text:
The 2007–08 OHL season was the 28th season of the Ontario Hockey League. Twenty teams played 68 games each during the schedule, that started on September 19, 2007, and concluded on March 16, 2008. The Mississauga IceDogs relocated to the Gatorade Garden City Complex in downtown St. Catharines after getting approval of the team's sale to Bill Burke by the Board of Governors on June 5, 2007. The team was renamed the Niagara IceDogs. The Toronto St. Michael's Majors replaced the IceDogs in the Hershey Centre, renaming themselves, the Mississauga St. Michael's Majors. The Kingston Frontenacs moved late-season from the Kingston Memorial Centre to the new K-Rock Centre, which opened on February 22, 2008. On the afternoon of February 18, 2008, Windsor Spitfires team captain Mickey Renaud died after collapsing at his home, at age 19, of the rare heart condition hypertrophic cardiomyopathy. The playoffs began March 20, with the Kitchener Rangers winning the J. Ross Robertson Cup as OHL champions. The Rangers were also chosen before the start of the season to host the 2008 Memorial Cup tournament.

Regular season

Final standings
Note: DIV = Division; GP = Games played; W = Wins; L = Losses; OTL = Overtime losses; SL = Shootout losses; GF = Goals for; GA = Goals against; PTS = Points; x = clinched playoff berth; y = clinched division title; z = clinched conference title

Eastern conference

Western conference

Scoring leaders
Note: GP = Games played; G = Goals; A = Assists; Pts = Points; PIM = Penalty minutes

Leading goaltenders
Note: GP = Games played; Mins = Minutes played; W = Wins; L = Losses: OTL = Overtime losses; SL = Shootout losses; GA = Goals Allowed; SO = Shutouts; GAA = Goals against average

Playoffs

Conference quarterfinals
Eastern conference

Western conference

Conference semifinals
Eastern conference

Western conference

Conference finals

J. Ross Robertson Cup

J. Ross Robertson Cup Champions Roster

Playoff scoring leaders
Note: GP = Games played; G = Goals; A = Assists; Pts = Points; PIM = Penalty minutes

Playoff leading goaltenders
Note: GP = Games played; Mins = Minutes played; W = Wins; L = Losses: OTL = Overtime losses; SL = Shootout losses; GA = Goals Allowed; SO = Shutouts; GAA = Goals against average

All-Star teams

First team
Justin Azevedo, Centre, Kitchener Rangers
Brett MacLean, Left Wing, Oshawa Generals
Matthew Halischuk, Right Wing, Kitchener Rangers
Drew Doughty, Defence, Guelph Storm
Zach Bogosian, Defence, Peterborough Petes
Mike Murphy, Goaltender, Belleville Bulls
Bob Boughner, Coach, Windsor Spitfires

Second team
Steven Stamkos, Centre, Sarnia Sting
Luca Caputi, Left Wing, Niagara IceDogs
Stefan Legein, Right Wing, Niagara IceDogs
Bob Sanguinetti, Defence, Brampton Battalion
Yannick Weber, Defence, Kitchener Rangers
Steve Mason, Goaltender, Kitchener Rangers
Peter DeBoer, Coach, Kitchener Rangers

Third team
Shawn Matthias, Centre, Belleville Bulls
Matt Beleskey, Left Wing, Belleville Bulls
Wayne Simmonds, Right Wing, Sault Ste. Marie Greyhounds
Alex Pietrangelo, Defence, Niagara IceDogs
Ryan Wilson, Defence, Sarnia Sting
Thomas McCollum, Goaltender, Guelph Storm
George Burnett, Coach, Belleville Bulls

All-Star Classic
The OHL All-Star Classic was played February 6, 2008 at the Steelback Centre in Sault Ste. Marie, won 8–7 in a shootout by the Eastern Conference. The skills competition was held the previous night on February 5, with the Eastern Conference winning 19–18.

Awards

2008 OHL Priority Selection
On May 3, 2008, the OHL conducted the 2008 Ontario Hockey League Priority Selection. The Sudbury Wolves held the first overall pick in the draft, and selected John McFarland from the Toronto Jr. Canadiens. McFarland was awarded the Jack Ferguson Award, awarded to the top pick in the draft.

Below are the players who were selected in the first round of the 2008 Ontario Hockey League Priority Selection.

2008 CHL Import Draft
On June 29, 2008, the Canadian Hockey League conducted the 2008 CHL Import Draft, in which teams in all three CHL leagues participate in. The Sudbury Wolves held the first pick in the draft by a team in the OHL, and selected Nikita Filatov from Russia with their selection.

Below are the players who were selected in the first round by Ontario Hockey League teams in the 2008 CHL Import Draft.

2008 NHL Entry Draft
On June 20–21, 2008, the National Hockey League conducted the 2008 NHL Entry Draft held at Scotiabank Place in Ottawa, Ontario. In total, 46 players from the Ontario Hockey League were selected in the draft. Steven Stamkos of the Sarnia Sting was the first player from the OHL to be selected, as he was taken with the first overall pick by the Tampa Bay Lightning.

Below are the players selected from OHL teams at the NHL Entry Draft.

See also
 List of OHA Junior A standings
 List of OHL seasons
 2008 NHL Entry Draft
 2008 Memorial Cup
 2007–08 QMJHL season
 2007–08 WHL season
 2007 in ice hockey
 2008 in ice hockey

References

External links
OHL web site
HockeyDB

OHL
Ontario Hockey League seasons


text:
Der No. 1 Court ist das zweitgrößte Tennisstadion der Anlage des All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTC) im Londoner Stadtteil Wimbledon, England, Vereinigtes Königreich. Es besitzt ein schließbares Dach und 11.393 Zuschauerplätze. Der AELTC ist Eigentümer der Anlage und Ausrichter der Wimbledon Championships.

Alter No. 1 Court
Der alte Platz wurde 1928 an der Westseite des Centre Court errichtet und bot 7.328 Zuschauern einen Platz. Infolge des Neubaus wurde der alte Platz abgerissen. Heute stehen an dieser Stelle z. B. ein Wimbledon Shop oder das Wingfield Restaurant.

Neuer No. 1 Court
1997 wurde der neue No. 1 Court an der Nordseite des Centre Court fertiggestellt. Er hatte eine Kapazität von 11.429 Plätzen. Im April 2013 bestätigte der All England Club die Absicht, ein schließbares Dach über dem Court zu errichten. Die Fertigstellung fand 2019 statt.

Galerie

Siehe auch
 Liste der größten Tennisstadien der Welt

Weblinks

 wimbledon.com: Master Plan

Einzelnachweise

Sporthalle
Tennisstadion
Wimbledon Championships
Bauwerk im London Borough of Merton
Erbaut in den 1990er Jahren
Sportstätte in London
Stadion in England

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Als Nebenschlussgenerator wird die Bauweise eines elektrischen Generators bezeichnet, bei der die Erregerwicklung (Feldwicklung) und der Anker (Ankerwicklung) parallel geschaltet sind.

Beschreibung

Da die Erregerwicklung und der Anker eine Parallelschaltung bilden, passt sich der Nebenschlussgenerator viel besser wechselnden Belastungen an, weil hierbei nur ein Teil des Ankerstromes für die Feldentwicklung abgezweigt wird. Wird der Anker aus dem Stillstand angetrieben, so entsteht in ihm eine niedrige Spannung, wenn noch ein Restmagnetismus (Remanenz) vorhanden ist. Der Restmagnetismus wird durch einen kleinen Erregerstrom verstärkt, wenn die Erregerwicklung richtig angeschlossen ist. Dies hat eine größere Spannung zur Folge. Durch dieses Prinzip kann die Maschine sich selbst erregen. Ist jedoch die Erregerwicklung falsch angeschlossen, so wird der Restmagnetismus vom Erregerstrom geschwächt und die Maschine kann sich nicht selbst erregen – auch wenn die Ankerklemmen kurzgeschlossen werden sollten. Soll die Spannung einstellbar sein, so schaltet man einen Feldsteller in den Erregerstromkreis. Dies kann durch einen Drehwiderstand oder einen Schiebewiderstand realisiert werden. Wird der Erregerstromkreis geöffnet, so wird in die Erregerwicklung eine große Spannung induziert, da sich der Erregerstrom sehr schnell ändert. Um eine dadurch entstehende Zerstörung an der Isolation der Wicklung zu verhindern, wird zusätzlich bei geöffnetem Erregerstromkreis über eine Klemme am Feldsteller die Erregerwicklung kurzgeschlossen.
Im Gegensatz zum fremderregten Generator sinkt bei Belastung die Spannung an den Ankerklemmen gegenüber der Leerlaufspannung stärker ab. Der daraus resultierende kleine Spannungsabfall am Ankerwiderstand bewirkt eine Verringerung an der Erregerwicklung und die Spannung sinkt zusätzlich ab. Damit der Restmagnetismus bei einer Drehrichtungsumkehr nicht geschwächt wird, muss in der Erregerwicklung der Strom in gleich bleibender Richtung fließen. Dazu muss der Anker oder die Erregerwicklung umgepolt werden. Da beim selbsterregten Generator keine Fremderregung notwendig ist, gilt dies hier nicht.
Es gibt auch eine Kombination aus Nebenschlussgenerator und Hauptschlussgenerator (Reihenschlussgenerator), die man Doppelschluss- bzw. Compound-Generator nennt.

Beispiel

Eine Gleichstromlichtmaschine ist ein Nebenschlussgenerator. Über zwei Kohlebürsten wird am Kollektor des Trommelankers eine geglättete Gleichspannung abgenommen.

Siehe auch

 Außenpolgenerator
 Innenpolgenerator

Literatur

 Hans-Ulrich Giersch, Hans Harthus, Norbert Vogelsang: Elektrische Maschinen. Prüfung, Normung, Leistungselektronik. 5. Auflage.Vieweg+Teubner Verlag, 2003, ISBN 3519468212, S. 114/115, 120/121, 124–126 ().
 Herbert Bernstein: Elektrotechnik/Elektronik für Maschinenbauer. Vieweg+Teubner Verlag, 2004, ISBN 3528039698, S. 293/294, 295, 356 ().
 Karl Küpfmüller, Wolfgang Mathis, Albrecht Reibiger: Theoretische Elektrotechnik. Eine Einführung. 18. Auflage. Springer Verlag, 2008, ISBN 3540785892, S. 482 ().
 Gerd Fehmel, Peter Behrends: Elektrische Maschinen. Die Meisterprüfung. 13. Auflage. Vogel Buchverlag, 2004, ISBN 978-3-8023-1981-5, S. 232 (Leseprobe: Gleichstromgeneratoren – Wirkungsweise; PDF-Datei, 1,15 MB.) .

Weblinks

 Gleichstrommaschine als Generator, 8ung.at
 Gleichstromgenerator und Gleichstrommotor (PDF-Datei, 629 kB), Universität Erlangen, S. 2/3 (8 S.)
 Motorfibel – Das wohl abgedrehteste Buch über irre Motoren (PDF-Datei, 3,28 MB), Stadtwerke Bochum, S. 16–18 bzw. 15–17 (60 S.)
 Gleichstromantriebe – Antriebstechnik mit Gleichstrommaschinen – Nebenschlussgenerator (Selbsterregung) (PDF-Datei, 5,57 MB), TU Darmstadt, S. 58 (77 S.)

Generator


text:
Christian Louis Patrick Friedrich (né le  à Evanston, Illinois, États-Unis) est un lanceur gaucher qui a joué pour les Rockies du Colorado et les Padres de San Diego dans la Ligue majeure de baseball.

Carrière
Athlète évoluant à l'Université Eastern Kentucky, Christian Friedrich est un choix de première ronde des Rockies du Colorado en 2008. Il fait ses débuts dans le baseball majeur avec les Rockies le 9 mai 2012 et remporte, à ce premier match comme lanceur partant, sa première victoire alors que Colorado l'emporte sur San Diego. Après une performance de 7 retraits sur des prises en 6 manches lancées à ce départ initial, il ajoute 10 retraits sur des prises en 7 manches à son second match le 14 mai contre San Francisco, mais ne reçoit pas de décision. Les choses dégénèrent par la suite et il termine 2012 avec une moyenne de points mérités de 6,17 en 16 départs et 84 manches et deux tiers lancées pour les Rockies.

Le prometteur jeune lanceur ne remplit pas les espoirs portés en lui par les Rockies : après avoir été ennuyé par des maux de dos au cours d'une saison 2013 qu'il passe en convalescence, hormis 4 départs dans les mineures pour les Sky Sox de Colorado Springs.

Les Rockies décident de faire de Friedrich un lanceur de relève en 2014. Après 3 départs et 13 matchs joués comme releveur en 2014, il n'est employé que comme releveur en 2015 : en 68 présences et 58 manches et un tiers lancées, sa moyenne de points mérités se chiffre à 5,25.

Cédé au ballottage par les Rockies, Friedrich est le 5 février 2016 réclamé par les Angels de Los Angeles. Le 19 février suivant, les Angels retournent Friedrich aux Rockies, prétextant un problème médical. Immédiatement libéré par Colorado, il signe le 3 mars 2016 suivant un contrat des ligues mineures avec les Padres de San Diego.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1987
Naissance à Evanston (Illinois)
Joueur américain de baseball
Joueur des Rockies du Colorado
Joueur des Padres de San Diego
Lanceur des ligues majeures de baseball


text:
Tagish es un idioma amenazado del norte atabascano hablado por el pueblo tagish en el territorio del Yukón en Canadá. Está casi extinta, ya que hay sólo quedan dos hablantes con fluidez.

Lingüísticamente, el tagish, junto con el kaska y el tahltan propio, es una variedad de tahltan.

Véase también
 Tagish
 Tahltan

Enlaces externos
Ethnologue
Yukon Native Language Centre's introduction to the Tagish Language
Audio files of common words and expressions

Lenguas cordilleranas
Lenguas de Canadá


text:
La silvistella dal collare o stella dei boschi dal collare purpureo (Myrtis fanny ()) è un uccello della famiglia Trochilidae, diffuso in Ecuador e Perù. È l'unica specie nota del genere Myrtis.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Trochilidae


text:
El término cuecas puede referirse a:

 Plural de cueca, danza tradicional de algunas regiones sudamericanas.
 Cuecas, EP de 1965 de Ángel Parra.
 Cuecas, EP de 1969 de Isabel y Ángel Parra.
 Cuecas para Chile, álbum de 2001 de Las Capitalinas.


text:
(né entre 1010 et 1013 - mort en 17 août 1030) fut duc de Souabe de 1015 à 1030. Membre de la maison de Babenberg, son père était  et sa mère Gisèle de Souabe.

Ernest en tant qu'aîné hérita du duché à la mort de son père en 1015. La régence fut assurée par sa mère puis en raison du mariage de celle-ci avec Conrad l'Ancien, par Poppon, l'archevêque de Trèves, son oncle.

En 1024, le mari de Gisèle, , qui l'épousa en 1016, fut élu roi des Romains en tant que . L'influence que le roi exerçait sur la Souabe ainsi que la rivalité qui opposait les deux hommes à propos de la succession de  empoisonna leurs relations. Gisèle était la nièce du roi, par sa mère Gerberge et son fils comme son mari avaient de légitimes prétentions sur le trône de Bourgogne, puisque vraisemblablement son détenteur allait mourir sans enfant.

En 1025, Ernest âgé d'environ une quinzaine d'années, entra en rébellion contre Conrad. Cependant, il fut battu en 1026 et se rendit. Il participa alors à l'expédition italienne de son beau-père de 1026 à 1027. Une fois en Italie, Conrad renvoya Ernest en Souabe dans le but d'écraser la résistance locale qui était toujours présente. Mais lorsque Ernest arriva, il se joignit à nouveau à la révolte contre le roi. Mais le manque de soutien de l'aristocratie régionale le conduisit une fois de plus à la défaite. Il fut contraint de se rendre et fut emprisonné. Gisèle, prise entre deux feux réussit à obtenir que son fils ne soit pas totalement humilié. Le titre de Dux fut conservé à celui-ci, mais ce fut probablement Gisèle qui assura la direction effective du duché pendant qu'il gisait en prison.

En 1028, le fils de Conrad  fut couronné. À ce moment grâce aux requêtes de son demi-frère Henri et de sa mère, Ernest put être libéré, sans toutefois recouvrir l'intégralité de ses droits. À la Diète d'Empire de la Pâques  1030, Ernest se vit proposer de nouveaux droits uniquement à condition qu'il accepte de sévir contre les ennemis du roi. C'était là son ultime chance. Son refus, motivé probablement par la présence dans l'autre camp de son vieil ami Werner von Kyburg, signa sa déchéance. Le titre de duc lui fut retiré. Peu de temps après s'être retiré en compagnie de son ami, au  dans la Forêt-Noire, ils trouvèrent la mort lors d'une bataille contre l'évêque de Constance, le . Ernest fut enterré dans la Cathédrale de Constance. Le duché de Souabe passa sous la direction de son jeune frère , mineur, dont la régence fut assurée par l'évêque de Constance, Warmann (Warmund) von Dillingen.

Date de naissance non renseignée (XIe siècle)
Décès en 1030
Décès en Bade-Wurtemberg
Maison de Babenberg
Duc de Souabe
Article dont une information diffère dans l'infobox


text:
Frances "Fannie" Benjamin Johnston (* 15. Januar 1864 in Grafton, West Virginia, USA; † 16. Mai 1952 in New Orleans) war eine der ersten US-amerikanischen Fotografinnen und Fotojournalistinnen.

Leben
Johnston wurde als einziges überlebendes Kind reicher und gut vernetzter Eltern in Grafton, West Virginia geboren und wuchs in Washington, D.C. auf. Sie studierte an der Académie Julian in Paris und der Washington Students League. Sie war eine unabhängige Frau mit einem starken Willen und schrieb bereits früh Artikel für Zeitschriften und Magazine, bevor sie ihr kreatives Potenzial über die Fotografie entdeckte. Ihre erste Kamera wurde ihr von George Eastman geschenkt, einem engen Freund der Familie und zugleich Erfinder der neuen, leichteren Eastman Kodak Kameras. Sie nahm Fotografie-Unterricht und lernte Dunkelkammer-Techniken bei Thomas Smillie, der zu dieser Zeit director of photography am Smithsonian war.

Künstlerisches Wirken

Zunächst fotografierte Johnston Porträts von Freunden, Familienmitgliedern und lokalen Persönlichkeiten und arbeitete später als freie Fotografin. Ihre Fototouren führten sie in den 1890er Jahren bis nach Europa, wo sie ihre guten Beziehungen zu Smillie nutzte, um prominente Fotografen zu treffen und neue Ausstellungsgegenstände für das Smithsonian zu akquirieren. Sie gewann weitere praktische Erfahrung durch ihre Arbeit für Eastman Kodak in Washington D.C., wo sie Negative zur Belichtung weiterleitete und Kunden beriet, wenn deren Kameras eine Reparatur benötigten. Sie eröffnete 1895 ihr eigenes Fotostudio in Washington D.C. und fertigte dort Porträts von vielen zeitgenössischen bekannten Personen an, darunter Susan B. Anthony, Mark Twain und Booker T. Washington. Johnston war durch ihre Arbeit in der gesellschaftlichen Elite gut vernetzt, wurde von Zeitschriften beauftragt, Celebrity-Porträts zu erstellen und auch vielfach als Gerichtsfotografin eingesetzt. Sie fotografierte Admiral George Dewey an Deck der USS Olympia, die Kinder von Theodore Roosevelt, die mit ihrem Pony am Weißen Haus spielen, und die Gärten der berühmten Villa von Edith Wharton in der Nähe von Paris.

Ihre Mutter Frances Antoinette Johnston war Kongress-Journalistin für die Baltimore Sun gewesen, so dass sie auf die Verbindungen mit der politischen Szene in Washington aufbauen konnte. Auf diese Weise wurde sie für die Amtszeiten von Benjamin Harrison, Grover Cleveland, William McKinley, Theodore Roosevelt und William Howard Taft zur offiziellen Fotografin des Weißen Hauses.

Sie fotografierte ebenfalls die bekannte US-amerikanische Erbin und Prominente Natalie Barney in Paris. Ihr mutmaßlich bekanntestes Werk ist jedoch ihr Selbstporträt der Neuen Frau mit sichtbarem Petticoat und einem Bierkrug in der Hand. Johnston war eine fortwährende Verteidigerin der Rolle der Frau in der aufkeimenden Fotokunst. Das Ladies Home Journal veröffentlichte 1897 ihren Artikel What a Woman Can Do With a Camera. Sie war gemeinsam mit Zaida Ben-Yusuf Kuratorin einer Ausstellung von Fotografien, die von 28 Fotografinnen erstellt wurden, während der Weltausstellung 1900 in Paris. Die Ausstellung wurde im Anschluss ebenfalls in Sankt Petersburg, Moskau und Washington D.C. gezeigt. Johnston reiste für ihren Beruf sehr weit und fertigte ein breites Spektrum von dokumentarischen und künstlerischen Fotos von Bergleuten, Stahlarbeitern, Frauen in den Mühlen in Neuengland und Seeleuten während ihrer Tätowierung an. Hinzu kommen die gesellschaftlichen Auftragsarbeiten.

1899 erlangte sie weitere Bekanntheit durch einen Auftrag von Hollis Burke Frissell, die Gebäude und Studenten des Hampton Normal and Agricultural Institute in Hampton, Virginia zu fotografieren, um den Erfolg des Instituts zu demonstrieren. Diese Fotoserie, die das normale Schulleben dokumentiert, stellt heute das vielsagendste Werk von Johnston dar. Es wurde ebenfalls im Rahmen der Weltausstellung 1900 in Paris – im Exposé nègre – ausgestellt.

Sie fotografierte Ereignisse wie Weltausstellungen und Unterzeichnungen von Friedensverträgen und fertigte das letzte Porträt von US-Präsident William McKinley während der Pan-American Exposition 1901 kurz vor dessen Ermordung an. Mit ihrer Lebensgefährtin Mattie Edwards Hewitt, die selbst eine erfolgreiche freiberufliche Fotografin war, eröffnete Johnston 1913 ein Studio in New York. Sie produzierten gemeinsam in den 1920er Jahren mehrere Fotoserien über die zeitgenössische New Yorker Architektur.

Zu dieser Zeit wuchs bei Johnston zusehends das Interesse an der Architekturfotografie, vor allem weil sie es mochte, Gebäude und Gärten zu dokumentieren, die kurz vor dem Verfall standen, baufällig waren oder abgerissen zu werden drohten. Ihre Fotografien bilden daher eine wertvolle Quelle für moderne Architekten, Historiker und Denkmalpfleger. Sie stellte 1928 eine Serie von 247 Fotografien von Fredericksburg, Virginia, aus, die von den verfallenden Villen der Reichen bis zu den Hütten der Armen reichten. Die Ausstellung trug den Titel Pictorial Survey--Old Fredericksburg, Virginia--Old Falmouth and Nearby Places, bildete eine Serie von fotografischen Studien der regionalen Architektur von der Kolonialzeit bis ca. 1830 und wurde beschrieben als .

Ihre mit dieser Ausstellung noch weiter gewachsene Bekanntheit brachte die University of Virginia dazu, Johnston die Gebäude der Universität und den Staat North Carolina fotografieren zu lassen, um die regionale Architekturgeschichte zu dokumentieren. Louisiana bezahlte sie dafür, die örtlichen riesigen Bestände sich schnell verschlechternder Plantagen zu dokumentieren. Die New Yorker Carnegie Corporation beauftragte Johnston 1933 mit der Dokumentation der frühen Architektur in Virginia, was später zu einer ganzen Serie von Aufträgen und Fotografien in acht weiteren südlichen Bundesstaaten der USA führte. Alle in diesem Zuge angefertigten Fotografien wurden von Johnston der Library of Congress zur freien und öffentlichen Verwendung zur Verfügung gestellt. Für ihre Arbeiten zum Erhalt alter und vom Abriss bedrohter Gebäude wurde sie zum Ehrenmitglied des American Institute of Architects ernannt. Ihre Sammlungen und Fotoserien wurden von Institutionen wie dem Metropolitan Museum of Art, dem Virginia Museum of Fine Arts und dem Baltimore Museum of Art gekauft und ausgestellt.

Obwohl Johnston ihre Reisen während des Zweiten Weltkriegs aufgrund der Rationierung von Kraftstoffen einschränken musste, fotografierte sie bis zu ihrem Tod im Alter von 88 Jahren weiter.

Einzelnachweise

Weblinks

Fotograf (Vereinigte Staaten)
Fotojournalist
Künstler (documenta)
US-Amerikaner
Geboren 1864
Gestorben 1952
Frau


text:
Младен Желязков е български и руски офицер и лекар.

Биография
Роден е на 13 октомври 1838 г. в Лозенград. Племенник е на екзарх Антим I. Учи в духовната семинария на остров Халки, а от 1861 – 1864 г. в Трето Александровско военно училище в Москва. Получава офицерски чин и е изпратен в Кавказ. През 1874 г. завършва медицина в Московския университет. Участник е в Руско-турската война от 1877 – 1878 г., като изпълнява разузнавателни мисии на Балканите и в Мала Азия. След 1878 г. е лекар във Видин, а след 1895 г. – във Варна. Негова съпруга е Анастасия Желязкова. Умира през ноември 1904 г.

Източници

Български лекари
Руски офицери
Родени в Лозенград
Починали във Варна
Тракийски българи
Възпитаници на Халкинската семинария
Възпитаници на Московския университет


text:
Dzień kobiet – polski film dramatyczny, ocierający się o dokument, a także komedię ze względu na niektóre dialogi, w reżyserii Marii Sadowskiej. Premiera odbyła się 8 marca 2013.
Film był inspirowany historią kierowniczki sklepu Biedronka.

Oficjalną piosenką promującą film jest "Dzień kobiet" w wykonaniu Marii Sadowskiej.

Fabuła
Życie Haliny Radwan (Katarzyna Kwiatkowska), pracownicy sieci handlowej "Motylek" samotnie wychowującej córkę, zmienia się wraz z awansem na kierowniczkę sklepu. Wyższe stanowisko oznacza przywileje i większe wynagrodzenie, ale kobieta szybko przekonuje się, że cena, jaką przyjdzie jej zapłacić, jest bardzo wysoka. Kiedy korporacja przekracza wszystkie granice, Halina rzuca jej wyzwanie, narażając się na brutalne konsekwencje. Właściciele firmy nie cofną się przed niczym, aby ukryć swoje brzydkie sekrety.

Twórcy
 Reżyseria: Maria Sadowska
 Scenariusz: Katarzyna Terechowicz, Maria Sadowska
 Producent: Jacek Bromski, Dariusz Gajewski, Ewa Jastrzębska
 Produkcja: Studio Munka, Stowarzyszenie Filmowców Polskich
 Współfinansowanie: Polski Instytut Sztuki Filmowej
 Zdjęcia: Radosław Ładczuk
 Montaż: Jarosław Kamiński
 Muzyka: Maria Sadowska
 Scenografia: Joanna Kaczyńska
 Kierownictwo produkcji: Kuba Kosma

Obsada

Role główne
 Katarzyna Kwiatkowska – Halina Radwan
 Eryk Lubos – Eryk Gołębiewski

Role drugoplanowe
 Grażyna Barszczewska – Regina Radwan
 Julia Czuraj – Misia
 Dorota Kolak – Maryla
 Anita Jancia – Jadzia
 Ewa Konstancja Bułhak – Ania
 Elżbieta Romanowska – Monika
 Klara Bielawka – Andżelika
 Bartłomiej Firlet – szkoleniowiec
 Agata Kulesza – psycholog
 Zina Kerste – dziennikarka
 Leonard Pietraszak – mecenas Gawlik
 Karolina Dafne Porcari – asystentka Włocha
 Maria Seweryn – nauczycielka Misi
 Dorota Wierzbicka – Beata Karwowska

W pozostałych rolach
Violetta Arlak, Ireneusz Czop, Danuta Borsuk, Bogdan Koca, Agnieszka Mandat, Henryk Niebudek, Bartłomiej Nowosielski, Mirosława Nyckowska, Elżbieta Okupska, Maria Sadowska, Anita Poddębniak, Grzegorz Warchoł, Robert Wrzosek, Maciej Buczek, Barbara Bablińska, Waldemar Czyszczak, Dariusz Bronowicki, Michał Czyż, Mateusz Krajewski,  Joanna Krochmalska, Lech Lewandowski, Jan Lajewski, Maciej Mikołajczyk, Marek Pianecki, Dorota Piasecka, Zofia Parczyńska, Andrzej Oksza-Lapicki, Maria Prokopowicz, Agata Pruchniewska, Kristoffer Karisson Rus, Konrad Rydlewski, Tomasz Samul, Marek Sawicki, Jakub Sokołowski, Paweł Sosnowski, Ryszard Szadaj, Krzysztof Szekalski, Piotr Twardowski, Jakub Wieczorek, Karol Więckowski, i inni

Nagrody
 2012 – Cottbus, Festiwal Młodego Kina Wschodnioeuropejskiego Nagroda Główna (za przedstawienie silnej kobiety w niesprawiedliwym i okrutnym świecie),
 2012 – Nagroda "Perspektywa" im. Janusza "Kuby" Morgensterna dla Marii Sadowskiej (za najbardziej obiecujący debiut dla reżysera, którego twórczość posaida wielki potencjał i perspektywę rozwoju na przyszłość),
 2012 – Koszalin, Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych Młodzi i Film Jantar za scenariusz sla Marii Sadowskiej i Katarzyny Terechowicz (za wrażliwe i poruszające opisanie wstydliwych fragmentów polskiej rzeczywistości),
 2012 – Toronto, Toronto Polish Film Festival (nagroda za scenariusz dla Marii Sadowskiej i Katarzyny Terechowicz),
 2012 – Paryż, Festiwal "KinoPolska" (Nagroda Publiczności),
 2013 – Września, Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" (Nagroda "Jańcio Wodnik" dla Katarzyny Kwiatkowskiej za najlepszą rolę kobiecą).

Linki zewnętrzne

Przypisy

Polskie dramaty filmowe
Polskie filmy z 2012 roku


text:
Urophora trinervii is een vliegensoort uit de familie van de boorvliegen (Tephritidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Korneyev & White.

Boorvliegen


text:
Семён Аркадьевич Карлинский ( — Саймон Карлинский; 22 сентября 1924 года, Харбин, Китай — 5 июля 2009 года, Кенсингтон, Калифорния, США) — американский славист, литературовед, историк русской литературы, популяризатор русской литературы, доктор наук, почётный профессор, заведующий кафедрой славянских языков и литературы Калифорнийского университета в Беркли.

Биография
Родился в 1924 году в Харбине в семье русских эмигрантов-евреев. Отец Арон был фотогравировщиком, а мать Софья (урождённая Левитина) — управляющей магазином-ателье по пошиву женской одежды. Он был единственным ребенком в семье, учился в русской школе, где проявил литературные и музыкальные способности. В 1932 году Япония оккупировала Маньчжурию, обосновавшиеся в городе русские фашисты стали нападать на еврейское население. В 1938 году семья эмигрирует в Лос-Анджелес, Калифорнию, США. Саймон учится в Бальмонтской средней школе, а в 1941-43 годах в Лос-Анджелескои городском колледже.

В 1944 году во время Второй мировой войны Карлинский поступает на службу в американскую армию и отправляется на европейский фронт. В 1945 году он служит армейским переводчиком в Берлине, в 1946 году увольняется из армии, но остаётся работать переводчиком при американском представительстве. В 1951 году он переезжает в Париж и учится у Артюра Онеггера в Нормальной школе музыки, однако через год возвращается в Берлин на прежнее место, однако продолжил своё музыкальное образование в Берлинской высшей школе музыки у Бориса Блахера.

В январе 1958 года Карлинский вернулся в США. Не видя для себя перспектив в музыкальной карьере он занялся литературой, хотя продолжал интересоваться музыкой и позже отметился некоторыми музыковедческими трудами. В 1960 году он закончил с красным дипломом Калифорнийский университет в Беркли по славянским языкам и литературе. Затем в 1961 году прошёл магистратуру в Гарвардском университете. Однако вскоре вернулся преподавать в Беркли, где в 1964 году получил докторскую степень (докторская диссертация по Марине Цветаевой). В 1967 году Карлинский стал полным профессором, в этом же году он стал заведующим кафедрой истории славянских языков и литературы Калифорнийского университета. Вышел на пенсию в 1991 году..

Область научных интересов: русская литература восемнадцатого и девятнадцатого веков, русский модернизм, русский театр и драма, А. С. Пушкин, Н. В. Гоголь, А. П. Чехов, М. И. Цветаева, В. В. Набоков, П. И. Чайковский, И. Ф. Стравинский, взаимодействие русской литературы с французской, английской и немецкой культурами, женские и ЛГБТ-исследования. Его работы были в СССР под табу.

Семён Карлинский был открытым геем, состоял в браке с Питером Карлтоном (Peter Carleton), прожив с ним 35 лет до самой своей смерти. Он принимал участие в ЛГБТ-движении.

Саймон Карлинский стал прототипом героя романа Эдуарда Лимонова «Смерть современных героев».

Библиография
Саймон Карлинский автор более 200 научных работ и книг:

  (перевод предыдущей Сергея Таска)

Примечания

Ссылки

 Семён Карлинский, «Два солнца — соперники»
 Семён Карлинский, «Гомосексуализм в русской литературе и культуре», Риск 1, 2, 1992 год.
 Нина Берберова, Малькольм Браун, Симон Карлинский, «Смерть Чайковского»

Слависты США
Исследователи гомосексуальности
Литературоведы США
Умершие в Кенсингтоне
Преподаватели Калифорнийского университета в Беркли
Выпускники Калифорнийского университета в Беркли


text:
Dareshgeft (, also Romanized as Darreh Eshgaft and Darreh-ye Eshkaft) is a village in Sepiddasht Rural District, Papi District, Khorramabad County, Lorestan Province, Iran. At the 2006 census, its population was 162, in 28 families.

References

Towns and villages in Khorramabad County


text:
A parada musical UK Singles Chart (em português: Parada de Singles do Reino Unido) é, atualmente, a parada de singles e temas musicais compilada pela The Official UK Charts Company (OCC), baseada na indústria musical do Reino Unido. A semana da parada vai de sexta a quinta, com a parada sendo publicada em papel pela revista Music Week e na internet pela Yahoo! Music UK (antiga Dotmusic) e pelo site oficial das paradas britânicas, o OfficialCharts.com.

Cerca de 6500 lojas físicas contribuem para a parada, assim como vários sites de vendas digitais e plataformas de streaming. Diferente da Billboard Hot 100, dos EUA, nenhuma estatística de audiência (airplay, no mundo da música) é utilizada na UK Singles Chart.

A parada principal contém o Top 200 de singles, combinando vendas físicas e digitais e streams, do qual um Top 100 é geralmente considerado a parada oficial. A parada de singles e outras paradas mais específicas são publicadas toda semana pela revista Music Week. As paradas completas, incluindo o top 200 de singles e top 200 de álbuns, são publicados pelo jornal independente Charts Plus às quarta-feiras.

Artistas com mais números 1
A tabela abaixo mostra os cantores com mais músicas que chegaram a primeira posição:
 21 – Elvis Presley
 19 - Roxette
 17 – The Beatles
 14 – Cliff Richard (incluindo um com o The Drifters, outro com o The Shadows e ainda outro com o The Young Ones)
 14 – Westlife (incluindo um com Mariah Carey)
 13 – Madonna
 12 – Take That
 12 - The Shadows
 9 – ABBA
 9 – Spice Girls
 9- Ed Sheeran
 8 - Eminem
 8 – Oasis
 8 - Rihanna
 8 - The Rolling Stones
 7 - Calvin Harris
 7 - George Michael
 7 - Elton John
 7 – Kylie Minogue
 7 - McFly
 7 - Michael Jackson
 7 - Robbie Williams
 7 - Tinie Tempah
 7 - U2

Ver também
 UK Albums Chart
 Lista de singles número um da década de 1960 no Reino Unido
 Lista de singles número um de Natal no Reino Unido

Ligações externas

Paradas de sucesso do Reino Unido


text:
Damir Burić (ur. 2 grudnia 1980 w Puli) – chorwacki piłkarz wodny. Złoty medalista olimpijski z Londynu.

Zawody w 2012 były jego trzecimi igrzyskami olimpijskimi (poprzednie to LIO 2008 i LIO 2004), Chorwaci triumfowali, w finale pokonując Włochów.

Przypisy

Chorwaccy piłkarze wodni
Chorwaccy medaliści olimpijscy
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016
Ludzie urodzeni w Puli
Urodzeni w 1980


text:
Truppach is a river of Bavaria, Germany. It is a left tributary of the Wiesent near Plankenfels.

References

See also
List of rivers of Bavaria

Rivers of Bavaria
Rivers of Germany


text:
Invisible is a novel written by Patterson and David Ellis.
It is part of the series 'Invisible' and it is followed by the book 'Unsolved' (2019)

Plot
Emmy Dockery is an FBI research analyst on leave. She has been obsessed with a large number of fires in which a single person always died, including one involving her sister. Local authorities, finding no foul play, ruled all these fires were accidental. New fires fitting the pattern claimed by Emmy continue to occur. No one believes Emmy and some even think she has gone mad. By continuing to insist these explained fires were really murders, she has put her career with the FBI in jeopardy. Even her ex-fiancé (nicknamed "Books"), who is an ex-FBI agent, doubts her. But one day she finds something of interest to Books and a preliminary investigation is launched by the FBI with Books in charge of the investigation and with Emmy on the team. Soon more is found and this case becomes very important, as hundreds of suspect fires are found nationwide. The case becomes scary and dangerous to members of the team, as well.

Reviews
This book is mentioned in several publications. Invisible was number two at one point on the USA Today best-seller list. The New York Journal of Books provided a positive review, saying, "Invisible is a difficult book to read because of the sheer horror and mayhem, but it's even tougher to put down." It was also on the New York Times best seller list for "Combined Print & E-Book Fiction" soon after it was released.

References

2014 American novels
Novels by James Patterson
Little, Brown and Company books


text:
ГЕС Beechwood – гідроелектростанція у канадській провінції Нью-Брансвік. Знаходячись між ГЕС Гранд-Фолс (вище по течії) та ГЕС Mactaquac, входить до складу каскаду на річці Сент-Джон, яка починається у штаті Мен (США) та впадає до відомої своїми рекордними припливами затоки Фанді (частина Менської затоки між південним узбережжям Нью-Брансвіку та півостровом Нова Шотландія).

В межах проекту річку перекрили бетонною греблею, котра складається із десяти водопропускних шлюзів та машинного залу. Основне обладнання станції становлять три турбіни типу Каплан загальною потужністю 113 МВт, які використовують напір у 17,4 метра.

Ще під час спорудження греблю облаштували підйомником для забезпечення міграції риби.

Примітки

Beechwood


text:
Der Okres Humenné ist eine Verwaltungseinheit im Osten der Slowakei mit  Einwohnern (Stand: ) und einer Fläche von 754 km². Angrenzende Verwaltungseinheiten sind Okres Medzilaborce im Norden, polnischer Powiat Sanocki (Woiwodschaft Karpatenvorland) im Nordosten und die Okresy Snina im Osten, Sobrance im Südosten, Michalovce im Süden (die letzten beiden im Košický kraj), Vranov nad Topľou im Westen und Stropkov im Nordwesten.

Das Gebiet des Okres befindet sich überwiegend in den Niederen Beskiden, mit dem Bergland Ondavská vrchovina im westlichen und mittleren Teilen, dem Bergland Laborecká vrchovina in nördlichen und östlichen Teilen und dem Vorgebirge Beskydské predhorie in der Gegend von Humenné. Die südlichen Teile befinden sich im Vihorlat-Gebirge (Vihorlatské vrchy).

Der Hauptfluss ist Laborec, deren größere Zuflüsse im Okres unter anderen die Výrava, die Udava sowie die Cirocha sind. Die westlichen Teile gehören hingegen zum Einzugsgebiet der Ondava, hier sind vor allem die Flüsse Oľka und Ondavka zu nennen.

Historisch gesehen liegt der Bezirk fast vollständig im ehemaligen Komitat Semplin, ein kleiner Teil östlich von Porúbka im heutigen Militärgebiet Valaškovce gehört zum ehemaligen Komitat Ung (siehe auch Liste der historischen Komitate Ungarns).

Städte
Humenné (Homenau)

Gemeinden

Das Bezirksamt ist in Humenné.

Kultur

Weblinks

Humenne


text:
Jeroom Leuridan (Oostvleteren, 18 juli 1894 – Ieper, 26 juli 1945) was een Belgisch Vlaams-nationalistisch politicus, publicist en advocaat.

Jeugd
Jeroom Leuridan bracht zijn jeugd door op een grote boerderij in Oostvleteren en liep school in het Sint-Stanislascollege te Poperinge. Zijn vader was in 1901 gestorven en zijn moeder hertrouwde in 1903.

Tijden zijn collegejaren werd Leuridan steeds Vlaamsgezinder. Hij werd lid en in 1913 voorzitter van de Vlaamse leerlingenbond Hooger Op.

Het laatste schooljaar werd onderbroken door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en Jeroom ging daarom op de boerderij helpen.

De Eerste Wereldoorlog
In januari 1915 startte Jeroom Leuridan een dagboek. Nauwgezet maakt hij aantekeningen over het leven vlak achter het front. Oostvleteren was niet bezet maar het front was zo dichtbij dat er regelmatig schade was door Duits artillerievuur.

Op de boerderij werd hij geconfronteerd met vreemde troepen en vooral het ongedisciplineerde gedrag van Franse soldaten stoorde hem enorm. Zo was hij onder meer op 15 februari 1915 getuige van de brand van een burgerwoning die willekeurig door Franse soldaten was aangestoken. Verder getuigt hij in zijn dagboek hoe op 17 maart 1915 een Franstalige Belgische krijgsraad een Frans-onkundige soldaat veroordeelde voor lafheid. De enige Vlaamse zin in het hele proces, zo noteerde Jeroom, klonk op het einde van het proces: "Heb gue noc iets te segue?" Neen, zo vervolgt Jeroom in zijn dagboek, de jongen had niets te 'segue', hij had toch niets verstaan. Het is in deze periode dat de politieke opvattingen van Jeroom Leuridan, gekenmerkt door sterke anti-Franse en anti-Duitse gevoelens gevormd werden.

Vanaf april 1915 schreef hij, opnieuw onder het pseudoniem Kerlinga, artikels voor de Belgische Standaard, een Nederlandstalige krant die in onbezet gebied (De Panne) werd uitgegeven tijdens de oorlog. Op 26 juni 1915 meldde Jeroom Leuridan zich als vrijwilliger voor het Belgisch leger en hij kwam, na de opleiding in het kamp van Auvours, aan het front bij het 3e Linieregiment waar hij in 1917 korporaal werd. Op 8 september 1918 werd Jeroom bij De Kippe (Merkem), in de Kwaebeek-loopgraaf in de arm getroffen door een mitrailleurkogel maar hij ging verder met zijn gevechtstroepen. Dezelfde dag werd hij door granaatscherven in beide benen getroffen toen hij de toegang tot een bunker wilde forceren.

Student
Midden 1918 had aalmoezenier Karel Elebaers de 'school op het front' geopend om soldaten voor te bereiden op het einddiploma middelbaar onderwijs en Jeroom had daar zijn middelbaar onderwijs afgewerkt. Hij kwam in deze studiekring in contact met Willem Depla en Karel de Schaepdrijver. Jeroom stond sterk afwijzend tegenover het activisme, hij was een aanhanger van de Dietse gedachte en wees elke Belgische federale oplossing af. Deze overtuiging, waaraan hij zijn verdere leven vast bleef houden, zou hem in de Tweede Wereldoorlog in conflict brengen met zijn eigen partijleiding en met de Duitse bezetter.

Op 31 januari 1919, hij was toen nog niet lang ontslagen uit het militair hospitaal, liet Jeroom zich inschrijven aan de Leuvense universiteit. Tijdens zijn studies was Jeroom lid van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV), de club Westland en Met Tijd en Vlijt. Toen reeds was hij een groot verdediger van de Vlaamse Oud-Strijders (VOS) en hij stond in het conflict met dr. Verduyn aan de radicale kant. Hij was een van de eerste leden van het door dr. Jef Goossenaerts opgerichte geheim genootschap Het Veem.

Jeroom Leuridan was mede-organisator van de eerste IJzerbedevaart in 1920 en nam tot 1925 het secretariaat ervan waar. In juli 1921 doctoreerde hij in de Germaanse Filologie met het proefschrift 'Soldatentaal op den IJzer'. Na twee korte aanstellingen als leraar aan het atheneum van Dinant en het atheneum van Brugge stelde hij zich kandidaat op de lijst van het Vlaams Front voor de parlementsverkiezingen van november 1921. Hij werd echter niet verkozen en daarop schreef hij zich terug in aan de Leuvense universiteit aan de faculteit rechten waar hij een tweede doctoraat behaalde in 1924.

Politieke carrière
Het Katholiek Vlaams Nationaal Verbond (KVNV) was een organisatie met eigen statuten, erkend door de partijraad van het Vlaams Front. Als voorman van het KVNV in West-Vlaanderen behaalde Leuridan vanaf 1925 verkiezingsoverwinningen waarbij hij in conflict kwam met de Belgicistische kerkelijke autoriteiten. Van 1926 tot 1944 zetelde hij in de Ieperse gemeenteraad voor het KVNV, waarna hij werd betrokken bij de beweging die de verschillende Vlaams-nationalistische stromingen en partijen wilde consolideren. Ook was hij van 1925 tot 1929 provincieraadslid van West-Vlaanderen. Vanaf 1931 was hij leider van het KVNV.

Bij de verkiezingen van 1929 werd Leuridan tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende, wat hij bleef tot in 1939. In oktober 1933 trad hij toe tot het VNV. Hij werd aangesteld tot gouwleider voor West-Vlaanderen en opgenomen in de Raad van Leiding. Van 1939 tot aan zijn dood in 1945 zetelde hij als rechtstreeks gekozen senator in de Senaat.

Als parlementslid verdedigde hij met radicale standpunten, soms tegen de partijleiding in, de Dietse zaak verdedigde.

De Tweede Wereldoorlog
Op 6 juni 1940, vlak na de Belgische capitulatie ging hij vruchteloos in Frankrijk op zoek naar de Ieperse weggevoerden. Tijdens de bezetting bleef hij trouw aan zijn leuze 'onverfranst, onverduitst'. Zo weigerde hij te werven voor het Vlaams Legioen maar, omdat hij wist dat vele Vlaamse jongens zich voor het oostfront meldden onder invloed van anti-communistische propaganda uit de kerk, sprak hij herhaalde malen een rouwhulde uit voor gesneuvelde oostfronters. Hij verzette zich echter hardnekkig tegen elke vorm van verduitsing en was een felle tegenstander van DeVlag.

Op 7 juli 1943 legde de Militairbefehlshaber für Belgiën hem een strikt spreekverbod op. Daarboven kwam nog een geldboete van 1000 frank. Hij weigerde echter deze boete te betalen en toen VNV-partijvoorzitter Hendrik Elias daarvoor een bedrag van 1000 frank liet overschrijven, stortte hij de som terug. Op 26 augustus 1943 trof hem een beroerte en voor zijn herstel trok hij in bij zijn moeder te Oostvleteren.

Repressie
Op 1 september 1944 werd Jeroom Leuridan te Lo gearresteerd en onder bewaking naar het Onze-Lieve-Vrouwgasthuis te Ieper gebracht. Vandaar werd hij op 29 september naar het interneringskamp van St.-Kruis-Brugge gevoerd. Op 7 november werd de parlementaire onschendbaarheid van de senatoren Leuridan, Borginon en Verstraete opgeheven en op 28 november werd hij door de tuchtraad van de balie van Ieper geschorst als advocaat.

Op 6 december werd hij naar de gevangenis van Brugge gebracht. Zijn gezondheid ging sterk achteruit en op 12 februari 1945 werd de ernstig zieke Jeroom terug naar het Onze-Lieve-Vrouwgasthuis te Ieper gebracht, waarna men hem op 23 maart 1945 naar de ziekenafdeling van de staatsgevangenis bracht. Op 28 maart werd hij, nog altijd niet veroordeeld, uit zijn functie van gemeenteraadslid ontheven door de Bestendige Deputatie. Op 3 april trof hem opnieuw een beroerte. Doodziek werd hij toch terug naar de gevangenis gebracht waar hij op 25 juli opnieuw een beroerte kreeg die op 26 juli zijn dood tot gevolg had.

Zoals hij had gewenst werd Jeroom Leuridan begraven op het kerkhof van Oostvleteren onder een heldenhuldezerkje.

Publicaties
Gedurende heel zijn carrière schreef Jeroom Leuridan, meestal onder het pseudoniem Kerlinga, bijdragen in verschillende publicaties zoals: De Vlaamsche Vlagge, De Belgische Standaard, Het Poperinghenaertje, De Poperinghenaar, De West-Vlaming, De Vlaming in Roeselare-Tielt, De Vlaming, V.O.S., Vlaanderen, Jong Dietschland, Onze Jeugd en De Schelde.

Literatuur
 H. DEMOEN, Jeroom Leuridan, Recht en Trouw, 1963.
 Amaat DUMON, Jeroom Leuridan, in: Nationaal Biografisch Woordenboek, T. IX, Brussel, 1981.
 Bruno DE WEVER, Greep naar de macht. Het VNV 1933-1945, Tielt, 1994.
 Pieter-Jan VERSTRAETE, Jeroom Leuridan, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
 Pieter-Jan VERSTRAETE, Onverfranst – onverduitst: de oorlogsjaren van Jeroom Leuridan 1940-1945, Kortrijk, 2000.

VNV-politicus
Belgisch senator
Belgisch volksvertegenwoordiger
Belgisch advocaat
Gemeenteraadslid van Ieper
West-Vlaams provincieraadslid


text:
Boophis entingae é uma espécie de anfíbio anuros da família Mantellidae. Está presente em Madagáscar. Não foi ainda avaliada pela UICN.

Ver também
Declínio das populações de anfíbios

Referências

Boophis
Anfíbios descritos em 2010
Anfíbios de Madagáscar


text:
was an Indian teacher and philosopher who lived around the 6th century BCE, contemporaneous with Mahavira and the Buddha.  He was an atomist who believed in atomism which believed that everything is made of seven eternal elements – earth, water, fire, air, happiness, pain and soul.

Early life
According to the Pali Canon, Kacayana was his family name and he is said to have belonged to a Brahmin caste. He was sometimes called Pakkudha Katiyana, or Kadhudha Katiyana.

Teachings

According to Pakudha, there are seven eternal "elements": Earth, Water, Fire, Air, Joy, Sorrow and Life.  Pakudha further asserted that these elements do not interact with one another.

The Samannaphala Sutta (DN 2) represents Pakudha's views as follows:
"'...[T]here are these seven substances — unmade, irreducible, uncreated, without a creator, barren, stable as a mountain-peak, standing firm like a pillar — that do not alter, do not change, do not interfere with one another, are incapable of causing one another pleasure, pain, or both pleasure and pain. Which seven? The earth-substance, the liquid-substance, the fire-substance, the wind-substance, pleasure, pain, and the soul as the seventh. These are the seven substances — unmade, irreducible, uncreated, without a creator, barren, stable as a mountain-peak, standing firm like a pillar — that do not alter, do not change, do not interfere with one another, and are incapable of causing one another pleasure, pain, or both pleasure and pain.
"'And among them there is no killer nor one who causes killing, no hearer nor one who causes hearing, no cognizer nor one who causes cognition. When one cuts off [another person's] head, there is no one taking anyone's life. It is simply between the seven substances that the sword passes.'"

In the Brahmajala Sutta (DN 1), theories such as Pakudha's are labeled as "Atomic theory" (Pali/Skt.: ) and "eternalism" ().

According to Buddhaghosa, he suffered from many obsessional rituals with regard to the use of water:a voided the use of cold water, using always hot; when this was not available, he did not wash. If he crossed a stream he would consider this as a sin, and would make expiation by constructing a mound of earth.

He did not speak of God, soul and the other world which has led some scholars considered him also as a materialist.

Followers
According to Buddhist sources, Pakudha's followers did not hold him in high esteem, in contrast to the devotion felt for the Buddha by his followers. Pakudha did not welcome questions, and displayed annoyance and resentment when cross examined. Elsewhere however, he is spoken of as having been highly honoured by the people, a teacher of large and well reputed schools, with numerous followers. But he did not lay claim to perfect enlightenment .

Empedocles is known as Pakudha Kaccayana of Greece.

See also
 Shramana
 Samannaphala Sutta
 Brahmajala Sutta
 Merit (Buddhism)

Notes

Sources
 Bhaskar, Bhagchandra Jain (1972). Jainism in Buddhist Literature. Alok Prakashan: Nagpur. Available on-line at http://jainfriends.tripod.com/books/jiblcontents.html.
 Ñāṇamoli, Bhikkhu (trans.) and Bodhi, Bhikkhu (ed.) (2001). The Middle-Length Discourses of the Buddha: A Translation of the Majjhima Nikāya. Boston: Wisdom Publications. .
 Rhys Davids, T.W. & William Stede (eds.) (1921-5). The Pali Text Society's Pali–English Dictionary. Chipstead: Pali Text Society. A general on-line search engine for the PED is available at http://dsal.uchicago.edu/dictionaries/pali/.
 Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1997). Samaññaphala Sutta: The Fruits of the Contemplative Life (DN 2). Available on-line at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/dn/dn.02.0.than.html.
 Walshe, Maurice O'Connell (trans.) (1995). The Long Discourses of the Buddha: A Translation of the Dīgha Nikāya. Somerville: Wisdom Publications. .

Spiritual teachers
Year of death unknown
Year of birth unknown
5th-century BC Indian philosophers
5th-century BC Hindus
4th-century BC Indian philosophers
4th-century BC Hindus


text:
Stereotype is the fifth album of Lebanese-Canadian artist Karl Wolf released on September 2, 2014 after Face Behind the Face (2006), Bite the Bullet (2007), Nightlife (2009) and Finally Free (2012). Musically the album is rooted in 1980s music.

Prior to the release of the album, three singles appearing on the album were released as pre-singles. The first was "Go Your Own Way" featuring Reema Major. It was largely an adaptation of the British-American rock band Fleetwood Mac hit of the same title, but with added lyrics and rearrangement. The music video for the single was filmed in the UAE. Two more singles followed in 2014 prior to the release of the album, namely "Magic Hotel" featuring Timbaland and B K Brasco and "Summertime / Let's Get Rowdy" featuring Fatman Scoop, a summer party song filmed in Beirut, Lebanon, Wolf's homeland.

Track listing

References

2014 albums
Karl Wolf albums


text:
Inuits (Inuk au singulier), un peuple autochtone des régions arctiques ;
Le Voyage d'Inuk (On thin ice), un film sorti fin 2009 ;
Inuk est une série télévisée.


text:
Diego Manuel Jadon da Silva Moreira, appelé Diego Moreira, né le  à Liège, est un footballeur belgo-portugais qui évolue au poste d'ailier au Benfica Lisbonne.

Biographie
Diego Moreira est né à Liège, où son père, l'ancien international bissau-guinéen Almami Moreira, évoluait alors au football Standard de Liège. Du côté de sa mère, Diego est le petit-fils d'Helmut Graf, un footballeur d'origine allemande qui a également joué pour le club belge de 1976 à 1982.

Carrière en club

Début de carrière
Passé par le centre de formation du Standard — où son père a joué jusqu'en 2006 — Diego Moreira a d'abord tenté de quitter le club liégeois en 2019 pour des raisons personnelles, s'entraînant avec le Lierse Kempenzonen, mais la fédération belge n'a finalement pas validé sa demande. Il finit par quitter Les Rouches pour Benfica en août 2020, signant son premier contrat professionnel avec le club de Lisbonne, où résidait alors son père.

Benfica
Moreira commence à jouer avec les moins de 23 ans de Benfica en Liga Revelação au milieu de la saison 2020-21. Au cours de la saison suivante, il est devient un titulaire régulier de l'équipe U23, marquant son premier but avec l'équipe lors d'une victoire 3-0 en derby contre le Sporting. Il fait ses débuts professionnels avec le Benfica B le , remplaçant Tiago Gouveia pour les 15 dernières minutes d'une défaite 1–2 à domicile en Segunda Liga contre leur rival du Porto B.

Il joue ensuite un rôle majeur en Ligue de la jeunesse, où les moins de 19 ans du Benfica dominent leur groupe, qui comportait le Dynamo Kyiv, Barcelone et le Bayern Munich, Moreira marquant notamment un but contre ces derniers lors d'une victoire 4-0 à domicile en octobre 2021. Dans les phases finales, il marque un doublé et fourni deux passes décisives dans une victoire 4-0 dans le derby contre le Sporting en quart de finale; et fourni deux autres passes décisives en finale lors d'une victoire 6-0 contre le Red Bull Salzburg pour aider Benfica à remporter son premier titre en Ligue de la jeunesse et son premier titre européen depuis la Coupe d'Europe 1961-1962.

Sous la direction de l'entraîneur par intérim Nélson Veríssimo, Moreira est promu dans l'équipe première de Benfica aux côtés de sept autres joueurs des équipes de jeunes, faisant ainsi ses débuts le 13 mai 2022, lors d'une victoire 2-0 à l'extérieur contre Paços de Ferreira en Primeira Liga.

Auteur d'une pré-saison prometteuse avec l'équipe première l'été suivant, il prend notamment part à la double confrontation victorieuse contre le FC Midtjylland en qualification pour la Ligue des champions.

Carrière internationale
Possédant la double nationalité belge et portugaise — tout en étant également éligible pour jouer avec la Guinée-Bissau et l'Allemagne — Moreira a d'abord joué avec les moins de 15 ans belges étant notamment titulaire lors de leur victoire 3-1 contre l'Angleterre de Shola Shoretire et Dane Scarlett à St George's Park en février 2019.

Mais avant même de partir jouer en club au Portugal, le jeune a choisi de passer à la sélection lusitanienne en 2019, devenant un habitué des moins de 16 ans et — après une saison 2020-21 interrompue par le covid — avec les moins de 18 ans.

Style de jeu
Ailier gaucher capable de jouer des deux côtés de l'attaque, Moreira est décrit comme un footballeur rapide, explosif et technique, excellant notamment dans l'exercice du dribble. Il est notamment comparé à l'international portugais Nani.

Palmarès

Références

Liens externes

Footballeur portugais
Footballeur belge
Naissance en août 2004
Naissance à Liège
Joueur du Benfica Lisbonne
Joueur du Benfica Lisbonne B


text:
Zygfryd I (ur. 1230, zm. 1298/1310) – książę Anhaltu-Zerbst od 1252 r. z dynastii askańskiej.

Zygfryd był najmłodszym synem księcia Anhaltu Henryka I oraz Irmgardy, córki landgrafa Turyngii Hermana I. Po śmierci ojca w 1252 r. wraz z dwoma starszymi braćmi podzielili Anhalt na części – Zygfrydowi przypadł region z Zerbst. Był żonaty z Katarzyną, córką króla Szwecji Eryka XI, a następnie z Katarzyną, córką jarla Birgera, założyciela szwedzkiej dynastii królewskiej Folkungów. Z pierwszego małżeństwa miał liczne dzieci, jego następcą został najstarszy syn Albrecht I.

Bibliografia

Dynastia askańska
Władcy Anhaltu
Urodzeni w 1230
Zmarli w 1298


text:
Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Soedan en Zuid-Soedan. De landen hebben tot op heden twee keer tegen elkaar gespeeld. Dat waren wedstrijden voor de CECAFA Cup 2015.

Wedstrijden

Samenvatting

Zuid-Soedan
Soedan


text:
Saragjuch – wieś w Armenii, w prowincji Szirak. W 2011 roku liczyła 174 mieszkańców.

Miejscowości w prowincji Szirak


text:
Cordyline mauritiana är en sparrisväxtart som först beskrevs av Jean-Baptiste de Lamarck, och fick sitt nu gällande namn av James Francis Macbride. Cordyline mauritiana ingår i släktet Cordyline, och familjen sparrisväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Sparrisväxter
mauritiana


text:
Andreas Beck – niemiecki piłkarz
 Andreas Beck – austriacki skoczek narciarski i snowboardzista
 Andreas Beck – niemiecki tenisista


text:
Alfonso Reece Dousdebés (Cotocollao, 1955) es un escritor y periodista ecuatoriano.

Trayectoria
Estudió derecho y sociología en la Universidad Católica del Ecuador. Trabajó como periodista desde 1980 en los canales de televisión Ecuavisa y Teleamazonas. En 1990 se decantó por la prensa escrita, desde entonces ha colaborado en las principales revistas del Ecuador entre las que están 15 Días, Vistazo, SoHo, Mango y Mundo Diners. Un trabajo en esta última le valió en 1998 el premio Jorge Mantilla Ortega del diario El Comercio
.

Actualmente es columnista en el diario El Universo. En 2013 la Cámara de Comercio de Quito le concedió la condecoración Eduardo Kingman al Mérito Cultural. El catedrático y crítico Antonio Sacoto opina sobre la penúltima novela de este autor: "Todas  las  aves (2013) de Alfonso Reece es la novela ecuatoriana mejor escrita en el siglo XXI.  Mi  juicio no es  ligero, sin mayor fundamento y conocimiento, sino que nace del estudio del género en este siglo en mi libro La actual novela ecuatoriana y otros ensayos, donde se estudian las mejores novelas publicadas en estos últimos años"

Obras publicadas
 El numerario. Novela. 1996. Editorial El Conejo. Finalista de la III Bienal de Novela Ecuatoriana
 Morga. Novela. 2007. Editorial Alfaguara
 Todas las aves. Novela. 2013. Seix Barral
 Los montoneros de Dios (Curuchupas). Novela. 2018. Editorial 1673

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web del autor

Escritores de Ecuador
Novelistas de Ecuador
Editores de Ecuador
Periodistas de Ecuador
Sociólogos de Ecuador
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica del Ecuador


text:
The city of Seattle, Washington, is located on a narrow isthmus between Puget Sound on the west and Lake Washington on the east; water comprises approximately 41% of the total area of the city. It was founded on the harbor of Elliott Bay, home to the Port of Seattle—in 2002, the 9th busiest port in the United States by TEUs of container traffic and the 46th busiest in the world.

Seattle is divided in half by the Lake Washington Ship Canal, which connects Lake Washington to Puget Sound. From east to west, it incorporates Union Bay, the Montlake Cut, Portage Bay, Lake Union, the Fremont Cut, Salmon Bay, and Shilshole Bay. The southern half of Seattle is itself divided by Seattle's largest river, the Duwamish River, which empties into the south end of Elliott Bay as the industrialized Duwamish Waterway. The lower  of the river has been listed as a Superfund site needing environmental cleanup.

In addition, Seattle contains three other lakes, all north of the Ship Canal: Bitter Lake, Haller Lake, and Green Lake.

Seattle is home to a number of creeks. Those emptying into Puget Sound include Broadview Creek, Fauntleroy Creek, Longfellow Creek, and Pipers Creek; emptying into Lake Washington are Arboretum Creek, Ravenna Creek (via University Slough), Yesler Creek, and Thornton Creek. A map showing all of Seattle's streams and watersheds can be found at the  City of Seattle's website.

The main inlets of Puget Sound are Elliott Bay, Smith Cove, and Shilshole Bay; the main inlet of Lake Washington is Union Bay.

References

Landforms of Seattle
Landforms of King County, Washington


text:
Lumacra är ett släkte av fjärilar. Lumacra ingår i familjen säckspinnare.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Externa länkar

Säckspinnare
Lumacra


text:
Medal of Honor: Heroes (En español Medalla de Honor: Héroes)  es un videojuego de disparos en primera persona desarrollado por EA Canadá para la PlayStation Portable, y es la novena entrega de la serie Medal of Honor . Fue lanzado el 23 de octubre de 2006 en América del Norte.

Argumento

El jugador toma el papel de varios héroes de la Medalla de Honor de la serie. Hay tres campañas diferentes, cada uno con su propio héroe que los escuadrones de la punta de lanza para lograr los objetivos. Estos héroes son: el teniente Jimmy Patterson , quien fue la estrella de la original de Medal of Honor y Medal of Honor: Frontline , el sargento John Baker, de Medal of Honor: Allied Assault: Breakthrough , y el teniente William Holt de Medal of Honor: European Assault. Las campañas tienen lugar en Italia, Holanda y en Bélgica.

Después de que el jugador gana la Batalla de las Ardenas , en Bélgica , se tratan hasta el final del cine. Esto demuestra que Patterson propuso a Manon , pero la breve misión añade que la respuesta no se ha informado todavía. El final de Medal of Honor: Rising Sun también se revela. Joseph Griffin, personaje principal de Rising Sun , estaba planeando ataques de rescate de prisioneros de guerra, lo que significa que rescató a su hermano.

Modo de Juego

Los objetivos incluyen el sabotaje, la infiltración, la captura de ciertos objetivos. La mayoría de las misiones de cada campaña de incluir el reproductor de volar algo, matando a un número determinado de enemigos, el robo de Intel enemigo, y luego a veces volver a un cierto lugar para escapar. Hay tres niveles diferentes que se deben alcanzar en cada nivel, de bronce , plata y oro . Para anotar bronce el jugador tiene que completar todos los objetivos primarios. Para marcar la plata tiene que cumplir con los objetivos primarios y secundarios. El oro es el mismo que la plata, pero el jugador debe tener una alta precisión y mata. La obtención de estos diferentes niveles de aumento de categoría del jugador y ayuda al jugador a completar el juego al 100%. A medida que el jugador avanza en el juego que puede desbloquear pieles para uso en el modo multijugador y el modo escaramuza.

En Línea

Heroes cuenta con un modo multijugador en línea que permite a 32 jugadores en un partida. También permite el acceso a las armas jugador real. Estos incluyen el M1 Garand , ametralladora Thompson , pistola M1911 , y bazooka . Los modos de juego incluyen Deathmatch, infiltración, demolición, Hold the Line, Battlelines, y la dominación. A diferencia de otros juegos multijugador en línea, no se otorgan puntos, incluso si el jugador consigue trae una bandera enemiga a la base y los resultados. El juego también tiene un sistema de clasificación que reconoce el rango del jugador por su muerte-la muerte de relación. También tienen un top 100 tabla de posiciones y el sistema de clasificación va a 10,000-1. Los servidores en línea está dispuesto a ser apagados el 11 de agosto de 2011.

Recepción

El juego recibió críticas "promedio" según la página especializada de reseñas de videojuegos Metacritic.

Enlaces externos

Referencias

Medal of Honor
Videojuegos desarrollados en Canadá
Videojuegos ambientados en Bélgica


text:
Les   étaient des marchands ambulants japonais qui, avec les bakuto (les joueurs), sont les ancêtres des yakuzas actuels.

Histoire
Les tekiya, qui ont fait leur apparition au début des années 1700, parcouraient la campagne japonaise, tenant des étals sur les marchés et matsuri (festivals). Ils avaient mauvaise réputation car leurs articles étaient généralement de qualité médiocre et leurs méthodes de vente douteuses. Beaucoup de tekiya venaient de basses castes, comme la caste des burakumin.

Lorsque les tekiya ont commencé à former des groupes organisés, les fondements des organisations actuelles de yakuzas ont été posés. Ils vivaient déjà selon des codes stricts et leurs gangs mettaient en valeur le lien entre oyabun et kobun.

Contrairement aux bakuto (le jeu était et est toujours illégal au Japon), les activités des tekiya étaient généralement légales. Mais ils étaient également engagés dans des activités illicites comme le racket. En outre, leur mode de vie itinérant amenait souvent des fugitifs à rejoindre leurs rangs.

Bien que les différences entre tekiya et bakuto soient devenues floues avec l'émergence des yakuzas au , aujourd'hui bon nombre de yakuzas s'identifient encore à un des deux groupes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bakuto
 Yakuza

Yakuza


text:
Biografia
La Baronessa Sabine de Bethune, è laureata in giurisprudenza presso la Katholieke Universiteit Leuven (KUL), ha praticato la professione di avvocato a Courtrai dal 1983 al 1988. Ha lavorato nell'ufficio del ministro Paul Deprez dal 1985 al 1987 e fino al 1995 per Miet Smet, Segretario di Stato federale per l'ambiente e l'emancipazione sociale, poi Ministro del Lavoro dal 1992 in poi.

Dal 21 maggio 1995 all'ottobre 2014, è senatrice eletta direttamente dal collegio elettorale olandese. È  stata successivamente vicepresidente del Senato dal 1999 al 2003, presidente del Gruppo CD&V dal 2003 al 2011 e presidente del Senato dall'ottobre 2011 all'ottobre 2014. Nelle elezioni regionali del 25 maggio 2014, diventa membro del Parlamento fiammingo, prima di essere nominata senatrice della comunità a partire dall'ottobre 2014.

Famiglia
Sabine è figlia di Emmanuel de Bethune, che è stato sindaco di Marke e Courtrai.

Onorificenze

Collegamenti esterni

Nobili belgi
Politici dei Cristiano-Democratici e Fiamminghi
Presidenti del Senato (Belgio)
Studenti della Katholieke Universiteit Leuven
Politici figli d'arte


text:
Alexandru Bârlădeanu (ur. 25 stycznia 1911 w Komracie, zm. 13 listopada 1997 w Bukareszcie) – rumuński polityk, działacz komunistyczny, parlamentarzysta, wicepremier i minister, w latach 1990–1992 przewodniczący Senatu.

Życiorys
W latach 1929–1931 uczęszczał na kursy na stołecznej politechnice. W 1937 ukończył ekonomię polityczną na wydziale prawa w Jassach, gdzie również doktoryzował się w 1940. Kształcił się później także w Moskwie i Kiszyniowie. Od 1928 pracował w szkolnictwie, był nauczycielem w Jassach, później został nauczycielem akademickim na macierzystej uczelni. W latach 30. zaczął działać w organizacjach związanych z komunistami, pisywał do związanego z tym środowiskiem czasopisma "Manifest" i kierował powiązaną z nimi organizacją studencką. W 1940 przebywał na wakacjach w Besarabii, która została zajęta przez ZSRR. Zdecydował się pozostać tam, uzyskując radzieckie obywatelstwo. Od 1943 formalnie członek Rumuńskiej Partii Komunistycznej, część źródeł jako wskazywała jednak 1935 jako rok wstąpienia do partii. Również od 1943 przebywał w Moskwie, należał do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Zajmował się działalnością publicystyczną, jak też indoktrynacją rumuńskich jeńców wojennych.

W 1946 powrócił do Rumunii, od 1949 był profesorem w Akademii Studiów Ekonomicznych w Bukareszcie, kierował katedrą ekonomii politycznej. W 1955 został członkiem Academia Română, nie mając w swoim dorobku istotnych publikacji naukowych. Zajmował się jednak głównie działalnością partyjną, pracował w sekcji ekonomicznej komitetu centralnego partii komunistycznej, stał się jednym z jej głównych ideologów. Od 1955 do 1969 był członkiem komitetu centralnego, pełnił funkcje zastępcy członka biura politycznego (1962–1965), członka biura politycznego (1965) i członka politycznego komitetu wykonawczego (1965–1969). Od 1946 do 1975 zasiadał w rumuńskim parlamencie. Był sekretarzem generalnych ministerstwa gospodarki (1946–1947) oraz ministerstwa przemysłu i handlu (1947–1948), a następnie wiceministrem w drugim z tych resortów (1948). Zajmował stanowiska ministra handlu zagranicznego (1948–1954), wiceprzewodniczącego (1954) i przewodniczącego (1955–1956) państwowego komitetu planowania, wicepremiera do spraw gospodarczych (1955–1965, 1967–1969), pierwszego wicepremiera (1965–1967), przedstawiciela Rumunii w RWPG (1955–1966) i przewodniczącego krajowej rady badań naukowych (1967–1968).

W trakcie pełnienia ostatniej z tych funkcji popadł w konflikt z Eleną Ceaușescu. Pod koniec lat 60. ustąpił ze stanowisk partyjnych i rządowych. W marcu 1989 znalazł się wśród sześciu byłych prominentnych komunistów, którzy opublikowali Scrisoarea celor şase, list do Nicolae Ceaușescu wzywający do podjęcia reform. W konsekwencji wykluczono go z PCR i osadzono w areszcie domowym.

W grudniu 1989 dołączył do Frontu Ocalenia Narodowego, wchodząc w skład jego kierownictwa. W latach 1990–1992 wykonywał mandat senatora, pełnił wówczas funkcję przewodniczącego Senatu.

Przypisy

Absolwenci uczelni w Jassach
Rumuńscy komuniści
Rumuńscy ministrowie
Rumuńscy senatorowie
Wicepremierzy Rumunii
Ludzie urodzeni w Komracie
Urodzeni w 1911
Zmarli w 1997


text:
Osoby o tym nazwisku:
 Marzena Zbrojewska – polska lekkoatletka
 Monika Zbrojewska – polska prawniczka


text:
Kathi Schwaab (26 de noviembre de 1972) es una deportista alemana que compitió en biatlón. Ganó una medalla de plata en el Campeonato Mundial de Biatlón de 1995 y tres medallas en el Campeonato Europeo de Biatlón entre los años 1994 y 1999.

Palmarés internacional

Referencias

Biatletas de Alemania


text:
Парк:

 Парк — озеленённая территория, предназначенная для отдыха.
 Парк культуры и отдыха — культурно-просветительское учреждение на базе парка.
 Национальный парк — вид особо охраняемых природных территорий.

В технике
 Парк — совокупность единиц подвижной техники, также место их хранения и обслуживания, депо (машинный парк, автопарк, автобусный, трамвайный и троллейбусный парки, таксопарк и т. д.); передвижной склад, снабжающий армию техническими материалами и боевыми припасами (артиллерийский, инженерный, воздухоплавательный парки).
 Парк — агломерация организаций с общей инфраструктурой (промышленный парк, технопарк, логистический парк, научно-технологический парк, инновационный парк, бизнес-парк, биотехнопарк, образовательный парк и т. д).
 Парк путей — группа железнодорожных станционных путей, специализированная по назначению.
 Понтонный парк — комплекс армейского имущества для быстрого устройства паромных и мостовых переправ.

В культуре
 «Парк» — балет Анжелена Прельжокажа на музыку В. А. Моцарта (Парижская опера, 1994).
 «» — картина Жан-Оноре Фрагонара (ок. 1760—1763, Собрание Уоллеса).
 «» — пастель Берты Моризо (ок. 1874).
 «Парк» — кинотеатр в Харькове.

Фильмы
 «Парк» — производственная драма Расима Оджагова (СССР, 1983).
 «Парк» () — комедия Курта Фолькера (США, 2006).

Фамилия
 Парк, Александра (род. 1989) — австралийская актриса.
 Парк, Брэд (род. 1948) — канадский хоккеист, входит в список 100 величайших игроков НХЛ.

 Парк, Джефф (род. 1982) — американский футболист, защитник.

 Парк, Джун (род. 1955) — южнокорейский экономист.
 Парк, Кевин (род. 1964) — канадский кёрлингист.
 Парк, Майкл (1966—2005) — британский раллийный штурман.
 Парк, Меган (род. 1986) — канадская актриса.
 Парк, Мунго (1771—1806) — шотландский путешественник, исследователь Африки и ботаник-систематик.
 Парк, Николас Вулстэн (род. 1958) — британский мультипликатор.
 Парк, Норман (род. 1986) — североирландский боец ММА.
 Парк, Рег (1928—2007) — британский культурист, актёр и бизнесмен.

 Парк, Ронан (род. 1998) — британский поп-певец.
 Парк, Рут (1917—2010) — австралийская писательница.
 Парк, Рэй (род. 1974) — шотландский актёр, каскадёр, мастер боевых искусств.
 Парк, Эттьенн (род. 1983) — американская актриса.

Топоним

  — река в Северной Дакоте, США.

См. также
 Аквапарк — развлекательный комплекс с бассейнами и водными аттракционами.
 Скейт-парк, сноуборд-парк — сооружения для катания и выполнения трюков на скейтборде (сноуборде, лыжах).
 Паркран () — еженедельный любительский забег.
 Парк миниатюр — вид музея под открытым небом.
 Парк Горького (значения)
 Парк культуры (значения)
 Парк юрского периода (значения)
 Саут-Парк (значения)
 Сентрал-парк (значения)
 Центральный парк (значения)
 Южный парк (значения)
 Linkin Park — американская рок-группа.


text:
Een bel van vloeistof is een dun vlies van vloeistof gevuld met gas in een omgeving van gas, of een bolvormige holte in een vloeistof met of zonder gas erin.

Een zeepbel valt snel uit elkaar, is vluchtig door verdamping, en is niet grijpbaar. Maar een luchtbel in gestolde vloeistof, bijvoorbeeld in glas, is wel stabiel. Oppervlaktespanning van de bel zorgt dat het oppervlak van een bel altijd zo klein mogelijk is en in evenwicht een bolvorm heeft.

Zie ook
 Minnaertresonantie
 Zeepbel

Vloeistoffysica


text:
Drużyn  is a village in the administrative district of Gmina Granowo, within Grodzisk Wielkopolski County, Greater Poland Voivodeship, in west-central Poland. It lies approximately  north-west of Granowo,  east of Grodzisk Wielkopolski, and  south-west of the regional capital Poznań.

References

Villages in Grodzisk Wielkopolski County


text:
Podocoma es un género de plantas con flores perteneciente a la familia  Asteraceae. Comprende 18 especies descritas y solo 8 aceptadas.

Taxonomía
El género fue descrito por Alexandre Henri Gabriel de Cassini y publicado en Bull. Sci. Soc. Philom. Paris 1817: 137. 1817.

Especies seleccionadas
A continuación se brinda un listado de las especies del género Podocoma aceptadas hasta junio de 2012, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.
 Podocoma bellidifolia Baker
 Podocoma blanchetiana Baker
 Podocoma hieracifolia (Poir.) Cass.
 Podocoma hirsuta (Hook. & Arn.) Baker
 Podocoma notobellidiastrum (Griseb.) G.L.Nesom
 Podocoma regnellii Baker
 Podocoma rivularis (Gardner) G.L.Nesom
 Podocoma spegazzinii Cabrera

Referencias

Enlaces externos

Podocominae


text:
Lucerapex carola é uma espécie de gastrópode do gênero Lucerapex, pertencente a família Turridae.

Turridae
Espécies descritas em 1925


text:
Vargnatt er den anden demo fra det norske black/avantgarde metal-band Ulver. Demoen, som var bandets sidste før udgivelsen af debutalbummet Bergtatt, består udelukkende af black metal-musik. På omslaget til demoen takkes flere andre fremtrædende norske black metal-bands, deriblandt guitarist Håvard Jørgensens tidligere band Satyricon (med speciel fremhævelse af sessionskeyboardspilleren Torden), Gorgoroth, Arcturus, Anders Odden og pladebutikken Helvete hvis ejer, Mayhemguitaristen Euronymous, var blevet dræbt tre måneder forinden.

"Nattens Madrigal" blev senere titlen på bandets tredje studiealbum.

Spor
 "Her Begynner Mine Arr..." – 03:12
 "Tragediens Trone" – 04:01
 "Trollskogen" – 04:31
 "Ulverytternes Kamp" – 05:40
 "Nattens Madrigal" – 06:28
 "Vargnatt" – 04:15

Fodnoter

Ulver-album
Black metal-demoer
Album fra 1993


text:
Zosterops olivaceus е вид птица от семейство Zosteropidae.

Разпространение
Видът е разпространен в Мавриций и Реюнион.

Източници

Белоочки


text:
Biografia
Girolamo Agucchi nacque a Bologna il 15 gennaio 1555, da Gian Giorgio Agucchi e Isabella Sega. Sua madre era la sorella del cardinale Filippo Sega, mentre Giovanni Battista Agucchi era suo fratello.
Studiò presso l'Università di Macerata, dove ottenne la laurea in legge. Dopo l'università, divenne notaio presso la Santa Sede. Il 15 aprile 1592, papa Clemente VIII lo nominò protonotario apostolico e successivamente internunzio presso la Contea di Fiandra. Nel 1595 divenne referendario del Supremo tribunale della Segnatura apostolica. Divenne vice-governatore di Fermo il 20 settembre 1596, mentre il 1º novembre 1597 divenne maggiordomo del cardinal Pietro Aldobrandini. Si recò a Ferrara, nel 1598, con il cardinal Pietro Aldobrandini e, nel 1600, divenne segretario della Congregazione dei vescovi e regolari. Fu Prevosto dei Ss. Simone e Giuda a Novara e Precettore (o commendatore) dell'Arcispedale di Santo Spirito in Saxia a Roma.

Nel concistoro del 9 giugno 1604, Papa Clemente VIII lo nominò cardinale. Il 25 giugno 1604 ricevette il cappello rosso cardinalizio e il titolo cardinalizio di San Pietro in Vincoli. Partecipò al conclave del marzo 1605, che elesse papa Leone XI.

Girolamo Agucchi morì a Roma il 27 aprile 1605, e fu sepolto nella basilica di San Pietro in Vincoli. Questo l'epitaffio sulla sua tomba:

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

 Ritratto di Domenichino presso Galleria Barberini.

Cardinali nominati da Clemente VIII
Protonotari apostolici


text:
Burmeister ist ein deutscher Familienname.

Herkunft und Bedeutung
Burmeister ist ein Berufsname, der sich auf die mittelalterliche Bezeichnung für den Bürgermeister bezieht.

Namensträger
 Annelies Burmeister (1928–1988), deutsche Opernsängerin
 Armin Burmeister, deutscher Basketballspieler
 Arnold Burmeister (1899–1988), deutscher Offizier, zuletzt Generalleutnant im Zweiten Weltkrieg
 Brigitte Burmeister (Franziska Saalburg, Liv Morten; * 1940), deutsche Literaturwissenschaftlerin und Schriftstellerin
 Christfried Burmeister (1898–1965), estnischer Eisschnellläufer
 Danny Burmeister (* 1963), US-amerikanischer Footballspieler
 Enno Burmeister (1929–2017), deutscher Architekt
 Felix Burmeister (* 1990), deutscher Fußballspieler
 Florian Burmeister (* 1997), deutscher Handballspieler
 Franz Burmeister (1633–1672), evangelischer Theologe und Dichter

 Godeke Burmeister († 1459), Kaufmann und Ratsherr der Hansestadt Lübeck
 Günter Burmeister (* 1960), deutscher Richter am Bundesverwaltungsgericht
 Hans Burmeister (* 1932), deutscher Grafiker und Maler
 Harald Burmeister (* 1966), deutscher Schauspieler und Musiker
 Heiko Burmeister (* 1965), deutscher Handballspieler und -trainer
 Heinrich Burmeister (1883–1946), deutscher Reichsgerichtsrat

 Hermann Burmeister (1807–1892), deutscher Naturwissenschaftler
 Jana Burmeister (* 1989), deutsche Fußballspielerin
 Jens Burmeister (* 1967), deutscher Autor
 Joachim Burmeister (1564–1629), deutscher Komponist und Musiktheoretiker
 Joachim Burmeister (Kunsthistoriker) (* 1938), deutscher Kunsthistoriker
 Joachim Burmeister (Jurist) (1939–1999), deutscher Rechtswissenschaftler
 Johannes Burmeister (1576–1638), deutscher evangelisch-lutherischer Pastor und Generalsuperintendent
 Karin Burmeister (* 1942), deutsche Kommunalpolitikerin
 Karl Heinz Burmeister (1936–2014), deutscher Jurist und Historiker
 Klaus Burmeister (* 1954), deutscher Zukunftsforscher
 Lars Burmeister (* 1984), deutsches Topmodel
 Ludewig Peter August Burmeister (1804–1870), deutscher Schriftsteller und Maler, siehe Johann Peter Lyser
 Margot Burmeister (* 1957), deutsche Juristin, Richterin, Gerichtspräsidentin
 Olaf Burmeister (* 1960), deutscher Schauspieler
 Otto Burmeister (* 1878), deutscher Pädagoge
 Paul Burmeister (1847–1923), deutscher Maler
 Peter Burmeister (1941–2019), deutscher Mathematiker
 Richard Burmeister (1860–1944), deutscher Pianist und Komponist
 Saskia Burmeister (* 1985), australische Schauspielerin
 Siegfried Burmeister (1906–1998), deutscher Maler, Musiker und Schriftsteller
 Ursel Burmeister (* 1928), deutsche Handballspielerin
 Walter Burmeister (1894–1980), deutscher Biologiedidaktiker und Mecklenburger Heimatforscher
 Walther Burmeister (1924–2009), deutscher Pädiater und Hochschullehrer
 Werner Burmeister (1895–1945), deutscher Kunsthistoriker

Siehe auch
 Burmeister & Wain BCT70
 Buurmeester
 Burmester
 Buhrmester
 Bormeister
 Bauermeister

Weblinks
 Burmeister bei namenforschung.net

Familienname
Deutscher Personenname
Berufsname


text:
Louis Stoetzer (* 1. August 1842 in Römhild; † 17. April 1906 in Metz) war ein preußischer General der Infanterie sowie Gouverneur der Festung Metz.

Leben

Herkunft
Louis war der Sohn des Forstmeisters Alexander Stoetzer († 27. September 1885 in Bad Salzungen) und dessen Ehefrau Emilie, geborene Hildebrand († 12. Dezember 1874 in Bad Salzungen).

Militärkarriere
Stoetzer besuchte die Realschule in Meiningen und trat am 17. April 1861 als Freiwilliger in das meiningische Infanterieregiment ein. Dort wurde er am 13. Oktober 1862 zum Sekondeleutnant befördert und diente ab 1. Juni 1863 als Bataillonsadjutant. Als solcher nahm er 1866 am Krieg gegen Preußen teil.

Nach der Niederlage wurde er am 25. September 1867 als Premierleutnant in die Preußische Armee übernommen und dem 4. Niederschlesische Infanterie-Regiment Nr. 51 zugeteilt. Am 1. Oktober 1869 kommandierte man Stoetzer zur Kriegsakademie. Seine Ausbildung dort wurde durch die Mobilmachung anlässlich des Deutsch-Französischen Krieges abgebrochen und Stoetzer nahm mit seinem Regiment an der Belagerung von Paris teil. Am 16. April 1874 wurde er zum Hauptmann befördert und zum Kompaniechef ernannt. Im Dezember desselben Jahres wurde er dann à la suite des Regiments gestellt und als Lehrer an die Kriegsschule Kassel versetzt. Vom 14. Januar 1879 bis 31. März 1881 versah Stoetzer Truppendienst als Kompaniechef im 2. Badischen Grenadier-Regiment "Kaiser Wilhelm I." Nr. 110, kam anschließend kurzzeitig in den Großen Generalstab und von dort in den Generalstab der 29. Division versetzt. Dort folgte am 16. September 1881 seine Beförderung zum Major. Als solcher war Stoetzer vom 15. Februar 1884 bis 22. September 1886 im Generalstab des XV. Armee-Korps. Dann wurde er wieder in den Großen Generalstab zurück versetzt, hier am 10. August 1888 zum Oberstleutnant befördert und am 19. September 1888 zum Chef der 3. Abteilung für Frankreich und England ernannt. Nebenbei lehrte er auch an der Kriegsakademie. Im November 1890 wurde er Oberst und im Jahr darauf Kommandeur des 2. Thüringischen Infanterie-Regiments Nr. 32. Nach drei Jahren gab er das Regiment ab und wurde mit seiner Beförderung zum Generalmajor am 16. Juni 1894 zum Kommandeur der 31. Infanterie-Brigade in Trier ernannt. Am 1. April 1898 trat Stoetzer dann als Generalleutnant an die Spitze der 30. Division in Straßburg. Von hier aus wurde er am 3. Mai 1901 zum Gouverneur der strategisch wichtigen Festung Metz berufen und am 18. Mai 1901 für seine langjährigen Verdienste mit dem Kronenorden I. Klasse ausgezeichnet. Als Gouverneur der Festung fördert er gegen den Widerstand des Kriegsministeriums das Schleifen alter Befestigungsanlagen zugunsten der zivilen Stadterweiterung, verzichtet auf das ursprünglich geforderte Einverständnis der Militärverwaltung zum Bebauungsplan, beendet den Streit über den Bau zweier Moselbrücken  und sorgt trotz vieler Querelen dafür, dass eine typhusfreie Wasserversorgung gebaut wird. Während einer Erkrankung des Kommandierenden Generals, des Erbgroßherzog von Baden, war Stoetzer vom 8. August  bis 24. September 1901 zu dessen Vertretung zum VIII. Armee-Korps kommandiert. Am 27. Januar 1902 erhielt er den Rang als Kommandierender General. Nach seiner Beförderung zum General der Infanterie am 27. Januar 1903 wurde Stoetzer am 18. Mai 1903 zum Kommandierenden General des XVI. Armee-Korps ernannt. In nochmaliger Würdigung seiner Verdienste verlieh ihm Wilhelm II. am 22. Januar 1905 das Großkreuz des Roten Adlerordens mit Eichenlaub.

Stoetzer verstarb in Ausübung seines Dienstes am 17. April 1906 an einem Herzschlag. Nach ihm war von 1906 bis 1945 eine Straße in Meiningen benannt.

Familie
Stoetzer hatte sich am 23. Mai 1885 in Straßburg mit der französischen Malerin Eugénie Thérèse Carré (1860–1941) verheiratet. Von Eugénie stammen unter anderem Porträts von Kaiser Wilhelm II. und Herzog Georg II. von Sachsen-Meiningen. Sie war eine Freundin von Helene Freifrau von Heldburg, der dritten Ehefrau des Herzogs Georg II. Während des Ersten Weltkriegs ließ Eugénie Stoetzer 1916 den Leichnam ihres verstorbenen Ehemannes von Metz nach Meiningen überführen und in einem nach ihren Entwürfen entstandenen Grabmal auf dem dortigen Parkfriedhof beisetzen. Das unter Denkmalschutz stehende Grabmal wurde 2020 von der Restauratorin Andrea Neid restauriert.

Literatur
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 10, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1942], , S. 72–75, Nr. 3087.

General der Infanterie (Königreich Preußen)
Gouverneur (Preußen)
Person im Deutschen Krieg
Person im Deutsch-Französischen Krieg
Träger des Großkreuzes des Roten Adlerordens
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 1. Klasse
Träger des Bayerischen Militärverdienstordens (Komtur)
Träger des Ordens vom Zähringer Löwen (Ritter I. Klasse)
Träger des Albrechts-Ordens (Großkreuz)
Kommentur II. Klasse des Friedrichs-Ordens
Träger des Ordens der hl. Mauritius und Lazarus (Ausprägung unbekannt)
Deutscher
Geboren 1842
Gestorben 1906
Mann


text:
9395 Saint Michel este un asteroid din centura principală, descoperit pe 10 august 1994, de Eric Elst.

Legături externe

 9395 Saint Michel în JPL Small-Body Database
 9395 Saint Michel în baza de date a Minor Planet Center
 Diagrama orbitei asteroidului 9395 Saint Michel (JPL)

Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 1994


text:
Rafo Arneri (1837. – 1899.), hrvatski političar, saborski zastupnik, hrvatski narodni preporoditelj. Brat je Jeronima, hrvatskog političara i visokog lokalnog dužnosnika. Sin Roko također je bio aktivan u politici i pristaša pravaške političke struje.

Životopis
Rodio se je 1837. godine od oca Vlaha iz korčulanske plemićke obitelji Arneri. Obnašao je dužnost notara u Korčuli. Od 1861. do smrti vodio je hrvatski narodni preporod u gradu Korčuli. Jedan je od istaknutijih hrvatskih političara u austrijskoj carskoj pokrajini Dalmaciji. Nakon što je Narodna stranka pobijedila na općinskim izborima 1871., prvi je načelnik u Korčuli vraćene hrvatstvu. Suosnivač iste godine društva Narodna slavjanska čitaonica u Korčuli (poslije Hrvatska čitaonica), kojem je bio i predsjednik. Načelnik je bio u mandatima od 1871. – 1878. te 1880. – 1888. godine. Od izbora 1870. pa do 1876. zastupnik je vanjskih općina Korčule, Pelješca i Stona u Dalmatinskom saboru.

Narodnu stranku na otoku Korčuli vodio je do 1875., nakon čega ga je zamijenio Josip Zaffron, njegov politički istomišljenik. Zaffron ga je zamijenio poslije i na drugoj dužnosti. Kad je 1888. Rafo Arneri dao ostavku na mjestu načelnika korčulanske općine, Josip Zaffron tadašnji zastupnik grada Korčule u Dalmatinskom saboru i Carevinskom vijeću, preuzeo je njegov položaj.

Kad je na političku pozornicu u Kraljevini Dalmaciji stupila Stranka prava (1892. – 1893.), Arneri je prišao toj stranci. Naprjedovao je do vrha. Bio je odbornik u Izvršnom odboru.

Dugo je godina izvješćivao za zadarski Narodni list. Dio Arnerijeva dopisivanja pohranjen je u zadarskom povijesnom arhivu. Arnerijevim političkim putem pošli su i brat i sin. Kad je umro, objavljeno je više prigodnih pjesama. Vicko Mihaljević, poznati splitski gradonačelnik hrvatskog duha, također je objavio pjesmu posvećenu Arneriju.

Djela
 Objavio je 1875. godine trogodišnji izvještaj o ekonomskom poslovanju općine (Narodni list, br. 12, u izvanrednom prilogu uz prilog Il Nazionale).
 Napisao je autobiografiju na talijanskom jeziku.
 Kratki životopis s popisom djelâ Petra Kanavelovića (Katolička Dalmacija, 1891).

Izvori

Könyvtár - Hungaricana Arhivski vjesnik 6. (Zagreb, 1963.), str. 42.

Hrvatski pravaški političari
Životopisi, Korčula
Hrvatsko plemstvo
Hrvatski političari do 1918.


text:
Kingswinford was a parliamentary constituency centred on the town of Kingswinford in Staffordshire.  It returned one Member of Parliament (MP)  to the House of Commons of the Parliament of the United Kingdom.

The constituency was created for the 1885 general election, and abolished for the 1950 general election, when the new Brierley Hill constituency took over much of the area, Brierley Hill Urban District having already absorbed much of Kingswinford Rural District more than a decade earlier.

Boundaries

1885-1918
The Sessional Divisions of Bilston, Kingswinford, Wordsley, Rowley Regis, Sedgley, Willenhall, Wolverhampton and the municipal borough of Wolverhampton.

1918-1950
The Urban Districts of Amblecote, Brierley Hill, Quarry Bank, and Rowley Regis, and the Rural District of Kingswinford.

Members of Parliament

Contributions in Parliament by Kingswinford MPs

Mr Alexander Hill November 24, 1885 - October  1, 1900

Mr William Webb October  1, 1900-June 14, 1905

Mr Charles Sitch December 14, 1918-October 27, 1931

Mr Alan Todd October 27, 1931-November 14, 1935

Mr Arthur Henderson November 14, 1935-February 23, 1950

Election results 1885-1918

Elections in the 1880s

Elections in the 1890s

Elections in the 1900s

Elections in the 1910s

General Election 1914–15:

Another General Election was required to take place before the end of 1915. The political parties had been making preparations for an election to take place and by the July 1914, the following candidates had been selected;
Unionist: Henry Staveley-Hill
Liberal: Geoffrey Mander

Election results 1918-1949

Elections in the 1910s

Elections in the 1920s

Elections in the 1930s

Elections in the 1940s

References

Parliamentary constituencies in Staffordshire (historic)
Constituencies of the Parliament of the United Kingdom established in 1885
Constituencies of the Parliament of the United Kingdom disestablished in 1950


text:
Elzhi, parfois stylisé eLZhi, de son vrai nom Jason Powers, né le  à Détroit, Michigan, est un rappeur américain. Il est ancien membre du groupe Slum Village, et connu pour ses rimes complexes et polysyllabiques, ses allitérations, ses images évocatrices et ses métaphores.

Biographie
Adolescent, Powers écrit des chansons et exerce ses talents de rappeur dans des . En 1998, il enregistre son premier EP, , avec le producteur de Détroit DJ House Shoes. Mais, ne trouvant de distributeur, l'album n'est pas diffusé. Durant le mixage, DJ House Shoes confie les bandes à J Dilla qui avait le projet de les remixer avant son décès. À la fin des années 2000, Elzhi récupère les bandes originales et, avec l'aide de quelques amis, propose une nouvelle version de Out of Focus enrichie de trois titres bonus. L'album est diffusé sur Internet sous le titre , mais de nombreux exemplaires du CD sont distribués avec un étiquetage erroné ; l'opus est finalement diffusé en 2011 sur le site officiel d'Elzhi, avec un titre bonus de 27 minutes, et sur support physique en 2012.

En 1999, Elzhi rejoint 9-2-5 Colony, un groupe formé par Nick Speed et Magestik Legend. Le trio enregistre quelques titres ensemble qui ne seront jamais publiés.

En 2000, Elzhi commence à collaborer avec le producteur Waajeed et ensemble ils composent un grand nombre de morceaux, dont peu seront diffusés. Cette collaboration le rapproche de Slum Village et lui donne l'occasion d'enregistrer quelques chansons sur des beats non utilisés de J Dilla (''' et ). C'est alors qu'il se fait remarquer par T3, l'un des membres de Slum Village, qui le prend sous son aile et le recommande à J Dilla. Cette rencontre lui permet de faire ses débuts sur la scène nationale en participant à l'album  de J Dilla, publié le .

En 2002, Elzhi rejoint officiellement Slum Village, qu'il quittera en 2010 en raison de différends avec Young RJ (RJ Rice).

En 2004, Elzhi et Nick Speed créent le label Libido Sounds et publient une double compilation de titres inédits d'Elzhi. Cette mixtape comprend des productions de J Dilla, Waajeed, Karriem Riggins, Page Kennedy, B.R. Gunna, DJ Magnetic, House Shoes et The Alchemist.

Elzhi publie son premier album studio, , le  au label Fat Beats. L'album est presque entièrement produit par Black Milk, et fait notamment participer Royce da 5'9", Phat Kat, Guilty Simpson, Fat Ray et A.B.

Le , Elzhi publie , une mixtape en hommage au premier album de Nas, Illmatic, considéré comme un « classique » du hip-hop. L'album est acclamé par le public et la presse spécialisée.

En , Elzhi annonce, via Twitter, que son prochain album s'intitulera  et sortira en 2013. Un clip du premier single, Blue Widow, est publié.

En 2013, il annonce un nouvel album. Le titre de l'album est annoncé, , et un premier single, , produit par 14KT, est publié en .

 Discographie
 Albums studio
 2008 :  2015 :  EPs
 1998 :  2000 :  (avec Dwele, Lacks, Big Tone & 87)
 2012 :

 Mixtapes
 2004 :  2008 :  2009 :  2011 : Album collaboratif
 2018 : '' (avec Krysis)

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

  Elzhi Interview sur Geocities

Rappeur américain
Naissance en mai 1978
Naissance à Détroit (Michigan)
Nom de scène


text:
Граф Ламана — граф з сімейства розріджених графів, що описує мінімальні жорсткі системи відрізків та шарнірів на площині. Формально — граф Ламана з  вершинами — це такий граф , що, по-перше, для кожного  будь-який підграф графа , який містить  вершин, має не більше, ніж  ребер і, по-друге, сам граф  має рівно  ребер.

Названі на честь професора Амстердамського університету , який використовував їх в 1970 для опису пласких жорстких структур.

Жорсткість

Графи Ламана виникають в теорії жорсткості наступним чином: якщо розмістити вершини графа Ламана на евклідовій площині так, щоб вони перебували у загальному положенні, і рухати вершини так, щоб довжини всіх ребер залишалися незмінними, то цей рух з необхідністю буде евклідовою ізометрією. Більш того, будь-який мінімальний граф, що має таку властивість, з необхідністю є графом Ламана. З інтуїтивної точки зору зрозуміло, що кожне ребро графа зменшує ступінь вільності відповідної йому шарнірно-стрижневої системи на одиницю. Тому 2n-3 ребер в графі Ламана зменшують 2n ступенів вільності системи з n вершин до трьох, що відповідає ізометричному перетворенню площини. Граф є жорстким в цьому сенсі тоді і лише тоді, коли він містить підграф Ламана, що містить всі вершини графа. Таким чином, графи Ламана є мінімальними жорсткими графами, і вони формують базис двомірних .

Якщо задані n точок площини, існує 2n ступенів вільності в їх розташуванні (кожна точка має дві незалежні координати), але жорсткий граф має лише три ступені вільності (розміщення однієї точки та поворот навколо цієї точки). Інтуїтивно зрозуміло, що додавання ребра фіксованої довжини в граф скорочує ступінь вільності на одиницю, так що 2n-3 ребер графа Ламана зменшує 2n ступенів вільності початкового розташування до трьох ступенів вільності жорсткого графа. Проте не кожен граф з 2n-3 ребрами є жорстким. Умова у визначенні графа Ламана, що жоден підграф не містить забагато ребер гарантує, що кожне ребро реально вносить свій внесок у загальне зменшення ступеня вільності, а не є частиною підграфа, який вже є жорстким завдяки іншим своїм ребрам.

Планарність
Графи Ламана пов'язані також з поняттям псевдотріангуляції. Відомо, що кожна псевдотріангуляція є графом Ламана, і навпаки, кожен плаский граф Ламана може бути реалізований як псевдотріангуляція. Проте слід мати на увазі, що існують непланарні графи Ламана, наприклад, повний двочастковий граф .

Розрідженість
Штрейну та Теран визначають граф як -розріджений, якщо будь-який непорожній підграф з  вершинами має максимум  ребер, і -щільний, якщо він -розріджений і має в точності  ребер. Таким чином, у цій нотації, графи Ламана — це в точності (2,3)-щільні графи, і підграфи графів Ламана — це в точності (2,3)-розріджені графи. Ту ж саму нотацію можна використовувати для опису інших важливих сімейств розріджених графів, включаючи дерева, псевдоліси, і графи з обмеженою деревністю.

Побудова Хенненберга

Задовго до роботи Ламана  описав двомірні мінімальні жорсткі графи (тобто, графи Ламана) різними способами. Хенненберг показав, що мінімальні жорсткі графи з двома та більше вершинами — це в точності графи, які можна отримати, почавши з одиничного ребра, використовуючи операції двох видів:
 Додається нова вершина разом з ребрами, що з'єднують її з двома вже наявними вершинами.
 Ребро розбивається і додається нове ребро, що з'єднує знову з'явилася вершину з наявною.

Послідовність таких операцій, яка формує заданий граф, називається побудовою Хенненберга.
Наприклад, повний двочастковий граф  може бути побудований спочатку застосуванням тричі першої операції для побудови трикутників, а потім застосуванням двох операцій типу два для розбиття двох сторін трикутника.

Примітки

Теорія графів
Види графів