text:
A avea sau a nu avea (în ) este un film de dragoste de război regizat de Howard Hawks după un scenariu de Jules Furthman și William Faulkner vag bazat pe un roman omonim din 1937 de Ernest Hemingway. În rolurile principale au interpretat actorii Humphrey Bogart, Walter Brennan și Lauren Bacall; în alte roluri au jucat Dolores Moran, Hoagy Carmichael, Sheldon Leonard, Dan Seymour și Marcel Dalio.

A avut premiera la 11 octombrie 1944, fiind distribuit de Warner Bros. Coloana sonoră a fost compusă de Franz Waxman și William Lava. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 1,68 milioane de dolari americani și a avut încasări de 5,26 milioane de dolari americani.

Rezumat

Intriga, centrată pe relația romantică dintre un pescar din Martinica și o frumoasă femeie pilot din America, este complicată de  Rezistența franceză din teritoriul francez condus de regimul de la Vichy.

Distribuție
Au interpretat actorii:
 Humphrey Bogart - Harry "Steve" Morgan.
 Walter Brennan - Eddie.
 Lauren Bacall - Marie "Slim" Browning.
 Dolores Moran - Mme Hélène de Bursac
 Hoagy Carmichael - Cricket; pianistul - un prieten al protagonistului
 Sheldon Leonard - Lieutenant Coyo.
 Walter Surovy - Paul de Bursac.
 Marcel Dalio - Gérard (Frenchy)
 Walter Sande - Johnson, clientul inept al lui Harry.
 Dan Seymour - Capitaine Renard
 Aldo Nadi - Renard's bodyguard
 Paul Marion - Beauclère
 Eugene Borden - Quartermaster
 Patricia Shay - Mrs. Beauclère
 Emmett Smith - Bartender
 Pat West - Bartender

Producție și primire
Bogart a cunoscut-o pe Lauren Bacall (1924–2014) în timp ce filma A avea sau a nu avea (To Have and Have Not, 1944), o adaptare vagă a unui roman omonim al lui Ernest Hemingway. Filmul avea multe în comun cu Casablanca - aceiași dușmani, același tip de erou și chiar pianistul - un prieten al protagonistului (interpretat de Hoagy Carmichael). Când s-au întâlnit, Bacall avea nouăsprezece ani, iar Bogart avea patruzeci și cinci. El a numit-o "Baby". Bacall era fotomodel de la vârsta de șaisprezece ani și a apărut în două piese de teatru nereușite. Bogart a fost atras de pomeții lui Bacall, ochii verzi, părul blond închis, de silueta sa subțire, echilibrul, maturitatea și sinceritatea sa.

Legătura lor emoțională a fost foarte puternică de la început, iar diferența de vârstă și experiența în actorie a creat o relație suplimentară mentor-elev. În contrast cu regula de la Hollywood, a fost prima relație a lui Bogart cu actrița principală dintr-un film în care a jucat. Bogart era încă căsătorit cu Mayo Methot, iar primele sale întâlniri cu Bacall au fost scurte și prudente, iar în timpul separării lor și-au scris scrisori de dragoste pasionate..

Regizorul Howard Hawks nu a aprobat această relație. Hawks s-a considerat pe sine ca profesor și protector al acesteia, iar Bogart a uzurpat acel rol. Hawks a fost, de asemenea, atras de Bacall (de obicei, se ferea de actrițele sale și era și căsătorit). Hawks i-a spus că ea nu înseamnă nimic pentru Bogart și chiar a speriat-o că o trimite la Monogram Pictures - cel mai slab studio din Hollywood. Bogart a calmat-o. Jack Warner a rezolvat disputa și a cerut continuarea filmărilor. Din gelozie, Hawks a spus despre Bacall: "Bogie s-a îndrăgostit de personajul pe care ea l-a interpretat, așa că a trebuit să-l joace tot restul vieții ei".

Cheltuielile de producție s-au ridicat la 1,68 milioane de dolari americani și a avut încasări de 3,65 milioane de dolari americani (în SUA) sau 5,26 milioane de dolari americani (în toată lumea)

Vezi și
 Listă de filme despre cel de-Al Doilea Război Mondial

Note

Bibliografie

Legături externe

Filme din 1944
Filme regizate de Howard Hawks
Filme în
Filme
Filme

Filme de dragoste
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme politice
Ecranizări de romane americane
Filme noir
Filme americane despre Al Doilea Război Mondial
Filme despre Rezistența Franceză


text:
Occide Jeanty (1860–1936) was a Haitian composer, trumpeter, pianist and music director.

Biography
Occide Jeanty was born in 1860 in Port-au-Prince He was educated at Alexandre Pétion High School in Port-au-Prince. His father, Occilius Jeanty (1830–1882), was both director of the Central School of Music in Port-au-Prince, professor of mathematics at Alexandre Pétion High School, and director of the Military Music Corps attached to the National Palace.

After attending music classes at his father's Central School of Music, he obtained a scholarship to study at Paris with Jean-Baptiste Arban and Antoine François Marmontel .

In 1885, back in Haiti, the Haitian President, Lysius Salomon, appointed him on recommendation to the National Palace's Military Music Corps.

He composes mainly for the National Palace.

In 1915, during the occupation of Haiti by American forces, he left the army with the rank of general. He became a music teacher at Alexandre Pétion High School in Port-au-Prince.

In 1922, he was recalled by the president Louis Borno. He became the conductor of the National Guard until his death in 1936.

He had about twenty children, including Lydia Occide Jeanty, Haiti's first female minister. He also had Pauline, Quetsia, Dieudonne, Zita and Carl-Henry Jeanty.

Works
Occide Jeanty composed eight military marches for the National Palace.

He also composed six funeral song for Haitian dignitaries and their families, including:
Imprécations pour Dessalines, pour la commémoration de la mort de Jean-Jacques Dessalines.
Cher Hyppolite, pour la mort de Florvil Hyppolite
Nos l'armes, également pour Florvil Hyppolite
Ti Sam, pour Tirésias Simon Sam
Sur la tombe pour Nord Alexis

He also composed four patriotic song, among which:
Quand nos Aïeux brisèrent leurs entraves (ou Chant national), avec les paroles d'Oswald Durand.
1804.

He also composed polkas (Pauvres et pauvres en 1901), gavottes and méringues (Zizipan).

References
 Dominque-Rene De Lerma. "Black Composers in Europe: A Works List." Black Music Research Journal. Vol 10, No. 2. pg. 307

External links
 Biographie d'Occide Jeanty
 Occide Jeanty et la musique haïtienne
 Cliché photographique d'Occide Jeanty avec l'orchestre de la Garde nationale d'Haïti

Haitian composers
1860 births
1936 deaths
Male composers
19th-century composers
20th-century composers
20th-century male musicians
19th-century male musicians

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Апертура 2006 () — первая половина 77-го сезона чемпионата Аргентины по футболу.

Участники

Турнирная таблица

Результаты матчей

Дополнительный матч за чемпионство

Бомбардиры

Ссылки
 Статистика на сайте promiedos.com.ar
 Чемпионат Аргентины 2006/07 на rsssf.com

2006
Аргентина
Спорт в Аргентине в 2006 году


text:
NGC 1202 ist eine Spiralgalaxie mit ausgedehnten Sternentstehungsgebieten vom Hubble-Typ Sb im Sternbild Eridanus am Südsternhimmel. Sie ist schätzungsweise 398 Millionen Lichtjahre von der Milchstraße entfernt und hat einen Durchmesser von etwa 70.000 Lj.

Das Objekt wurde im Jahr 1886 von Ormond Stone entdeckt.

Weblinks

 SIMBAD Astronomical Database

Einzelnachweise

Spiralgalaxie


text:
OA steht als Abkürzung für:

 Afghanistan, nach dem ICAO-Code
 Oberamt (Württemberg), war die althergebrachte Bezeichnung einer württembergischen Verwaltungseinheit und hatte bis 1934 Bestand, als nach der NS-Machtübernahme die Oberämter mit der Württembergischen Kreisordnung in Kreise umbenannt wurden
 Oberarm, ein Teil des Armes und bildet den körpernahen Abschnitt der oberen Extremität
 Oberarzt, ein Arzt in leitender Funktion, meist in einer Klinik oder in einem medizinischen Versorgungszentrum
 Oberauditorat, Bereich des Eidgenössischen Departements für Verteidigung, Bevölkerungsschutz und Sport
 Official Aid for Countries and Territories in Transition, siehe Entwicklungszusammenarbeit
 Offizieranwärter, ein Anwärter auf den Offiziersrang beim Militär, je nach Staat haben Offizieranwärter einen unterschiedlichen Status
 Olympic Airlines, eine ehemalige staatliche griechische Fluggesellschaft, Sitz in Athen nach dem IATA-Code
 Open Access (englisch für offener Zugang), der freie Zugang zu wissenschaftlicher Literatur und anderen Materialien im Internet
 OpenArena, ein freier Klon von Quake III Arena
 operational amplifier, Operationsverstärker, ein elektronischer Verstärker, der einen invertierenden und einen nichtinvertierenden Eingang besitzt und meist eine sehr hohe Spannungs-Verstärkung aufweist
 Optische Achse (Optik)
 Opus Angelorum, siehe Engelwerk
 Ordnungsamt, eine Organisationseinheit innerhalb der Kommunalverwaltung
 Organisationsaufstellung, nutzt die räumliche Veranschaulichung von (inneren) Beziehungsbildern personaler System-Einheiten
 Originalausgabe, jeder Titel, der erstmals auf dem in- oder ausländischen Buchmarkt erscheint
 Osteoarthritis, eine Arthrose
 Overeaters Anonymous, eine internationale Selbsthilfegruppe für Menschen mit Ess-Störungen, deren Programm auf den gottesbezogenen Zwölf Schritten der Anonymen Alkoholiker beruht
 overlap add, siehe segmentierte Faltung, ein Verfahren zur Schnellen Faltung, wird in der digitalen Signalverarbeitung eingesetzt

OA als Unterscheidungszeichen auf Kfz-Kennzeichen:

 Deutschland: Landkreis Oberallgäu
 Niederlande: Händlerkennzeichen für Anhänger

O-A als Unterscheidungszeichen auf Kfz-Kennzeichen:

 Belgien: Oldtimer

Oa steht für:

 Oa (Parish), ein Parish auf der Insel Islay
 Oberabschnitt, siehe Organisationsstruktur der SS
 The Oa, eine Halbinsel der schottischen Insel Islay

o. A. (mit Leerzeichen) steht als Abkürzung für:

 ohne Autor, siehe Anonymität#Bedeutungsinhalte
 ohne Altersbeschränkung, siehe Altersfreigabe

o. a. (mit Leerzeichen) steht als Abkürzung für:

 oben angeführt

Siehe auch:
 OÄ
 OAA

OA


text:
Microdynerus exilis är en stekelart som beskrevs av Herrich-Schäffer 1839. Microdynerus exilis ingår i släktet Microdynerus och familjen Eumenidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Steklar
exilis


text:
Center Parcs is een keten van bungalowparken in Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Ierland en het Verenigd Koninkrijk. 'Center Parcs' is een overkoepelende naam van meerdere vakantieparken binnen twee aparte bedrijven.

Juridisch gezien vallen de vakantieparken op het Europese vasteland onder het bedrijf 'Center Parcs Europe', een in Rotterdam gevestigde Nederlandse dochteronderneming van de Franse 'Pierre & Vacances Center Parcs Group'. De parken in Ierland en het Verenigd Koninkrijk vallen onder 'Center Parcs Limited', oorspronkelijk een zelfstandige Britse onderneming welke eigendom is van een consortium investeerders met het hoofdkantoor in het Engelse New Ollerton, in mei 2006 overgenomen door de Amerikaanse investeringsgroep Blackstone Group. Het vastgoed op de parken is (gedeeltelijk) eigendom van investeerders en wordt derhalve slechts geëxploiteerd door beide bedrijven. Tot 2001 was 'Center Parcs' één bedrijf, zowel de exploitatie als de eigendommen, en tot 1989 was het bedrijf in Nederlands bezit.

Geschiedenis

1953-1986: Sporthuis Centrum
De geschiedenis van het bedrijf begint bij de Rotterdamse zakenman Piet Derksen, die in 1953 aan de Rotterdamse Lijnbaan een warenhuis in sportartikelen opent: "Sporthuis Centrum". Het sportwarenhuis is een succes en groeit in de volgende jaren uit tot een keten van zeventien winkels door heel Nederland.

Vanaf de jaren zestig verkoopt Sporthuis Centrum ook steeds meer kampeerartikelen. In 1968 besluit Derksen een bos bij Reuver aan te kopen om er tenthuisjes op te zetten, die hij verhuurt aan personeel en klanten. Het park, De Lommerbergen, blijkt een succes en de huisjes worden al snel vervangen door bungalows. De Rotterdamse architect Jaap Bakema wordt gevraagd de bungalows en parken te ontwerpen. Hij kiest voor een benadering van verbinding met de natuur: alle huisjes hebben een schuifdeur met veel zicht op het groen. De inrichting van de bungalows is voor die tijd luxueus, met een kleurentelevisie, centrale verwarming en een badkamer met bad. De bezoekers uit met name de Randstad stromen toe en Derksen ziet in dat hij een gat in de markt heeft aangeboord. Door buiten de vakantieperiodes veel lagere prijzen te rekenen zorgt hij ook voor een vrijwel volledige bezetting van de bungalows.

In de volgende jaren worden naast De Lommerbergen nog vier parken geopend. In 1970 wordt in het Brabantse Hapert Het Vennenbos geopend, vanwege de vele vraag naar De Lommerbergen. In 1971 wordt bij het Limburgse America het derde park geopend met de naam Bos en Strand. Na het eerste seizoen blijkt het park minder bezoekers aan te trekken dan de andere twee parken. Bij nader klantenonderzoek blijkt dat de naam Bos en Strand bezoekers doet denken aan een winderig oord, terwijl Het Vennenbos en De Lommerbergen het beeld scheppen van gezelligheid. Niet lang daarna wordt besloten de naam te veranderen in het meer idyllisch klinkende Het Meerdal, waarbij voor het eerst alle bungalows gelegen zijn aan bosvennetjes en het zwembad wordt ingericht met een glijbaan en andere speelattributen. In 1972 opent in Dalen het vierde park, De Huttenheugte. Bijzonder aan dit park is dat alle bungalows om een groot meer gesitueerd werden. Het voormalige jachtterrein De Berkenhorst in het Veluwse Kootwijk wordt geopend in 1975. Kenmerkend aan dit park is niet alleen de kleinschaligheid, maar ook de ligging direct naast een grote zandverstuiving.

De parken hebben niet direct de huidige grootte. De parken zijn nog van beperkte omvang en in eerste instantie worden naast de bungalows ook kampeerplaatsen verhuurd. Enkele van de parken waren, voorafgaand aan de aankoop door Sporthuis Centrum, al kampeerlocaties. Naarmate aangrenzende stukken grond worden verworven groeiden de parken verder uit en werden er meer bungalows geplaatst. Deze tactiek werkte goed voor vrijwel alle parken, behalve De Berkenhorst, die daardoor altijd beperkt in omvang is gebleven.

De voorzieningen en het luxe-niveau van de parken groeien in deze jaren verder door. De zwembaden op de parken krijgen tevens overkappingen: De Lommerbergen krijgt een canvas-koepel; de andere parken parallel geplaatste houten bogen. Eind jaren zeventig worden enkele zwembaden omgebouwd tot de eerste golfslagbaden. Van de latere ingeslagen koers van differentiatie per park is in deze periode nog geen sprake en is zelfs tegen de koers in: In deze jaren krijgen de parken een op elkaar lijkende uitstraling mee om op een steeds grotere schaal in te kunnen spelen op het verwachtingspatroon wat de bezoeker heeft van Sporthuis Centrum.

In 1978, 25 jaar na de opening van de eerste winkel en tien jaar na de opening van het eerste park, verkoopt Derksen alle zeventien sportwarenhuizen van Sporthuis Centrum aan concurrent Perry Sport, om zich in het vervolg volledig te kunnen richten op de vakantieparken. Deze blijven bestaan onder de naam Sporthuis Centrum.

De jaren 80: subtropisch zwemparadijs
In 1980 wordt in de nog jonge Zuidelijke Flevopolder het park De Eemhof geopend. Het park is niet alleen bijzonder vanwege de grootte (bij opening 600 bungalows), maar vooral door de introductie van een parkcentrum met voorzieningen zoals een supermarkt, restaurants, kleding- en cadeauwinkels. Ook vindt op De Eemhof de introductie plaats van het ruim opgezette subtropisch zwemparadijs. Met verschillende baden en een waterglijbaan blijkt het zwemparadijs een echte innovatie in de vakantiemarkt. Hoewel de inrichting in 1980 nog weinig subtropisch aandoet, zouden de Center Parcs-zwembaden in de komende jaren steeds subtropischer worden. Deze voorzieningen werden vervolgens ook op de overige parken geplaatst, behalve op De Berkenhorst. Dit park had te weinig ruimte en daardoor te weinig gasten om grootschalige voorzieningen te kunnen plaatsen. Daardoor zijn er slechts op kleine schaal aan voorzieningen geplaatst en krijgt het park als enige een subtropische zwemtuin waardoor een intiem bad ontstond, maar zonder golfslagbad.

Sporthuis Centrum gaat voor het eerst internationaal in 1981, als bij Peer in Belgisch Limburg het park Erperheide geopend wordt. Het zesde Nederlandse park wordt aangelegd op het voormalige Eurostrand in Westerhoven, in de buurt van het Brabantse Valkenswaard. Het deels al met bungalows bebouwde park wordt in 1983 heropend als De Kempervennen, waarbij in de jaren zeventig gebouwde vrijstaande bungalows (in eigendom zijnde van de PTT) worden opgenomen in het bungalowaanbod.

1986-heden: Center Parcs
Bij de opening van Het Heijderbos bij Gennep in 1986 wordt een andere innovatie geïntroduceerd in het subtropisch zwemparadijs: de wildwaterbaan. Ook verandert Sporthuis Centrum, inmiddels een keten van negen parken, in dit jaar haar naam in het internationaler klinkende "Center Parcs". Derksen besluit na de successen in Nederland en België ook in andere landen parken te bouwen.

In 1987 worden Sherwood Forest, het eerste park in Engeland (naar het model van Het Heijderbos), en De Vossemeren, het tweede park in België geopend. Met de opening van de laatste wordt wederom een sterk vernieuwend element aan de Center Parcs-formule toegevoegd: de Parc Plaza, een volledig overdekt subtropisch parkcentrum. Zowel de winkeltjes, de restaurants, de terrasjes als het zwemparadijs bevinden zich onder één dak. Hiermee wordt Center Parcs ook bij slecht weer een aantrekkelijke vakantiebestemming.

Om mensen ook buiten de vakantie de mogelijkheid van een subtropisch zwemparadijs te bieden, opent Derksen in 1988 aan de Rotterdamse Maasboulevard het zwemparadijs Tropicana. Naast een groot zwemgedeelte waarbij de modernste attracties uit de andere parken bij elkaar werden gebracht, omvat dit complex ook sauna's, restaurants en zalen. Als enige zwemparadijs van Center Parcs heeft dit bad een volledig overdekte wildwaterbaan en straalt het complex eenzelfde sfeer uit als de voorzieningen op De Vossemeren.

In 1988 wordt in het Franse Normandië Les Bois-Francs geopend, om zodoende de Franse markt te faciliteren. In 1989 wordt het tweede Engelse park Elveden Forest geopend. Beide parken zijn gemodelleerd naar De Vossemeren met de voor die tijd nieuwste concepten. Vervolgens trekt Piet Derksen zich terug uit Center Parcs en verkoopt al zijn aandelen aan de Britse bierbrouwer Scottish & Newcastle waarmee het tijdperk Piet Derksen wordt afgesloten.

De jaren 90: cottages en Aqua Mundo
Al na enkele jaren besluit de nieuwe eigenaar drie kleinere parken in Nederland en Tropicana te verkopen. In 1990 wordt De Berkenhorst (met op dat moment slechts 100 bungalows) verkocht vanwege beperkingen in uitbreidingsmogelijkheden. In 1994 wordt om dezelfde reden van kleinschaligheid Het Vennenbos verkocht en in 1996 volgt het oudste park, De Lommerbergen. Deze drie parken worden verkocht aan Creatief Vakantieparken. Tropicana wordt in 1990 in de verkoop gedaan, omdat de nieuwe eigenaar dit complex niet bij de bedrijfsfilosofie vindt passen. In 1993 wordt het complex verkocht aan een particulier.

Onder de nieuwe eigenaar wordt in hoog tempo in het buitenland uitgebreid. Een derde park in België bij Lanklaar, De Maasvallei, bevindt zich in 1992 al in de eerste bouwfase. Vanwege verzadiging van de markt wordt de bouw afgeblazen, maar elders wordt wel verder gebouwd. In Frankrijk opent in 1993 Les Hauts des Bruyères en in Engeland opent Longleat Forest in 1994. Uniek aan deze twee parken is het samenbrengen van de Park Plaza en het Subtropisch Zwemparadijs onder één grote koepel. Het eind jaren tachtig aangekondigde eerste park in Duitsland, Bispinger Heide, wordt na jaren vertraging geopend in 1995. De centrumvoorzieningen van dit park zijn daarom vergelijkbaar met die van de jaren eerder geopende De Vossemeren, Elveden Forest en Les Bois-Francs.

In de jaren negentig begint de formule van Center Parcs wat te verouderen. Veelgehoorde kritiek is dat alle parken en huisjes op elkaar lijken. In 1996 wordt besloten voorlopig geen nieuwe parken te bouwen en eerst de bestaande parken te vernieuwen, waarbij enerzijds de inrichting van de bungalows gemoderniseerd en gedifferentieerd wordt en anderzijds de parken elk een eigen specialiteit en uitstraling krijgen. Bungalows worden voortaan 'cottages' genoemd, het Parc Plaza heet voortaan Market Dome en de subtropische zwemparadijzen worden nog tropischer ingericht. De al zeer tropisch ingerichte baden heten voortaan Aqua Mundo en de nog te verbouwen baden Aqua Dome. Ook worden de huisstijl en de logo's van Center Parcs vernieuwd naar een modern format.

Verkoop aan Pierre & Vacances
In 2001 verkoopt Scottish & Newcastle de parken op het Europese vasteland aan een joint venture van het Franse Pierre & Vacances en het Duitse DB Capital Partners. De drie Britse parken worden apart verkocht en komen zelfs volledig in eigendom van DB CP. Hierdoor wordt het bedrijf gesplitst in twee aparte onderdelen: Center Parcs Europe en Center Parcs UK.

Voordat Pierre & Vacances Center Parcs overneemt van Scottish & Newcastle, is Pierre & Vacances al eigenaar geworden van het, oorspronkelijk door Vendex en enkele partners opgerichte, bedrijf Gran Dorado Resorts. De twee grootste spelers op de markt komen aldus in handen van dezelfde firma. In 2002 wordt Center Parcs samengevoegd met deze voorheen belangrijkste concurrent Gran Dorado. Gran Dorado had in 1997 de verhuuractiviteiten van de Creatief Vakantieparken overgenomen en was daarmee de grootste bungalowvakantie-aanbieder van Europa geworden. Omdat de Nederlandse Mededingingsautoriteit niet akkoord gaat met een samenvoeging van de verhuur van alle parken, verkoopt Pierre & Vacances de exploitatie van de kleinere parken zonder veel voorzieningen aan Landal GreenParks (de van Creatief Vakantieparken overgenomen parken) en Roompot (het oorspronkelijke Gran Dorado-park Weerterbergen). De vijf overgebleven parken die Pierre & Vacances behoudt (vijf van de zes oorspronkelijke Gran Dorado-parken) worden samen met alle Center Parcs Europe-parken behouden in het nieuwe fusiebedrijf. Door de overnames beschikt P&V over twee sterke merknamen: Gran Dorado en Center Parcs. Omdat onderzoek heeft uitgewezen dat Center Parcs een sterker imago heeft en een grotere bekendheid geniet, wordt gekozen het nieuwe fusie bedrijf de naam voort te zetten van Center Parcs Europe. De voormalige Gran Dorado-parken behouden deze merknaam nog enige tijd.

Door het verdwijnen van de naam Gran Dorado begin 2003, werden deze parken vervolgens onder de Center Parcs merknaam gebracht. Vanwege het van de oorspronkelijke Center Parcs afwijkende karakter van de parken (minder groen, minder voorzieningen), worden deze nieuwe sub-categorieën ondergebracht. Daar waar de voormalige Center Parcs-parken de titel "Center Parcs Original" meekrijgen, gaan Gran Dorado Park Zandvoort en Port Zélande vanaf dan door het leven als "Sea Spirit from CenterParcs" en heten zowel Heilbachsee, Park Hochsauerland als Park Loohorst vanaf nu "Free Life from CenterParcs". Ook het later aan het portfolio toegevoegde park Butjadinger Küste in het Noord-Duitse Tossens krijgt de naam "Sea Spirit" aangemeten.

In 2003 trekt DB CP zich terug uit de joint venture en komt Center Parcs Europe volledig in handen van Pierre & Vacances. Center Parcs UK wordt verkocht aan een investeerdersconsortium. Voortaan zijn beide onderdelen volledig zelfstandige bedrijven die enkel nog dezelfde merknaam voeren en elkaars parken slechts kort in hun brochures vermelden. Dat de Britse en Europese parken op geen enkele wijze aan elkaar verbonden zijn, anders dan via merknaam en geschiedenis, zal de gemiddelde consument ontgaan. Voor Pierre & Vacances is daarmee de weg vrij het opzichzelfstaande Center Parcs-concept verder te integreren binnen P&V waardoor het mogelijk wordt gasten, diensten, concepten, etc. uit te wisselen tussen Center Parcs en de andere P&V-vakantieparken.

In het kader van de genoemde integratie van Center Parcs binnen P&V, heeft Center Parcs Europe in 2006 wederom een rebranding ondergaan waarbij de categorieën SeaSpirit en FreeLife zijn verdwenen (waardoor afscheid wordt genomen van het onderscheiden van het oorspronkelijke Center Parcs-concept). Alle parken voeren voortaan de merknaam Center Parcs en de onderlinge verschillen worden vanaf nu alleen nog met vogels (uit het logo) aangeduid. Hoe meer vogels een park heeft, hoe meer faciliteiten er op het park aanwezig zijn. Daarnaast zijn de parken onderverdeeld in de categorieën Premium, EasyGo, Active & Family. Deze sub-sub-branding speelt een rol op de achtergrond en dan vooral om de verschillen tussen de diverse parken uit de 4 en 5 "vogel"-categorieën onderling aan te duiden.

Tweemerkenstrategie
In april 2007 kocht de eigenaar van Center Parcs Europe, Pierre & Vacances, het Belgische Sunparks en voegde de vier parken van deze keten toe aan de Center Parcs Groep. Na de overname berichtten verschillende media, persberichten en personeelsadvertenties over een mogelijke integratie van Sunparks in Center Parcs. In september 2007 vermeldde de topman van Pierre & Vacances dat de merknaam Sunparks behouden blijft en deze driesterrenformule mogelijk zelfs in andere Europese landen wordt uitgebreid.

Op 5 juli 2007 maakte Center Parcs Europe bekend een nauwe samenwerking aan te gaan met het Belgische recreatiebedrijf Plopsa. Center Parcs en Plopsa maakten plannen om naast het park De Huttenheugte het eerste Nederlandse Plopsa-park te realiseren. In 2010 opende Plopsa Indoor Coevorden. In september 2007 is aan de oevers van het meer van Ailette, ten noordwesten van Reims in Hauts-de-France, het derde Franse park Le Lac d'Ailette geopend. Dit park was oorspronkelijk bedoeld als park voor Pierre & Vacances.

De Center Parcs Groep kondigde op 13 november 2008 aan verder te gaan met een "tweemerkenstrategie": Center Parcs en Sunparks. Vier parken die deel uitmaakten van het merk Center Parcs, te weten Park Loohorst, Park Zandvoort, Park Heilbachsee en Butjadinger Küste, zijn vanaf 23 januari 2009 verdergegaan onder het merk Sunparks. Deze parken kregen ook een andere naam. Park Heilbachsee ging door het leven als 'Sunparks Eifel', Park Loohorst als 'Sunparks Limburgse Peel', Park Zandvoort als 'Sunparks Zandvoort aan Zee' en Butjadinger Küste kreeg de naam 'Sunparks Nordseeküste'.

Twee jaar na de overgang van enkele parken naar Sunparks, keerden in januari 2011 de parken Limburgse Peel, Park Zandvoort, Park Eifel en Park Nordseeküste weer terug bij Center Parcs. De overname door Sunparks had niet het verwachte resultaat, waarna Center Parcs deze beslissing heeft genomen. Naast de vier genoemde parken is ook het voormalige Landalpark Sandur toegevoegd aan het portfolio van Center Parcs. is. Dit park werd oorspronkelijk aangekocht om onder het merk Sunparks verder te gaan. Toen dit merk weer van de Nederlandse markt verdween, is besloten het park als Center Parcs verder te laten gaan. Op papier is het geruime tijd tot Sunparks gerekend. Sunparks de Haan aan zee werd in 2011 ook naar Center Parcs overgebracht, maar dit werd twee jaar later alweer ongedaan gemaakt.

Verdere groei

In 2010 opende een nieuw Frans park, Les Trois Forêts in de regio Lotharingen. Een jaar daarna in januari werd bekendgemaakt dat Center Parcs een nieuw Nederlands park wilde bouwen, namelijk op de Gulperberg in Gulpen, Limburg. Center Parcs had bij de gemeente een principe-aanvraag ingediend, maar trok zich later weer terug uit het project. De officiële reden is onbekend.

Medio 2010 werd een pachtovereenkomst voor tien jaar aangegaan met Albron Nederland bv, die onder de naam Albron CP alle horeca, de Daily Foodstores en Business Centers zal gaan exploiteren. Het eerste jaar (2011) verliep voor Albron niet voorspoedig, maar de transformatie ging onverminderd door. De onder Albron ingezette formule bevat onder meer "eilanden", waar vers bereide producten worden aangeboden en waar men tafelreservering kan maken. Langzaamaan zullen alle andere Nederlandse en Belgische parken vernieuwen en de restaurants een nieuwe opzet krijgen en een nieuwe naam. Anno 2019 zijn op sommige parken nog niet alle restaurants veranderd maar staat dit wel op de planning.

Vanaf begin augustus 2011 worden alle cottages van De Eemhof gerenoveerd en voorzien van een compleet nieuwe uitstraling en interieur. Daarnaast heeft het park er een nieuwe waterglijbaan, De Turbo Twister, bij en is de Foodstore net zoals op Het Heijderbos en Het Meerdal getransformeerd in de Daily Foodstore. Ook de Belgische en Franse parken worden langzamerhand voorzien van renovaties in de cottages en vernieuwingen in de Aqua Mundo. Zo is in september 2012 een nieuwe glijbaan in De Vossemeren officieel geopend als Monkey Splash en heeft in september 2012 ook het park Les Trois Forêts een nieuwe glijbaan, geopend als Master Blaster, gekregen. De Monkey Splash is gemaakt met een trechter, de Master Blaster is een glijbaan, waar je tijdens het parcours 3 maal omhoog wordt "gespoten" door stevige stralen water.

Op 1 juli 2013 opende in de Duitse deelstaat Saarland het nieuwe Park Bostalsee. Bij de aanleg was de bedoeling dat dit park onder de vlag van Sunparks zou komen, met als gevolg dat het qua uitstraling en voorzieningen minder luxe is dan de traditionele Center Parcs-parken. In 2015 werd het vijfde Franse park geopend, Le Bois aux Daims in het departement Vienne. De voorbereidingen voor de aanleg van het zesde Franse park in het Forêt de Chambaran bij Roybon (departement Isère) moesten in 2015 na protest van milieuactivisten op last van de rechter opgeschort worden omdat het project te weinig natuurcompensatie bevat. In 2020 werd de aanleg definitief gestaakt. Center Parcs UK had in 2006 vergevorderde plannen voor een nieuw park "Woburn Forest" bij Woburn, maar kreeg hiervoor in eerste instantie geen vergunning. Het park is alsnog gebouwd en in 2014 geopend. De ontwikkeling van een nieuw beachresort in Saint Helier op het Kanaaleiland Jersey werd door het management afgeblazen.

Recent verleden
In 2017 werd Les Ardennes geopend in de Belgische Ardennen. Dit park behoorde voorheen tot het merk Sunparks. Een jaar later werd in Leutkirch im Allgäu, op de grens van de Duitse deelstaten Baden-Württemberg en Beieren, Park Allgäu geopend op de plek van een voormalig munitiedepot. In juli 2019 ontving Longford Forest, het eerste park in Ierland, zijn eerste gasten. Sunparks De Haan aan zee werd na een renovatie op 1 mei 2020 opnieuw een Center Parcs-park onder de naam Park De Haan.

Alle parken werden vanaf midden maart 2020 gesloten vanwege de coronapandemie die kort daarvoor was uitgebroken. Deze gingen vanaf eind mei geleidelijk terug open. Op 2 november 2020 werden de Belgische, Duitse en Franse parken opnieuw gesloten. De Franse parken gingen op 15 december 2020 weer open.

In mei 2021 is het Terhills Resort geopend, aan de rand van het Nationaal Park Hoge Kempen bij Lanklaar in de Belgische provincie Limburg. Het onderscheidt zich van de traditionele parken door de geringe grootte, met slechts 250 luxe vakantiehuizen, een kleine subtropische zwemtuin ('Aqua Garden') en bescheiden centrumvoorzieningen. Het park is onderdeel van het Terhills-project op het terrein van de voormalige steenkoolmijn van Eisden. In de directe omgeving bevinden zich een groot wellnesscentrum, het outletwinkelcentrum Maasmechelen Village en een groot recreatiegebied rond een aantal mijnsteenbergen ('terrils') en meren.

Overzicht van alle parken
Center Parcs Europe en Center Parcs Limited omvatten samen 34 vakantieparken: 32 parken onder de eigen vlag van Center Parcs en 2 parken onder de vlag van Sunparks. Daarnaast zijn er een aantal parken in ontwikkeling en in ontwerp. Drie parken die door Center Parcs (Sporthuis Centrum) zijn gebouwd, zijn later verkocht.

 Het subtropische zwemparadijs Tropicana in Rotterdam behoorde vanaf de opening in 1988 tot de verkoop in 1993 tot Center Parcs.
 Het kuuroord Chapel Spa in het Engelse Cheltenham, Gloucestershire was tot de verkoop in 2007 ook in beheer bij Center Parcs UK.

Toekomstplannen
Center Parcs heeft in 2011 aangegeven in Nederland niet verder met nieuwe parken te willen uitbreiden. Wel worden bestaande parken gemoderniseerd of uitgebreid, zoals De Eemhof en Parc Sandur. Uitgangspunt is dat de verschillende parken een eigen en moderner gezicht moeten krijgen in plaats van het oorspronkelijk bedoelde gemeenschappelijke en tevens beeldbepalende gezicht waar Center Parcs zich tot de jaren negentig mee profileerde. Typische Center Parcs-kenmerken, zoals de zwartkleurige houten lantaarnpalen met bollen en de tropische plaza, worden omgevormd in nieuwe concepten. In 2007 kreeg De Kempervennen de primeur met de bouw van een tweetal testcottages nieuwe stijl, met een vervolg van enkele tientallen meer. Ook zijn in De Kempervennen een aantal woonboten op het meer toegevoegd en zijn er plannen voor boomhuizen. In Frankrijk worden op Les Bois Francs nieuwe vrijstaande cottages bijgebouwd volgens een ander ontwerp. Op Het Heijderbos zijn in de Jungle Dome woningen gecreëerd, de jungle cabana's.

Center Parcs ontwikkelt op een aantal locaties nieuwe parken. In het zuiden van Frankrijk wordt er gewerkt aan het park Les Landes de Gascogne, dat in 2022 de deuren moet openen. Aan de Oostzeekust worden twee nieuwe parken ontwikkeld: Nordborg Resort op het Deense eiland Als en Park Pütnitz op een voormalige vliegbasis bij het stadje Ribnitz-Damgarten in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. De parken openen volgens planning in 2024 en 2025. Nordborg Resort is het eerste park in Denemarken. Er zijn plannen voor verdere uitbreiding met nieuwe parken in Scandinavië, Duitsland en Frankrijk.

Begin 2019 heeft Center Parcs bekend gemaakt dat het vanaf 2020 de grootste parken in Nederland, België en Duitsland gaat vernieuwen: alle cottages en Aqua Mundo's krijgen een upgrade. Zo worden de vakantiehuizen opnieuw ingericht en worden nieuwe attracties gebouwd. Medio 2023 wil Center Parcs de verbouwing afgerond hebben.

Incidenten
 Sinds 1989 zijn er op vijf parken grote branden in de overdekte parkcentra en zwembaden: Het Vennenbos (1989), Erperheide (1990), De Eemhof (2000), Elveden Forest (2002), Het Meerdal (2005). De parken moesten daardoor lange tijd gesloten blijven. Op Elveden Forest en op De Eemhof werden ter vervanging nieuwe openluchtpleinen aangelegd.
 Op 23 mei 2000 vindt een voor Nederlandse begrippen zeer grote brand plaats. Op De Eemhof branden de Market Dome en de Aqua Mundo volledig uit. Op 29 maart 2002 wordt het park heropend met twee nieuwe concepten: in de plaats van de Market Dome komt er een niet overdekte Market Square in mediterrane sfeer en in de Aqua Mundo wordt een 'Flow rider' geplaatst.
 In december 2005 wordt Het Meerdal opgeschrikt door een brand in de Aqua Mundo. De schade blijft beperkt. Van de drie hallen in het zwembad is er maar één getroffen: de hal met wildwaterbaan, waterpiste en kruidenbad. Het park is op dat moment (een week voor kerst) al gesloten wegens onderhoudswerkzaamheden en kan kort voor kerst weer open, echter zonder gebruik van de drie genoemde activiteiten. De opening van de vernieuwde Aqua Mundo op Het Meerdal vindt plaats op 14 april 2006.
 Op 27 november 2007 omstreeks 23.00 brandde een cottage op bungalowpark De Eemhof af. Een Brit raakte gewond bij de brand. De brand legde de cottage volledig in de as en ook een naburige cottage vatte vlam. De oorzaak van de brand is onbekend.

Varia

 Kenmerkend voor Center Parcs was lange tijd de dominante aanwezigheid van kruizen, kerken en kapelletjes op de parken. Derksen was een vroom katholiek man en droeg dat ook uit in zijn parken. Nadat de keten in commerciële handen overging, verdwenen de kerken en kapellen geleidelijk, mede omdat er amper gebruik van werd gemaakt. Nog steeds is er in veel parken in de bungalows een bijbel te vinden.
 Er hangt in elk door Piet Derksen geopend park een portret van hem met op de achtergrond het logo van Sporthuis Centrum (de eerste naam van Center Parcs).
 Piet Derksen heeft met zijn winkels en parken een flink vermogen vergaard. Sinds zijn dood in 1996 behoren de erven-Derksen tot de rijkste burgers van Nederland.
 Het in de jaren zeventig overdekte en verbouwde zwembad op Het Meerdal is bewaard gebleven: De houten bogen van de overkapping én het golfslagbad vormen anno 2007 het hart van de Aqua Mundo. Ironisch gezien werd van deze Aqua Mundo juist het nieuwste deel getroffen door een brand in 2005 waardoor het deel met de wildwaterbaan enige tijd gesloten moest blijven.
 De Berkenhorst werd in 1990 afgestoten vanwege het ontbreken van uitbreidingsmogelijkheden. In 2005 kreeg de huidige eigenaar Landal GreenParks wél een vergunning voor uitbreiding, mits binnen de grenzen van het park. Tussen de bestaande bebouwing verrezen nieuwe huisjes waardoor de vrije ruimte (en het groen) tussen de bungalows voor een groot deel verdween.

Externe link

 Internationaal portaal van Center Parcs

Recreatie


text:
Бистришко браниште () — природний заповідник у горах Витоша в Болгарії, що включає східні схили вершин Голям Резен (2277 м), Малак Резен (2191 м) і Скопарник (2226 м), північні схили вершини Голям Купен (1930 м) і верхні долини річок Вітошка-Бистриця та Янчевська. Площа поверхні 1061,6 га, висота між 1430 і 2277 м.

Заповідник був заснований у 1934 році разом з природним парком Вітоша, частиною якого він є. З 1977 року Бистришко став біосферним заповідником під програмою ЮНЕСКО Людина і біосфера (МАБ).

Флора та фауна
Понад 50 % території покрита лісом (переважно ялиною), віком в середньому від 100 до 120 років. Є кілька кам'яних річок в субальпійській зоні, які частково проникають в ліс. До 2001 року більше половини території (52 %) заповідника було зайняте лісами, а решту займали луки з кущовою або трав'яною рослинністю і кам'яними річками. Незважаючи на порівняно невелику площу, заповідник пропонує велику різноманітність видів (453 види вищих рослин), а частина видів дуже рідко зустрічається. На території заповідника є 7 різних форм звичайної ялини. Є багатовікові ялинки висотою понад 25 метрів. У заповіднику — родовища жовтої гірської лілії, гірського крокусу та золотистого орлика. Є також рідкісні види, такі як сосна румелійська і трансильванський дзвоник. У Червоній книзі Болгарії налічується 30 видів: купальниця європейська, анемона розлога, тирлич жовтий та інші. Знайдено близько 100 видів моху.

Великі тварини, що зустрічаються в заповіднику, включають оленів, вепрів, вовків і ведмедів.

Туризм

Бистришко браниште приваблює багатьох туристів з сусіднього центру Алеко, розташованого біля північно-західного кордону заповідника. Відвідувачам не дозволяється відходити від кількох визначених маршрутів, що з'єднують село Алеко, Бистрицю (три траси вздовж річки Бистриця та Янчевська і через пункт Погледець), Черні-Врих, і село Железниця.

Примітки

Посилання
 Бистришко браниште на сайті bulgariatravel.org
 Бистришко браниште на сайті protectedplanet.net
 Climbing Guide: Vitosha

Заповідники Болгарії


text:
Echt moederkoren (Claviceps purpurea) is een schimmel uit de klasse Sordariomycetes, die op de aren van granen als rogge en tarwe en andere grassen als kropaar groeit. De schimmel groeit zelden op gerst en haver. De schimmel tast gewassen aan vooral onder warme, vochtige omstandigheden. De besmette aren zijn te herkennen aan de donkerbruine tot paarsachtige sclerotiën. Deze steken  uit de aangetaste aren. De sclerotiën zijn tot 3 cm lang en tot 4 mm dik. De sclerotiën zijn ruststructuren van de moederkoren schimmel en bestaan uit ingedroogd mycelium of schimmelpluis. De naam is afgeleid van het gebruik door vroedvrouwen om weeën op gang te brengen met behulp van deze schimmel. Verder is in 1909 het aminozuur ergothioneïne ontdekt in deze schimmel.

Door het gebruik van ontsmet zaaizaad komt de aantasting bijna niet meer voor, behalve bij de biologische landbouw waar geen ontsmet zaaizaad mag worden gebruikt.

Alkaloïden
Echt moederkoren produceert giftige ergotalkaloïden, zoals ergotamine, die kunnen leiden tot darmkrampen en doorbloedingsproblemen, waardoor vingers en tenen afsterven en hallucinaties kunnen optreden. Voor een volwassen persoon kan vijf tot tien gram moederkoorn dodelijk zijn, hoewel er bij veel lichtere doseringen ook doden zijn gevallen. LSD is een stof die vanuit moederkorenalkaloïden kan worden gesynthetiseerd.

Ergotamine werd lang gebruikt bij migraine, maar deze toepassing wordt beschouwd als verouderd. Het enige toepassingsgebied in de geneeskunde is nog bij bloedverlies na de bevalling, om de baarmoeder samen te laten trekken.

Vooral in de middeleeuwen kwamen vaak vergiftigingen voor met besmet meel die soms epidemische proporties aannamen. De alkaloïden leiden tot ergotisme, ook wel Sint-Antoniusvuur, brandende ziekte of kriebelziekte genoemd. In 1676 werd een verband gevonden tussen de schimmel en de kwalijke effecten. Het laatst bekende geval in Europa heeft zich waarschijnlijk in 1951 voorgedaan in Pont Saint-Esprit in Frankrijk met driehonderd personen met vergiftigingsverschijnselen, zeven dodelijke slachtoffers en 50 personen die klinisch opgenomen werden vanwege psychiatrische symptomen.  De Amerikaanse journalist H.P. Albarelli Jr. beweert dat het hier een bewuste vergiftiging met LSD betrof door de CIA. In 1977 werden bij hongersnood in Ethiopië besmette grassen gegeten, wat ook veel slachtoffers veroorzaakte. In 2012 heeft de EFSA een wetenschappelijke opinie gevraagd voor ergot alkaloiden aan deelnemende EU lidstaten om een beeld te krijgen van het voorkomen van deze mycotoxinen in levensmiddelen en diervoeders.

Levenscyclus

Primaire infectie
De schimmel vormt in de bloeiwijze een sclerotium, het donker gekleurde moederkoorn, dat aan het eind van het groeiseizoen op de grond valt, waar het in winterrust gaat. In de periode mei tot en met juli kunnen op het sclerotium meerdere, bolvormige stroma (kleine paddenstoelen) met peritheciën ontstaan. De paddenstoel heeft een 1,5–3 mm grote hoed met een oker- tot oranjegele kleur en donkere stippen van de peritheciënmondjes. De roodachtig bruine steel van de paddenstoel is 5–15 mm lang en 1-1,5 mm dik. In het perithecium ontstaan talrijke asci met de geslachtelijk gevormde ascosporen. (zie seksuele sporenvorming). Tijdens de bloei van de grassen en granen worden de 50-70 µm lange en 0,6-1 µm dikke ascosporen uitgestoten en door de wind verspreid. Via de stempels van de onbevruchte bloempjes dringen de kiemhyfen van de schimmel het vruchtbeginsel binnen (de primaire infectie). Het mycelium breekt het weefsel van het vruchtbeginsel af en verhindert zo de vorming van een graankorrel. Vervolgens worden conidiën gevormd, waarbij een suikerhoudend sap (lijkend op honingdauw) met daarin de conidiën wordt uitgescheiden. Later wordt dan weer een nieuw sclerotium gevormd.

Secundaire infectie
De ongeslachtelijk gevormde conidiën worden door de wind en insecten verspreid en zorgen voor de secundaire infectie van openbloeiende aartjes, dus vooral bij kruisbevruchtende granen, zoals rogge met name tijdens natte, regenachtige bloeiperiodes wanneer de bevruchting van de graanbloemen slecht is. Deze blijven dan extra lang openstaan en vangen makkelijker schimmelsporen op. Insecten spelen een belangrijke rol bij deze secundaire infectie.

Afbeeldingen

Zie ook
Zwarte roest

Externe link
 SoortenBank.nl beschrijving en afbeeldingen

Clavicipitaceae
Schimmelsoort


text:
Сантони (, , дослівно «маленький святий») — мініатюрні глиняні фігурки, що зображають біблійних персонажів, святих або звичайних людей. Традиційно виготовляються у Провансі та розписуються вручну. Використовуються як елемент різдвяного вертепу або як самостійна прикраса інтер'єру.

Історія
Традиція виготовлення сантонів походить від часів Французької революції, коли, згідно з новими антиклерикальними законами, церкви в країні закривалися, а служити месу було заборонено. Однак вірянам важко було відмовитися від святкування Різдва, і багато з них таємно влаштовували вдома різдвяні ясла, які звикли бачити в церкві. Для цих ясел вони власноруч робили фігурки святих — Марії, Йосипа та немовляти Ісуса. Фігурки ліпилися з хлібного м'якуша або пап'є-маше і мали невеликі розміри, щоб їх легко було сховати.

Перші сантони з глини створив близько 1800 року марсельський скульптор Жан-Луї Ланьєль. Його твори мали попит, тому Ланьєль вигадував все нових і нових персонажів. Саме він є автором найпоширеніших типів сантонів, які відтворюються й досі. Для виготовлення корпусу фігурок Ланьєль використовував спеціальні форми, тоді як руки, головні убори, елементи та аксесуари робилися окремо та прикріплювалися до корпусу вручну.

Незабаром у Ланьєля з'являються численні послідовники, і в 1803 в Марселі проводиться перший ярмарок сантонів, який стане згодом щорічною традицією. У XX столітті сантони продовжують користуватися популярністю, і якщо раніше глиняні фігурки залишали необпаленими, то зараз їх починають обпалювати, що дозволяє довше зберігати їх і транспортувати на великі відстані. Ярмарок сантонів починають проводитися в багатьох містах і селах Провансу.

Виготовлення
Сучасні майстри, які створюють сантони, дотримуються традиційних технологій. Фігурка складається з двох частин, кожна з яких виготовляється у гіпсовій формі.

Саму форму створює майстер, за зразком першої фігурки відповідного типу, яку він ліпить вручну. Витягнуту з форми фігурку обробляють, видаляючи нерівності, і висушують перед випалюванням. Фігурки обпалюються в печі при температурі 900 °, після чого їх розписують. Заведено розписувати не кожну фігурку окремо, а розфарбовувати спочатку волосся всіх фігурок, потім обличчя, потім одяг тощо, рухаючись зверху вниз. Це дає змогу робити фігурки певних персонажів більш упізнаваними, оскільки всі вони виконані в одних і тих самих кольорах.

Сучасні сантони бувають трьох розмірів: маленькі (1-3 см заввишки), традиційні (4-7 см) та великі (18-20 см). Великі сантони можуть бути одягненими, тобто частина їх аксесуарів створюється з тканини. До Революції подібні фігурки святих можна було побачити у різдвяних яслах, що влаштовуються в церквах, проте сучасні «одягнені» сантони, перший з яких з'явився в 1942 році, мають мало спільного зі старими, дореволюційними зображеннями святих.

Персонажі

Спочатку сантони зображували виключно персонажів Євангелія: немовля Ісуса, Марію, Йосипа, ангелів, пастухів, волхвів. Пізніше народна традиція додала до них осла і вола, присутніх у яслах.

Однак вже Ланьєль почав надавати своїм фігуркам рис звичайних жителів Провансу, і поступово це стало загальноприйнятою традицією. Багато сантонів зображають представників різних професій і типажів XIX століття — мера, кюре, рибалки, булочника, ремісника, барабанщика, в'язальницю, торговців і торговок, сільського дурника, циганку та інших — у типових для них костюмах. Всі вони, бувши поміщеними в ясла, символізують прагнення простих людей вклонитися немовляті Ісусу та принести йому свої дари. Деякі персонажі запозичені з пасторалів на євангельські теми, що розігрувалися на Різдво, зокрема з пасторалі Антуана Мореля, написаної в 1844.  Серед них ангел Буффарьо, точильник Пімпара, простак Бартом'є, ледар і п'яниця Пистачие, сліпець, стара подружня пара та інші. Часто зображується також Франциск Ассизький, який вважається святим покровителем майстрів — виготовлювачів сантонів. Іноді всі ці фігурки поміщаються у макет села з вулицями, будинками, деревами, фонтанами, млинами, мостами тощо, де, поряд з традиційними персонажами, присутні також прості перехожі, гравці в петанк, любителі пива та інші мешканці села, інсценізуючи живу картину народного побуту. Традиційні сантони відрізняються яскравою виразністю та емоційною безпосередністю.

Сучасність
Зараз існує безліч майстерень з виготовлення сантонів, з яких найвідомішою є майстерня Марселя Карбонеля. Її засновник був відзначений орденом Почесного легіону Франції, а згодом і сам був увічнений у вигляді сантону. У багатьох містах — Марселі, Екс-ан-Провансі, Обані — щорічно (як правило, у листопаді або грудні) проводяться ярмарки сантонів. Оскільки яскраві фігурки мають велику популярність, їх можна придбати на різдвяних ринках і за межами Провансу. У Франції існує кілька музеїв сантонів. Найбільш відомий з них, у Фонтен-де-Воклюз, був заснований у 1987 році; його колекція включає близько 2200 експонатів, серед яких найменші різдвяні ясла у світі з 39 персонажами, що розміщуються в шкаралупі волоського горіха. Музеї сантонів також є в Марселі, Ле-Валь, Ле-Бо-де-Прованс, Моссан-лез-Альпій тощо. У Гріньяні можна побачити ціле мініатюрне село, населене сантонами: воно займає площу в 400 м2 і налічує 70 будівель і близько 1000 персонажів.

Примітки

Література

Посилання

Статуетки
Різдвяні традиції
Прованс


text:
Paul Gervais (właśc. François-Louis Paul Gervais) (ur. 26 września 1816, zm. 10 lutego 1879) – francuski zoolog i paleontolog.

Życiorys
Studiował w Paryżu, gdzie był uczniem zoologa i anatoma Henri de Blainville. Tam uzyskał dyplomy doktora w dziedzinie nauki i medycyny. W 1835 roku rozpoczął badania paleontologiczne jako asystent w laboratorium anatomii porównawczej w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. W 1841 objął katedrę zoologii i anatomii porównawczej na Wydziale Nauk w Montpellier, zaś w 1856 stanowisko dziekana wydziału.

W latach 1848–1852 rozpoczął pracę nad swym dziełem Zoologie et paléontologie françaises, które stanowiło uzupełnienie paleontologicznych publikacji Georges'a Cuviera i Henri de Blainville. Najszersze, poszerzone wydanie tej pozycji miało miejsce w 1859. W 1865 przyjął stanowisko profesora zoologii na Sorbonie, zwolnione na skutek wskutek śmierci Louisa Pierre'a Gratioleta. Stanowisko to zwolnił w 1868, gdy objął katedrę anatomii porównawczej w paryskim Muzeum Historii Naturalnej. Za jego kadencji zbiory uległy znacznemu poszerzeniu.

Publikacje
 Zoologie et paléontologie françaises (1848–1852)
 Histoire naturelle des Mammifères (1854–1855)
 Éléments des sciences naturelles : zoologie comprenant l'anatomie, la physiologie, la classification et l'histoire naturelle des animaux, 1866
 Zoologie et Paléontologie générales.

Przypisy

Francuscy zoolodzy
Francuscy paleontolodzy
Urodzeni w 1816
Zmarli w 1879
Członkowie Francuskiej Akademii Nauk
Ludzie urodzeni w Paryżu


text:
Valsamoggia (Bolognese: ) is a comune in the Metropolitan City of Bologna, Emilia-Romagna, Italy. It was created on 1 January 2014 after the merger of the former communes of Bazzano (the current town hall seat), Castello di Serravalle, Crespellano, Monteveglio and Savigno.

The Italian painters, Alessandro Scorzoni and Antonino Sartini, were born in this municipality.

The frazione of Zappolino in the Middle Ages was the location of a battle between the communes of Modena and Bologna.

References


text:
Saint-Nicolas-de-Redon is een gemeente in het Franse departement Loire-Atlantique (regio Pays de la Loire) en telt 2910 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Châteaubriant.

Geografie
De oppervlakte van Saint-Nicolas-de-Redon bedraagt 22,3 km², de bevolkingsdichtheid is 130,5 inwoners per km².

Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

Externe links

Gemeente in Loire-Atlantique


text:
Кундуштур:
 Кундуштур — деревня в Советском районе Республики Марий Эл, Россия.
 Кундуштур — деревня в Советском районе Республики Марий Эл, Россия.
 Кундуштур — деревня в Советском районе Республики Марий Эл, Россия.


text:
Die Gerschnialp ist eine Alp auf 1200 bis  über dem Engelbergertal im Titlis- und Jochpassgebiet in der Innerschweiz. Sie gehört zur Gemeinde Engelberg, in deren Süden sie sich befindet, und umfasst noch die Sennerei Hinterstafel und die Alp Unter Trüebsee, deren Westteil schon im Gemeindegebiet von Wolfenschiessen im Kanton Nidwalden liegt.

Lage

Die Gerschnialp bildet ein Hochplateau auf der ersten Schichtstufe des Titlis-Reissend Noll-Jochstock-Massivs, unterhalb des mächtigen Gerschniberges zum Plateau der Ober Trüebsee Alp, die sich beide aus den liegenden Kalksediment-Bänken der Decke des Aarmassivs aufbauen. Vom Talort ist sie durch eine bewaldete Steilstufe getrennt, und über eine genossenschaftliche Alperschliessungstrasse erreichbar. In der Flur Unter Trüebsee entspringt der Trüebenbach, der unterirdisch vom Trüebsee gespeist wird, und das Gebiet zur Engelberger Aa entwässert.

Tourismus

Von Engelberg aus führt seit 1913 eine Standseilbahn auf die Gerschnialp (Gerschnialpbahn). 1927 wurde ein Luftseilbahn nach Trübsee erbaut. Bis zum Ersatz der Gondelbahn Engelberg-Trübsee durch den TITLIS Xpress Engelberg-Trübsee im Jahr 2015 war die Alp auch Zwischenstation der Titlis-Bahn. Ein Anschluss weiter nach Trübsee und auf den Titlis besteht seitdem nur noch im Winter über die Luftseilbahn Gerschnialp–Trübsee oder die Aelplerseil Untertrübsee-Trübsee.

Auf der Gerschnialp befinden sich zwei Gasthöfe (Ritz, Unter Trübsee, von dort Seilbahn Älplerseil zum Trübsee). Im Winter sind drei Kinderlifte installiert sowie zahlreiche Loipen und Schneeschuhwege angelegt. Die Forststrasse wird im Winter als Schlittelbahn benutzt.

Auf der Alp steht das Zschokke-Haus () der Studentenschaft der Universität Basel, benannt nach Friedrich Zschokke, und ein  Vertragsschiessplatz. Ein Wanderweg führt ins Alpgebiet Arniwang sowie über den Juchlipass () oder den Bockigrat () ins Melchtal.

Die Alpregion Gerschnialp-Hinterstafel hat die Alpkataster Nr. 6191, die Sömmerung wurde in der Alp Unter Trüebsee in den 1950er-Jahren eingestellt.

Weblinks

 Gerschnialp – Hinterstafel, Eintrag Alp Kataster des Schweizerischen Alpwirtschaftlichen Verband und der Schweizerischen Arbeitsgemeinschaft für die Berggebiete (SAB), alporama.ch

Einzelnachweise

Alp in der Schweiz

Wintersportgebiet in der Schweiz
Geographie (Kanton Obwalden)
Engelberg
Ort im Kanton Obwalden


text:
The Kennedy Dream (subtitled A Musical Tribute to John Fitzgerald Kennedy) is an album by American composer/arranger Oliver Nelson recorded in memory of the late U.S. President John F. Kennedy. It was released in 1967 on the Impulse! label.

Reception
The Allmusic review by Michael G. Nastos awarded the album 3½ stars, stating "In February of 1967, Oliver Nelson recognized Kennedy's contributions and assembled a big band to play music in his honor, with taped segments of his speeches as preludes. The result is a heartfelt yet eerie combination, perhaps a bit off-putting, but absolutely relevant decades later. The music is reflective of the changing times as identified by Nelson, ranging from commercial movie score-type music, to soulful or straight-ahead jazz, bop, and the modern big-band sound that the leader, composer, and orchestrator owned... it's a stark reminder of how one man can positively influence the human condition aside from politics and corporate greed, and how another can change his world musically".

Track listing
All compositions by Oliver Nelson except as indicated

 "Let the Word Go Forth" - 6:16
 "A Genuine Peace" - 2:37
 "The Rights of All" - 3:57
 "Tolerance" - 3:23
 "The Artists' Rightful Place" - 3:29
 "Jacqueline" - 2:15
 "Day in Dallas" - 3:40
 "John Kennedy Memory Waltz" (George David Weiss) - 3:22

Recorded on February 16 (#3, 4, 7) and February 17, 1967 (#1, 2, 5, 6, 8).

Personnel
Oliver Nelson - tenor saxophone, soprano saxophone, arranger, conductor
Phil Woods - alto saxophone
Snooky Young - trumpet
Jerry Dodgion, Jerome Richardson - reeds
Don Butterfield - tuba
Phil Bodner - English horn
Danny Bank - bass clarinet
Hank Jones - piano, clavinet
George Duvivier - bass
Grady Tate - drums
John F. Kennedy - voice
Unidentified strings

See also
 Cultural depictions of John F. Kennedy

References

Impulse! Records albums
Oliver Nelson albums
1967 albums
Albums produced by Bob Thiele
Concept albums
Albums conducted by Oliver Nelson
Albums arranged by Oliver Nelson
Works about John F. Kennedy
Cultural depictions of John F. Kennedy


text:
Zelotes clivicola este o specie de păianjeni din genul Zelotes, familia Gnaphosidae. A fost descrisă pentru prima dată de L. Koch, 1870. Conform Catalogue of Life specia Zelotes clivicola nu are subspecii cunoscute.

Note

Zelotes


text:
Szevernoje () falu Oroszország ázsiai részén, a Novoszibirszki területen; a Szevernojei járás székhelye.

Népessége:  fő (a 2010. évi népszámláláskor).

Elhelyezkedése
Novoszibirszktől 360 km-re északnyugatra, a Tartasz (az Om mellékfolyója) partján helyezkedik el, a Transzszibériai vasútvonal Barabinszk állomásától 132 km-re északra.

Története
1727-ben egy kereskedő alapította a települést és saját családnevéről Dorofejevónak nevezte el. 1930-ban a falu – akkori nevén Verh-Nazarovo – járási székhely lett, majd 1933-ban nevét (a járás nevével együtt) Szevernoje-re változtatták (jelentése: 'északi').

A járás egyik települése, Verh-Tarszkoje mellett 1970-ben a Novoszibirszki terület legnagyobb kőolaj-lelőhelyét fedezték fel, melynek kitermelését 2000-ben kezdték meg. 2015-re a kitermelés erősen visszaesett, a készletek csökkentek.

Jegyzetek

Források
Geografija Rosszii (Hozzáférés: 2018-04-22)
Szevernij rajon (Bibliotyeka szibirszkovo krajevegyenyija, hozzáférés: 2018-05-15)

A Novoszibirszki terület települései


text:
De Unie (Italiaans: L'Unione) was een Italiaanse politieke coalitie. De coalitie werd geleid door Romano Prodi.

Op 10 februari 2005 werd L'Unione gepresenteerd. De Unie was een brede coalitie waar niet alleen de Olijfboomcoalitie (FED) deel van uitmaakte, maar ook andere partijen van het centrum en links (zoals de Federazoni dei Verdi (De Groenen) en de Partito Comunista Italiano (Italiaanse Communistische Partij).

De Unie won de Italiaanse parlementsverkiezingen van 2006 en was tot 2008 aan de macht met Prodi als minister-president. In 2008 de regering-Prodi II en werden nieuwe parlementsverkiezingen uitgeschreven. De Unie was inmiddels uiteengevallen in de Democratische Partij en De linkse Regenboog. De linkse Regenboog verloor bij die verkiezingen haar vertegenwoordiging, in tegenstelling tot de Democratische Partij, die de tweede partij van het land werd.

Partijen

Italiaanse politieke partij


text:
Tone Vale Hospital was a psychiatric hospital located approximately  to the north west of Norton Fitzwarren, near Taunton, Somerset, England, in what is now the village of Cotford St Luke.  It covered a large catchment area, with patients originating from places as far apart as Porlock (on the north western edge of Somerset) and Yeovil (on the south eastern edge).

History
Tone Vale was founded as the second Somerset County Asylum in 1892, the first Somerset County Asylum near Wells having become overcrowded. The competition to design the asylum was won by the architects Gile Gough and Trollope, and the first patient was admitted in May 1897. At that time the hospital was known as the Somerset and Bath Asylum, Cotford.
In 1986, under Margaret Thatcher's government, the Audit Commission published a report Making a Reality of Community Care, which proposed the policy that became Care in the Community and led to a number of mental hospitals being closed in the United Kingdom.
In 1987, Tone Vale had 504 inpatients.
In 1992, the number had reduced to 350,
and in March 1994 to 117. The hospital closed in March 1995.

Notable people associated with Tone Vale
The hospital's first medical superintendent was Dr Henry Aveline, son of the Somerset County geologist.

James Stutt, an electrical engineer, worked at Tone Vale from 1931 to 1977, and devised an electroconvulsive therapy (ECT) machine with a control on it similar to the dial on a telephone.

In the 1940s, Dr John Walsh was one of the few psychiatrists in the UK to experiment with transorbital leucotomy, a form of leucotomy in which the brain was approached through the eye sockets, rather than through holes drilled in the skull. In 1949 he operated on eight women at Tone Vale using electroconvulsive shock as anaesthetic on three of them.

Somerset and England cricketer Harold Gimblett was admitted to Tone Vale with depression in 1953; he was treated with ECT.

Associated institution
Following the arrival of psychiatrist Dr M F Bethell in the 1950s, Tone Vale and the Somerset Educational Authority cooperated in establishing Merrifield Children's Unit in the hospital's grounds. Under the control of Dr Bethell and his chief nurse Donald Mackey, the unit allowed children and adolescents to be treated without the need to place them on a ward in the main hospital building.

In literature
Tone Vale Hospital is celebrated in the book The Tone Vale Story: A Century of Care, edited by David Hinton and Fred Clarke.  A less favourable view of the institution is given by Joyce Passmore in her memoir The Light in My Mind. Margaret Sparshott's poem 'Tone Vale Hospital' is included in her published anthology A Matter of Identity.

Current status
Many of the Tone Vale Hospital buildings have been demolished, but those with Grade II Listed status, including the Church of St Luke (the hospital chapel), have been preserved and incorporated into the new village of Cotford St Luke.

See also
 Healthcare in Somerset

References

Hospital buildings completed in 1897
Former psychiatric hospitals in England
Hospitals in Somerset
Buildings and structures in Taunton Deane
Defunct hospitals in England


text:
The Duffin–Schaeffer conjecture was a conjecture (now a theorem) in mathematics, specifically, the  Diophantine approximation proposed by R. J. Duffin and A. C. Schaeffer in 1941. It states that if  is a real-valued function taking on positive values, then for almost all  (with respect to Lebesgue measure), the inequality

has infinitely many solutions in coprime integers  with  if and only if

where  is Euler's totient function.

In 2019, the Duffin–Schaeffer conjecture was proved by Dimitris Koukoulopoulos and James Maynard.

Progress
That existence of the rational approximations implies divergence of the series follows from the Borel–Cantelli lemma.  The converse implication is the crux of the conjecture.
There have been many partial results of the Duffin–Schaeffer conjecture established to date. Paul Erdős established in 1970 that the conjecture holds if there exists a constant  such that for every integer  we have either  or . This was strengthened by Jeffrey Vaaler in 1978 to the case .  More recently, this was strengthened to the conjecture being true whenever there exists some  such that the series
. This was done by Haynes, Pollington, and Velani.

In 2006, Beresnevich and Velani proved that a Hausdorff measure analogue of the Duffin–Schaeffer conjecture is equivalent to the original Duffin–Schaeffer conjecture, which is a priori weaker. This result was published in the Annals of Mathematics.

In July 2019, Dimitris Koukoulopoulos and James Maynard announced a proof of the conjecture. In July 2020, the proof was published in the Annals of Mathematics.

Related problems

A higher-dimensional analogue of this conjecture was resolved by Vaughan and Pollington in 1990.

See also

 Khinchin's theorem

Notes

References

External links

 Quanta magazine article about Duffin-Schaeffer conjecture.
Numberphile interview with James Maynard about the proof.

Conjectures
Conjectures that have been proved
Diophantine approximation


text:
A YZ-22B egy kínai vasúti személykocsi típus.

Jellemzése
 Típus: Jing cuo
 Ülőhelyek száma: 118
 Tömeg: 43 t
 Maximális sebesség: 120 kilométer/h
 Hossz: 24676 mm
 Távolság couplers: 17000 mm
 Magasság: 4283 mm
 Szélesség: 3106 mm
 Az ablakok szélessége: 1000/650 mm
 Hőszigetelő: Polietilén
 Ülés elrendezés: 2+3
 Távolság az ülések között: 1500 mm
 Áramellátás: KFT-1 DC48V
 Világítás: fénycső
 Fűtés: Vízfűtés szén által
 Víztartály: 1000 L a tetőn
 Zsámolykocsi: 202/209/209 T
 Féktípus: 104
 Fékező henger térfogat: 406x305mm
 Coupler típus: 15. pont
 Puffer típus: 1. pont /g 1
 Gyártó: Changchun / Tangshan
 Gyártási év: 1988-1994

A kocsikat általában sötétzöldre festik.

További információk

Kínai személykocsik


text:
Le Projet international de séquençage du génome du riz (IRGSP, International Rice Genome Sequencing Project) est un consortium international fondé en 1997 dont l'objectif est le séquençage du génome du riz (Oryza sativa), espèce cultivée de la famille des Poaceae et l'une des principales céréales au plan mondial. Ce consortium piloté par le Rice Genome Research Program (RGP, Japon) associe des centres de recherches publics de dix autres pays : Brésil, Canada, Chine, Corée du Sud, États-Unis, France, Inde, Taïwan, Thaïlande, Royaume-Uni.

Une première ébauche de la séquence du génome d'un cultivar du riz (Oryza sativa subsp. japonica cv. 'Nipponbare') a été publiée en 2002 et une carte complète en 2005. Les chercheurs ont identifié la totalité des  et établi leur position  sur chacun des 12 chromosomes du riz.

L'IRGSP adhère à la politique de publication immédiate des données de séquençage dans le domaine public. Ces données sont disponibles sur des bases de données publiques.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste d'espèces dont le génome est séquencé

Liens externes

  IRGSP, site officiel

Organisme lié au riz
Génome
Organisme de recherche international


text:
This article lists lightvessels around the world. Most surviving light vessels reside in the United Kingdom and the United States. Some of the lightvessels mentioned in the lists have been renamed more than once, while others have been re-stationed or captured in war. Lightvessels were also not as permanent as a building or structure which helped lead to the replacement of others.

United Kingdom and Ireland

United States

Europe

Elsewhere

See also
Lists of lighthouses

References


text:
The People's Force (, FP) is a political party in the Dominican Republic led by former President Leonel Fernández.

After fierce results and amid accusations of electoral fraud in the primary elections of October 2019, Leonel Fernández resigned from the presidency and militancy of the Dominican Liberation Party. Later, the already established Dominican Workers' Party welcomed him and agreed to change its name to "People's Force" and have Fernández as their presidential candidate, a change approved by the Central Electoral Board on December 17 of that year.

History

Emergence
Leonel Fernández presented his pre-candidacy for the presidency of the Dominican Republic in early 2018 with the intention of competing within his party in the simultaneous primary elections of October 2019. During this process he made strong attacks on his party partner and current president of the Dominican Republic Danilo Medina urging him to desist from seeking a third consecutive term by re-election and to avoid attempting to modify the constitution, a situation that came to be glimpsed in the national congress but did not materialize given the political and social pressure that existed in that moment. The peak of this process would be reached when Leonel Fernández held a massive protest in front of the national congress, formalizing an important division within the Dominican Liberation Party.

After President Danilo Medina gave up on choosing a third term and modifying the constitution, he presented himself to the Minister of Public Works and a close collaborator of Danilo Medina as a pre-candidate for the presidency with the backing of the current president, this generated internal friction. Finally, Fernández was defeated with a narrow margin before Gonzalo Castillo, to which he called the electoral contest "fraud" followed by several protests, televised addresses and challenges to the Central Electoral Board without finally presenting evidence or formal complaint of the various theories and accusations he made.

Ultimately, this would lead Fernández to resign from the presidency of the Dominican Liberation Party and its militancy, where he had been for more than 46 years. Along with him, hundreds of militants and dozens of public officials, including deputies and senators, resigned, although he finally made a call to all the officials of his current who held elective positions and who had obtained a candidacy in the elections of October 2019 that they maintained their positions and did not resign from the party, so that they made opposition from within the same organization.

Merger and name change
Originally the political movement was called "The People's Force" as the slogan Leonel Fernández used to catalog his followers during the pre-electoral contest. Later, after the acquisition of the minority "Dominican Workers Party", this political organization submitted a request to the Central Electoral Board to change the name to "People's Force" using green colors and symbols alluding to vegetation or flowers. During a public hearing, the entity learned about these changes, receiving various rejections from political parties and individuals, both for the name and for the colors and symbols.

On December 17, the JCE approved the name change of the Dominican Workers' Party to People's Force.

Exodus from the LDP to People's Force
The People's Force has been strengthened mainly by the militants of the Dominican Liberation Party who continue to transfer to the new organisation, creating a scenario in which the two parties are vying for the title of second majority in the Senate.

References

External links

Political parties in the Dominican Republic
Progressive parties
Democratic socialist parties in North America


text:
В теории графов граф сравнимости — это неориентированный граф, в котором пары элементов соединены ребром, если эти элементы  в некотором частичном порядке. Графы сравнимости также называют транзитивно-ориентируемыми графами, частично упорядочиваемыми графами и графами вложенности.Граф несравнимости — это неориентированный граф, в котором пары элементов соединяются ребром, если элементы  в некотором частичном порядке.

 Определения и характеристики

Для любого частично строгоупорядоченного множества (S,<), граф сравнимости (S, <) — это граф (S, ⊥), вершины которого — элементы S, а рёбра — это пары {u, v} элементов, таких что u < v. Таким образом, для частично упорядоченных множеств берём ориентированный ациклический граф, используем транзитивное замыкание и удаляем ориентацию.

Также, граф сравнимости — это граф, имеющий транзитивную ориентацию', имеющий ориентацию рёбер графа такую, что отношение смежности полученного ориентированного графа является транзитивным — если существуют дуги (x,y) и (y,z), должна существовать дуга (x,z).

Можно представить частично упорядоченное множество, как семейство множеств таких, что x < y в частичном порядке, если соответствующее x множество является подмножеством соответствующего y множества. Таким образом, можно показать, что граф сравнимости эквивалентен графу вложенности семейства множеств, то есть графу, вершинами которого служат множества семейства, а рёбра соединяют вершины, если одно из множеств содержится в другом.

Также граф сравнимости — это граф, в котором для любого обобщённого цикла нечётной длины можно найти ребро (x,y), соединяющее две вершины, находящиеся на расстоянии два в цикле. Такие рёбра называются хордами триангуляции''. В этом контексте обобщённые циклы являются замкнутым обходом, который проходит каждое ребро графа не более одного раза в каждом направлении.

Граф сравнимости можно описать также заданием запрещённых подграфов.

Связь с другими семействами графов
Любой полный граф является графом сравнимости, графом сравнимости линейно упорядоченного множества. Все ациклические ориентации в полном графе транзитивны. Любой двудольный граф также является графом сравнимости. Ориентация рёбер двудольного графа с одной стороны на другую приводит к транзитивной ориентации, соответствующей частичному порядку высотой два. Как заметил Сеймур , любой граф сравнимости, не являющийся ни полным, ни двудольным, имеет .

Дополнение любого интервального графа является графом сравнимости.  Интервальные графы — это в точности хордальные графы, имеющие графы сравнимости в качестве дополнений.

Граф перестановки — это граф вложенности множества интервалов. Таким образом, графы перестановок — это ещё один класс графов сравнимости.

Тривиально совершенные графы — это графы сравнимости корневых деревьев.
Кографы можно охарактеризовать как графы сравнимости параллельно-последовательных частичных порядков. Таким образом, кографы тоже являются графами сравнимости.

Любой граф сравнимости является совершенным. Совершенство графов сравнимости — это , а совершенство их дополнений — теорема Дилуорса. Эти факты, вместе со свойством двойственности совершенных графов, можно использовать для доказательства теоремы Дилуорса из теоремы Мирского и наоборот. Точнее, графы сравнимости являются вполне упорядочиваемыми графами, последние являются подклассом совершенных графов — алгоритм жадной раскраски для топологической сортировки транзитивной ориентации графа раскрашивает его оптимально.

Дополнение любого графа сравнимости является струнным графом.

Алгоритмы
Транзитивная ориентация графа, если она существует, может быть найдена за линейное время. Однако алгоритм, который это делает, определяет ориентацию для любого графа, так что для завершения задачи проверки, является ли граф графом сравнимости, нужно проверить, является ли ориентация транзитивной, что по сложности эквивалентно умножению матриц.

Поскольку графы сравнимости совершенны, многие задачи, сложные для более общих классов графов, включая раскраску графов и задачу о независимом множестве, для графов сравнимости можно решить за полиномиальное время.

Примечания

Ссылки

Совершенные графы


text:
Nova Araçá is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Rio Grande do Sul. De gemeente telt 4.075 inwoners (schatting 2009).

Aangrenzende gemeenten
De gemeente grenst aan Casca, Guabiju, Nova Bassano, Nova Prata en Paraí.

Gemeente in Rio Grande do Sul


text:
William Sneyd may refer to:
 William Sneyd (MP for Staffordshire) (c. 1614–1695), English politician
 William Sneyd (MP for Lichfield) (c. 1693–1745), English politician
 William Sneyd (footballer), English footballer


text:
El alfabeto tibetano es un alfasilabario  de origen índico utilizado para escribir ciertas lenguas tibéticas, como tibetano, dzongkha, bhutia, ladakhi, jirel y, a veces, balti. También se ha utilizado para algunos idiomas no tibéticos en estrecho contacto cultural con el Tíbet, como el thakali. La forma impresa se llama escritura uchen, mientras que la forma cursiva escrita a mano que se usa en la escritura cotidiana se llama escritura umê.

El alfabeto está estrechamente vinculado a una amplia identidad étnica tibetana, que se extiende fuera de China por áreas de India, Nepal, Bután. La escritura tibetana es de origen índico y es antecesora de los alfabetos  limbu, la lepcha y la escritura multilingüe 'Phags-pa.

Historia
La creación del alfabeto tibetano se atribuye a Thonmi Sambhota de mediados del siglo VII. La tradición sostiene que Thonmi Sambhota, ministro de Songtsen Gampo en el siglo VII, fue enviado a la India para estudiar el arte de escribir y encontrar un sistema de escritura adecuado para el idioma tibetano. A su regreso, introdujo un alfabeto basado en el nagari que se usaba en Cachemira en ese momento. La escritura tenía 30 caracteres consonánticos, de los cuales 6 fueron creados específicamente para coincidir con la fonología tibetana. Sin embargo, este origen todavía se debate; algunos estudios sugieren que la escritura tibetana se basó en una adaptación de las escrituras indias brahmi y gupta de Khotan, enseñada a Thonmi Sambhota en Cachemira.

Se desarrollaron tres estandarizaciones ortográficas. La más importante, una ortografía oficial destinada a facilitar la traducción de sutras budistas, surgió a principios del siglo IX. La ortografía estándar no ha cambiado desde entonces, mientras que el lenguaje hablado ha  cambiado fonéticamente, por ejemplo, perdiendo complejos grupos de consonantes. Como resultado, en todos los dialectos tibetanos modernos y en particular en el tibetano estándar de Lhasa, existe una gran divergencia entre la ortografía actual (que todavía refleja el tibetano hablado del siglo IX) y la pronunciación actual. Esta divergencia es la base de un argumento a favor de la reforma ortográfica, para escribir tibetano como se pronuncia ; por ejemplo, escribiendo Kagyu en lugar de Bka'-rgyud. Por el contrario, la pronunciación de las lenguas balti, ladakhi y purigi se adhiere más estrechamente a la ortografía original. El purigi es el heredero lingüístico más cercano del tibetano antiguo y, por lo tanto, sus pronunciaciones son cercanas al tibetano antiguo.

Nuevas investigaciones y escritos sugieren que había una o más escrituras tibetanas en uso antes de la introducción de la escritura actual por Songtsen Gampo y Thonmi Sambhota. Los manuscritos Tunhong (Manuscritos de Dunhuang) son las pruebas clave para sostener esta hipótesis.

Unicode
El alfabeto tibetano fue originalmente uno de los alfabetos de la primera versión del estándar Unicode en 1991, en el bloque Unicode U+1000 – U+104F. Sin embargo, en 1993, en la versión 1.1, se eliminó (sus puntos de código se usarían más tarde para el alfabeto birmano en la versión 3.0). La escritura tibetana se volvió a agregar en julio de 1996 con el lanzamiento de la versión 2.0.

El bloque Unicode actual para el tibetano es U + 0F00 – U + 0FFF. Incluye letras, dígitos y varios signos de puntuación y símbolos especiales utilizados en textos religiosos:

Véase también

 Caligrafía tibetana
 Transliteración Wylie
 Pinyin tibetano
 Transcripción fonética simplificada THDL
 Tise, método de entrada para la escritura tibetana
 Alfabeto limbu

Referencias

Bibliografía

 Asher, RE ed. La enciclopedia del lenguaje y la lingüística. Tarrytown, Nueva York: Pergamon Press, 1994. 10 vol.
 Beyer, Stephan V. (1993). La lengua tibetana clásica. Reimpreso por Delhi: Sri Satguru.
 Chamberlain, Bradford Lynn. 2008. Selección de guiones para idiomas relacionados con el tibetano en entornos multiscriptales. Revista Internacional de Sociología del Lenguaje 192: 117-132.
 Csoma de Kőrös, Alexander. (1983). Una gramática de la lengua tibetana. Reimpreso por Delhi: Sri Satguru.
 Csoma de Kőrös, Alexander (1980-1982). Vocabulario sánscrito-tibetano-inglés. 2 vols. Reimpreso por Delhi: Sri Satguru.
 Daniels, Peter T. y William Bright. Los sistemas de escritura del mundo. Nueva York: Oxford University Press, 1996.
 Das, Sarat Chandra: "Los personajes sagrados y ornamentales del Tíbet". Revista de la Sociedad Asiática de Bengala, vol. 57 (1888), págs. 41–48 y 9 platos.
 Das, Sarat Chandra. (1996). Introducción a la gramática de la lengua tibetana. Reimpreso por Delhi: Motilal Banarsidass.
 Jacques, Guillaume 2012. Un nuevo sistema de transcripción para el tibetano antiguo y clásico, Lingüística del área tibeto-birmana, 35.3: 89-96.
 Jäschke, Heinrich August. (1989). Gramática tibetana. Corregido por Sunil Gupta. Reimpreso por Delhi: Sri Satguru.

Enlaces externos

 Caligrafía tibetana  : guía en línea para escribir escritura tibetana.
 Elementos del sistema de escritura tibetano.
 Área Unicode U0F00-U0FFF, escritura tibetana (162KB)
 Modelo de codificación de la escritura tibetana en el UCS
 Tibetano digital  : recurso en línea para la digitalización del tibetano.
 Escrituras tibetanas, fuentes y problemas relacionados : artículos de THDL sobre problemas de fuentes Unicode; fuentes OpenType multiplataforma gratuitas: compatibles con Unicode.
 Proyecto de fuentes tibetanas gratuitas
 Escrituras antiguas: tibetano

Alfabetos bráhmicos
Idioma dzongkha
Sistemas de escritura con norma ISO 15924


text:
Octomeria prostrata är en orkidéart som beskrevs av H.Stenzel. Octomeria prostrata ingår i släktet Octomeria och familjen orkidéer. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Orkidéer
prostrata


text:
Thermal Science је научни часопис који излази од 1997. године и публикује радове из области термотехнике и сродних наука.

О часопису
Часопис излази само на енглеском језику. Сваки објављени рад је добио најмање две позитивне рецензије. Штампање часописа суфинансира Министарство просвете, науке и технолошког развоја.

Историјат
Часопис је 1997. године покренуло Југословенско друштво термичара (сад Друштво термичара Србије). Од 2003 године у уређивању часописа учествује и Регионални уређивачки одбор који чине по један представник из шест балканских земаља.

Периодичност излажења
Часопис излази шест пута годишње.

Уредници
Главни и одговорни уредник је проф. др Симеон Ока, научни саветник Института за нукеларне науке Винча (у пензији). Поред главног и одговорног уредника, часопис уређује Национални уређивачки одбор од 12 чланова. Ради достизања међународног нивоа радова, и достизања међународног нивоа рецензија о уређивању и квалитету часописа брине Регионални уређивачки одбор који чине 12 истакнутих научника из региона и International Advisory board, који чине 45 истакнутих светских научника из више различитих области науке.
 Проф. др Симеон Ока
 Др Вукман Бакић
 Др Мирослав Сијерчић
 Проф. др Владимир Стевановић
 Проф. др Ненад Миљић
 Проф Стојан Петровић
 Др Предраг Стефановић
 Проф. др Драгослава Стојиљковић
 Проф. др Маја Тодоровић
 Др Дејан Цветиновић
 Др Младен Илић
 Др Ненад Милошевић
 Др Милијана Паприка

Аутори прилога
За часопис пишу еминетни стручњаци из земље, региона и иностранства.

Теме

 Термодинамика и механика флуида
 Пренос топлоте и супстанције
 Турбулентни токови
 Сагоревање и хемијски процеси
 Једно- и више-компонентни и вишефазни токови, високотемпературски процеси с хемијским реакцијама
 Машинство, технологија, процесно инжењерство
 Термоенергетика и еколошко инжењерство
 Обновљиви извори енергије, одрживи развој и енергетска ефикасност

Електронско издање часописа
Часопис нуди могућност прегледа и скидања чланака по принципу отвореног приступа.

Реферисање у базама података
 Web of Science
 Scopus
 Journal Citation Reports/ Science Edition

Референце

Научни часописи
Српски часописи
Медији у Београду


text:
Jakob Seisenegger (ur. 1505 w Dolnej Austrii, zm. 1567 w Linz) – austriacki malarz renesansowy, portrecista.

W 1531 był nadwornym malarzem cesarza Ferdynanda I w Augsburgu. W 1532 wykonał portret Karola V z psem, którego wersję namalował później Tycjan.

Przypisy

Austriaccy malarze
Austriaccy portreciści
Malarze nadworni
Urodzeni w 1505
Zmarli w 1567


text:
Exochus alpinus är en stekelart som först beskrevs av Zetterstedt 1838.  Exochus alpinus ingår i släktet Exochus och familjen brokparasitsteklar. Arten är reproducerande i Sverige. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Brokparasitsteklar
alpinus


text:
Ayoó de Vidriales är en kommunhuvudort i Spanien.   Den ligger i provinsen Provincia de Zamora och regionen Kastilien och Leon, i den nordvästra delen av landet,  km nordväst om huvudstaden Madrid. Ayoó de Vidriales ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Ayoó de Vidriales är lite kuperad. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km sydost om Ayoó de Vidriales. Runt Ayoó de Vidriales är det glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Santibáñez de Vidriales,  km sydost om Ayoó de Vidriales. I omgivningarna runt Ayoó de Vidriales

Medelhavsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är december, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är oktober, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är augusti, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Kastilien och Leon


text:
La operación polaca de la NKVD (1937-1938) fue una operación masiva que el NKVD soviético llevó a cabo contra supuestos agentes polacos en la Unión Soviética, durante el período de la Gran Purga. Fue ordenada por el Buró Político contra los llamados «espías polacos», habitualmente identificados por los funcionarios de la NKVD como «absolutamente todos los polacos». El resultado fue la condena de 139.835 personas, y la ejecución sumaria de 111.091 polacos étnicos, [3] [3] [4], así como de los acusados de trabajar para Polonia. [5]. La operación se llevó a cabo de acuerdo con la Orden 485 del NKVD, firmada por Nikolái Yezhov. La mayoría de las víctimas, aunque no todas, fueron polacos étnicos, de acuerdo con Timothy Snyder, que considera confirmada una estimación conservadora de 85.000 polacos ejecutados, en un corto periodo, por todo el país como. Del resto se «sospecha» que fueron polacos, sin más investigación.

Con el fin de acelerar el proceso, el personal la NKVD revisó las guías telefónicas locales y detuvo a las personas cuyos nombres les «sonaban» a polaco. Solo en Leningrado fueron detenidos esta manera casi 7.000 ciudadanos. Una gran mayoría de esos "sospechosos" nominales fueron ejecutados dentro de los 10 días siguientes a su arresto.

La operación polaca fue la mayor campaña de fusilamientos y deportaciones, dirigidas contra una minoría étnica, a lo largo de la gran campaña de terror y asesinatos políticos en la Unión Soviética, orquestada por Iósif Stalin.

Orden N.º 00485

La altamente secreta Orden N.º 00485 de la NKVD, llamada «para la liquidación de los grupos polacos políticamente desviados, grupos de espías y prisioneros de guerra», fue aprobada el 9 de agosto de 1937 por el Politburó del Comité Central del Partido y fue firmado por Nikolái Yezhov el 11 de agosto de 1937. Fue distribuida a las unidades locales de la NKVD junto con una «carta secreta» de treinta páginas, de Yezhov, explicando lo que la «operación polaca» se proponía. La carta fue titulada «Acerca del fascismo, resurreccionismo, espionaje, desviación política, derrotismo y actividad terrorista de la inteligencia polaca en la URSS». Stalin exigió la NKVD «seguir buscando y eliminar esta basura polaca».

La orden estableció también un procedimiento simplificado, llamado «procedimiento de cuaderno» en los círculos de la NKVD. Las largas listas de presos condenados por los órganos más bajos de la NKVD, durante las primeras investigaciones, se recogían en «cuadernos» y se enviaban a las oficinas intermedias de la NKVD para que se les estampara un sello de aprobación. Después de la aprobación de todo los «cuadernos», las ejecuciones se llevaban a cabo de inmediato. Este procedimiento también se utilizó en otras operaciones de masas de la NKVD.

La «operación polaca» fue la segunda de una serie de operaciones nacionales de la NKVD, llevadas a cabo en la Unión Soviética contra grupos étnicos, en las que se incluyeron letones, fineses, alemanes y rumanos, basada en una teoría acerca de un enemigo interno (es decir, la quinta columna) etiquetada como «capitalismo hostil que nos cerca» y se encuentra a lo largo de las fronteras occidentales. El historiador Timothy Snyder escribió que esta justificación imaginaria estaba destinada solo a encubrir la campaña de asesinatos masivos, cuyo objetivo era erradicar a los polacos en tanto que grupo nacional y lingüístico minoritario. Otra causa posible, de acuerdo con Snyder, podría haber surgido de la necesidad de explicar la hambruna organizada por los soviets en Ucrania, para la que se requería un chivo expiatorio político. Un funcionario soviético superior, Vsévolod Balitsky, eligió la Organización Militar Polaca, que fue disuelta en 1921. El NKVD declaró que seguía existiendo. Algunos polacos soviéticos fueron torturados con el fin de confesar su existencia y denunciar a otros individuos como espías. Mientras tanto la Internacional Comunista ayudó revisando sus archivos en busca de miembros polacos, produciendo otra fuente abundante de evidencia inventada.

Alcance de la Operación Polaca y víctimas
El mayor grupo de personas con antecedentes polacos, alrededor de un 40 % de todas las víctimas, procedía de la Ucrania soviética, especialmente de los distritos cercanos a la frontera con Polonia. Entre ellos se encontraban decenas de miles de campesinos, trabajadores ferroviarios, obreros industriales, ingenieros y otros. Un 17 % adicional de las víctimas procedía de la Bielorrusia soviética. El resto vino de todo el oeste de Siberia y Kazajistán, donde los polacos exiliados habían vivido desde las particiones de Polonia, así como del sur de los Urales, el norte del Cáucaso y el resto de Siberia, incluyendo el Lejano Oriente.

Las siguientes categorías de personas fueron detenidas por la NKVD durante la operación polaca, tal como se describe en los documentos soviéticos:
 Miembros «activos» de la minoría polaca en la Unión Soviética (la práctica totalidad de los polacos).
 Todos los inmigrantes procedentes de Polonia.
 Los refugiados políticos procedentes de Polonia (en su mayoría miembros del Partido Comunista de Polonia).
 Antiguos y actuales miembros del Partido Socialista Polaco y otros partidos políticos polacos no comunistas.
 Todos los prisioneros de guerra de la guerra polaco-soviética que quedaban en la Unión Soviética.
 Los miembros de la Organización Militar Polaca (Polska Organizacja Wojskowa), que figuran en una lista especial (la mayoría de ellos no eran miembros de esa organización).
La operación se desarrolló entre el 25 de agosto de 1937 y el 15 de noviembre de 1938, aproximadamente. De acuerdo con los archivos de la NKVD, 111.091 polacos y personas acusadas de vínculos con Polonia fueron condenadas a muerte y 28.744 fueron sentenciados a campos de trabajo (conocidos como la «guillotina seca» o muerte lenta causada por la intemperie, la desnutrición y el exceso de trabajo; [15] 139.835 víctimas en total. [16] Esta cifra constituye el 10% del número total de personas condenadas oficialmente durante el período conocido como Yezhóvschina (por el nombre de Nikolái Yezhov), según queda confirmado por los documentos de la NKVD.

La operación fue solo un momento culminante en la persecución de los polacos, que se extendió por más de una década. Como indican las estadísticas soviéticas, el número de polacos étnicos se redujo en 165.000 personas para toda la URSS en ese período. «Se estima que las pérdidas polacas en la República Socialista Soviética de Ucrania fueron aproximadamente un 30%, mientras que en la República Socialista Soviética de Bielorrusia la minoría polaca quedó prácticamente aniquilada». El historiador Michael Ellman afirma que las «operaciones nacionales, en particular la "operación polaca", pueden constituir genocidio tal y como se define en la Convención de las Naciones Unidas». Su opinión es compartida por Simon Sebag Montefiore, que llama a la operación polaca de la NKVD «un mini-genocidio». El escritor polaco y comentarista Dr. Tomasz Sommer también se refiere a la operación como un genocidio, junto con el profesor Marek Jan Chodakiewicz, entre otros.

Casi todas las víctimas de los fusilamientos de la NKVD fueron hombres, escribió Michał Jasiński, la mayoría con familia. Sus esposas y niños fueron deportados por la Orden NKVD N.º 00486 como «familiares de traidores a la patria». Las mujeres fueron condenadas generalmente a la deportación en Kazajistán, por un periodo de cinco a diez años. Los hijos fueron recluidos en orfanatos, para ser educados como soviéticos, en la ignorancia de sus orígenes. Fueron confiscados todos los bienes de los acusados. Los padres de los hombres ejecutados, así como sus suegros, fueron deliberadamente abandonados sin nada para vivir, lo que generalmente selló también su suerte. Según Jasiński, las extrapolaciones estadísticas incrementan el número de víctimas polacas, en 1937-1938, a cerca de 200.000-250.000 personas, dependiendo del tamaño de sus familias.

Referencias

Véase también
 Masacre de Katyn

Otras lecturas
 McLoughlin, Barry, and McDermott, Kevin (eds). Stalin's Terror: High Politics and Mass Repression in the Soviet Union. Palgrave Macmillan, December 2002. ISBN 1403901198.
 Norman M. Naimark, Stalin's Genocides (Princeton University 2010).
 Paczkowski, Andrzej (1999), "Poland, the "Enemy Nation"", in Stéphane Courtois; et al., Black Book of Communism, pp. 372–375

Unión Soviética en 1937
Unión Soviética en 1938
Gran Purga
NKVD
Represión política en la Unión Soviética
Masacres de prisioneros por la NKVD
Operaciones de inteligencia de la Unión Soviética


text:
Biografia
Era il secondo figlio maschio del principe Augusto Leopoldo di Sassonia-Coburgo e Gotha e di sua moglie l'arciduchessa Carolina Maria d'Austria. All'epoca della sua nascita la casata di Wettin regnava sul regno di Sassonia e sui ducati ernestini in Germania, nonché sui regni del Belgio, Portogallo, Bulgaria e nel Regno Unito.

Le morti di suo fratello Augusto (1908) e di suo padre (1922), lo reso il quarto nella linea cattolica romana dei principi Sassonia-Coburgo-Gotha ad ereditare l'eredità del casato di Koháry

A Monaco di Baviera sposò il 15 dicembre 1930, Johanna Károlyi de Károly-Patty.

Ebbero un figlio:
Giovanni Enrico Federico Guarniero Corrado Raniero Maria, principe di Sassonia-Coburgo-Gotha-Koháry (Innsbruck, 28 marzo 1931 – Innsbruck, 14 aprile 2010).

Raniero e Johanna divorziarono nel 1935.

A Budapest, il 13 febbraio 1940, sposò Edith de Kozol. Non ebbero figli.

Morte
Venne ucciso in azione, il 7 gennaio 1945, a Budapest.

Ascendenza

Altri progetti

Ranieri di Sassonia-Coburgo-Koháry
Ranieri


text:
The Château du Petit-Arnsberg is a castle situated in the commune of Obersteinbach in the Bas-Rhin département of Alsace, France. It is dated to the 14th-century.

It has been listed since 1898 as a monument historique by the French Ministry of Culture.

History
The castle was a fief of the Abbey of Wissembourg, held by the Wasigenstein family. Its first mention in records dates from 1316. The castle is semi-troglodytic. The corps de logis follows the rocky contours and is protected by a strong surrounding wall.

Structure
A small doorway cut into the rock is dated 1494. On the eastern side of the castle, long cavities in the ground were the foundations for wooden buildings which enlarged the habitable area.

Access
The castle may be reached from the village of Obersteinbach. From the sports ground, a path marked by red-white-red rectangular markers leads to the site.

References

External links

Houses completed in the 14th century
Ruined castles in Bas-Rhin
Monuments historiques of Bas-Rhin
Rock castles


text:
Le Grand Prix international de Dottignies est une course cycliste féminine belge. Créé en 2002, elle est tout d'abord amateur avant d'intégrer le calendrier de l'Union cycliste internationale en 2005 en catégorie 1.1.  Elle redevient amateur en 2006 et 2007 avant de prendre la catégorie 1.2 en 2008. Elle est restée dans cette catégorie depuis lors. La course, longue d'environ  se déroule à Dottignies, dans la Province de Hainaut. Elle fait partie du challenge Lotto Cycling Cup, une sorte de coupe de Belgique de cyclisme féminin.

L'édition 2019 est annulée par manque de signaleurs à moto.

Le Ronde de Mouscron peut être vu comme un successeur à la course.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

 Palmarès sur cyclebase.nl
 Palmarès sur cqranking.com


text:
Jodi Taylor (Portland, Oregón; 25 de julio de 1991) es una ex actriz pornográfica estadounidense.

Biografía
Jodi Taylor nació en la ciudad de Portland (Oregón), aunque se crio en una pequeña ciudad del estado de Idaho. Durante su adolescencia practicaba natación y artes marciales. Su primer trabajo fue en un rancho, donde daba clases de equitación. Después trabajó de dependiente en un Dunkin 'Donuts antes de pasar a la industria del cine pornográfico.

Su salto a la industria del entretenimiento para adultos se produjo en 2012, con 20 años de edad. Entre las empresas más notables para las que participó Taylor se cuentan Evil Angel, Girlfriends Films, Hard X, Zero Tolerance, 3rd Degree, Devil's Film, Bang Bros o Naughty America. Sus primeras películas fueron la de temática gonzo Calling All Asses 2, y la lésbica Sugar Mamas.

En 2013 tuvo su primera escena de sexo anal en Anal Sweetness.

Otros de sus trabajos reseñables fueron Wanted, Orgy Masters 6 o My Evil Stepmom Fucked My Ass 2.

Se retiró de la industria en 2018. Hasta ese año había trabajado en más de 310 películas como actriz.

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Estados Unidos
Actrices pornográficas de Estados Unidos
Actrices de Oregón
Nacidos en Portland


text:
У Бай (, , ; настоящее имя У Чуньлинь (, , ); род. 14 января 1968) — тайваньский автор-исполнитель и основатель рок-группы Wu Bai and China Blue. Считается «королём живой музыки» и одним из наиболее влиятельных рок-музыкантов Восточной и Юго-Восточной Азии.

Биография
У Чуньлинь родился в городе Тайбэй на острове Тайвань, но его родители были из уезда Цзяи. Его отец был поставщиком сахара, а мать — поставщиком семян ареки. У Чуньлиня было два младших брата, которые погибли в автокатастрофе. Своё прозвище У Бай, означающее «пять сотен», Чуньлинь получил за успехи в учёбе: он сдал пять школьных экзаменов на максимально возможные сто баллов. Но вскоре молодой человек увлёкся музыкой групп The Jimi Hendrix Experience и Led Zeppelin, что привело к снижению его успеваимости и, в конечном итоге, У Бай не смог сдать вступительные экзамены в высшее учебное заведение.

В конце 1980-х У Бай отправился в Тайбэй, где некоторое время был чернорабочим. Вскоре он сформировал свою первую группу Buzz, которая просущестовала недолго. Через некоторое время У основал новый коллектив, Wu Bai and China Blue, который стал исполнять неожиданно свежую и оригинальную рок-музыку для тайваньской аудитории. Группа дебютировала в 1992 году с двумя песнями на тайваньском языке, которые вошли в саундтрек к фильму Dust of Angels. В том же году был заключен контракт с лейблом Pony Canyon.

Популярность Wu Bai and China Blue стремительно росла благодаря живым выступлениями группы. Вскоре коллектив начал давать концерты за пределами Тайваня. В 1996 году музыканты сыграли мощное шоу в Гонконге, после чего У Бай получил известность как «король живой музыки». Вскоре он начал карьеру киноактёра, сыграв по небольшой роли в тайваньской ленте The Personals и китайской картине A Beautiful New World. В 2000 году Бай исполнил одну из ведущих ролей в постановке Цуй Харка Time and Tide, а в 2004 — появился в фильме Бенни Чана New Police Story. Группа Wu Bai and China Blue выпускает новый альбом почти каждый год.

Дискография
 1992 — 愛上別人是快樂的事 (Loving Others is a Happy Thing)
 1994 — 浪人情歌 (Wanderer's Love Song)
 1996 — 愛情的盡頭 (The End of Love)
 1998 — 樹枝孤鳥 (Lonely Tree, Lonely Bird)
 1999 — 白鴿 (White Dove)
 2001 — 夢的河流 (Dream River)
 2003 — 淚橋 (Tear Bridge) (CD+VCD)
 2005 — 雙面人 (Two Faced Man)
 2006 — 純真年代 (Innocent Years) (CD+DVD)
 2008 — 太空彈 (Spacebomb)
 2009 — 詩情搖滾 (Poetic Rock) (CD+DVD)
 2011 — 單程車票 (One Way Ticket)

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт
 Фан-сайт

Музыканты Тайваня
Певцы и певицы в жанре mandopop


text:
Tijekom Drugog svjetskog rata Velika Britanija je proizvodila sljedeće vrste tenkova:

 MarK VI laki tenk
 MarK VII Tetrarch
 Mark I (A9)
 Mark II (A10)
 Mark III ( A 13 )
 Mark IV ( A 13 )
 Mark V Covenanter
 Mark VI Crusader
 Mark VII Cavalier
 Mark VIII Cromwell
 Mark VII Comet
 Matilda I
 Matilda II
 Valentine
 Mark IV Churchill
 prototip "Black Prince".