text:
Zaburzenia odżywiania u chińskich kobiet – bulimia nervosa i anorexia nervosa są szeroko rozpowszechnione w krajach zachodnich, takich jak Stany Zjednoczone, ale ostatnie badania wykazały, że są wzrastającym zjawiskiem także w krajach azjatyckich, takich jak Chiny. Wpływa na to kilka czynników, m.in. chińska kultura i zjawisko westernizacji. Badacze rozpatrują te przyczyny, aby wiedzieć jak leczyć oba zaburzenia oraz im zapobiegać.

Tło
Zaburzenia odżywiania, początkowo uważane za rozpowszechnione tylko w kulturach zachodnich, takich jak Stany Zjednoczone, występują obecnie także u chińskich kobiet. W przeszłości było to niespotykane zjawisko. Kształty ciał chińskich kobiet, w tym ich okrągłe i lekko pulchne twarze, były oznaką piękna i zdrowia. Niezadowolenie z wyglądu zewnętrznego i zaburzenia odżywiania, kiedyś niespotykane w Chinach, są teraz prawie tak powszechne jak w krajach zachodnich.

Przyczyny

Kulturowe
W Chinach wielu tradycjonalistów trzyma się kolektywistycznej tradycji kulturowej (albo konfucjanizmu). Uczą się funkcjonować raczej jako współzależna całość niż jako unikalne i niezależne jednostki. Ta zależność zaczyna się w rodzinie, gdzie narzucona zostaje hierarchia rodzic-dziecko, a dzieci są uczone bycia uległymi i posłusznymi. To może rodzić w dziecku uczucie buntu, a w rezultacie prowadzić do zaburzeń odżywiania u niektórych z nich. Dziecko pragnie mieć pewną kontrolę, ale nie chce okazywać rodzicom braku szacunku poprzez dążenie do niezależności. Dlatego ograniczanie jedzenia lub kompulsywne jedzenie i prowokowanie wymiotów są, w pewien sposób, ich metodą podejmowania decyzji.

Kilka badań potwierdziło, że kulturowe czynniki skutkujące buntem były przyczyną zaburzeń odżywiania. Ulrike Schmidt, profesor zajmująca się zaburzeniami odżywiania, przestudiowała trzy przypadki pacjentów chińskiego pochodzenia, którzy odżywiali się kompulsywnie i prowokowali wymioty. Pierwsza osoba, pacjentka A, dorastała w Anglii. Kiedy była nastolatką, rodzice oczekiwali od niej pomocy przy prowadzeniu biznesu, jako że nie mówili biegle go angielsku. Oprócz tego oddawała im ona większość swoich zarobków i oczekiwano od niej uczestniczenia w życiu rodzinnym. Dr Schmidt odkryła, że symptomy bulimii pacjentki A zaistniały, ponieważ szukała ona niezależności, a jednocześnie chciała pozostać posłuszna rodzicom. Ten wniosek potwierdza tezę, że lojalność i niezależność wchodzą ze sobą w konflikt, który prowadzi do zaburzeń odżywiania.

Co więcej, Dr Schmidt doszła do wniosku, że matka pacjentki A opiekowała się nią, kiedy ta zaczęła tracić na wadze. W rezultacie, pacjentka A wykorzystała to by zrekompensować sobie braki z dzieciństwa. Ta zależność pomiędzy sprzecznymi uczuciami związanymi z dorastaniem a chęcią pozostania młodym, jest drugą badaną przyczyną pojawiania się zaburzeń odżywiania wśród młodych chińskich kobiet. Joyce L. C. przeprowadziła badania w Shenzhen i doniosła, że niektóre chińskie kobiety zmagają się z dorastaniem, więc traktują zaburzenia odżywienia jako sposób na kontrolę. Jedna z badanych dziewczyn opowiedziała o swoich uczuciach:

Ona traktowała bulimię jako sposób na schowanie się przez rzeczywistością i pofolgowanie sobie. Ze względu na normy społeczne obowiązujące w Chinach, uwidacznia się to, że niektóre kobiety traktują zaburzenia odżywiania jako drogę ucieczki od stresu i zmartwień.

Westernizacja
Zaburzenia odżywiania w Chinach były traktowane głównie jako wynik westernizacji miast poprzez mass media. Zachodnie media gloryfikują szczupłe, piękne kobiety. Te nierealistyczne standardy skłaniają kobiety do tego, aby traciły na wadze poprzez diety, ćwiczenia i razie potrzeby, także operacje plastyczne. Wzorce te prowadzą do niezadowolenia z ciała, a w końcowym rezultacie do zaburzeń odżywiania.

Wielu badaczy zajmowało się westernizacją jako przyczyną zaburzeń odżywiania wśród chińskich kobiet i jest to jedna z głównych przyjmowanych obecnie teorii. Lee i Lee w badaniach nad różnymi poziomami społeczno-ekonomicznego rozwoju w trzech chińskich wspólnotach, porównali skłonność do zaburzeń odżywiania wśród dziewczyn w szkole średniej. Odkryli oni, że osoby płci żeńskiej w miastach o wyższych dochodach, chociaż były szczuplejsze niż te w mniej nowoczesnych miastach, pragnęły niższego wskaźnika masy ciała (BMI), wykazywały większy poziom niezadowolenia z ciała i ogólnie miały więcej symptomów związanych z czynnikami ryzyka dla zaburzeń odżywiania. Z tych badań wynika, że westernizacja jest prawdopodobnie przyczyną zwiększonego występowania zaburzeń odżywiania. Niektóre badania sugerują jednak inne czynniki wpływające na wzrost tego zjawiska wśród chińskich kobiet. Zachodnie media mogą być więc jedną z przyczyn, ale niekoniecznie tą pierwszorzędną.

Zmiany społeczne
Kolejnym czynnikiem, który odkryli naukowcy i który może przyczyniać się do zwiększenia zaburzeń odżywiania wśród chińskich kobiet są społeczno-kulturowe czynniki, które obejmują: role związane z płcią, możliwości ekonomiczne, wartości religijne i kulturowe uprzedmiotowienie kobiet. Kiedy pojawia się destrukcyjna zmiana społeczna, jest większe prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia odżywiania właśnie u kobiet. Naomi Wolf miała to na myśli mówiąc: "Im więcej prawnych i materialnych przeciwności pokonały kobiety, tym bardziej surowo, poważniej i okrutniej obciążyły nas ideały kobiecego piękna". Podczas gdy kobiety szukają równości, pojawia się skrajność w rozumieniu idealnego kształtu ciała.

To było obserwowane w wielu przypadkach w historii kultur zachodnich i niezachodnich. Na przykład w Ameryce w latach 20 i 70 XX wieku, kiedy rola kobiet najbardziej uległa przemianie, "modelki w amerykańskich magazynach były najbardziej smukłe i najmniej kształtne". Badania wykazały, że w opozycji do kultury zachodniej, kobiety koreańskie od czasu ekonomicznych, społecznych i politycznych zmian w latach 1980-2000, są bardziej rozczarowane swoimi ciałami. W innym badaniu, Jaehee Jung i Gordon B. Forbes odkryli, że pośród studentek uniwersytetów z Korei i Stanów Zjednoczonych, u Koreanek występowało większe ryzyko wystąpienia zaburzeń odżywiania niż u Amerykanek. Badacze doszli do wniosku, że powodem tego były ówczesne zmiany społeczne dotyczące kobiet w Korei. Ponieważ obie grupy kobiet miały taki sam dostęp do zachodnich mediów, ta teoria konkuruje z teorią westernizacji jako przyczyną większej liczby zaburzeń odżywiania.

Leczenie
Wiele osób ma trudności z szukaniem leczenia w Chinach, ponieważ przyjmowanie pomocy od terapeuty jest postrzegane jako piętno na godności leczonej osoby. Wynika to z myślenia, że jeżeli dana osoba potrzebuje pomocy, to dlatego, iż sama nie umie sobie pomóc i jest to hańbiące. Dlatego docieranie do tych, który mają zaburzenia odżywiania, może być trudne. Co więcej, większości pacjentów z tego rodzaju symptomami początkowo trudno znaleźć motywację, aby przezwyciężyć swoje zaburzenia, ponieważ nie są pewni czy chcą się zmienić. Jednocześnie są świadomi tego, że muszą, bo to pomoże im w życiu. Terapeuta zaczynający leczyć nowego pacjenta musi dopilnować, aby nawiązać z nim kontakt i stworzyć profesjonalną, ale pomocną więź terapeuta-klient, ponieważ to właśnie pomoże pacjentowi.

Terapia rodzinna
Popularną metodą pomocy dla osób z zaburzeniami odżywiania jest zaangażowanie rodziny. Badacze odkryli, że w zachodnich krajach, np. w Anglii, terapia rodzinna była użyteczna i efektywna. Jednakże w Chinach, ze względu na różnice kulturowe, niektórzy nieletni pacjenci odmawiają pomocy i nie ufają terapeucie, ponieważ traktują terapię jako kolejny sposób na kontrolowanie ich przez rodziców. W case study przeprowadzonym przez Joyce L. C. Ma, leczyła ona 17-letnią dziewczynę, która nie akceptowała jej pomocy. Dziewczyna powiedziała:

"To spotkania mojego ojca, nie moje. To mój ojciec ma problem, a nie ja. On zaaranżował wszystko dla mnie. Zrobił za dużo. Mam dosyć jego wtrącania się w moje życie. Wiedziałam, że te sesje też były umówione przez niego. Nie chcę być więcej do jego dyspozycji, dlatego odmawiam spotkania z Tobą." Aby pacjent był gotowy przyjąć pomoc, terapeuta musi najpierw stworzyć z nim więź, a wtedy on może wyrazić swoje potrzeby i przyczyny swojego zaburzenia.

Terapia rodzinna w Chinach okazała się skuteczna, ponieważ rodziny mogą rozmawiać o problemach w swoim gronie. To w rezultacie wzmacnia pacjenta i stwarza podstawy na których mogą się opierać. Stworzenie tego rodzaju terapeutycznej więzi jest jednak trudne dla niektórych Chińczyków ze względu na ich kolektywną kulturę, w której dzieci boją się powiedzieć coś przeciwko swoich rodzicom, aby nie przynieść im wstydu. Gdy terapeucie uda się przez to przejść, wyleczenie zaburzeń odżywiania będzie o wiele łatwiejsze niż podczas indywidualnej terapii

Przypisy

Chiny
Zaburzenia odżywiania
Kobieta


text:
Idrizovo (en macédonien Идризово) est un village situé à Gazi Baba, une des dix municipalités spéciales qui constituent la ville de Skopje, capitale de la Macédoine du Nord. Le village comptait 2040 habitants en 2002. Il se trouve sur la route qui relie Skopje à son aéroport et à proximité du Vardar. Le village est connu depuis les années socialistes pour sa prison, l'une des plus grandes du pays.

Démographie
Lors du recensement de 2002, le village comptait :
 Macédoniens : 1 087
 Albanais : 809
 Bosniaques : 28
 Turcs : 23
 Serbes : 16
 Roms : 4
 Autres : 73

Voir aussi

Liens internes
 Gazi Baba
 Skopje

Liens externes
   Site officiel de la municipalité de Gazi Baba

Références

Localité de Skopje

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Tomasz Kozłowski (ur. 28 grudnia 1960) – polski lekkoatleta, specjalizujący się w biegach średniodystansowych i długodystansowych.

Osiągnięcia
 Mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce
 Bydgoszcz 1983 – brązowy medal w biegu na 1500 m
 Elbląg 1984 – brązowy medal w biegu przełajowym na 9 km
 Skarżysko-Kamienna 1991 – srebrny medal w biegu przełajowym na 12 km

 Halowe mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce
 Zabrze 1982 – brązowy medal w biegu na 3000 m

 Memoriał Bronisława Malinowskiego
 Grudziądz 1986 – III miejsce w biegu na 3000 m

Rekordy życiowe
 bieg na 1500 metrów
 stadion – 3:40,96 (Sopot 1984)
 bieg na 3000 metrów
 stadion – 7:58,70 (1982)
 bieg na 5000 metrów
 stadion – 13:47,78 (Warszawa 1985)
 bieg na 10 000 metrów
 stadion – 29:32,17 (Sopot 1986)
 bieg maratoński
 2:14:14 (Belgrad 1994)

Bibliografia

Linki zewnętrzne
 bieganie.pl - Baza PRO - Tomasz Kozłowski

Polscy średniodystansowcy
Polscy długodystansowcy
Urodzeni w 1960


text:
A taxa de mortalidade ou coeficiente de mortalidade é um índice demográfico que reflete o número de mortes registradas.

Aspectos
Na taxa de mortalidade, há vários aspectos a serem considerados:

 Taxa bruta de mortalidade - total de mortes ao ano por 1000 pessoas. A taxa bruta de mortalidade no mundo, de acordo com o "CIA World Factbook", é de 8,24 por 1000 pessoas ao ano.
 Taxa de mortalidade perinatal é o número de óbitos fetais de 28 ou mais semanas de gestação e óbitos de nascidos vivos com menos de sete dias de idade, observado um determinado período de tempo, considerando-se cada 1000 nascimentos.
 Taxa de mortalidade materna é o número de mulheres mortas durante o parto, considerando-se cada 100 000 nascimentos bem sucedidos.
 Taxa de mortalidade infantil relativa ao número de crianças mortas com menos de um ano, considerando-se cada 1000 nascimentos.
 Taxa de mortalidade infantil relativa ao número de crianças mortas com menos de cinco anos, considerando-se cada 1000 nascimentos.
 Taxa de mortalidade prevista – representa a comparação proporcional do número de mortes previstas caso a população tivesse uma constituição mediana em termos de idade, sexo, etc.
 Taxa de mortalidade específica etária – relativa ao número total de mortes por ano, considerando-se cada 1000 pessoas de determinada idade.

De acordo com levantamento da Organização Mundial da Saúde, feito em 2002, as principais causas de óbito no mundo inteiro foram:

 Enfarte
 Derrame cerebral
 Infecções respiratórias
 HIV/AIDS
 Doenças pulmonares obstrutivas
 Doenças associadas à diarreia
 Tuberculose
 Malária
 Câncer de traqueia/brônquios/pulmão
 Acidentes de trânsito

As causas de mortalidade variam consideravelmente quando comparados países de primeiro e terceiro mundos.

De acordo com Jean Zigler, o relator especial das Nações Unidas do programa "Right to Food" entre 2000 e março de 2008, a mortalidade causada por desnutrição respondeu por 58% da mortalidade total de 2006.

Grande parte dos 150 mil indivíduos que morrem por dia em todo o globo, cerca de dois terços – 100 mil por dia – morrem de causas relacionadas à idade avançada. Nas nações industrializadas, a taxa aumenta para 90 mil indivíduos.

A taxa de mortalidade pode ser tida como um forte indicador social, já que, quanto piores as condições de vida, maior a taxa de mortalidade e menor a esperança de vida. No entanto, pode ser fortemente afetada pela longevidade da população, perdendo a sensibilidade para acompanhamento demográfico.

Outros indicadores de saúde, como a taxa de mortalidade infantil, são mais significativos, pois têm forte correlação com as condições de vida em geral.

Taxa de mortalidade perinatal
Taxa de mortalidade perinatal é convencionalmente contabilizada como o número de mortes fetais de 28 ou mais semanas de gestação e óbitos de nascidos vivos com menos de sete dias de idade, observado num dado período de tempo, normalmente, um ano civil, referido ao número de nados-vivos.

Taxa de abortos
É o número anual de abortos estimado por 1000 mulheres na idade reprodutiva.

Taxa de mortalidade neonatal
A taxa de mortalidade neonatal é o número de óbitos de crianças com menos de 28 dias de idade, observado durante um determinado período de tempo - normalmente, 1 ano civil -, referido ao número de nados vivos do mesmo período.

Para facilitar a comparabilidade dos dados dos diferentes países esta taxa é habitualmente expressa em número de óbitos de crianças com menos de 28 dias de idade por 1000 nados vivos.

Esse coeficiente pode ser divididos em: a mortalidade neonatal precoce tendo como numerador os óbitos de crianças menores que 7 dias ou de 0 a 6 dias e a mortalidade neonatal tardia tendo como numerador os óbitos de crianças entre 7 e 27 dias.

Segundo Laurenti et al, a mortalidade neonatal (0-28 dias) é, na quase totalidade, devida às chamadas causas perinatais e às anomalias congênitas. São portanto relacionadas a problemas de gestação, de parto, fatores maternos vários e problemas congênitos e genéticos. Constituem o que tem sido chamados de causas endógenas em oposição às causas exógenas ou relacionadas à fatores ambientais tais como doenças infecciosas e desnutrição, os fatores presumivelmente determinantes e condicionantes da mortalidade infantil tardia (28 dias a menos de 1 ano).

Ver também

 Morte
 Mortalidade infantil
 Taxa de natimortalidade
 Saúde Pública
 Epidemiologia
 Demografia

Bibliografia
 Laurenti, Ruy et al. Estatísticas de saúde. SP, EPU, 1985.

Ligações externas

População
Infância
Demografia
Saúde
Epidemiologia


text:
Isla Zacatillo es el nombre que recibe una isla ubicada en el Golfo de Fonseca, en el Océano Pacífico, y que pertenece administrativamente al Departamento conocido como La Unión, una de las divisiones político-administrativas del país centroamericano de El Salvador. Posee una superficie aproximada de 400 hectáreas (equivalentes a 4 km²) lo que la convierte en la segunda más grande del área, estando a 9 km del Puerto de la Unión. Sus pobladores, unas 2000 personas, viven de actividades relacionadas con el mar, básicamente la pesca. La isla en el pasado llegó a ser usada como presidio, lo que le valió el apodo de "El Alcatraz del Salvador".

Véase también
 Geografía de El Salvador
 Geografía de América

Referencias

Archipiélagos e islas de El Salvador


text:
Ostforschung () – interdyscyplinarny nurt naukowy łączący metody naukowe, wywiadowcze oraz praktyczne cele polityczne Niemiec związane z niemiecką ekspansją w Europie wschodniej. Nazwa używana w Niemczech od XVIII wieku do opisania ogółu badań na terenach wschodnich Niemiec, od XIX wieku także Europy środkowej. Nazwa obejmowała instytucje naukowo-badawcze oraz organizacje zajmujące się studiowaniem problemów państw położonych na wschód od Niemiec w Europie środkowej oraz wschodniej.

Historia

Pierwszą placówką naukową prowadzącą działalność w duchu Ostforschung była założona w 1892 roku katedra historii Europy wschodniej pod kierownictwem Theodora Schiemanna, który był wykładowcą akademii wojskowej oraz zaufanym doradcą Wilhelma II. Przypisuje mu się sformułowanie koncepcji niemieckiej polityki wschodnioeuropejskiej. Kolejny ośrodek – Deutsche Gesellschaft zum Studium Russlands – założono w roku 1913 w setną rocznicę "bitwy narodów" pod Lipskiem. Po wojnie instytucja ta stała się jedną z centralnych organizacji Ostforschung.

W styczniu 1932 roku w tajnym niemieckim archiwum w Berlinie-Dahlem Albert Brackmann założył organizację Publikationsstelle, której głównym celem było dostarczanie naukowcom niemieckim materiałów dotyczących problemów wschodnich. Po przejęciu władzy w Niemczech przez narodowych socjalistów Ostforschung stał się częścią polityki zagranicznej rządu III Rzeszy. Dnia 19 grudnia 1933 roku naziści powołali do życia kolejną tajną organizację mającą zajmować się problematyką wschodu – Nord und Ostdeutsche Forschungemeinschaft (pol. Północno-Wschodnia Wspólnota Badawcza). Na czele organizacji stanął Albert Brackmann, a jego współpracownikami byli prof. Walther Recke z Gdańska oraz prof. Theodor Oberländer. Zadaniem tej instytucji było dostarczanie niemieckim naukowcom materiałów zgodnych z nazistowską propagandą dotyczących problemów wschodnich. Przygotowywała ona także materiały propagandowe dla szkół, ministerstwa spraw wewnętrznych i organizacji, takich jak Bund Deutscher Osten czy Ahnenerbe. Organizacja koordynowała oraz finansowała także publikacje, instytucje oraz naukowców skupionych w Ostforschung. Zajmowała się również kontrolą oraz ustalała programy badawcze dla instytutów naukowych we Wrocławiu, Gdańsku i Królewcu. Nordostdeutsche Forschungemeinschaft finansowała również towarzystwa naukowe w Polsce i Czechosłowacji oraz wydawane przez nie wydawnictwa poświęcone tym krajom. W Polsce były to serie wydawnicze: "Ostdeutsche Heimatbucher", "Deutsche Gaue im Osten", "Ostdeutsche Heimathefte".

W roku 1937 w miejscowości Wannsee koło Berlina został utworzony przez Reichsführera SS Heinricha Himmlera Instytut Badań Naukowych nad Związkiem Radzieckim, zwany od lokalizacji Instytutem Wschodnim Wannsee. To właśnie w jego siedzibie dnia 20 I 1942 roku na tzw. konferencji Wannsee zapadła decyzja o "rozwiązaniu kwestii żydowskiej", zapowiadająca masową zagładę Żydów we wschodniej Europie. Naukowcy z kręgów Ostforschung zajmowali się opracowaniem logistyki oraz podbudowy naukowej rozwiązania tego problemu.

Po kampanii wrześniowej naziści zorganizowali na terenie okupowanej Polski szereg nowych placówek Ostforschung dedykowanych Polsce. Dnia 20 kwietnia 1940 roku w Krakowie Generalny Gubernator Hans Frank powołał Institut fur Deutsche Ostarbeit pol. Instytut Niemieckiej Pracy na Wschodzie, której celem było ugruntowanie niemieckiej obecności na terenie okupowanej Polski tzw. "zabezpieczenia niemieckiego obszaru wschodniego". W 1941 roku w okupowanym Poznaniu Niemcy utworzyli Reichsuniversitat – Posen oraz związane z nim instytuty Ostforschung, takie jak: Reichsstiftung fur Deutsche Ostforschung pol. Fundacja Rzeszy dla Niemieckich Badań Wschodnich, Institut fur Polen Forschung pol. Instytut Badania Polski, Institut fur Ostsiedlung pol. Instytut Osadnictwa na Wschodzie, Institut fur Ostrechtforschung pol. Instytut Badania Prawa Wschodniego oraz Landeskundliche Forschungsstelle fur den Reichsgau Wartheland pol. Ośrodek Badań Krajoznawczych Kraju Warty.

Po zakończeniu wojny nastąpiła rekonstrukcja nurtu ostforschung w Zachodnich Niemczech, której głównym teoretykiem był niemiecki historyk Albert Brackmann. W okresie tym powołano szereg nowych instytucji, takich jak Gottinger Arbeitskreis, Osteuropa-Institut Munchen z Monachium oraz inne instytucje koordynowane przez Komitet Koordynacyjny Niemieckich Instytutów Wschodnich (niem. Koordinationsausschuss der deutschen Ost-Institute) z siedzibą w Kolonii.

Zadania Ostforschung
Instytuty Ostforschung wszechstronnie badały wschód z punktu widzenia interesów Niemiec w tym rejonie. W kompleksowych badaniach wschodnich brali udział historycy, socjologowie, prawnicy, ekonomiści, geografowie, językoznawcy, religioznawcy, antropolodzy i psychologowie. Generalnie nurt ten miał uzasadniać naukowo przynależność terenów Europy środkowej, a szczególnie pogranicza polsko-niemieckiego oraz czesko-niemieckiego do Niemiec. Nurt ten stał się orężem propagandowym niemieckich nacjonalistów kwestionujących polską państwowość oraz przynależność historyczną ziem należących do Polski. Ostforschung był agresywnie antypolski i rzutował na całość stosunków polsko-niemieckich, wywołując w nich szereg napięć, ponieważ uzasadniał niemieckie roszczenia terytorialne wobec Polski.

Nurt był wykorzystywany politycznie przez rząd niemiecki w celu kwestionowania granic II Rzeczypospolitej. Przykładem może być narada przedstawicieli ministerstwa spraw wewnętrznych Niemiec z lipskimi naukowcami, jaka odbyła się latem 1927 roku. Na pytanie, czy praca lipskiej grupy naukowców skupionych w ramach "Ostforschung" ma mieć charakter naukowy czy propagandowy, urzędnik ministerstwa zalecał: "Należy na naukowej bazie wykazać możliwie szybko i drastycznie krwawiącą granicę wschodnią". Po dojściu Hitlera do władzy dorobek naukowy tego nurtu stanowił bazę do licznych akcji propagandowych i germanizacyjnych, podejmowanych w Niemczech przeciwko narodom słowiańskim, głównie Czechom i Polakom. M.in. Ostforschung był bardzo często wykorzystywany przez następczynię Hakaty, nazistowską organizację Bund Deutscher Osten, kierowaną przez Theodora Oberländera. Instytucje związane z Ostforschung zajmowały się logistyką, udzielając również konsultacji oraz dokonując analiz dla niemieckiego sztabu generalnego w sprawach związanych z planowaniem wojny oraz okupacją.

Ostforschung stał się także nazwą interdyscyplinarnej organizacji założonej w nazistowskich Niemczech na krótko przed wojną przez Alberta Brackmanna oraz liczne grono niemieckich historyków i antropologów, mającą na celu koordynację niemieckich badań Europy wschodniej ze szczególnym uwzględnieniem II Rzeczypospolitej. Badania prowadzone zarówno przez "Ostforschung", jak również Ahnenerbe, miały za zadanie udowodnić naukowo przynależność etniczną i historyczną ziem polskich do III Rzeszy.

Ideologia Ostforschung
Ideologia Ostforschung opierała się na założeniu o wyższości cywilizacyjnej Niemców nad Słowianami. Utożsamiała ona przy tym obywateli Niemiec z plemionami germańskimi – Germanami. Głosiła pangermanizm z zaznaczoną wiodącą rolą Niemiec, z jednoczesnym wrogim nastawieniem wobec Słowian, tzw. antyslawizmem. Wysuwała propagandowe hasło o tzw. "niemieckiej misji na Wschodzie", polegającej na cywilizowaniu Słowian. Ostforschung kierowanie się imperialnymi interesami Niemiec uzasadniał tezą o cywilizacyjnej, kulturalnej i gospodarczej misji Niemców na wschodzie, jednocześnie deprecjonując kulturę i osiągnięcia narodów tam mieszkających. Czechów, Polaków przedstawiał jako część ludów germańskich, które w wyniku barbarzyńskich najazdów ze wschodu uległy slawicyzacji, kwestionował przy tym ich odrębność oraz zdolność do samostanowienia. Ostforschung głosił również hasła rewizjonistyczne – "powrotu ziem utraconych [na rzecz Polski oraz Czechosłowacji]" w wyniku traktatu wersalskiego z 28 czerwca 1919 roku, podpisanego po zakończeniu I wojny światowej, oraz konferencji jałtańskiej, podpisanej po zakończeniu II wojny światowej. Po zagarnięciu terenów Czech oraz Polski w pierwszym stadium II wojny światowej Ostforschung zajął się podbudową ideologiczną programów germanizacyjnych przeprowadzanych przez nazistów na ziemiach okupowanych przez III Rzeszę.

Instytucje Ostforschung
 Deutsche Gesellschaft zum Studium Russlands założona w roku 1913,
 Osteuropa-Institut Breslau (pol.Instytut Europy Wschodniej we Wrocławiu) utworzony w roku 1918 i kierowany przez Hansa Kocha,
 Instytut Gospodarki Wschodnioeuropejskiej (niem. Institut für Osteuropäische Wirtschaft) utworzony w 1916 roku w Królewcu kierowany przez Theodora Oberländera,
 Instytut Ziem Wschodnich w Gdańsku.

Naukowcy skupieni w Ostforschung
 Theodor Schiemann – uznawany za jednego z ważniejszych twórców nurtu Ostforschung,
 Theodor Oberländer – Reichsleiter Bund Deutscher Osten w latach 1933-1937,
 Albert Brackmann – niemiecki historyk,
 Walther Wüst – niemiecki indoeuropeistyk, prezydent nazistowskiej organizacji badawczej Ahnenerbe,
 Günther Lutz – niemiecki filozof, członek nazistowskiej organizacji badawczej Ahnenerbe,
 Hans Koch (1894–1959) – szef Osteuropa-Institut Breslau,
 Hermann Aubin (1885–1969) – profesor uniwersytetu wrocławskiego,
 Johannes Papritz (1898–1992) – dyrektor Tajnego Archiwum Państwowego w Berlin-Dahlem.

Czasopisma w duchu Ostforschung
Problematyką tą zajmowało się niemieckie czasopismo naukowe "Zeitschrift für Ostforschung" zmienione później na "Zeitschrift für Ostmitteleuropa-Forschung".

Przypisy

Bibliografia
 Józef Szłapczyński, Tadeusz Walichnowski, "Nauka w służbie ekspansji i rewizjonizmu (Ostforschung)", Interpress, Warszawa 1969.
 Drożdżyński Aleksander, Zaborowski Jan, "Oberländer: Przez "Ostforschung", wywiad i NSDAP do rządu NRF", Warszawa 1960.
 "Organizacje przesiedleńców oraz tzw. Ostforschung – narzędzia rewizjonizmu", "Ost-Mittel Europa" w programie odwetowym "Ostforschung" [w:] "Bezpieczeństwo Europy a groźba militaryzmu zachodnioniemieckiego; materiały międzynarodowej konferencji naukowej Praga 23-27 maja 1961", Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1961.
 Wróblewski Seweryn Tadeusz, "Ewolucja "Ostforschung" w Republice Federalnej Niemiec", 1969-1982 (Studium niemcoznawcze Instytutu Zachodniego), Instytut Zachodni, 1986 .
 "Deutsche Ostforschung und polnische ", Wydawnictwo: Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań 2002, .
 Wacław Długoborski, "Śląsk w oczach zachodnioniemieckiej Ostforschung", Milan Myška, "Ostforschung w NRF a dzieje Czechosłowacji", Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1962.
 Burleigh, Michael. Germany Turns Eastwards: A Study of Ostforschung in the Third Reich; Cambridge University Press 1990, .
 Auf den Spuren der Ostforschung; Eine Sammlung von Beiträgen der Arbeitsgemeinschaft zur Bekämpfung der westdeutschen "Ostforschung" beim Institut für Geschichte der europäischen Volksdemokratien, Leipzig 1962.

Pseudonauka
Narodowy socjalizm
Antypolonizm
Propaganda polityczna
Think tanki w Niemczech


text:
Lista conține localități urbane românești (Lista orașelor din România) unde etnicii maghiari alcătuiesc peste 5% din populația totală, în urma recensământului din 2011, ordonați după procentul lor din populația totală. (Notă: datele etnice nu au fost disponibile pentru un procent din rezidenți și acestea au fost excluse din total). Maghiarii alcătuiesc 6.1% din populația Româniai, iar aproape toți dintre aceștia locuiesc în Transilvania, unde alcătuiesc 19.1% din populație. Ei alcătuiesc cca. 5% din populația celor 85 de orașe transilvănene dintr-un total de 143 de orașe, care totalizează 97,6% dintre maghiarii din regiune care locuiesc la oraș. Mai sunt un număr mare de localități rurale, commune și sate cu populație maghiară mai mare de 5%, dar care nu sunt listate aici.

În localitățile în care maghiarii alcătuiesc mai mult de 20% din populație, limba maghiară poate fi folosită în adresarea autorităților locale, în timp ce trebuie asigurată și educație de stat sau indicatoare rutiere bilingve. Acest sistem este aplicabil multor comune și unui număr de 35 de orașe

Note

Vezi și
 Lista orașelor din România
 Maghiarii din România
 Zona metropolitană Târgu Mureș

Maghiari
Lista


text:
es una cantate y actriz de doblaje japonesa, forma parte del grupo de idols virtuales 22/7, las cuales debutaron el 2017. Representan un grupo de ocho chicas adolescentes con estética semejante al anime.

Hozake interpreta el papel de , una colegiala de 17 años delegada de los alumnos y muy buena estudiante. Reika fue diseñada por Hirokazu Koyama.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil oficial
 Blog oficial

Personas de la prefectura de Hyōgo
Seiyū
Cantantes de Japón


text:
Улица Грибоедова () — в Тбилиси, в районе Мтацминда, от улицы Вано Сараджишвили до улицы Бесики.

История
Современное название получила в 1881 году в честь русского поэта, государственного деятеля и дипломата Александра Грибоедова (1795—1829).

Прежнее название (1843—1881) — Комендантская.

Достопримечательности
д. 8-10 — Тбилисская государственная консерватория имени Вано Сараджишвили

д. 13 — бывший дом Овнаняна

д. 14 — бывший дом Тунебегова

д. 15 — бывший дом М. Ананова (1903, архитектор Г. А. Саркисян), сохранилась уникальная парадная

д. 18 — Дом-музей Тициана Табидзе

д. 22 — Тбилисская государственная академия художеств, Музей Государственной академии живописи

Федосеевская церковь у выхода улицы к проспекту Руставели перестроена в гражданское здание

На стене у д. 37/44 по улице нанесено граффити Мураками

Известные жители
 Константин Гамсахурдиа (д. 21)
 Митрофан Лагидзе (собственный дом, 1916—1922)
 народная артистка Грузии Мери Накашидзе (д. 20, 1937—1986, мемориальная доска)
 Булат Окуджава (д. 9)
 Борис Пастернак (д. 18, в квартире Табидзе)
 Сергей Судейкин
 Тициан Табидзе (д. 18, мемориальная доска)
В годы Великой Отечественной войны в эвакуации на улице жил Олег Басилашвили.

Литература
ენციკლოპედია «თბილისი». 2002

ენციკლოპედია «თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები», გვ. 48, თბ., 2008 წელი.

Примечания

Ссылки
 Тбилиси — улица Грибоедова. Видеопрогулка
 Тбилиси, район Мтацминда, улица Грибоедова. Фото
 ალექსანდრე გრიბოედოვის ქუჩა — თბილისი

Улицы Тбилиси, названные в честь людей
Объекты, названные в честь Александра Грибоедова


text:
Giorgio Gandini del Grano, italijanski slikar, * 1490, † 1538.

Sklici

Rojeni leta 1490
Umrli leta 1538
Italijanski slikarji
Renesančni slikarji


text:
Józef Kazimierz Martusiewicz (ur. 12 lutego 1828 w Bobowej, zm. 6 października 1881 w Tarnowie) – polski ksiądz katolicki, poseł do austriackiej Rady Państwa.

Życiorys
Syn Andrzeja, organisty, nauczyciela i sekretarza gminnego oraz Antoniny z Tarsińskich. Ukończył szkołę ludową w Bobowej oraz gimnazjum jezuickie w Nowym Sączu. Ukończył seminarium duchowne w Tarnowie. W styczniu 1851 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1851 przez kilka miesięcy studiował w Augustineum w Wiedniu.

Od 1852 do 1871 był prefektem w seminarium duchownym w Tarnowie, gdzie wykładał od 1853 teologię Startego Testamentu i języki wschodnie, a od 1864 również teologię pastoralną, homiletykę i liturgikę. Od 1862 był członkiem sądu małżeńskiego, a od 1871 kanonikiem gremialnym kapituły tarnowskiej.

Był dyrektorem Miejskiej Kasy Oszczędności w Tarnowie od 1865, członkiem rady powiatowej w tym mieście w latach 1867–1872 i rady miejskiej w latach 1869–1872. W 1867 otrzymał tytuł honorowego obywatela Tarnowa.

W 1879 został wybrany do austriackiej Rady Państwa VI kadencji z IV kurii gmin wiejskich z okręgu 6 (Tarnów–Pilica–Dąbrowa) i pełnił tę funkcję do śmierci. W parlamencie należał do Koła Polskiego w Wiedniu.

Pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie.

Przypisy

Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy
Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VI kadencji
Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu
Honorowi obywatele Tarnowa (zabór austriacki)
Ludzie urodzeni w Bobowej
Urodzeni w 1828
Zmarli w 1881
Pochowani na Starym Cmentarzu w Tarnowie


text:
Ips perturbatus es una especie de escarabajo del género Ips, tribu Ipini, familia Curculionidae. Fue descrita científicamente por Wood y Bright en 1992.

Se mantiene activa durante los meses de enero, abril, mayo, junio, julio, agosto, septiembre y octubre.

Descripción
Mide 4,5 milímetros de longitud.

Distribución
Se distribuye por Canadá y Estados Unidos.

Referencias

perturbatus
Insectos descritos en 1992
Insectos de América del Norte
Fauna de América del Norte


text:
Буди́нок апеляці́йного су́ду міста Києва — 27-поверховий хмарочос у Києві. Будувався в 1978—2006 роках. Висота — 127 метрів. Був найвищим в Україні будинком протягом 2006—2007 років, а також лишається найвищою адміністративною будівлею в  Україні.

Історія будівництва
У 1970-тих роках, на Солом'янській площі було вирішено будувати обчислювальний центр «Дніпроводгоспу» (також будівля була відома як «Міністерство меліорації УРСР»), таке рішення прийняли після початку спорудження каналу Дунай— Дніпро.

Під забудову було виділено частину Солом'янського кладовища, заснованого у 1886 році. Архітекторами «першого проекту» споруди були В. А. і А. В. Жукови.

У 1978 році розпочалось будівництво. У зв'язку з малим досвідом у висотному будівництві, у проекті були допущені архітектурні помилки, через які вона почала хилитися. З початком у 1985 році «перебудови», будівництво заморозили.

Недобудована будівля почала міняти свого власника, за 1984—1998 роки хмарочос приймали на баланс дев'ять різних організацій, котрі зіштовхувалися з різними проблемами. В 1998 році будинок перейшов у комунальну власність Києва. В недобудованому вигляді споруда мала 121 метр і 24 поверхи.

За цей час київські екстремали використовували висотку для бейс-джампінгу.

Вже у 2004 почалась повна реконструкція будівлі, чотири верхні поверхи демонтували, натомість збудували п'ять нових. Було демонтовано 5000 тонн залізобетону навісних конструкцій. Каркас був реставрований і зміцнений.

Реконструкцією зайнялась компанія «ЗАО Гіпрогромадпромбуд» (архітектори: Гальченко В. А. і Цвєтков А. В.; конструктори: Пан А. А. і Кірічок В. В.)

Будівля «підросла» з 121 до 127 метрів. Також з'явилися два підземні поверхи і дворівневий паркінг. На даху побудували вертолітний майданчик. Завершилась реконструкція у 2008 році, тоді ж в будівлі оселився Апеляційний суд міста Києва.

За 28 років будівництва, в споруді по різним причинам загинуло 10 чоловік. Люди асоціюють ці події з Солом'янським кладовищем, зокрема, з могилами загиблих у Першій світовій війні, які знаходилися на цьому місці.

У 2018-му на будівлю було встановлено нове освітлення у кольорах Українського прапору.

Цікаві факти

 Хмарочос поділено на три автономних блока, оснащено найпотужнішими в Києві автономними газовими котельнями.

 Всього в будівлі 6 ліфтів: 5 звичайних, пожежний і судовий ліфт — для транспортування підсудних.

 Площа будівлі 98,930 м²

 Загальна корисна площа поверхів становить 31,500 м².

 На добудову та реконструкцію хмарочоса в 2004—2006 роках, використали мінімальну для цього суму — 20 000 000 грн.
Матеріал фасаду: алюмінієві композитні панелі Alpolic.
Будівля з'являлась у  музичному кліпі «Серденько» на однойменну пісню українського співака Олександра Пономарьова.

Галерея споруди з різних ракурсів

Примітки

Див. також

 Хмарочоси України
 Хмарочоси

Посилання

 Будинок апеляційного суду на SkyscraperPage.com

 Містична довгобудова

Хмарочоси Києва
Хмарочоси України висотою від 100 до 149 метрів
Споруди, збудовані 2006


text:
Franck Béria (Argenteuil, 23 mei 1983) is een Franse voetballer die bij voorkeur als verdediger speelt. Hij verruilde in juli 2007 FC Metz voor Lille OSC.

Erelijst
 Lille
Kampioen Ligue 1
2010/11Coupe de France'''
2010/11

Zie ook
Lijst van spelers van FC Metz

Beria, Franck


text:
Tetlák Örs (Budapest, 1976. augusztus 31. –) magyar politikus. 2019-től Érd alpolgármestere, 2020-tól az LMP – Magyarország Zöld Pártjának elnökségi tagja.

Életpályája

1976. augusztus 31-én született Budapesten. 1995 és 1999 között munkaügyi kapcsolatok szakértő végzettséget szerzett a szegedi József Attila Tudományegyetem Állam- és Jogtudományi karán. 2001 és 2003 között Európai Unió szakértő végzettséget szerzett a Dunaújvárosi Főiskola Közgazdaságtudományi Karán. 2006-ban igazgatásszervezői végzettséget szerzett a Budapesti Corvinus Egyetem Közigazgatás-tudományi Karán. 2009-ben nemzetközi kapcsolatok szakértő végzettséget szerzett a Budapesti Corvinus Egyetem Társadalomtudományi Karán. 2018 óta a Budapesti Corvinus Egyetem Nemzetközi Kapcsolatok és Politikatudományi Doktori Iskola PhD hallgatója. Kutatási területe a szubszaharai Afrika, a regionalizmus és Dél-Afrika szerepe a nemzetközi rendszerben.

Közéleti tevékenysége

2014 és 2018 között az Erdélyi Magyarokért Közhasznú Alapítvány kommunikációs vezetőjeként önkénteskedett. 2015-ben a UNICEF - Magyar Bizottság Ébresztő óra projektjében volt előadó majd néhány évig a Dél-afrikai Magyar Szövetség magyarországi megbízott képviselőjeként tevékenykedett.

2017-ben lépett be az LMP-be. A 2019-es önkormányzati választáson Érden a 7. számú választókerületben egyéni mandátumot nyert  majd Érd Megyei Jogú Város közgyűlése novemberben alpolgármesternek választotta. Szintén 2019 óta delegáltja a Magyar Állandó Értekezlet szakbizottságának. Az LMP kongresszusa 2020. augusztusában az Országos Elnökség általános tagjává választotta, amely pozíciójában 2022-ben újraválasztották. Elnökségi feladatai az önkormányzati és nemzetközi ügyek.

Közéleti pályafutását antikorrupciós ügyek, illetve az érdi Elvira-major melletti kiállás alapozták meg. A major egy olyan csonthéjas génbankot és ültetvényt őriz, amely genetikai kincs főként a következő nemzedékek számára lesz hatalmas érték. Alpolgármesterként többek között a szociális ügyek, a fenntarthatóság és a klímavédelem, a hulladékgazdálkodás, a felszíni vizek, illetve az érdi Modern Városok Program néhány kiemelt projektje tartoznak hatáskörébe.

A 2021-es magyarországi ellenzéki előválasztáson Érden indul az LMP jelöltjeként, a Pest megyei 1. sz. országgyűlési egyéni választókerületben.

Családja

Érden él családjával, egy lánygyermek édesapja.

Jegyzetek

Magyarországi politikusok
Magyarországi alpolgármesterek
1976-ban született személyek
LMP-tagok
Érdiek
Élő személyek


text:
Elections to Manchester Council were held on Thursday, 4 May 1995. One third of the council was up for election, with each successful candidate to serve a four-year term of office, expiring in 1999. The Labour Party retained overall control of the Council.

Election result

After the election, the composition of the council was as follows:

Ward results

Ardwick

Baguley

Barlow Moor

Benchill

Beswick and Clayton

Blackley

Bradford

Brooklands

Burnage

Central

Charlestown

Cheetham

Chorlton

Crumpsall

Didsbury

Fallowfield

Gorton North

Gorton South

Harpurhey

Hulme

Levenshulme

Lightbowne

Longsight

Moss Side

Moston

Newton Heath

Northenden

Old Moat

Rusholme

Sharston

Whalley Range

Withington

Woodhouse Park

By-elections between 1995 and 1996

References

1995 English local elections
1995
1990s in Manchester


text:
Lo Schleicher ASK 14 è un motoaliante monoposto ad ala bassa sviluppato dall'azienda tedesca Alexander Schleicher GmbH & Co nei tardi anni sessanta.

Storia del progetto
L'ASK-14, per le sue caratteristiche di volo e filosofia di progetto, si può considerare un precursore dei moderni alianti a decollo autonomo. Realizzato dalla Alexander Schleicher, dal 1967 al 1972 a Poppenhausen, è un motoaliante monoposto in legno.
La base di partenza, da cui si sviluppa questo velivolo, è derivata dall'esperienza del Ka 6, uno dei più riusciti alianti in legno da competizione del periodo e dal reimpiego di alcune sue parti.
Pur se prodotto dalla Alexander Schleicher in 62 esemplari, nei quali possiamo considerare due Ka-12 (di fatto una pre-serie), aggiungendo quattro Ka-14 costruiti privatamente e su licenza il numero sale ad un totale di 66.

Circa dieci esemplari furono esportati negli Stati Uniti d'America, di cui due pare siano andati distrutti.
Fatta eccezione degli alianti rimasti in Germania (la maggioranza) o in altri stati dell'Unione Europea, pur nel registro LBA, fino al luglio 2011 risultano otto ASK 14 registrati con la statunitense Federal Aviation Administration (FAA), due con la britannica Civil Aviation Authority (CAA) ed uno con la canadese Transportation Safety Board of Canada.
L'ASK-14 è stato certificato negli Stati Uniti d'America nella categoria Experimental-Racing/Exhibition. In Canada è invece considerato CAR Standard 507.03(5) (a), Flight Permit-Private Aircraft anteriore al 01/89. In Europa è un aeromobile con certificato di aeronavigabilità EASA (CofA) Certificate of Airworthiness, validato con un ARC annuale (Airworthiness Review Certificate).

L'ASK-14 è stato in assoluto il primo motoaliante dell'azienda Alexander Schleicher.

Realizzato nel 1968, fu seguito nel 1971 dal biposto affiancato ASK-16 con motore VW-Limbach da 67 hp.
Derivato dal Ka 6e, questo monoposto rientra nella famiglia di quelli che resteranno probabilmente i più famosi veleggiatori Schleicher di tutti i tempi, ovvero la serie "Ka". Per tradizione, dopo le iniziali di marca AS, l'azienda faceva seguire l'iniziale del progettista (Kaiser) seguita dal numero effettivo del modello, 14 in questo caso. L'intera serie di alianti KA, di cui fa parte l'ASK-14 con i suoi pochi esemplari, è costituita complessivamente 3650 alianti prodotti tra gli anni sessanta e settanta, un grande know how che al tempo ha rappresentato lo "stato dell'arte".
Il peso massimo al decollo dei "Ka" mediamente variava tra 180 kg e 300 kg con una efficienza fra i 26/33:1, questi piccoli aeromobili da 15 metri hanno fissato in quegli anni i più importanti record nazionali e mondiali di categoria, guidati da famosi piloti come Heinz Huth, Karl Betzler, Otto Schauble, Wally Scott, Hans Werner Grosse and Karl Striedieck.

Nella prima competizione internazionale di motoalianti tra il 6 e il 14 giugno del 1970 sul campo di volo di Ebermannstadt a Burg Feuerstein (Germania ovest), occupa immediatamente il 2º, 3º e 4º posto nella categoria monoposto.
Su questo aliante, nel 1971, Bennett Rogers, già editore di Soaring Magazine, stabilisce il primo record su motoaliante degli Stati Uniti, volando per 330.5 km (205 mi) andata e ritorno da Rosamond, California, Stati Uniti d'America.

Il progettista dell'ASK-14 Rudolf Kaiser, a metà degli anni sessanta, inizia lo sviluppo del Ka11, seguito da una coppia di Ka12, da cui parte infine la produzione in serie dell'ASK-14 che fa il suo primo volo nel 1967.
Per i suoi tempi, l'ASK14 era senz'altro uno dei migliori motoalianti esistenti, a tutt'oggi rimane senz'altro ancora uno dei più eleganti. L'esistenza oggi in varie parti del mondo di circa 30 macchine sulle 66 prodotte, testimonia la longevità, la sicurezza e la riuscita di questo velivolo, alcuni sono in corso di ricostruzione. Gli esemplari attualmente volanti si trovano in Sud Africa, Germania, Australia, Canada, U.S.A., Finlandia, Francia, Gran Bretagna, Irlanda, Italia, Giappone e Lituania

Il periodo produttivo relativamente breve di soli cinque anni è dovuto, come per tutti gli alianti in legno del periodo, anche alla svolta nella tecnologia dei materiali e l'avvento della costruzione in fibra che, all'inizio degli anni 70, chiude definitivamente il capitolo delle costruzioni aliantistiche in legno, di cui l'ASK-14 insieme al Ka 6e è forse una delle massime espressioni tecniche possibili.

Tecnica
Di costruzione interamente lignea è un motoaliante ad ala bassa monoposto, con carrello retrattile monotraccia, realizzato impiegando l'ala del Ka 6e, a profilo laminare NACA-63 Wortmann Joukowskye
più precisamente NACA 63-618 alla radice che passa ad una sezione NACA 63-615 verso l'estremità alare.
Del medesimo aliante da competizione che adottava uno stabilatore, derivano i piani di coda, mentre l'apertura alare è ridotta da 15 m a 14,3 m. In luogo dei classici diruttori "a ghigliottina" sono installati degli spoiler forse per una semplificazione nei rimandi della aste di comando che avrebbero interferito con la nuova posizione arretrata di pilotaggio.
La fusoliera è stata ridisegnata nella parte anteriore e centrale al fine di alloggiare il motore, l'ala in basso ed ottenere un carrello retrattile, generando un ridisegno del posto di pilotaggio, ora arretrato per garantire un perfetto centraggio. La nuova configurazione che ne deriva è appunto un'ala bassa, monoscocca, parzialmente intelata e un tettuccio a goccia che consente una perfetta visibilità a 360°.
Il carrello monotraccia retrattile è in sé più alto del normale in modo da consentire una più sicura separazione dell'elica dal terreno.

Il motore è un Hirth F10 4 cilindri a 2 tempi da 570 cm³ di 26 hp (19 kW) a 5000 giri, provvisto di elica Hoffman a passo variabile meccanicamente su due posizioni, salita/crociera, ed bandiera per il veleggiamento.
Una particolarità di questo motore è data dall'avviamento a strappo dall'interno, sul cruscotto. In volo il riavviamento è semplice, sfruttando la velocità all'aria, con una lieve affondata, basta variare il passo dell'elica in posizione di crociera e dare un primo giro, per avviare l'F10.
La scelta di non montare un avviamento elettrico consente il massimo contenimento dei pesi e dà garanzia di assoluta semplicità costruttiva e dunque affidabilità. Non è comunque raro oggi trovare ASK-14 dotati di avviamento elettrico previsti dalla casa.
Questo motore, oltre che su tutti gli esemplari dell'ASK 14, è stato usato, fuori dall'applicazione aeronautica solo su un modello di motoslitta negli U.S.A, precisamente sulla Rupp sno-sport GT-4 di cui si osservano conservano alcuni esemplari conservati in musei locali statunitensi. Il serbatoio di miscela da 20 litri (in alcuni casi 30 L) è realizzato in fibra di vetro è posto dietro al pilota, racchiuso in un telaio di tubi d'acciaio.

Con un peso a vuoto di 245 chilogrammi e massimo, in ordine di volo, di 360 chilogrammi, ha prestazioni, sia a motore che a vela, eccellenti per il periodo. Il rateo di salita, con solo motore, è di 2,75 m/s a 95 km/ora, il suo tasso di discesa, come aliante. È di 0,75 m/s a 72 km/ora, con una efficienza pari a 28 a 82 km/ora. Equipaggiato con gancio baricentrico, questo motaliante può decollare anche al verricello.

Caratteristiche di volo
Per le sue caratteristiche di volo ereditate dal Ka 6E, la maneggevolezza dell'ask14 fu definita "superba" da Soaring Magazine nel 1983.

L'aliante conserva molte delle ottime caratteristiche del prestigioso antenato, in aria si comporta in tutto e per tutto come un aliante, è facile di pilotaggio, sicuro. magari con una efficienza dei diruttori non particolarmente elevata, che va tenuta in conto impostando l'atterraggio.

Una caratteristica di questo motoaliante, che per caratteristiche di volo appare più vicino al concetto di aliante a decollo autonomo, è che sia richiesto l'atterraggio a motore spento, come un vero e proprio aliante. Questa è una probabile scelta dovuta anche alla non eccessiva separazione da terra del disco dell'elica unita all'ottima reattività dello stabilatore. Non a caso, nella procedura di atterraggio, il manuale di volo suggerisce di posizionare, cautelativamente, di riportare l'elica in posizione orizzontale. È da sottolineare che l'ASK14 può atterrare anche con il carrello chiuso, in effetti, anche se in posizione chiusa e provvisto di sportellini, la ruota fuoriesce appositamente in modo parziale.

Degno di nota il fatto che tra il '69 e settanta le caratteristiche di veleggiamento, unite alla praticità del motoaliante, hanno trasformato questo aliante in uno strumento di ricerca scientifica da parte dello biologo naturalista C.J. Pennycuick del Department of Zoology, University of Nairobi, il cui resoconto si trova in "Gliding flight of the white-backed Vulture Gyps Africanus".
Si tratta di una ricerca sul grifone dorsobianco africano (Gyps africanus) condotto tra la Tanzania ed il Kenya, usando le caratteristiche di volo dell'ASK-14 come dato noto per comprendere e studiare le effettive performance di veleggiamento della specie e studiarne le capacità migratorie. Le osservazioni fatte si basano su ottantotto voli su un totale di 240 h., la maggior parte delle quali effettuate presso il Serengeti National Park, ma anche nella parte est del Kilimanjaro.
Lo studio è stato condotto veleggiando insieme a queste specie con una stima per mezzo di rilievi fotografici, smontando la capottina e utilizzando una Nikon F fissata di fronte al pilota. Di tale esperienza esistono oltre la pubblicazione scientifica, anche un documentario filmato.
Nel corso di questo studio la manovrabilità si è rivelata determinante, volando a distanze sempre inferiori ai 50 metri dagli uccelli per esigenze di stima di misura. Il motoaliante ha consentito di seguire da vicino il volo di questi abilissimi veleggiatori naturali, la buona performance del mezzo ha fatto ricorrere lo studioso talvolta all'uso dei diruttori per evitare collisioni e assecondare meglio il volo delle specie.

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

Abstract della pubblicazione "Gliding flight of the white-backed Vulture Gyps Africanus" https://journals.biologists.com/jeb/article/55/1/13/21694/Gliding-Flight-of-the-White-Backed-Vulture-Gyps

Alianti civili tedeschi


text:
World Monorail is a monorail line built by Switzerland manufacturer Intamin currently located in Lotte World in Jamsil-dong, Songpa District, Seoul, South Korea.

It is one of the methods of getting around Lotte World. There are two stations, Lake Station, which is on the Magic Island of the park, and Adventure Station, which is on the indoor part of the park.

Vehicle info
The vehicle is the Intamin People Porter. It has a max speed of 6.5 mph (10.5 km/h) with 18 maximum passengers.

Run times
The monorail is operated during the open hours of Lotte World amusement park. It will only run indoors during extreme weather, or from July 16 to Aug 31 of hot weather.

References

Monorails
Monorails in South Korea
Intamin


text:
De witkeeloxylabes (Oxylabes madagascariensis) is een zangvogel uit de familie Bernieridae.

Verspreiding en leefgebied
Deze soort is endemisch in noordwestelijk en oostelijk Madagaskar.

Externe link
Avibase

Bernieridae
Endemisch dier uit Madagaskar
IUCN-status niet bedreigd


text:
Ceutorhynchus resedae är en skalbaggsart som först beskrevs av Thomas Marsham 1802.  Ceutorhynchus resedae ingår i släktet Ceutorhynchus, och familjen vivlar. Arten är reproducerande i Sverige.

Källor

Vivlar
resedae


text:
Ievgueni Vladímirovitx Kharitónov —Евге́ний Влади́мирович Харито́нов — (Novossibirsk, 11 de juliol de 1941 - Moscou, 29 de juliol de 1981) va ser un poeta i dramaturg rus. Kharitónov és reconegut sobretot com un fundador de la literatura gai de Rússia i podria dir-se que és l'escriptor rus gai més important des de Mikhaïl Kuzmín. La seva obra és inseparable de la seva sexualitat, la seva prohibició legal i cultural i la seva dimensió psicològic. Com a escriptor subterrani i homosexual, va ser doblement vulnerable a la repressió estatal i es trobava de vegades amb el KGB. El 1979 el van interrogar com a sospitós en l'homicidi d'un amic gai. Mentre ascendia el seu estel literari, va augmentar la vigilància i assetjament i aquest fet potser va contribuir al seu infart mortal. Després de la seva mort, el KGB va registrar i acordonar el seu apartament. Els seus amics, per conservar les seves obres, van entrar a l'apartament i van robar tots els manuscrits que van poder, encara que el KGB després va recuperar-ne la major part.

Kharitónov es va graduar pel Departament d'Actuació de l'Institut Gueràssimov de Cinematografia. Després d'una breu carrera com a actor, va tornar a la universitat per estudiar cinema com a estudiant graduat. Va defensar la seva tesi sobre la pantomima. Va escriure i va dirigir una obra, Otxarovanni ostrov, per al Teatre de Mímica i Gest de Moscou. Va dirigir el taller de mims del Club Obrer de Moskvoretxie i va fer la coreografia del grup de rockPosledni xans'. Va morir d'infart al Carrer Puixkin de Moscou, l'endemà d'acabar la seva última obra, Pod domaixnim arestom, que no seria publicada fins a 1988, set anys després de la seva mort. Va ser enterrat a Novossibirsk i pòstumament se li va concedir el premi Andrei Beli.

Obra
Entre les poques obres que va publicar obertament durant la seva vida van ser diverses traduccions de poesia coetània germanòfona, fins i tot la de l'austríaca Ingeborg Bachmann. La bona part de la seva obra va circular en les revistes samizdats com Txassi, Obvodni kanal, 37, i Mitin jurnal.

L'obra de Kharitónov és a la confluència de diversos corrents de l'escriptura russa del . Emfatitza la llunyania entre autor i tema líric prefigura Víktor Ieroféiev i Vladímir Sorokin; amb Pàvel Ulitin (i amb Proust i Joyce) comparteix un enfocament criptogràfic i indirecte a la codificació d'emoció en esdeveniments. Va tenir un sentit especialment agut de les propietats expressives del text mecanogràfic. La seva preocupació amb tipografia i la seva consegüent desconfiança en els mecanògrafs dels samizdats pot explicar el fet que va mecanografiar tot els seus manuscrits ell mateix. Altres interpreten que les seves descripcions franques de la vida gai van ofendre tant als mecanògrafs que es van negar a copiar els seus manuscrits.

Notes

Enllaços externs
 Perfil biogràfic a AZ.GAY.RU
 Text de Dukhovka
 Traducció del manifest gai de Kharitónov
 Ressenya de Pod domaixnim arestom a The New York Times

Escriptors russos del segle XX
Persones de Novossibirsk
Dissidents soviètics
Poetes russos en rus
Alumnes de l'Institut Gueràssimov de Cinematografia
Morts a Moscou
Actors soviètics
Dramaturgs russos en rus
Escriptors soviètics
Polítics soviètics
Polítics russos
Actors russos del segle XX
Morts d'infart de miocardi
Naixements del 1941
Morts el 1981


text:
Mannosidosis is a deficiency in mannosidase, an enzyme.

There are two types:
 Alpha-mannosidosis
 Beta-mannosidosis

See also
Swainsonine

References

Glycoprotein metabolism disorders


text:
Frédérique Darragon, née le  à Paris, est une photographe et spécialiste française de l'Himalaya et des régions rurales de la région autonome du Tibet et du Sichuan en Chine. Elle est l'auteur d'un livre et d'un film documentaire. Elle est fondatrice et présidente de la Fondation Licorne, où les bénéfices du film ont été versées. Elle est cofondatrice de l'Institut du patrimoine de la Licorne de l'université du Sichuan et professeur à l'Institut d'architecture de l'université des nationalités du Sud-ouest à Jiaotong (Chine).

Biographie
Frédérique Darragon est née en 1949 à Paris, elle est la fille d'un inventeur français.

Elle est diplômée en économie internationale. Elle a voyagé et vécu dans différents pays. Elle a pratiqué le polo et le nautisme à la voile, elle a participé à plusieurs courses transatlantiques. Elle est également connue pour les photos qu'elle a faites au cours de ses voyages et recherches et pour ses peintures d'art figuratif.

En 1998, elle s'est rendue au Tibet afin d'enquêter sur les léopards des neiges, et, sur les conseils de Michel Peissel, elle a étudié les structures de pierre de près de 60 mètres de haut que l'on rencontre dans le Changthang, le Gyarong, le Minyak et le Kongpo.

Elle a fait d'importantes découvertes. Par datation au carbone 14 de bouts de bois de la structure interne des tours, elle a confirmé qu'elles ont été construites il y a 500 à 1800 ans. Le fait que la plupart des tours ont survécu à des centaines de tremblements de terre au fil des ans, est probablement dû à leur conception en forme d'étoile ainsi qu'à leur mode de construction mêlant la maçonnerie avec des planches de bois ou des poutres – une technique anti-sismique propre à ces parties de la Chine et du Tibet et encore employée aujourd'hui dans ces régions. Pour Frédérique Darragon, ces tours sont la preuve qu'une culture sophistiquée existait autrefois dans ces régions éloignées.

Darragon estime que ces régions vont devenir une attraction touristique et a fait campagne pour que les tours soient inscrites sur la liste du Patrimoine mondial de l'UNESCO afin qu'elles soient protégées.

L'enquête sur les tours de l'Himalaya a fait l'objet d'un documentaire pour Discovery Channel en 2003 et a été publiée sous forme de livre en 2005, The Secret Towers of the Himalayas.

Bibliographie
 The Secret towers of the Himalayas. 2003 Documentary
 The Secret towers of the Himalayas. 2005 English/Chinese book published in China /K2

Références

Articles connexes
 Tours de l'Himalaya

Liens externes

Naissance à Paris
Naissance en mai 1949
Photographe française
Documentariste français
Explorateur français
Sinologue français
Tibétologue français


text:
Chronic fatigue may refer to:
 Fatigue (medical)#Chronic, a long-term state of physical or mental exhaustion, a symptom of many chronic illnesses
 Chronic fatigue syndrome, a medical condition characterized by long-term fatigue and other long term symptoms that limit a person's ability to carry out ordinary daily activities.


text:
Протефлазид — лекарственное средство украинского производства. Международное непатентованное наименование отсутствует.

Производителем позиционируется в качестве противовирусного средства.

Для Протефлазида отсутствуют доказательства его эффективности.

Описание
Протефлазид представляет собой фитопрепарат — спиртовой экстракт флавоноидов двух дикорастущих растений: щучки дернистой (Deschampsia cetspitosa L.) и вейника наземного (Calamagrostis epigeios L.).

По заявлениям производителя, протефлазид проявляет противовирусную активность и выступает индуктором синтеза эндогенного интерферона, а также обладает антиоксидантными и апоптозмодулирующими свойствами.

Препарат был разработан украинской компанией «ООО НПК "Экофарм"». Выпускается в форме спиртового экстракта (капли) под торговым названием «Протефлазид», в форме сиропов под торговыми названиями «Иммунофлазид» и «Флавозид» (содержат 2 % протефлазида).

Протефлазид присутствует в «Расстрельном списке препаратов» Никиты Жукова.

В 2018 году производитель подал в украинский суд иск о защите деловой репутации (дело № 127/7062/18) в ответ на публикацию, в которой протефлазид был отнесён к «фуфломицинам», то есть к неэффективным препаратам. В удовлетворении иска суд отказал.

В 2020 году бывший руководитель украинского Центра гриппа Александр Гриневич на основе компьютерного моделирования заявил, что Протефлазид может быть эффективен против коронавирусной инфекции 2019 года, при том, что научные доказательства какого-либо противовирусного действия этого препарата отсутствуют.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика
Всасывается в кишечнике, частично метаболизируется в печени, распределяется по тканям тела, — согласно инструкции к препарату, — проникает только в заражённые вирусом клетки, а здоровые игнорирует.

Механизм действия
Производителем заявлено прямое противовирусное действие препарата, заключающееся в его способности воздействовать на вирус-специфические ферменты ДНК-полимеразу, тимидинкиназу, обратную транскриптазу, нейраминидазу), что по замыслу разработчиков должно блокировать репликацию вирусов и препятствовать развитию инфекционного процесса. Ранее было заявлено, что Протефлазид способен выступать индуктором эндогенного интерферона α и γ, что должно способствовать повышению устойчивости организма инфекциям.

Производитель также заявил о антиоксидантной и апоптоз-модулирующей активности Профтелазида, что стало обоснованием для применения этого препарата в терапии хронических инфекционных заболеваний.

Применение
Согласно инструкции, препарат следует применять при лечении разных видов герпеса.

Взаимодействие с другими лекарственными препаратами не установлено.

Побочное действие
В редких случаях возможны аллергические реакции, раздражение слизистых оболочек в местах нанесения препарата, расстройства пищеварения (тошнота, рвота, диарея), лихорадка.

Противопоказания
 Чувствительность к компонентам препарата, аллергические реакции.
 Язвенная болезнь желудка или двенадцатиперстной кишки в стадии обострения.
 Детский возраст.

Примечания

Литература
 Танько А. П. — Современные позиции иммунотерапии при патологии шейки матки у беременных. / А. П. Танько, Л. В. Потапова, М. В. Самойлова. — Репродуктивное здоровье женщины. — 2006. — № 3 — С. 136−138.
 Кинаш Ю. М. Клинико-иммунологическая характеристика детей с рецидивирующим бронхитом и дифференциальный подход к их реабилитации и профилактики : авт. реф. — Киев: 2010.
 Резниченко Ю. Г. Поиск путей профилактики острых респираторных заболеваний у детей — жителей крупного промышленного города. / Ю. Г. Резниченко, Р. Л. Шевченко, В. И. Бессикало и др. — Современная педиатрия. — 2 (19) — 2008 — С. 49−50.

Документы

Ссылки

Лекарственные средства по алфавиту
Противовирусные средства
Иммуномодуляторы
Лекарственные средства с недоказанной эффективностью


text:
A prova dos 200 metros peito masculino da natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2019 ocorreu nos dias 25 de julho e 26 de julho, em Gwangju, na Coreia do Sul.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Os seguintes novos recordes foram estabelecidos durante esta competição.

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+9).

Resultados

Eliminatórias
Esses foram os resultados das eliminatórias. Foram realizadas no dia 25 de julho com início às 11:08.

Semifinal
Esses foram os resultados das semifinais. Foram realizadas no dia 25 de julho com início às 20:44

Semifinal 1

Semifinal 2

Final
A final foi realizada em 26 de julho às 21:26.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Eventos do Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2019


text:
Erich Kellerhals (* 8. November 1939 in Ingolstadt; † 25. Dezember 2017 in Salzburg) war ein deutscher Unternehmer. Er eröffnete 1979 den ersten Media-Markt und blieb bis zu seinem Tod Gesellschafter der Media-Saturn-Holding.

Leben
Kellerhals eröffnete 1963 – gemeinsam mit seiner Ehefrau Helga – in Ingolstadt ein Fachgeschäft für Fahrräder, Ölöfen, Herde, Radio- und Fernsehgeräte. Das Unternehmen expandierte unter der Firmierung "F.E.G Kellerhals" und hatte in Bayern fünf Filialen mit wachsendem Warenangebot. 1968 stieg Leopold Stiefel in das Unternehmen mit ein.

Als Mitte der 1970er die SB-Warenhäuser aufkamen, erwägten Stiefel und Kellerhals eine neue Vertriebsform. Kellerhals verfügte über die unternehmerische Erfahrung, Kontakte und das nötige Risikokapital. Am 24. November 1979 eröffnete das Unternehmen im Euro-Industriepark in München den ersten Media Markt. Die Zahl der Mitarbeiter stieg im ersten Jahr von 15 auf 140. Kellerhals führte die Geschäfte und seine Frau war anfangs für die Verwaltung und Buchhaltung zuständig. Stiefel übernahm den Einkauf und Vertrieb. Walter Gunz, ein ehemaliger Karstadt-Mitarbeiter, verantwortete das Marketing.

Als das Unternehmen neun Jahre nach dem Start schneller expandieren wollte, räumte man 1990 Kaufhof eine Beteiligung von 54 % ein, die die Tochter Saturn Hansa ins Unternehmen einbrachte. Zu diesem Zeitpunkt behielt Kellerhals einen Anteil von 21 %, der jedoch mit einem Vetorecht bei allen wichtigen Entscheidungen verbunden war.

Mit Stand vom 14. November 2011 waren die Anteilsverhältnise der Gesellschafter an der Media Saturn Holding GmbH wie folgt:
 Metro AG: 75,41 %
 Convergenta Invest GmbH – Gesellschafter ist die Familie Kellerhals: 21,62 %, die Mitsprache wurde jedoch wie bei einer hälftigen Beteiligung ausgestattet.
 Familie Stiefel: 2,97 %.
Im Januar 2013 teilte Leopold Stiefel mit, seine Familie verkaufe ihren Anteil an die Metro AG. Die Anteile der Familie Kellerhals belaufen sich weiterhin auf 21,6 %.

Seit den 1960ern befasste sich das Ehepaar Kellerhals auch mit Immobilien (Gewerbe- und Wohnimmobilien sowie Einkaufscenter und Hotels). Es besitzt einen großen Bestand an Grundstücken. Die Gewerbeimmobilien vermietete Kellerhals bevorzugt an die MediaSaturn Gruppe. So ist die Firmenzentrale von MediaSaturn in Ingolstadt in Immobilien der Familie Kellerhals eingemietet. In Österreich besitzt sie die SCA GmbH in Salzburg. Dieses Shoppingcenter wurde erweitert bzw. ein Neubau errichtet, der 2015 als Salzburg Arena (vormals Shopping Center Alpenstraße) eröffnete. In Ingolstadt wird die Errichtung eines Einkaufcenters geplant. In St. Pölten in Österreich wurde ein Einkaufscenter erweitert.

Sein Sohn Jürgen Kellerhals vermietet ebenfalls Gewerbeimmobilien und betreibt Hotels. Sein Geschäftssitz liegt in Ingolstadt. Auch sein Enkel Julian Kellerhals ist ins Familienunternehmen eingestiegen.

Im Juli 1997 übernahm eine Investorengruppe unter Kellerhals' und Peter Ambergers Leitung die Firma Möbel Unger, um sie in ein dezentrales Handelskonzept zu überführen. Nachdem die Sanierung missglückt war und Unger Insolvenz anmelden musste, zog sich der Gläubigerstreit – auch mit Vorwürfen gegen Kellerhals – bis Januar 2005 hin.

1999 gründete Kellerhals eine gemeinnützige Stiftung für Ausbildungsförderung im Einzelhandel und 2000 die Erich-Kellerhals-Stiftung, die im kulturellen Bereich tätig ist. In Salzburg besaß er zusammen mit seiner Frau die Convergenta Invest und Beteiligungs GmbH, die auch in Bad Wiessee vertreten ist. Die Medizinische Universitäts-Stiftung in Salzburg wird im Bereich der Forschung unterstützt.

Erich Kellerhals war Milliardär. Gemäß der Forbes-Liste der reichsten Menschen der Welt 2017 betrug sein Vermögen ca. 2 Milliarden US-Dollar. Damit belegte Erich Kellerhals Platz 1161.

Weblinks

Einzelnachweise

Person (Metro AG)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (Deutschland)
Stifter
Ehrensenator einer Universität in Österreich
Deutscher
Geboren 1939
Gestorben 2017
Mann


text:
Scutellidium arthuri is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Tisbidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1884 door Poppe.

Tisbidae


text:
Тала̀на ( и ) е село и община в Южна Италия, провинция Нуоро, автономен регион и остров Сардиния. Разположено е на 682 m надморска височина. Населението на общината е 1059 души (към 2010 г.).
До 2005 г. общината е част от провинция Нуоро.

Източници

Външни препратки
 Уебсайт на общината

Нуоро (провинция)


text:
Dit is een lijst van planetoïden 109301-109400 in volgorde van catalogusnummer van het Minor Planet Center. Voor de volledige lijst zie de lijst van planetoïden.

{| class="wikitable"
! Naam
! Voorlopige naamgeving
! Datum ontdekking
! Locatie ontdekking
! Ontdekker|-
| 109301 - || 2001 QR128 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109302 - || 2001 QW129 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109303 - || 2001 QC130 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109304 - || 2001 QQ130 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109305 - || 2001 QG131 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109306 - || 2001 QO131 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109307 - || 2001 QZ131 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109308 - || 2001 QR132 || 20 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109309 - || 2001 QM133 || 21 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109310 - || 2001 QN133 || 21 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109311 - || 2001 QB134 || 21 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109312 - || 2001 QQ134 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109313 - || 2001 QR134 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109314 - || 2001 QU134 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109315 - || 2001 QM135 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109316 - || 2001 QO135 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109317 - || 2001 QB136 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109318 - || 2001 QU137 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109319 - || 2001 QC138 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109320 - || 2001 QD138 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109321 - || 2001 QS139 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109322 - || 2001 QU139 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109323 - || 2001 QW139 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109324 - || 2001 QA140 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109325 - || 2001 QH140 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109326 - || 2001 QN140 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109327 - || 2001 QU140 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109328 - || 2001 QE141 || 23 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109329 - || 2001 QG141 || 24 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| (109330) Clemente || 2001 QW142 || 24 augustus 2001 || Goodricke-Pigott || R. A. Tucker
|-
| 109331 - || 2001 QY142 || 24 augustus 2001 || Goodricke-Pigott || R. A. Tucker
|-
| 109332 - || 2001 QD143 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109333 - || 2001 QE143 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109334 - || 2001 QL143 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109335 - || 2001 QP143 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109336 - || 2001 QF144 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109337 - || 2001 QZ146 || 20 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109338 - || 2001 QW147 || 20 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109339 - || 2001 QA148 || 20 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109340 - || 2001 QF148 || 20 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109341 - || 2001 QN148 || 20 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109342 - || 2001 QR148 || 20 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109343 - || 2001 QE149 || 21 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109344 - || 2001 QG149 || 22 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109345 - || 2001 QH150 || 25 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109346 - || 2001 QK150 || 27 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109347 - || 2001 QM151 || 23 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109348 - || 2001 QG152 || 22 augustus 2001 || Desert Eagle || W. K. Y. Yeung
|-
| 109349 - || 2001 QH152 || 23 augustus 2001 || Desert Eagle || W. K. Y. Yeung
|-
| 109350 - || 2001 QM152 || 25 augustus 2001 || Desert Eagle || W. K. Y. Yeung
|-
| 109351 - || 2001 QX152 || 27 augustus 2001 || Farpoint || G. Hug
|-
| 109352 - || 2001 QR153 || 18 augustus 2001 || Kvistaberg || Uppsala-DLR Asteroid Survey
|-
| 109353 - || 2001 QS153 || 26 augustus 2001 || Ondřejov || Ondřejov Observatory
|-
| 109354 - || 2001 QU153 || 26 augustus 2001 || Ondřejov || P. Pravec, P. Kušnirák
|-
| 109355 - || 2001 QC154 || 28 augustus 2001 || Farpoint || G. Hug
|-
| 109356 - || 2001 QF155 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109357 - || 2001 QM155 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109358 - || 2001 QR155 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109359 - || 2001 QZ155 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109360 - || 2001 QF156 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109361 - || 2001 QX156 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109362 - || 2001 QO157 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109363 - || 2001 QU157 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109364 - || 2001 QW157 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109365 - || 2001 QC158 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109366 - || 2001 QK158 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109367 - || 2001 QL158 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109368 - || 2001 QM158 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109369 - || 2001 QA159 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109370 - || 2001 QU159 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109371 - || 2001 QY159 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109372 - || 2001 QS160 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109373 - || 2001 QQ161 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109374 - || 2001 QF162 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109375 - || 2001 QR162 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109376 - || 2001 QE163 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109377 - || 2001 QF163 || 23 augustus 2001 || Anderson Mesa || LONEOS
|-
| 109378 - || 2001 QN163 || 31 augustus 2001 || Desert Eagle || W. K. Y. Yeung
|-
| 109379 - || 2001 QU163 || 31 augustus 2001 || Desert Eagle || W. K. Y. Yeung
|-
| 109380 - || 2001 QP164 || 22 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109381 - || 2001 QA165 || 22 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109382 - || 2001 QG165 || 24 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109383 - || 2001 QR165 || 24 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109384 - || 2001 QJ166 || 24 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109385 - || 2001 QH168 || 25 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109386 - || 2001 QJ168 || 25 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109387 - || 2001 QL168 || 25 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109388 - || 2001 QB169 || 26 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109389 - || 2001 QE169 || 26 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109390 - || 2001 QS169 || 22 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109391 - || 2001 QY171 || 25 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109392 - || 2001 QV172 || 25 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109393 - || 2001 QT173 || 25 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109394 - || 2001 QX173 || 25 augustus 2001 || Socorro || LINEAR
|-
| 109395 - || 2001 QK175 || 21 augustus 2001 || Kitt Peak || Spacewatch
|-
| 109396 - || 2001 QV177 || 25 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109397 - || 2001 QM178 || 26 augustus 2001 || Haleakala || NEAT
|-
| 109398 - || 2001 QW178 || 27 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109399 - || 2001 QV179 || 25 augustus 2001 || Palomar || NEAT
|-
| 109400 - || 2001 QY179 || 25 augustus 2001 || Palomar || NEAT|}

Planetoïdenlijsten


text:
Вихід є! — четвертий студійний альбом українського панк-гурту «Фліт», випущений у 2013 році. Записаний з 2011 року новим складом. Були відзняті відео до пісень «Ангели посеред нас» та «Вихід є!».

Опис

Четвертий альбом значно відрізняється від всіх попередніх робіт групи. Окрім кардинальних змін у складі змінюється і підхід до роботи над матеріалом альбому. На відміну від попередніх альбомів, які створювалися практично самими музикантами та кількома їхніми друзями, над четвертим студійником Фліта працює близько двох десятків людей. Музиканти групи головним чином писали музику. Основну частину текстів для альбому «Вихід є!», зокрема і пісні, яка дала назву самому альбому, написав Володимир Гарматюк. Для автора текстів експеримент полягав ще й у тому, що основну ідею пісні в «тілі» тексту авторові доводилося «одягати» в готове музичне «вбрання». Що доволі складно для людини, яка не перебуває безпосередньо у музичному контексті творення.

Важливу роль у творенні коцептуальної канви нового релізу та нового звучання групи зіграли Олена Кулик (вона ж є продюсером цього альбому та автором слів пісні «Я не хочу йти» і співавтором пісні «А ви казали»), а в той складний для музикантів період ще й була свого роду духовним наставником команди, а також менеджер гурту Валерій Крет, які весь час підтримували виконавців і не давали їм розслаблятися.

Ще один цікавий штрих четвертого судійника Фліта «Вихід є!» — партія віолончелі в пісні «А ви казали», яку виконала Надія Сопків з Івано-Франківського ансамблю Quattro Corde. Ідея використати цей інструмент під час запису рокової композиції виникла у Романа Калина, саундпродюсера перших двох і четвертого альбомів групи, та Ірини Батюк, яка брала участь в усіх сесіях запису голосу, контролювала процес, як професійний викладач вокалу вносила корективи в мелодійні ходи та разом з Романом адаптувала тексти пісень до музичного виконання.

Список композицій
 Вихід є! (кліп знімався, зокрема, на мості через Дністер поблизу Нижнева)
 Країна не моя
 Pertebe (Сонечко)
 Живу не так
 Ангели посеред нас
 З головою
 Вже давно не важливо
 А ви казали
 Блукаю
 Колись
 Може інші
 Я не хочу йти
 Шукай свою дорогу

Автори слів — Володимир Гарматюк, Андрій Марків, Олена Кулик, Андрій Гриньків, Юрій Попов.
Адаптація текстів — Роман Калин, Ірина Батюк, Олена Кулик.
Музика — гурт «Фліт».

Учасники запису

У запису брали участь учасники гурту «Фліт», колишні учасники гурту, а також запрошені музиканти.
 Вокал: Андрій Марків
 Гітара: Андрій Марків, Юлій Гонський, Станіслав Боднарук.
 Бас-гітара: Анатолій Блєдних, Іван Сенюк, Михайло Копієвський.
 Ударні: Володимир Корчак.
 Фортепіано, семпли: Олег Пономарьов
 Віолончель: Надія Сопків
 Бек-вокали: Андрій Марків, Роман Калин, Ірина Батюк.

Примітки

Посилання
 http://myzuka.ru/Album/379662/Флiт-Вихiд-Э-2013

Альбоми Фліт


text:
A Bűnözési hullám (eredeti angol címén: Crimewave) 1985-ben bemutatott amerikai film Sam Raimi rendezésében. A film forgatókönyvét Sam Raimi a Coen testvérekkel közösen írta. A főbb szerepekben Reed Birney, Paul L. Smith, Louise Lasser, Brion James, és Bruce Campbell láthatóak. Bruce Campbell egyben a film producere is volt.

Előzlőleg Sam Raimi 1981-ben készült filmjének, a Gonosz halottnak a sikere után döntötte el Raimi és Campbell, hogy egy újabb projektben is együtt fognak dolgozni. Joel Coan volt a Gonosz halott egyik vágója, illetve a forgatókönyvön is dolgozott Raimival.

Ezt követően azonban a film készítése során nehézségek adódtak, kifutottak a költségvetésből, ezért az Embassy Pictures stúdió nem engedte Raiminak, hogy ő fejezze be a film vágását.

A Bűnözési hullám a mozikban megbukott. Egyetlen hétig volt műsoron az amerikai bemutató után.

Cselekmény
A film úgy kezdődik, hogy a halálra ítélt Victor Ajax (Reed Birney) a villamosszékbe kerül. A film cselekménye ezután egyetlen hosszú flashback arra, hogyan jutott Victor idáig onnan, hogy a Trend-Odegard Security egyszerű alkalmazottja volt. Mr Trend (Edward R. Pressman), aki a vállalat társtulajdonosa, megtudta, hogy üzlettársa el akarja adni a céget, és ezért felbérelt két bérgyilkost (Brion James, Paul Smith), hogy akadályozzák meg Odegard tervét. Ezután úgy intézi, hogy Victor, aki biztonsági őr Trend cégénél, aznap este leginkább azzal legyen elfoglalva, hogy álmai asszonyát keresi, akit meg is vél találni Nancy (Sheree J. Wilson) személyében, jóllehet Nancy Renaldoba (Bruce Campbell) szerelmes.

A bérgyilkosok el is végzik a feladatukat, azonban a tervbe egy kis hiba csúszik Mrs. Trend (Louise Lasser) jóvoltából, így a gyilkosságoknak több áldozata is lesz, többek között Mr Trend sem éli túl az estét. Amikor már Nancy is a bérgyilkosok célpontjávé válik, egy hosszú üldözéses küzdelem végén Victor megmenti a lányt. Az üldözés végén azonban a bérgyilkosok is meghalnak, így azután később az összes gyilkossággal Victort vádolják.

A film végén újra a villamosszékes jelenethez térünk vissza. Amíg a kivégzés előkészületei zajlanak Nancy egy apácákkal teli autóval őrült tempóban igyekszik időben megérkezni, hogy az utolsó pillanatban tanúskodni tudjon Victor ártatlansága mellett. Ez természetesen sikerül is neki, és a film happy enddel zárul, Victor feleségül veszi álmai asszonyát.

Jegyzetek

További információk

 Sam Raimi és a Coen-testvérek bemutatják: Bűnözési hullám

Amerikai filmvígjátékok
Amerikai bűnügyi filmek
Sam Raimi-filmek
1985 filmjei


text:
Die österreichische Schachbundesliga der Frauen 2011/12 hatte folgende Spielermeldungen und Einzelergebnisse:

Legende
Die nachstehenden Tabellen enthalten folgende Informationen:
 Nr.: Ranglistennummer
 Titel: FIDE-Titel zu Saisonbeginn (Eloliste vom März 2012); GM = Großmeister, IM = Internationaler Meister, FM = FIDE-Meister, WGM = Großmeister der Frauen, WIM = Internationaler Meister der Frauen, WFM = FIDE-Meister der Frauen, CM = Candidate Master, WCM = Candidate Master der Frauen
 Elo: (FIDE-)Elo-Zahl zu Saisonbeginn (Eloliste vom März 2012); wenn diese Zahl eingeklammert ist, so handelt es sich nicht um eine FIDE-Elo, sondern um eine österreichische Elozahl.
 Nation: Nationalität gemäß Eloliste vom März 2012
 G: Anzahl Gewinnpartien (kampflose Siege werden in den Einzelbilanzen berücksichtigt)
 R: Anzahl Remispartien
 V: Anzahl Verlustpartien (kampflose Niederlagen werden in den Einzelbilanzen nicht berücksichtigt)
 Pkt.:  Anzahl der erreichten Punkte
 Partien: Anzahl der gespielten Partien
 Elo-Performance: Turnierleistung der Spielerinnen mit mindestens 4 Partien

SV Wulkaprodersdorf

Freundinnen Tirol

SV Pamhagen

Vorarlberg

SV Feldbach

Apoptosis Wien

SV Schachamazonen Graz

Tschaturanga Wien

Anmerkungen
 Kampflose Niederlagen sind in den Einzelbilanzen nicht berücksichtigt, kampflose Siege sind berücksichtigt.

Weblinks
 Mannschaftsaufstellungen der österreichischen 1. Liga der Frauen auf chess-results.com

Kaderliste (Schach)
Schach (Österreich)


text:
Un domaine de diffusion (en anglais, broadcast domain) est une aire logique d'un réseau informatique où n'importe quel ordinateur connecté au réseau peut directement transmettre à tous les autres ordinateurs du même domaine, sans devoir passer par un routeur.

Plus spécifiquement, c'est une zone du réseau informatique composée de tous les ordinateurs et équipements de communication qui peuvent être contactés en envoyant une trame à l'adresse de diffusion de la couche liaison de données.

Généralement, les concentrateurs et commutateurs conservent le même domaine de diffusion, alors que les routeurs les divisent. L'utilisation de réseaux virtuels permet cependant de séparer virtuellement un commutateur en plusieurs domaines de diffusion. Et le routeur est un élément indispensable à la communication de deux domaines de diffusions.

Voir aussi
 Domaine de collision

Architecture réseau
Ethernet


text:
João Paulo Gomes da Costa (born 1 July 1986), known as João Paulo, is a Brazilian footballer who plays as a left back for América Mineiro.

Club career

Flamengo
On 10 January 2013 Flamengo signed João Paulo on a two-year loan from Mogi Mirim.

Palmeiras
On 6 January 2015, João Paulo was signed by Palmeiras on a one-year loan deal from Desportivo Brasil.

Career statistics

Honours
Avaí
Campeonato Catarinense: 2005

Treze
Campeonato Paraibano: 2010

Flamengo
Copa do Brasil: 2013
Campeonato Carioca: 2014

Palmeiras
Copa do Brasil: 2015

References

External links

1986 births
Living people
Footballers from Rio de Janeiro (city)
Brazilian footballers
Association football defenders
Campeonato Brasileiro Série A players
Campeonato Brasileiro Série B players
Campeonato Brasileiro Série C players
Campeonato Brasileiro Série D players
Avaí FC players
Rio Claro Futebol Clube players
Esporte Clube Novo Hamburgo players
Sociedade Esportiva do Gama players
Treze Futebol Clube players
Mogi Mirim Esporte Clube players
Guarani FC players
Associação Atlética Ponte Preta players
CR Flamengo footballers
Sociedade Esportiva Palmeiras players
Esporte Clube Bahia players
Figueirense FC players
América Futebol Clube (MG) players


text:
TSV Schott Mainz is een Duitse voetbalclub uit Mainz, Rijnland-Palts.

Geschiedenis
De club werd opgericht in 1953 en was jarenlang actief in de lokale competitie. In 2004 werd de club kampioen in de Kreisklasse, het tiende niveau in Duitsland. Na drie seizoenen in de subtop kon de club in 2008 opnieuw kampioen worden, maar bleef door de invoering van de 3. Liga wel op het negende niveau spelen. Ook de volgende drie seizoenen werd de club kampioen waardoor ze in 2011 in de Verbandsliga speelden. Nadat de club ook hier in 2014 kampioen werd promoveerde de club naar de Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar. Na een zesde plaats en een dertiende plaats slaagde de club er in 2017 in om opnieuw kampioen te worden en promoveerde zo binnen tien jaar vijf keer zonder één keer te degraderen. Aan deze reeks kwam in 2018 een einde toen de club degradeerde.

Externe link
  Officiële website

Mainz
Sportvereniging in Rijnland-Palts
Mainz


text:
|}
LGV Atlantique este o Linie de Mare Viteză situată în Franța care deservește orașele situate la vest de Paris. Punctul de plecare a liniei este Gara Montparnasse, iar forma liniei este în formă de Y, cele două ramuri deservind regiunile Bretania și Pays de la Loire și respectiv sud vestul Franței. Trunchiul comun este format din porțiunea dintre Gara Montparnasse și bifurcația din dreptul localității Courtalain din departamentul Eure-et-Loir. Porțiunea de cale ferată dintre Courtalain și Le Mans este numită ramura vest, iar porțiunea dintre Courtalain și Tours este numită ramura sud-vest. După aceste localități trenurile continuă traseele pe linie clasică.

Traseu

Trunchiul comun
Linia părăsește gara Paris-Montparnasse și traversează periferia sudică a Parisului printr-o serie de tunele în mare parte pe sub Promenada verde din sudul Parisului (o serie de parcuri situate pe terenul rezervat unei autostrăzi). Această promenadă a fost realizată pentru a reduce impactul liniei asupra mediului urban. La ieșirea din gara Montparnasse se află depoul de la Châtillon ce asigură întreținerea trenurilor TGV ce utilizează LGV Atlantique.

La Massy linia este interconectată cu rețeaua feroviară clasică ceea ce permite conexiunea cu celelalte regiuni ale Franței. Gara Massy TGV, una dintre cele trei gări situate pe linia de mare viteză, este situată în apropierea interconexiunii. La ieșirea din gară trenurile intră în tunelul Villejust după care linia continuă în paralel cu Autostrada A10. În dreptul punctului de taxare auto de la Saint-Arnoult linia părăsește traseul autostrăzii continuând spre sud până la bifurcația de la Courtalain situată la kilometrul 130.

Pe primul sector, situat între ieșirea din Gara Montparnasse și Massy, viteza maximă autorizată este de 200 km/h. Tunelul Villejust poate fi traversat cu viteza maximă de 220 km/h după care viteza maximă autorizată este de 300 km/h. Din cei 124 km ai sectorului de mare viteză, 14,316 km reprezintă tunele și 220 m reprezintă viaducte.

Ramura vest

Ramura vest dintre Courtalain și Connerré, situat la periferia orașului Le Mans are o lungime de 53 km. Viteza maximă autorizată este de 300 km/h cu excepția bifurcației care este abordată cu o viteză maximă de 220 km/h. La Connerré linia se intersectează cu linia clasică Paris-Brest. Trenurile pot continua astfel traseul către Rennes sau Nantes. Unele TGV-uri continuă traseul către Brest, Quimper sau Saint-Malo prin Rennes sau Le Croizic prin Nantes.

Ramura sud-vest

Ramura sud-vest dintre Courtalain și Monts, la periferia orașului Tours, are o lungime de 102 km din care 4,5 km reprezintă tunele sau viaducte. După Courtalain linia continuă spre sud și coboară spre Valea Loarei. La kilometrul 162 trece prin gara Vendôme, situată în apropierea kilometrului 166 unde precedentul record de viteză pe calea ferată a fost stabilit la data de 18 mai 1990. După tunelul de la Vouvray linia traversează fluviul Loara, printr-o serie de trei viaducte, și gara Saint-Pierre-des-Corps. La ieșirea din această gară linia traversează râul Cher după care se intersectează cu linia clasică Paris-Bordeaux în dreptul localității Monts. Pe primul sector situat între Courtalain și Vouvray viteza maximă autorizată este de 300 km/h, după care aceasta este de doar 270 km/h. După Tours trenurile continuă spre Poitiers, La Rochelle sau Bordeaux, de unde unele continuă spre Toulouse, Tarbes și Hendaye.

Istoric
 1 ianuarie 1983 : crearea comitetului director pentru Linia nouă 2 în cadrul SNCF.
 25 mai 1984 : declararea proiectului ca utilitate publică.
 15 februarie 1985 : începerea lucrărilor.
 1 iulie 1987 : instalarea primelor linii.
 24 septembrie 1989 : darea în folosință a ramurei vest.
 18 mai 1990 : rama TGV Atlantique nr 325 stabilește un nou record de viteză pe cale ferată (515,3 km/h) la kilometrul 166,8 .
 25 septembrie 1990 : darea în folosință a ramurii sud-vest.
 27 decembrie 1991 : nașterea unui bebeluș la bordul unui TGV Atlantique.
 septembrie 2006 : pe linia Paris Tours a fost depășit pragul de 20 milioane de pasageri.

Proiecte viitoare
Două proiecte de continuare a liniei de mare viteză sunt prevăzute:
 LGV Bretagne-Pays de la Loire între Le Mans și Rennes.
 LGV Sud Europe Atlantique între Tours și Bordeaux.
Acestea vor permite reducerea timpilor de voiaj la maxim trei ore între Paris și extremitățile vestice și sud-vestice ale Franței.

Legături externe

  LGV Atlantique la Structurae
  LGV Atlantique la RAIL21

Transportul feroviar în Franța
Linii de cale ferată de mare viteză


text:
The following is a comparative list of wearable devices using the Wear OS operating system.

See also

References

Wear OS software


text:
La leyenda de Muhlenberg es una leyenda urbana en Estados Unidos y Alemania. De acuerdo a esta leyenda, el simple voto de Frederick Muhlenberg, quien fue el primer presidente de la Cámara de Representantes de Estados Unidos, impidió que el idioma alemán se convirtiera en un idioma oficial de los Estados Unidos.

Base histórica
El verdadero meollo detrás de esta leyenda se encuentra en un voto de diferencia en la Cámara de Representantes de los Estados Unidos en 1794, después de que un grupo de inmigrantes alemanes solicitara formalmente la traducción de algunas leyes del inglés al alemán. Esta petición fue debatida por la Cámara de Representantes sin llegar a una decisión final, realizándose una votación para aplazar y considerar aquella solicitud en una fecha posterior, la cual fue descartada por un voto, 42 contra 41. En otras palabras, no hubo ninguna votación sobre un proyecto de ley real, simplemente fue un voto sobre si o no para aplazar la idea de legislar. Debido a que la moción para postergar no fue aprobada, el asunto fue abandonado. Fue a partir de esta lista de clausura que surgió la leyenda "alemán se perdió convirtiéndose en el idioma oficial de los Estados Unidos por un voto".

Muhlenberg (de ascendencia alemana y que no había votado en la lista nominal) fue citado más tarde diciendo que "cuanto más rápido se conviertan los alemanes en estadounidenses, mejor será".

Véase también
 Lenguas de los Estados Unidos
 Idioma alemán en Estados Unidos
 Anexo:Localidades de Estados Unidos donde el inglés no es el idioma más hablado en el hogar

Referencias

Muhlenberg
Lenguas de Estados Unidos
Idioma alemán


text:
Nueva América ist der Name folgender Orte in Mexiko:

 Nueva América (Amatenango de la Frontera) in Chiapas
 Nueva América (Chicomuselo) in Chiapas
 Nueva América (Huixtla) in Chiapas


text:
Otton III Bawarski (ur. 11 lutego 1261 w Burghausen, zm. 9 września 1312 w Landshut) – książę Dolnej Bawarii 1290–1312, król Węgier i Chorwacji 1305–1307 (jako Bela V), z dynastii Wittelsbachów.

Syn księcia Dolnej Bawarii Henryka XIII Bawarskiego (w Dolnej Bawarii jako Henryk I) i Elżbiety, córki króla Węgier Beli IV.

Po śmierci ojca w 1290 odziedziczył razem z braćmi Ludwikiem III (zm. 1296) i Stefanem I (zm. 1310) księstwo Dolnej Bawarii. Zaangażował się militarnie w konflikt pomiędzy królami Niemiec Adolfem z Nassau a Albrechtem I Habsburgiem, początkowo wspierał Adolfa, potem po przegranej bitwie pod Göllheim (1298) i śmierci Adolfa, przeszedł na stronę Habsburga. W następnych latach znów zmienił front, tym razem stając po stronie króla Czech Wacława II. Dzięki temu, w czasie walk o tron węgierski jakie toczyły się od 1301 po śmierci Andrzeja III, ostatniego króla Węgier z dynastii Arpadów, pomiędzy Przemyślidami, Habsburgami a Andegawenami, Otto Bawarski (będący wnukiem Beli IV) w 1305 przejął od Wacława II prawa do Korony Świętego Stefana. W tym samym roku przybył na Węgry, gdzie przy poparciu części szlachty koronował się na króla, przyjmując imię Beli V. Przez kolejne dwa lata Otto musiał zmagać się z popieranym przez papiestwo i resztę panów węgierskich pretendentem do korony Karolem Robertem Andegawenem (który z kolei po kądzieli był potomkiem Stefana V). W 1307 Otto został uwięziony przez wojewodę siedmiogrodzkiego, który był stronnikiem Karola Roberta. Ottonowi udało się uciec z niewoli, poprzez Śląsk wrócił do Bawarii, nie zrzekając się praw do korony węgierskiej, jednakże nie przedsięwziął żadnej akcji przeciwko Andegawenowi, któremu w krótkim czasie udało się opanować całe Węgry. Po powrocie do Bawarii Otto wdał się w wojnę z Habsburgami (1309–1311), jednak nie przyniosła mu ona żadnych korzyści.

Otto Bawarski zmarł 9 września 1312 r., do końca życia tytułując się królem Węgier.

Przodkowie

Małżeństwa i potomstwo
Pierwszą żoną Ottona była Katarzyna (zm. 4 kwietnia 1282), córka króla Rudolfa I Habsburga. Para pobrała się w styczniu 1279 i miała razem dwóch synów bliźniaków:
 Henryka (ur. i zm. 1280)
 Rudolfa (ur. i zm. 1280)

Drugą żoną była Agnieszka, córka księcia głogowskiego Henryka III głogowskiego. Ślub Ottona i Agnieszki miał miejsce 18 maja 1309 w Straubing. Małżeństwo to było elementem planów dynastycznych ojca Agnieszki, który w ten sposób szukał nowych sojuszników do walki o tron Polski. Z małżeństwa tego pochodzili:
 Agnieszka (1310–1360)
 Henryk III, książę Bawarii (1312–1333)
Po śmierci męża Agnieszka Głogowska poślubiła w 1329 hrabiego Alrama von Hals, który jednak zmarł już w 1331 r. Dwukrotna wdowa zmarła w 1361, do końca życia, podobnie jak Otto, używając tytułu królowej Węgier.

Wittelsbachowie
Władcy Bawarii
Urodzeni w 1261
Zmarli w 1312


text:
Retrato de Helena Fourment é um óleo sobre madeira de Peter Paul Rubens, concebido na Flandres entre 1630-1632. O monumental quadro, de medidas invulgares de 186 x 85 cm, retrata a segunda esposa do flamengo pintor e é uma das muitas pinturas em que Rubens retratou a Helena. A valiosa pintura pertenceu à colecção de Catarina II da Rússia, após ter-lhe sido vendida, em 1779, por Sir Robert Walpole, e esteve em exibição do Museu do Ermitage, em São Petersburgo.

História
Em 1630 Rubens casou com Helène Fourment, em português Helena Fourment, filha de um mercador antuérpio rico que importava e exportava sedas e tapetes. Helena tornou-se então a segunda mulher do pintor, incrivelmente, trinta e seis anos mais nova que o esposo. A partir desta data, Helena Fourment apareceu com frequência na  produção de Rubens, quer em composições de carácter mitológico ou religioso quer em retratos individuais e familiares.

Após a Revolução Russa e a nacionalização dos bens, os comunistas russos, precisados de dinheiro para a guerra e comida para sustentar milhões de pessoas, decidiram vender os incrivelmente numerosos e valiosos bens que antes pertenciam à Coroa imperial russa e à riquíssima e poderosa aristocracia do país, sem excluir jóias, quadros, porcelanas, entre outros objectos de valor. Também precisados de armas, não olharam os meios para atingir os fins, e a maioria das jóias imperiais foram derretidas na Casa da Moeda. Até mesmo os muitos Ovos de Páscoa que Peter Carl Fabergé criara estiveram em risco de desaparecer. Aos quadros não se deu o mesmo tratamento e, sim, foram vendidos, o que, indirectamente, fez com que Retrato de Helena Fourment viesse parar nas mãos de Calouste Gulbenkian, e então a Portugal.

A pintura de excelência está hoje em dia exposta em Portugal, na cidade de Lisboa, no Museu Calouste Gulbenkian. A peça foi adquirida por Calouste Gulbenkian conhecido como Senhor 5% em 1930 - cerca de 300 anos depois de ter sido concebida por Peter Paul Rubens -, por intermédio de Antikvariat, em Moscovo.

Composição e técnica
Esta obra reflete grande magnanimidade técnica na plasticidade e imperiosidade dos volumas, plenos na obra de Peter Paul Rubens, e na concepção das texturas, que muito reconhecimento deram a Rubens, e a excelência da luz no busto da figura. Para conceder uma aparência monumental à esposa, visto que esta o desejava e a sua estatura, um pouco baixa, por sinal, não ajudava, Rubens pôs a sua esposa em cima de um banco e alongou-lhe o vestido negro, fazendo com que Helena aparentasse ser mais alta. Depois, visto que Helena não se achou contentada, Rubens baixou a linha do horizonte, o que acentuou a verticalidade e excelência da mulher retratada, ou seja Helena.

Esta traja, elegantemente, diga-se, um chapéu negro com pluma de avestruz, tal como o vestido, este último de cetim, com mangas brancas volumosas, decoradas com laços de cetim cor melancia, moda em voga na burguesia crescente da época, e já que Rubens e a esposa eram muito ricos, não havia com certeza problemas em Helena ser assim trajada. O que é certo é que, em todas as pinturas que fez suas, Rubens não se cansou de demonstrar a elegância, brilho e esplendor com que a sua família era conhecida pela Europa mais eclética. Especial atenção para o último plano que exibe um sol nascente, por trás de obnubilantes nuvens acinzentadas.

A par da composição, o resultado visual é de grande impacto no público, que sabe sem dúvida que a obra é testemunho de um nome maior que marcou o Barroco e os séculos contemporâneos e que fez renascer a pintura da Flandres.

Ver também
 Peter Paul Rubens
 Massacre dos Inocentes

Outros retratos de Helena Fourment

Ligações externas
 Retrato de Helena Fourment no Museu Calouste Gulbenkian

Pinturas de Rubens
Pintura do Barroco
Pinturas no Museu Calouste Gulbenkian


text:
La Lingua Kangean è una lingua parlata in Indonesia, sulle Isole Kangean che si trovano ad est dell'Isola di Madura. La lingua Kangean è molto simile al Madurese (75% di lessico in comune) tanto che parlanti nelle due lingue si comprendono vicendevolmente.

Secondo il censimento del 2000 vi erano circa 110.000 persone che la parlavano.

Note

Voci correlate
 Linguistica
 Lingue austronesiane
 Lingue maleo-polinesiache
 Lingue maleo-sumbawan
 Lingua madurese

Collegamenti esterni

Kangean
Kangean