text:
Prometheus or X-303 and later BC-303 is a fictional starship that appears in the military science fiction television series Stargate SG-1. The ship was first introduced during the shows sixth season in the episode titled "Prometheus", and would go on to become a recurring setting over the remainder of the series as well as being depicted in various spin-off media.

The ship was first written into the show by Joseph Mallozzi and Paul Mullie, and was designed by production designer Bridget McQuire. As well as McQuire, Mullie and Mallozzi, executive producer Brad Wright and art directors James Robbins and Peter Bodnarus also played a significant role in conceptualising and designing the ship.

Modern day naval vessels were the main influence for the ships design, with McQuire basing much of the interior on submarines, whilst destroyers and aircraft carriers helped inform much of the ships exterior.

Development and Production

Concept and initial design

Prometheus was first introduced in the episode of the same name, which was written by Joseph Mallozzi and Paul Mullie. Work on designing the spaceship began in 2002, with the Prometheus being imagined by the shows writers as Earth's answer to the Goa'uld mothership. Mullie described wanting to create a ship that was "exactly the opposite of the Goa'uld ships, which are basically big empty rooms", explaining that executive producer Brad Wright wanted a set with objects that could be interacted with by the actors, such as screens, buttons, chairs and flashing lights; none of which could be found on the shows Goa'uld sets. The shows production designer Bridget McQuire and her team began their work around five weeks before filming commenced. According to McQuire, the writers wanted a ship "that looked less like a hi-tech alien vessel, and more like one that had been built for the USAF".

McQuire focused in on the idea of having contemporary sea-going military craft inform both the interior and exterior of the ships design and had art department coordinator Noeleen Tobin compile a collection of photographs to help the process. Tobin came back with pictures from the bridges, engine rooms and other areas of various United States Aircraft carriers and submarines. McQuire wanted to "incorporate many features we see in military vessels today, and adapt them for space travel", imagining Prometheus as "more or less a destroyer in Space". McQuire specifically wanted to include "confined spaces, low ceilings and plenty of exposed conduits and piping" from submarines and aircraft control towers into the ships design. In her concept, McQuire knew the ship would focus around a bridge space, engine room and that the ship would also contain a hangar bay to house the smaller X-302 fighter craft, although they would not initially be building that part of the set.

After putting together some sketches, McQuire shared her concept with art directors Peter Bodnarus and James Robbins, both of whom then built upon McQuire's ideas, coming up with their own drawings before reconvening to decide upon a more definite, final look for the ship. Robbins was then responsible for developing the exterior schematics and the interior workings of the ship. In his plans for the ship, Robbins purposely chose "function over form", making the ship "utilitarian" in its design, describing it as "not a pretty ship". Furthermore, Robbins reflected the writers desire that the ship "had alien technology in it, but we didn't see that". Robbins created deck plans for the ship, including positioning all of the different components and systems vital to the ships function. Robbins also imagined the ships propulsion, armament and crew compliment in his specifications. Meanwhile, Bodnarus was responsible for developing drawings of the set interiors, such as the bridge, corridors, engine room and air lock. Bodnarus began by building a three-dimensional or virtual set on the computer and set about experimenting "with various views and develop a sense of depth" in the interior spaces of the ship. Once completed, Bodnarus was responsible for creating the final blueprints from which the set would be constructed.

Construction and sets

The set was originally constructed on Stage 6 at The Bridge Studios in Burnaby, Canada. The set was designed and built so that it could be easily taken apart, either entirely or as individual sections; with walls, windows and doors built on wheels or hinges allowing them to be moved for better access during filming. Two main spaces were initially constructed, the bridge and a multi-purpose room, which were interconnected by a hallway. The multi-purpose room was designed to be redressable, initially serving as the ships engine room, dining room and storage room. The hallways were constructed in a figure of 8 configuration allowing for walk and talk scenes to loop round and round the ship as per the needs to the scene, whilst doors and bulkheads could be moved into place to change the layout of the hallways.
 Construction of the set was done to a "very tight schedule", with set decorator Mark Davidson describing it as "an incredible collaboration of different departments to get it as fast as we did". Three different build crews were put together, one for constructing the beams, another the bulkheads and the third crew built the windows and walls. As the set was not going to be entirely complete by the time filming was scheduled to commence, the story for the first episode to feature the ship was changed slightly to reflect the fact that the ship was still under construction. Once filming commenced on the episode "Prometheus", set decorator Mark Davidson and the construction team were still actively building the bridge set, meaning director Peter Woeste was limited to only filming in the multi-purpose room for the first day of shooting.

Dressing the set, the naval theme was continued, whilst also looking to make the decor slightly more "futuristic" and a "cross between military and alien". Initially 15 flatscreen monitors were used to decorate the ship, whilst the older CRT monitors were built into set pieces, with cutouts over-the-top "to make them look a little more high end". Ladders were installed around the ship to give the impression of the scope of Prometheus and that the ship had multiple levels. Numerous pieces of electronic test equipment were also purchased and then taken apart, reconfigured, combined with various pieces made by the model shop and then built into various consoles and set pieces to provide the actors with switches, buttons and lights to interact with. Other features, such as the star-map console on the bridge were made from plexiglass whilst Davidson constructed the ships crystal trays from mainframe computer draws. Davidson combined the more futuristic elements with what he thought of as more "retro" pieces, such as corded telephones and fire extinguishers and a sink/toilet unit from an aircraft.

As a cost saving measure the Prometheus set was redressed to also serve as the Earth ship Daedalus which was introduced in the second season of Stargate Atlantis. The set would then be reused again as the setting for more Earth spaceships and stations, including the Apollo and Midway Station in Stargate Atlantis, Odyssey and Korolev in SG-1 and finally the Hammond in Stargate Universe. The set was expanded upon for its use as subsequent ships and stations, with new consoles, fixtures, corridors and rooms. In 2010 at the end of the first season of Stargate Universe the set was taken down and placed into storage, before eventually being entirely dismantled for auction.

Filming and lighting

The set was fitted with hundreds of florescent lights built directly into the walls, ceilings and floors. Director of photography Jim Menard noted that this meant filming could often rely on the practical lighting, "we can shoot with just the ship lighting and then do if you do a close-up you can fix up their shadows on their eyes and things". When it first came to filming in the set, director Peter Woeste along with chief lighting technician Rick Dean and directors of photography Jim Menard and Andrew Wilson had to work very quickly on their initial lighting design for Prometheus, only having access to the set from the day before filming commenced. Wilson and Woeste decided that whilst the Prometheus was still in the hangar it, as it would be in earlier scenes of the story, it would be under white industrial interior lighting, allowing for some leeway in fully realising the ships fully-operational look. After its introductory episodes of "Prometheus" and "Unnatural Selection", Menard felt the ships lighting was a "little bit red, white and blue" and hoped to "get away from that", whilst director Peter DeLuise felt it was "too bright" onboard and along with Woeste wanted to take the look of the ship "darker" and "moodier" for future episodes. The pair implemented their changes in the episode "Memento", looking to more closely mirror the bridge of an aircraft carrier, relying predominantly on dark-blue lighting with DeLuise believing this could be justified as this was the first time the ship was being depicted as fully-operational.

CGI models and exterior

The Prometheus ship model was created entirely as a computer generated image by the visual effects studio Image Engine, with the studio basing their work on Robbin's drawings. Rainmaker Digital Effects also worked on various shots of the ship over the course of the show. Many of the visual effects shots were designed to be reused throughout the show as a money-saving effort. This included the shots such as Frank Simmons (John DeLancie) being blown out of an airlock in the episode "Prometheus", which would later be altered for the episode "Memento", replacing Simmons with the hyperdrive core module. Shots of the Prometheus flying by or landing on different planets were also altered and reused in episodes such as "Memento" and "Beachhead".

Outside of the bridge set a greenscreen was hung allowing for visual effect shots to be added, however as a cost-saving alternative to a star field visual effect production could swap the greenscreen for a black curtain that had small pieces of mirror attached, which when lit gave the effect of a star field. The multi-purpose room window also featured a window and greenscreen which would be used for shots of the ships engine core.

Writing

In order to justify the expense of building such a large set Prometheus was intended to be featured throughout multiple episodes of season six. At this time executive producer Brad Wright expected that this would be the final season of Stargate SG-1 and felt that it was "time to start seeing some of the benefits, some of the repercussions of what we've learned and the technology we've brought back from all the places we've been", imagining both the Prometheus and X-302 as being technical developments that had come about from the Stargate program. Wright also expected that the season would build towards a showdown with Anubis, and planned on using the Prometheus in a Stargate SG-1 feature film that would have concluded the show and setup the spinoff series Stargate Atlantis. In conceptualizing and writing material set on board the Prometheus, the writers spent time theorising what "the United States Air Force do with a big ship in outer space", combining elements of not just the Air Force, but also the Navy and imagining how it would work.

The writers were conscious of comparisons to science fiction series Star Trek, with Paul Mullie acknowledging that by setting episodes onboard Prometheus "You might say we're sort of straying into Star Trek territory now", whilst Peter DeLuise called the episode "Memento" "a lot of fun being able to do our own Star Trek-type thing". Despite this, Joseph Mallozzi stated that the show wouldn't turn into Star Trek, whilst Cooper justified earth building ships like the Prometheus as "a natural progression", proclaiming "I love the ships. I think they're cool, and I think ship shows are cool. I don't think we're ever in danger of becoming Star Trek". In writing episodes set on board the Prometheus, writers such as Damian Kindler felt that it was important that he not lose sight of what Stargate SG-1 was about and in writing "Memento" explained "you can't get too in love with the fact you've got a new big toy to play with", believing that stories involving the ship should all come back to the Stargate.

In season seven, the Prometheus registry was changed from X-303 to BC-303. Writer Joseph Mallozzi confirmed that the ship was no longer deemed "experimental" and that BC was short for Battle Cruiser. As the show continued into its seventh and eighth season, Joseph Mallozzi felt that Prometheus had become a character that the show needed to "to check in on now and again" and executive producer Robert C. Cooper would encourage the writers to set stories on board the ship in order to justify keeping the set up, resulting in episodes such as "Memento", "Grace" and "Prometheus Unbound".

Daedalus, the sister-ship of Prometheus was originally imagined as an "improved version of the Prometheus" by art director James Robbins when blueprints of the ship were first shown in the episode "Moebius", however these plans were abandoned with art director Peter Bodnarus entirely reimagining the Daedalus as its own new class of ship.

Destruction

In writing the ninth season of Stargate SG-1, executive producer Robert C. Cooper made the decision that the Prometheus would be destroyed. This was in response to the Prometheus set at the time also being used as the Earth ship Daedalus in spinoff series Stargate Atlantis. Whilst based around the same set, the two ship interiors had a number of differences, such as the main window, a number of the consoles and other fixtures on the bridge, which had to be changed over depending on which ship was being used in the scene. To save production the time and money of flipping the set, Cooper decided that destroying the Prometheus would instead allow Stargate SG-1 to introduce its own Daedalus-class ship - the Odyssey.

The destruction of the ship would take place in the episode "Ethon", at the hands of an Ori satellite weapon. Cooper wanted the destruction sequence to be "Titanic in space", feeling that it was important to show SG-1 and Prometheus "mess everything up" and result in a "massive, massive tragedy" occurring. Playing off the imagery of the Titanic sinking, Cooper wanted the Prometheus being destroyed "to take a long, painful time" and encouraged visual effects supervisor Michelle Comens to make the visual effects shot as long as possible. Writers Joseph Mallozzi and Paul Mullie had originally written scenes for the episode "Ripple Effect" that would foreshadow the destruction of the ship, however they were ultimately cut for time.

Auction

Many of the set pieces were reworked into the later Daedalus-class ships sets. After being deconstructed in 2010 some set pieces and props from the ship were sold at auction, this included the pilot and tactical consoles which sold for US$600 and US$1,250 respectively, whilst the captains chair sold for US$1,750. Bridge chairs, control crystal trays, girders from the corridor set and control panels were also auctioned off. The 23-page set blueprints were also sold at auction for USD 1,600.

Depiction
The Prometheus, also known as X-303 first appears in the episode of the same name, where it is still under construction in a secret underground facility in Nevada. The ship has been constructed by the United States Air Force using a combination of human and alien technology that has been acquired by Stargate Command over the years. The incomplete ship is stolen by rogue NID operatives, including Frank Simmons and the Goa'uld, Adrian Conrad. After Prometheus is recaptured by SG-1, in "Unnatural Selection", the Asgard Thor enlists SG-1 and the ship to help deal with a Replicator threat on the Asgard homeworld. In the episode "Memento", Prometheus undergoes its shakedown flight and is now under the command of Colonel William Ronson. During testing, the hyperdrive engine overloads and the crew are forced to eject the core, stranding them on a world called Tagrea, where they have to locate the Stargate which has been buried. Without a working hyperdrive engine, the Prometheus remains stranded on Tagrea and in the episode "Enemy Mine" Stargate Command are mining the alien mineral Naquadah to construct more BC-303 ships.

In the episode "Grace" the ship begins it voyage back to Earth using a hyperdrive acquired from a Goa'uld Alkesh in the episode "Avenger 2.0". Once back on earth, General George Hammond assumes command of the ship to defend the planet against the forces of Anubis in "Lost City". After the battle, in the episode "New Order" Colonel Lionel Pendergast is made the commanding officer of Prometheus and in "Endgame" the ship undergoes a refit, with the Asgard installing beam technology and a hyperdrive engine. General George Hammond once again assumes command of Prometheus in the episode "Prometheus Unbound" when he leads a rescue mission to find the Atlantis expedition, but on route is hijacked by Vala Mal Doran and are ultimately forced to return to earth. The Prometheus was due to be fitted with new railguns, however these were instead sent to Atlantis to help defend them against the Wraith in the Stargate Atlantis episode "The Siege".

By the episode "Avalon" the ship has been fitted with Asgard sensors, which it uses to assist SG-1 in locating an Ancient structure beneath the Glastonbury Tor. After the Ori attack a Free Jaffa world in "Beachhead", SG-1 travel on board the ship to attempt to stop the Ori invasion and ultimately halt construction of the first Ori Supergate. The ships Asgard transporter is used to help thwart Ba'al from destroying part of Downtown Seattle in "Ex Deus Machina". In the episode "Ripple Effect" SG-1 along with another version of the team from an alternate reality use the ship to close a breach in space. Stargate Command is asked by Jared Kane to help destroy an Ori satellite that has been built by his people, The Rand Protectorate, who intend on annihilating the rival nation on their world, Caledonia. SG-1 and Prometheus travel to Kane's homeworld of Tegalus, but soon realise the satellite is more than the ship can handle. As the ship is disabled, Pendergast helps transport the crew to safety before going down with the ship. Around a year later whilst stuck in an alternate reality, Samantha Carter is taken on board the Prometheus, which is now being used as Air Force One by President Hank Landry.

The Prometheus was included as a non-playable vehicle in the cancelled video game  Stargate SG-1: The Alliance, that was in development around 2004. In 2021 the Prometheus was added as a controllable vehicle in the mobile game AstroKings, along with other elements from the Stargate television franchise.

Critical reaction

Sean Ferrick for WhatCulture called Prometheus "something of a symbol for the earlier to middle age of the show, bulky but still fully functional", noting the storytelling possibilities that the ship created for Stargate SG-1 in expanding beyond just using the Stargate "while still keeping the show grounded where it needed to be". Also writing for WhatCulture, Alastair Greenwell called the ship's introduction "worth the wait", believing that the teething issues in episodes such as "Memento" "only endears the ship more to the fans". Keith DeCandido for Tor.com felt the ship was representative of Earth "becoming an actual power in the galaxy as opposed to an irritant". Darren Sumner, founder of fansite Gateworld disliked the design of the Prometheus, and despite finding it exciting that Earth had developed an interstellar battlecruiser, he thought it was "ridiculously ugly". Fansite Dial the Gate host David Read shared Sumner's sentiments, and also highlighted his dissatisfaction at the existence of the Prometheus not being setup or foreshadowed prior to its reveal in episode of the same name.

In discussing the role of spaceships, including the Prometheus, and how it impacted Stargate SG-1, Gateworld's David Read felt that the Stargate and the ship were often in conflict with each other as storytelling devices, and was of the opinion that ships should "carry stories as minimally as possible", fearing that the show could turn into Star Trek. Sumner felt that in season six and season seven the spaceships "were not infringing" on the Stargate, but believed in season nine and season ten they were "really encroaching on the Stargate as the centre-piece of the show", believing that episodes such as "Memento" and "The Pegasus Project" were "good examples of using our ships tell to interesting stories that I think build on the world of Stargate, instead of replacing the Stargate".

References

External links
 Prometheus on the fansite Gateworld
 Prometheus on Fandom.

Fictional spacecraft
Stargate


text:
La taxe sur les transactions financières ou TTF est une taxe française mise en place par le président Nicolas Sarkozy en 2012. Elle est inspirée par la proposition de taxe Tobin, quoique cette dernière ne s'applique qu'aux seules transactions monétaires internationales.

Principe
Chaque achat d'action d'une entreprise française dont la capitalisation boursière dépasse un milliard d'euros se voit appliquer la taxe. Le taux peut être modifié par l'État chaque année. La taxe est facturée par l'opérateur fournissant des services d'investissement.

La taxe s'applique sur les transferts de propriété, ce qui signifie qu'elle ne s'applique que sur les opérations d'achat au comptant. Pour une opération de vente à découvert, la taxe est appliquée au moment de la clôture de la position (rachat). Les opérations à terme, comme les opérations au SRD (service de règlement différé), en sont exonérées.

Par exemple, les opérations suivantes sont exonérées : achats au comptant avec revente dans la journée (avant la clôture), ou achats à découvert avec revente en fin de mois (SRD).

Histoire
Le projet s'est inspiré en France du concept de la taxe Tobin. La taxe est votée par le Parlement en février 2012. Elle entre rapidement en application le  par le biais d'une loi de finance rectificative. La prévision du gouvernement est celle d'un gain de 1,6 milliard d'euros par an pour les finances publiques. Elle ne rapporte que 300 millions d'euros par an en 2012.

Cette loi devait être complétée par la taxe sur les transactions financières dans l'Union européenne votée par le Parlement européen en , mais les désaccords entre les pays signataires n'avaient toujours pas permis de mettre en œuvre le projet à l'été 2016.

Le taux de la taxe évolue avec le temps. De 0,2% en , il passe à 0,3% en .

En outre, à compter de 2018, les transactions intra-journalières sont exclues de l'assiette.

Produit
La TTF a rapporté aux finances publiques, en millions d'euros :

(p) : prévision

Critiques et limites

Échec dans l'atteinte des objectifs
La Cour des comptes mène en 2017 une étude sur les effets de la taxe. Dans une note adressée aux ministres de l'Économie et des Finances ainsi qu'à celui des Comptes publics (Bruno Le Maire et Gérald Darmanin), la cour estime que la taxe sur les transactions financières est un échec relatif. Si elle permet à l'État d'engranger un milliard d'euros par an, la taxe n'a atteint : .

Frein à l'attractivité française
La taxe sur les transactions financières est accusée, faute de généralisation internationale, de défavoriser la place de Paris par rapport aux autres places financières mondiales et de décourager les investissements de capitaux en France. Les volumes d'échange des entreprises françaises concernées par la TTF se sont réduits après l'instauration de la taxe, bien que sans impact sur la volatilité et la liquidité des titres. L'économiste d'Harvard, Kenneth Rogoff, juge qu'elle a  et que c'est . Le Cercle des économistes juge cette taxe  et .

Échec dans la lutte contre la spéculation
La taxe sur les transactions financières, dans sa forme actuelle, ne limiterait pas les tentations spéculatives faute de n'être appliquée ni aux transactions intraday (achat avec revente dans la journée, qui représentent 80% des transactions), ni aux produits dérivés. La comparant avec la taxe Tobin, Jean Arthuis écrit que .

L'étude de la Cour des comptes remarque que la taxation ne pèse pas sur le secteur financier mais sur les clients des intermédiaires financiers, les activités les plus spéculatives ne sont pas taxées et la taxe ne s'est pas généralisée au niveau européen.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Taxe sur les transactions financières dans l'Union européenne
 Taxe Tobin
 Histoire des bourses de valeurs

Liens externes
 Légifrance

Taxe sur les transactions financières
Fiscalité en France

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Lucas Osiander (* 16. Dezember 1534 in Nürnberg; † 17. September 1604 in Stuttgart) war ein deutscher Pfarrer der Evangelischen Landeskirche in Württemberg. Er war der Sohn des Reformators Andreas Osiander.

Leben

Schon früh von seinen Eltern zum Studium angehalten, besuchte er die Schule in Nürnberg und Universität Königsberg (Preußen). 1555 wurde er Diaconus in Göppingen, 1558 Pfarrer und Superintendent in Blaubeuren und 1563 Pfarrer an der Leonhardskirche in Stuttgart. Schon während dieser Zeit auch in kirchenpolitischen Missionen unterwegs, wurde Osiander 1569 zum fürstlich württembergischen Hofprediger und Mitglied des Konsistoriums berufen. Im gleichen Jahr wurde er genannt als Mitherausgeber der Psaltervertonungen von Sigmund Hemmel. Er war an den Vorbereitungen der Konkordienformel beteiligt und erstellte zusammen mit Jakob Heerbrand deren offizielle lateinische Übersetzung. 1583 wurde er in Tübingen zum Dr. theol. promoviert. 1596 wurde er Abt und Prälat (Generalsuperintendent) in Adelberg. Aus dieser Stelle wegen seiner Stellungnahme gegen die Juden 1598 vom Herzog entlassen, wirkte er kurzzeitig als  Prediger in Esslingen am Neckar, kehrte aber nach einem Jahr nach Adelberg zurück.

Gleichermaßen in Theologie und Musik bewandert, initiierte Lucas Osiander das erste württembergische Gesangbuch von 1583 und vertonte 1586 die reformatorischen Kernlieder als "Kantionalsätze", um damit der Gemeinde die Möglichkeit zu geben, bei Figuralmusik mitzusingen.

Von ihm stammt wahrscheinlich der Text des Kirchenliedes Gott Vater, Herr, wir danken dir (Evangelisches Gesangbuch, Regionalteil Württemberg Nr. 557).

Seine Bibelkommentare fanden Aufnahme in die sogenannte Osianderbibel, die der Verlag Stern in Lüneburg ab 1650 herausbrachte. Es handelt sich um eine reine Textbibel nach der Übersetzung Martin Luthers.

Familie
Lucas Osiander war zweimal verheiratet. Seine erste Ehe schloss er 1555 in Nürnberg mit Margarethe Entringer (* 1524; † 16. Januar 1566), der Witwe des Pfarrers in Winnenden, Kaspar Leyser (* 20. Juli 1526; † Ende 1554 in Nürtingen). Aus erster Ehe hatte sie den Sohn Polycarp Leyser.

Das Ehepaar hatte vier (nach anderen Quellen: fünf) Kinder. Bekannt sind:
 Monica (* 1559; † 23. Juli 1611) verh. mit Superintendent Johannes Schuler Kirchheim/Teck, 8 Kinder
 Andreas Osiander der Jüngere (* 1562 in Blaubeuren; † 1617 in Tübingen)
 Johann Osiander (* 1564 in Stuttgart; † 1626)
 Paul (* 1565)

Nach dem Tod seiner ersten Frau heiratete Lucas Osiander im Mai 1566 Tabitha (* 21. Dezember 1539 in Waldenbuch; † 22. März 1625 in Tübingen), die Tochter des Pfarrers und Spezialsuperintendenten in Waldenbuch Vitus Engel und dessen Ehefrau Elisabeth (geb. Siglin). Aus dieser zweiten Ehe gingen sieben Kinder hervor, die alle in Stuttgart geboren wurden. Folgende Kinder sind bekannt:

 Catharina (* 1568; † 1633 in Stuttgart; verh. mit dem Pfarrer Ludwig Braitmayer (Breitmaier) in Bittenfeld)
 Tabitha (* 1569; † 1620 in Urach)
 Lucas (* 1571; † 1638 in Tübingen)
 Sara (* 1573)
 Elisabetha (* 1576)
 Joseph (* 1589; † 1635)
 Maria (* 1597)

Literatur

 Fritz Roth: Restlose Auswertungen von Leichenpredigten und Personalschriften für genealogische und kulturhistorische Zwecke. Band 2. Selbstverlag, Boppard am Rhein 1961, R 1592

 Hermann Ehmer: Lucas Osiander (1534-1604). In: Stadtarchiv Stuttgart: Digitales Stadtlexikon, publiziert am 31. März 2021.
 Johannes Renz: Maßnahme gegen antijüdische Hetze und Verschwörungstheorien? Die Absetzung des Adelberger Abts Lucas Osiander d. Ä. im Jahr 1598. In: Archivnachrichten. Landesarchiv Baden-Württemberg, Nr. 62, März 2021, S. 18–19 (online).

Weblinks

 Digitalisierte Drucke von Lucas Osiander in der Post-Reformation Digital Library
 Kurzbiographie beim Forschungsprojekt Controversia et Confessio der Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz
 Weihnachtslieder von Lucas Osiander
 Osianderbibel in der Niedersächsischen Landesbibliothek
 Digitalisat und PDF (645mb) von der Uni- und Landesbibliothek Sachsen-Anhalt
 Osianderbibel in neuer Schriftart und neuer Rechtschreibung

Einzelnachweise

Lucas Der Altere
Lutherischer Theologe (16. Jahrhundert)
Lutherischer Theologe (17. Jahrhundert)
Person (Nürnberg)
Person (Württemberg bis 1803)
Generalsuperintendent (Adelberg)
Lutherischer Abt (Adelberg)
Komponist (Kirchenmusik)
Deutscher
Geboren 1534
Gestorben 1604
Mann


text:
Simeon II. bezeichnet folgende Personen:

* Simeon II. (Patriarch) (~10–70), jüdischer Patriarch
 Simeon II. (* 1937), Zar von Bulgarien und bulgarischer Politiker, siehe Simeon Sakskoburggotski
 Simeon II. (Jerusalem), Patriarch


text:
Vertigo milium, common name the blade vertigo, is a species of minute air-breathing land snail, a terrestrial pulmonate gastropod mollusk in the family Vertiginidae, the whorl snails.

The variety Vertigo milium var. antillarum Pilsbry, 1934  is a taxon inquirendum.

Shell description
The shell is small, subcylindrical, smooth shining. Growth lines are very fine, a little oblique. Apex is smooth. The color of the shell is dark chest-nut. The shell has 5 rounded whorls, that are somewhat regularly increasing and decreasing to a bluntly rounded apex. Sutures are impressed.

The aperture is obscurely semicircular, lateral and truncated above. The "circumference" of the aperture is "made up of two curves of different radius uniting in the peristome, where the junction causes an angle projecting inwards, the smaller curve comprising about one-fourth part and forming the superior portion of the peristome. The aperture has six teeth as follows: two sharp, projecting teeth of about equal size placed on the parietal wall and dividing that region into three nearly equal parts; one on the columella, large, massive, broad; a third placed on the outer lip above or at the junction of the two radii, long, curved, ridge-like, pointing directly between the two parietal teeth; a fourth on the base of the lip, small, conical, tubercular; and one large, entering, elevated, long lamina, which begins on the base of the lip and curves backward until it disappears behind the columella tooth (this is the "gular lamina" of Sterki). Peristome is white or brownish-white, reflected, the terminations separated, but joined by a prominent callus. The umbilicus is well marked, open, deep. Base of the shell is rounded.

The width of the shell is 0.80–0.90 mm. The height of the shell is 0.90–1.40 mm. The height of aperture is 0.25–0.30 mm.

Anatomy
The animal is similar in form to the other species of Vertigo. The color is dirty white, darker on the upper surface. The foot is very broad,
posterior of the center, from whence it tapers rapidly to a point. The foot is thick and fleshy and well able to support the light shell. Eye-peduncles are of medium length, somewhat enlarged at the tips, where the eyes are placed.

The jaw is very slightly arcuate, the ends a trifle rounded. Concave margin is notched and anterior surface lightly striated. The jaw is of equal width throughout its length.

The formula of the radula is like this: 2 7 7 +  +  +  + 2 7 7

Teeth are as in the other members of the genus. There are four perfect lateral teeth and the first marginal tooth is similar but with a second outer
cusp. From this point the marginals become wider, the inner cusp remains always the larger, and the outer cusp develops from five to seven small cusps or denticles.

Distribution
Distribution of Vertigo milium include Illinois, Maine to Minnesota, Ontario and Quebec, Canada, to Florida and Texas, USA.

Habitat
Baker (1902) described habitat like this: "Gregarious. Found plentifully under leaves, stones and sticks, in moist situations."

References
This article incorporates public domain text from reference.

 Gould, A. A. (1840). Monograph of the species of Pupa found in the United States; with figures. Boston Journal of Natural History. 3(3): 395-404, plate 3.
 Thompson, F. G. (2011). An annotated checklist and bibliography of the land and freshwater snails of México and Central America. Florida Museum of Natural History Bulletin. 50(1): 1-299
 Rosenberg, G. & Muratov, I. V. (2006). Status report on the terrestrial Mollusca of Jamaica. Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia. 155: 117-161; Erratum: 156: 401 (2007).

External links
 photos of live Vertigo milium
 photo of the shell of Vertigo milium
 photos of shells of Vertigo milium
 Manual of Conchology, volume 25, plate 13, figures 1–7.
 Pilsbry, H. A. (1900). Land snails of Cape May, New Jersey. The Nautilus. 14(7): 73-75
 Pilsbry, H. A. (1911). Land shells of Atlantic City, New Jersey. The Nautilus. 25(3): 34-35

milium
Molluscs of Canada
Molluscs of the United States
Gastropods described in 1840
Taxa named by Augustus Addison Gould


text:
Roza Boyanova –en búlgaro, Роза Боянова– es una deportista búlgara que compitió en piragüismo en la modalidad de aguas tranquilas. Ganó una medalla de oro en el Campeonato Mundial de Piragüismo de 1977 en la prueba de K4 500 m.

Palmarés internacional

Referencias

Boyanova, Roza
Boyanova, Roza


text:
Stephostethus barunus es una especie de coleóptero de la familia Latridiidae.

Distribución geográfica
Habita en la India.

Referencias

Barunus
Coleópteros de India


text:
Domna (; , Domno) is a rural locality (a selo) in Yeravninsky District, Republic of Buryatia, Russia. The population was 160 as of 2010. There are 11 streets.

Geography
Domna is located 13 km northeast of Sosnovo-Ozerskoye (the district's administrative centre) by road. Sosnovo-Ozerskoye is the nearest rural locality.

References

Rural localities in Yeravninsky District


text:
Audiology (from Latin , "to hear"; and from Greek , -logia) is a branch of science that studies hearing, balance, and related disorders. Audiologists treat those with hearing loss and proactively prevent related damage. By employing various testing strategies (e.g. behavioral hearing tests, otoacoustic emission measurements, and electrophysiologic tests), audiologists aim to determine whether someone has normal sensitivity to sounds. If hearing loss is identified, audiologists determine which portions of hearing (high, middle, or low frequencies) are affected, to what degree (severity of loss), and where the lesion causing the hearing loss is found (outer ear, middle ear, inner ear, auditory nerve and/or central nervous system). If an audiologist determines that a hearing loss or vestibular abnormality is present, they will provide recommendations for interventions or rehabilitation (e.g. hearing aids, cochlear implants, appropriate medical referrals).

In addition to diagnosing audiologic and vestibular pathologies, audiologists can also specialize in rehabilitation of tinnitus, hyperacusis, misophonia, auditory processing disorders, cochlear implant use and/or hearing aid use. Audiologists can provide hearing health care from birth to end-of-life.

Audiologist
An audiologist is a health care provider specializing in identifying, diagnosing, treating, and monitoring disorders of the auditory and vestibular systems. Audiologists are trained to diagnose, manage and/or treat hearing, tinnitus, or balance problems. They dispense, manage, and rehabilitate hearing aids and assess candidacy for and map hearing implants, such as cochlear implants, middle ear implants and bone conduction implants. They counsel families through a new diagnosis of hearing loss in infants, and help teach coping and compensation skills to late-deafened adults. They also help design and implement personal and industrial hearing safety programs, newborn hearing screening programs, school hearing screening programs, and provide special or custom fitted ear plugs and other hearing protection devices to help prevent hearing loss. Audiologists are trained to evaluate peripheral vestibular disorders originating from pathologies of the vestibular portion of the inner ear.  They also provide treatment for certain vestibular and balance disorders such as Benign Paroxysmal Positional Vertigo (BPPV).  In addition, many audiologists work as auditory or acoustic scientists in a research capacity.

Audiologists are trained in anatomy and physiology, hearing aids, cochlear implants, electrophysiology, acoustics, psychophysics and psychoacoustics, neurology, vestibular function and assessment, balance disorders, counseling and communication options such as sign language. Audiologists may also run a neonatal hearing screening program which has been made compulsory in many hospitals in US, UK and India.
An audiologist usually graduates with one of the following qualifications: BSc, MSc(Audiology), AuD, STI, PhD, or ScD, depending the program and country attended. In 2018, a report by CareerCast found the occupation of audiologist to be the third least stressful job surveyed.

History
The use of the terms audiology and audiologist in publications has been traced back only as far as 1946. The creator of the term remains unknown, but Berger identified possible originators as Mayer BA Schier, Willard B Hargrave, Stanley Nowak, Norman Canfield, or Raymond Carhart. In a biographical profile by Robert Galambos, Hallowell Davis is credited with coining the term in the 1940s, saying the then-prevalent term "auricular training" sounded like a method of teaching people how to wiggle their ears.  the first US university course for audiologists was offered by Carhart at Northwestern University, in 1946.

Audiology was born of interdisciplinary collaboration. The substantial prevalence of hearing loss observed in the veteran population after World War II inspired the creation of the field as it is known today.  The International Society of Audiology (ISA) was founded in 1952 to "…facilitate the knowledge, protection and rehabilitation of human hearing" and to "…serve as an advocate for the profession and for the hearing impaired throughout the world." It promotes interactions among national societies, associations and organizations that have similar missions, through the organization of a biannual world congresses, through the publication of the scientific peer-reviewed International Journal of Audiology and by offering support to the World Health Organization's efforts towards addressing the needs of the hearing impaired and deaf community.

Requirements

Australia
In Australia Audiologists must hold a Master of Audiology, Master of Clinical Audiology, Master of Audiology Studies or alternatively a bachelor's degree from overseas certified by the private agency Vocational Education, Training and Assessment Services (VETASSESS). Although audiologists in Australia are not required to be a member of any professional body, audiology graduates can undergo a clinical training program or internship leading to accreditation with Audiology Australia (AudA) or the Australian College of Audiology (ACAud) which involves supervised practice and professional development, and typically lasts one year.

To provide rehabilitative services to eligible pensioners, war veterans, and children and young adults under the age of 26 as part of the Hearing Services Program, an audiologist must hold a qualified practitioner (QP) number which can be sought by first obtaining accreditation.

Brazil
In Brazil, audiology training is part of speech pathology and audiology undergraduate, four-year courses. The University of São Paulo was the first university to offer a bachelor's degree, and it started operations in 1977. At the federal level, the recognition of the educational programs and the profession of speech pathologist and audiologist took place on December 9, 1981, signed by President João Figueiredo (law no. 6965). The  terms  audiology and  audiologist can be tracked in Brazilian publications since 1946.  The work of audiologists in Brazil was described in 2007.

Canada
In Canada, a masters of science (MSc) is the minimum requirement to practice audiology in the country. The profession is regulated in New Brunswick, Quebec, Ontario, Manitoba, Saskatchewan, Alberta, and British Columbia, where it is illegal to practice without being registered as a full member in the appropriate provincial regulatory body.

Bangladesh
A BSc (Hons) in audiology and speech language pathology is required.

India
To practice audiology, professionals need to have either a bachelor's or a master's degree in audiology and be registered with Rehabilitation Council of India (RCI).

Malaysia
Three Malaysian educational institutions offer degrees in audiology.

United Kingdom
There are currently five routes to becoming a registered audiologist:
 FdSc in hearing aid audiology
 BSc in audiology
 MSc in audiology
 Fast-track conversion Diploma for those with a BSc in another relevant science subject, available at Southampton, Manchester, UCL, London, and Edinburgh
 BSc(Hons) in clinical physiology (audiology) available at Glasgow Caledonian University (all applicants must be NHS employees)

United States
In the United States, audiologists are regulated by state licensure or registration in all 50 states and the District of Columbia. Starting in 2007, the doctor of audiology (AuD) became the entry-level degree for clinical practice for some states, with most states expected to follow this requirement very soon, as there are no longer any professional programs in audiology which offer the master's degree. Minimum requirements for the AuD degree include a minimum of 75 semester hours of post-baccalaureate study, meeting prescribed competencies, passing a national exam offered by Praxis Series of the Educational Testing Service, and practicum experience that is equivalent to a minimum of 12 months of full-time, supervised experience. Most states have continuing education renewal requirements that must be met to stay licensed. Audiologists can also earn a certificate from the American Speech-Language-Hearing Association or seek board certification through the American Board of Audiology (ABA). Currently, there are over 70 AuD programs in the United States.

In the past, audiologists have typically held a master's degree and the appropriate healthcare license. However, in the 1990s the profession began to transition to a doctoral level as a minimum requirement. In the United States, starting in 2007, audiologists were required to receive a doctoral degree (AuD or PhD) in audiology from an accredited university graduate or professional program before practicing. All states require licensing, and audiologists may also carry national board certification from the American Board of Audiology or a certificate of clinical competence in audiology (CCC-A) from the American Speech-Language-Hearing Association.

Pakistan
In Pakistan, a master's or doctoral degree in audiology is required to practice this profession. This medical degree must come from a recognised institute, most of which are government, otherwise the person didn't get the license to practice the audiology. Pakistan Medical and Dental Council (PMDC) issues the practicing license to all the medical students. Besides these, the person who provides the medical instruments to these doctors should also have the certificate of accreditation, issued by the Pakistan National Accreditation Council (PNAC).

Portugal
The exercise of audiologist profession in Portugal necessarily imply the qualifications degree in audiology or legally equivalent as defined in Decree-Law 320/99 of August 11 Article 4.

South Africa
In South Africa, there are currently five institutions offering training in audiology. The institutions offer different qualifications that make one eligible for practicing audiology in South Africa. The qualifications are as follows, I) B. Audiology, II) BSc. Audiology, III) B. Communication Pathology (Audiology), and IV) B. Speech Language Pathology and Audiology (BSLP&A). All practicing audiologists are required to be registered with the Health Professional Council of South Africa (HPCSA).

See also

 Audiology and hearing health professionals in developed and developing countries
 Auditory brainstem response (ABR)
 Auditory agnosia
 Auditory processing disorder
 Auditory verbal agnosia
 Audiometrist
 Audiometry
 Balance disorder
 Bone anchored hearing aid (BAHA)
 Cochlear implant
 Computational audiology
 Dichotic listening test
 Earplug
 Electronystagmography (ENG/VNG)
 European Federation of Audiology Societies
 Hearing Aid
 Hearing impairment
 Listening
 Noise induced hearing loss
 Otoacoustic emissions
 Otolaryngology
 Otology
 Speech and language pathology
 Spatial hearing loss
 Tympanometry

References

External links

Otology
Rehabilitation team
Auditory system
Acoustics
Sound

sv:Audionom
th:นักโสตสัมผัสวิทยา


text:
El mawé, también conocido como sateré (formas alternativas mabue, maragua, andira, arapium), es una lengua tupí de Brasil. Tiene alrededor de 7000 hablantes la mayoría de ellos monolingües.

Descripción lingüística

Fonología
El inventario consonántico viene dado por:

El inventario vocálico es:

Referencias

Enlaces exteriores
 Mateus 1, Tupana Ehay Satere Mawe Pusupuo (MAVNT) The New Testament in Sataré-Mawé
 Example of publications in Sataré-Mawé

Lenguas tupí
Lenguas de Brasil


text:
Afrogamasellus bakeri är en spindeldjursart som beskrevs av Hurlbutt 1974. Afrogamasellus bakeri ingår i släktet Afrogamasellus och familjen Rhodacaridae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spindeldjur
bakeri


text:
Ágh Norbert (Dunaújváros, 1970. február 5. –) sokszoros magyar bajnok, magyar válogatott olimpikon, többszörös amerikai bajnok úszó, az 1988. évi olimpiai csapat tagja, sportmenedzser.

A Güttler - Ágh Úszóiskola alapítója és általános vezetője valamint a Magyar Élet és Vízimentő Szakszövetség alelnöke.

2003-2004 között a Magyar Aerobik Szövetség elnöke es Magyar Torna Szövetség alelnöke.

2000-2014 között a Swimming World Magazine európai tudósítója.

Források

 www.mevsz.hu
 www.uszosuli.hu
 https://www.youtube.com/watch?v=lgct7JWC_Y8
 http://www.swimmingworldmagazine.com/
 https://www.youtube.com/watch?v=Y8JtXtlmaaI

Magyarország az 1988. évi nyári olimpiai játékokon#Úszás

1970-ben született személyek
Dunaújvárosiak
Élő személyek
Magyar úszók
Magyar sporttisztviselők
Magyar olimpikonok


text:
La Bundesautobahn 369 è una breve autostrada federale tedesca, che si dirama dalla A 36 nei pressi di Vienenburg e termina a Bad Harzburg.

Percorso

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

 369


text:
Avera Health is a regional health system based in Sioux Falls, South Dakota, United States, comprising more than 300 locations in 100 communities throughout South Dakota, Minnesota, Iowa, Nebraska and North Dakota. Avera serves a geographical footprint of more than 72,000 square miles and 86 counties, and a population of nearly 1 million.

As a fully integrated health system, Avera Health includes Avera Medical Group, which is composed of physicians and advanced practice providers who serve patients at nearly 200 secure locations across the five-state region.

Throughout the region, Avera Health offers care in 60 distinct specialties, including behavioral health, cardiology, oncology, orthopedics, brain and spine, neurosurgery, digestive disease, bariatrics, dermatology, endocrinology and diabetes, ophthalmology, pulmonology and sleep medicine, pain management, neonatology, pediatrics, rheumatology, women's specialties and more.

In addition to care, Avera Health Plans was created in 1999 to offer affordable health insurance and a large network of providers. Today, Avera Health Plans serves individuals, families, and employer groups in South Dakota and Iowa and is the third largest health plan in the state of South Dakota.

With more than 16,000 employees and physicians, Avera is South Dakota's largest private employer. The name Avera is derived from a Latin term meaning "to be well."

History
Avera came into existence when two orders of religious women—the Benedictine Sisters of Yankton, South Dakota, and the Presentation Sisters of Aberdeen, South Dakota—merged their Catholic health care systems into a single entity.

These two religious orders serve as Avera's sponsors; that is, their association with Avera gives it the status of officially being a work of the Catholic Church.
 Over the years, the sisters have served in many roles, from governance and administration, to nursing, lab and dietary.
 Their focus is on meeting the health care needs of the communities they serve.

Services

Avera eCARE
Avera has provided virtual care that dates back to 1993. eCARE uses interactive video and technology to connect with outlying sites through a virtual hospital based in Sioux Falls. eCARE partners with hospitals to provide increased access to specialists through:
 eICU CARE
 eEmergency
 eConsult
 ePharmacy
 eLongTermCare
 eCorrectional Health

Avera eCARE was sold to Aquiline Capital Partners in the fourth quarter of 2021 and rebranded as Avel eCare.

Avera Careflight
Avera health has operated an air ambulance since May 1986.

Research, genomics and genetics
Avera's genomics team involves multiple professionals locally and internationally. Working primarily with breast and gynecologic cancer patients, this team uses genetic analysis to recommend therapies targeted to fight an individual tumor. The Avera Institute for Human Genetics offers personalized medicine for pain management, behavioral health and more, plus DNA analysis as part of the world's largest twin study, the Netherlands Twins Register (NTR). The Avera Research Institute is conducts clinical trials, cancer registries for breast and thyroid tumors, oncology research nurses, and investigator initiated studies.

Since 2011, Avera has been part of an international trial based in Salzburg, Austria, testing a protocol for women age 41 and over with early stage breast cancer that delivers electron-based intraoperative radiation therapy (IORT) at the time of lumpectomy followed by three weeks of external beam radiation therapy, shortening follow-up external beam radiation therapy by three weeks. A new protocol is testing one-time IORT treatment for patients age 60 and over, eliminating the need for additional radiation.

Solid organ and bone marrow transplant
Avera is home to the region's longest standing kidney transplant program, established in 1993, in addition to pancreas and liver transplant. In 1996, Avera began the region's only Bone Marrow Transplant program, providing both allogeneic and autologous stem cell transplantation.

Clinics and centers
Through its 300 locations, Avera contains various facilities:
 Primary care clinics and rural clinics
 Specialty clinics
 Tertiary care center
 Community hospitals
 Critical access hospitals
 Specialty heart hospital
 Long-term care and retirement communities
 Behavioral health outpatient and inpatient care for seniors, adults, adolescents and children
 Free-standing outpatient surgery center
 Patient-centered cancer centers
 Sports training and fitness facilities
 Home care and hospice
 Home medical equipment

Locations
The Avera Central Office is based in Sioux Falls, S.D., with six regional centers:
 Avera St. Luke's Hospital, Aberdeen, South Dakota
 Avera Marshall Regional Medical Center, Marshall, Minnesota
 Avera Queen of Peace Hospital, Mitchell, South Dakota
 Avera St. Mary's Hospital, Pierre, South Dakota.
 Avera McKennan Hospital & University Health Center, Sioux Falls, South Dakota
 Avera Sacred Heart Hospital, Yankton, South Dakota

Other Locations
Avera Behavioral Health Center - Sioux Falls, South Dakota
 Avera Flandreau Medical Center - Flandreau, South Dakota
 Avera Gettysburg Hospital - Gettysburg, South Dakota
 Avera Gregory Healthcare Center - Gregory, South Dakota
 Avera Heart Hospital of South Dakota - Sioux Falls, South Dakota
 Avera Holy Family Health - Estherville, Iowa
 Avera Milbank Area Hospital - Milbank, South Dakota
 Avera Neonatology - Sioux Falls, South Dakota
 Avera Regional Perinatal Center - Sioux Falls, South Dakota
 Avera St. Anthony's Hospital - O'Neill, Nebraska
 Avera St. Benedict Health Center - Parkston, South Dakota
Brookings and Avera Medical Group - Brookings, South Dakota
 Avera Weskota Memorial Medical Center - Wessington Springs, South Dakota
 Dells Area Health Center/Avera Health - Dell Rapids, South Dakota
 Divine Providence Health Center/Avera Health - Ivanhoe, Minnesota
 Eureka Community Health Services/Avera - Eureka, South Dakota
 Floyd Valley Hospital/Avera Health - Le Mars, Iowa
 Hand County Memorial Hospital/Avera - Miller, South Dakota
 Hegg Memorial Health Center/Avera - Rock Valley, Iowa
 Lakes Regional Healthcare - Spirit Lake, Iowa
 Landmann-Jungman Memorial Hospital/Avera - Scotland, South Dakota
 Marshall County Healthcare Center/Avera - Britton, South Dakota
 Osceola Community Hospital - Sibley, Iowa
 Pediatric Critical Care and Hospitalist Service - Sioux Falls, South Dakota
 Pipestone County Medical Center/Avera - Pipestone, Minnesota
 Platte Health Center/Avera - Platte, South Dakota
 Sioux Center Community Hospital & Health Center/Avera - Sioux Center, Iowa
 St. Michael's Hospital and Nursing Home/Avera Health - Tyndall, South Dakota
 Tyler Healthcare Center/Avera - Tyler, Minnesota

References

External links
Avera Health web site

Companies based in Sioux Falls, South Dakota
Medical and health organizations based in South Dakota
Hospital networks in the United States


text:
Dekanija Jarenina je rimskokatoliška dekanija Nadškofije Maribor.

13. decembra 2006 je bila dekanija izločena iz Mariborskega naddekanata in vključena v novoustanovljeni Slovenjegoriški naddekanat.

Župnije

 Župnija Gornja Sveta Kungota
 Župnija Jarenina
 Župnija Pesnica
 Župnija Spodnja Sveta Kungota
 Župnija Svečina
 Župnija Sv. Jakob v Slovenskih Goricah
 Župnija Sv. Jurij ob Pesnici
 Župnija Sv. Marjeta ob Pesnici
 Župnija Št. Ilj v Slovenskih goricah

Viri

Dekanije Nadškofije Maribor

Jareninski Dol


text:
Endrolloken är en sjö i Härjedalens kommun i Härjedalen och ingår i . Sjön har en area på  kvadratkilometer och ligger  meter över havet. Endrolloken ligger i  Natura 2000-område. Vid provfiske har röding och öring fångats i sjön.

Delavrinningsområde
Endrolloken ingår i det delavrinningsområde (691828-133373) som SMHI kallar för Ovan None. Medelhöjden är  meter över havet och ytan är  kvadratkilometer. Det finns inga avrinningsområden uppströms utan avrinningsområdet är högsta punkten. Vattendraget som avvattnar avrinningsområdet har biflödesordning 3, vilket innebär att vattnet flödar genom totalt 3 vattendrag innan det når havet efter  kilometer. Avrinningsområdet består mestadels av skog (75 procent) och sankmarker (19 procent). Avrinningsområdet har  kvadratkilometer vattenytor vilket ger det en sjöprocent på  procent.

Se även
 Lista över insjöar i Härjedalens kommun

Källor

Externa länkar

Insjöar i Ljusnans avrinningsområde
Insjöar i Härjedalen
Insjöar i Härjedalens kommun


text:
Bagh-e Pashmarki (, also Romanized as Bāgh-e Pashmarkī) is a village in Mehruiyeh Rural District, in the Central District of Faryab County, Kerman Province, Iran. At the 2006 census, its population was 669, in 141 families.

References

Populated places in Faryab County


text:
F. H. R. Howes OBE (bolje znan kot Buster Howes), britanski general, * 22. marec 1960, Newcastle, Anglija, Združeno kraljestvo.

Trenutno (od februarja 2010) je komandant general Kraljevih marincev s činom generalmajorja.

Od junija 2010 je tudi poveljnik vojaške operacije Evropske unije Atalanta v boju proti somalijskim piratom.

Viri in opombe

Glej tudi

 seznam britanskih generalov

Zunanje povezave

Živeči ljudje
Britanski generali
Veterani zalivske vojne
Veterani iraške vojne
Veterani afganistanske vojne
Komandanti generali Kraljevih marincev
Generali Kraljevih marincev
Nosilci reda britanskega imperija
Diplomiranci Univerze v Yorku
Diplomiranci Univerze v Londonu
Diplomiranci Kraljevega kolidža obrambnih študij


text:
A RAID – A törvény nemében (eredeti cím: Raid dingue) 2016-ban bemutatott francia–belga akcióvígjáték, amelyet Dany Boon rendezett.

A forgatókönyvet Dany Boon és Sarah Kaminsky írták. A producerei Jérôme Seydoux, Dany Boon, Vivien Aslanian, Romain Le Grand, Patrick Quinetm, Eric Hubert és Bruno Morin. A főszerepekben Alice Pol, Dany Boon, Michel Blanc, Yvan Attal, Sabine Azéma, Patrick Mille, François Levantal és Florent Peyre láthatóak. A zeneszerzői Maxime Desprez és Michaël Tordjman. A film gyártója a Pathé, forgalmazója a Pathé. Műfaja filmvígjáték.

Franciaországban 2016. december 19-én, Magyarországon 2017. augusztus 17-én mutatták be a mozikban.

Cselekmény

Johanna Pasquali legnagyobb álma, hogy felvegye a francia rendőrség különleges egysége, a RAID.  Bár Johanna Pasquali a francia belügyminiszter lánya, mégis csak egyszerű rendőrnőként jut el a Police Nationale-hoz, és ügyetlensége miatt ott is csak vonakodva osztják be küldetésekre. Johanna már többször jelentkezett a RAID-hoz, és amikor újra próbálkozik, akkor elutasítják a rossz referenciák miatt, pedig a Police Nationale-nál dolgozó kollégái szívesen megszabadulnának tőle. Miután (szándékolatlanul) segít a bankrablóknak elmenekülni és leüti a bankigazgatót, hivatalosan felfüggesztik. Ez nagyon elszomorítja a lányt, olyannyira, hogy még az a vágya is elhalványul, hogy feleségül menjen a gazdag Edouard-hoz. Annak érdekében, hogy lányát kigyógyítsa a RAID megszállottságából, Jacques Pasquali, a francia belügyminiszter rábeszéli Patrick Legrand-t, a RAID igazgatóját, hogy vegye fel a lányát a RAID-hoz tanoncnak, majd kicsit gyötörjék meg vagy és adjanak neki valami unalmas munkát. Ettől azt reméli, hogy a nő legfeljebb két hónap múlva elveszíti ezt a vágyát, és kilép a szervezetből.

A RAID-nál Johanna 15 másik jelentkezővel együtt Eugène Froissard kiképző keze alá kerül. Őt nemrég hagyta el a felesége, ezért meglehetősen ellenséges a nőkkel szemben. A többi gyakornok lelkesedik Johannáért és támogatja őt, és Patrick Legrand is segít neki átvészelni az első nehéz heteket. Johanna rajongása a RAID iránt egyre inkább növekszik, ami arra készteti apját, hogy közbelépjen Legrandnál. Még unalmasabb munkát kell kapnia, hogy önként lemondjon a RAID-ről. Egy megbízás, amelyben csupán gyanúsítottakat kell kihallgatnia, kezdetben katasztrofálisra fordul kaotikus közreműködése alatt, de végül mégis a gyanúsítottak letartóztatásához vezet. Amikor Jacques Pasquali egy hét felmondási időt ad Legrandnak, hogy kirúgja a lányát, az évfolyamának legjobbjaként felveszik a párizsi RAID-hoz.

Johanna első küldetése egy túszejtéssel járó rablás során történik, amelyet a szerb Leopárd banda követ el. Ahelyett, hogy jelen lenne a rajtaütésen, egy kávézóba terelik, hogy biztonságban legyen, és ne csináljon hülyeségeket. Itt találkozik Viktorral, akinek szerb dialektusát elzászi nyelvjárásként értelmezi, és azt hiszi róla, hogy kém. A nő elárulja neki, hogyan férnek hozzá a RAID-egységhez, Viktor pedig figyelmezteti a Leopárdbanda tagjait. A Christopher Street Day-en Johanna újra találkozik Viktorral, és a közös vacsora során elárulja egy újabb, nagy mennyiségű készpénz szállítására irányuló művelet részleteit. A szállítással egy időben nemzetközi államfői találkozót is tartanak, amelyen a szerb elnök is részt vesz.

Johannát nem sokkal a tervezett esküvőjük előtt váratlanul dobja a barátja, mert ő is azt gondolta, hogy a különleges erőkhöz tartozó rajongása csak átmeneti, és majd el fog múlni nála.

Johanna Eugène-nél talál vigaszt, aki új megvilágításban látja Johannát. Együtt töltik az éjszakát a születésnapján, de a későbbiekben a kapcsolatukat szigorúan titokban akarják tartani.

Másnap a RAID küldetése a pénzszállítás biztosítása, annak ellenére, hogy kiderül, a Leopárd banda egy "tégla" révén tudja, hogy a jármű melyik útvonalon fog haladni. Mivel az államférfiaknak mind saját testőreik vannak, a RAID lemond arról, hogy a párhuzamos eseményt biztonságban tartsa. Amikor Johanna meghallja a szerb elnök beszédét a rádióban, rájön, hogy Viktor valójában szerb, és ő maga az ismeretlen tégla. Rájön, hogy a Leopárdbanda meg akarja ölni a szerb elnököt, de senki sem hisz neki. Ezért egyedül elmegy a Vaux-le-Vicomte kastélyba, és az összes államférfit távozásra bírja azzal, hogy egy pisztollyal fenyegetőzik. Röviddel ezután az épületet a Leopárdbanda rommá lövi. A RAID megérkezik, Eugène és társa, Olivier Lopez bejutnak az épületbe, ahol találkoznak Johannával és az apjával is, és együtt legyőzik a Leopárd bandát. A sérült Eugène-t Johanna viszi ki az épületből. Néhány nappal később Johannát a francia elnök kitünteti a Kiváló Szolgálatért Érdeméremmel.

Szereplők

Jegyzetek

Források

További információk

Fordítás

2016 filmjei
Francia filmvígjátékok
Belga filmvígjátékok
ADS Service-filmek


text:
{{DISPLAYTITLE:C7H8O}}
The molecular formula C7H8O (molar mass: 108.13 g/mol, exact mass: 108.057515 u) may refer to:

 Anisole
 Benzyl alcohol
 Cresols
 o-Cresol
 m-Cresol
 p-Cresol
Also possible hetero aromatic compounds containing oxygen(5 membered rings)


text:
Округ Елис () је округ у америчкој савезној држави Канзас. По попису из 2010. године број становника је 28.452. Седиште округа је град Хејс.

Демографија
Према попису становништва из 2010. у округу је живело 28.452 становника, што је 945 (3,4%) становника више него 2000. године.

Референце

Литература

Види још
 Округ
 Спискови округа САД

Спољашње везе

Елис


text:
La Academia de las Lenguas Bisayas de Sámar y Leyte fue una academia de la lengua, hoy en día ya no activa, promovida y fundada en Filipinas en 1909 por Norberto Romuáldez, escritor y lingüista muy preocupado por la conservación, reglamentación y promoción de su lengua materna y otras del entorno.

Gracias a su trabajo se publicaron diferentes gramáticas del samareño y obras literarias o técnicas en o sobre esta lengua filipina, que tiene cerca de 3 millones de hablantes y todavía es de uso familiar frecuente hoy en día.

Miembros fundadores

 Norberto Romuáldez
 Iluminado Lucente
 Eduardo Makabenta
 Vicente I. de Veyra

Referencias

Academias lingüísticas
Idioma samareño


text:
L'expiation par le sang est une ancienne doctrine mormone controversée selon laquelle certains péchés sont trop graves pour que le sacrifice de Jésus-Christ permette leur pardon.

Historique

Introduction de la doctrine du temps de Joseph Smith

Évolution de la doctrine sous Brigham Young

Abandon officiel de la doctrine

En 2010, l'église de Jésus-Christ des saints des derniers jours déclare officiellement que l'expiation par le sang n'est pas une doctrine de l'église.

Péchés concernés

Articles connexes
 Critique du mormonisme
 Situation des noirs dans le mormonisme
 Brigham Young

Notes et références

Critique du mormonisme
Histoire_du_mormonisme


text:
La ciudad metropolitana de Cagliari o, en español áurico, Cáller —nombre poco frecuente hoy en día— (en italiano, città metropolitana di Cagliari; en sardo, tzitadi metropolitana de Casteddu), es un ente local italiano de la región Cerdeña, en la Italia insular. Su capital es la ciudad de Cagliari.

Fue creada el 4 de febrero de 2016 en sustitución de la provincia de Cagliari a partir de 17 municipios, los otros 54 municipios junto con los municipios de las provincias de Carbonia-Iglesias y Medio Campidano crearon la provincia de Cerdeña del Sur.

Tiene un área de 1.248 km² y una población total de 431.302 hab. (2015).

Municipios de la Ciudad metropolitana

La Ciudad metropolitana de Cagliari cuenta con 17 municipios.

Referencias

Enlaces externos

Ciudades metropolitanas de Italia


text:
, también conocido como , es un término japonés utilizado para clasificar relaciones románticas entre dos individuos de sexo o género femenino, ya sea en anime, manga o cualquier otro medio de comunicación. El yuri se centra en la orientación sexual o en los aspectos románticos y emocionales de la relación, o en muchos casos ambos; los últimos de los cuales son a veces llamados como shōjo-ai por los fanáticos occidentales.

Historia
El género tiene sus raíces en la ficción lésbica japonesa de comienzos del , tales como Yaneura no Nishojo de la autora Nobuko Yoshiya. Sin embargo, no fue hasta la década de 1970 que obras con temáticas lésbicas comenzaron a aparecer en mangas, por mano de artistas como Ryoko Yamagishi y Riyoko Ikeda. La década de 1990 trajo consigo nuevas tendencias de manga y anime, así como en las producciones de dōjinshis, junto con una aceptación mucho más abierta para este tipo de contenido. Lo mismo sucedería con su análogo, el yaoi. En 2003, fue lanzada la primera revista de manga dedicada enteramente al yuri, Yuri Shimai, la cual fue seguida por Comic Yuri Hime luego del cierre de la primera en 2004.

En 1976, Ito Bongaku, el editor de la revista homosexual Barazoku usó el término «Yurizoku» (tribu del lirio) para referirse forma que usaba él, el apelativo de «barazoku» (la tribu rosa) para los gais. Desde entonces, los términos japoneses «bara» (rosa) y «yuri» (lirio) se usan de forma generalizada para denominar a los homosexuales masculinos y femeninos, respectivamente.

Publicaciones

Sun Magazine publicó la revista antológica de manga yuri Yuri Shimai entre junio de 2003 y noviembre de 2004 editada cuatrimestralmente, finalizando su ciclo con sólo cinco números. luego de que la revista fuera descontinuada, Comic Yuri Hime fue lanzada por Ichijinsha en julio de 2005 como la resurrección de la anterior revista, conteniendo manga de muchos de los autores que publicaban su trabajo en Yuri Shimai. Como su predecesora, Comic Yuri Hime también es publicada cuatrimestral mente. Una revista derivada de Comic Yuri Hime llamada Comic Yuri Hime S fue lanzada con la misma frecuencia de publicación por Ichijinsha en junio de 2007. A diferencia de Yuri Shimai y Comic Yuri Hime, Comic Yuri Hime S apunta a una audiencia masculina. Ichijinsha comenzará a publicar novelas ligeras adaptadas de Comic Yuri Hime y novelas yuri originales bajo su línea de novelas ligeras shōjo Ichijinsha Bunko Iris, programadas para salir en julio 19 de 2008. Algunas revistas japonesas sobre el estilo de vida lésbico tienen sección de manga yuri, incluyendo las difuntas Anise (1996-97, 2001-03) y Phryné (1995). Carmilla, una publicación lésbica erótica, lanzó una antología de mangas yuri llamada Girl's Only. Adicionalmente, Mist (1996-99), una revista manga orientada a mujeres adultas, contenía manga yuri sexualmente explícito como parte de su sección dedicada a temas de interés lésbico.

La primera compañía en lanzar manga con temática lésbica en Estados Unidos fue la publicadora de Yuricon ALC Publishing. Sus trabajos incluyen Rica 'tte Kanji!? de Rica Takashima, el cual en 2006 fue material de estudio para el curso de antropología 166B dictado por el profesor Professor Kerridwen Luis en la universidad de Brandeis, y su antología anual de manga yuri, Yuri Monogatari; ambos lanzados por primera vez en el 2003. El último contiene historias de autores estadounidenses, Europeos y Japoneses, incluyendo a Akiko Morishima, Althea Keaton, Kristina Kolhi, Tomomi Nakasora y Eriko Tadeno. Estos trabajos van desde historias fantásticas hasta relatos más realistas que lidian con temas como salir del clóset y orientación sexual. Además de ALC Publishing, Seven Seas Entertainment con base en Los Ángeles también ha incursionado en el género, con la versión en inglés de conocidos títulos como el manga de Kashimashi: Girl Meets Girl y las novelas ligeras de Strawberry Panic!. El 24 de octudre de 2006, Seven Seas anuncio la salida de su línea especializada en manga yuri, la cual incluye trabajos como el manga de Strawberry Panic!, The Last Uniform, y las compilaciones de Comic Yuri Hime tales como Voiceful y First Love Sisters.

Subgéneros pertenecientes al género Yuri
Actualmente, el género Yuri permanece en constante evolución. Puesto que ahora busca expandir sus fronteras buscando nuevos marcos, personajes y entornos dónde manifestar sus historias de romances lésbicos teniendo en cuenta los siguientes factores: edad, rango, oficio, rol social, raza, especie, etc, creando así subgéneros derivados de este género o hasta incluso mezclándolos para crear historias fascinantes y llamativas para su público, tomemos como ejemplo:

 Yuri entre ama y sierva (主従百合/Shujū Yuri): Es un subgénero de Yuri que posiblemente derive de la tradicional relación yuri senpai-kōhai. Consiste en un romance lésbico entre una mujer de alto rango (ejemplo: ama, princesa, reina, diosa o mujer gerente) y su servidora de rango inferior (ejemplo: mucama, mujer guerrera, sacerdotisa, o secretaria).
 Yuri entre edades (年の差百合/Toshi no sa Yuri): Llamado también en inglés Age-gap Yuri, este es un subgénero que su nombre lo indica, es un romance o relación lésbica entre dos personas con una enorme brecha entre edades  El ejemplo más destacable es el Onee-loli o Loli-onee: Este es un subgénero del Yuri que como su nombre lo indica, consiste en un romance o relación lésbica entre una fémina jóven: Onee-san: (お姉さん, llamada también Onee-sama: お姉さま u Onee-chan: お姉ちゃん) y una niña prepúber o púber con un rango de edad se halla entre los 5-9 o 15 años: Loli (ロリ, también llamada 幼女: Youjo: niña jóven, o ロリっ子: niña loli). Sus obras más destacadas del Onee-loli son Uchi no Maid ga Uzasugiru! de Kanko Nakamura, Watashi ni Tenshi ga Maiorita! de Nanatsu Mukunoki y Happy Sugar Life de Tomiyaki Kagisora.
 Yuri entre especies y yuri kemonomimi (獣耳/orejas de animal o bestia): Este subgénero se enfoca en una relación o romance lésbico entre una fémina humana y otra con partes distintivas de animales (entre los más comunes. cola, orejas o cuernos) o bien puede ser un animal o ser mitológico antropomorfo (dragón, gato, pony, etc). Unas obras destacables de este subgénero son Manaria Friends de CygamesPictures y Kobayashi-san Chi no Maid Dragon de Cool Kyoushinja.

Véase también
 Homosexualidad en el manga y el anime
 Shōjo
 Femslash
 Hentai
 Yaoi

Referencias

Enlaces externos
 Yuri. Anime News Network (en inglés)
 Yuricon
 Dōjinshis Yuri presentados en los Comiket
Hentai Yuri
 ANMO Sugoi

Anime y manga yuri
Cómic y animación LGBT
Historieta romántica
Lesbianismo
Literatura LGBT en Japón
Literatura lésbica
Terminología de manga y anime
Palabras y frases en japonés


text:
Die Plaza de Toros de Ronda ist eine Stierkampfarena in Ronda; sie gilt als eine der ältesten und eine der schönsten ihrer Art.
Die kreisrunde und in vieler Hinsicht wohldurchdachte Anlage gilt als Vorbild für die meisten Stierkampfarenen der Welt. Außer an Stierkampftagen ist sie täglich für Besucher geöffnet.

Geschichte
Die Plaza de Toros de Ronda wurde in den Jahren von 1783 bis 1789 vom Architekten José Martín de Aldehuela erbaut. Bereits im Jahr 1572 war an derselben Stelle ein Platz für Reitübungen eingerichtet worden. Zu dieser Zeit waren sogenannte ritterliche Spiele in Gebrauch und die Spiele galten als Qualifikation für den Stierkampf. Begründet wurde dieser Übungsplatz von Philipp II., der als Gründer der Real Maestranza de Caballería de Ronda gilt. Offiziell eingeweiht wurde die Arena von Ronda im Jahr 1785 mit einer Corrida, bei der Pedro Romero und Pepe Hillo auftraten.

Architektur
Die teilweise durch Strebepfeiler stabilisierte und gegliederte Außenansicht ist ansonsten schmuck- und fensterlos. Die aus Sandstein gebaute Arena hat einen Durchmesser von 66 m und eine Kapazität von etwa 6000 Zuschauern.

Innen sind zwei rundum geführte balkonartige Arkadengalerien geschossartig angeordnet; sie nehmen architektonisch Bezug auf die von Balkonen gesäumten Häuserfronten älterer Stierkampfplätze (z. B. Plaza del Coso in Peñafiel). Gleichzeitig verleihen 136 toskanische Säulen dem Ganzen eine hoheitlich-palastartige Atmosphäre. Jede Etage hat fünf jeweils um eine Stufe erhöhte Sitzreihen. Unterhalb der Sitzreihen, für Zuschauer nicht einsehbar, befinden sich die Gitterboxen für die wartenden Stiere und Pferde. Ihre Bedienung erfolgt von oben.

Museo Taurino
In einem anderen Teil der Arena ist das Stierkampfmuseum (Museo Taurino) untergebracht. Es bietet einen Überblick über die Geschichte des Stierkampfs. Ausgestellt sind Kostüme berühmter Stierkämpfer, Zeichnungen, Gemälde sowie zahlreiche Originalplakate. In einem Saal sind zahlreiche historische Feuerwaffen ausgestellt. Neben dem Museum liegen Reithalle und Ställe der Real Maestranza de Caballería de Ronda, die sich dem klassischen Dressurreiten widmet.

Sonstiges
In Ronda legte Pedro Romero (1754–1839) die heute geltenden Stierkampfregeln fest.

Weblinks

 Maestranza de Caballería de Ronda – Fotos + Infos (spanisch)

Stierkampfarena
Erbaut in den 1780er Jahren
Sportstätte in Andalusien
Kulturdenkmal in Ronda
Bauwerk in der Provinz Málaga
Sport (Ronda)


text:
Irma Lovisa Björck, född Krook 14 december 1898 i Stockholm, död där 25 januari 1993, var en svensk opera- konsert- och operettsångare (mezzosopran).

Biografi
Björck debuterade 1926 efter studier vid operaskolan 1925–1926 som Nancy i Martha. I början av sin karriär tilldelades hon mest så kallade byxroller. I mitten av 1930-talet övergick hon till mer renodlade sopranroller och mot slutet av 1930-talet och under större delen av 1940-talet sjöng hon främst Wagner. Andra världskrigets utbrott förhindrade en internationell karriär, men hon gästspelade efter kriget i London och Barcelona. Hennes sista roll blev Brynhilde i Ragnarök 1949.

Hon utsågs 1943 till hovsångare. och blev 1947 ledamot av Kungliga Musikaliska Akademien.

Irma Björck var dotter till grosshandlaren Nils Krook och Anna Jacobsson. Hon gifte sig 1918 med sedermera generalmajor Gottfrid Björck.

Utmärkelser
 Hovsångare 1943
 Litteris et Artibus 1940

Roller i urval
 Octavian i Rosenkavaljeren
 titelrollen i Suppés Boccaccio
 Sylva Varescu i Csardasfurstinnan
 Eurydike i Orfeus i underjorden
 Leonore i Fidelio
 Elisabeth i Tannhäuser
 Brangäne i Tristan och Isolde
 Kundry i Parsifal
 Brünnhilde i operans årliga framförande av Nibelungentrilogin

Diskografi
Wagner in Stockholm : recordings 1899-1970. Bluebell CD02-2698--2701. 2002. – Innehåll: 26. War es so schmählich ur Die Walküre = Valkyrian ; 28. Mir schwankt der Boden ; Mein lieber Schwan ur Lohengrin.
Odeon 1926–1934. Albophone AMC 91108. 1991. – Innehåll: 6. Hav tack / G. Nordqvist, G. Tegengren.

Källor

 Sørensen, Inger, Operalexikonet, s. 72–73, Forum, 1993, .

Svenska operasångare under 1900-talet
Svenska mezzosopraner
Svenska hovsångare
Kvinnor
Födda 1898
Avlidna 1993
Mottagare av Litteris et Artibus
Sångare från Stockholm
Ledamöter av Kungliga Musikaliska Akademien


text:
Xeropteryx columbicola är en fjärilsart som beskrevs av Walker 1860. Xeropteryx columbicola ingår i släktet Xeropteryx och familjen mätare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mätare
columbicola


text:
Zwierzyn Krajeński – zlikwidowany przystanek osobowy w Zwierzynie, w gminie Zwierzyn, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w woj. lubuskim, w Polsce. Został otwarty w 1897 roku przez FK. W 1952 roku nastąpiło jego zamknięcie, a w 1953 roku likwidacja. Znajdował się na trasie linii kolejowej ze Strzelec Krajeńskich Wschodu do Strzelec Krajeńskich.

Przypisy

Bibliografia

Stacje i przystanki kolejowe w powiecie strzelecko-drezdeneckim
Zwierzyn (województwo lubuskie)
Zlikwidowane stacje i przystanki kolejowe w województwie lubuskim


text:
Hōtō (宝塔) (te vertalen als: 'schatpagode' of 'juweel-stoepa') is in Japan een algemene naam voor een stenen pagode, die verband houdt met de Boeddhistische godheid Tahō nyorai (多宝如来, Sanskriet: Prabhutaratna). Hōtō is een afkorting van tahōtō (多宝塔).

Er worden nog enkele aan de hōtō verwante typen pagodes onderscheiden, zoals kunisakitō en yugitō.

Beschrijving hōtō
Op het Aziatische continent komt dit type pagode niet voor, maar alleen in Japan. De hōtō ontstond tijdens de vroege Heianperiode (794 – 1185), toen de Tendai en Shingonsekten voor het eerst in Japan arriveerden. Vroeger bestonden er grote hōtō, maar bijna alleen de kleinere hebben overleefd. De pagode bij Ikegami Honmon-ji in Nishi-magome, Tokyo is 17,4 meter hoog en 5,7 meter breed.

Zelden is een hōtō van hout, maar gewoonlijk zijn ze van steen en/of metaal. Het is een pagode die van boven naar beneden bestaat uit vier delen: een samengestelde sōrin (kruisbloem) op een bol, vierhoekig dak (kasa), een rond tonvormig ('schildpadvormig') lichaam (tōshin) en een laag fundament of sokkel (kiso). In tegenstelling tot de vergelijkbare tahōtō heeft het geen gesloten manchet-dak (mokoshi) rondom zijn cilindrische kern.

Bij een hōtō Letterlijk: schat-pagode. (soms mokutō) worden vier delen onderscheiden:
{|style="border:solid thin slategray;background-color:aliceblue;"
!colspan=4 style="border-bottom:solid thin dimgray;"| Onderdelen van een hōtō' van boven naar beneden
|-
| 1  || Sōrin  || (相輪)  || een eindknop (pinakel), zelf ook weer samengesteld
|-
| 2. || Kasa   || (笠)  || een vierzijdig schilddak of 'paraplu'
|-
| 3. || Tōshin  || (塔身)  || een tonvormig lichaam ('schildpadbuik'), dat een inscriptie of afbeelding van een boeddha kan dragen
|-
| 4. || Kiso || (基礎)  || een lage, rechthoekige funderingssteen, platform of fundament
|}

Net als bij de gorintō worden hun afzonderlijke delen vaak ook apart gebruikt, met name de as of het centrale deel of de dakachtige afdekking. De stam wordt kesagata genoemd, wat betekent de vorm van een priestergewaad.

 Kunisakitō KunisakitōKunisakitō -  (kunisaki-pagode) is een ronde pagode van het type hōtō met één verdieping met een piramidevormig dak. De kunisakitō is wijdverspreid in bepaalde delen van Japan, met name in de prefectuur Oita

Terwijl de hōtō geen voetstuk heeft, heeft de Kunisakitō het meest onderscheidende kenmerk doordat het een voetstuk heeft dat bestaat uit een omgekeerde krans van lotusbladen, en in sommige gevallen ook tussen de fundering als het pagodelichaam

 Yugitō Yugitō (揄祇塔), letterlijk: juweel, ook wel gohō hatchū (五峯八柱), letterlijk vijf pieken, acht pijlers. Het is een ronde pagode met acht pilaren, met vijf sōrin op het piramidale dak (hōgyō-zukuri). Het lijkt erg op een gewone pagode (hōtō), maar het aantal sōrin verschilt: de yugitō'' heeft er één op elke hoek van het dak naast die op de top van het dak.

Religie in Japan
Religieus gebouw


text:
Helmond (; dialect (Helmonds): Hèllemond) is een stad en gemeente in de provincie Noord-Brabant in Nederland. Helmond telt  inwoners (, bron: CBS) en heeft een oppervlakte van 54,57 km² (waarvan 0,10 km² water). De gemeente Helmond maakt deel uit van het stedelijk netwerk BrabantStad en was deel van het voormalige kaderwetgebied Samenwerkingsverband Regio Eindhoven (SRE).

Kenmerkend voor Helmond is een verleden van metaal- en textielindustrie. De straatnamen die op -wal eindigen duiden op de voormalige omwalling van de vestingstad, waar het veertiende-eeuwse kasteel onderdeel van was.

De gemeente Helmond kent vier kernen: De stad Helmond, onderverdeeld in een aantal wijken en de voormalige dorpen Stiphout, Mierlo-Hout en Brouwhuis. De laatste drie hebben het dorpse karakter weten te behouden. Zie ook de lijst van wijken in Helmond.

Etymologie
In het wapen van Helmond staat een helm afgebeeld. De naam Helmond heeft echter niets met een helm te maken. De naam wordt wel uitgelegd als een samenvoeging van hel, dat 'laaggelegen' zou betekenen, en mond, dat zou verwijzen naar een hoger gelegen, beveiligde plaats.

De helm verscheen reeds op een zegel uit 1241, toen men de historische betekenis al niet meer kende. Deze zou de versterkte middeleeuwse stad symboliseren. Oorspronkelijk was het een middeleeuwse pothelm. Deze is later aangepast aan de mode en is nu een toernooihelm. De eikentakjes symboliseren de Vrijheid. Het vogeltje in de takjes is een middeleeuwse versiering en heeft geen enkele betekenis.

Geschiedenis

Helmond is ontstaan vanuit een nederzetting die al voor het jaar 1000 moet hebben bestaan, en werd in 1179 voor het eerst genoemd in een bul van Paus Alexander III. De stad werd in 1225 gesticht door Hertog Hendrik I van Brabant. Helmond heeft geen bewijzen bewaard van de toekenning van stadsrechten, maar algemeen gaat men ervan uit dat deze in dezelfde periode zijn verleend als die van nabuur Eindhoven, dus in of rond 1232.

Helmond was eeuwenlang een centrum van textielnijverheid dat zich in de loop van de negentiende eeuw verder ontwikkelde tot een textielindustrie. Deze werd gestimuleerd door de komst van de Zuid-Willemsvaart in 1825, die Helmond met 's-Hertogenbosch en verder met noordelijk en westelijk Nederland verbond en naar het zuiden via Maastricht verder met het Luikse bekken en de Belgische gebieden langs de Maas. De familie Wesselman en enkele andere Helmondse ondernemers waren verder bij de slavenhandel en enkele katoenplantages in Suriname betrokken. Overblijfselen van de textielindustrie zijn enkele villa's van textielfabrikantenfamilies aan het kanaal en aan de Aarle-Rixtelseweg, en twee nog actieve bedrijven, de firma Raymakers en Vlisco.

Geografie
Helmond ligt tussen Nuenen en Deurne. De dichtstbijzijnde grote stad is Eindhoven. Verder ligt Helmond aan de Zuid-Willemsvaart en de rivier de Aa.

Aangrenzende kernen
Mierlo, Deurne, Aarle-Rixtel, Bakel, Gemert, Lierop

Bestuurlijke indeling

Wijken

 Binnenstad
 Helmond-Oost
 Helmond Noord
 ´t Hout
 Brouwhuis
 Helmond-West
 Warande
 Stiphout
 Rijpelberg
 Dierdonk
 Brandevoort
 Industriegebied Zuid

Uitbreidingen
De gemeente Helmond breidde verschillende keren uit met (delen van) buurgemeenten. In 1968 gebeurde dit met de gemeente Stiphout en delen van de gemeenten Mierlo (de kern Mierlo-Hout, later 't Hout en daarop Mierlo-Hout), Deurne (deel van Brouwhuis) en Bakel en Milheeze (ten westen van de Bakelse Aa met Dierdonk, Kruisschot, de kern van Brouwhuis en Rijpelberg). In de jaren negentig wilde de gemeente de noordelijke buurgemeente Aarle-Rixtel toevoegen. Dorpelingen hielden dit echter tegen met de strijdkreet 'Ale blie!' ('Aarle-Rixtel blijft!'). Uiteindelijk is het kerkdorp opgegaan in de nieuwe gemeente Laarbeek.

Bestuur en politiek

Zetelverdeling gemeenteraad
De gemeenteraad van Helmond bestaat uit 37 zetels. Hieronder de behaalde zetels per partij bij de gemeenteraadsverkiezingen sinds 1998:

Raadsgriffier:
 Jan Jaspers

* De partijen SDH-OH, Helmondse Belangen en D66 vormden één fractie in de gemeenteraad, maar namen onafhankelijk van elkaar deel aan de verkiezingen.

** Fusie van SDH-OH en Helmondse Belangen.

*** tot 2017 de partij Senioren

College van B&W
De coalitie voor de periode 2022-2026 bestaat uit D66, SP, Lokaal sterk, 50PLUS, GroenLinks, PvdA en DENK. Zie hieronder het college van burgemeester en wethouders. DENK levert geen wethouder.

Stedenbanden
Helmond heeft een stedenband (gehad) met de volgende plaatsen:
  Mechelen (België)
  San Marcos (Nicaragua), sinds 1987
  Zielona Góra (Polen), van 1994 tot en met 2014

Economie

In de negentiende eeuw is Helmond een industriestad geworden met lange tijd een relatief eenzijdig patroon, voornamelijk laaggeschoolde metaal- en textielnijverheid. Dit leidde tot een relatief eenzijdige bevolking met een grote onderlaag en een kleine rijke bovenlaag, een tweedeling die deels ook geografisch tot uiting kwam door de Zuid-Willemsvaart. Veel van de oorspronkelijke industrie is verdwenen, hoewel enkele bedrijven uit die tijd, zoals Vlisco, nog bestaan. Vlisco is al sinds de negentiende eeuw actief als exporteur van 'wax-prints' naar Westelijk Afrika. Ze heeft daar een stevige marktpositie opgebouwd met een lokaal gekleurde collectie. Verder hebben er zich sinds de jaren zestig van de 20ste eeuw veel nieuwe bedrijven gevestigd (die deels ook weer verdwenen zijn). Anno 2021 is een aantal bedrijven in de hoogwaardige technologiesector actief. Helmond telt uitgestrekte bedrijventerreinen.

Kenniscentrum voor autotechniek
In 1976 voegde het in Helmond gevestigde VolvoCar een ontwikkelingslaboratorium toe aan zijn activiteiten. Na de omzetting in NedCar ging het verder als NedCar Product Design & Engineering en na verzelfstandiging als PDE Automotive. Dit werd een kern voor het vanaf begin 21ste eeuw ontwikkelde kenniscentrum voor de auto-industrie. Dit in 2003 geïnitieerde centrum kreeg de naam High Tech Automotive Campus. De Campus beslaat 15 à 20 ha. Hier vindt men ook het in 2008 vanuit Delft overgeplaatste TNO Automobieltechniek. Ook het Franse Altra -  dat in 2016 het Duitse Benteler concern overnam, inclusief het in Helmond gevestigde ontwikkelingslaboratorium, een voortzetting van Volvo engineering ter plaatse. Ook zijn er diverse middelbare- en hogere beroepsopleidingen in de autotechniek. De stad kent daarnaast 22 bedrijven die als toeleverancier werkzaam zijn voor de auto-industrie, waaronder het tot de VDL Groep behorende APTS, dat de Phileas bussen heeft gebouwd.

Winkelen
Het winkelhart van de stad bevindt zich in het centrum, rond de Veestraat en De Markt. Hier is ook de Elzas Passage te vinden.

Er is een weekmarkt op De Markt / Noord Koninginnewal / Ameideplein op de zaterdag en woensdagochtend. Ook is er een markt in Mierlo-Hout op de dinsdagochtend en de markt Brouwhuis op de vrijdagochtend.

Cultuur

Helmonders worden ook wel 'kattenmeppers' genoemd, wat hun spotnaam is. Naar verluidt aten ze vroeger katten, of 'dakhazen', hetgeen mogelijk op de toenmalige armoede is terug te voeren. In het Helmonds, een zeer karakteristiek dialect, zegt grootmoeder, die zo'n maaltijd zou hebben genuttigd: Mar jonge, ge kôhnt ut verskil nie zien, en ut smakte goewd. Krek un wild kneen. Ook kent men het verhaal van kattenvriend, de Capucijn Pater Nicodemus, die straatkatten ving en naar de zolder van het klooster bracht, waar ze zich aan de daar aanwezige muizen te goed konden doen.

Helmond heeft lange tijd een stadsdichter gehad. Vanaf 1 januari 2011 was dat jarenlang Wim Daniëls, die ook Het Helmonds Woordenboek en de gedichtenbundel Helmond schreef.

Uitgaansleven
Om op stap te gaan, kan men in Helmond terecht aan de Kasteellaan, Havenweg, Steenweg, Markt en Zuid Koninginnewal alwaar de natte horeca geconcentreerd is.

Film, theater en muziek
Er zijn twee bioscopen, Pathé Helmond met 6 zalen en De Cacaofabriek met 3 zalen, en twee theaters, Theater 't Speelhuis en het Annatheater.

De bekendste plekken voor live-popmuziek zijn De Cacaofabriek en Muziekcafé Helmond, beiden hebben een kernpodiumstatus (Nationaal Fonds Podiumkunsten).

Evenementen
De kat komt speels terug in allerlei websites en activiteiten. Een voorbeeld is het festival Jazz in Catstown, dat elk jaar in juni werd gehouden. Catstown is de tegenhanger van Lichtstad Eindhoven, dat Jazz in Lighttown organiseert. In 2015 is Jazz in Catstown samengegaan met het artistieke festival Artimond. De nieuwe naam luidt H2O. Een ander evenement dat georganiseerd wordt, zijn de Kasteeltuinconcerten in juli en augustus.

Sinds 2011 vindt er in het centrum jaarlijks een bluesfestival plaats (het laatste volle weekend van oktober). Bluesroute Helmond is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de grootste, gratis toegankelijke bluesfestivals van de Benelux met artiesten uit binnen- en buitenland.

Carnaval
Carnaval wordt ook groots gevierd in Helmond met onder meer de grootste optocht van het zuiden. Helmond is een echte carnavalsstad; naast de vele carnavalsverenigingen is er een grote stichting die zich bezighoudt met het stadscarnaval (dat ieder jaar tienduizenden bezoekers trekt): de Keiebijters. Met carnaval heet Helmond dan ook Keiebijtersstad of Kattegat. Deze benamingen stammen van begin jaren zestig.

De benaming Keiebijter verwijst, net zoals veel namen van carnavalsverenigingen, naar het plaatselijke verleden, toen de thuisweverij de overheersende bron van bestaan was. De wevers hadden in hun armzalige huizen veel last van de temperatuurschommelingen, wat het verwerken van het garen er niet gemakkelijker op maakte. Om het kettinggaren wat te smeren (vooral bij droogte, om knappen te voorkomen) en wat gladder te maken waardoor de weefspoel er makkelijker doorheen schoot, gebruikte men natuurlijke hulpmiddelen, in dit geval speeksel. Om de speekselproductie te bevorderen werden zaken in de mond genomen die net als kauwgom werkten: soms losse eindjes garenafval (drum genoemd; vandaar de naam van de Gemertse carnavallers als drumknauwers) en ook dus kiezelkeitjes, waar dus de naam Keiebijters aan herinnert.

Sport
Helmond kent een verscheidenheid aan sportverenigingen. Er zijn acht verschillende voetbalverenigingen, meerdere tennisbanen en een hockeyclub, namelijk HC Helmond. Maar men kan in Helmond ook aan atletiek doen bij H.A.C. Helmond, wielrennen bij MTB R&TC Buitenlust en golfen de Helmondse Golfclub 'Overbrug'.

Betaald voetbal
Helmond kent sinds de jaren vijftig betaald voetbal. Aanvankelijk speelden HVV Helmond en SC Helmondia (die de stad in tweeën splitsten) beiden betaald voetbal. Op 27 juli 1967 is Helmondia opgegaan in Helmond Sport, nadat HVV Helmond haar proflicentie reeds had op moeten geven vanwege financiële moeilijkheden. Helmond Sport promoveerde in het eerste jaar van tweede naar eerste divisie, waar het nu ook nog (na een uitstapje naar de eredivisie in de jaren tachtig) actief is.

Bezienswaardigheden

 Een bekend bouwwerk in Helmond is het vierkante kasteel bij het centrum. Deze waterburcht is in de veertiende eeuw gebouwd en heeft tot 2001 als Raadszaal dienstgedaan. Kasteel Helmond was tevens het decor van de serie Kasteel van Sinterklaas van Omroep Brabant.
 Nabij het kasteel ligt de voormalige Hervormde kerk uit 1848. Het is een vroeg-neogotisch gebouw van architect Arnoldus van Veggel uit 's-Hertogenbosch. Tot 1963 was dit gebouw als kerk in gebruik, van 1973 tot 1983 was er de Gemeentelijke Archiefdienst gevestigd, sindsdien wordt het verhuurd als kantoor.
 In het centrum van Helmond bevinden zich nog enkele middeleeuwse gebouwen en straatjes zoals het Huis met de Luts aan de Markt en het Ketsegängske.
 De Sint-Lambertuskerk met het Robustelly-orgel, dat in 1772 in Luik gebouwd is, het Ketsegängske ligt tussen Markt en de Noord-Koninginnewal in het midden van de Markt, waar enkele herbouwde wevershuisjes staan.
 Het Kapelletje van Binderen met de toegangspoort tot de voormalige Abdij van Binderen; het kapelletje ligt ten noorden van het centrum.
 De Sint-Jozefkapel dat tevens een oorlogsmonument is.
 Enkele bezienswaardige overblijfselen van de industriële geschiedenis van Helmond zijn het Auw Fabriekske en Warande Park (vroegere Peapark). Het Auw Fabriekske is het oudste nog overgebleven industrieel monument; het komt namelijk uit 1840. Het was een textielfabriekje van de familie Bots, aan de Kanaaldijk N.W. Aan deze kade zijn nog meer oude fabrieksgebouwen en villa's van voormalige textielbaronnen te zien.
 Het Warandepark ligt ten westen van het centrum boven de Oranjebuurt. Het park bestaat voornamelijk uit loofbos en in het bos ligt ook een grafeiland. Bij het park bevinden zich verder een kinderboerderij en een vijver met paviljoen.
 Een opvallende bezienswaardigheid van Helmond was Theater 't Speelhuis en de Kubuswoningen, die ontworpen zijn door Piet Blom. 't Speelhuis is echter op 29 december 2011 verwoest door een brand, waarbij ook een paar kubuswoningen beschadigd zijn geraakt. De activiteiten van het Theater Het Speelhuis zetten zich nu voort in het aangepaste en licht verbouwde gebouw van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De kerk ligt op 100m afstand van de eerste 3 proef-kubuswoningen aan de Kasteel-Traverse.
 Aan de westzijde van de stad wordt vanaf eind jaren negentig gebouwd aan het centrum van de woonwijk Brandevoort, genaamd 'de Veste', dat de vorm heeft van een vestingstadje. 'De Veste' is geheel in een historiserende stijl gebouwd en bestaat uit huizen met allemaal verschillende, vaak rijk gedetailleerde geveltjes. De smalle, autoluwe straatjes zijn ontworpen om pittoreske beelden op te leveren. Te vinden zijn bijzonderheden als een gietijzeren markthal, een serie gemetselde bastions en vele ongewone woningen in de vorm van enkele grote en vele kleinere poorten.

Monumenten
In de gemeente zijn er een aantal rijksmonumenten, gemeentelijke monumenten en oorlogsmonumenten, zie:
 Lijst van rijksmonumenten in Helmond
 Lijst van gemeentelijke monumenten in Helmond
 Lijst van oorlogsmonumenten in Helmond

Beelden
Onder de naam De Kunstroute zijn verspreid over het stadshart van Helmond een zeer omvangrijke en diverse verzameling beeldhouwwerken te bekijken. Er zijn beelden te zien van een groot aantal bekende kunstenaars, maar ook minder bekende namen zijn vertegenwoordigd.
 Lijst van beelden in Helmond

Musea

Museum Helmond
Museum Helmond bevindt zich deels in het Kasteel Helmond, en deels in de Kunsthal.

Het kasteel is gewijd aan de geschiedenis van het kasteel en zijn bewoners en gebruikers en is ingericht op een jong publiek onder de noemer Kasteelbelevenissen. De Kunsthal is ingericht op tijdelijke tentoonstellingen waar moderne kunstuitingen in relatie tot werk en samenleving centraal staan. De collectie bevat naast een stadscollectie met voorwerpen uit de geschiedenis van Helmond tevens twee kunstcollecties. Een collectie internationale hedendaagse kunst vanaf 1970 in diverse vormen en technieken. In 1978 is men begonnen met het aanleggen van de verzameling, die in 2008 reeds 450 werken omvatte. De andere met als thema: Mens en Werk. Deze omvat werken van 1850 tot heden. Dit onderwerp sluit aan bij de geschiedenis van Helmond als industriestad. Tot de kunstenaars die vertegenwoordigd zijn behoren onder meer: Herman Heijenbrock, Johannes Bosboom, Isaac Israëls en Jan Toorop.

Stichting Industrieel Erfgoed Helmond
Dit museum bevindt zich aan de Kanaaldijk N.W. 29c. Aan deze Kanaaldijk was het merendeel van de belangrijkste bedrijven gevestigd. In dit museum worden voorwerpen en producten getoond die met het veelzijdige industriële geschiedenis te maken hebben: textielstoffen, pompen, moeren en machines die de Helmondse industrie heeft voortgebracht of die er werden gebruikt.

Jan Visser Museum
Dit museum bevindt zich aan de Keizerin Marialaan en bevat voorwerpen die betrekking hebben op de Helmondse geschiedenis en op het vroegere plattelandsleven, zoals gereedschappen. In 1998 is gestart met het aanleggen van de verzameling, die ook is uitgebreid met een collectie van de Helmondse brandweer.

EDAH-museum

Dit museum was tot eind 2018 gevestigd aan Oostende 167. Het museum bevatte oorspronkelijk voorwerpen die betrekking hebben op de supermarktketen Edah (bestond van 1917 tot 2007), maar heeft zich gaandeweg verbreed tot een museum en kenniscentrum rond retail en voedingsmiddelen. Sinds 2021 is het gevestigd in het voormalige Van Gend & Loosgebouw aan de Binnen Parallelweg 2 in Helmond.

Draaiorgel Museum Helmond
In Loods20 is het Draaiorgel Museum Helmond gevestigd, samen met het EDAH-museum. Ervoor bevond het zich aan de Torenstraat en tussen 2003 en 2008 was het gesloten. Een van de belangrijke stukken is een dansorgel, een groot uitneembaar draaiorgel dat in een danszaal werd opgesteld en meereisde met de kermissen. Ook is er een verzameling accordeons en bladmuziek.

HomeComputerMuseum
Het HomeComputerMuseum, gevestigd aan de Noord Koninginnewal, laat de geschiedenis van thuiscomputers vanaf 1975 ervaren en beleven. Het museum heeft een schat aan documentatie en software. Het museum is in maart 2018 geopend.

Media
Per 1 december 2020 verzorgt Dit is Helmond via radio, televisie en internet het lokale nieuws. Dit is Helmond komt voort uit een fusie tussen het voormalige Omroep Helmond en het voormalige wijkplatform Ditisonzewijk.nl.

De regionale krant in Helmond is het Eindhovens Dagblad. Tot 1993 had Helmond een eigen krant, het Helmonds Dagblad, een zogenaamde kopkrant van het Eindhovens Dagblad. Eerder verschenen in Helmond diverse andere kranten, zoals de Zuidwillemsvaart, de Helmondsche Courant en de Aabode.

Onderwijs

Voortgezet onderwijs
 Carolus Borromeus College
 Jan van Brabant College
 Dr. Knippenbergcollege
 Vakcollege Helmond
 Praktijkschool Helmond
 Voorgezet Speciaal Onderwijs: Antoon van Dijkschool

Middelbaar beroepsonderwijs
 ROC Ter AA

Hoger beroepsonderwijs
 Fontys Hogescholen
 Hogeschool de Kempel

Voorzieningen

Gezondheidszorg
 Elkerliek Ziekenhuis
 Woonzorgcentrum Savant
 Zorgcentrum De Eeuwsels
 Zorgcentrum Keyserinnedael
 Zorgcentrum De Pannehoeve

Recreatie
 Bibliotheek
 Bioscoop Pathé
 Recreatieplas Berkendonk
 Midgetgolfbaan De Warande
 Stichting Speeltuin Leonardus, speeltuin in de binnenstad
 Theater 't Speelhuis
 De Veldhoeve, kinderboerderij in Helmond
 Het Warande Park, park in de buurt van het centrum
 De Wissen, zwembad en sportschool

Overig
 VVV

Verkeer en vervoer

Wegen in en rondom Helmond
Helmond is op het autosnelwegennet aangesloten via diverse wegen. De stad is per auto bereikbaar via de A270/N270 en N279. Ook is het goed mogelijk om Helmond aan de zuidkant vanaf de A67 te bereiken.

  's-Hertogenbosch - Veghel - Beek en Donk/Gemert - Helmond - Bakel - Asten - Horn
  Helmond - Aansluiting 35 /
 / Eindhoven - Helmond - Deurne - Venray - Well
  Bakel - Helmond
 / Eindhoven - Geldrop - Lierop - Helmond - Asten - Deurne - Koningslust - Venlo

De oude route naar Eindhoven liep oorspronkelijk via Mierlo en Geldrop over de N614. Deze route heeft haar belangrijkste functie inmiddels verloren aan de A270, maar verzorgt nog steeds de verbinding van Helmond naar Mierlo en Geldrop.

Fietspaden
Helmond beschikt over een goed fietspadennetwerk en gratis (bewaakte en onbewaakte) stallingsvoorzieningen. In de jaren 2010 werd het beleidsplan Niet voor niets op de fiets uitgevoerd.

Openbaar vervoer
Helmond is gelegen aan de spoorlijn Eindhoven - Venlo en heeft vier stations: station Helmond, station Helmond 't Hout, station Helmond Brouwhuis en station Helmond Brandevoort.

Verder beschikt Helmond nog over een stadsdienst en enkele streekbussen.

Bekende Helmonders

Externe links
 Officiële website
 Geschiedenis Helmond

Plaats in Noord-Brabant