text:
Морський собор святителя Миколая Чудотворця — православний храм, споруджений для потреб віруючих з числа матросів та офіцерів флоту у м. Кронштадті, головний храм ВМФ. Спроєктований у неовізантійському стилі цивільним інженером (архітектором) В. А. Косяковим, вибудуваний впродовж 1903 — 1913 років.

Розташовується за адресою Якірна площа, 1. Парафія храму належить до Санкт-Петербурзької єпархії Російської православної церкви, розташована на території Кронштадтського благочинного округу. Ставропігійний статус собору вказує на його пряме підпорядкування патріарху. Настоятель собору — архімандрит Алексій (Ганьжин).

Від травня 2013 вважається основним храмом Військово-морського флоту Росії та центром Військового благочинного округу Санкт-Петербурзької єпархії.

Історія

Питання про будівництво місткого собору в Кронштадті виникало ще з 1830-х років, проте лише клопотання віце-адмірала М. І. Казнакова отримало в 1897 році найвищий дозвіл відкрити підписку добровільних пожертвувань на будівництво храму.

Храм вирішили зводити на якірній площі, на якій раніше лежали старі якорі. Площа являла собою вільний простір, що дозволяло влаштувати також парк навколо собору та площу для хресних ходів. Умовою для започаткування проекту було те, щоб висота купола дозволила собору служити орієнтиром з моря, а хрест морського храму був першим, що впадало у вічі мореплавцю. У квітні 1901 був прийнятий проект архітектора В. А. Косякова, затверджений на найвищому рівні . У проектуванні собору також брали участь цивільний інженер Володимир Шаверновський та цивільний інженер Віксель Олександр Іванович.
 почалося будівництво собору. У присутності віце-адмірала С. О. Макарова протоієрей Іван Кронштадський здійснив молебень, яким він благословив початок будівництва.

 відбулася урочиста закладка собору в присутності імператора Миколи II, імператриць Олександри Федорівни та Марії Федорівни, великих князів Михайла, Олексія та Володимира Олександровичів. Після закінчення молебню з гармат фортеці та кораблів, що перебували на рейдах, дали салют з 31 пострілу. Того самого дня імператор і його оточення посадили в сквері навколо собору 32 однорічних дуби.

1907 року храм був начорно готовий, почалася внутрішня обробка. Вартість будівництва собору склала 1 876 000 рублів.

Освячення собору відбулося  в присутності імператорської родини. Собор належав до парафії кронштадтського морського Богоявленського собору, служби проходили до 1927 року. Остаточно храм був закритий 14 жовтня 1929 року.

Після закриття собор переобладнали в кінотеатр імені Максима Горького, через що будівлю храму прозвали «Максимкою». 1956 року в будівлі собору з'явився клуб Кронштадтської фортеці та концертний зал на 1250 місць з театральною сценою. 1974 року в соборі відкрився філіал Центрального військово-морського музею.

Тогда входящий в храм не увидел бы прежней роскоши и величия. Центральный зал после реконструкции 1954 года был разделён подвесным потолком. Использовалась только одна треть объёма. О былом великолепии напоминали аркады галерей второго этажа — тогда здесь был балкон концертного зала.

Сохранялся византийский орнамент на сводах, колоннада искусственного мрамора, ажурные капители. На месте иконостаса — театральная была устроена сцена. Узкая лестница вела в подкупольное пространство — по ней никто не ходил, наверху царило запустение. Сквозь выбитые окна веял ветер и лились дожди, а виднеющиеся на куполе звёзды можно было спутать с настоящими. На многие десятилетия здесь обосновались голуби. Лишь на потрескавшейся стене был виден побледневший от непогоды лик херувима…

Морський Нікольський собор мав стати храмом-пам'ятником усім загиблим морякам. Усередині були розташовані чорні й білі мармурові дошки. Чорні — з іменами офіцерів морського відомства, загиблих в боях і при виконанні свого службового обов'язку; нижні чини не позначалися іменами, а йшли загальним числом, за винятком тих, хто здійснив видатний подвиг і чиї імена занесені окремо. На білих мармурових дошках, розташованих у вівтарі, були написані імена священнослужителів, які служили на військово-морських судах і загинули в морі. Білі й чорні мармурові дошки, які зберігали пам'ять про подвиги російських моряків, всіх флотів та флотилій, були зняті та пущені на господарські потреби — електрощити, щаблі, надгробки та ін.

2002 року на соборній дзвіниці встановили православний хрест. У Нікольському Морському соборі тривала реставрація. Успішно пройшли переговори між морським відомством та Російською православною церквою про передачу Морського собору в підпорядкування церкви. 19 листопада стало відомо про прийняття закону, за яким майно релігійного призначення в Росії відходить до церков.

Перша за 75 років літургія відбулася 19 грудня 2005, а 20 листопада 2010 року у храмі служив сам патріарх Кирило, причому це богослужіння транслювало петербурзьке телебачення.

Патріарх Кирил звершив чин малого освячення собору 19 квітня 2012 року в присутності президента Д. А. Медведєва. Реставраційні роботи в соборі велися до весни 2013 року, передбачалося, що при цьому у вихідні та свята будуть проходити служби. Проте в червні 2013 року ще зберігалися проблеми з доступом до храму, викликані неясним юридичним статусом будівлі.

Велике освячення собору відбулося 28 травня 2013, коли храм відзначав своє 100-річчя. Наступного дня священний синод РПЦ ухвалив надати собору ставропігійний статус, як головному храму російського флоту.

16 травня 2014 року, за погодженням з митрополитом Санкт-Петербурзьким та Ладозьким Варсонофієм, Святіший Патріарх Кирил призначив голову єпархіального відділу по зв'язках зі Збройними Силами та правоохоронними установами архімандрита Алексія (Ганьжіна) настоятелем кронштадтського Нікольського морського ставропігійного собору.

Архітектура

Кам'яний собор, загалом, повторює в плані спосіб, використаний при спорудженні храму Святої Софії в Константинополі. При цьому співвідношення частин храму відрізняється від прототипу.

Головні розміри собору наступні: зовнішня довжина з ґанками — 83 метри, ширина — 64 метри. Бік внутрішньої центральної зали — 24 метри; прольоти головних арок — 23 метри. Висота від фундаменту головного купола — 52 метри; діаметр купола — 26,7 м; зовнішня висота із хрестом — 70,5 метрів. Це найвища будівля в Кронштадті.

Фасад собору облицьований цеглою та теракотою і прикрашений гранітним цоколем і колонами порталів, а також, у невеликій кількості, майолікою та мозаїкою. Ікони на фасадах були виконані в мозаїчній майстерні В. А. Фролова:
 Західний центральний портал прикрашений мозаїчними зображеннями Спаса Нерукотворного, двома сюжетами із життя святителя Миколая Чудотворця, символами євангелістів та орнаментами.
 Над бічними порталами головного входу, знаходяться ікони святих, яким присвячені прибудови:
 ліворуч — святих апостолів Петра та Павла;
 праворуч — святителя Миколая чудотворця та преподобного Івана Рильського.
 Над північним порталом — образ Божої матері;
 Над південним порталом — святителя Митрофанія.

Головний купол та куполи дзвіниць прикрашені мідними рельєфними орнаментами, визолоченими по мардану.

У східній частині розташовуються ще два входи, що призначалися для духовенства, з багато оздобленими бронзовим орнаментом дверима.

Над головним внутрішнім простором панує центральний купол діаметром близько 27 метрів. Підбанний простір оточують двоярусні галереї-хори.

Розпис був лише у вівтарі, на вітрилах і склепіннях північних та південних хор роботи художника М. М. Васильєва. Він виконував малюнок частково під мозаїку, частково під фрески.

Інші частини храму були пофарбовані рівним кольором. Хори підтримуються колонами, які увінчані капітелями та, як і лиштви внутрішніх дверних прорізів, покриті штучним мармуром. Карнизи покриті ліпними орнаментами. Стіни в нижній частині були обнесені високою панеллю з кольорового мармуру, де на чорних дошках передбачалося висікати імена загиблих чинів флоту.

Вівтарна частина піднята у висоту на 4 метри. Іконостас роботи скульптора Н. А. Попова за проектом В. А. і Г. А. Косякова був виконаний з білого мармуру з мозаїчними вставками. Над головним престолом височів мармуровий покрив. Бічні приділи святих Петра та Павла і преподобного Іоанна Рильського були відділені від головного. У лівій частині солеї перебувала мармурова кафедра для проповідей. Вона була декорована колонками та мармуровими панелями, а також зображенням Святого Духа у вигляді голуба. Іконостас був знищений 1929 року і був повністю відтворений за ескізами, архівними фотографіями та матеріалами.

Підлога була вистелена дрібним мармуром в тонкій мідній оправі та прикрашена мозаїчними фігурами риб і медуз, зображеннями морських рослин та кораблів.

У східній частині хорів перебували парадна ризниця та місце для хору. Там само зберігалися ікони зі списаних суден. На першому поверсі були ризниця та бібліотека.

Величезні круглі вікна храму, що нагадують ілюмінатори, були прикрашені вітражами. Всі скляні роботи у храмі виконало Північне Скляно-промислове товариство, а значить, вітражі створила знаменита майстерня, що належить братам Франк. Поки не встановлено, хто тоді, сто років тому, проектував і збирав гігантські скляні полотна. Загалом вітражів у соборі було п'ять, два мали неймовірні розміри — площею по 52 квадратних метри кожне, і були співмасштабними всьому грандіозному інтер'єру. Ці круглі вікна на момент їх встановлення 1913 року були, безумовно, найбільшими вітражами в дореволюційній Росії.

Західне вікно із зображенням «Деісуса» відтворено зі збереженої чорно-білої фотографії. Три фігури в канонічній композиції — Ісуса Христа, Богоматері та Іоанна Хрестителя — виконані в дусі робіт В. М. Васнецова, найпопулярнішого та з найбільшою кількістю замовлень від церкви художника на початку XX століття. Два інших вікна першого ярусу: «Розп'яття з тими хто попереду» з північної сторони та «Чудесний улов» з південної — створені заново, відповідно до духу епохи та стилістики церковного настінного живопису початку XX століття.

Відтворенням цих величезних скляних полотен у 2011—2012 роках займалася петербурзька майстерня Олексія Яковлєва.

Морський собор є пам'ятником всім чинам Російського флоту, базу якого в Кронштадті створив Петро I.

Прилегла територія

Поруч із собором розташовані два сквери — південний і північний.

У північному сквері розташований закладний камінь на місці майбутнього монумента учасникам антибільшовицького повстання 1921 року.

Див. також
 Нікольський морський собор

Примітки

Література

Посилання
 Кронштадтский Морской Никольский собор (Морской собор святителя Николая Чудотворца)  // Сто великих достопримечательностей Санкт-Петербурга / А.Л. Мясников. — Москва: Вече, 2014.
  Морской собор на сайте достопримечательности Кронштадта.
 Международный благотворительный Фонд «Кронштадтский Морской собор во имя Святителя Николая Чудотворца»
 Пояснительная записка к проекту военно-морского храма в Кронштадте
  Морской Николаевский собор в Кронштадте
 Информационный сайт о ходе реставрации собора
 Постановления Священного Синода от 29 мая 2013 г.
 Мария Анашина. Морской Никольский собор в Кронштадте: главный храм Российского флота

Нікольський собор Кронштадт
Кронштадт
Неовізантійська архітектура
Об'єкти культурної спадщини Росії федерального значення в Санкт-Петербурзі
Кронштадт
Культові споруди, побудовані 1913


text:
Kasabian és un grup britànic format a la ciutat de Leicester.

Els seus membres són:
 Tom Meighan - veu
 Serge Pizzorno - guitarra elèctrica
 Christopher Edwards - baix
 Chris Karloff - guitarra i sintetitzadors

Aquest grup és sovint comparat amb altres bandes britàniques com ara Primal Scream, per similituds quant a acústica i a la seva fusió entre música electrònica i rock indie, i també amb el conegut grup Oasis.

El seu nom prové de Linda Kasabian, membre de la família Manson.

Grups de música anglesos
Grups de música fundats el 1997

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Albedo 0.39 è il quarto album in studio del musicista greco Vangelis, pubblicato nel 1976 dalla Windham Hill Records.

Il disco
Albedo 0.39 fu la settima uscita discografica ufficiale fra album e colonne sonore ed il secondo album prodotto da Vangelis ai Nemo Studios di Londra, che furono la sua base creativa fino ai tardi anni ottanta. Differentemente dal precedente e classicheggiante Heaven and Hell, Albedo 0.39, benché ancora una volta caratterizzato da una totale prevalenza di sound elettronico, mostra sonorità tipiche del rock progressivo in alcuni brani (come Pulstar) e del jazz/blues in altri (Main Sequences e la suite Nucleogenesis).

Albedo
Il titolo dell'album si riferisce all'albedo, ovvero la misura con cui si calcola il potere riflettente di un corpo celeste. 0.39 è l'albedo della Terra.
.

Le tracce
Pulstar (interpretabile come fusione tra le parole pulsar e star) è probabilmente il brano più famoso, costruito su una sequenza "pulse" di un sintetizzatore, una tromba in "main line" e la melodia utilizzata per un programma televisivo per bambini della BBC, Horses Galore.
È stata utilizzata (e lo è ancora) diverse volte: ad esempio nelle pubblicità di due programmi televisivi, SportsCenter della ESPN e TV Patrol della CNN. Molte emittenti locali utilizzarono Pulstar come sigla di programmi, tra cui WNEW (Boston), CBLT (Toronto) e CFCF12 (Montréal). In Brasile il brano venne utilizzato in uno spot TV per la ditta produttrice di sigarette Advance. Pulstar è anche il nome di un videogioco prodotto dalla Aicom. In Italia viene pubblicata nel 1977 su 45 giri in quanto usata come sigla del programma televisivo Tam Tam (rotocalco televisivo italiano in onda come appendice settimanale del TG1 e precedentemente chiamata TV7), della durata di circa un quarto d'ora. Nel 1980, curiosamente facendo ascoltare a 33 giri il succitato 45, la parte principale viene adoperata anche dal GR1 quale sigla della rubrica mattutina sindacale GR1 Lavoro. Uno stralcio verrà poi usato per uno spot dell'Alfa Romeo 33, e dal 2009 il brano introdurrà altre rubriche del TG1.

I successivi brevi brani, Freefall e Mare Tranquillitatis sono costruiti su linee di sintetizzatori, il primo con anche due flauti ed una sequenza di gamelan. Main Sequence è probabilmente il pezzo più sperimentale, si sviluppa su una sequenza "pulse" sulla quale suona una tromba e si alternano suoni di batteria. Lo stile del brano è ispirato ad un jazz dove protagonista è proprio la batteria. Sword of Orion è un altro breve pezzo costruito su un arpeggio con una melodia di tromba e percussioni.

In Alpha, Vangelis sviluppa una composizione tecnica che ha poi usato in altri lavori (soprattutto in Direct): una melodia semplice che comincia ad essere eseguita solo da un sintetizzatore, con l'ingresso progressivo di altri strumenti fino al finale, in cui la melodia ha una variazione e viene eseguita con strumentazione completa. Tra gli strumenti usati, oltre all'arpeggio di sintetizzatore, ci sono xilofono, percussioni, tromba e batteria. In Italia, veniva utilizzata negli anni '80, come sottofondo per lo spot di "Brancamenta".

La suite Nucleogenesis è caratterizzata da una sonorità dark che si sviluppa su un organo, varie linee di sintetizzatore, batteria e basso. Difficilmente classificabile, il pezzo appare una via di mezzo fra lo stile classico, blues e rock (quest'ultimo soprattutto nella seconda parte). La "title-track" che chiude l'album è un brano atmosferico costruito su arpeggi di sintetizzatore con una voce non specificata che enuncia i dati tecnici della Terra, concludendosi nella ripetizione del dato dell'albedo.

Estratti di Pulstar ed Alpha sono inclusi in alcuni episodi del documentario Cosmo di Carl Sagan e nel film Death of a Princess.

Tracce

Musicisti
 Vangelis - sintetizzatori, batteria, basso, percussioni, stilofono, gamelan, campionamenti
 Keith Spencer-Allen - ingegnere del suono, voce in Albedo 0.39

Note

Collegamenti esterni

 "Inside the Synth lab" intervista con Keith Spencer-Allen


text:
Deodoro is a neighborhood of the West Zone of Rio de Janeiro, Brazil. Deodoro was one of four venue locations for the 2016 Summer Olympics, along with Barra da Tijuca, Copacabana, and Maracanã.

References

Neighbourhoods in Rio de Janeiro (city)


text:
Clarence James Griffin Peck est un joueur de tennis américain. Il est né le  à San Francisco et décédé le  à Santa Barbara.

Il est surtout connu pour avoir le double messieurs des Internationaux des États-Unis en 1915, 1916, 1920 avec son compatiote Bill Johnston. Griffin atteint également la finale en double du même tournoi avec John Strachan.

Il est membre du International Tennis Hall of Fame depuis 1970.

Palmarès (partiel)

Titre en simple messieurs

Finales en simple messieurs

Titres en double messieurs

Finale en double messieurs

Lien externe

Joueur américain de tennis
Membre du International Tennis Hall of Fame
Champion de tennis titré en Grand Chelem (double messieurs)
Champion de tennis titré à l'US Open
Naissance à San Francisco
Naissance en janvier 1888
Décès en mars 1973
Décès à 85 ans
Décès à Santa Barbara (Californie)


text:
Smorczewscy
Polski ród szlachecki herbu Rawicz; wyznania rzymskokatolickiego. Nazwisko wzięli od miejscowości Smorczewo (parafia Ostrożany) w ziemi drohickiej dawnego województwa podlaskiego, gdzie wzmiankowani w 1458 w osobie Grzegorza (Archiwum Narodowe Białoruskie w Mińsku, księga ziemska drohicka z lat 1456–1499).
Już w XVI w. mocno rozrodzeni w ziemi drohickiej, w przeważającej większości stawali się drobna szlachtą. Licznie reprezentowani wśród szlachty powiatu drohickiego w dniu 14 maja 1569 i następnych podczas składania przysięgi na wierność Koronie polskiej po inkorporacji Podlasia przed aktem Unii Lubelskiej. Występują w aktach ziemskich drohickich od XV w. Piastowali drobne urzędy ziemskie w ziemi drohickiej oraz byli elektorami królów polskich z tej ziemi w 1669 i 1674.

Wywody szlacheckie
Wywód genealogiczny przed Deputacją Szlachecką Obwodu Białostockiego 22 listopada 1822. Późniejsze legitymacje przed Heroldią Cesarstwa Rosyjskiego w guberni grodzieńskiej dla poszczególnych gałęzi rodów (m.in. z Minczewa i Runic oraz Zajęcznik) z wpisaniem odpowiednio do części I lub VI księgi szlacheckiej oraz w guberni wołyńskiej w latach 1834–1852 z umieszczeniem w części I księgi szlacheckiej. Legitymacja szlachecka przed Heroldią Królestwa Polskiego w latach 1839–1840. Tylko nieliczni przedstawiciele tego rodu zdołali po 1831 przeprowadzić wywód szlachectwa przed Heroldią Cesarstwa Rosyjskiego z wpisaniem do ksiąg szlachty guberni grodzieńskiej. Reszta członków rodu została przeważnie zakwalifikowana przez władze rosyjskie do kategorii "jednodworców" względnie jako mieszczan.

Hrabiowie Smorczewscy
Medard Franciszek Adolf Smorczewski otrzymał od papieża Leona XIII dla siebie i swoich synów: Jana i Feliksa dziedziczny papieski tytuł hrabiowski (comes romanus), przekazywalny na zasadzie primogenitury (dyplom datowany Rzym 17 maja 1892).
 Medard Franciszek Adolf Smorczewski (1829–1898), właściciel dóbr ziemskich Żdżanne i Wierzchowiny.
 Jan Justynian Smorczewski (1858–1938), właściciel dóbr ziemskich Żdżanne i Wierzchowiny.
 Ludomir Robert Smorczewski (1892–1932), właściciel dóbr ziemskich Żdżanne i Wierzchowiny.
 Robert Kuno Smorczewski (1921–1998),  właściciel dóbr ziemskich Żdżanne i Wierzchowiny.
 Feliks Antoni Smorczewski (1860–1943), właściciel dóbr ziemskich.
 Władysław Adolf Smorczewski (1889–1979),brat Medarda Smorczewskiego właściciel dóbr ziemskich w Antoninie.
Rafał Stanisław Sergiusz Smorczewski (1924–2009), architekt i były właściciel dóbr ziemskich w Antoninie.
 Jan Marek Smorczewski (1969-)

Inni przedstawiciele rodu
 Jan Smorczewski (1754–1822), skarbnik i komisarz cywilno wojskowy-ziemi drohickiej.
 Jan Augustyn Smorczewski (1758–1825), sędzia ziemski drohicki i bielski oraz szambelan JKMci.
 Franciszek Smorczewski(1769–1830), major wojsk koronnych i komisarz cywilno wojskowy-ziemi drohickiej.
 Wincenty Feliks Smorczewski (1808-po 1873), magister prawa Uniwersytetu Warszawskiego, uczestnik powstania listopadowego i emigrant we Francji.
 Konstanty Smorczewski (1827-?), lekarz i właściciel dóbr ziemskich Zajęczniki.
 Wiktor Piotr Hipolit Smorczewski (1838–1900), uczestnik powstania styczniowego 1863 i zesłaniec do Rosji.
 Józef Władysław Smorczewski (1839- po 1880), student w Kijowie, uczestnik powstania styczniowego 1863 i zesłaniec do Rosji.
 Celestyn Smorczewski (1873-19??), pułkownik kawalerii rosyjskiej i Wojska Polskiego.
 Aleksandr Smorczewski (1879–1959),inżynier, oficer wojsk Denikina, więzień i zesłaniec w ZSRR.

Dobra ziemskie Smorczewskich
W ziemi drohickiej poszczególni przedstawiciele rodu dziedziczyli wraz z upływem wieków coraz drobniejsze części w parafii Drohiczyn, Grodzisk, Ostrożany, Perlejewo i Śledzianów oraz Winna, na terenie
miejscowości Chechłów (Chechłowo), Kosianka Stara, Koski Falki, Obniż (Obniże), Sady i Smorczewo. W XIX w. większymi majątkami w posiadaniu poszczególnych gałęzi rodów były jedynie Chrołowice, Kułaki, Minczewo, Runice, Sieniewice oraz Zajączkowo, recte Zajęczniki (do pocz. XX w.).
Na terenie Lubelszczyzny w rękach przeważnie gałęzi obdarzonej później tytułem hrabiowskim znalazły się następujące dobra: Antonin i Terenin, w pow. chełmskim, Hruszów, Stryjów (do 1944), Tarnogóra (do 1944), Wierzchowiny i Żdżanne (do 1944), w pow. krasnostawskim oraz Stronibaby w pow. złoczowskim (1938–1944).

Bibliografia
 Akta Unji Polski z Litwą 1385–1791, Kraków 1932, s. 265, 270.
 Borkowski-Dunin Jerzy, Wąsowicz-Dunin Mieczysław, Elektorowie królów Władysława IV, Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III, Lwów 1910 [w:] Rocznik Towarzystwa Heraldycznego I: 1909, s. 210.
 Borowski Edward, Genealogie niektórych utytułowanych rodzin polskich, seria II, [w:] "Materiały do Biografii, Genealogii i Heraldyki Polskiej", t. 3, Buenos Aires Paryż 1966, s. 230-231 (z późniejszymi uzupełnieniami).
 Konarski Szymon, Armorial de la noblesse titrèe polonaise, Paris 1958, s. 313 (obszerna bibliografia).
 Materiały genealogiczne Wojciecha Wielądko (AGAD).
 Pietruski z Siemuszowej Oswald Zaprzaniec, Elektorów poczet którzy niegdyś głosowali na elektów Jana Kazimierza roku 1648, Jana III roku 1674, Augusta II roku 1697, i Stanisława Augusta roku 1764, Najjaśniejszych Królów Polskich, Wielkich Książąt Litewskich..., Lwów 1845, s. 337.
 Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych. Wyd. 3, Warszawa ok. 1913, s. 112.
 Spis szlachty wylegitymowanej w guberniach grodzieńskiej, mińskiej, mohylewskiej, smoleńskiej i witebskiej, Warszawa 1992, s. 93.
 Spisok dworjan wolynskoj guberni, Żitomir 1906, s. 136.
 Spisok ziemliewladenyj w grodnienskoj guberni, Grodna 1890, s. 109.
 Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861; Warszawa 2000, s. 642.
 Taryffa dymów ziemi drohickiej z 1790 (AGAD).
 Ziemianie polscy XX wieku. Słownik biograficzny. Słownik biograficzny, cz. 1, Warszawa 1992, s. 144-146.

Linki zewnętrzne
 Genealogia dynastyczna
 Strona Gminy Siennica Różana - Żdżanne

Przypisy

Podlasie
Polskie rody szlacheckie


text:
The Monitoring the Future (MTF) study, also known as the National High School Senior Survey, is a long-term epidemiological study that surveys trends in legal and illicit drug use among American adolescents and adults as well as personal levels of perceived risk and disapproval for each drug. The survey is conducted by researchers at the University of Michigan's Institute for Social Research, funded by research grants from the National Institute on Drug Abuse, one of the National Institutes of Health.

Survey design
The survey began in 1975 and only focused on that year's senior class. Questionnaires are sent out yearly by mail. Beginning in 1976, a proportion of survey participants were also chosen for biennial reevaluations. In 1991, the survey was expanded to include 8th and 10th grade students. The questionnaire is anonymous for 8th- and 10th-grade students while the questionnaire for 12th-grade students is confidential—name and address information is collected for longitudinal follow-up surveys.

Nationally representative samples of 8th-, 10th-, and 12th-grade students (The 2010 MTF survey encompassed about 46,500 students from almost 400 schools nationwide) receive a questionnaire investigating substance use patterns, attitudes and beliefs about drugs, perceived availability of drugs, and norms among peer and role model groups. Currently, approximately 50,000 8th, 10th and 12th-grade students complete the survey annually.

The survey also evaluates a variety of topics beyond drug use. Questionnaire questions also explore subjects' occupational and educational plans and experiences, attitudes about gender roles, attitudes and experiences with people of a different race/ethnicity, trust in government and other institutions, concerns about the environment, media consumption, victimization and delinquency, among other things. Follow-up studies into adulthood also cover marriage and family formation, college attendance, military service, civilian employment, unemployment, and other topics.

Regular marijuana and cigarette use by 12th graders

Chart below is from a NIDA article. Text at the top was added later. Chart is for regular marijuana and cigarette use by 12th graders in the USA in the past 30 days. For cigarettes actual daily use is measured. For marijuana it is for use on 20 or more occasions in the past 30 days.

See also
Drugs in the United States

References

External links
Monitoring the Future
List of Monitoring the Future surveys
ICPSR Data Series
National Institute on Drug Abuse: "NIDA for Teens: Drug Facts".

Drugs in the United States
Epidemiological study projects


text:
Собор Вознесения Господня — утраченный православный храм в городе Семёнов Нижегородской области. В 1930-х перестроен под городской дом культуры.

История

Для духовного окормления верующих уездного города Семёнова Нижегородской губернии было решено построить каменный храм, который должен быть стать основой планировки центра города. В 1819 году началось возведение каменного собора на средства горожан; к 1821 году храм был построен и освящён.

В 1847 году в городе случился большой пожар. Пострадало несколько зданий, включая и Вознесенский собор. Через некоторое время храм был отремонтирован, в процессе ремонта была проведена частичная перестройка храма. В облике здания, изначально построенного в стиле классицизма, появились элементы «византийской» архитектуры. В 1887 году на колокольне храма были установлены городские часы с боем.

В 1883 году около собора построили кирпичную часовню, предназначенную для сбора пожертвований. Сбор осуществлялся через специальную нишу с металлической дверью, которая закрывалась на замок и открывалась лишь вечером; доступ к ней имели только члены причта собора. В двери была сделана щель, куда прихожане бросали деньги. Во второй половине ХІХ века Собор Вознесения Господня имел приход в около 2000 верующих городских жителей и около 1800 человек — из числа сельских жителей.

В 1910-х годах к Вознесенскому городскому собору были приписаны старообрядческая Никольская церковь и Всехсвятская кладбищенская церковь.

В 1934 году храм был закрыт и вновь до неузнаваемости перестроен под Дом культуры, снесены купола и колокольня. Его архитектура была переделана в конструктивистском стиле, сделаны дополнительные пристройки.

Архитектура
Храм Вознесения Господня представлял собой кирпичный бесстолпный двусветный пятиглавый четверик с трапезной и трёхъярусной колокольней с луковичным куполом и крестами. Храм был оштукатурен и окрашен. В трапезной были сделаны Сретенский и Казанский приделы.

Ссылки
 Собор Вознесения Господня
 Город Семенов Нижегородской области как историческое поселение

Храмы Нижегородской области
Семёнов (город)
Семёнов
Семёнов
Семёнов


text:
Cerastium capillatum är en nejlikväxtart som beskrevs av I.V. Sokolova. Cerastium capillatum ingår i släktet arvar, och familjen nejlikväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Arvar
capillatum


text:
Roter Flieger steht für:

 Roter Flieger (Fränkischer Albverein), ein Fernwanderweg von Riedfeld (Neustadt an der Aisch) nach Feuchtwangen in Mittelfranken
 Roter Flieger (Steigerwaldklub), ein Fernwanderweg von Friedrichsberg in Unterfranken nach Neustadt an der Aisch in Mittelfranken


text:
Pisces Iscariot è una raccolta di B-side del gruppo The Smashing Pumpkins, pubblicata nel 1994 dalla Virgin Records.

Il disco
Pisces Iscariot è il terzo album degli Smashing Pumpkins ed è formato esclusivamente da B-side e materiale scartato nei precedenti album.
Inizialmente l'album uscì solo per il mercato americano, essendo le tracce già presenti nelle versioni Europee dei singoli tratti da Gish e Siamese Dream.
Le quattordici tracce ricalcano i diversi suoni sperimentati nei primi due album della band, si va quindi dalle ballate alle canzoni ai limiti dell'hard rock (Starla), dalle tracce appena sussurrate (come Soothe e Obscured) con Corgan accompagnato esclusivamente dalle chitarre acustiche ai temi cantati da James Iha (Blew Away).
Trovano spazio anche due cover, un'acida versione di Girl Named Sandoz degli Animals e la ballata per eccellenza dei Fleetwood Mac, Landslide.
Il successo inaspettato dell'album ne fece un apripista fondamentale per quello che verrà poi definito da molti critici come il capolavoro degli Smashing Pumpkins Mellon Collie and the Infinite Sadness.

Curiosità
 Inizialmente il disco avrebbe dovuto intitolarsi Neptulius.

Tracce
Tutti i brani sono di Billy Corgan, tranne dove diversamente specificato.

Componenti
 Jimmy Chamberlin - batteria
 Billy Corgan - voce, chitarra, produttore, fotografia, packaging
 James Iha - chitarra, voce, produttore
 D'arcy Wretzky - basso e voce

Altro
 Kerry Brown - produttore
 Dale Buffin Griffin - produttore
 Butch Vig - produttore
 Ted de Bono - produttore
 Rachel Gutek - design assistant
 Michael Meister - fotografia, packaging

Note

Collegamenti esterni


text:
Tutto chiede salvezza è un romanzo dello scrittore italiano Daniele Mencarelli, pubblicato nel 2020 da Arnoldo Mondadori Editore.

Il romanzo è risultato vincitore del premio Strega Giovani 2020, oltreché essere finalista nella LXXIV edizione del premio Strega.

Trama
Basato su esperienze autobiografiche, il romanzo, ambientato durante l'estate del 1994, narra la storia di Daniele, un ragazzo che a seguito di una crisi di rabbia, viene sottoposto ad un trattamento sanitario obbligatorio in un reparto di psichiatria.

I suoi cinque compagni di stanza vengono descritti come personaggi strani, inquietanti e al tempo stesso teneri e molto saggi, travolti dalle avversità della vita esattamente come lui. Accomunati dall'esperienza del ricovero, in cui subiscono l'indifferenza dei medici e la paura degli infermieri, costruiscono un senso di fratellanza e un bisogno di sostegno reciproco.

Edizioni
 Daniele Mencarelli, Tutto chiede salvezza, Arnoldo Mondadori Editore, 2020, ISBN 9788835700159

Adattamenti
Il 14 ottobre 2022 è uscita sulla piattaforma Netflix la serie basata sul romanzo, con Federico Cesari nei panni del protagonista Daniele.

Note


text:
Nanni d´Antonio di Banco se narodil mezi lety 1380 – 1385 ve Florencii a zemřel v roce 1421 tamtéž. Byl italský sochař, jehož dílo lze zařadit na pomezí gotiky a renesance. O jeho tvorbě se zmiňuje Giorgio Vasari ve svém díle Životy nejvýznamnějších malířů, sochařů a architektů (1550, 1568).

Život
Jeho otec Antonio di Banco byl florentským kameníkem, jenž pracoval na portále florentské katedrály (Santa Maria del Fiore), později se stal hlavním kameníkem. Druhého února roku 1405 se Nanni stává členem cechu kameníků a řezbářů – "Arte di Pietra e Legname".

Dílo
První zmínka o spolupráci se svým otcem pochází z 31. prosince 1407, kdy společně pracují na architektonických skulpturách portálu "Porta della Mandorla". Za jeho první figurální dílo je považována socha proroka, která se dnes nachází ve florentském muzeu Bargello.

Rané dílo
V lednu roku 1408 byli oba pověřeni vytesat mramorovou figuru Izajáše, která byla umístěna do exteriéru dómu na pilíř severní apsidy. Ačkoliv se v dokumentu z 24. ledna objevují jména otce i syna, je velice pravděpodobné, že autorem mramorové sochy proroka je samotný Nanni, jelikož Antonio byl spíše kameníkem než figurálním sochařem. Ve stejné době získal Donatello zakázku na protějškovou figuru Davida (Florencie, Bargello). Sochy mají výšku okolo dvou metrů a pro podhled byly příliš malé a později byly z pilířů sejmuty. Nanni se snaží řešit gotické řasení oděvu mnohem racionálněji. Obě figury proroků jsou ztvárněny v kontrapostu, který je odvozen z antického sochařství.

V prosinci roku 1409 získává zakázku na vytvoření sedící sochy sv. Lukáše, která měla být umístěna do niky rámující hlavní dveře florentské katedrály, zatímco Donatellovi byla přidělena protějšková figura sv. Jana Evangelisty (1410 – 1411, Florencie, Museo dell´ Opero del Duomo, 210 cm). Autory dalších soch apoštolů jsou například Niccoló di Piero Lamberti – sv. Marek (1410 – 1412, Florencie, Museo dell´ Opero del Duomo), či Bernardo di Piero Ciuffagni – sv. Matouš (1410 – 1415, Florencie, Museo dell´ Opero del Duomo). V únoru roku 1413 byla socha zaplacena, i když nebyla zcela dokončena. Sedící evangelista se ztrácí ve vlnách draperie. Jeho hlava s krátkými vousy je inspirovaná římským sochařstvím za vlády císaře Hadriána.

Práce pro kostel Orsanmichele
Florentský kostel Orsanmichele se nachází na ulici "Via dei Calzaiuoli" – ulice pojmenovaná po cechu punčochářů. Ve zdech stavby bylo vybudováno 14 nik, v nichž se nacházejí sochy jednotlivých patronů florentských cechu. Tři z těchto soch jsou pracemi Nanniho. Patří mezi ně sv. Eligius, sv. Filip a Čtyři korunovaní svatí. Sv. Eligius, biskup z Francie, je patronem kovářů a zlatníků, zde si jej nechal ztvárnit cech kovářů. Vnitřek niky je zdoben motivem kovářských kleští. Na predelle se nachází reliéf, na kterém je vyobrazen sv. Eligius při práci v kovářské dílně.

Sv. Filip, jenž byl vytesán na zakázku cechu punčochářů, má obdobný postoj jako sousedící socha sv. Marka (1411, Florencie Orsanmichele) od Donatella. Je zřejmé, že se tito dva sochaři velice často vzájemně inspirovali a sdíleli své sochařské plány.
Nanni byl členem cechu kameníků a řezbářů a od roku 1414 působil jako jejich konsul. Tento cech jej pověřil, aby vytesal sousoší Čtyř korunovaných svatých. Sochy v životní velikosti uspořádané do půlkruhu představují křesťanské mučedníky, kteří žili za císaře Diocletiána. Claudius, Castorius, Nicostratus a Simplicius byli sochaři, kteří měli na příkaz císaře vytvořit sochu pohanského boha lékařství, ale odmítli a nakonec byli umučeni. Postavy mužů jsou oděny do římských tóg, což nás odkazuje na fakt, že se Nanni věnoval studiu římského klasického sochařství. Bohatě řasená draperie oděvu přidává na plastičnosti jednotlivých figur. Jedná se o první raně renesanční dílo ve Florencii. Sochy byly vytesány pouze ze třech kusů mramoru, z nichž dvě postavy vpravo jsou z jednoho kusu kamene. Postava napravo gestikulující se svými společníky byla inspirací pro Masaccia a jeho figuru sv. Jana, která je vyobrazena v kapli Brancacci v Santa Maria del Carmine ve Florencii na fresce peníz daně. Pod nikou se nachází vysoký reliéf se čtyřmi sochaři, kteří jsou zde vyobrazení při práci. Tento výjev nám přibližuje chod florentské dílny v 15. století. Postava vpravo má pravděpodobně portrétní rysy Nanniho.

Závěrečné dílo
Od roku 1414 pracuje na tympanonu Porta della Mandorla, který dokončil v roce 1421, a záhy na to umírá. V tympanonu nade dveřmi je vsazen hluboký reliéf s výjevem Nanebevzetí Panny Marie. Stále se zde objevují gotické prvky, jež jsou znatelné na protáhlých proporcích Panny Marie, zatímco její postava zachycena v kontrapostu nám naznačuje vlivy antického umění. Marie je znázorněna v mandorle, kterou po stranách přidržují čtyři andělé. V rukou drží pás, který věnuje svatému Tomáši, aby uvěřil v její nanebevzetí. Roku 1419 spolupracuje s Donatellem a Bruneleschim na modelu kupole florentského chrámu, ze kterého se nám dnes dochoval pouze fragment. Společně s Donatellem stál u zrodu renesančního sochařství ve Florencii.

Přehled děl
 Prorok (1407 – 1408), Florencie, Bargello.
 Izajáš (1408 – 1409), Florencie, florentský dóm, mramor, 193 cm.
 Sv. Lukáš (1408 – 1412), Florencie, Museo dell´ Opero del Duomo, mramor, 208 cm.
 Sv. Eligius (1408 – 1413), Florencie, Orsanmichele, mramor.
 Sv. Filip (1412 – 1415), Florencie, Orsanmichele, mramor.
 Čtyři korunovaní svatí = Quattro Santi Coronati (1412 – 1415), Florencie, Orsanmichele, mramor, 185 cm.
 Reliéf Nanebevzetí Panny Marie = Madonna della Cintola (1414 – 1421), Florencie, florentský dóm, Porta della Mandorla, mramor.

Odkazy

Reference

Literatura

Externí odkazy

 Web Gallery of Art, písemné zdroje
 Lib-Art Art Gallery: Nanni di Banco
 Khan Academy: Nanni di Banco, Four Crowned Saints, video

Italští sochaři
Úmrtí v roce 1421
Muži
Narození ve 14. století
Narození ve Florencii


text:
Hans Christian Andersen, also known as Paramount Pictures Presents Hans Christian Andersen and known in Japan as , is a Japanese anime anthology series based on the legendary stories of Hans Christian Andersen which aired on Fuji TV from January 3 to December 26, 1971. It consists of 52 episodes and was produced by Mushi Production and Zuiyo Enterprise.

Third entry in the Calpis Comic Theater, a precursor of the World Masterpiece Theater series. Zuiyo Enterprise, would split in 1975 into Nippon Animation Company, Ltd. (which employed some of the anime's production staff and continued with the World Masterpiece Theater franchise) and Zuiyo Company, Ltd., which retained the rights of the series along with Mushi Production.

Premise
The series has been broadcast three years after The World of Hans Christian Andersen (Anderusen Monogatari, 1968), an eponymous and thematically similar feature length movie produced by Toei Animation. The film and the series also have in common composer Seiichirō Uno, lyricist Hisashi Inoue, screenplay writer Morihisa Yamamoto and voice actress Eiko Masuyama.

In the TV series, some Andersen tales were each told in one episode, while others were told over several episodes. For a total of 31 storylines spanning 52 episodes.

Two pixies were used as a framing device (a gimmick later reused in Grimm's Fairy Tale Classics). The many different staff members were encouraged to vary their styles, often taking liberties. Several episodes were serious and dramatic, others light-hearted.

In English-speaking countries the series was released in the 1970s by Paramount Television under the title Hans Christian Andersen.
ATLAB Australia was hired to dub the anime. The English adaptation by Noel Judd kept the original jazz-rock Japanese musical score, while often altering some character names and dialogues, sometimes in order to change overly sad endings (as in episode 5). Episodes from the English dub are currently extremely difficult to find.

The English adaptation of the series also served as a basis for dubs that aired in other countries outside Japan during the 1980s, such as Italy (in Syndacation), Germany (Sat.1 and Kabel.1), Catalonia (TV3), Bulgaria (BT1), Mexico (XEQ-TV Canal 9), Greece (ERT and ET3), Turkey (TRT) and in the Middle East (Kuwait Television).

Synopsis
In order to sign up to the University of the Fairy Land, it's necessary to collect 101 magic cards that appear out of nowhere when a good deed is performed. The pixies Bubbles and Bingo (Candy and Zukko in Japanese), have the opportunity to appear in the world of Andersen's fairy tales to try to modify the endings for the better: they will therefore try to intervene in the plots of fairy tales to change the course, but without much success.

Cast and characters
Source:
  Eiko Masuyama as , Bubbles in English dub, a clumsy but romantic female shapeshifting apprentice pixie, who dreams to become a princess. Similar in appearance to a pig, she has thick blonde hair, a tail of the same color and wears a burgundy bodysuit. Masuyama also voiced Anna, the little match girl in the last episode.
  Yasuo Yamada as , Bingo in English dub, Bubbles' mischievous male pixie companion who constantly teases her. He has brown curly hair, a tail of the same color and he's completely naked.
  Minori Matsushima – Ugly Duckling (eps. 1–2), Rudy (eps. 38–40), Svane (ep. 48)
  Ranko Mizuki – Mother Duck (eps. 1–2)
  Michiko Hirai – Ida (ep. 3), Ming Ming (eps. 11–12), Betty Ball (ep. 20), Helga (eps. 22–23), Princess B (ep. 22), Lara (ep. 30), Little Mermaid Aqua (eps. 31–33), Laura (ep.44), Marte (ep. 48), Evil Snow Queen (eps. 50–51), Anna's Mother (ep. 52)
  Yoshiko Yamamoto – Tin Soldier (ep. 4), Mouse (ep. 6), Ketty/Karen (eps. 42–43)
  Reiko Muto – Mother (ep. 5) Psyche/Cassandra (ep. 49)
  Kei Tomiyama – Tom (ep. 6), Fisherman Wong (eps. 11–12), Swallow (eps. 9–10)
  Kosei Tomita – Sultan (ep. 6), Emperor of China (eps. 11–12), Emperor (ep. 37), God (ep. 44)
  Yoko Kuri – Thumbelina (eps. 7–10)
  Natsuko Kawaji – Johanna/Lisa, Thumbelina's Mother (eps. 7–10)
  Junko Hori – Witch (eps. 7–10)
  Ichiro Nagai – Kuppe (eps. 7–10)
  Terue Nunami – Lady Mouse (eps. 9–10), Sea Witch (ep. 32), Princess No. 3 (eps. 31–33)
  Junpei Takiguchi – Mole (eps. 9–10)
  Hiroko Maruyama – Flower Prince (ep. 10)
  Yoshiko Ohta – Shepherdess Ellen (eps. 13–14), Young Ole (ep. 24)
  Sumiko Shirakawa – Chimney Sweep Chris (ep. 13–14), Peter/Johann (eps. 27–29), Carl (eps. 42–43)
  Mahito Tsujimura – Satyr (eps. 13–14), Hans/Larson (eps. 42–43)
  Koji Yada – Chen, Ellen's Grandfather/Stepfather (eps. 13–14), Viking King (ep. 21–23)
  Masako Nozawa – Marco (ep. 15), Paul (ep. 30)
  Kimie Nakajima – Woman (ep. 15)
  Kinto Tamura – Painter Angelo (ep. 15), Father (ep. 18), Sea Lion (eps. 31, 33), (ep. 37)
  Kiyoshi Komiyama – Hans (eps. 16-17), Swineherd Prince (ep. 34)
  Taichiro Hirokawa –  Capo Capo (ep. 19), Ib (eps. 35–36)
  Nobuyo Oyama – Top (ep. 20)
  Ushio Shima – (eps. 21-23)
  Masato Tsujii – Marsh King (eps. 21-23)
  Haruko Kitahama – Cassandra/Selima (eps. 21–23)
  Kazuko Makino – Viking's Wife (eps. 21-23), Sister A (ep. 22)
  Makio Inoue – Prince Arsid (ep. 23), Travelling Companion (eps. 27–29)
  Michiko Nomura – Ilze (ep. 24), Gerda (eps. 50–51)
  Toshiya Ueda – Ole the Dream-god (ep. 24)
  Keiko Tomochika – Maru Maru (ep. 24), Princess Milene/Frida (ep. 33)
  Sachiko Chijimatsu – Mary/Lily (ep. 27–29), Princess No. 2, 4 (eps. 31–33), (ep. 41)
  Masashi Amenomori – Circus Owner (eps. 27–28), Anna's Father (ep. 52)
  Akio Nojima – Prince (eps. 31–33)
  Osamu Saka – King Neptune (eps. 31–32)
  Kineko Nakamura – Nanny/Grandmother (eps. 31–33)
  Itoko Kikuchi – Princess No. 1, 5 (eps. 31–33)
  Yoshiko Matsuo – Maria (ep. 34), Eliza (eps. 45–47)
  Keiko Yamamoto – Ib as a Child (eps. 35–36), Peter (ep. 44)
  Hiroko Suzuki – Christina (eps. 35–36)
  Kinya Aikawa – (ep. 37),  (ep. 41)
  Shinsuke Chikaishi – (ep. 41)
  Junji Chiba – Jeppe, Ib's Father (eps. 35–36), Storyteller (ep. 49)
  Noriko Ohara – Ferone the Ice Maiden (eps. 38–40)
  Miyoko Aso – Ferone's Nanny/Vertigo (eps. 38–40)
  Masako Ebisu – Babette (eps. 38–40)
  Ryusuke Shiomi – Babette's Father (eps. 38–40)
  Koichi Kitamura – Carl's Father (eps. 42–43)
  Toshiko Maeda – Carl's Mother (eps. 42–43)
  Gentarō Inoue – Johann/Andy (eps. 42–43), King Frederick (eps. 46–47)
  Kohei Miyauchi – Eliza's Father (eps. 45–47)
  Kazue Takahashi – Evil Queen Carla (eps. 45–47), Kirt/Kirk (ep. 49)
  Shingo Kanemoto – Bad Priest (ep. 47)
  Yonehiko Kitagawa – (ep. 49)

Additional English voices
 Barbara Frawley
 Beryl Marshall
 Derani Scarr
 Jane Harders
 Jinx Lootens
 Noel Judd
 Phillip Hinton
 Robin Stewart
 Roy Hartley

Episodes

Music
All songs in the series are composed and arranged by Seiichirō Uno, and written together with Hisashi Inoue and Morihisa Yamamoto.

Opening theme

"Mr. Andersen" (ミスターアンデルセン) by Taeko Sakurai with Young Fresh

Ending theme

1) "Candy's song" (キャンティのうた, Kyandī no Uta) by Eiko Masuyama with Young Fresh (eps. 1–2, 5 and 6–52 in even-numbered episodes)

2) "Zukko's song" (ズッコのうた, Zukko no Uta) by Yasuo Yamada with Young Fresh (eps. 3–4 and 7–51 in odd-numbered episodes)

Releases
The series has been released both on VHS and DVD in Japan.

In 2005, Nippon Columbia released the entire series on DVD, celebrating Andersen's 200th birth anniversary.
A selection of episodes (in no particular order) was first released in January, 2005, as 5 single DVDs: "The Ugly Duckling", "The Little Mermaid", "The Red Shoes", "The Wild Swans" and "The Little Match Girl" along with "The Snow Queen".

The DVD-BOX was released in 3 volumes from March of the same year. (BOX 1 as the above-mentioned 5-disc set on March 23, 2005; BOX 2 as a 4-disc set on June 29, 2005, and BOX 3 as a 5-disc set on September 28, 2005).

On December 17, 2008, "Complete BOX", a set of all 14 volumes, was also released. Due to the release method mentioned above, the episodes order of each volume doesn't always match the actual broadcasting order.

The original soundtrack album by Seiichirō Uno was also re-issued as a 2-disc CD, containing also songs not used in the series.

With the exception of a 5-episode DVD issued in Germany, the series has never been released on home-video abroad.

International titles
Andersen Stories (Literal English)
Hans Christian Andersen (English)
Paramount Pictures Presents Hans Christian Andersen (Alternative English)
Le fiabe di Andersen (Italian)
Pixi in Wolkenkuckucksheim (German)
Las fábulas de Hans Christian Andersen (Spanish)
Τα Παραμύθια του Άντερσεν (Greek)
لمياء وتابعها شيكو (Arabic)
アンデルセン物語 (Japanese)
Andersen Masalları (Turkish)

References

External links

Andersen Monogatari at the Big Cartoon DataBase
Andersen Monogatari at Fernsehserien.de
Official website

Animation anthology series
1971 anime television series debuts
Fuji TV original programming
World Masterpiece Theater series
Television shows based on fairy tales
Anime and manga based on fairy tales
Television shows based on works by Hans Christian Andersen
Adventure anime and manga
Fantasy anime and manga
Children's manga


text:
Arda Turan (Bayrampaşa, Istanbul, 30 de gener de 1987) és un futbolista professional turc, que juga com a migcampista al Galatasaray.

Trajectòria
Començà a les categories inferiors dels clubs Altıntepsi Makelspor i Galatasaray SK. Va pujar al primer equip del Galatasaray la temporada 2004-05, tot i que fou cedit al Vestel Manisaspor. Retornà al seu club el 2006-07.

El 31 d'agost de 2012 fou titular en el partit que decidia la Supercopa d'Europa 2012, contra el Chelsea FC a Mònaco, i que l'Atlético de Madrid guanyà per 4 a 1.

FC Barcelona
El 6 de juliol de 2015, el FC Barcelona va anunciar el fitxatge de Turan des de l'Atlético de Madrid, per 34 milions d'euros, més 7 milions en variables. El contracte seria per cinc temporades, però Turan no podria debutar amb el nou club fins al gener de 2016, quan acabés la prohibició de fitxar que pesava sobre el Barça. El 29 de desembre de 2015, es va assignar a Turan el dorsal número 7. Va debutar el 6 de gener de 2016, com a titular, en un Derbi barceloní contra l'Espanyol al partit d'anada dels setzens de final de la Copa del Rei, que va acabar en 4–1 pel FC Barcelona. Va fer un gran xut a la segona part que fou aturat pel porter Pau. Turan va debutar a la lliga amb el Barça el 9 de gener de 2016, a la jornada 17, a casa contra el Granada CF. El partit va acabar 4–0, i Turan va assistir Lionel Messi per marcar el primer gol del partit. El 17 d'agost de 2016, Turan va marcar dos gols (i Lionel Messi l'altre) en la tornada de la Supercopa d'Espanya 2016 contra el Sevilla FC, partit que acabà 3-0 i que va permetre el Barça guanyar el títol pel resultat global de 5–0.

El 7 de desembre de 2016, Turan va marcar el seu primer hat-trick pel Barcelona durant un partit de fase de grups de la Champions League contra el Borussia Mönchengladbach. Va esdevenir el sisè jugador en la història del Barça en marcar un hat-trick a la Champions League, després de Messi, Ronaldinho, Rivaldo, Samuel Eto'o i Neymar. Aquest va ser també el primer hat-trick de Turan en competició europea.

İstanbul Başakşehir
Després de no haver jugat cap partit amb el FC Barcelona la temporada 2017–18, Arda fou cedit al club turc İstanbul Başakşehir FK per la resta de la temporada i dues més, al mercat d'hivern. El Barça no va ingressar diners per la cessió, tot i que ho podria fer, en variables, en funció del rendiment del jugador.

Arda va debutar amb el seu nou club a la Super Lliga turca el 21 de gener de 2018, entrant des de la banqueta al minut 65, i va marcar el tercer gol en una victòria per 3–0 a fora contra el Bursaspor. El 4 de maig de 2018, Turan fou expulsat en partit de lliga contra el Sivasspor per empènyer un àrbitre assistent en desacord amb una decisió. Va ser sancionat amb 16 partits per la Federació Turca de Futbol, la sanció més duradora mai imposada a un futbolista a Turquia. Posteriorment, però, la sanció fou reduïda a deu partits pel comitè d'apel·lació de la Federació.

El 7 de gener de 2020 va rescindir la seva cessió a l'İstanbul Başakşehir Futbol Kulübü després d'haver estat dues temporades cedit i haver-hi jugat pocs partits. Tot i que tècnicament pertanyia a la disciplina del FC Barcelona fins al juny de 2020, el club blaugrana va avançar que no reincorporaria el jugador i que li buscaria una altra sortida.

Selecció estatal
Debutà amb la selecció turca el 25 de maig del 2008. Participà amb la selecció a l'Euro 2008.

Palmarès
 Galatasaray SK
 1 Lliga turca de futbol (2007-08)

 Atlético de Madrid
 1 Lliga Europa de la UEFA (2011–12)
 1 Supercopa d'Europa (2012)
 1 Copa del Rei (2013)
 1 Lliga espanyola (2013-14)
 1 Supercopa d'Espanya (2014)

 FC Barcelona
 1 Lliga espanyola: (2015-16)
 2 Copes del Rei: (2015-16 i 2016-17)
 1 Supercopa d'Espanya: (2016)

Referències

Enllaços externs

 Perfil a galatasaray.org
 Perfil a TFF.org
 Perfil a transfermarkt.de

Futbolistes internacionals amb Turquia de la dècada de 2000
Futbolistes internacionals amb Turquia de la dècada de 2010
Futbolistes de l'Atlètic de Madrid de la dècada de 2010
Futbolistes del FC Barcelona de la dècada de 2010
Persones de Fatih
Futbolistes al Campionat d'Europa de futbol 2016
Futbolistes del Galatasaray SK
Esportistes d'Istanbul


text:
Дрю Фуденберг (; род. 2 марта 1957 года, Нью-Йорк, США) — американский экономист, профессор экономики, президент Эконометрического общества в 2017 году.

Биография
Дрю Фуденберг родился 2 марта 1957 года в Нью-Йорке, США.

В 1978 году с большим почётом получил степень бакалавра (A.B.) по прикладной математике в Гарвард-колледже, где входил в . Затем в 1981 году был удостоен докторской степени (Ph.D.) по экономике в Массачусетском технологическом институте.

Свою преподавательскую деятельность начал в должности ассистента профессора в 1981—1985 годах, затем был ассоциированным профессором в 1985—1987 годах в Калифорнийском университете в Беркли. Занимал профессорскую должность в Массачусетском технологическом институте в 1987—1993 годах. Затем в 1993—2016 годах был профессором в Гарвардском университете. А с 2016 года по настоящее время является Пол Самуэльсон профессором экономики в Массачусетском технологическом институте.

Дрю Фуденберг был приглашённым ассистентом профессора в Массачусетском технологическом институте в 1984 году, приглашённым ассоциированным профессором в Стэнфордской высшей школе бизнеса в 1985 году, приглашённым профессором в Университете Тулузы 1 в 1992 году, в Массачусетском технологическом институте в 2003—2004 годах, в Йельском университете в 2011—2012 годах, в Университете Ёнсе в 2015 году.

Является выбранным членом с 1987 года, а в 2017 году был президентом Эконометрического общества, членом Американской академии искусств и наук с 1998 года, членом Национальной академии наук США с 2014 года, , помощником редактора журналов «Theoretical Economics», «Econometrica», «» и других.

Награды и гранты
За свои достижения был неоднократно отмечен:
 1984 — грант Фонда Альфреда Слоуна;
 1990 — стипендия Гуггенхайма;
 2016 — приз лучшему выпускнику от Гарвардского студенческого совета.

Библиография

 Dynamic Models of Oligopoly (with J. Tirole), Harwood Academic Publishers, 1986, 83 pp.
 Game Theory (with J. Tirole), MIT Press, 1991, 579 p.
 The Theory of Learning in Games (with D.K. Levine), MIT Press, 1998, 276 pp, translated into Chinese by Renmin University Press, Beijing.
 A Long Run Collaboration on Long-Run Games (with D.K. Levine) World Scientific Press, 2009, 391 pages.
 Negotiations, Strikes, and Wage Settlements, (with D.K. Levine and P. Ruud), paper presented at NBER Conference on Trade Unions, May 1983.
 Balanced-Budget Mechanisms for Adverse Selection Problems, (with D.K. Levine and E. Maskin), 1991.
 Monopoly and Credibility in Asset Markets, (with D.K. Levine), 1994.
 Evolution and Noisy Repeated Games, (with E. Maskin), 1994.
 Learning in Extensive Form Games, II: Experimentation and Nash Equilibrium, (with D. Kreps), 1996.
 Stochastic Stability in Birth-Death Processes on Large Populations, (with D. Hojman), 2008.
 Whither Game Theory?», (with D.K. Levine), 2016.
 Self-Control, Social Preferences and the Effect of Delayed Payments, (with A. Dreber, D.K. Levine, and D.G. Rand), 2016.
 Learning Dynamics Based on Social Comparisons, (with J. Block and D.K. Levine), 2016.
 Active Learning with Misspecified Prior, (with G. Romanyuk and P. Strack), 2016.
 Type-Compatible Equilibria in Signalling Games, (with K. He), 2016.
 Rationalizable Partition-Confirmed Equilibrium with Heterogeneous Beliefs, (with Y. Kamada), 2017.
 Speed, Accuracy, and the Optimal Timing of Choices, (with P. Strack and T. Strzalecki), 2017. Formerly under «Stochastic Choice and Optimal Sequential Sampling.»
 Training and Effort Dynamics in Apprenticeships, (with L. Rayo), 2017.
 Preemption, Leapfrogging, and Competition in Patent Races, " (with R. Gilbert, J. Stiglitz and J. Tirole// European Economic Review, 22 (1983), 3-31.
 Subgame-Perfect Equilibria of Finite and Infinite Horizon Games" (with D.K. Levine)// Journal of Economic Theory, 31 (1983), pp.251—268.
 Capital as a Commitment: Strategic Investment to Deter Mobility» (with J. Tirole)//Journal of Economic Theory, 31, (1983), pp.227—250.
 Learning by Doing and Market Performance (with J. Tirole)//Bell Journal of Economics, 14 (1983), pp.522—530.
 Sequential Bargaining with Incomplete Information (with J. Tirole)//Review of Economics Studies, 50 (1983), pp.221—247.
 The Fat-Cat Effect, the Puppy-Dog Ploy, and the Lean and Hungry Look (with J. Tirole)//American Economic Review, 74 (1984), pp.361—366.
 Preemption and Rent Equalization in the Adoption of New Technology (with J. Tirole)//Review of Economic Studies, 52 (1985), pp.383—402
 Infinite-Horizon Models of Bargaining with One-Sided Incomplete Information» (with D.K. Levine and J. Tirole), pp. 73-98 /A. Roth, ed.//Game Theoretic Models of Bargaining, - Cambridge University Press, 1985.
 Limit Games and Limit Equilibria (with D.K. Levine)//Journal of Economic Theory, 38 (1986), 261—279.
 Folk Theorem for Repeated Games with Discounting or with Incomplete Information (with E. Maskin)//Econometrica, 54 (1986), 533—554.
 A Theory of Exit in Duopoly (with J. Tirole)//Econometrica, 54 (1986), 943—960.
 A Signal-Jamming Model of Predation (with J. Tirole)// Rand Journal of Economics, 17 (1986), - pp.366—376.
 Incomplete-Information Bargaining with Outside Opportunities (with D.K. Levine and J. Tirole)//Quarterly Journal of Economics, 52 (1987), 37-50.
 Understanding Rent Dissipation: On the Uses of Game Theory in Industrial Organization (with J. Tirole)//American Economic Review, Papers and Proceedings, 77 (1987), - pp.176—183.
 Reputation and Simultaneous Opponents (with D. Kreps)//Review of Economic Studies, 54 (1987), - pp.541—568.

Примечания

Члены Национальной академии наук США
Преподаватели Калифорнийского университета в Беркли
Преподаватели Массачусетского технологического института
Преподаватели Школы гуманитарных наук, искусств и социальных наук Массачусетского технологического института
Выпускники Массачусетского технологического института
Выпускники Школы гуманитарных наук, искусств и социальных наук Массачусетского технологического института


text:
Hiérocles () foi um geógrafo e/ou gramático  bizantino do  a quem é atribuída a autoria da obra Sinecdemo ( ou Synekdemos; ), a qual contém uma tabela com as divisões administrativas do Império Bizantino e enumera as cidades de cada uma delas. A obra é datada do reinado de Justiniano , mas é anterior a 535, pois divide as 912 cidades mencionadas do império em 64 eparquias.

O Sinecdemo é um dos documentos mais valiosos que se conhece para o estudo da geografia política do Oriente no . A obra de Hiérocles, juntamente com a de Estêvão de Bizâncio, foi a principal fonte da obra Sobre os Temas (), de  , sobre os temas (subdivisões administrativas e militares do Império Bizantino).

A obra de Hiérocles foi publicada em Berlim em 1866 por Gustav Parthey (Hieroclis Synecdemus); posteriormente foi publicada  pela Bibliotheca Teubneriana uma edição com o texto corrigido por A. Burckhardt (Hieroclis Synecdemus; Lípsia, 1893). A publicação mais recente conhecida é de E. Honigmann (Le Synekdèmos d'Hiéroklès et l'opuscule géographique de Georges de Chypre; Bruxelas, 1939).

Notas e fontes

Escritores do Império Bizantino do século VI
Gramáticos do Império Bizantino do século VI
Geógrafos do Império Bizantino do século VI


text:
Adhémar Jean Claude Barré de Saint-Venant (Villiers-en-Bière, Seine-et-Marne, Francia, 23 de agosto de 1797 – Saint-Ouen (Loir y Cher), 6 de enero de 1886) fue un ingeniero, matemático y científico mecánico francés que contribuyó al nacimiento de la mecánica de medios continuos, tanto en la mecánica de sólidos deformables como en la mecánica de fluidos. Aunque su apellido completo era Barré de Saint-Venant, es conocido en la bibliografía no francesa simplemente como Saint-Venant.

Fue un pionero en el estudio de esfuerzos en estructuras. Su nombre se asocia fundamentalmente al Principio de Saint-Venant para sistemas de cargas equivalentes, al Teorema de Saint-Venant que establece el círculo como el área maciza más efectiva contra la torsión mecánica y la Condición de compatibilidad de Saint-Venant para la integrabilidad de tensores.

En mecánica de fluidos desarrolló las ecuaciones que describen el flujo unidimensional no estacionario de un fluido en lámina libre para aguas poco profundas (ecuaciones de aguas poco profundas, a veces llamadas Ecuaciones de Saint-Venant en 1D). En 1843 publicó la obtención de las ecuaciones de Navier-Stokes para un flujo viscoso y fue el primero en "identificar adecuadamente el coeficiente de viscosidad y su papel como factor multiplicador de los gradientes de velocidad en un flujo". A pesar de haber publicado antes que Stokes no se usa el nombre de Barré de Saint-Venant para el sistema de ecuaciones.

Barré de Saint-Venant también desarrolló una versión del cálculo vectorial similar a la de Grassmann (ahora considerado una forma diferencial exterior), publicándolo en 1845. Eso llevó a una disputa entre ambos sobre la autoría original. Grassman había publicado sus resultados en 1844 pero Barré de Saint-Venant afirmó haber desarrollado el método en 1832.

Vida
Barré de Saint-Venant nació el 23 de agosto de 1797 en el Château de Fortoiseau, Villiers-en-Bière, Seine-et-Marne, Francia. Su padre era Jean Barré de Saint-Venant, (1737–1810), un oficial colonial de la Isla de Santo Domingo. Su madre fue Marie-Thérèse Josèphe Laborie (nacida en Haití en 1769). Entró en la École Polytechnique en 1813 con dieciséis años de edad. donde estudió bajo la dirección de Gay-Lussac.

Tras graduarse en 1816 trabajó como ingeniero durante 27 años. Inicialmente su pasión por la química le llevó a ser élève-commissaire (estudiante comisionado) del Service des Poudres et Salpêtres (Servicio de Pólvoras y Nitros) y luego ejerció como ingeniero civil en el Corps des Ponts et Chaussées (Cuerpo de Puentes y Caminos). Se casó en 1837 con Rohaut Fleury, de París. Después de un desacuerdo con la Administración Municipal de París se retiró como Ingeniero Jefe, segunda clase el 1 de abril de 1848.

En 1850 Saint-Venant ganó un concurso para la cátedra de ingeniería agrónoma en el Insitituto Agrónomo de Versailles, que ocupó dos años. Enseñó matemáticas en la École des Ponts et Chaussées (Escuela nacional de puentes y caminos), sucediendo al famoso Coriolis.

En 1868, con 71 años de edad, fue elegido para suceder a Poncelet en el área de mecánica de la Academia de Ciencias de Francia y continuó con su trabajo por otros 18 años. En 1869 recibió el título de Conde (Comte) del Papa Pío IX. Murió en enero de 1886 en Saint-Ouen (Loir y Cher). Las fuentes discrepan sobre la fecha de su muerte: unas dan el 6 de enero, mientras otras dan el 22 de enero.

Principales desarrollos
 Ecuaciones de Saint-Venant en 1D
 Teorema de Saint-Venant
 Principio de Saint-Venant

Referencias

Enlaces externos

 Adhémar-Jean-Claude BARRÉ de SAINT-VENANT (1797-1886), le Livre du Centenaire de l'Ecole polytechnique, 1897.

Alumnado de la École Polytechnique
Matemáticos de Francia del siglo XIX
Físicos de Francia del siglo XIX
Dinámica de fluidos
Elasticidad (mecánica de sólidos)
Miembros de la Academia de Ciencias de Francia
Oficiales de la Legión de Honor


text:
Thomas William Evans, první baronet (15. dubna 1821 – 1892) byl anglický liberální politik, který reprezentoval volební obvod Jižní Derbyshire.

Byl synem Williama Evanse z derbského Allestree, jenž byl poslancem a vysokým šerifem, a jeho ženy Mary Gisbornové, nejstarší dcery Thomase Johna Gisborna z Holme Hall. Evansova rodina vydělala na dolech na olověnou rudu v Bonsall, kromě toho měla i pilu na rozřezávání a válcování železa v Derby, přádelnu v Darley Abbey a banku, vedenou Evansovým strýcem.

Evans vystudoval cambridgeskou Trinity College. Jeho otec zemřel roku 1856 a zanechal mu majetky včetně Pickfordova domu v Derby.

O rok později se Thomas William Evans stal poslancem za Jižní Derbyshire a tuto pozici udržel až do roku 1868. Znovu se na tomto postu objevil v letech 1874 až 1885. Byl místním filantropem, zodpovědným za stavbu školy v Parwichi (1861) a rekonstrukci Parwichského kostela (1873). Vedl také Evansovu banku, až do jejího sloučení s Compton's Bank v roce 1877.

Roku 1872 byl vysokým šerifem Derbyshiru, baronetem Allestree Hall se stal 18. července 1887. Kromě Allestree Hall vlastnil panství v Holbrooku, Parwich Hall a dům v Derby.

Po Evansově smrti jeho baronetství vymřelo.

Reference

Externí odkazy
  Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by Sir Thomas William Evans

Muži
Narození v roce 1821
Úmrtí v roce 1892
Angličtí politici


text:
Juan Ramón Jiménez  (* 24. Dezember 1881 in Moguer, Andalusien; † 29. Mai 1958 in San Juan, Puerto Rico) war ein spanischer Dichter, der die Erneuerung der spanischen Lyrik des 20. Jahrhunderts einleitete und in seinem Werk die Einflüsse des Modernismus von Rubén Darío, die spätromantische Gefühlswelt von Rosalía de Castro und Gustavo Adolfo Becquer und die volkstümliche Tradition des Romancero vereinigte. Er war der Wegbereiter der Generación del 27, zu der Dichter wie Federico García Lorca, Rafael Alberti, Jorge Guillén u. a. gehören. Juan Ramón Jiménez erhielt 1956 den Nobelpreis für Literatur.

Leben

Kindheit und Jugend (1881–1900)

Juan Ramón – wie er in der spanischen Literaturwissenschaft auch genannt wird – kam in Moguer (in der Provinz Huelva) an der Atlantikküste Andalusiens zur Welt. Sein Vater Victor Jiménez de Nestares, ein wohlhabender Besitzer von Weinbergen und Handelsschiffen, stammte aus der Rioja, im spanischen Norden, seine Mutter Pura de Casa-Mantecón gehörte einer andalusischen Adelsfamilie aus Osuna (Sevilla) an. Juan Ramón besuchte das erlesene Jesuiten-Internat in El Puerto de Santa María bei Cádiz, wo er eine humanistisch-klassische Erziehung erhielt, mit den spanischen Meistern des XVII. Jahrhunderts vertraut wurde und die französische Literatur entdeckte. 1896 zog er als Student nach Sevilla, um auf Wunsch des Vaters Jura zu studieren, verbrachte aber seine Zeit in der Bibliothek des Ateneo de Sevilla mit Lesen und Schreiben. Zu seiner Lektüre gehörten Romantiker wie Musset, Heine, Byron und Symbolisten wie Moréas oder Maeterlinck, aber auch die spanischen Spätromantiker Rosalía de Castro und Becquer.

Seine ersten Verse publizierte er in lokalen Zeitungen Sevillas, aber bald erschienen seine Gedichte in der Madrider Zeitschrift Vida Nueva, die sich der jungen Literaten annahm und den von Rubén Darío vertretenen Modernismo auf ihre Fahne schrieb. Juan Ramón war in dieser ersten Schaffensperiode ein überzeugter Modernist, obwohl er kaum etwas von dem in Madrid gefeierten Dichter aus Nicaragua gelesen hatte. Dies holte er nach, als er im Frühjahr 1900 auf Einladung seines Dichterfreunds Francisco Villaespesa zum ersten Mal nach Madrid reiste, um den Meister kennenzulernen und ihm seine Gedichte vorzulegen. Darío schrieb ein Vorwort für die erste Gedichtsammlung des angehenden Poeten und gab ihr auch den Titel Almas de violeta. Ramón del Valle-Inclán, die andere große Figur der damaligen Madrider literarischen Szene, taufte den zweiten Versband Juan Ramóns Ninfeas. Beide Bändchen erschienen 1900. Dieser erste Erfolg wurde jedoch durch den plötzlichen Tod des Vaters in Moguer, wo der Sohn in der Familie den Sommer verbrachte, zunichtegemacht. Der Schicksalsschlag stürzte den jungen Dichter in eine tiefe Depression, die ihn im Frühjahr 1901 nach Castel d'Andorte, am Fuß der Pyrenäen, in die Privatklinik des französischen Arztes Lalanne führte. Dort verbrachte er ein halbes Jahr, in dem er intensiv an seinen Gedichten arbeitete und Mallarmé und Verlaine für sich entdeckte.

Frühe Schaffensperiode
Keineswegs erholt kehrte er Ende 1901 nach Madrid zurück und flüchtete in das Sanatorium El Retiro, wo er seiner Dichtkunst nachging und einen kleinen literarischen Salon hielt. Er publizierte 1902 den Gedichtband Rimas, der von der Kritik und den jüngeren Literaten gut aufgenommen wurde. Zu ihnen zählten die Brüder Antonio und Manuel Machado, die auch regelmäßige Besucher des Salons im Sanatorium waren. Aus diesem Kreis um Juan Ramón entsprang die Zeitschrift Helios, – "eine der besten dieser Epoche" –, zu deren Mitarbeitern Valle Inclán, Rubén Darío, Azorín, Unamuno, die Brüder Machado, die Maler Santiago Rusiñol und Emilio Sala sowie der Romancier Juan Valera zählten. Die 1903 erschienenen Arias tristes stellen einen ersten Höhepunkt in der ersten Schaffensperiode Juan Ramóns dar. Dieser kehrte 1905 nach Moguer zurück des Stadtlebens überdrüssig und von seiner Hypochondrie geplagt. Dort musste er der Auflösung der väterlichen Geschäfte und dem finanziellen Niedergang der Familie beiwohnen. Mit Selbstmordgedanken beschäftigt fand er in der vertrauten Natur und in seinem dichterischen Schaffen einen Halt.

In dieser Atmosphäre des Aufgehens in der Natur entstand 1907 die lyrische Prosa von Platero y yo ("Platero und ich"), wohl das bekannteste Werk des Dichters, das 1914 in einer kleinen Ausgabe, 1917 in einer erweiterten Fassung erschien und bei dem es sich um eine "Andalusische Elegie" über einen kleinen Esel und seinen Herrn in dem Geburtsort des Dichters handelt. Es entstanden auch die Gedichtbände Elegías puras (1908), Baladas de primavera (1910), La soledad sonora (1911), Melancolía (1912), die den bereits Dreißigjährigen zum anerkannten Meister machten. Auf Einladung der Residencia de Estudiantes zog Juan Ramón 1912 wieder nach Madrid. In dieser fortschrittlich gesinnten Bildungsstätte, die sowohl Studenten der Madrider Hochschulen als auch Forscher, Künstler oder Schriftsteller aufnahm, verbrachte der Dichter die Jahre bis zu seiner Heirat 1916 mit Zenobia Camprubí (1887–1956), der Tochter eines spanischen Ingenieurs mit Familienbeziehungen in den USA und einer in Puerto Rico seit Generationen verwurzelten Spanierin. Zenobia war durch ihre Familie und Erziehung weltoffen, belesen und unabhängig. Die Heirat des einsamen und melancholischen Dichters und der lebensfrohen jungen Frau fand am 2. März 1916 in New York statt und war eine Überraschung für alle.

Tagebuch eines jungverheirateten Dichters (1916–1936)
Das Paar ließ sich in Madrid nieder, und für den Dichter begann eine glückliche Zeit, in der sein Werk den modernistischen Prunk abstreifte und den Weg zur poesía pura seines Reifestils antrat. Diario de un poeta recién casado (1917), Eternidades (1918) und Piedra y cielo (1919) sind Marksteine auf diesem Weg. In den zwanziger Jahren wurde Juan Ramón zur zentralen Figur des spanischen literarischen Lebens, von seinen Altersgenossen anerkannt und von den Jungen verehrt. Er publizierte seine Segunda antología poética (1922), in der er eine strenge Auswahl aus seinen zwischen 1898 und 1918 erschienenen Gedichten traf. Die gleiche künstlerische Kompromisslosigkeit wandte der reife Meister auch bei seiner Beurteilung der Werke anderer an. Dies brachte ihm den Ruf der Intoleranz und des Hochmuts ein. Der damals junge Luis Cernuda spricht sogar von einer "wahren Diktatur" Juan Ramóns in den Jahren 1917 bis 1930.

Dichter im Exil (1936–1958)
Der Ausbruch des Spanischen Bürgerkriegs am 18. Juli 1936 bereitete diesen literarischen Scharmützeln ein jähes Ende. Juan Ramón und Zenobia verließen schon im August Madrid. Der Präsident der spanischen Republik, Manuel Azaña, bot dem Dichter einen Botschafter-Posten an, aber dieser begnügte sich mit einem diplomatischen Pass. Das Paar reiste über Frankreich in die Vereinigten Staaten, wo es in Washington kurz Station machte, dann ging die Reise über Puerto Rico nach Kuba. Juan Ramón wurde überall als Vertreter der spanischen Republik empfangen und verehrt, und als Vertreter der Republik trat er auch öffentlich auf. Als Zenobia und Juan Ramón 1939 Havanna in Richtung Florida (USA) verließen, war der Spanische Bürgerkrieg beendet und Juan Ramón Jiménez war ein Dichter im Exil, ohne Heimat und ohne Pass. Über die republikanische Gesinnung und Treue Juan Ramóns besteht kein Zweifel, davon gibt unter anderem das 1985 posthum erschienene, von ihm geplante Buch Guerra en España (1936–1953) beredtes Zeugnis. The Hispanic American Institute der Universität von Miami lud den Dichter als Gastdozenten ein, und er verbrachte dort drei Jahre mit Vorlesungen, Vorträgen und schöpferischer Arbeit. Es entstanden zwischen 1939 und 1942 die Romances de Coral Gables (publ. 1948), es erschienen in Argentinien die Prosastücke Españoles de tres mundos (1942), eine Reihe prägnanter zeitgenössischer Porträts. Nach dem Eintritt der USA in den Zweiten Weltkrieg (Dezember 1941) zogen Juan Ramón und Zenobia nach Washington, wo beide an der Universität Maryland tätig wurden. Das Exil lastete schwer auf dem Dichter, und die alten Depressionen stellten sich wieder ein. Eine Reise nach Argentinien 1948, auf Einladung der Gesellschaft Anales de Buenos Aires, wurde ein Triumphzug für Juan Ramón, der in Buenos Aires von seinen alten Freunden um die Zeitschrift Sur wie Victoria Ocampo und Borges und von Exilspaniern wie Alberti oder Ramón Pérez de Ayala gefeiert wurde. Juan Ramón hielt in Buenos Aires vier Vorträge, reiste aber auch nach Córdoba, Rosario, La Plata, Santa Fé und Paraná und sprach dort über Poesía y vida ('Leben und Dichtung'). In einem Interview für eine Zeitung von Buenos Aires wurde er gefragt, warum er nicht nach Spanien zurückkehre. "Weil ich in Freiheit leben möchte", war seine Antwort. Der tiefe Drang des Dichters nach größerer Nähe zur spanischsprechenden Welt führte 1951 zur Übersiedlung des Paares auf die Insel Puerto Rico, an deren Universität in Río Piedras der Dichter den günstigen Rahmen für sein Schaffen und seine prekäre Gesundheit fand. Die Jahre in Puerto Rico waren Jahre der Rückbesinnung, der Sichtung und Ordnung einer Lebensarbeit. Juan Ramón schenkte der Universität seine Bibliothek, Manuskripte, Briefe und Autographen, Zenobia kümmerte sich um die Katalogisierung und Einordnung des Materials in den von der Universität zur Verfügung gestellten Räumen. Im Frühjahr 1956 erkrankte Zenobia an einem Geschwür, an dem sie bereits 1951 operiert worden war. Sie erlebte noch die Verleihung des Nobelpreises an ihren Mann am 25. Oktober 1956 und starb am 28. Oktober. Juan Ramón überlebte seine Frau um zwei Jahre, er starb 1958.

Werke

Lyrik
 Almas de violeta, (1900)
 Ninfeas, (1900)
 Rimas, (1902)
 Arias tristes, (1903)
 Jardines lejanos, (1904)
 Elegías puras, (1908)
 Elegías intermedias, (1909)
 Olvidanzas: Las hojas verdes, (1909)
 Elegías lamentables, (1910)
 Baladas de primavera, (1910)
 La soledad sonora, (1911)
 Pastorales, (1911)
 Poemas mágicos y dolientes (1911)
 Melancolía, (1912)
 Laberinto, (1913)
 Estío (A punta de espina), (1915)
 Poesías escogidas (1899–1917), (1917)
 Sonetos espirituales, (1917)
 Diario de un poeta recién casado, (1917)
 Eternidades, (1918)
 Piedra y cielo, (1919)
 Segunda antología poética (1898–1918), (1922)
 Belleza (en verso), (1923)
 Unidad (ocho cuadernos), (1925)
 Obra en marcha (Diario poético de J.R.J.), (1928)
 Eternidades, (1931)
 Sucesión (ocho pliegos), (1932)
 Poesía en prosa y verso (1902–1923), (1932)
 Presente (veinte cuadernos), (1934)
 I (Hojas nuevas, prosa y verso), (1935)
 Canción, (1936)
 Belleza (en verso), (1945)
 Voces de mi copla, (1945)
 Romances de Coral Gables (1939–1942), (1948)
 Animal de fondo, (1949)
 Tercera antología poética (1908–1953), (1957)

Prosa
 Platero y yo ("Platero und ich"), Kurzfassung, mit Illustrierungen von Fernando Marco, Biblioteca de la Juventud, Talleres de La Lectura, Madrid 1914
 Platero y yo, vollständige Fassung, Editorial Calleja, Madrid 1917
 Política poética, (1936) (Vortrag)
 Españoles de tres mundos (1914–1940), Hrsg. Ricardo Gullón, Afrodisio Aguado, Madrid 1960
 El Zaratán, (1946), publiziert 1957
 Guerra en España (1936–1953), Tagebücher, Gedichte, Aufzeichnungen, Interviews, Hrsg. Ángel Crespo, Seix Barral, Barcelona 1985

Übersetzungen ins Deutsche
 Platero und ich, Übersetzung von Doris Deinhard, Insel Bucherei Nr. 578, Insel, Frankfurt/Main 1953
 Platero und ich, Übersetzung von Fritz Vogelgsang, Insel, Frankfurt/Main 1985, 1992
 Platero und ich, Übersetzung von Gerd Breitenbürger, Freiburg (Eigenverlag); auch auf
 Platero und ich, LP mit der Vertonung von Mario Castelnuovo-Tedesco (Gitarre: Sonja Prunnbauer, Sprecher: Jo Schaarschmidt), Harmonia Mundi 1988.
 Rose aus Asche, 4 Gedichte, Übersetzung von Erwin Walter Palm, Piper, München 1955
 Stein und Himmel/Piedra y cielo, Gedichte spanisch und deutsch, übertragen von Fritz Vogelgsang, Klett-Cotta, Stuttgart 1981
 Falter aus Licht, Gedichte, Übersetzung von Ernst Schönwiese, Heyne, München 1981
 Herz, stirb oder singe, Übersetzung von Hans Leopold Davi, Diogenes, Zürich 1987, Vertonung des Gedichts "Die endgültige Reise" unter dem Titel "Abschied" von Hermann Haller, für Sopran und Streichorchester (1984) (Sopran: Barbara Böhi, Camerata Zürich, Leitung: Marc Kissóczy)

Literatur
 A. Campoamor González: Bibliografía general de Juan Ramón Jiménez. Taurus, Madrid 1962.
 Luis Cernuda: Estudios sobre poesía española contemporánea. Guadarrama, Madrid 1957.
 Hugo Friedrich: Die Struktur der modernen Lyrik. Rowohlt, Hamburg 1960.
 Francisco Garfias: Juan Ramón Jiménez. Taurus, Madrid 1958.
 Ricardo Gullón: Conversaciones con Juan Ramón. Taurus, Madrid 1958.
 Graciela Palau de Nemes: Vida y obra de Juan Ramón Jiménez. Gredos, Madrid 1957.
 Gustav Siebenmann: Die moderne Lyrik in Spanien, ein Beitrag zu ihrer Stilgeschichte. Kohlhammer, Stuttgart 1965.

Einzelnachweise

Weblinks

 Literatur von und über Juan Ramón Jiménez im Katalog des Ibero-Amerikanischen Instituts in Berlin

 Literatur von und über Juan Ramón Jiménez im Katalog der Bibliothek des Instituto Cervantes in Deutschland
 Nobelpreis für Literatur: Juan Ramón Jiménez
 Einige Gedichte, übersetzt von Johannes Beilharz

Nobelpreisträger für Literatur
Autor
Romanist
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Literatur (Spanien)
Lyrik
Essay
Emigrant
Spanier
Geboren 1881
Gestorben 1958
Mann


text:
Domen Novak slovenski kolesar, * 12. julij 1995, Slovenija.

Domen Novak je profesionalni cestni kolesar, ki je v sezoni 2020 član WorldTour ekipe Bahrain McLaren.

Novak je doma iz  Dolenje vasi in je začel trenirati pri Kolesarskem klubu Adria Mobil. V mladinski kategoriji je osvojil naslov državnega prvaka 2013 in tekmoval na svetovnem prvenstvu (odstopil) ter evropskem prvenstvu (8. mesto).

Pri 18 letih, v sezoni 2014, se je priključil članski ekipi Adria Mobil. V prvi sezoni med člani je vidnejši rezultat osvojitev majice za najboljšega mladega kolesarja na Sibiu Cycling Touru. Tekmoval je na dirki mlajših članov na svetovnem prvenstvu - 98. mesto - in etapni dirki Tour de l'Avenir - skupno 24. mesto.

V sezoni 2015 je bil najboljši mladi kolesar (bela majica) na Dirki po Sloveniji, v isti kategoriji pa je bil tudi drugi na dirki Settimana Internazionale Coppi e Bartali in osmi na Dirki po Hrvaški. Drugič je nastopil na Tour de l'Avenir in dosegel 15. mesto.

Tretjo sezono v dresu Adrie Mobil je začel s tretjim mestom na dirki GP Laguna Poreč. Drugič nastopil na Dirki po Hrvaški in osvojil majico najboljšega mladega kolesarja in ponovil dobro vožnjo na Učko (8. mesto v 4. etapi) ter končno kot skupno šesti. Majico za najboljšega mladega kolesarja je zopet dobil na naslednji dirki CCC Tour, Poljska in še za najboljšega v vzponih. Tretjo majico dobil na dirki Tour of Malopolska.

Jeseni 2016 je z Davidom Perom iz Adrie Mobil prestopil v WorldTour konkurenco in podpisal za ekipo Bahrain Merida (od 2020 Bahrain McLaren) s sedežom v Bahrajnu. Prve nastope v dresu Bahrain Meride nosil na februarskih dirkah v Španiji (Murcia, Almeria, dirka po Andaluziji, v marcu dirka po Kataloniji) in Belgiji. Večji uspeh je dosegel z osvojitvijo bele majice na Dirki po Japonski. V sezoni 2017 je debitiral na tritedenski dirki po Španiji (Vuelta). V ekipi je opravljal nalogo pomočnika kapetanu Vincenzu Nibaliju, zato je končal dirko na 105. mestu. V zaključku sezone se je prvič preizkusil na klasiki Il Lombardia, a je ni dokončal.

Sezono 2018 je večinoma štartal na več etapnih dirkah. V spomladanskem delu sezone na dirki po Valenciji, Abu Dabiju, Kataloniji, Hrvaški in drugič tudi na tritedenski dirki po Italiji (Giro), kjer je bil pomočnik Domeniccu Pozzovivu. Nadaljeval pa na Dirki po Sloveniji (in nagradi mesta Lugano) in zaključil z 2. mestom na državnem prvenstvu. Po enomesečnem počitku je tekmoval na Dirki po Poljski in enodnevnih dirkah po Italiji, prvič nastopil med člani na svetovnem prvenstvu v Innsbrucku (Avstrija), sicer kot pomočnik Rogliču - na dirki odstopil. Zaključil sezono na etapni dirki po Turčiji.

Leto 2019 začel sredi februarja v Omanu in nadaljeval marca na dirki Pariz-Nica. V tretji etapi je padel in si izpahnil ključnico. Po trimesečnem okrevanju nastopil 9. junija na VN mesta Lugana in dirki po Sloveniji. Na državnem prvenstvu je zmagal (kar je tudi prva zmaga Novaka med člani). Nastopil je še na dirki po Poljski in Adriatica Ionicana. Avgusta 2019 je drugič nastopil na Vuelti, kjer je vozil kot pomočnik Marku Padunu. 28. septembra je podaljšal pogodbo z Bahrain Merdino za dve sezoni.  Jeseni je odlično nastopil na dirki po Hrvaški (CRO Race) in dosegel 5. mesto na kraljevski etapi na Platak, kar je bila tudi končna uvrstitev na dirki.  V Italiji nastopil na dirki Milano-Torino (61.mesto) in Il Lombardia (odstopil) in na Japan Cupu.

Uspehi

 2013
  Slovenski državni prvak v cestna dirki - Mladinci
 8. mesto, Evropsko prvenstvo, Olomouc, Češka - Mladinci

 2014
  Sibiu Cycling Tour, Najboljši mladi kolesar (do 23 let)
  Slovenski državni prvak v cestni dirki - Mlajši člani

 2015
  Dirka po Sloveniji, Najboljši mladi kolesar (do 23 let)
 10. mesto, Giro del Belvedere

 2016
 CCC Tour - Szlakiem Grodów Piastowskich
  Vodilni na gorskih ciljih
 Najboljši mladi kolesar
 3. mesto Skupno, Tour of Malopolska
 Najboljši mladi kolesar
 3. mesto, VN Laguna Poreč
 6. mesto Skupno, Dirka po Hrvaški
  Najboljši mladi kolesar

 2017
 7. mesto Skupno, Dirka po Japonski
  Najboljši mladi kolesar

2018

 2. mesto, Državno prvenstvo v cestni dirki

 10. mesto, Skupno, Dirka po Hrvaški

2019

  Državni prvak v cestni dirki

 5. mesto, Skupno, Dirka po Hrvaški (CRO Race)

2020

 5. mesto, Državno prvenstvo v cestni dirki

 6. mesto, Državno prvenstvo v kronometru

2021

 10. mesto, Državno prvenstvo v cestni dirki

2022

 3. mesto, Skupno, Dirka po Sloveniji

Rezultati
Tritedenske dirke

 Dirka po Italiji
 2018: 101. mesto
 2020: 59. mesto
 2021: 31. mesto

 Dirka po Španiji
 2017: 104. mesto
 2019: 123. mesto

Klasike

Dirka po Lomabardiji (Il Lombardia)
 2017: odstop
 2019: odstop
 2020: odstop
 2021: 77. mesto

Svetovna prvenstva

 Offida 2010 - Mladinci: odstop
 Ponferrada 2014 - Mlajši člani: 98. mesto
 Innsbruck 2018 - Člani: odstop
 Imola 2020 - Člani: odstop
 Flandrija 2021 - Člani: odstop
 Wollongong 2022 - Člani: odstop

Evropska prvenstva

 Olomouc 2013 - Mladinci: 8. mesto
 Nyon 2014 - Mlajši člani: odstop
 Trento 2021 - Člani: odstop
 München 2022 - Člani: odstop

Sklici

Zunanje povezave

Slovenski kolesarji
Državni prvaki Slovenije v cestni dirki


text:
Стефан Самарджиев е български състезател по таекуондо. Състезава се за СК "Гладиатор", Дупница.

Биография
Самарджиев е роден на 24 февруари 1997 г. в Дупница. Започва да тренира таекуондо в родния си град. Става бронзов медалист в четвъртото издание на Европейския шампионат по таекуондо за кадети през 2011 г.,  както и няколкократен републикански шампион.

Във връзка с проведена кампания в Дупница за набиране на средства, необходими за операцията на състезателя Стефан Самарджиев, на проведената пресконференция на 16 май 2014 г. е съобщено, че е събрана необходимата за хирургичната операция сума.

Успехи

Галерия

Успехи
 [[Dutch Open 2014]], Eindhoven – златен медал
 [[Trelleborg Open 2013]], Trelleborg– сребърен медал
 [[European Championships 2011]], 	Tiblis – бронзов медал

Източници

Външни препратки

Български таекуондисти


text:
Stara Papiernia w Poznaniu – teren przy ul. Szyperskiej w Poznaniu, na którym znajdują się trzy budynki po byłej fabryce papieru, tuż obok dworu przy ul. Szyperskiej w północnej części Garbar. W grudniu 2019 Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych Poznania oraz Uniwersytet Artystyczny podpisały umowę najmu na czas nieoznaczony miejskiego gruntu ze wszystkimi budynkami. Władze uczelni planują, że do połowy 2023 powstanie tu unikalna w Polsce, prototypownia UAP (Uniwersytet Artystyczny Poznań) stanowiąca uczelniane centrum cyfrowe dla pracowników i studentów uniwersytetu.

Niegdyś mieściła się tu Fabryka Ksiąg Handlowych, Kopert i Kajetów Edwarda Kręglewskiego, której znakiem firmowym były dwa kręgle. Zakład Edwarda Kręglewskiego powstał w 1910, a jego założycielem był Edward Kręglewski. Fabryka mieściła się początkowo przy ul. Szkolnej 3, a następnie na ul. św. Marcin 27. W 1935 fabryka została przeniesiona do nowego gmachu przy ul. Szyperskiej 8, gdzie funkcjonowała do wybuchu II wojny światowej. W październiku 1949 zakład został upaństwowiony.

Zobacz też

Obiekty w pobliżu
 garbarska stacja pomp
 Kantor Krzyżanowskiego
 pomnik Akcji Bollwerk
 dawna rzeźnia miejska

Przypisy

Garbary (Poznań)
Papiernie


text:
Memorandum Kozaka – projekt uregulowania konfliktu o status Naddniestrza poprzez zmianę konstytucji Mołdawii i przekształcenia jej w państwo federacyjne. Jego podmiotami miały być autonomiczne Naddniestrze oraz Gagauzja. Treść dokumentu została wynegocjowana przez przedstawicieli Kiszyniowa, nieuznawanego państwa naddniestrzańskiego, Rosji, Ukrainy i OBWE. Memorandum Kozaka zostało ostatecznie odrzucone w dniu planowanego podpisania, 25 listopada 2003, przez prezydenta Mołdawii Vladimira Voronina.

Nieoficjalna nazwa dokumentu odnosi się do osoby rosyjskiego dyplomaty i uczestnika procesu negocjacyjnego Dmitrija Kozaka.

Okoliczności powstania i treść

Negocjacje mołdawsko-naddniestrzańskie
Naddniestrze od wojny w 1992 r. funkcjonuje de facto jako niepodległe państwo, nie mając jednak legitymacji międzynarodowej. Władze Mołdawii stoją natomiast konsekwentnie na stanowisku, że jego terytorium jest częścią ich kraju i powinna być nad nim przywrócona kontrola Kiszyniowa.
W lutym 2003 z inicjatywy prezydenta Mołdawii Vladimira Voronina utworzona została Wspólna Komisja Konstytucyjna, w skład której weszli przedstawiciele Mołdawii oraz nieuznawanego na arenie międzynarodowej Naddniestrza, w celu przygotowania projektu nowej konstytucji Mołdawii jako federacji; zmiana ustroju państwowego Mołdawii miała zakończyć konflikt o status Naddniestrza. Jako że już po kilku miesiącach prace komisji utknęły z powodu sporów o podstawowe kwestie, Voronin poprosił prezydenta Rosji Władimira Putina o wyznaczenie rosyjskiego mediatora, doskonale znającego mołdawską konstytucję. Wskazany został Dmitrij Kozak, zastępca szefa administracji prezydenta Federacji Rosyjskiego i były ambasador rosyjski w Mołdawii. Kozak kontaktował się z przedstawicielami władz mołdawskich i naddniestrzańskich, przedstawiał stanowisko Kiszyniowa władzom rosyjskim, o całej sprawie natomiast, czego domagała się zarówno strona mołdawska, jak i naddniestrzańska, nie poinformowano OBWE ani Ukrainy. Opracowany przez Kozaka wstępny projekt zakładał przekształcenie Mołdawii w federację z jednym podmiotem – Naddniestrzańską Republiką Mołdawską, która zachowałaby odrębny budżet, konstytucję, system podatkowy i władze ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Gagauzja miała natomiast zachować dotychczasowy status "autonomicznej jednostki terytorialnej o specjalnym statusie prawnym". Język mołdawski (rumuński) miał pozostawać jedynym językiem państwowym, natomiast język rosyjski miał uzyskać status "języka oficjalnego". Dodatkowo Naddniestrze i Gagauzja miałyby uzyskać prawo do nadania takiego statusu kolejnym językom w obrębie swojego terytorium. Przewidywano, że władzę ustawodawczą w Mołdawii będzie sprawował dwuizbowy parlament złożony z 71-osobowej izby niższej (deputowani wybierani według systemu proporcjonalnego w jednym, ogólnokrajowym okręgu) oraz 26-osobowego senatu (13 senatorów mołdawskich, 8 naddniestrzańskich i 5 gagauskich). W obu izbach miałaby obowiązywać kwalifikowana większość głosów. Premier Mołdawii miał być zatwierdzany przez senat, a dwóch jego zastępców miałyby wskazywać lokalne parlamenty Gagauzji i Naddniestrza. Projekt Kozaka przewidywał, że parlament naddniestrzańskiej autonomii będzie dodatkowo zatwierdzał wszystkie umowy międzynarodowe zawierane przez Mołdawię, które w jakiś sposób wpływałyby na Naddniestrze.

Projekt Rosji, Ukrainy i OBWE

Po dwóch miesiącach prac (lipiec-wrzesień 2003) Kiszyniów uznał, że oczekiwania Naddniestrza są wygórowane, a stanowisko to poparła Moskwa. Z kolei władze w Tyraspolu z Igorem Smirnowem na czele były przekonane, że ich oczekiwania są lekceważone. Dlatego odmówiły dalszego udziału w rozmowach trójstronnych i zażądały ich kontynuowania z udziałem Ukrainy i OBWE. Spotkanie pięciu stron w Zagrzebiu w końcu września 2003 również nie przyniosło porozumienia. Nowy projekt opracowany został w połowie października po spotkaniu negocjatorów z Rosji, Ukrainy i OBWE w Kijowie – w nim jedyną kwestią nierozstrzygniętą pozostała sprawa języków urzędowych. Projekt firmowany wspólnie przez trzy podmioty w niewielkim stopniu różnił się od pierwszego dokumentu przedłożonego przez Kozaka. Przy jego opracowywaniu uwzględniono sugestie Komisji Weneckiej co do bardziej jednoznacznego rozgraniczenia kompetencji władz federalnych i władz naddniestrzańskiej autonomii. Przewidziano urząd prezydenta federacji, dwuizbowy parlament i rząd federalny. Mołdawia miała zostać zdemilitaryzowana, przewidywano dla niej gwarancje międzynarodowe, które miały zostać doprecyzowane w toku nowych rozmów pod patronatem OBWE. Prezydentów Mołdawii i Naddniestrza zaproszono następnie na spotkanie pięciostronne, podczas którego mieli przedstawić własne propozycje poprawek. Ani Voronin, ani Smirnow nie przyjęli jednak zaproszenia. OBWE bez powodzenia przekonywała Voronina do projektu; Rosja uznała postawę Smirnowa za afront. Przekonawszy się, że Moskwa nie zamierza popierać ich stanowiska, naddniestrzańscy przywódcy zmienili postawę. Poprosili o powrót do pierwotnego formatu rozmów, a w listopadzie 2003 udali się na konsultacje do stolicy Rosji. W tym samym miesiącu powstała ostateczna wersja memorandum Kozaka – parafowany przez Voronina i Smirnowa dokument przedstawiający ogólne zasady funkcjonowania przyszłej federacji mołdawskiej.

Treść memorandum Kozaka
W porównaniu z poprzednimi propozycjami memorandum Kozaka różniło się przede wszystkim podniesieniem statusu Gagauzji, która stawała się drugim podmiotem federacji. Na korzyść Naddniestrza zmieniono liczbę senatorów, dodając Tyraspolowi jednego przedstawiciela więcej kosztem reprezentantów Gagauzji. Miały funkcjonować trzy okręgi w wyborach do parlamentu. Naddniestrze i Gagauzja miały być proporcjonalnie reprezentowane w rządzie federalnym. Przynajmniej w okresie przejściowym, który miał trwać do 2015, oba podmioty federacji miałyby szerokie możliwości blokowania ustaw federalnych, podczas gdy Kiszyniów nie miałby możliwości ingerowania w ich sprawy wewnętrzne.

Rosja spodziewała się szybkiego podpisania dokumentu, który w ocenie Janusza Solaka gwarantował jej utrzymanie wpływów w Mołdawii, potencjalnie utrudniał Kiszyniowowi integrację z Europą, zapewniał też Naddniestrzu przetrwanie. Moskwa podkreślała, że dokument był współtworzony przez OBWE i cieszył się aprobatą organizacji. Zadowolenie z memorandum wyrażał początkowo także Voronin, który nazywał je "realistycznym kompromisem". Dodatkowe żądania wysuwał natomiast Smirnow, który pragnął, by w Naddniestrzu pozostał rosyjski kontyngent wojskowy, a język rosyjski był drugim urzędowym językiem Mołdawii.

Odrzucenie memorandum Kozaka
Vladimir Voronin w ostatniej chwili, w dniu planowanego podpisania memorandum, tj. 25 listopada 2003, wycofał swoje poparcie dla dokumentu. Na decyzję tę wpłynęła misja OBWE w Kiszyniowie razem ze specjalnym przedstawicielem USA, informując prezydenta Mołdawii o tym, że nie wszyscy członkowie organizacji aprobowali treść memorandum. W szczególności podkreślono niechęć USA do memorandum Kozaka, wskazano, że jego podpisanie może zaszkodzić integracji Mołdawii z Europą. Obok nacisku państw zachodnich na Voronina wpłynęły protesty społeczne. Już w 2004 Mołdawia, w odpowiedzi na nowe sugestie negocjatorów z OBWE, Ukrainy i Rosji, przedstawiła zupełnie odmienny projekt uregulowania kwestii naddniestrzańskiej, przede wszystkim ograniczający kompetencje parlamentów Gagauzji i Naddniestrza. Odpowiedzią Tyraspola było stwierdzenie, że Naddniestrze nadal było zainteresowane podpisaniem memorandum Kozaka, ewentualnie utworzeniem "wolnej federacji dwóch równoprawnych podmiotów".

Przypisy

Bibliografia
 J. Solak, Mołdawia: republika na trzy pęknięta. Historyczno-społeczny, militarny i geopolityczny wymiar "zamrożonego konfliktu" o Naddniestrze, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2014, .

Historia Mołdawii
Polityka Naddniestrza
Polityka Mołdawii
2003 w Mołdawii


text:
Richard John Williams (né le  à Topeka dans l'état du Kansas) est le guitariste du groupe de rock américain Kansas depuis leur premier album éponyme en 1974 .

Biographie
Williams a perdu son œil droit dans un accident de feu d'artifice dans son enfance. Il a porté une prothèse oculaire pendant de nombreuses années, mais porte désormais un cache-œil à la place.

Enfant, Williams commence à jouer sur un ukulélé, mais passe rapidement à la guitare. Ses premières influences comprennent les Beatles et l'ensemble de l'invasion pop-rock britannique.

A ses débuts dans Kansas, Williams partage les parties de guitare avec le claviériste / guitariste Kerry Livgren . À la fin des années 1980, ce sera avec Steve Morse, futur Deep Purple . Après divers changements de personnel au sein de Kansas, Williams y devient le guitariste principal  jusqu'au passage de Zak Rizvi entre 2016 et 2021, bien que le violoniste du groupe, David Ragsdale, y joue aussi des parties de guitare lorsque le groupe interprète des chansons avec peu ou pas de violon, comme Portrait (He Knew ), Fight Fire With Fire ou Carry On My Wayward Son.

Williams et le batteur Phil Ehart sont les deux seuls membres fondateurs de Kansas qui n'ont jamais quitté le groupe et qui jouent sur tous ses albums.

Parmi les chansons que Rich a co-écrit avec le groupe, on trouve Can I Tell You, No Room for a Stranger et le hit Play the Game Tonight.

Rich est également membre du bref projet parallèle de Kansas en 2008 Native Window avec ses membres Billy Greer, Phil Ehart et David Ragsdale.

Vie personnelle
Le groupe Kansas est basé à Atlanta, en Géorgie depuis plus de 30 ans. En 2020, Rich et sa femme, Debbie déménagent à Linville en Caroline du Nord.

Discographie

Kansas
 Voir Discographie de Kansas

Native Window

 2008 : Native Windows

Liens externes

 Site de fans de Richard Williams

Notes et références

Guitariste américain de rock
Naissance en février 1951
Membre de Kansas


text:
Ha lavorato come professore di teologia sistematica e preside presso il Seminario Teologico di Dallas e come presidente e professore presso la Cairn University. È considerato uno dei più influenti teologi americani del XX secolo. È stato un notevole sostenitore del classico dispensazionalismo premillenario.

Istruzione e famiglia
I genitori di Charles Ryrie furono John Alexander e Elizabeth Caldwell Ryrie a St. Louis, nel Missouri, ed è cresciuto ad Alton, nell'Illinois. Dopo essersi diplomato al liceo nel 1942, frequentò per un semestre la scuola The Stony Brook a Long Island, dove conobbe il preside Frank E. Gaebelein.

Ryrie frequentò l'Haverford College, con l'intenzione di seguire suo padre in una carriera bancaria. Tuttavia, durante il primo anno, durante il quale incontró il fondatore del Seminario Teologico di Dallas Lewis Sperry Chafer, Ryrie inizió a dedicare la sua vita al ministero cristiano e lasciò Haverford per studiare teologia al Seminario Teologico di Dallas. Un anno dopo, ha conseguito il Th.M. (1947), (maestria in teologia), e due anni dopo ha conseguito il suo Th.D. (1949). (dottorato in teologia). Ha continuato a completare il suo dottorato in filosofia (1953) presso l'Università di Edimburgo. Ha anche conseguito un diploma dalla Liberty Baptist Theological Seminary, ora Liberty University School of Divinity.

Nel 1987 Ryrie e sua moglie divorziarono. Credendo che la Bibbia non permettesse alle persone divorziate di risposarsi, decise di vivere il resto della sua vita da single, nonostante il successivo matrimonio di sua moglie. Il Dr. Ryrie era il padre di tre figli e tre nipoti.

Carriera accademica
Ryrie ha iniziato la sua carriera accademica insegnando un'estate per il Midwest Bible and Missionary Institute (che alla fine diventerà parte del Calvary Bible College). Ryrie si unì alla facoltà del Westmont College nel 1948 e alla fine divenne decano e presidente del Dipartimento di Studi Biblici e Filosofia. Tornò al Seminario Teologico di Dallas nel 1953 per insegnare teologia sistematica, ma rimase per diversi anni a servire come presidente del Philadelphia College of the Bible (ora Cairn University), dal 1958 al 1962. È stato anche un professore a contratto dall'autunno 1991 all'autunno 2001. Dopo essere tornato a Dallas ancora una volta, è diventato decano degli studi di dottorato fino al suo pensionamento nel 1983. Ryrie ha scritto 32 libri che hanno venduto più di 1,5 milioni di copie. [7] Inoltre, la sua bibbia di studio ha venduto oltre 2,6 milioni di copie. Ryrie era inoltre un appassionato collezionista di bibbie rare di qualità e manoscritti biblici.

Pubblicazioni
Due dei suoi libri (The Miracles of Our Lord e So Great Salvation) hanno ottenuto il Gold Medallion Book Award. Altre pubblicazioni includono:

Dispensazionalismo oggi, 1965; The Moody Bible Institute of Chicago. NOTA: Questa è una versione precedente del riferimento al libro sottostante che potrebbe essere stata rivista.

A Survey of Bible Doctrine Moody Press, 1972 (Prima edizione), 1989 (undicesima edizione) ISBN 0-8024-8438-7 NOTA: questo titolo è disponibile anche in versione elettronica da utilizzare con e venduto da: Logos Bible Software.

Ryrie's Concise Guide to the Bible, Here's Life Publishers, 1983 ISBN 0-685-09716-1 [Brossura] NOTA: questo titolo è disponibile anche in versione elettronica per l'uso con e venduto da: Logos Bible Software.

Teologia basica, Moody Press, 1986, ISBN 0-89693-814-X

Bilanciamento della vita cristiana, Moody Press, 1994 ISBN 0-8024-0887-7

Risposte bibliche a domande difficili, Tyndale Seminary Press, 2008.

Teologia biblica del Nuovo Testamento, Moody Press, 1959.

Vieni presto Signore Gesù: Che cosa devi sapere su Rapture, Harvest House Publishers, 1996.

Dispensazionalismo, Moody Press, 1995 ISBN 0-8024-2187-3

Dispensazionalismo oggi, Moody Publishers, 1965.

Neo-ortodossia: cosa è e cosa fa, Moody Press, 1956.

Rivelazione, Chicago: Moody Press, 1968.

Guida pratica di Ryrie per la comunicazione della dottrina della Bibbia, Broadman & Holman Publishers, 2005 ISBN 0-8054-4063-1

Così grande salvezza: cosa significa credere in Gesù Cristo, Moody Press, 1997 ISBN 0-8024-7818-2

The Acts of the Apostles, Moody Press, 1961.

La base della fede premillenaria, ministri ECS, 2005.

Il meglio deve ancora venire, Moody Press, 1981.

The Holy Spirit Moody Press 1965 ISBN 0-8024-3565-3

I miracoli di nostro Signore, ECS Ministries, 2005.

Il ruolo delle donne nella Chiesa, gruppo editoriale B & H, 2011.

The Ryrie Study Bible Moody Press 1986, 1994 ISBN 978-0-8024-8902-9

Note

Voci correlate

 Cristianesimo
 Dispensazionalismo
 Bibbia
 Gesù
Esegesi biblica
Teologia sistematica
Teologia cristiana
Protestantesimo
Evangelicalismo
Pentecostalismo
Movimento carismatico
Millenarismo