oraz cyfrowymi dodatkami. 18 lutego 2022 na PlayStation 4 i PlayStation 5 premierę miała kontynuacja, Horizon Forbidden West. W produkcji znajduje się serial na podstawie gry tworzony dla Netfliksa.

Rozgrywka
Horizon: Zero Dawn to fabularna gra akcji z perspektywą trzeciej osoby. Gracz steruje Aloy, wojowniczką przemierzającą postapokaliptyczną krainę rządzoną przez mechaniczne stworzenia. Aloy może likwidować przeciwników na różne sposoby, w tym zastawiając na nich pułapki, strzelając do nich z łuku albo używając włóczni czy materiałów wybuchowych. Części zabitych maszyn, w tym przede wszystkim elektronika i metal, służą zarówno jako waluta, jak i do wytwarzania przedmiotów, takich jak amunicja, torby na zasoby, kołczany, antidota, pułapki czy mikstury regenerujące zdrowie oraz wytrzymałość. Bronie wyposażone są w miejsca na ulepszenia, które zwiększają zadawane obrażenia. Aloy nosi fokus, niewielkie urządzenie rzeczywistości rozszerzonej, które pozwala skanować otoczenie i maszyny, żeby znaleźć ich położenie, słabe strony, poziom i komponenty, jakie otrzyma za ich pokonanie. Maszyny stosują taktyki zarówno ofensywne, jak i defensywne, a w zależności od sytuacji, atakują albo bezpośrednio, albo – jeśli są w nie wyposażone – za pomocą pocisków. Niektóre maszyny – zarówno naziemne, jak i latające – poruszają się w stadach. O ile Aloy nie użyje na nich narzędzia do dominacji, maszyny nie walczą ze sobą. Aloy walczy również z ludźmi, takimi jak bandyci i kultyści znani jako Zaćmienie.

Żeby uniknąć ciosów, może używać uników, odtaczania się albo sprintu, z kolei przyczajenie się w wysokiej trawie i zaatakowanie niespodziewającego się przeciwnika może go natychmiast wyeliminować. Do cichego eliminowania wrogów służy również pływanie i ukrywanie się pod wodą, pozwalające też dostać się w niedostępne inaczej miejsca. Za pomocą narzędzia do dominacji Aloy może hakować określone maszyny, część z nich następnie wykorzystać jako tymczasowe wierzchowce, a kolejne nadające się do zdominowania maszyny odblokowują się po ukończeniu ruin znanych jako "kotły". Drzewko umiejętności podzielone jest na trzy kategorie: "Tropicielka" – umiejętności rozwijające skradanie; "Wojowniczka" – umiejętności zwiększające efektywność w walce oraz "Karmicielka" – umiejętności doskonalące leczenie i zbieranie surowców. Żeby osiągnąć kolejny poziom, Aloy zdobywa punkty doświadczenia za zabijanie przeciwników i wykonywanie zadań. Ulepszenia w każdej kategorii drzewka zwiększają biegłość w posługiwaniu się umiejętnościami, np. "Tropicielka" pozwala wykonywać ciche eliminacje, "Wojowniczka" celować z łuku w zwolnionym tempie, a "Karmicielka" zwiększa pojemność torby na przedmioty lecznicze. W The Frozen Wilds wprowadzono czwarte drzewko, "Podróżniczka", pozwalające m.in. atakować przeciwników po zeskoczeniu z wierzchowca. W grze zaimplementowany został system dnia i nocy oraz dynamicznie zmieniającej się pogody.

Mapa świata gry podzielona jest na obszary leśne, dżunglowe, pustynne i górskie. Tereny górskie przemierza się za pomocą parkouru oraz umieszczonych w świecie lin do wspinaczki. W świecie natrafić można również na niebezpieczne obszary, zamieszkiwane przez spaczone maszyny wykazujące się większą agresją. W celu odkrycia większych połaci mapy, Aloy musi wspiąć się na żyrafa i zdominować go. W grze znajduje się dwadzieścia pięć rodzajów maszyn. Po odkryciu ognisk możliwe jest zapisywanie stanu gry oraz szybka podróż. W ramach głównego wątku fabularnego Aloy przemierza cały świat gry, z kolei zadania poboczne koncentrują się na poszczególnych klanach i ich terenach. W ramach zadań pobocznych Aloy proszona jest np. o zebranie surowców, uratowanie postaci niezależnych, rozwiązanie zagadek, przejęcie kontroli nad obozem bandytów, wyeliminowanie przestępców i trudniejszych maszyn, wykonanie prób na terenach łowieckich czy zdobycie starożytnej zbroi, która czyni ją niemal niewrażliwą na obrażenia. Rozmowy z postaciami niezależnymi prowadzone są za pomocą koła dialogowego. Wśród przedmiotów do zebrania znajdują się punkty widokowe zawierające informacje o Świecie Metalu, metalowe kwiaty z poezją i relikty poprzedniej cywilizacji, takie jak np. kubki.

Opis

Świat gry

Fabuła osadzona jest w XXXI wieku w postapokaliptycznych Stanach Zjednoczonych, na terenach dzisiejszych stanów Kolorado, Wyoming i Utah. Olbrzymi kataklizm doprowadził do wyginięcia niemal całego życia, a ludzie, którzy przetrwali, żyją w rozproszonych strukturach plemiennych o różnych poziomach zaawansowania technologicznego. Ich wysoko zaawansowani poprzednicy, których ruiny i technologie zdobią florę, nazywani są "Przedwiecznymi". Władcami planety są sztucznie tworzone stworzenia znane jedynie jako "maszyny", dotychczas koegzystujące w pokoju z ludźmi, którzy okazjonalnie polują na nie dla części. W pewnym momencie doszło jednak do wydarzenia nazywanego "Czerwonym Obłędem", po którym maszyny stały się bardziej agresywne i zaczęły pojawiać się większe oraz bardziej zabójcze ich rodzaje. Świat gry zamieszkiwany jest przez trzy główne klany: Norów, Carjów, Oseramów i Banuków. Norowie są zahartowanymi łowcami żyjącymi w górach i czczącymi naturę, nazywaną przez nich "Wszechmatką". Zamieszkujący pustynię Carjowie czczą Słońce, Oseramowie to zmyślni rzemieślnicy, znani ze swoich wyrobów metalurgicznych, alkoholi i kłótliwości, a Banukowie to wędrowne klany łowców i szamanów zamieszkujących śnieżne góry obecnego Parku Narodowego Yellowstone w Montanie, czczące "niebieskie światło" maszyn.

Fabuła
Aloy zostaje wygnana przez klan Norów tuż po urodzeniu i przekazana na wychowanie wyrzutkowi Rostowi. Jako dziecko znajduje fokus, niewielkie urządzenie rzeczywistości rozszerzonej, które pozwala jej widzieć rzeczy niewidoczne dla innych. Po osiągnięciu dorosłości Aloy bierze udział w wyzwaniu Norów, wygrywając go i stając się pełnoprawną członkinią plemienia. Na finiszu klan zostaje zaatakowany przez kultystów pod dowództwem Helisa, większość uczestniczących w wyzwaniu ginie, a Rost poświęca się, żeby uratować Aloy. Kiedy dziewczyna odzyskuje przytomność, od matron dowiaduje się, że kultyści zyskali zdolność wypaczania maszyn oraz że jako niemowlę została znaleziona przy zamkniętych wrotach w Sercu Matki, świętej górze Norów. Oseramski podróżnik Olin informuje Aloy, że kultyści należą do grupy zwanej Zaćmieniem, a ich celem była ona, ponieważ przypomina naukowiec z poprzedniej cywilizacji, doktor Elisabet Sobeck. Aloy udaje się znaleźć pozostałości po megakorporacji Faro Automated Solutions i odkryć, że Świat Metalu upadł blisko 1000 lat wcześniej po tym, jak firma straciła kontrolę nad zautomatyzowanymi wojskowymi robotami tworzonymi pod płaszczykiem zapewnienia pokoju. Napędzone biomasą roboty posiadające zdolność samodzielnej replikacji opanowały całą planetę i wyniszczyły wszelkie życie, w tym ludzi, przerabiając je na swoje paliwo. Doktor Sobeck stała na czele supertajnego projektu "Nowy Świt" (ang. Zero Dawn), mającego na celu stworzenie zautomatyzowanego systemu terraformowania, który po wyginięciu ludzi wyłączyłby roboty i przywrócił życie na Ziemi.

Z Aloy kontaktuje się Sylens, zainteresowany poznaniem prawdy na temat losu "Przedwiecznych". Aloy udaje się dowiedzieć, że doktor Sobeck celem ukończenia projektu "Nowy Świt" udała się do bazy orbitalnej, obecnie znajdującej się pod Cytadelą – główną siedzibą Zaćmienia. Na miejscu odkrywa, że "Nowy Świt" był rozległym podziemnym systemem baz danych, faktorii i placówek do klonowania, kontrolowanych przez sztuczną inteligencję nazwaną Gają. Kiedy całe życie na Ziemi zostało unicestwione, Gaja opracowała sposób na dezaktywowanie robotów Faro i zbudowała własne, mające przywrócić życie na planecie. Kiedy Ziemia stała się ponownie zdatna do zamieszkania, na podstawie DNA ze swoich baz umieściła na niej nowe formy życia. Klony miały otrzymać wiedzę od SI Apollo, ten został jednak sabotowany przed apokalipsą przez założyciela Faro, który – nie chcąc, żeby nowe pokolenia powtórzyły ich błędy – usunął z systemu niemal wszystkie dane, ograniczając naukę do poziomu przedszkolnego. Dodatkowo w niewyjaśnionych okolicznościach aktywowany został Hades, podsystem Gai odpowiedzialny za zniszczenie nowego życia, jeżeli proces terraformowania się nie powiedzie. Zyskał on samoświadomość i wbrew Gai uznał, że życie należy zniszczyć. Po dotarciu do biur Sobeck Aloy pobiera z nich rejestr dający jej dostęp do Serca Matki. Zanim udaje jej się dotrzeć do świętej góry, zostaje pojmana przez Helisa i skazana na śmierć w Cytadeli, skąd ucieka z pomocą Sylensa. Po dotarciu do Norów pomaga im odeprzeć Zaćmienie i dociera do miejsca swoich narodzin.

Odnajduje pozostawione przez Gaję nagranie, z którego dowiaduje się, że sygnał nieznanego pochodzenia pozwolił Hadesowi przejąć kontrolę nad jej systemami. W akcie desperacji SI aktywowała procedury samozniszczenia, żeby powstrzymać Hadesa, jednak bez niej cały proces terraformowania zaczął się załamywać. W ramach planu awaryjnego SI stworzyła klona doktor Sobeck w postaci Aloy, z nadzieją, że odnajdzie ona Gaję, przywróci jej funkcjonalność i zniszczy Hadesa. Dowiaduje się też, że Sobeck poświęciła się, żeby uniemożliwić armii robotów Faro odnalezienie Gai. Aloy udaje się znaleźć obejście pozwalające zniszczyć Hadesa. Dowiaduje się też, że Sylens jest założycielem Zaćmienia, skuszonym przez Hadesa obietnicą wiedzy. Z pomocą Sylensa Aloy ustala, że zbuntoany system zamierza wysłać sygnał, który ponownie aktywuje roboty Faro, żeby raz jeszcze zniszczyły życie na Ziemi. W trakcie walk Aloy zabija Helisa i udaje jej się dezaktywować Hadesa. Po zakończeniu wojny udaje się do dawnego domu doktor Sobeck, gdzie znajduje jej szkielet.

W scenie po napisach końcowych okazuje się, że Hades wciąż jest aktywny, znajduje się jednak w posiadaniu Sylensa, chcącego dowiedzieć się, kto wysłał pierwszy sygnał, który go aktywował.

Produkcja
Guerrilla Games rozpoczęło prace nad grą w 2011 roku, po premierze Killzone 3. Studio opracowało około czterdziestu konceptów na nową grę. Według reżysera, Mathijsa de Jongego, Horizon: Zero Dawn był "najbardziej ryzykowny" ze wszystkich, w 2010 roku został on jednak podjęty przez dyrektora artystycznego Jana-Barta van Beeka. Po wybraniu konceptu grupa 10-20 pracowników rozpoczęła tworzenie prototypów gry. Napisano dla niej około dwudziestu różnych zarysów scenariusza, poruszających inne koncepty, w tym między innymi różne grywalne postacie. Do napisania świata gry zatrudniono Johna Gonzaleza, głównego scenarzystę Fallout: New Vegas (2010), zaś głównym scenarzystą Horizon: Zero Dawn został Ben McCaw. Główne elementy fabuły i postać Aloy były obecne w grze od wczesnych stadiów projektowania. Po ukończeniu Killzone: Shadow Fall pod koniec 2013 roku do prac nad grą skierowano wszystkich pracowników studia. Całkowicie skasowano również inny projekt, żeby w całości skoncentrować się na Horizonie. W późniejszym czasie Sony przyznało, że było niechętne temu, żeby grywalną postacią była kobieta i przeprowadziło testy fokusowe mające na celu sprawdzenie, czy taka decyzja jest opłacalna z marketingowego punktu widzenia. Budżet gry wyniósł około 45 mln euro.

Gra oparta jest na koncepcie zestawienia ze sobą niebezpieczeństwa i piękna świata w kontekście ludzkości, która nie jest w nim dominującym gatunkiem. Twórcy starali się podkreślić aspekt eksploracyjny poprzez system zadań oraz umieszczenie w świecie przedmiotów, które można wykorzystać do wytwórstwa czy uzupełniania zdrowia. Celem Guerrilla Games było stworzenie maksymalnie prostego interfejsu użytkownika, w tym przede wszystkim uniknięcie skomplikowanego menu wytwórstwa, uznawali jednak grę za wyzwanie techniczne. Ich zdaniem silnik gry, Decima, zaprojektowany z myślą o grach takich jak Killzone: Shadow Fall, w której użyli go po raz pierwszy, był trudny do zastosowania w produkcji takiej jak Horizon. Głównymi problemami były przede wszystkim odległość rysowania obiektów i czasy wczytywania. Chcąc zrozumieć, jak poszczególne elementy sprawdzają się w grach z otwartym światem, twórcy szukali pomocy wśród specjalistów od projektowania, sztuki i techniki. Opracowując grę studio współpracowało z antropologami i badało kultury żyjące w strukturach plemiennych, jak również badało, w jaki sposób poszczególne materiały mogą niszczeć na przestrzeni tysiąca lat. System zadań oraz narracja czerpały inspirację z innych komputerowych gier fabularnych. Programista Leszek Szczepański wyjaśnił, że ponieważ studio nie miało wcześniej doświadczenia z grami fabularnymi, inspiracje do projektowania zadań czerpano z innych gier tego gatunku. Twórcy na podstawie obserwacji podzielili gry fabularne według rodzajów ich zadań – "luźnych" i "bezwzględnych". Wśród gier posiadających "luźne" zadania znajdowały się m.in. te stworzone za pomocą oprogramowania RPG Maker czy dostępne w Vampire: The Masquerade – Redemption, charakteryzujące się wbudowaniem kilku systemów umożliwiających progres. Zadania "bezwzględne", jak w The Elder Scrolls V: Skyrim czy we Wiedźminie 2: Zabójcach królów, charakteryzowały się sztywną strukturą i predefiniowanymi przez twórców elementami. Według twórców, Horizon: Zero Dawn plasuje się wśród gier z bardziej "bezwzględnym" systemem zadań.

W styczniu 2017 roku ogłoszono, że do prac nad grą zaangażowano Lance'a Reddicka i Ashly Burch. Burch udzieliła głosu Aloy, twarz postaci wzorowana była na twarzy aktorki Hanny Hoekstry, a podczas sesji przechwytywania ruchu wcielała się w nią Amanda Piery. Burch zaangażowana była w projekt od 2014 roku, kiedy zaproszono ją do zrealizowania zwiastuna zaprezentowanego podczas targów E3 2015. W ciągu następnych dwóch lat brała również udział w sesjach przechwytywania ruchu, podczas których nagrywano mimikę twarzy Aloy.

Ścieżka dźwiękowa

Ścieżka dźwiękowa do gry skomponowana została przez Jorisa de Mana, The Flight, Nielsa van der Leesta i Jonathana Williamsa, a główne partie wokalne wykonała Julie Elven Lucas van Tol, starszy projektant dźwięku odpowiedzialny za muzykę, dostarczył kompozytorom dokument poświęcony projektowi gry, nalegając, żeby ścieżka dźwiękowa składała się z "intymnych dźwięków". Tworząc motyw plemienny, eksperymentowano ze strunami fortepianu, na których grano smyczkiem oraz z gitarą rezofoniczną (na którą następnie nakładano warstwy partii harmonijkowych). Na wiolonczeli grano niewłaściwą stroną smyczka za pomocą plektronu, co miało odzwierciedlać sposób, w jaki na takich instrumentach mogłyby grać osoby z nimi nieobeznane. Dźwięki związane z maszynami uzyskiwano poprzez uderzanie w metal i żelazo, przez które przepuszczano circuit bending i perkusyjne pętle. Pozytywna reakcja na główny motyw muzyczny pierwszego zwiastuna zaprezentowanego podczas targów E3 doprowadziła do umieszczenia go w głównym menu gry. 10 marca 2017 roku czterogodzinna ścieżka dźwiękowa została udostępniona na platformach strumieniowych.

Dystrybucja i marketing
Koncept gry oraz jej nazwa kodowa, Horizon, wyciekły we wrześniu 2014, z kolei jej oficjalna zapowiedź miała miejsce na konferencji prasowej Sony podczas targów E3 w 2015. Horizon: Zero Dawn znalazło się na okładce magazynu "Edge" ze września 2015 i okładce "Game Informera" z października 2016. Podczas E3 w 2016 Sony promowało grę cosplayem w skali 1:1 jednej z maszyn pojawiającej się w grze. Polski oddział Sony promował grę materiałami z narracją Krystyny Czubówny, imitującymi film przyrodniczy. Pierwotnie premiera planowana była na 2016, została jednak przeniesiona na 17 lutego 2017. Prace nad grą zakończyły się w styczniu 2017, a do sprzedaży trafiła 28 lutego (Ameryka Północna), 1 marca (Europa, Australia i Nowa Zelandia) i 2 marca (Azja). Horizon: Zero Dawn jest wstecznie kompatybilny z PS4 Pro, umożliwiając grę w rozdzielczości 4K. W kwietniu holenderska telewizja państwowa opublikowała dokument o realizacji gry. W lipcu 2017 opublikowano łatkę, wprowadzającą m.in. tryb nowej gry plus, ultratrudny poziom trudności, dodatkowe trofea i poprawki graficzne. W marcu poinformowano o rozpoczęciu prac nad dodatkiem, The Frozen Wilds, który trafił do sprzedaży 7 listopada. 5 grudnia ukazała się Edycja kompletna, zawierająca grę, The Frozen Wilds i udostępnione wcześniej elementy kosmetyczne. W 2020 roku wersja ta udostępniona została na komputery z Microsoft Windows na platformach Steam (7 sierpnia) i GOG (24 listopada).

Odbiór

Horizon: Zero Dawn spotkał się z pozytywnym przyjęciem ze strony krytyków; średnia jego ocen na PlayStation 4 w agregatorze recenzji Metacritic wynosi 89/100, z kolei przed zamknięciem agregatora GameRankings średnia ocen wynosiła w nim 88,36%.

Chris Carter z Destructoidu chwalił występy Ashly Burch i Lance'a Reddicka, stwierdzając, że Aloy jest postacią  "wciągającą" i "interesującą" zarówno w narracji, jak i w scenach akcji. Chwalił również nacisk położony na eksplorację i odkrywanie, które w jego opinii z czasem stawały się coraz ciekawsze. Świat gry opisał jako "piękny" system dnia i nocy oraz zmiennej pogody. Uznał, że wymagające maszyny i różne metody na ich pokonanie sprawiały, że walka daje dużo frajdy. Matt Buchholtz z EGMNow również chwalił Burch i świat gry, który uznał za hipnotyzujący. Za jeden z najważniejszych elementów uznał fokus, uzupełniający walkę w taki sposób, że "zmusza gracza do stania się łowcą". Jeff Marchiafava z "Game Informera" uznał, że w przeciwieństwie do innych gier z otwartym światem, w Horizonie znajdowanie audiologów i mejli wzbogaca fabułę o "niesamowite poczucie odkrywania". Wyraził zadowolenie, że misje napędzane przez fabułę pełniły w grze dominującą rolę, ponieważ wzbogacały świat i zachęcały do nowych sposobów na granie.

Peter Brown z GameSpotu uznał za zadziwiający sposób, w jaki rozwija się postać Aloy, chwalił również walkę z maszynami, która jego zdaniem była najjaśniejszym, nigdy nie nudzącym się elementem gry. Docenił także zadania główne, które zachęcają do eksplorowania. Zoe Delahunty-Light, recenzentka GamesRadar+, była zachwycona zawiłościami świata przedstawionego i tym, że znajdowane w ruinach dzienniki stanowiły jego integralną część. Podobnie jak Brown uznała, że walka z maszynami w żadnym momencie się nie nudzi. Jeff Gerstmann z Giant Bomb stwierdził, że Horizon: Zero Dawn oferuje "niemal idealną historię", głęboką i z satysfakcjonującym finałem. Lucy O'Brien z IGN-u podkreślała ciężar i znaczenie historii, doceniając również urok i osobowość Aloy. Podobnie jak wielu innych recenzentów pozytywnie wypowiedziała się o walce. Philip Kollar piszący dla Polygonu uznał Horizon za "zaprzeczenie" wcześniejszych gier Guerrilla Games, a zmianę tempa za "odświeżającą". W jego opinii Aloy znakomicie wpisuje się w historię, swoją ciekawością zachęcając do poznawania kolejnych tajemnic gry. Podobnie jak Buchholtz chwalił fokus, mający stanowić "klucz do walki", oraz wymagające starcia z maszynami. Colm Ahern z VideoGamer.com stwierdził, że chociaż walka z wielkimi maszynami jest upajająca, prawdziwą siłą Horizon: Zero Dawn jest podróż Aloy w poszukiwaniu tego, kim naprawdę jest.

Carter stwierdził, że pomimo świetnych postaci Aloy i Sylensa, pozostałe są nieinteresujące i napisane w nieciekawy sposób, a sztuczna inteligencja ludzkich przeciwników jest znacznie gorsza niż maszyn. Według Buchholtza, system broni w połączeniu z amunicją do niej sprawia wrażenie zawiłego, możliwość kupowania tylko jednego przedmiotu naraz jest "poważnym niedopatrzeniem", a fakt, że Aloy może chwycić się wyłącznie przewidzianych przez twórców krawędzi – myląca. Marchiafava uznał, że najsłabszym elementem gry jest zbyt kurczowe trzymanie się wypracowanej przez inne gry formuły otwartego świata. Chociaż Brown chwalił inne aspekty walki, w jego odczuciu starcia w zwarciu były mało skuteczne i przesadnie uproszczone. W podobnym tonie wyraziła się Delahunty-Light, stwierdzając, że walka w zwarciu nie wykorzystuje pełni potencjału, krytykując również mechanikę skakania. Według O'Brien dialogi sporadycznie zaprzeczały ogólnie inteligentnej narracji. Kollar narzekał na modele postaci oraz ich niedopracowanie wizualne.

Yoko Tarō, reżyser m.in. Nier: Automaty, wskazał Horizon: Zero Dawn jako jedną ze swoich ulubionych produkcji na PlayStation 4. GamesRadar+ i Gry-Online sklasyfikowały Horizon na 2. miejscu najlepszych gier 2017 roku, EGMNow na 3., "Entertainment Weekly" na 4., Polygon na 8., a Eurogamer na 31. The Verge umieściło go na liście 15 najlepszych gier roku. W głosowaniu czytelników "Game Informera" produkcja zwyciężyła w kategorii "najlepsza gra Sony" oraz zajęła drugie miejsce w kategoriach "gra roku" i "najlepsza gra akcji"; w głosowaniu redaktorów uznano ją za "najlepszy tytuł Sony na wyłączność", z kolei w plebiscycie Action Game of the Year Awards 2017 wyróżniono ją za "najlepszą historię" i "najlepszą postać" (Aloy).  W plebiscycie PlayStation Awards 2017 zdobyła wyróżnienia Gold Prize i Users Choice Prize, w plebiscycie na grę roku Destructoidu nominowana była do tytułu "najlepszej gry na PS4". W głosowaniu IGN's Best of 2017 Awards wygrała w kategoriach "najlepsza gra na PlayStation 4" i "najlepsza grafika", będąc również nominowaną do tytułu gry roku, przygodowej gry roku i najlepszego kierunku artystycznego. Giant Bomb nominował Horizon do tytułu najlepiej wyglądającej gry roku. W głosowaniu na grę roku PlayStation Blog zwyciężyła w kategoriach "najlepsza gra na PS4", "najlepszy występ" (Ashly Burch), "najlepszy kierunek artystyczny", "najlepsza ścieżka dźwiękowa", "najlepsza historia", "najlepsza zawartość popremierowa", "najlepszy tytuł na wyłączność na konsolę PlayStation" oraz "najlepsze wykorzystanie PS4 Pro". W plebiscycie na grę roku 2017 portalu Gry-Online w głosowaniu czytelników produkcja zajęła 2. miejsce, zdobywając również wyróżnienie za najlepszą grę na wyłączność na PS4, z kolei w głosowaniu redaktorów uznana została za najlepszą nową markę oraz grę z najlepszą oprawą artystyczną lub technologią.

Sprzedaż
Horizon: Zero Dawn zdeklasował No Man's Sky jako najlepiej sprzedająca się nowa marka na PlayStation 4, był najlepszą premierą na tę platformę od czasów Uncharted 4: Kresu złodzieja, jak również najlepszą premierą w historii studia Guerrilla Games. Pomimo tego, że w Ameryce Północnej gra została udostępniona ostatniego dnia lutego 2017, była to druga najczęściej pobierana z PlayStation Store gra tamtego miesiąca, z kolei w marcu pierwsza w ujęciu światowym.

W tygodniu swojej premiery był najlepiej sprzedającą się grą w Wielkiej Brytanii i Australii, z kolei w Japonii (117 tys. kopii) drugą. W marcu 2017 była to druga najlepiej sprzedająca się gra w Wielkiej Brytanii i najlepiej sprzedająca się na PlayStation 4. W kwietniu 2017 była najlepiej sprzedającą się grą w Wielkiej Brytanii i ósmą w Japonii.

W dwa tygodnie od premiery sprzedano 2,6 mln egzemplarzy gry, do lutego 2018 7,6 mln, a do lutego 2019 – ponad 10 mln, dzięki czemu trafiła do czołówki najlepiej sprzedających się gier na PlayStation 4. W 2020 roku, w celu zwiększenia zyskowności, Sony postanowiło rozpocząć wydawanie swoich gier również na komputery osobiste. Horizon: Zero Dawn wydane na tę platformę w sierpniu na premierę sprzedało się w ponad 700 tys. sztuk. Do lutego 2022 na obu platformach sprzedano ponad 20 mln kopii gry.

Nagrody i wyróżnienia

Kontynuacja i utwory pochodne

W czerwcu 2020 Guerrilla Games zapowiedziało kontynuację gry, Horizon Forbidden West, początkowo mającą ukazać się na PlayStation 5. Trafiła ona do sprzedaży 18 lutego 2022, zarówno na PlayStation 5, jak i na PlayStation 4. W drugiej części Aloy wyrusza na tytułowy Zakazany Zachód, żeby zapobiec zjawisku "czerwonej plagi" mogącemu doprowadzić do zniszczenia biosfery. 5 stycznia 2022 zapowiedziano przeznaczony na PlayStation VR2 spin-off Horizon: Call of the Mountain, której głównym bohaterem będzie nowa postać.

W 2020 wydany został komiks Horizon Zero Dawn: Raróg, stanowiący pomost pomiędzy częścią pierwszą a Forbidden West, z kolei w 2022 jego kontynuacja – Wyzwolenie. Również w 2020 SteamForge wydało grę planszową na licencji Horizon, której historia osadzona jest tuż po zakończeniu Zero Dawn. W maju 2022 poinformowano, że gra zostanie zaadaptowana na produkowany dla Netfliksa serial, do którego scenariusz napisze Steve Blackman, a Aloy będzie jedną z jego głównych bohaterek.

Przypisy

2017 w grach komputerowych
Fabularne gry akcji
Komputerowe gry przygodowe
Fantastycznonaukowe gry komputerowe
Perspektywa trzeciej osoby
Gry komputerowe o tematyce postapokaliptycznej
Gry na platformę PlayStation 4
Gry na platformę Windows
Gry komputerowe wyprodukowane w Holandii
Gry komputerowe z otwartym światem
Laureaci nagród BAFTA
Laureaci Ivor Novello Awards
Gry udostępnione w serwisie PlayStation Network


text:
Acmaturris ampla é uma espécie de gastrópode do gênero Acmaturris, pertencente a família Mangeliidae.

Mangeliidae
Animais descritos em 1971

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Tom Amberry (November 13, 1922 – March 18, 2017) was an American podiatrist who is best known for holding the Guinness world record for most consecutive free throws made, having made 2,750 of them in a row in a span of 12 hours over the course of November 15, 1993 at the age of 71. Amberry held the record for two and a half years before it was surpassed in April 1996 by Ted St. Martin.  After setting his record, he worked with several teams, including the Chicago Bulls to help the players with their free throw shooting.

After graduating college he decided to forgo a two-year contract to play with the then-Minneapolis Lakers, choosing to attend podiatry school instead. His medical office was located on Atlantic Avenue in Long Beach, California.

References

External links
Article about Amberry
Amberry's page at basketball's best
Amberry's official website
Feldman, Jay (1994). Routine Perfection: How did Tom Amberry set the world free throw record? Focus, focus, focus Sports Illustrated. Retrieved 22 April 2013

1922 births
2017 deaths
Chicago Bulls coaches
People from Grand Forks, North Dakota
American podiatrists


text:
Древан () насеље је и општина у централној Француској у региону Центар (регион), у департману Шер која припада префектури Сент Аман Монрон.

По подацима из 2011. године у општини је живело 563 становника, а густина насељености је износила 116,32 становника/-{km²}-. Општина се простире на површини од 4,84 -{km²}-. Налази се на средњој надморској висини од 168 метара (максималној 250 -{m}-, а минималној 153 -{m}-).

Демографија

График промене броја становника у току последњих година

Види још
 Списак општина у департману Шер

Референце

Спољашње везе
 База података: -{Insee}-
 Drevant на страници Националног географског института Француске
 Drevant на страници организације -{INSEE}-
 Најближа насеља (километража, правац и координате)
 Положај места Drevant на мапи Француске (са основним подацима о месту)
 План насеља Drevant на мапи (-{Mapquest}-)

Департман Шер у Француској
Википројект географија/Насеља у Француској


text:
Fejér steht für:
 die ungarische Bezeichnung des historischen Komitats Komitat Weißenburg
 ein Komitat (Verwaltungsbezirk) im nördlichen Zentralungarn, siehe Komitat Fejér
 Fejer Motor Car, ehemaliger kanadischer Automobilhersteller

Fejér oder Fejer ist der Familienname folgender Personen:
 Andreas Fejer-Konnerth (* 1964), deutscher Tischtennisspieler rumänischer Abstammung
 Jules Fejer (1914–2002), ungarischer Physiker
 Leopold Fejér (1880–1959), ungarischen Mathematiker
 Martin Fejer, US-amerikanischer Physiker
 Zoltan Fejer-Konnerth (* 1978), deutscher Tischtennisspieler

Siehe auch:
 Fejér


text:
La governació o muhàfadha d'Alep —en àrab محافظة حلب, muḥāfaẓat Ḥalab— és una divisió administrativa (muhàfadha) de Síria, al nord del país, tocant a Turquia. La superfície varia segons les fonts entre 16.142 km² i 18,500 km². La població és de 4.281.000 habitants (estimats el 2006). La capital és la ciutat d'Alep.

Districtes

 Kobani (o Ayn al-Arab)
 Afrin
 Al-Bab
 Al-Safirah (o As-Safirah)
 A'zaz
 Jabal Sam'an
 Jarabulus
 Manbidj

Governacions de Síria


text:
Georg Bertram (Berlín, marcgraviat de Brandenburg, 27 d'abril, 1882 - Nova York, EUA, 14 de juliol, 1941), fou un pianista i professor de música alemany.

Va estudiar amb Ernst Jedlichka i Moritz Mayer-Mahr, després va estudiar direcció d'orquestra amb Hans Pfitzner i composició amb Philipp Rüfer. El 1903-1933, impartit al Conservatori Stern; entre els seus estudiants, en particular, Max Saal, Salvador Lei, Lilly Dymont. Com a solista va actuar amb directors com Wilhelm Furtwängler, Bruno Walter i Karl Muck. Va fer gires per Polònia, Suècia, Anglaterra i els Països Baixos.

Realitzat el 1924-1928. diversos enregistraments, inclosos diversos estudis de Fryderyk Chopin, Variacions sobre un tema de Beethoven de Camille Saint-Saëns (versió per a dos pianos, amb Karol Schreter), el trio de piano de PI Tchaikovsky "En memòria del gran artista" (amb Rudolf Deman i Karl Dehert) , concert per a quatre claviers i orquestra d'Antonio Vivaldi (amb Bruno Eisner, Leonid Kreutzer i Franz Osborn, Filharmònica de Berlín, director Heinz Unger).

Quan els nazis van arribar al poder, durant algun temps va actuar en programes de concerts de la Unió Cultural Jueva (en particular, juntament amb el quartet de corda de Boris Kroyt). Després va poder deixar Alemanya, des del 1936 anà als EUA on va morir el 1941.

Referències
 https://peoplepill.com/people/georg-bertram-1/

Pianistes alemanys
Pedagogs musicals alemanys
Músics berlinesos
Morts a Nova York
Professors del Conservatori Stern


text:
Gruppetænkning er et psykologisk fænomen der kan optræde i grupper af mennesker, hvis behov for harmoni og konformitet kan føre til, at gruppen  træffer ufornuftige og belastende beslutninger. I en sådan gruppe kan behovet for samhørighed få gruppens medlemmer til at enes for enhver pris. Herved opnås, at beslutninger træffes uden konflikter, men til gengæld også uden nogen kritisk vurdering.

Referencer

Mellemmenneskelige forhold


text:
est une série de light novel japonais écrite par Kumanano et illustrée par 029. La série a débuté le  sur le site Shōsetsuka ni narō.

Les droits de la série ont par la suite été acquis par , qui a publié vingt volumes (avec le volume 11.5) depuis le .

Une adaptation en manga a vu le jour en , elle est illustrée par Sergei et publiée sur le site web PASH! Comic de . Le manga est rassemblé en huit volumes tankōbon à ce jour. Le manga est édité en France par Meian depuis le  et compte à ce jour cinq tomes publiés en français.

Une adaptation en une série télévisée d'animation réalisée par le studio d'animation EMT Squared a été diffusée du  au . Une seconde saison a été annoncée le .

Synopsis
Yuna, une jeune fille de 15 ans vient de commencer à jouer à un VRMMO. Elle décide de s'isoler du monde extérieur pour jouer à ce jeu. En jouant au jeu, elle reçoit une rare tenue d'ours non transférable et surpuissante. Cependant, cette tenue est bien trop voyante pour Yuna et elle ne peut se permettre de la porter, même en jeu. Tout d'un coup Yuna est téléportée dans une forêt inconnue en portant cette fameuse tenue. Yuna va donc commencer une nouvelle aventure dans ce monde avec son costume d'ours surpuissant.

Personnages

 Yuna est une jeune fille de 15 ans qui vit isolée socialement. Elle s'est isolée à l'âge de douze ans de son propre choix pour jouer autant que possible à World Fantasy Online. Elle décide de profiter de sa nouvelle vie dans un autre monde car elle n'a aucune raison de retourner dans le monde réel.
 Dans le jeu, elle possède un costume d'ours avec tout un équipement ayant un rapport avec les ours, cette équipement possède des statistiques hors norme et ainsi même avec un style plus que douteux, elle choisit de revêtir ce costume d'ours.
 Elle possède des multitudes de capacités spéciales toutes plus fortes les unes que les autres et elle possède aussi une capacité qui lui permet d'invoquer deux ourses qui s'appellent Kumayuru et Kumakyū.

 Fina est une fillette de 10 ans et elle réside dans la ville de Crimonia. Sa mère étant atteint d'une grave maladie, elle est contraint de s'occuper de sa famille à un très jeune âge. Ainsi, elle sera très rapidement responsable et mature et s'occupera de sa famille. Comme l'ont noté sa mère et Yuna, Fina possède une maturité anormale pour une fillette de 10 ans.

 Nooa est une fille de 10 ans et une noble qui réside dans la ville de Crimonia. Elle est la petite sœur de Shia Foschurose et la fille de Cliff et Eleanora Foschurose. Elle aime les ours de Yuna plus que tout. Son surnom est "Noa".

 Shuri est la sœur cadette de Fina et la fille de Tylmina.

 Misana est la petite-fille de Gran Farrengram. Son surnom est Misa.

 Shia est une fille de 15 ans et noble qui réside dans la capitale royale. Elle est la sœur aînée de Noa et la fille de Cliff et Eleanora Foschurose. Elle vit actuellement dans la capitale royale avec sa mère et fréquente la Royal Academy, tandis que sa sœur et son père vivent ensemble en Crimonia.

 Cliff est le seigneur féodal de Crimonia et le père de Shia et Noa.

 Gentz est un membre du personnel de la Guilde et un résident de Crimonia. Il devient plus tard le beau-père de Fina et Shuri.

 L'ours de compagnie de Yuna avec Kumayuru. C'est un ours de pelage noire avec des yeux bleus et un collier bleu.

 L'ours de compagnie par Yuna avec Kumakyû. C'est un ours de pelage blanc avec des yeux roses et un collier rose.

 Milaine est une femme réceptionniste de la guilde de Crimonia, elle est généralement la réceptionniste responsable de Yuna.

 Eleanora Foschurose est une noble de 33 ans résidant dans la capitale royale avec Shia. Elle est la mère de Noa et Shia et l'épouse de Cliff Foschurose. Même si elle est au début de la trentaine, Yuna la décrit comme quelqu'un qui ne semble n'avoir que la vingtaine. Eleanora est célèbre dans le pays pour sa beauté.

 Tylmina est la mère de Fina et Shuri et une résidente de Crimonia. Elle est une figure attentionnée et maternelle et vit dans la pauvreté depuis de nombreuses années. Elle a un grand amour pour sa famille et sa sauveuse Yuna et se sent à jamais reconnaissante envers elle. Après avoir été guérie, elle travaille avec les enfants de l'orphelinat pour vendre leurs œufs de poule.

 Roy est le mari décédé de Tylmina. Gentz, Tylmina et lui étaient dans le même groupe d'aventuriers avant qu'ils dessoudent le groupe car Roy se marie avec Tylmina.

 Sanya est le chef de la guilde des aventuriers résidant dans la capitale royale. Elle est une elfe et a une petite sœur nommée Ruimin et un petit frère nommé Luca.

 Lala est une bonne à la résidence des Foschurose.

 Gran est le grand-père de Misana Farrengram résidant à Sheelin. Il est le seigneur féodal de la partie est de la ville de Sheelin, mais plus tard, il gouvernera toute la ville de Sheelin après que la famille Salbert qui gouvernait auparavant la partie ouest de Sheelin se soit fait retirer son statut de noble après l'enlèvement de Misana et de nombreux autres crimes.

 Atora est le chef de la guilde des aventuriers de la ville de Mireera.

 Bô est une des responsable de l'orphelinat de Crimonia.

 Liz est l'institutrice de l'orphelinat de Crimonia.

 Rondo est le majordome de la résidence des Foschurose. Il devient après l'incident de l'orphelinat régler le bras droit de Cliff Foschurose.

Light novel
La série a été publiée pour la première fois en ligne sur le site web Shōsetsuka ni Narō le  par Kumanano. La série a ensuite été acquise par , qui a publié le premier volume en tant que light novel sous leur filiale PASH! Books imprint le .

Liste des volumes

|}

Manga
Une adaptation en manga illustrée par Sergei a commencé à être publiée en ligne sur le site de , PASH! Comic le . La série est rassemblée à ce jour en huit volumes tankōbon. Le manga est édité en France par Meian depuis le . La version française comporte quatre tomes à ce jour.

Liste des tomes

|}

Manga dérivé
Un manga dérivé de l'œuvre originale écrit par le même auteur et illustré par Yukinori Satō, se nommant  est prépubliée sur le site PASH UP! depuis le . Il est à ce jour rassemblé en un volumes tankōbon.

Liste des tomes

|}

Anime
En , une adaptation en une série télévisée animée a été annoncée dans le quatorzième light novel de la série.

La série est animée par le studio d'animation EMT Squared et elle est réalisée par Yuu Nobuta et Hisashii Ishii, avec Takashi Aoshima en tant que scénariste, Yuki Nakano concevant les personnages, et Shigeo Komori composant la musique de la série.

La série a été diffusée du  au  sur AT-X, Tokyo MX, BS11, SUN et KBS.

Azumi Waki a interprété le générique d'ouverture , tandis que Maki Kawase a interprété le générique de fin .

La série est disponible en France sur Wakanim et sur Crunchyroll. La série comporte 12 épisodes. Une seconde saison a été annoncée le .

Liste des épisodes

Notes et références

Annotations

Références

Œuvres
Édition japonaise
Kuma Kuma Kuma Bear Light Novel

Édition japonaise
Kuma Kuma Kuma Bear Manga

 Édition japonaise
 Kuma Kuma Kuma Beā 〜 Kyō mo Kuma Kuma Biyori 〜 Manga

Édition française
Kuma Kuma Kuma Bear Manga

Liens externes
  sur Shōsetsuka ni Narō

 Kuma Kuma Kuma Bear sur Wakanim

Roman publié sur Shōsetsuka ni narō
Roman japonais des années 2010
Réincarnation dans la fiction
Série de light novels
Série manga
Seinen manga
Manga de fantasy
Isekai
Manga des années 2010
Manga publié par Meian
Bande dessinée sur les jeux vidéo
Série d'animation japonaise
Série télévisée de fantasy
Série télévisée japonaise des années 2020
Animation réalisée par EMT Squared
Émission diffusée sur Tokyo MX
Série diffusée sur Wakanim
Série diffusée sur Crunchyroll
Série télévisée sur les jeux vidéo


text:
Гнетови (Gnetopsida) е единственият клас в отдел Gnetophyta. Включва три съществуващи днес рода голосеменни растения, парафилетична група в надотдел Семенни. Те се различават от останалите голосеменни растения по наличието на дървесни съдове, както при покритосеменните.

Въз основа на морфологичните сходства се е предполагало, че гнетовите са групата растения, най-близка до покритосеменните, но молекулярните данни показват по-близка връзка с голосеменните.

Gnetophyta се разделят на три разреда, всеки от които съдържа само по един род:
 Gnetales – повечето са дървовидни пълзящи растения в тропическите гори, но най-известният вид, Gnetum gnemon, е дърво;
 Welwitschiales – включва само един вид, велвичия (Welwitschia mirabilis), срещащ се в пустините на Намибия;
 Ephedrales – наподобяват иглолистни дървета, заради дългите си клони с малки, подобни на люспи, листа.

Източници

Външни препратки


text:
Zaspopathy, also called ZASP-related myofibril myopathy, is a novel autosomal dominant form of progressive muscular dystrophy, first described in 2005.

Cause
The disease encompasses multiple forms of both distal and proximal myopathies, and is caused by mutations in the gene referred to as ZASP.

Pathophysiology

The ZASP gene is located at chromosome 10, and encodes also-called Z-disk-associated protein. Mutations in this protein causes disintegration of the Z-disk of contractile elements (myofibrils) in muscle cells.

Mutations of several other Z-disk related proteins, such as desmin, alfa-B-crystallin and myotilin can cause disorders similar to zaspopathy.

Diagnosis

Treatment

References

External links
  (gene)

Autosomal dominant disorders
Rare diseases
Myoneural junction and neuromuscular diseases


text:
Medaillenspiegel der Leichtathletik-Weltmeisterschaften der Behinderten 2006 in Christchurch nach 203 von 203 Medaillenentscheidungen.

Medaillenspiegel (lexikographisch)
Die Platzierungen sind in dieser Tabelle nach der Anzahl der gewonnenen Goldmedaillen sortiert, gefolgt von der Anzahl der Silber- und Bronzemedaillen (lexikographische Ordnung). Weisen zwei oder mehr Länder eine identische Medaillenbilanz auf, werden sie alphabetisch geordnet auf dem gleichen Rang geführt.

Bei Wettkämpfen mit nur drei Beteiligten wurde keine Bronzemedaille vergeben.

Medaillenspiegel (detailliert)

Weblinks
 Result Book, Seite 611f, (pdf 3,0 MB)

Medaillenspiegel


text:
Local search may refer to:

 Local search (constraint satisfaction), a method for problem solving in constraint satisfaction
 Local search (Internet), web searching for web sites relevant to a given place
 Local search (optimization), a method for problem solving in optimization
 Local authority search, in the UK a search for information about a particular property and the surrounding area undertaken as part of conveyancing


text:
TLP es una sigla que puede designar a:
 Tactical Leadership Programme, organización militar internacional vinculada con la OTAN.
 Trastorno límite de la personalidad, un tipo de trastorno de la personalidad.


text:
Рада євроатлантичного партнерства (РЄАП) (, ) — це загальна політична структура НАТО, у межах якої розвивається співпраця між НАТО та країнами-партнерами на Євроатлантичному просторі, а також двосторонні відносини між НАТО та окремими країнами-партнерами, що беруть участь у програмі «Партнерство заради миру». Це багатосторонній форум, який об'єднує 50 країн, з метою забезпечити процес діалогу та консультацій з питань політики і безпеки серед країн-членів НАТО та країн-партнерів.

РЄАП складається з 28 країн-членів Альянсу та 22 країн-партнерів.

Історія

РЄАП була заснована у 1997 році, прийшовши на зміну Раді північноатлантичного співробітництва, що була організована у 1991 році, одразу після закінчення Холодної війни. Рішення щодо започаткування РЄАП, ухвалене лідерами країн-членів Альянсу під час Мадридського саміту, відбивало прагнення вийти за рамки РПАС (Рада північноатлантичного співробітництва) та створити такий форум з питань безпеки, який би відповідав стану відносин з країнами-партнерами, що ставали дедалі більш розгалуженими як у рамках «Партнерства заради миру», так і у контексті проведення миротворчих операцій під проводом НАТО у Боснії та Герцеговині. До органу, який не був більше зосереджений виключно на відносинах з колишніми супротивниками Альянсу увійшли такі традиційно нейтральні країни, як Австрія, Фінляндія, Швеція та Швейцарія. На Мадридському саміті були також ухвалені заходи, спрямовані на підсилення ПЗМ шляхом надання програмі оперативнішої ролі. Ключовою метою було гарантування країнам-партнерам ширших можливостей для участі у процесі ухвалення рішень з усього кола заходів партнерства, підсилення їхньої ролі у процесі планування, а також з метою зміцнення процесу політичних консультацій. Наступні кроки, спрямовані на підсилення ПЗМ та, зокрема, оперативних аспектів програми, були визначені під час Вашингтонського саміту 1999 року, коли лідери країн РЄАП ухвалили звіт під назвою: «На шляху до партнерства ХХІ століття — поглибленого та більш оперативного партнерства». Прийняте в 1997 році рішення про створення РЄАП ознаменувало визнання Альянсом того факту, що прийшов час рухатись далі, виходити за межі досягнутого Радою північноатлантичного співробітництва, і будувати форум безпеки, який відповідав би дедалі більш розвинутим відносинам, що складались з партнерами в рамках програми ПЗМ. Прикладом рівня досягнутої співпраці стала операція з підтримання миру під проводом НАТО в Боснії та Герцеговині, в якій в 1996 році взяли участь підрозділи з 14 країн-партнерів, що служили поряд зі своїми колегами з Альянсу. Перехід від РПАС до РЄАП доповнив паралельні кроки з посилення ролі Партнерства заради миру, які полягали у дедалі активнішому залученні країн-партнерів до прийняття рішень і планування усього спектра діяльності партнерства.

Регламент роботи

У РЄАП відбуваються довгострокові консультації та співробітництво із широкого кола питань у рамках Робочої програми євроатлантичного партнерства.

Зокрема, до цих питань належать:

 операції з врегулювання кризових ситуацій та підтримання миру;
 регіональні питання;
 контроль над озброєннями та питання розповсюдження зброї масового знищення;
 міжнародний тероризм;
 питання оборони;
 планування та формування спільного бюджету;
 розробка політики та стратегії;
 планування дій на випадок надзвичайних ситуацій цивільного характеру та забезпечення готовності до реагування на природні лиха та катастрофи;
 співпраця у галузі озброєнь;
 ядерна безпека;
 координація управління повітряним рухом цивільними та військовими органами;
 наукова співпраця.

Окрім вище перерахованих, РЄАП запровадила ініціативи для сприяння та координації практичної співпраці та обміну досвідом у ключових галузях, які включають боротьбу з тероризмом, охорону кордонів та інші питання, пов'язані із розповсюдженням зброї масового знищення, стрілецької та легкої зброї.

Засідання РЄАП проводяться щомісяця на рівні послів, щорічно — на рівні міністрів закордонних справ або міністрів оборони та начальників штабів збройних сил, а також час від часу на рівні саміту.

Завдання

Члени РЄАП постійно обмінюються точками зору щодо поточних політичних і безпекових питань, включаючи безпекову ситуацію в Косово й Афганістані, яка постійно розвивається, де розгорнуті пліч-о-пліч миротворчі підрозділи від країн-членів Альянсу та країн-партнерів. Також мають місце багаторічні консультації та співробітництво з широкого кола питань.

Участь України у діяльності РЄАП

Приєднавшись 10 березня 1992 р. до РПАС, Україна підтримала створення Північноатлантичним Альянсом цього унікального форуму, вбачаючи в ньому важливий механізм регулярних консультацій між НАТО і колишніми членами Організації Варшавського Договору, а також новими незалежними державами, що утворилися після розпаду Радянського Союзу, з широкого кола політичних питань та питань загальноєвропейської і регіональної безпеки.

В сучасних умовах розвитку міжнародних відносин, Україна розглядає РЄАП як оптимальний механізм взаємодії НАТО з її партнерами, а також останніх між собою. Механізми РЄАП дозволяють партнерам брати також безпосередню участь у процесі вироблення та прийняття рішень.

Україна виступає за подальше зміцнення процесу консультацій і співробітництва в рамках РЄАП і, з огляду на її майбутнє, розглядає РЄАП як орган постійного діалогу між НАТО та її партнерами. Україна вбачає також певні координуючі функції РЄАП, що намітились після поглиблення Програми «Партнерство заради миру», і підтримуватиме досягнення у відносинах між РЄАП і програмою ПЗМ максимальної продуктивності та ефективності щодо партнерської діяльності і практичного співробітництва.

Як активний член РЄАП, Україна концентрує свою увагу на таких основних напрямках її діяльності:

 політичні питання та питання, що стосуються безпеки;
 консультації з політичного планування;
 економічні питання (конверсія військового виробництва, включаючи її соціальний вимір, аспекти безпеки в економічному розвитку, витрати на оборону та оборонний бюджет);
 наука;
 «виклики сучасному суспільству»;
 інформаційна діяльність;
 миротворчі операції;
 врегулювання кризових ситуацій цивільного характеру тощо

Джерела

  Офіційний сайт НАТО — Тема: Рада євроатлантичного партнерства
  «Довідник НАТО» в редакції 2006
  Офіційний сайт Мінстерства юстиції України Рада євроатлантичного партнерства

Література
 І. О. Мінгазутдінов. Рада євроатлантичного партнерства // Українська дипломатична енциклопедія: У 2-х т./Редкол.:Л. В. Губерський (голова) та ін. — К.:Знання України, 2004 — Т.2 — 812с. ISBN 966-316-045-4
 І. Мінгазугдінов. Рада євроатлантичного партнерства // Політична енциклопедія. Редкол.: Ю. Левенець (голова), Ю. Шаповал (заст. голови) та ін. — К.: Парламентське видавництво, 2011. — с.616 ISBN 978-966-611-818-2

Посилання
 Рада євроатлантичного партнерства  //

Міжнародні відносини НАТО
Засновані 1997


text:
Een roeigiek of roeisloep is een klein scheepstype, meestal gemaakt uit hout. Het werd vroeger gebruikt om van een groter schip aan land te gaan of als reddingsboot. Tegenwoordig worden ze gebruikt bij de zeescouts of voor wedstrijden te roeien.

Inleiding
Een roeigiek is meestal uit hout gemaakt. Er bestaan verschillende types, maar de meest voorkomende zijn geklonken of gelijmde gieken. Er zijn 4 houten bankjes om op te zitten, ook wel doften genoemd. De roeigiek heeft een afneembaar roer en motor. Deze motor wordt gebruikt in geval van nood of voor het oversteken van drukke vaarwateren.
Een bemanning bestaat uit minimum 5 mensen en maximum 7.
 stuurman of barman
 ballastman
 slagroeier
 tweede roeier of tweede man
 derde roeier of derde man
 vierde roeier of vierde man
 kopman

Manier van voortstuwing
Om de roeigiek vooruit te laten gaan moet er geroeid worden. Dit gebeurt door middel van slagroeien. De eerste man, dit is diegene die het dichtste bij de stuurman zit, geeft de slag aan. De rest volgt hem. Deze slag kan kort en krachtig zijn of lang en standvastig, dit hangt af van het weer.

Roeien is niet de enige manier van voortstuwing. Er kan ook gezeild worden. Aan boord van de roeigiek bevinden zich 2 masten die rechtgezet kunnen worden. Hieraan kunnen 2 emmerzeilen bevestigd worden. Er kan enkel voor de wind en halve wind gezeild worden aangezien de roeigiek geen zwaard heeft.

Uitrusting
 4 riemen + 1 reserveriem
 2 masten
 2 zeilen
 1 piekstok
 aantal reddingsvesten voor aantal personen + 2
voorbeeld: 6 mensen aan boord = 8 reddingsvesten
 kaarten voor het gebied waar gevaren wordt
 toeter of hoorn
 rondom schijnbaar licht
 EHBO-uitrusting
 roer en roerstok
 motor
 anker
 marifoon

Te water laten
De roeigiek ligt niet het hele jaar door in het water. Elke keer als ermee gevaren wordt, gaat hij opnieuw het water in. Dit gebeurt door middel van een winch, een kar en een steiger. De giek wordt door middel van mankracht op de kar gelegd en vastgemaakt aan een kabel die rond een winch zit. De kar wordt dan langzaam te water gelaten via een steiger. Op de winch zit een rem zodat deze altijd de controle heeft over de snelheid waarmee de kar naar beneden gaat.

Onderhoud
Een houten boot heeft onderhoud nodig. Gladde delen die veel in contact komen met water worden beschermd met vernis. Andere delen zoals de binnenkant worden bedekt met een laag houtbescherming zoals sadoline of tuinmeubel beschermer. Elk jaar wordt dit allemaal weer verwijderd door middel van schuren en slissen, dit is schuren met water en lage korrel. Ook de kleurmarkeringen, stuurboord en bakboord en kwartiermarkeringen worden verwijderd en opnieuw gedaan zodat de roeigiek er weer netjes uitziet met de opening van het vaarseizoen. Dit vindt plaats eind april.

Scheepstype


text:
Der Brand im Bahnhof King's Cross St. Pancras war ein Großbrand im Londoner U-Bahnhof King's Cross St. Pancras am 18. November 1987, bei dem 31 Menschen starben. Es zählt zu den schwersten Unglücken in der Geschichte der London Underground.

Ausgangslage
Die U-Bahn-Station King's Cross St. Pancras der Piccadilly Line war mit der darüber gelegenen Schalterhalle des Bahnhofs King's Cross über eine dreifache, lange, hölzerne Rolltreppe verbunden. Eine Kontrolle zwei Wochen vor dem Brand hatte gezeigt, dass sich die Rolltreppe in einem schlechten Zustand befand, durch Abnutzung kleine Spalten entstanden waren, Blenden fehlten und sich Schmutz unter der Anlage angesammelt hatte. Untersuchungen nach dem Brand zeigten Reste und Spuren mehrerer vorangegangener Brände, die von selbst wieder erloschen waren, neben einer Ansammlung von Streichhölzern.

Seit dem Brand in der Station Oxford Circus am 23. November 1984, ausgelöst durch eine weggeworfene Zigarette, bestand ein Rauchverbot in allen U-Bahnhöfen Londons.

Unfallhergang
Das Feuer entstand im Berufsverkehr gegen 19:30 Uhr. Aufgrund der Zerstörungen durch den Brand gibt es keine definitiven Spuren, wie es zu der Katastrophe kommen konnte. Die wahrscheinlichste Ursache ist die, dass ein Raucher, der die Station verließ, sich trotz des Rauchverbots bereits auf der Rolltreppe eine Zigarette ansteckte und das Streichholz achtlos zu Boden warf. Das noch brennende Streichholz fiel durch einen Spalt in das Innere der Rolltreppenanlage und entzündete dort ein Gemisch aus Schmierfett, Staub, Holzmehl und Papier. Zunächst sehr klein, konnte das Feuer gleichwohl mit den vorhandenen Feuerlöschern nicht bekämpft werden, da es sich unterhalb des oberen Rolltreppenlaufes entwickelte und nicht direkt erreichbar war. In den Einsatz der Rolltreppen-eigenen Sprinkleranlage war das Personal vor Ort nicht eingewiesen worden. Um 19:39 Uhr wurde entschieden, die Station über die Bahnsteige und Rolltreppen der anderen U-Bahn-Linien zu evakuieren.

Die Feuerwehr wurde durch Angestellte der U-Bahn und die Polizei alarmiert, der Einsatzalarm der Leitstelle an die Wache ging um 19:36 Uhr hinaus. Etwa zehn Minuten nach Ausbruch des Brandes trafen erste Feuerwehreinheiten ein. Die Feuerwehr wollte den Brand mit Atemschutz und Wasser bekämpfen. Um 19:45 Uhr kam es durch die große Länge des schrägen Schachtes, durch den die Rolltreppe verlief, zu einem spezifischen Kamineffekt, der später als Grabeneffekt bezeichnet und erst anlässlich dieser Katastrophe entdeckt wurde. Der Brand breitete sich nun schlagartig aus, so dass in kürzester Zeit die gesamte Rolltreppe in Brand stand und das Feuer in die darüber liegende Schalterhalle schoss. Dabei kam auch der Feuerwehrmann Colin Townsley, der sich als einer der ersten der Brandstelle durch die Schalterhalle näherte, ums Leben.

Bis zu 150 Einsatzkräfte der Feuerwehr waren rund sechs Stunden mit der Brandbekämpfung beschäftigt. Das Feuer war erst um 1:46 Uhr gelöscht. Die durch den Brand in der U-Bahn-Station eingeschlossenen Fahrgäste wurden mit den dafür weiter fahrenden Zügen der U-Bahn evakuiert.

Tote und Verletzte
31 Menschen starben, 100 wurden verletzt, 19 davon schwer. Über 60 Personen erlitten eine Rauchgasvergiftung. Die Verstorbenen erstickten oder verbrannten, einige bis zur Unkenntlichkeit. Ein letzter Toter konnte erst 2004 identifiziert werden. Es handelte sich um einen 73-jährigen, der zunächst nur als Körper 115 registriert war.

Folgen

U-Bahn-Betrieb
Da die Anlagen der kombinierten Station der Metropolitan, Hammersmith & City und Circle Line nicht beeinträchtigt waren, konnten sie am Morgen nach der Katastrophe wieder in Betrieb genommen werden. Die Victoria Line folgte kurz darauf. Die Schalterhalle, die mehreren Linien dient, wurde schrittweise innerhalb von vier Wochen wiedereröffnet. Die drei parallelen Rolltreppen der Piccadilly Line zur Schalterhalle mussten ersetzt werden, was bis zum 27. Februar 1989 dauerte. Bis dahin war der Zugang zu den Bahnsteigen der Piccadilly Line über die Victoria Line möglich. Da die Bahnsteige der Northern Line lediglich über die bereits vom Verkehrsaufkommen der drei Linien hoch belasteten Anlagen zugänglich gewesen wären, fuhren ihre Züge bis zum Abschluss der Bauarbeiten ohne Halt durch diese Station.

Aufarbeitung

Um den Brandhergang lückenlos aufzuklären, wurde die Rolltreppe im Maßstab 1:3 nachgebaut und das Feuer nachgestellt, so dass das Geschehen rekonstruiert werden konnte. Im 1988 publizierten Untersuchungsbericht findet sich der Hinweis, dass von 46 vergleichbaren Vorfällen zwischen 1955 und 1988 allein 32 definitiv auf Raucher zurückzuführen waren.

Zu einem Strafprozess kam es nach diesem Unfall nicht, da kein strafrechtlich Verantwortlicher festgestellt werden konnte.

Sechs Feuerwehrmänner erhielten Auszeichnungen, darunter Colin Townsley, der bei der Katastrophe ums Leben kam, posthum die George Medal. Gedenkveranstaltungen zur Erinnerung an die Toten gab es am Ort der Katastrophe zum zehnten, 20. und 25. Jahrestag. Am Bahnhof und in der nahegelegenen Kirche St. Pancras sind Gedenktafeln angebracht.

Verbesserungen hinsichtlich Brandschutz

Hölzerne Rolltreppen und Rolltreppen mit Holzteilen wurden im U-Bahn-System nach und nach durch moderne Anlagen aus Stahl ersetzt. Einige dieser hölzernen Rolltreppen waren, auch wegen ihrer hohen Anzahl im recht großen U-Bahn-Netz Londons, allerdings noch geraume Zeit im Einsatz. Die Anlage in Marylebone wurde so erst 2003 ersetzt. Noch 2013 wurde für Greenford eine – allerdings oberirdische – Anlage aufgeführt.

Der Brandschutz wurde verstärkt, das Brandmeldesystem, Rauchmelder und Sprinkleranlagen ergänzt und erneuert, das Schulungsprogramm für das Personal überarbeitet. Das bereits existierende Rauchverbot wurde fünf Tage nach dem Brand wesentlich verschärft, auf weitere Anlagen ("inklusiv der Rolltreppen") und Anlagenteile ausgedehnt und Raucher, die dagegen verstießen, mit empfindlichen Strafen bedroht.

Rezeption

Je eine Folge der Fernsehserien Sekunden vor dem Unglück und Medical Detectives widmete sich der Katastrophe.

Nick Lowe widmete dem erst Jahre später identifizierten Todesopfer 1990 den Song Who Was That Man?

Siehe auch
 Liste von Eisenbahnunfällen im Vereinigten Königreich

Literatur
 Desmond Fennell OBE QC: Investigation into the King's Cross Underground Fire. Hrsg.: Department for Transport, London 1988

Weblinks

 Terje Andersen: Railroad and Metro Tunnel Accidents
 BBC: On this day – 18 November 1987
 Peter Murtagh, Andrew Cornelius: From the archive, 19 November 1987: Fire sweeps King's Cross tube tunnels. In: The Guardian v. 19. November 2012
 NN: How the final King's Cross fire victim was identified. In: Homepage der British Transport Police
 NN: King's Cross fire 25th anniversary marked. In: BBC News v. 19. November 2012
 NN: King's Cross Fire's 25th Anniversary To Be Remembered By Transport Union RMT On Sunday. In: The Huffington Post v. 17. November 2012

Einzelnachweise

London King's Cross St. Pancras
Kings Cross St Pancras
U-Bahn-Unfall
London Underground
Eisenbahnunfall (London)
Geschichte Londons (20. Jahrhundert)
Verkehr (London Borough of Camden)


text:
Die taiwanische Volleyballnationalmannschaft der Männer ist eine Auswahl der besten taiwanischen Spieler, die die Chinese Taipei Volleyball Association bei internationalen Turnieren und Länderspielen repräsentiert. Wegen des politischen Konflikts mit der Volksrepublik China tritt die Mannschaft der Republik China offiziell unter der Bezeichnung "Chinesisch Taipeh" an.

Geschichte

Weltmeisterschaft
Bei der bislang einzigen Teilnahme an einer Volleyball-Weltmeisterschaft belegte Taiwan 1986 den fünfzehnten Rang.

Olympische Spiele
Taiwan konnte sich noch nie für Olympische Spiele qualifizieren. Im Mai 2008 scheiterte die Mannschaft beim Qualifikationsturnier für Peking 2008 in Düsseldorf unter anderem an Deutschland.

Asienmeisterschaft
Als die Taiwaner 1983 zum ersten Mal an der Asienmeisterschaft teilnahmen, wurden sie gleich Vierter. Bei den nächsten fünf Turnieren waren die Resultate wechselhaft und Taiwan schwankte zwischen Platz fünf und zehn. 1997 belegten sie erneut den vierten Rang. Nach dem siebten Platz 1999 ging es in den Jahren 2001 bis 2005 von Rang sechs hinunter auf den 13. Platz. Bei den Titelkämpfen 2007 wurde Taiwan Achter.

World Cup
Taiwan hat noch nie im World Cup gespielt.

Weltliga
Die Weltliga fand bisher ebenfalls ohne Beteiligung Taiwans statt.

Weblinks
Homepage des taiwanischen Volleyballverbands (chinesisch)
FIVB Competitions (englisch)
Ergebnisse der Asienmeisterschaft (englisch)
Team-Übersicht bei Olympia-Qualifikation 2008 (englisch)

Volleyballnationalmannschaft (Männer)
Volleyball Manner
Nationalmannschaft der Manner


text:
Нагоря́ни —  село в Україні, у Кельменецькій селищній громаді Дністровського району Чернівецької області.

Село розташоване на березі річки Дністер, навколо - гори. На горах, за деякими даними, є згаслий вулкан. Також у Нагорянах є три скелі, які за легендою називаються «Баба, Дід та Внучка» і заввишки понад сто метрів.

У селі народилося багато митців, зокрема поетеса Віра Китайгородська.

У селі є поховання панів, які сховані під хрестом на горі. Деякі люди оповідають, що в склепі є золото, але ті, що намагалися його відшукати, не поверталися.

Археологія
Городище на високому останці правого берега Дністра має майданчик (діаметр 20 м), обмежений валами і ескарпами по краю мису та з напільного боку. Знайдена кераміка IX-X і XI-XII ст. Деякі дослідники відносять його до сакральних.

Див. також
 Шишкові горби

Населення
Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 576 осіб, з яких 257 чоловіків та 319 жінок.

За переписом населення України 2001 року в селі мешкали 502 особи.

Мова
Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року:

Відомі люди
 Китайгородська Віра Микитівна. - 05.12.1961, с. Нагоряни Кельменецького району Чернівецької області) - українська поетеса і журналіст. У 1984 р. закінчила філологічний факультет Чернівецького університету. Головний редактор газети "Буковинське віче". Голова Чернівецької обласної організації Національної спілки письменників України (2012). Заслужений працівник культури України (2010). Лауреат премій ім. Дмитра Загула (2003) та Сидора Воробкевича (2004).

Автор книг: "Виноградна колиска", "Сонце вночі", "Дикаданс", "Ловіння вітру", "Безконечник", "Гойра", "Сім вінків сонетів".
 Кушнір Віктор Степанович. - (*03.08.1937, с. Калиня К.-Подільського району Хмельницької області - 02.10.1973, м. Київ) - український поет, журналіст, літературний критик. Дитинство і рання юність Віктора Кушніра пройшла в с. Нагоряни. Працював у Кельменецькій районній газеті (1959-1964), у газетах "Радянська Буковина", "Вечірній Київ".

Автор збірок: "Пам'ять" (1968), "Неподільність" (1972), "Повернення" (1980).

Померли з голоду в 1946-47 роках
Причина смерті: виснаження, дистофія, задуха, тиф. Список померлих подається за виданням "Національна книга пам'яті жертв голодоморів 1932-1937, 1946-1947 років в Україні. Чернівецька область".- Чернівці: Зелена Буковина, 2008. - С. 621-622. - ISBN  978-966-8410-48-3.
1. Бащук Анастасія                    Невідомо  Невідомо
2. Верстюк Василь Петрович            Невідомо  Невідомо
3. Веселовська Наталія                Невідомо  Невідомо
4. Веселовська Ніна Дмитрівна         1934      09.12.1946
5. Дністрян Надія Іванівна            1868      10.05.1947
6. Ільчук Микола Іванович             1945      26.05.1947
7. Китайгородська Олена Федорівна     Невідомо  Невідомо
8. Китайгородський Михайло Іванович   1876      28.05.1947
9. Китайгородський Михайло Федорович  Невідомо  Невідомо
10.Кифоряк Пазина Калістратівна       Невідомо  Невідомо
11.Кифоряк Семен Федорович            Невідомо  Невідомо
12.Козак Георгій Іванович             1897      21.05.1947
13.Кушнір Микола Васильович           Невідомо  Невідомо
14.Кушнір Христина Іванівна           1896      10.04.1947
15.Матковський Петро Антонович        1872      04.04.1947
16.Мельник Василь Прокопович          Невідомо  Невідомо
17.Мельник Гаврило                    Невідомо  Невідомо
18.Мельник Георгій Данилович          1847      20.06.1947
19.Мельник Марія Прокопівна           Невідомо  Невідоммо
20.Мельник Олександр Васильович       1906      18.07.1946
21.Мельник Олексій Георгійович        1892      21.04.1947
22.Пастух Ганна Антонівна             1883      24.06.1947
23.Тихонький Тимофій                  Невідомо  Невідомо
24.Цуркан Василь Кирилович            Невідомо  Невідомо
25.Цуркан Іван Логінович              Невідомо  Невідомо
26.Цуркан Марія Василівна             Невідомо  Невідомо
27.Цуркан Ганна Данилівна             1876      06.05.1947

Галерея

Примітки

Посилання

 Сайт села Нагоряни

Села Чернівецької області
Давньослов'янські святилища


text:
Amanita ravenelii é uma espécie de fungo que pertence ao gênero de cogumelos Amanita na ordem Agaricales. Produz um corpo de frutificação cujo píleo ("chapéu") é branco a branco-amarelado, e atinge até 17 cm de diâmetro. Sua superfície é coberta por pequenas verrugas, que, a medida que o cogumelo envelhece, vão ficando mais parecidas com escamas. O tronco, de cor semelhante, mede até 25 cm de altura e 3 cm de espessura. Possui um bulbo na base e que pode enraizar no solo. O véu universal permanece na base do tronco na forma de escamas espessas, muitas vezes formando anéis irregulares. O cheiro do cogumelo foi comparado ao de água sanitária, ou de "tênis velho", e sua comestibilidade referida como desconhecida, "não recomendada", ou venenosa.

A espécie foi descrita em 1859 por Miles Berkeley e Moses Curtis como Agaricus ravenelii. Em 1887, foi movida para o gênero Amanita pelo italiano Pier Andrea Saccardo, formando assim o nome científico atual. O epíteto ravenelli homenageia o micologista norte-americano Henry William Ravenel. Há outras espécies parecidas no mesmo gênero, como A. chlorinosma, A. polypyramis e A. armillariiformis, porém, A. ravenelii pode ser distinguido destas pela presença do bulbo basal e pelo aspecto das escamas da superfífice do chapéu.

Na natureza, os cogumelos podem ser encontrados crescendo sobre o chão, solitários, dispersos ou em grupos, nas florestas mistas de coníferas e decíduas. Embora não se saiba exatamente com quais espécies de árvores prefere se associar, de um modo geral, cogumelos Amanita da seção Lepidella tendem a formar micorrizas com pinheiros do subgênero Pinus, carvalhos, e Carya. A espécie está amplamente distribuída no sudeste dos Estados Unidos, onde sua ocorrência é apontada como "ocasional a frequente" no final do verão e outono, entre agosto e novembro. Foram coletados cogumelos em Maryland, Carolina do Norte, Carolina do Sul, Indiana, Tennessee, e Virgínia. A espécie também foi registrada no estado mexicano da Baja California.

Taxonomia
A espécie foi descrita cientificamente pela primeira vez por Miles Joseph Berkeley e Moses Ashley Curtis, em 1859, como Agaricus ravenelii. O micologista italiano Pier Andrea Saccardo a transferiu para o gênero Amanita em 1887. Atualmente, ela está classificada na subseção Solitariae, da seção Lepidella no gênero Amanita. Outras espécies desta seção encontradas na América do Norte incluem: A. abrupta, A. atkinsoniana, A. chlorinosma, A. cokeri, A. daucipes, A. mutabilis, A. onusta, A. pelioma, A. polypyramis, e A. rhopalopus.

O epíteto específico ravenelli foi dado em homenagem ao micologista norte-americano Henry William Ravenel. Em língua inglesa, o nome popular do cogumelo é "pinecone Lepidella".

Descrição

O píleo (o "chapéu" do cogumelo) mede de 8 a 17 cm de diâmetro e é inicialmente hemisférico a quase redondo, tornando-se posteriormente convexo ou achatado. É carnudo, branco a branco-amarelado, geralmente seco, mas por vezes algo pegajoso quando maduro. O véu universal permanece como uma camada amarela pálida a marrom-alaranjada que se fragmenta em diversas verrugas grosseiras, apinhadas, cônicas ou truncadas. As verrugas atingem até 6 milímetros (mm) de largura e 4 mm de altura, e vão ficando mais parecidas com escamas em direção a borda do chapéu a medida que o cogumelo envelhece. A margem não é estriada (sem ranhuras), e apendicular (com restos do véu parcial pendurados ao longo da margem do píleo). As lamelas não se aderem à estipe. Elas são apinhadas, moderadamente largas e de cor branco-amarelado a amarelo pálido. Intercaladas entre as lamelas é possível notar a presença de lamelas curtas (lamélulas) que não se estendem completamente até a estipe; elas são um pouco truncadas (terminam abruptamente) a atenuadas (diminuem gradualmente).

A estipe (o "tronco" do cogumelo) possui 10 a 25 cm de comprimento e 1 a 3 cm de largura, e diminui ligeiramente em espessura próximo ao ápice. É sólida (ou seja, não é oca), branca a amarelo pálido, e coberta com tufos de pelos lanosos macios ou fibrilas. Tem um grande bulbo basal, inchado no meio, que enraíza no solo a uma profundidade de até 5,5 cm. O véu parcial é branco-amarelado a amarelo pálido, formando um anel grosso, lanoso, delicado, e que logo desaparece. O véu universal permanece na base do tronco na forma de escamas espessas e encurvadas para baixo, muitas vezes formando anéis irregulares. A carne é firme, e de tonalidade branca a amarelo pálido. O tecido do cogumelo tem um cheiro descrito como de água sanitária, ou de "tênis velho". A comestibilidade dos cogumelos de Amanita ravenelii foi descrita como desconhecida, "não recomendada", ou venenosa.

Características microscópicas
Os esporos são elipsoides, ocasionalmente ovoides ou obovoides, de paredes finas, hialinos, amiloides (o que significa que absorvem o iodo quando expostos ao reagente de Melzer), e medem 8 a 11 por 5,5 a 7,5 micrômetros (µm). A impressão de esporos, técnica utilizada na identificação de fungos, é branca. Os basídios (células que carregam os esporos) medem 40 a 65 por 7 a 11,5 µm, possuem quatro esporos cada, com fíbulas em suas bases. Os queilocistídios (cistídios nas bordas das lamelas) são vistos ocasionalmente como células pequenas, em forma de trevo, medindo 15 a 35 por 10 a 15 µm, sobre as hifas de paredes finas que têm 3 a 7 µm de diâmetro. A cutícula que reveste o píleo, que não está claramente diferenciada do tecido do próprio píleo, é constituída por hifas de paredes finas, entrelaçadas, com 2,5 a 9 µm de diâmetro. O tecido do véu universal sobre o chapéu consiste de fileiras eretas e mais ou menos paralelas de células aproximadamente esféricas, elipsoides a amplamente elipsoides, de até 78 por 65 µm. Há também células em forma de fuso ou trevo que chegam a medir 125 por 30 µm. Estas últimas são terminais ou aparecem em cadeias curtas; são moderadamente abundantes, de paredes finas, ramificadas, entrelaçadas, às vezes quase coraloides, com 3 a 9,5 µm de diâmetro e com algumas hifas oleosas dispersas de 5 a 12,5 µm de diâmetro. A distribuição das hifas na base da estipe é semelhante a que acontece no píleo, porém com mais hifas filamentosas. Fíbulas estão presentes.

Espécies semelhantes

Os corpos de frutificação de  A. ravenelii distinguem-se dos de A. chlorinosma pela presença de verrugas cônicas, grandes e de cor amarelo-pálido a laranja-amarronzado na superfície do chapéu e no grande bulbo basal. O cogumelo A. polypyramis é parecido, mas é inteiramente branco, e não possui as verrugas cônicas amarelas e laranja amarronzadas típicas de A. ravenelii. A espécie norte-americana A. armillariiformis possui a superfície do chapéu de aspecto similar, porém, ao contrário de A. ravenelii, não tem um bulbo basal distinto, e é encontrada em regiões semi-áridas associada a choupos e árvores velhas de Pseudotsuga menziesii. Também da América do Norte, A. mutabilis tem tons de rosa no píleo e no tronco, sua carne quando cortada fica rosada; ela cheira a erva-doce.

Habitat e distribuição
Como a grande maioria das espécies do gênero Amanita, A. ravenelii é uma espécie micorrízica, formando portanto uma associação simbiótica mutuamente benéfica com várias espécies de plantas. As ectomicorrizas garantem ao cogumelo compostos orgânicos importantes para a sua sobrevivência oriundos da fotossíntese do vegetal; em troca, a planta é beneficiada por um aumento da absorção de água e nutrientes graças às hifas do fungo. A existência dessa relação é um requisito fundamental para a sobrevivência e crescimento adequado de certas espécies de árvores, como alguns tipos de coníferas. Os corpos de frutificação crescem sobre o chão solitários, dispersos ou em grupos, nas florestas mistas de coníferas e decíduas. Embora não se saiba exatamente quais espécies de árvores o A. ravenelii prefere se associar, de um modo geral, cogumelos Amanita da seção Lepidella tendem a formar micorrizas com pinheiros do subgênero Pinus, carvalhos, e Carya.

Amanita ravenelii está amplamente distribuída no sudeste dos Estados Unidos, onde sua ocorrência é apontada como "ocasional a frequente" no final do verão e outono, nos meses de agosto a novembro; foram coletados cogumelos nos estados de Maryland, Carolina do Norte, Carolina do Sul, Indiana, Tennessee, e Virgínia. A espécie também foi registrada crescendo no norte do estado de Baja California, no México.

Ligações externas

Fotos no Mushroom Observer

ravenelii
Fungos descritos em 1859
Fungos não comestíveis


text:
Lavinia Sernardi (ur. 2 czerwca 1588 w Grottammare, zm. 15 września 1623 tamże) – włoska Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Życiorys
Pochodziła z religijnej rodziny. Mając 15 lat wyszła za mąż; z tego związku miała czworo dzieci. Poświęciła swoje życie posłudze miłosierdzia. Szczególnie czciła św. Benedykta. Wkrótce ciężko zachorowała i zmarła 15 września 1623 roku w opinii świętości mając 35 lat. Obecnie trwa jej proces beatyfikacyjny.

Bibliografia

Włoscy Słudzy Boży Kościoła katolickiego
Urodzeni w 1588
Zmarli w 1623


text:
Leon Karasiński (budowniczy) (ur. 1821, zm. 1876) – budowniczy polski.

Pracował na terenie Warszawy.

Prace
 Resursa Obywatelska w Warszawie
 kościół w Szołkowie
 spichrze Banku Polskiego w Warszawie
 grobowiec Iwana Skwarcowa na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
 przebudowa fabryki w Jeziornie

Przypisy

Bibliografia

Urodzeni w 1821
Zmarli w 1876
Polscy inżynierowie budownictwa


text:
«Саломея с головой Иоанна Крестителя» — картина североитальянского художника Бернардино Луини, написанная около 1527 года. До 1773 года находилась в Музее истории искусств в Вене, затем была заменена на другую работу и попала во Флоренцию, в Галерею Уффици. Существует шесть авторских вариантов этого сюжета, которые хранятся в Музее истории искусств, Лувре, Бостонском музее изящных искусств, музее Прадо и коллекции князя Борромео на острове Изола-Белла.

История
Во время прибытия во Флоренцию картина приписывалась Леонардо да Винчи, но была заново атрибутирована Гутьесом как работа Бернардино Луини на основании инвентаризации 1890 года. Бельтрами датировал её около 1527—1530 годами, то есть поздним этапом творчества художника. Влияние Леонардо да Винчи особенно заметно в лице девушки, которое критики сравнивают с рисунком «Голова девушки» Леонардо.

Описание и анализ
На картине изображён палач, который держит отрубленную голову Иоанна Крестителя над чашей, которую придерживает Саломея (или, возможно, Иродиада). Слева за сценой наблюдает пожилая женщина с покрытой вуалью головой, вероятно, служанка. Лицо палача изображено с почти карикатурными чертами, которые усиливают его уродство и злобу, в отличие от тонких черт безжизненного лица Крестителя. Особое внимание уделяется роскошному платью Саломеи, характерному для моды начала XVI века, и её искусно заплетенным волосам.

Примечания

Картины 1527 года
Картины Бернардино Луини
Картины по сюжетам Нового Завета
Иоанн Креститель в живописи
Картины из собрания галереи Уффици


text:
Martin Forsthuber (* 8. Oktober 1937 in Eugendorf) ist ein ehemaliger österreichischer Politiker (ÖVP) und Geschäftsführer des Salzburger Seniorenbundes. Er war von 1993 bis 1994 Mitglied des österreichischen Bundesrates und von 1996 bis 1999 Abgeordneter zum Salzburger Landtag.

Ausbildung und Beruf
Forsthuber wurde in Eugendorf geboren und besuchte von 1945 bis 1949 die Volksschule in Plainfeld. Zwischen 1949 und 1953 wechselte er zum Besuch der Hauptschule nach Salzburg, wobei er anschließend die landwirtschaftliche Fortbildungsschule und die Handelsschule in Salzburg absolvierte. Nachdem er von 1956 bis 1957 den Präsenzdienst absolviert hatte, arbeitete er von 1957 bis 1960 als landwirtschaftlicher Facharbeiter im elterlichen Betrieb mit. Danach wurde er 1961 Angestellter bei der Land- und Forstwirtschaftlichen Sozialversicherungsanstalt Salzburg, wo er bis 1963 beschäftigt war. Er trat 1964 in den Dienst des Salzburger Seniorenbundes, für den er bis 1997 als Landesgeschäftsführer arbeitete.

Politik und Funktion
Forsthuber engagierte sich von 1952 bis 1961 in der Jungen Volkspartei. Neben seinem Beruf als Landesgeschäftsführer des Salzburger Seniorenbundes hatte Forsthuber zwischen 1973 und 2002 auch die Funktion des geschäftsführenden Obmanns der Salzburger Seniorenhilfe inne. Er war Mitglied der Österreichischen Volkspartei und wirkte von 1971 bis 1986 als Ortsparteiobmann der ÖVP in Schallmoos-Nord. Auf Landesebene gehörte er von 1997 bis 2002 dem Landesparteipräsidium an, zudem war er von 1991 bis 1997 Bezirksobmann des Salzburger Seniorenbundes Salzburg-Stadt. Danach war er von 1997 bis 2002 Landesobmann des Salzburger Seniorenbundes und wirkte während dieser Zeit auch als Vizepräsident des Österreichischen Seniorenrates. Ab 1995 war er zudem Obmann des Bundessozialausschusses des Österreichischen Seniorenbundes bzw. Mitglied der Seniorenkurie im Bundeskanzleramt. Des Weiteren war er ab 1998 als Mitglied des Seniorenbeirates beim Amt der Salzburger Landesregierung aktiv.

Sein erstes politisches Mandat hatte er zwischen 1972 und 1987 als Mitglied des Gemeinderates der Stadt Salzburg inne, wobei er auch Obmann des Sozialausschusses und Mitglied des Stadtsenates war. Er war vom 20. Oktober 1993 bis zum 1. Mai 1994 Mitglied des Bundesrates und gehörte danach vom 24. April 1996 bis zum 26. April 1999 dem Salzburger Landtag an.

Forsthuber war von 1980 bis 1990 Mitglied der Hauptversammlung und des Vorstandes der Salzburger Gebietskrankenkasse, ab 1995 Vorstandsmitglied im Hauptverband der Österreichischen Sozialversicherungsträger und ab 1995 Vorsitzender des Beirates in der Salzburger Gebietskrankenkasse.

Literatur
 Richard Voithofer: Politische Eliten in Salzburg. Ein biografisches Handbuch 1918 bis zur Gegenwart (= Schriftenreihe des Forschungsinstitutes für Politisch-Historische Studien der Dr.-Wilfried-Haslauer-Bibliothek, Salzburg. Bd. 32). Böhlau, Wien u. a. 2007, ISBN 978-3-205-77680-2.

Weblinks

Mitglied des österreichischen Bundesrates aus Salzburg
Landtagsabgeordneter (Land Salzburg)
ÖVP-Mitglied
Österreicher
Geboren 1937
Mann


text:
Die Royal Grenada Police Force, RGPF (dt.: Königliche Polizeistreitkräfte von Grenada) ist eines der beiden militärischen Organe in Grenada. Sie stellt die Polizeikräfte und hat die Aufgaben das Strafrecht umzusetzen, Fremdenrecht und Seerecht durchzusetzen, sowie Hafensicherheit und Feuerwehr zu garantieren. Mit 15 Polizeistationen und 900 Angestellten reagiert die Polizei auf ca. 15.000 Verbrechen und Vorfälle pro Jahr. Die Royal Grenada Police Force verfügt auch über paramilitärische Einheiten zur nationalen Verteidigung.

Die Einheiten umfassen 650 Mitglieder, wovon 80 der Special Services Unit angehören, 30 zur Coast Guard und dem Immigration and Passport Department unterstellt sind.

Geschichte
Die RGPF wurde bereits 1853 gegründet. 1854 wurde das Hauptquartier der RGPF in Fort George eingerichtet. Während der kurzen revolutionären Zeit des People's Revolutionary Government (PRG) Anfang der 1980er wurde die RGPF einfach als Grenada Police Service bezeichnet. In dieser Zeit verlor die Polizei auch fast ihre komplette Autorität und war gezwungen viele Kompetenzen an die neugegründete People's Revolutionary Army abzutreten. Das Hauptquartier unter der Führung von Premierminister Maurice Bishop wurde von Fort George (umbenannt in Fort Rupert) in die Melville Street verlegt (24. Mai 1979). Der Name wurde wieder zurückgewandelt und das Polizeihauptquartier zurückverlegt nach Fort George nach dem 25. Oktober 1983, nach dem Militärputsch von General Hudson Austin und der US-Invasion in Grenada. Vor 1984 wurden Offiziere im Regional Police Training Centre in Barbados ausgebildet.

National Band of Grenada
Zwischen 1905 und 1907 wurde die National Band of Grenada als Drum and Bugle Corps als Teil der RGPF gegründet. Diese wurde in Government Band umbenannt, da auch Freiwillige und Händler mitspielten. Am 1. August 1967 wurde die Band in RGPF band umbenannt und erhielt ihren ersten Inspector of Police als bandmaster (Dirigent): Switch De Couteau.

Mongoose Gang
Mongoose Gang war zwischen 1967 und 1979 ein quasi unabhängiger Teil des Militärs. Sie stand unter der Kontrolle von Sir Eric Gairy, dem Premier und späteren Prime Minister of Grenada und Führer der Grenada United Labour Party.

Commissioner
 Stephen Bascombe (1969–1970)
 R. King (1970–1971)
 Rugent David (1971)
 R. L. Barrow (1971–1973)
 Nugent David (1973–1974)
 Osbert James (1974–1975)
 J. Usen (1975–1976)
 Osbert James (1976)
 Adonis Francis (1976)
 Osbert James (1976–1978)
 Anthony Bernard (1978)
 Osbert James (1978–1979)
 Raphael Stanislaus (1979)
 James Clarkson (1979–1981)
 A. B. Bernar (1981)
 Major Ian St. Bernard (1981)
 Major Patrick McLeish (1981–1983)
 Fitzroy Bedeau (1995–2005)

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Homepage: rgpf.gd

Organisation (Grenada)
Polizei (Grenada)
Gegründet 1853
Militär (Grenada)


text:
Stahre ist der Familienname folgender Personen:

 Mikael Stahre (* 1975), schwedischer Fußballspieler
 Olof Stahre (1909–1988), schwedischer Reiter

Siehe auch:
 Stare (Begriffsklärung)


text:
The 1974 Commercial Union Assurance Masters) was a men's tennis tournament played on outdoor grass courts in Kooyong, Melbourne in Australia. It was the 5th edition of the Masters Grand Prix and was held from 10 December through 15 December 1974.

Finals

Singles

 Guillermo Vilas defeated  Ilie Năstase 7–6, 6–2, 3–6, 3–6, 6–4
 It was Vilas' 11th title of the year and the 13th of his career.

References

Commercial Union Assurance Masters, 1974
Com
Grand Prix tennis circuit year-end championships
Tennis tournaments in Australia
Commercial Union Assurance Masters


text:
La Mi-août en Bretagne (Mi-août bretonne jusqu'en 2009) est une course cycliste par étapes française disputée en Bretagne. Créée en 1960, elle est organisée jusqu'en 1966. Elle réapparaît en 1978, organisée par Louis Bihannic. Les coureurs professionnels y participent pour la première fois en 1984. De 1996 à 2000 et de 2002 à 2004, les courses composant la Mi-août bretonne sont intégrées au calendrier UCI en tant que courses en ligne, en catégorie 1.5. Ces courses portent le nom de prix. Leur nombre varie selon les années. De 2005 à 2008, la Mi-août bretonne ne fait pas partie du calendrier UCI. En 2008, la division en prix est abandonnée au profit d'étapes, et un classement général au temps remplace le classement par points pour désigner le vainqueur. En 2009, la Mi-août bretonne intègre l'UCI Europe Tour en tant que course par étapes, en catégorie 2.2. Elle est par conséquent ouverte aux équipes continentales professionnelles françaises, aux équipes continentales, à des équipes nationales et à des équipes régionales ou de clubs. Les UCI ProTeams (première division) ne peuvent pas participer.

Une course régionale : la mi-août bretonne, en 1961
La mi-août 1961 est disputée  entre le 13 et le . Un classement général après chaque épreuve permet de suivre la course, constituée comme une épreuve à étapes. Les lieux des épreuves donnent simplement le nom de la commune où a lieu la compétition du jour. Au total, 9 courses, dont une disputée contre-la-montre livrent le verdict final. Celui-ci est double, un classement aux points est établi en parallèle du classement au temps. Le podium aux points diffère totalement de celui établi au temps : Jean Bourlès est premier, suivi de Marcel Camillo et de Simon Leborgne.

Les bourgs et villes "étapes" sont Caudan, Plevin, Mael-Pestivien, Pleine-Fougères, Saint-Brieuc, Perros-Guirec, Mael-Carhaix, Réguiny.

Les neuf vainqueurs sont Jacques Simon, Raymond Poulidor, Simon Leborgne, Marcel Camillo, deux fois chacun et Arthur Bihannic. Simon et Camillo sont du groupe sportif V.C. XIIe-St-Raphaël, avec bicyclettes Gitane et pneus Dunlop, alors que Le Borgne et Poulidor courent pour Bobet-BP et Mercier-BP, sur pneus Hutchinson. Rien n'apparaît pour Bihannic. Quant au classement général final, le podium est régional, Fernand Picot et François Le Bihan étant équipiers, tout comme Jean Bourlès chez Mercier-BP, l'équipe dirigée par Antonin Magne. Raymond Poulidor, champion de France en titre, est finalement classé septième.

Palmarès

|-
|align=center colspan=4| Mi-août bretonne
|-
|-
|align=center colspan=4| éditions professionnels
|-
| 1961
|  Fernand Picot
|  François Le Bihan
|  André Ruffet
|-
| 1962
|  Jean Gainche
|  Henry Anglade
|  Pierre Ruby
|-
| 1963
|  Jean Bourlès
|  Jean Gainche
|  Georges Groussard
|-
|-
|align=center colspan=4| éditions amateurs
|-
|-
| 1978
|  Gildas Le Menn
|
|-
| 1979
|  Philippe Dalibard
|
|
|-
| 1980
|  Philippe Dalibard
|
|
|-
| 1981
|  Patrick Busolini
|
|
|
|-
| 1982
|  Jean-Pierre Paul
|
|
|
|-
| 1983
|  Jacky Gesbert
|
|
|
|-
| 1984
|  Guy Bernard
|
|
|-
| 1985
|  Hubert Graignic
|
|
|-
|align=center colspan=4| éditions open
|-
|-
| 1986
|  Philippe Dalibard
|  Christian Seznec
|  Michal Ragot
|-
| 1987
|  Philippe Dalibard
|  Dominique Le Bon
|  Mariano Martinez
|-
| 1988
|  Philippe Dalibard
|  René Bittinger
|  Dominique Le Bon
|-
| 1989
|  Philippe Dalibard
|  Félix Urbain
|  Pascal Churin
|-
| 1990
|  Marek Świniarski
| ?
| ?
|-
| 1991
|  Linas Knistautas
|  Marek Świniarski
|  Naglis Ciplijauskas
|-
| 1992
|  François Simon
|  Franck Morelle
|  Dominique Le Bon
|-
| 1993
|  Jonas Romanovas
|  Remigius Lupeikis
|  Artūras Kasputis
|-
| 1994
|  Saulius Šarkauskas
| ?
|  Remigius Lupeikis
|-
| 1995
|  Nicolas Jalabert
|  Christophe Rinero
|  Jacques Bogdaski
|-
| 1996
|  David Delrieu
|  Vincent Cali
| Cezary Zamana
|-
| 1997
|  Anthony Morin
| Cédric Dedoncker
| Christopher Horner
|-
| 1998
|  Jean-Michel Tessier
| Jean-Philippe Yon
| Cyrille Prisé
|-
| 1999
|  Stéphan Ravaleu
| Cees Jeurissen
| Guillaume Auger
|-
| 2000
|  Jamie Drew
| Frédéric Gabriel
| Samuel Plouhinec
|-
| 2001
|  Lilian Jégou
| Shinichi Fukushima
| Stéphane Auroux
|-
| 2002
|  Lilian Jégou
| Frédéric Finot
| Simone Mori
|-
| 2003
|  Mickaël Buffaz
| Francesco Cipoletta
| Yann Pivois
|-
| 2004
|  Stéphane Conan
|  David Le Lay
|  Stéphane Pétilleau
|-
| 2005
|  Frédéric Lubach
|  Sébastien Duret
|  Mickaël Leveau
|-
| 2006
|  Stefan Kushlev
| Jonathan Dayus
| Joel Pearson
|-
| 2007
|  Christopher Froome
|  Franck Charrier
|  Sébastien Harbonnier
|-
| 2008
|  Piotr Zieliński
|  Frédéric Lubach
|  Guillaume Malle
|-
| 2009
|  Frederik Wilmann
|  Kévin Lalouette
|  Julien Bérard
|-
|align=center colspan=4| Mi-août en Bretagne
|-
| 2010
|  Jean-Luc Delpech
|  Kévin Lalouette
|  Kristian House
|-
| 2011
|  Mark McNally
|  Stian Remme
|  Gilles Devillers
|-
| 2012
|  David Veilleux
|  Christer Rake
|  Alexandre Blain
|}

Palmarès des prix

Notes et références

Liens externes
 Palmarès de la Mi-août en Bretagne sur siteducyclisme.net
 Palmarès sur memoire-du-cyclisme.eu

Compétition cycliste en Bretagne
Ancienne course cycliste


text:
Багаладі, Баґаладі (, ) — муніципалітет в Італії, у регіоні Калабрія,  метрополійне місто Реджо-Калабрія.

Багаладі розташоване на відстані близько 520 км на південний схід від Рима, 120 км на південний захід від Катандзаро, 17 км на південний схід від Реджо-Калабрії.

Населення —   (2014).
Щорічний фестиваль відбувається 9 листопада. Покровитель — San Teodoro martire.

Демографія

Сусідні муніципалітети

 Кардето
 Монтебелло-Йоніко
 Реджо-Калабрія
 Роккафорте-дель-Греко
 Сан-Лоренцо

Див. також
 Список муніципалітетів метрополійного міста Реджо-Калабрія

Примітки


text:
Ian Douglas may refer to:

Ian Douglas (author), pseudonym of American author William H. Keith, Jr.
Ian Douglas (bishop), American bishop
Ian Douglas (politician), Dominican politician

See also

Iain Douglas-Hamilton (born 1942), zoologist
Ian Akers-Douglas (1909–1952), English cricketer

Douglas (disambiguation)
Ian (disambiguation)


text:
Esistono più comuni francesi con questo nome

Les Mées – Alpi dell'Alta Provenza
Les Mées – Sarthe

Pagine correlate
Mées (Landes)


text:
Simone Marthe Brangier Boas (ur. 3 lutego 1895 w La Crèche, zm. 17 czerwca 1981 w Filadelfii) – amerykańska rzeźbiarka modernistyczna francuskiego pochodzenia.

Życiorys
Urodziła się 3 lutego 1895 roku jako Simone Marthe Brangier w La Crèche, w rodzinie Pierre'a Armanda Brangiera i Marie-Louise Geiser. W 1904 roku emigrowała do Stanów Zjednoczonych, a w 1921 roku przyjęła amerykańskie obywatelstwo. W 1917 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, kształciła się także w kalifornijskiej szkole sztuk pięknych w pracowni Leo Lentelliego. Podczas zajęć w Berkeley na temat jaźni poznała swego przyszłego męża, doktoranta George'a Boasa.

Podczas I wojny światowej Brangier wyjechała do Francji by nieść pomoc uchodźcom, za co później została odznaczona Medalem Wdzięczności Francuskiej. Utrzymała kontakt z Boasem, który zaciągnął się do amerykańskich sił zbrojnych i służył jako adjutant u generała Charlesa Kilburna. Po wojnie Brangier studiowała na Académie de la Grande Chaumière u Antoine'a Bourdelle'a.

W 1921 roku wyszła za mąż za Boasa. Para osiadła w Baltimore, gdzie Boas rozpoczął pracę na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa.

Boas należała do członków założycieli Sculptors Guild. Historyczka sztuki Charlotte Streifer Rubinstein scharakteryzowała prace artystki, które przedstawiały masywne, stylizowane głowy i postaci w zamkniętej bryle, jako wierne surowcowi rzeźbiarskiemu. Jedną z takich prac była rzeźba Ceres (1926): wyrzeźbiona z mahoniu postać trzymająca róg obfitości, którą zakupiły siostry Cone. Była to jedyna amerykańska rzeźba w ich kolekcji. Z kolei praca Mother and Child (1932), która zdobyła dwie nagrody w Baltimore, znalazła się na wystawie Painting and Sculpture from 16 American Cities (1933–1934) prezentowanej w Museum of Modern Art, a dziś należy do zbiorów Baltimore Museum of Art, w którym Boas także wykładała. Jej twórczość została również zaprezentowana m.in. w ramach Wystawy Światowej w Nowym Jorku w 1939 roku.

Podczas II wojny światowej ponownie zaangażowała się w niesienie pomocy uchodźcom, kierując w latach 1939–1948 oddziałem organizacji Committee for Franco-British Relief i jej zastępcy, American Aid to France. Za swą pracę została odznaczona orderem Legii Honorowej klasy V.

Zmarła 17 czerwca 1981 roku w domu opieki w Filadelfii.

Przypisy

Amerykańscy rzeźbiarze
Kawalerowie Legii Honorowej
Urodzeni w 1895
Zmarli w 1981
Absolwenci Académie de la Grande Chaumière


text:
Pierre Montet (Villefranche-sur-Saône, 27 de junio de 1885 - París, 18 de junio de 1966) fue un arqueólogo egiptólogo francés, famoso por sus descubrimientos en Tanis en 1939.

Vida

Cursó estudios en la Universidad de Lyon y fue discípulo de Victor Loret.

Trabajó en Biblos, Líbano, entre 1921 y 1924, excavando las tumbas de los gobernantes de la época del Reino Medio. Entre 1929 y 1939, excavó en Tanis, en el Delta del Nilo, encontrando la necrópolis real de la Dinastía XXI y la Dinastía XXII, los hallazgos superaban en número de tumbas invioladas e igualaba en tesoros al de su colega Howard Carter y casi igualaron en importancia a los de la tumba de Tutankamón, en el Valle de los Reyes.

En la excavación de la temporada 1939-1940, descubrió las tumbas, completamente intactas, de tres faraones: Psusenes I, Amenemope, y Sheshonq II más la tumba, parcialmente saqueada, de Takelot I, en Tanis, en el Bajo Egipto. La última tumba contenía una pulsera de oro de Osorkon I, padre de Takelot, así como un escarabeo junto al corazón; también encontró las tumbas, totalmente saqueadas, de Osorkon II y su hijo, el príncipe Hornakht.

El comienzo de la Segunda Guerra Mundial y la invasión de Francia en mayo de 1940, paralizó todo trabajo de excavación en Tanis; sin embargo, después de la guerra, Montet reanudó sus actividades en Tanis y consiguió desenterrar la tumba, intacta, del general Uendyebaendyed, que sirvió bajo Psusenes I.

Fue profesor de Egiptología en la Universidad de Estrasburgo, de 1919 a 1948, y en el Collège de France de París, entre 1948 y 1956.

Obras

 Scènes de la vie privée dans les tombeaux égyptiens de l'Ancien Empire, n°24, publication de la Faculté des Lettres de Strasbourg, Paris, 1925.
 Byblos et l'Egypte, quatre campagnes de fouilles à Gebeil, 1921-1922-1923-1924, n°11, Bibliothèque Archéologique et Historique, Paris, 1928.
 Les nouvelles fouilles de Tanis, n°20, publication de la faculté des lettres de Strasbourg, Paris, 1933.
 Le drame d'Avaris, P. Geuthner, Paris, 1941.
 Tanis, Douze années de fouilles dans une capitale oubliée du delta égyptien, Payot, Paris, 1942.
 La vie quotidienne en Égypte - au temps des Ramsès, Hachette, 1946, Paris.
 Con A. Lézine, P. Amiet y E. Dhorme, La nécropole royale de Tanis, 1947-1960, en trois grands volumes décrivant tous les objets exhumés.
 Isis, ou, A la recherche de l'Égypte ensevelie, Hachette, Paris, 1956.
 Géographie de l'Egypte ancienne, Ière partie, To-mehou, la Basse Egypte, Lib. C. Klincksieck, Paris, 1957.
 Lettres de Tanis, 1939-1940, la découverte des trésors royaux, Ed. du Rocher, Monaco, (póstuma) 1998.

Referencias

Enlaces externos
 Los tesoros de Tanis (en inglés).

Egiptólogos de Francia
Arqueólogos de Francia del siglo XX
Miembros de la Academia de Inscripciones y Lenguas Antiguas
Fallecidos en París
Alumnado de la Universidad de Lyon


text:
Frank Costello, född 26 januari 1891 i Cassano all'Ionio i Kalabrien i Italien, död 18 februari 1973 på Manhattan i New York, var en italiensk-amerikansk maffialedare, boss för familjen Luciano i New York under 1950-talet. Han valde att avgå efter ett misslyckat attentat mot honom. Skytten Vincent 'Chin' Gigante, en av Costellos egna soldater, lyckades endast såra Costello som dock fattande "vinken" och avgick som boss.

Amerikanska brottslingar
Maffiabossar
Födda 1891
Avlidna 1973
Män


text:
La pardela de Parkinson (Procellaria parkinsoni) es una especie de ave procelariforme de la familia Procellariidae. Es un ave que anida únicamente en las islas Gran Barrera y Hauturu en Nueva Zelanda. Desde estas islas se dispersa sobre el mar hasta Australia y Estados Unidos. No tiene subespecies reconocidas.

Es un ave grande que puede alcanzar una longitud de 46 cm, una envergadura de 115 cm y un peso de 680 a 720 g.

Referencias

Enlaces externos

Procellaria


text:
Meir steht für:
 Meir (Name), männlicher Vorname und Familienname, zu Namensträgern siehe dort
 Meir (Straße), Antwerpener Straße
 Meir (Album), Album der norwegischen Band Kvelertak
 Meir, ägyptisches Dorf; siehe Mair (Ägypten)

Siehe auch:
 Maier (Begriffsklärung)
 Meier (Begriffsklärung)
 Meyer (Begriffsklärung)
 Meyr
 Mair
 Mayer
 Mayr


text:
Anna Elisabet Sandström, född 25 september 1987 i Nedertorneå-Haparanda församling, Norrbottens län, var förbundsordförande för Centerstudenter mellan maj 2011 och april 2013. Hon efterträdde då Karin Ernlund, och efterträddes av Hannes Hervieu. Som förbundsordförande för ett av Centerpartiets syskonorganisationer satt Anna Sandström i Centerpartiets partistyrelse.

Hon tog ut juristexamen vid Uppsala Universitet våren 2013.

Sandström kandiderade till Sveriges riksdag 2010 som kandidat nr 4 och 2014 som kandidat nr 2 för Centerpartiet i Norrbotten.

Sandström arbetar sedan 2015 som ledarskribent på Svenska nyhetsbyrån där hon bland annat skrev ledare på Barometern och Svenska Dagbladet.

Referenser

Svenska centerpartister
Personer från Haparanda kommun
Födda 1987
Levande personer
Kvinnor
Politiker från Haparanda