text:
Fu pioniere della chirurgia antisettica.

Biografia
Nel 1860 iniziò gli studi medici a Parigi, ricevendo il dottorato in medicina nel 1870 e la sua agrégation nel 1874. Nel 1874 si qualificò come chirurgo ospedaliero e durante la sua carriera lavorò negli ospedali Cochin, Lariboisière, Tenon, Saint-Louis, Beaujon e Hôtel-Dieu a Parigi. Nel 1906 concluse la sua attività come chirurgo ospedaliero.

Pioniere della chirurgia antisettica
Nel 1868, ancora studente, viaggiò a Glasgow per studiare il nuovo metodo antisettico  introdotto proprio in quegli anni da Joseph Lister. Successivamente, introdusse la chirurgia antisettica in Francia, pubblicando in francese, nel 1876, la prima monografia al mondo sull'argomento: la Chirurgie antiseptique. Principes modes d'application et résultats du pansement de Lister. Tale monografia fu successivamente tradotta in inglese.

Altri contributi
Lucas-Championniere ha anche dato contributi importanti nei campi delle fratture ossee e delle ernie.

Opere (parziale)

 Lymphatiques utérins et lymphangite utérine. Du rôle que joue la lymphangite dans les complications puerpérales et les maladies utérines, Asselin, Parigi 1870, pp. 83
 De la fièvre traumatique. Thèse présentée au concours pour l'agrégation (section de chirurgie et d'accouchements) et soutenue à la Faculté de médecine de Paris le 19 juillet 1872, Baillière et fils, Parigi 1872, pp. 176
 Chirurgie antiseptique. Principes, modes d'application et résultats du pansement de Lister, Baillière et fils, Parigi 1876, pp. 156 (seconda edizione, 1880)(traduzione inglese, 1881)
 Étude historique et clinique sur la trépanation du crâne. La trépanation guidée par les localisations cérébrales, Delahaye, Parigi 1878, pp. 149
  Application de la méthode antiseptique aux accouchements. Theorie et pratique. Revue des procédés actuellement employés, Coccoz, Paris 1891, pp. 76
 Cure radicale des hernies, avec une étude statistique de deuxcent soixantequinze opérations, Rueff, Parigi 1892, pp. 724
 Titres et travaux scientifiques, Imprimerie Daix Frères, Clermont 1894, pp. 122
 Traitement des fractures par le massage et la mobilisation, Rueff, Parigi 1895, pp. 564
 "An Essay on Scientific Surgery, the Antiseptic Method of Lister in the Present and in the Future", Br Med J. 1902 Dec 13; 2(2189): 1819–1821
 "Le voyage des médecins français à Londres", Journal de médecine et de chirurgie pratiques, 75(21), 10 novembre 1904, pp. 801–809
 Hernies. Hygiéne et thérapeutique, Rueff, Parigi 1905, pp. 328
 "New ideas on fractures, of the utmost importance to the medical profession and to the lay public in connexion with their responsibilities and possible legal liabilities", Br Med J. 1908 Mar 28; 1(2465): 725–728
 Theorie et practique de la chirurgie antiseptique. Ses progrès actuels, Steinheil, Parigi 1908, pp. 59
 "An Address On the Modern Treatment of Fractures, Delivered at the Annual Meeting of the Cardiff Medical Society on June 4th", Br Med J. 1909 Jun 12; 1(2528): 1397–1400.
 Précis du traitement des fractures par le massage et la mobilisation, Steinheil, Parigi 1910, pp. 267
 "Lord Lister (1827-1912)", Revue de Chirurgie, 32(4), 10 Aprile 1912, pp. 530–543
 Les origines de la trépanation décompressive. Trépanation néolithique, trépanation pré-Colombienne, trépanation des Kabyles, trépanation traditionnelle, Steinheil, Parigi 1912, pp. 131

Bibliografia
 Hommage au Dr. Just Lucas-Championnière - 9 Juin 1912, Imprimerie Daix Frères et Thiron, Clermont 1912?, pp. 75

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Chirurghi francesi
Morti nel 1913
Nati nel 1843


text:
Questa voce raccoglie le informazioni riguardanti il Fredrikstad Fotballklubb nelle competizioni ufficiali della stagione 2008.

Stagione
Il Fredrikstad chiuse la stagione al 2º posto, centrando così la qualificazione all'Europa League 2009-2010. L'avventura nella Coppa di Norvegia 2008 si chiuse ai quarti di finale, con l'eliminazione per mano dell'Odd Grenland. I calciatori più utilizzati in stagione furono Abgar Barsom e Ardian Gashi, con 28 presenze ciascuno, mentre Garðar Jóhannsson fu il miglior marcatore con 14 reti (10 in campionato, 4 in coppa).

Maglie e sponsor
Lo sponsor tecnico per la stagione 2008 fu Umbro, mentre lo sponsor ufficiale fu Carnegie. La divisa casalinga era composta da una maglietta bianca con inserti rossi, pantaloncini rossi e calzettoni bianchi. Quella da trasferta era invece completamente nera.

Rosa

Calciomercato

Sessione invernale (dal 01/01 al 31/03)

Sessione estiva (dal 01/08 al 31/08)

Risultati

Eliteserien

Girone di andata

Girone di ritorno

Coppa di Norvegia

Statistiche

Statistiche di squadra

Statistiche dei giocatori

Note

Collegamenti esterni

2008

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Han Bong-zin est un ancien joueur nord-coréen de football devenu par la suite entraîneur. Il a participé en tant que joueur à l'épopée nord-coréenne lors de la phase finale de la Coupe du monde 1966, atteignant les quarts de finale. Il a également brièvement dirigé la sélection de Corée du Nord pendant un mois, entre 1980 et 1981.

Biographie

Carrière de joueur
Han a disputé la totalité de sa carrière de joueur au sein d'un seul club, celui de February 8 SC, au poste de milieu de terrain. Il intègre l'équipe nationale nord-coréenne dès les phases qualificatives pour la Coupe du monde 1966, disputant les deux rencontres face à l'Australie, en  à Phnom Penh et joue également les quatre rencontres des Chollimas lors de la phase finale en Angleterre. À l'occasion du premier match face aux Socceroos australiens, Han marque ses deux seuls buts internationaux.

Carrière d'entraîneur
En 1980, Han Bong-zin est choisi par les dirigeants de la fédération afin de prendre la tête de la sélection nationale. L'ancien milieu de terrain international est le troisième membre de la glorieuse équipe de 1966 à prendre place sur le banc des Chollima, après Pak Doo-ik et Yang Seung-kook. Han démarre son mandat en fin d'année 1980, alors que la Corée du Nord vient d'achever la phase finale de la Coupe d'Asie des nations au stade des demi-finales. La mission confiée au nouveau sélectionneur est de tenter de qualifier l'équipe nationale pour la phase finale de la Coupe du monde 1982 en Espagne.

La Corée du Nord est placée dans le groupe 4 des éliminatoires de la zone Asie-Océanie. Après avoir terminé en tête de son groupe lors du premier tour, devant Hong Kong et Singapour, elle s'impose face au Japon après prolongations avant de s'incliner face aux Chinois en finale de groupe. Cet échec sportif met un terme au mandat de sélectionneur de Han Bong-zin, qui quitte ses fonctions moins d'un mois après son intronisation. La sélection ne va d'ailleurs jouer aucun match entre  et , début du tournoi de football des Jeux asiatiques en Inde.

Son bilan à la tête des Chollimas est de trois victoires, un match nul et une défaite.

En 2002, il participe au documentaire The Game of Their Lives de l'Anglais Daniel Gordon, en compagnie des six autres membres de l'équipe nord-coréenne de 1966 encore en vie.

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1945
Footballeur international nord-coréen
Sélectionneur de l'équipe de Corée du Nord de football
Naissance à Pyongyang
Entraîneur nord-coréen de football


text:
Robert Wyndam George Herbert, ( - ), est le premier premier ministre du Queensland, en Australie.

Biographie
Né à Brighton, en Angleterre, il est le seul fils d'Algernon Herbert, le plus jeune fils du premier comte de Carnarvon. Il fait ses études à Eton et au Balliol College, à Oxford.

Lorsque le Queensland devient une colonie indépendante, Sir George Bowen en est nommé le premier gouverneur. Il arrive à Brisbane le  amenant Herbert avec lui comme son secrétaire particulier. Le jour de leur arrivée, Herbert est nommé secrétaire colonial et Ratcliffe Pring ministre de la justice. C'est avec eux que le gouverneur forme le premier conseil exécutif auquel il ajoute d'autres membres par la suite. Lors de l'élection qui s'est tenue au début de l'année 1860, il est élu sans opposition député de Leichhardt et devient le premier premier ministre du Queensland. Il se montre un bon leader à son poste de  à .

Pendant la durée de ses fonctions, il fait adopter quatre lois sur la terre et l'éducation fait également l'objet de premières mesures. Le gouverneur écrivit au Ministre des Colonies, que le parlement du Queensland "avait voté un plus grand nombre de mesures réellement utiles que n'importe quel parlement d'une autre colonie australiennes". Certes, le premier gouvernement du Queensland contraste avec ceux des autres colonies, dont chacun a en moyenne une demi-douzaine de ministres pendant la même période. Herbert, cependant, tombe en disgrâce lorsque certaines difficultés financières se produisirent. Il démissionne en  et est remplacé par Arthur Macalister qui est premier ministre jusqu'au . Herbert veut retourner aussitôt en Angleterre mais, à la demande du gouverneur, après un premier gouvernement Macalister qui dure moins de trois semaines, il doit rediriger un second gouvernement. Herbert peut ensuite partir pour l'Angleterre, après avoir acquis une grande expérience qui lui est très utile dans les années à venir.

Quelques mois après son arrivée en Angleterre, il est nommé à la Chambre de commerce, puis en 1870, au ministère des colonies. Il occupe ce poste pendant 21 ans avec une grande distinction. Son attitude est généralement conciliante et il a beaucoup de tact avec les personnes qui travaillent avec lui. Il quitte le bureau colonial en 1892, mais reprend ses fonctions de nouveau pour quelques mois à la demande spéciale de Joseph Chamberlain. Entre 1893-1896, il est agent général de Tasmanie. En , il est président de la commission tarifaire. Il est décédé à Ickleton en Angleterre, le .

Références

Liens externes

Premier ministre du Queensland
Naissance en juin 1831
Naissance à Brighton
Décès en mai 1905
Étudiant de l'université d'Oxford
Chevalier grand-croix de l'ordre du Bain
Étudiant de Balliol College
Décès à 73 ans


text:
Saint Lucia na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 reprezentowało sześcioro zawodników – pięciu mężczyzn i jedna kobieta. Był to debiut reprezentacji Saint Lucia na letnich igrzyskach olimpijskich.

Skład kadry

Lekkoatletyka
Mężczyźni
 Ivan Jean-Marie – bieg na 400 m – odpadł w eliminacjach,
 Dominic Johnson, Ivan Jean-Marie, Maxime Charlemagne, Max Seales – sztafeta 4 × 400 m – odpadli w eliminacjach
 Dominic Johnson – skok o tyczce – nie został sklasyfikowany (nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach)

Kobiety
 Michelle Baptiste – bieg na 100 m – odpadła w eliminacjach

Żeglarstwo
 Michael Green –  klasa Laser – 45. miejsce

Bibliografia

Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996
Saint Lucia na igrzyskach olimpijskich


text:
Le Bouchaud è un comune francese di 216 abitanti situato nel dipartimento dell'Allier della regione dell'Alvernia-Rodano-Alpi.

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Bouchaud, Le


text:
Sewende Laan (également orthographié 7de Laan) est une série télévisée populaire en Afrique du Sud.

Si les premiers épisodes de ce soap-opera à succès ont été réalisés en 2000, il demeure aujourd'hui l'une des séries phares de la seconde chaîne de télévision publique sud-africaine, SABC 2.

La série narre les péripéties des habitants d'un quartier multiethnique de Johannesburg situé autour de la « Septième avenue » (Sewende Laan en afrikaans).

La série est diffusée en afrikaans, mais est sous-titrée en anglais.

Principaux personnages

Anciens personnages
Ces personnages sont apparus et ont disparu de la série au fil des saisons.

Guest stars
Nombre de guest stars sont apparues dans la série.

Lien externe
 Site officiel de la série

Série télévisée créée en 2000
Série télévisée des années 2000
Série télévisée se déroulant en Afrique
Télévision en Afrique du Sud


text:
The Malabar gliding frog or Malabar flying frog (Rhacophorus malabaricus) is a rhacophorid tree frog species found in the Western Ghats of India.

Pictures

The term "gliding" frog refers to its ability to break its fall by stretching the webbing between its toes when making leaps down from the treetops. It can make gliding jumps of 9–12 m, a maximum of about 115 times its length.

Description

This frog has a body length of about 10 cm (4 in), making it one of the largest moss frogs. Males are smaller than females. Its back skin is finely granulated and the color is vivid green without markings, distinguishing it from the otherwise quite similar R. pseudomalabaricus, which has a black-marbled back and was long included in the present species. In preserved specimens, the back turns purplish blue. The belly is more coarsely granulated – particularly under the thighs – and pale yellow. There are skin fringes between and along the long limbs, and a triangular skin extension at the heel. The webbing between fingers and toes is large and orange-red.

The vomerine teeth are arranged in two straight or slightly oblique series touching the inner front edge of the choanae. The snout is rounded but not very wide, about as long as the diameter of the orbit, the canthus rostralis is bluntly-angled, and the loral region is concave. The nostrils are located nearer to the end of the snout than to the eyes. The interorbital space is broader than the upper eyelid. The tympanum measures about 60–70% of the diameter of the eye.

The disks of fingers and toes are large, about the size of the tympanum; the subarticular tubercles are well-developed, also. The tibio-tarsal articulation reaches at least to the eye, at most top the nostril.

Distribution
The Malabar gliding frog is found in the Western Ghats of India and has been described in the states of Tamil Nadu, Kerala, Karnataka, Goa, and Maharashtra. It has been recorded at altitudes ranging from 43m to 1894m above sea level. It is found in various habitats such as primary forests, secondary forests, plantations, and urban habitats. It can be found on leaves of trees near stream or river banks. During the breeding season, they move to trees hanging above water bodies into which their tadpoles drop.

Reproduction
Reproduction in this species typically occurs during the monsoon months of June-September. Males of this species sit by the banks of streams and emit calls to attract females. Females will often approach the focal male, the individual who will mate, and signal him to initiate amplexus. The males whip up the foam in which the females deposit the eggs. Peripheral males have been observed helping build the nests for the female and focal male pairs. After spawning, males will typically leave the female and the clutch and the female will cover the clutch in leaf litter. Nests are typically 78-112mm in length and 68-79mm in width. Number of eggs per clutch varied from 89-206 (N = 5) and individual eggs measured between 2.0-3.2 mm (2.8 ± 0.5 mm, N = 89, single egg clutch).  The eggs are unpigmented and off-white in color. The tadpoles drop into the water after hatching.

See also
Flying frog
Javelin frog

Footnotes

References

External links

 http://coorg.mampam.com/malabaricus.html
 http://www.new-ecopsychology.org/en/amphibia/index-ar.htm#Miraculous_Legs

Rhacophorus
Frogs of India
Endemic fauna of the Western Ghats
Amphibians described in 1870


text:
Cole Swider (Portsmouth, Rhode Island, ) es un baloncestista estadounidense que pertenece a la plantilla de Los Angeles Lakers de la NBA, con un contrato dual que le permite jugar también en su filial de la G League, los South Bay Lakers. Con 2,08 metros de estatura, juega en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó tres temporadas con los Wildcats de la Universidad Villanova, en las que promedió 5,2 puntos y 2,4 rebotes por partido. Al término de su tercera temporada, decidió entrar en el portal de transferencias de la NCAA.

Fue transferido a los Syracuse de la Universidad de Siracusa, donde se convirtió en el ala-pívot titular, para acabar promediando en su única temporada en el equipo 13,9 puntos,6,8 rebotes y 1,4 asistencias por encuentro.

Profesional
Tras no ser elegido en el Draft de la NBA de 2022, el 1 de julio firmó un contrato dual con Los Angeles Lakers y su filial en la G League, los South Bay Lakers. Debutó en la NBA el 18 de octubre en un partido ante Golden State Warriors, disputando dos minutos sin conseguir anotar.

Referencias

Enlaces externos

Estadísticas en la NCAA
Ficha en realgm.com
Bio en villanova.com
Bio en cuse.com

Baloncestistas de Rhode Island
Baloncestistas de los Villanova Wildcats
Baloncestistas de los Syracuse Orange
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Baloncestistas de los South Bay Lakers


text:
Lira eller lire kan syfta på:

 Lira (artist) (1979–) – sydafrikansk sångerska
 Liror – familj av havsfåglar i ordningen stormfåglar (Procellariiformes)

Musikinstrument
 Lira (instrument) – ett namn på olika stråkinstrument med ursprung i lyran
 Vevlira (vielle) – ett musikinstrument som nådde sin glansperiod under medeltiden i Europa

Tidskrift
Lire (tidskrift) – fransk tidskrift
Lira Musikmagasin – en tidskrift

Valuta
 Maltesisk lira – en valuta i Malta 1973–2008
 Italiensk lira – en valuta i Italien fram till 2002
 Luccansk lira – en valuta i Lucca fram till 1800 och mellan 1826 och 1847
 Turkisk lira – en valuta som används i Turkiet
 ₤ – tecknet för valutan lira eller lire

Geografi

Antarktis

 Mount Lira,

Grekland

 Lirá, ort, Peloponnesos, Lakonien,

Mexiko

 La Lira, ort, Querétaro Arteaga, Pedro Escobedo,

Uganda

Lira, Uganda  Norra regionen, Lira District,

Se även
 Lyra (olika betydelser)

Robotskapade Antarktisförgreningar
Robotskapade Greklandförgreningar
Robotskapade Mexikoförgreningar
Robotskapade Ugandaförgreningar


text:
Nowy Belęcin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Krzemieniewo.

W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Sport
W Nowym Belęcinie działa klub piłkarski Fin Up Piast Belęcin.

Zobacz też
 Stary Belęcin w tej samej gminie Krzemieniewo;
 Belęcin w powiecie wolsztyńskim, w gminie Siedlec.

Przypisy

Krzemieniewo (gmina)


text:
Tabelot este o comună rurală din departamentul Tchirozerine, regiunea Agadez, Niger, cu o populație de 20.667 de locuitori (2001).

Referințe

Comune din Niger


text:
Uggletorp is a village on the island of Öland. It lies next to the Swedish road 136. It belongs to the municipality of Borgholm.

Populated places in Borgholm Municipality


text:
La chiesa di Sant'Eugenio è un luogo di culto cattolico situato nel comune di Altare, in piazza monsignor Bertolotti, in provincia di Savona. Intitolata a Eugenio di Cartagine, la chiesa è sede della parrocchia omonima della zona pastorale Savonese della diocesi di Acqui.

Storia e descrizione
Sita nel centro storico del borgo medievale di Altare, fu edificata tra il 1620 e il 1650, in sostituzione dell'antica parrocchiale di sant'Eugenio (oggi la chiesa della Santissima Annunziata), fondata dai monaci benedettini del monastero di sant'Eugenio dell'isola di Bergeggi.

Successivi interventi alla struttura - specie nel 1875 - ne hanno radicalmente modificato l'impianto originario.

L'interno è ad unica navata rettangolare con quattro cappelle laterali per lato e un ampio presbiterio. La facciata con i due piccoli campanili è stata parzialmente rifatta nel 1901.

Collegamenti esterni

Eugenio
Eugenio


text:
Hypnale hypnale är en ormart som beskrevs av Merrem 1820. Hypnale hypnale ingår i släktet Hypnale och familjen huggormar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Arten förekommer i södra Indien och på Sri Lanka.

Referenser

Externa länkar

Huggormar
hypnale
Kräldjur i orientaliska regionen


text:
The following is a list of Russo-Finnish wars.

References

Wars involving Finland
Wars involving Russia
Finland–Russia military relations


text:
Oil and Gold (1985) is the fourth full-length album by English musical group Shriekback, released on Arista Records in UK and Europe, Australia and New Zealand and on Island Records in the United States,

The album is widely considered the band's highest creative moment and saw them begin a metamorphosis from funk-influenced New Wave towards darker and challenging art rock. The addition of Martyn Barker on drums and Lu Edmonds on guitar gives many of the songs a harder edge, while the album also features synthesizers from Hans Zimmer, best known for his work in film music.

Oil & Gold served as a bridge between the founding trio of Barry Andrews, Carl Marsh, and Dave Allen, and a span of releases spearheaded by Andrews alone.  Marsh, whose voice featured prominently on earlier releases, left the band after the recording and Andrews took over as primary vocalist. Marsh would return with the release of Having A Moment, and remains involved with the band to the present day.  Still, the album's highlights, including the three opening songs, sung by Marsh, and the minor hit, "Nemesis", became the band's signature song. The album's success widened their audience significantly, and sold well in the U.S. Both of the singles released from the album reached the Top 100 in the UK singles chart: "Nemesis" reached number 94 and "Fish Below The Ice" reached number 88.

In other media

Two songs from the album, "This Big Hush" and "Coelocanth", were featured in Michael Mann's 1986 film Manhunter.  "Coelocanth" was also featured in the Canadian science fiction film, Come True.  "Faded Flowers" was featured in Band of the Hand. "This Big Hush" was also used in season 6 episode 7 of Nip/Tuck. The song "Everything That Rises Must Converge" refers to the short story of that name by Flannery O'Connor. The video for the song "Nemesis" features the 2000 AD character Nemesis the Warlock.

Track listing

All songs written by Dave Allen, Barry Andrews, Martyn Barker and Carl Marsh.

"Malaria"  – 4:29
"Everything That Rises Must Converge"  – 4:03
"Fish Below the Ice"  – 4:24
"This Big Hush"  – 6:11
"Faded Flowers"  – 3:44
"Nemesis"  – 3:43
"Only Thing That Shines"  – 4:23
"Health and Knowledge and Wealth and Power"  – 4:44
"Hammerheads"  – 4:17
"Coelocanth"  – 4:13

2011 bonus disc

"Suck" (BBC Live at Hatfield Polytechnic 1984)
"Mothloop" (BBC Live at Hatfield Polytechnic 1984)
"Feelers" (BBC Live at Hatfield Polytechnic 1984)
"Nemesis" (Extended Mix)
"Nemesis" (Arch Deviant Mix)
"Fish Below Ice" (7" Edit)
"Lined Up"
"My Spine (Is the Bassline)"
"Fish Below Ice" (Plankton Enriched Mix)
"Fish Below Ice" (Dance Mix)

Personnel
Barry Andrews - keyboards, synthesizers, vocals
Carl Marsh - guitars, vocals
Dave Allen - bass
Martyn Barker - drums
Lu Edmonds - guitar
Hans Zimmer - engineering/complicated shaker on "This Big Hush"
Ian Caple- engineer

References

External links

Oil and Gold on band's website

1985 albums
Shriekback albums
Island Records albums
Arista Records albums


text:
Oliarus longula är en insektsart som beskrevs av Frederick Arthur Godfrey Muir 1924. Oliarus longula ingår i släktet Oliarus och familjen kilstritar.

Artens utbredningsområde är Filippinerna. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Kilstritar
longula


text:
Gunnar Larsson (politician)  (1908-1996) was a Swedish politician. He was a member of the Centre Party.

References
This article was initially translated from the Swedish Wikipedia article.

Centre Party (Sweden) politicians
1908 births
Year of death missing


text:
Murder Junkies () — седьмой студийный альбом Джи-Джи Аллина и , изданный в июне 1991 года лейблом New Rose Records.

Об альбоме
Джи-Джи вместе с  отошли от классического панк-рока, привнося элементы хэви-метала и хард-роковые риффы. Такие песни, как «Murder for the Mission», «Violence Now» и «I Hate People» имеют шоковый, злой и погранично-абсурдный смысл, подобно прошлому творчеству Аллина. Тексты песен затрагивают темы мизантропии.

Первоначальное издание альбома включало в себя 20 композиций, 10 из которых были выдержаны в жанре спокен-ворд. В переиздание альбома вошли 10 первоначальных композиций (не относящиеся к спокен-ворду) и пять дополнительных.

Отзывы критиков
Бен Конолей из Punknews.org назвал данный альбом одной из самых сильных работ Джи-Джи, однако отметив, что «несмотря на то, что некоторые считают его одним из единственных настоящих панков, Аллин был интересен только как цирк уродов <…> Если вы не очень хорошо ознакомлены с творчеством Аллина, то этот альбом — не самый подходящий вариант для знакомства».

Аарон Леви из Exclaim! назвал данный альбом «злобным ломтиком панк-рока/метала» и лучшим из творчества Аллина, отметив что альбом «напоминает нам о том, как низко может опуститься панк-рок».

Список композиций

Участники записи
 Джи-Джи Аллин — вокал
 Джефф Клэйтон — бэк-вокал, перкуссия
 Джо Янг — электрогитара
 Том О'Киф — бас-гитара
 Дуг Трогмортон — ударные
 Джефф Мердок — продюсирование

Примечания

Альбомы 1991 года
Альбомы хардкор-панка


text:
Malte Rehbein (* 1971) ist ein deutscher Historiker, der an der Universität Passau "Digital Humanities" lehrt.

Leben
Rehbein hat von 1993 bis 1999 an der Universität Göttingen Geschichte und Mathematik studiert. 2009 folgte die Promotion in Mittlerer und Neuerer Geschichte. 1999/2000 arbeitete er als Software-Entwickler bei der Bundesdruckerei, anschließend bis 2004 bei T-Systems und bis 2007 bei Siemens. Von 2007 bis 2009 war er Marie-Curie Research Fellow an der National University of Ireland in Galway.

2009 bis 2012 arbeitete er als wiss. Mitarbeiter und Leiter des Zentrums für digitale Edition an der Universität Würzburg. 2012 war er Postdoctoral Research Fellow an der University of Victoria und Assistant Professor of History (tenure track) und Fellow am Center for Digital Research in the Humanities an der University of Nebraska-Lincoln. 2013 folgte ein Ruf auf die Professur Digital History an der Universität Luxemburg, die Rehbein aber ablehnte. Noch im gleichen Jahr wurde er auf den Lehrstuhl für Digital Humanities in Passau berufen.

Außerdem ist Malte Rehbein seit Mitte Juli 2014 Projektleiter für die Deutsche Biographie.

Forschungsschwerpunkte
Rehbeins wissenschaftliche Tätigkeit konzentriert sich auf Digitalisierung, Handschriftenforschung, Paläografie, Visual Analytics und Datenmodellierung, Textkodierung und Digital History.

Schriften
 mit Dino Buzzetti: Textual Fluidity and Digital Editions. Text Variety in the Witnesses of Medieval Texts. Ed. Milena Dobreva. Sofia: Institute of Mathematics and Informatics, 1998. 14–39.
 Digital edition of late medieval town statutes: Visualising the evolution of text and law. New Technologies in Humanities Research. Ed. Ülle Must, and Denton Marcus. Tallinn: Estonian Science Foundation, 2008. 72–76.
 Reconstructing the Textual Evolution of a Medieval Manuscript. In: Literary & Linguistic Computing. 24 (2009): 319–327.
 Göttinger Statuten im 15. Jahrhundert: Entstehung – Entwicklung – Edition. Göttingen: Niedersächsische Staats- und Universitätsbibliothek, 2010. (Dissertation 2009; Digitalisat)
 mit Elmar Mittler: Edition und Forschungsbibliothek – Chancen und Herausforderungen einer traditionsreichen Partnerschaft im digitalen Zeitalter. In: Bibliothek und Wissenschaft. 44 (2011), 9–21.
 mit Tal Hassner, Tal, Peter A. Stokes und Wolf Lior: Computation and Palaeography: Potentials and Limits. Dagstuhl Reports, Vol. 2, Issue 9, 184–199
 mit: Hans Walter Gabler: On Reading Environments for Genetic Editions. Scholarly and Research Communication 4.3 (2013)
 From the Scholarly Edition to Visualization. Re-using Encoded Data for Historical Research. In: International Journal of Humanities and Arts Computing, 8.1 (2014), 81–105
 mit Gábor M. Tóth, Øyvind Eide, Oliver Gondring: Digital Humanities an der Universität Passau – Eine Fallstudie. Digital Humanities als Beruf – Fortschritte auf dem Weg zu einem Curriculum. Graz 2015, 76–88

Weblinks
 Homepage (Universität Passau)
 Veröffentlichungen von Malte Rehbein im Opac der Regesta Imperii

Einzelnachweise

Mittelalterhistoriker
Hochschullehrer (Passau)
Deutscher
Geboren 1971
Mann
Digital Humanities


text:
Pávai István (Székelyudvarhely, 1951. december 10. –) magyar etnomuzikológus (népzenekutató), egyetemi tanár.

Életrajzi adatok

Képzettség
 1970-ben érettségizett a Székelykeresztúri Gimnáziumban.
 1976-ban szerzett muzikológus diplomát a kolozsvári Gheorghe Dima Zeneakadémián. Diplomadolgozatának címe: Sóvidéki népzene.
 2005-ben szerzett PhD zenetudományi doktori fokozatot a budapesti Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetemen. Doktori disszertációjának címe: A tánczene és interetnikus kapcsolatai az erdélyi magyar néphagyományban.

Szakmai díjak
 2019 – Kájoni János-díj
 2018 – Martin György-díj
 2016 – Udvarhelyszék kultúrájáért – életműdíj.
 2015 – Szabolcsi Bence-díj – "kiemelkedő zenetudományi és zenei ismeretterjesztő tevékenysége elismeréseként".
 2012 – A Magyar Érdemrend lovagkeresztje – "a hagyományos hangszeres népzene kutatásában, gyűjtésében és közkinccsé tételében végzett több évtizedes munkássága elismeréséért".
 1993 – A Martin György Alapítvány kiemelt 1. díja – Az erdélyi és a moldvai magyarság népi tánczenéje című kéziratért.

Jelenlegi munkahelyek
 2023-tól: a Hagyományok Háza Adatbázis Szakcsoportjának tudományos munkatársa (Budapest)
 2017-től: a Hagyományok Háza címzetes igazgatója (Budapest)
 2017-től: a Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem Doktori Iskolájában az Egyetemi Doktori Tanács tagja, a DLA Doktori Tanács tagja (Budapest)

Korábbi munkahelyek
 1994-2021: az MTA (később ELKH) Bölcsészettudományi Kutatóközpont Zenetudományi Intézetének tudományos munkatársa, majd főmunkatársa, 1999–2002 között a Népzenei Archívum vezetője, 2019-2021 között a Népzene- és Néptánckutató Osztály és Archívum vezetője (Budapest)
 2017-2022: a Hagyományok Háza Folklórdokumentációs Fejlesztési Osztály vezetője (Budapest)
 1998-2021: a Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem  Zenetudományi és Népzene Tanszékének oktatója, majd habilitált egyetemi tanára (Budapest)
 2017-2021: a Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem Doktori Iskolájában a DLA népzenei doktori alprogram vezetője (Budapest)
 2001–2016: a Hagyományok Háza Folklórdokumentációs Könyvtár és Archívum alapító vezetője (Budapest)
 1998–2000: a Magyar Állami Népi Együttes Hagyományőrző Műhelyének vezetője (Budapest)
 1994–1998: a Néprajzi Múzeum főmuzeológusa, a Népzenei Gyűjtemény osztályvezetője (Budapest)
 1991–1994: a Háromszék Táncegyüttes szakmai tanácsadója (Sepsiszentgyörgy)
 1990–1994: a Marosvásárhelyi Rádió zenei szerkesztője, majd a kulturális műsorok osztályvezetője
 1981–1990: a Maros Művészegyüttes művészeti titkára, 1990-ben igazgatója (Marosvásárhely)
 1980–1981: a Hargita Megyei Művészeti Népiskola tanára (Csíkszereda)
 1976–1980: a Hargita Megyei Népi Alkotások Háza zenei szakirányítója (Csíkszereda)

Népzenekutatás

Kutatási témái
Népi tánczene, interetnikus népzenei kapcsolatok, népzenekutatás-történet, zenei dialektológia és tipológia, zenei identitás-vizsgálat, folklorizmus-kutatás, folklór-dokumentumok digitális archiválása, néprajzi adatbázis-specifikáció.

Terepkutatás
 A Kárpát-medencében (1972 óta): magyar, román, német, zsidó és cigány népzene-, néptánc- és néprajzi gyűjtések a történelmi Erdély, Partium és Moldva minden fontosabb néprajzi táján, szórványosan a Dunántúlon, Szlavóniában, az Alföldön és a Felvidéken; összesen több mint 650 óra hang- és mozgóképfelvétel, több ezer szkennelt archív fotó és helyszíni fényképfelvétel. Részletesen lásd itt.
 Távolabbi területeken: török és szláv népzenei gyűjtések a dobrudzsai bolgár, lipován, török, tatár és muzulmán cigány közösségek, továbbá a koszovói törökök, krimi tatárok és azeriek körében.

Publikációk
 Közleményeinek részletes jegyzéke, idézőkkel (rájuk hivatkozó művek jegyzékével) együtt.
 Online olvasható publikációi

Saját kötetei
 2020: Hungarian Folk Dance Music of Transylvania. Hungarian Heritage House – MMA Kiadó, Budapest, 2020.
 2016: A Sóvidék népzenéje. The Folk Music of Sóvidék. Hagyományok Háza – MTA BTK Zenetudományi Intézet, Budapest, 2016. Kétnyelvű kiadvány. 256 oldal, 216 hangzó dallamváltozat, 73 dokumentum, 6 térkép, 37 fotó.
 2015: Magyarózd népzenéje Horváth István gyűjtései tükrében. The Folk Music of Magyarózd as Reflected in the Collections of István Horváth. Hagyományok Háza – MTA BTK Zenetudományi Intézet, Budapest, 2015. Kétnyelvű kiadvány DVD-ROM melléklettel, 216 oldal, adatbázis, 216 hangzó dallamváltozat, 73 dokumentum, 6 térkép, 37 fotó.
 2013: Az erdélyi magyar népi tánczene (2. változatlan kiadás, Hagyományok Háza – Kriza János Néprajzi Társaság, Budapest)
 2012: Az erdélyi magyar népi tánczene (1. kiadás, Kriza János Néprajzi Társaság, Kolozsvár)
 2010: Zene, tánc, hagyomány. Denis Galloway romániai fotói. Muzicã, joc, tradiţie. Fotografii executate în România de Denis Galloway. Music, Dance, Tradition: Dennis Galloway's Romanian Photographs, 1926–1932 (Tötszegi Teklával; Hagyományok Háza – Erdélyi Néprajzi Múzeum, Budapest)
 2006: Zene, vallás, identitás a moldvai magyar népéletben (2. változatlan kiadás, Kriza János Néprajzi Társaság, Kolozsvár)
 2005: Zene, vallás, identitás a moldvai magyar népéletben (1. kiadás, Hagyományok Háza, Budapest)
 2001: Barozda 1976-2001 (Alutus, Csíkszereda)
 1998: Az erdélyi és a moldvai magyarság népi tánczenéje (2. változatlan kiadás, Planétás, Budapest)
 1993: Az erdélyi és a moldvai magyarság népi tánczenéje (1. kiadás, Teleki László Alapítvány, Budapest)

Szerkesztés: kötet, DVD, CD-ROM
 2019: Colecţia etnomuzicologică a lui Ilona Szenik / Szenik Ilona népzenei gyűjteménye / The Ethnomusicological Collection of Ilona Szenik". Társszerkesztő: Gergely Zoltán. Institutul "Arhiva de Folclor a Academiei Române" / MTA BTK Zenetudományi Intézet / Hagyományok Háza, Kolozsvár – Budapest, 2019. Román, magyar, angol nyelvű könyv és CD-ROM multimédiás adatbázissal: 4441 dallamváltozat, 3731 hangklip, 2653 kéziratoldal, 77 fotó, 1 térkép
 2019: A romániai magyar vonatkozású zenetudomány első évszázada. Bibliográfia. Társszerkesztő: Sófalvi Emese. Kolozsvári Operabarátok köre, Kolozsvár
 2018: Székely népzene és néptánc. Énlaka-konferenciák V. DVD-ROM-melléklettel. Társszerkesztő: Sófalvi Emese. Hagyományok Háza – Pro Énlaka Alapítvány – Pécsi Tudományegyetem, Budapest – Énlaka – Pécs
 2016: Felcsík, Felső-Maros mente, Mezőség és a Maros-Küküllő vidék táncai és zenéje. Mozdulatokba vésett gyökerek. DVD kollekció 1-18. 18 db DVD, 60 oldal ismertető, 24 fotó, 4 térkép. Romániai Magyar Néptánc Egyesület, Sepsiszentgyörgy
 2014: Colecţia etnomuzicologică a lui János Jagamas în Institutul "Arhiva de Folclor a Academiei Române" / Jagamas János népzenei gyűjteménye a Román Akadémia Folklór Archívumában / The Ethnomusicological Collection of János Jagamas at the Folklore Archive of the Romanian Academy. Társszerkesztő: Zakariás Erzsébet. Román Akadémia Folklór Archívuma, Kolozsvár, MTA Bölcsészettudományi Kutatóközpont, Zenetudományi Intézet, Budapest Hagyományok Háza, Budapest. Román, magyar angol nyelvű könyv és CD-ROM multimédiás adatbázissal: 7236 dallamváltozat, 3038 hangklip, 9512 kéziratoldal, 16 fotó.
 2013: Seres András – Szabó Csaba: Csángómagyar daloskönyv. Hasonmás kiadás CD-ROM melléklett,elc
 2011: A folklorista Vikár Béla. Hagyományok Háza, Budapest
 2009: Lajtha László, a zenefolklorista. Hagyományok Háza, Budapest
 2008: A népzenekutató Kodály Zoltán. Hagyományok Háza, Budapest
 2008: Bartók Béla, a népzenekutató. Hagyományok Háza, Budapest
 2007: Bartók Béla élete levelei tükrében Társszerkesztő: Vikárius Lászlóval. Hagyományok Háza, Budapest
 2007: Bartók and Arab Folk Music. Társszerkesztő: Kárpáti János és Vikárius László. Hungarian National Commission for UNESCO, European Folklore Institute, Institute for Musicology of the Hungarian Academy of Sciences, Budapest
 2000: A magyar népi tánczene. Tanulmányok. Társszerkesztő: Virágvölgyi Márta; Planétás, Budapest
 1998: Demény Piroska: Aranyosszék népzenéje. CD-melléklettel. Néprajzi Múzeum, Budapest

Internetes adatbázisok
 2017: A Bartók-Rend kereshető internetes adatbázisa (társszerkesztő: Richter Pál; MTA Zenetudományi Intézet, Budapest)
 2010: Folklór Adatbázis – Folklore Database (szakmai specifikáció)
 2009: Magyar népdaltípusok példatára (társszerkesztő: Richter Pál; MTA Zenetudományi Intézet, Budapest)
 2006: Utolsó Óra. Erdélyi gyűjtés a Fonó Budai Zeneházban (Fonó Budai Zeneház, Budapest)

Egyéb publikációk
 Tanulmányok, szakcikkek, népszerűsítő cikkek, recenziók, bibliográfiák, diszkográfiák
 Interjúk
 Népzene-dialektológiai, néprajzi térképek
 Hangzó kiadványok saját és mások népzenegyűjtéseiből (bakelit lemezek, audio CD-k, könyvek CD- és DVD-mellékletei)

Művészeti tevékenysége
 A Barozda együttes és az első csíkszeredai táncház alapító tagja, aki szerepet játszott más székelyföldi táncházak létrejöttében és az erdélyi táncházmozgalom kiszélesítésében.
 Csíkszeredai működése alatt a Csíkszeredai Régizene Fesztivál egyik kezdeményezője, 1980-81-ben zenei szerkesztője, 1982-ben művészeti tanácsadója.
 2013-2019 között a Csíkszeredai Prímástalálkozók házigazdája, műsorvezetője.
 Szerkesztett és/vagy vezetett műsorainak jegyzéke

Források
 Pávai István honlapja
 Adatbank – Erdélyi Magyar Elektronikus Könyvtár

Kapcsolódó szócikkek
Zeneírás Erdélyben

Magyar népzenegyűjtők
Romániai magyarok
Székelyudvarhelyiek
Székelykeresztúriak
Csíkszeredaiak
Marosvásárhelyiek
Szabolcsi Bence-díjasok
1951-ben született személyek
Élő személyek


text:
The Dutchess is the debut solo studio album by American singer and rapper Fergie. It was released on September 13, 2006, through A&M Records and the will.i.am Music Group as her first solo album. The album was recorded between The Black Eyed Peas' tour in 2005, and the songs were written throughout the last eight years that preceded its release. While developing the album, Fergie wanted to create an autobiographical album that would be more intimate between her and the listener. By doing so, the album experiments with different music genres, including pop, hip hop, R&B, reggae, punk rock and soul. Lyrically, The Dutchess has themes about love and critics, while also dealing with her drug abuse and addiction.

Upon its release, The Dutchess received mixed reviews from music critics, with many praising its production, calling it one of the most eclectic and adventurous albums of 2006, but some criticized the album's lyrical content and believed the material was not strong enough for her voice. It became a commercial success, reaching number two on the US Billboard 200 and spending ninety-four weeks inside the chart, while also topping the Australian Albums Chart and becoming a worldwide success, reaching platinum status in over eight countries. It has been certified 5× Platinum in the United States and has sold 12 million copies worldwide.

The album produced five top five singles in the United States, including three number-one hits on the US Billboard Hot 100, "London Bridge", "Big Girls Don't Cry", and "Glamorous", as well as the number two single "Fergalicious" and the number five single "Clumsy". All five of the aforementioned singles have sold over two million digital downloads each in the United States, thus setting a new record in the digital era for the most multi-platinum singles from one album. Fergie held this record until 2012, when Katy Perry achieved six multi-platinum singles with her album Teenage Dream (2010).

Background
After ten years with the band Wild Orchid, Fergie joined the hip-hop group The Black Eyed Peas in 2002, replacing Kim Hill and receiving a prominent role in the group. Fergie's debut album with the band, Elephunk, was the group's breakthrough, spawning the worldwide hit singles "Where Is the Love?" and "Shut Up", selling over 8 million copies worldwide and receiving four Grammy nominations (and winning one for the song "Let's Get It Started"). Later, while releasing her second effort with the group, the even more successful Monkey Business (2005), which features the hit singles "Don't Phunk with My Heart" and "My Humps" (with both receiving a Grammy award) and sold 10 million copies worldwide, the singer announced that she and the other members of the group were working on solo projects, with her debut album being announced for a 2006 release. In an interview for Jam! Canoe, Fergie claimed, "We've been working on it, Will and I," she says. "And I'm so happy with the way it's turning out, but we just felt after 'Elephunk' that we needed to make another Black Eyed Peas record." Regarding the album's musical direction she said, "It'll be a deeper look into who I am. Soundwise, it'll be eclectic like the Peas but I'll get to experiment with more of the different sounds of my voice. I like to use my voice as an instrument sometimes and I'll be able to show that on that album."

Recording and production

The Dutchess was initially recorded in 2005, among promotion from The Black Eyed Peas' album Monkey Business. Great part of the album was recorded on the John Lennon studio bus while touring with the band. As stated by Fergie, "We'd go in a couple of hours before going on stage and that's how it got done. The songs span a seven-year period. Some were done before I was in the Black Eyed Peas – we just updated them, and some were done in this one-month span that we took off from touring, which is very rare for us. Will and I moved into this studio house in Malibu called Morningview. It's like a ranch. It was very serene-complete opposite to the chaos of touring. I was alone a lot, which is something that doesn't happen to me on tour, so I got to find these emotions that are a little bit deeper than the surface. [For example], 'The Makeup Song (All That I Got)' and 'Velvet' are very intimate lyrically and feeling-wise. I wanted [the latter] to sound like velvet feels-very smooth-and I wanted it to be sensual."

According to Fergie, the songs on the album are "from a seven-year period, but [Interscope CEO] Jimmy Iovine heard some [tracks] and was like, 'This is great, let's put it out'. One of the album's executive producers and fellow Black Eyed Peas member will.i.am stated that she was "writing about her personal struggles and casting her demons away and feminine power. [It's] her singing for young girls to be strong, and what they're going through in life, just growing up in this world of uncertainty." Ludacris, John Legend, B Real from Cypress Hill and Rita Marley, Bob Marley's widow, were also confirmed on the album. B Real was set to appear on a track called "Thriller Man", an homage to Cypress Hill's "How I Could Just Kill a Man,", with B Real stating, "It's pretty hot. Basically she took the song and switched the story around to suit it to her and put the female touch on it. She did the same chorus, she even did my same rhyme style, but she sung it. It's hard to describe it, you just got to hear it – she did it justice." However, "Thriller Man" was not included on the album. Ron Fair and DJ Mormile were also the album's executive producers, with Fair, chairman of Geffen Records, expressing, "Once people get this album and hear what she's capable of as a singer and writer, I think that's when the roof blows off it. That's when she's not just a little trifling pop girl doing disposable hits." It was also announced that the album would feature samples from Little Richard, The Commodores and The Temptations.

Title and artwork

The album's title, The Dutchess, is a derivation of the noble title "The Duchess of York", as Fergie (a derivative of her last name "Ferguson") and Sarah Ferguson, the real Duchess of York, share a surname and nickname. The album's title garnered media attention, with Sarah Ferguson commenting, "Automatically, everybody in America thinks I'm Fergie, the most beautiful woman in the world, from Black Eyed Peas. [...] You know, I rang her up about that. I said, 'Fergie, it's Fergie... Now that you've done this, you have to sing at a concert for my foundation Children in Crisis'." Fergie then commented about its title, "If you notice, on the album cover it says 'Fergie as the Dutchess' because I wanted each song to be a movie poster. But because 'London Bridge' did so well so fast, we had to get everything done so only half the songs on the album have movie poster themes. For example, for 'Fergalicious' I'm holding a lollipop; it's pretty campy and cute. The pictures were all shot by Ellen von Unwerth in Paris so a lot of them are very Brigitte Bardot-esque."

Composition and themes
According to The Age newspaper's website, "'The Dutchess' offers a more introspective Fergie, a woman willing to talk about her loves, her critics and her former meth (Methamphetamine) addiction." Fergie explained in a Q&A interview for Billboard that, "This [album] is a complete thought. It's not just a verse or a sentence. It's my complete feeling and emotion. I think people will be surprised because they don't know that sensitive side of me yet. I also like to experiment with different tones in my voice, and I wanted to make the album really colorful." She further explained the album's concept:

Regarding the album's sound, Fergie explained, "It's a very colorful album. There's dub, there's reggae, there's stuff like the Temptations, a band that I saw when I was 10 years old in concert. There's the low rider, oldie style that we revisit that I was really inspired by in high school. There's that punk-rock aspect – that just really raw rock and roll, get your hair messed up, sweat as much as you want, don't feel pretty onstage – that aspect. There's jazzy. We're just crazy." "Every song has its own character," she elaborated. "They use different pieces of my voice and that's what I want to express, 'cause it's fun. It makes the album less boring for me and hopefully for others as well." According to The Age, the album contains "everything from torch songs to bouncy pop, reggae and even techno," representing her wide musical influences. Andy Kellman of AllMusic noted that the album has "throwback hip-hop, throwback soul, reggae, ska-punk, scat, vaguely torchy midtempo fluff, and a classy string-drenched ballad.

"I'm not claiming to be a battle MC," she says. "That's not where I'm taking this. This is just paying homage to artists like Roxanne Shanté, Monie Love, Salt-n-Pepa, JJ. Fad – women I looked up to." Fergie loves hip-hop, but she has always known she's an outsider. "In junior high I was fascinated by gangsta rap," she says, sipping a caipirinha. "I was suburban, yet I had glimpses from where I lived. I'm hearing all the stories about what was going on in East L.A. and South Central, looking at it from the outside. I think I come from a whole generation of that. That's why a lot of people can relate with me, because they lived that, too. Seeing it but not really living it. So there weren't any of the negative consequences to the guns and all of that. It was just interesting and sexy."

Music and lyrical content
The album starts with "Fergalicious", an electronica, hip hop and dance song, which according to the song's co-writer, producer and featured guest, will.i.am, has Fergie "just being sassy and flaunting her stuff from a strong female perspective, paying homage to Salt-N-Pepa." He also labelled it "the sister of [Black Eyed Peas hit] My Humps'." Fergie stated that, "In 'Fergalicious,' I emulated ['80s female rap trio] J.J. Fad, and sampled the track from Afro-Rican's "Give It All You Got." Lyrically, the song uses food metaphors to describe how tasty the singer is. "Clumsy" follows, with will.i.am comparing the song to Shangri-Las "Leader of the Pack" with a ghetto-ass beat, guitars and background singers." Lyrically, it finds Fergie "trippin', stumblin', flippin', fumblin'" after being struck by Cupid's arrow. In "All That I Got (the Make-Up Song)", she wants a guy who will love her for more than her outward appearance, with the singer asking, "Would you love me/If I didn't work out/Or didn't change my natural hair?" "London Bridge" was co-written by Sean Garrett and produced by Polow da Don and includes sexual innuendo. It was described as "a club track that only lightly touches on personal lyrics about fame and celebrity" ('It's like every time I get up on the dude/ Paparazzi put my business in the news,' she sings), with the singer also threatening to mace pushy photographers and boasts. "It's poking fun at certain things. I'm really not going to spray the paparazzi with mace – I don't know if you know that about me," she said in an interview. Regarding the song's title, she claimed, "There are a couple things that you could relate with that title, but I'm just going to leave it to people's imagination."

"Pedestal" lashes out at gossip bloggers like Perez Hilton who "hide behind computer screens", as noted by Sal Cinquemani of Slant Magazine, while "Voodoo Doll" is a reggae song, with dub influences, where Fergie talks about her past and getting over those demons. According to Fergie, "It's about my struggle with crystal meth. There's a demon part that's a completely different voice than the singing part, and it's almost like two voices. It's me battling with myself." "Glamorous" is again produced by Polow da Don and features Ludacris. It was described as an R&B song with techno influences. Lyrically, it talks about how fame doesn't give her amnesia about where she came from. "Here I Come" features once more will.i.am and it is done to the tune of The Temptations' "Get Ready." In "Velvet", Fergie invites a man to share her bed. As stated by Fergie, "I wanted it to sound like velvet feels – very smooth – and I wanted it to be sensual." The pop/rock song "Big Girls Don't Cry" talks about a crumbling romance. will.i.am admitted that it "really pushed my production skills. I did an Edie Brickell type of production – 'I'm not aware of too many things,' on guitars."

"Mary Jane Shoes" is a song inspired in reggae, ska-punk and scat. It features Rita Marley, Bob Marley's widow, and I Threes. "That was quite an honor for me," Fergie said of the song. "I kind of get to play Bob Marley in that song, which is a beautiful thing." She went on to describe the song as "a breezy reggae song, and at the end I go into a little bit of punk-rock mosh music because I love to do that if you've ever seen my stage shows." will.i.am commented, "She goes from dub, doing her interpretation of roots, to some ska-punk and ends up with jazz. From a production standpoint that was fun, flipping all those different styles." The melody of the chorus bears striking resemblance to the chorus of Marley's "No Woman, No Cry." The song is followed by the ballad "Losing My Ground", which is about desperation, and the album closes with "Finally", a slightly Broadway-styled, ballad. It was named a "dramatic piano and string-laden coda" track. It was co-produced by John Legend, who also plays the piano. Lyrically, it reflects on lessons learned the hard way and decides that life is good. Fergie further explained the track:

Release and promotion
"The Dutchess" was first released on September 13, 2006, in Japan and was released in the United States, Canada and New Zealand on September 19, 2006. On September 21, 2006, Fergie held a launch party for the album, after a day of radio and television promotion. She first performed "London Bridge" at the 2006 MTV Video Music Awards on the Red Carpet on the Rock pre-show. She also went to TRL, NBC's Today Show, So You Think You Can Dance and Late Show with David Letterman, performing the single "London Bridge". She also performed the track during 2006 Fashion Rocks, where she used a glittery mini-dress, and later was joined by her band The Black Eyed Peas to perform their single "Pump It". Fergie also went to the 2006 Billboard Music Awards, performing the single "Fergalicious". In 2007, Fergie continued the promotion of the album, being part of the AOL Sessions, Pepsi Smash Super Bowl Bash, Radio 1's Big Weekend, 2007 MuchMusic Video Awards, 2007 MTV Australia Video Music Awards, Concert for Diana, 2007 American Music Awards and more. To further promote the album, Fergie embarked on the Verizon VIP Tour, which began on May 8, 2007.

Re-release
In April 2008, it was announced that The Dutchess was going to be re-released, with the inclusion of "Labels or Love", soundtrack for the film Sex and the City (2008), Nelly's "Party People", "Barracuda" (a Heart cover) and a remix of  "Clumsy" with Soulja Boy. Along with the four bonus tracks, the new package features an exclusive fold-out poster illustration of Fergie, an insert coupon discount to merchandise and a connect CD option providing video content. An EP with the four tracks on the deluxe edition plus a fifth song 'Pick It Up' was released to the iTunes Store. The Dutchess Deluxe EP debuted at number forty-six on the US Billboard 200 chart with sales of 11,000 copies.

Singles
"London Bridge" was released as the album's lead single on July 18, 2006, to radio stations and on August 7, 2006, on the iTunes Store. The urban pop track caused controversy due to its double entendre title, but became a huge success, topping the Billboard Hot 100 (for three weeks) and New Zealand charts, while also reaching the top-ten in over twelve countries. The music video for the song features The Black Eyed Peas members as well as Fergie on the Tower Bridge, among other scenes.

The following single, "Fergalicious", was released on October 23, 2006. The track, which features will.i.am, managed to reach number two on the Billboard Hot 100, the top-five in Australia and New Zealand, although it peaked lower than "London Bridge" in Europe. Its music video features Fergie as Willy Wonka in a candy factory.

"Glamorous" was released as the third single from the album, on February 20, 2007. The track, which features Ludacris, became another number-one single for Fergie in the United States, and also reached the top-ten in over seven countries.

The fourth single, "Big Girls Don't Cry", was released on May 22, 2007. The ballad became a huge success worldwide, topping the charts of ten countries, including Australia, Canada and the United States; it was also the album's most successful single in Europe. The music video for the song features American actor Milo Ventimiglia as her love interest.

"Clumsy" was then selected to be the fifth single of the album. It was released on September 25, 2007 and became a top-ten hit in five countries, including in Australia and the United States, becoming her fifth consecutive top-five hit in the U.S. Its music video features Fergie falling head over heels for love in various scenarios shot using a green screen.

"Finally" was released as the sixth and final single to the United States and the United Kingdom on March 18, 2008. A music video for the song was filmed, but it was never released.

Promotional singles
"Pick It Up" was released as promotional single exclusively to Japan on January 1, 2007. The song "Here I Come" was released as promotional single in Australia and New Zealand on January 19, 2008. It reached the top-forty in both countries.

Critical reception

Critical response to The Dutchess was mixed. At Metacritic, which assigns a normalized rating out of 100 to reviews from mainstream critics, the album has received an average score of 58, based on 15 reviews, which indicates "mixed or average reviews". Leah Greenblatt wrote for Entertainment Weekly that "Though not every track is a gem, The Dutchess reaches further than most albums by contemporary divas," prov[ing] that she's earned her Black Eyed independence – and perhaps even her new royal title." Bill Lamb of About.com agreed, writing that it "is one of the top debuts of the year, [which] is good enough to pull into question the wisdom of Fergie sticking with the Black Eyed Peas or considering striking out on her own. [...] Adventurous, bold, and a whole lot of fun, she is an artist to be relished." Uncut called it "one of the most rambunctiously entertaining and high-spirited records of 2006," while Robert Christgau gave the album a "choice cut", praising the tracks "Fergalicious" and "London Bridge". Kathryn Perry of The Boston Phoenix named the album "an eclectic, danceable collection of hip-hop, R&B, and pop confections," while Rob Sheffield of Rolling Stone called it "a shameless solo debut full of Eighties-style electro bangers." Dan Gennoe of Yahoo! Music saw the album as "an exceptionally random R&B mixtape," but perceived that while "be[ing] loaded with future hits and staggering imagination, it's also fundamentally flawed."

In a more lukewarm review, Andy Kellman of AllMusic gave the album 2 out of possible 5 stars, noting that the album is "mildly entertaining but tremendously taxing" and writing that the album has "passable switch-ups, but none of them has any lasting (or even immediate) value, with the possible exception of the inexplicably asinine 'London Bridge'." Sal Cinquemani of Slant Magazine analyzed that "the album too often seems to be striving to display diversity at the expense of artistry," also criticizing the song's lyrics, writing that they "don't delve very deep." Mike Joseph of PopMatters was more negative, observing that it "sounds like it was driven maybe 10% by an artist and 90% by a focus group. Fergie prances, preens, moans, talks and raps, but the result is canned and sterile." Although expressing that "Fergie is talented enough to compete with the likes of Gwen Stefani and Christina Aguilera," Norman Mayers of Prefix Magazine noted that "the material on 'The Dutchess' won't take her to those heights," while Benjamin Boles of Now pointed out that it "would've been better if they cut the 'serious' songs." Ann Powers of Los Angeles Times concluded that "the problem is the Duchess herself. Fergie exudes earthy charm, but can't keep up with the breakneck music. She forces emotion on the slower show-stoppers, and she's all cartoon kitten on the come-ons."

Commercial performance
The Dutchess debuted at number three on the US Billboard 200 with sales of 142,000 copies in its first week. It later fell to number nine, selling 74,000 copies. After four weeks falling on the charts, "The Dutchess" became the "greatest gainer" of the week ending November 18, 2006, climbing from number twenty-one to number fourteen. In 2007, the album remained inside the top-twenty, while in March it kept on climbing, due to the success of its single "Glamorous", which was inside the top-ten at the time. In May, the album continued its success, becoming once more the "greatest gainer", reaching number twelve on the week ending May 5, 2007. After the Concert for Diana, in which Fergie performed, the album reached number eleven, becoming for the third time the week's "greatest gainer". A week later, the album re-entered the top with the aid of the single "Big Girls Don't Cry," ascending to number eight in its forty-third week on the chart with 50,000 copies. The song kept on climbing the following weeks, remaining at number six for two weeks, with sales of 50,000 and 56,000 copies, respectively. It later fell to number nine with sales of 53,000 copies, and climbed to numbers 8 and 7 in the following weeks. After fifty-one weeks on the chart, "The Dutchess" reached a new peak on the US "Billboard 200" chart, climbing to number two with sales of 49,000 copies. It spent ninety-four weeks on the albums chart, and went on to sell 3.9 million copies, according to Nielsen SoundScan.

In the United Kingdom, it debuted at number twenty-seven and eventually peaked at number eighteen, spending thirty weeks on the chart. It was later certified platinum by the British Phonographic Industry (BPI) for selling over 300,000 copies. In Australia, the album debuted at number thirteen, before moving to number ten. The album kept on falling on the charts, before re-entering at number thirty-five on May 13, 2007. It entered the top-ten once again with the success of "Big Girls Don't Cry", which brought the album to rise until reach a peak of number-one for four consecutive weeks. It has shifted over 210,000 copies and it was certified triple platinum by the Australian Recording Industry Association, spending sixty-two weeks inside the nation's top-fifty, and twenty-one weeks inside the top ten. The album also received platinum certifications in Canada, Japan, New Zealand, Poland and Russia. It has sold over twelve million copies worldwide.

Impact
The Dutchess became one of the most commercially successful albums of 2006 and 2007, spawning five top-five hits in the United States. When the album's fourth single, "Big Girls Don't Cry", was released, she became the first female artist with three number-ones from one album since Christina Aguilera in 2000. The song was also nominated for a Grammy Award for Best Female Pop Vocal Performance. In the United States, with the fifth single "Clumsy" climbing to the top ten, Fergie earned her fifth top-five hit, becoming the first album to produce five top five singles in the 21st century, being surpassed only in 2010 by Katy Perry with her third studio album Teenage Dream. The album also set a new record in the digital era for the most multi-platinum singles from one album, with each single selling over two million digital downloads in the United States. Fergie held this record until 2012, when Katy Perry surpassed her again, achieving six multi-platinum singles with her album Teenage Dream (2010). Fergie also had five consecutive top-five hits in Australia, becoming the second artist to achieve the feat with a debut album; the first artist to do so was Delta Goodrem with her 2003 album, Innocent Eyes, which had five consecutive number ones. While analyzing the album after eight years of its release, Jason Lipshutz of Billboard commented:

Track listing

Notes
 signifies a vocal producer
 includes the hidden track "Israel Nights". Known as "Maybe We Can Take a Ride"
 signifies a remixer

Sample credits
"Fergalicious" contains:
an interpolation of "Supersonic", written by Dania Maria Birks, Juana Michelle Burns, Juanita A. Lee, Kim Nazel and Fatima Shaheed.
a sample of "Give It All You Got", written by Derrick Rahming, as recorded by Afro Rican.
"Clumsy" contains a sample of "The Girl Can't Help It", written by Bobby Troup, as recorded by Little Richard.
"All That I Got (The Make-Up Song)" contains a sample of "Zoom", written by Lionel Richie and Ronald LaPread Sr., as recorded by the Commodores on their album Commodores.
"Here I Come" contains a sample of "Get Ready", written by William Robinson Jr., as recorded by the Temptations.
"Mary Jane Shoes" contains an interpolation of "No Woman, No Cry", written by Vincent Ford.

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end chart

Certifications

Release history

References

External links
 The Dutchess at Metacritic

2006 debut albums
Albums produced by Polow da Don
Albums produced by Ron Fair
Albums produced by Salaam Remi
Albums produced by will.i.am
Interscope Geffen A&M Records albums
Fergie (singer) albums
Interscope Records albums


text:
Knowle West Boy è l'ottavo album del musicista inglese Tricky, uscito nel 2008.

Tracce
 Puppy Toy – 3:34
 Bacative – 3:51
 Joseph – 2:29
 Veronika – 3:00, collaboratori: Veronika Coassolo
 C'mon Baby – 3:04
 Council Estate – 2:39
 Past Mistake – 5:07
 Coalition – 3:59
 Cross to Bear – 3:45
 Slow – 3:22 (Kylie Minogue cover)
 Baligaga – 3:42
 Far Away – 3:39, collaboratori: Veronika Coassolo
 School Gates – 3:47

Collegamenti esterni


text:
Horus – egipski bóg nieba, opiekun monarchii egipskiej, z którym utożsamiał się panujący faraon przyjmując jego imię. Czczony pod postacią sokoła lub człowieka z głową sokoła zwieńczoną tarczą słoneczną oraz jako dziecko z palcem w ustach.

Charakter bóstwa
Horus uosabiał cały Egipt. Wraz z nim często przedstawiano Nechbet i Wadżet, które symbolizowały połączony Egipt Górny i Dolny oraz uosabiały Hathor. Jego synami byli Hapi, Imset, Duamutef, Kebehsenuf.

Horus jest jednym z najstarszych i najbardziej znaczących bóstw w religii starożytnego Egiptu. Był czczony od okresu predynastycznego aż do okresu grecko-rzymskiego. Egiptolodzy wyróżniają kilka postaci Horusów traktowanych jako osobne bóstwa. Mogą one jednak też być różnymi postaciami przedstawienia tego samego bóstwa, którego główne atrybuty i osobne postaci mogą mieć charakter nie przeciwstawny, tylko wzajemnie dopełniający. Najwcześniejsza postać przedstawiania Horusa to sokół, bóstwo opiekuńcze Nechen w Górnym Egipcie. Był to jednocześnie bóg lokalny i bóstwo powiązane z władzą królewską. Król bowiem uważany był we wczesnym okresie za żywe objawienie Horusa, a po śmierci – Ozyrysa. Najczęściej Horus był przedstawiany jako syn Izydy i Ozyrysa. W innej tradycji uważano go jednak za syna lub małżonka Hathor. Horus miał wiele funkcji w egipskim panteonie, ale przede wszystkim był bogiem nieba (podobnym bóstwem była bogini Nut), wojny i bogiem–opiekunem.

Mityczna genealogia
Był synem Ozyrysa i Izydy lub Geba i Nut. Gdy Ozyrys został podstępnie zamordowany i poćwiartowany przez Seta, Izyda pozbierała rozrzucone kawałki swego małżonka (poza prąciem, które zostało zjedzone przez suma nilowego) i przy pomocy magii przywróciła Ozyrysowi życie (stał się pierwszą mumią), dodając mu złote prącie i spółkowała z nim. W innej wersji Izydę zapłodnił boski ogień. Gdy Izyda była w ciąży, musiała schronić się w Delcie Nilu przed Setem, który chciał zabić dziecko, gdyż ono było prawowitym następcą zmarłego Ozyrysa. Tam urodziła boskiego syna.

Po śmierci Ozyrysa Horus walczył (jako prawowity następca tronu) z Setem (bratem Ozyrysa) o tron faraona. Po kilku konkurencjach Dwunastka Bogów przyznała prymat Horusowi.

Pochodzenie imienia
Horus notowany jest w zapisie hieroglificznym jako . Rekonstruuje się wymowę tego zapisu jako . Nazwa oznacza sokoła. Przyjmuje się, że Horus tłumaczony był jako odległy lub wznoszący się ponad. W koptyjskim imię Horus zachowało się jako 'Hōr'. Do greki przeszło jako Ὡρος, 'Hōros'. Oryginalne imię bóstwa przetrwało także w późnoegipskim imieniu Har-Si-Ese (dosłownie 'Horus, syn Izydy').
Horus był nazywany również Necheny, co także oznaczało sokoła. Stanowiło to okazję do stawiania hipotez o istnieniu innego boga-sokoła, który miał być czczony w Nechen (mieście sokoła). Horus miałby bardzo wcześnie zostać z nim utożsamiony. Jako sokół Horus został przedstawiony już na Palecie Narmera, datowanej często na okres zjednoczenia Górnego i Dolnego Egiptu.

Ośrodki kultu

Przed zjednoczeniem Górnego i Dolnego Egiptu centrum kultu Horusa znajdowało się w Hierakonpolis. Dalsze ośrodki kultowe bóstwa to Letopolis i Wawat, położone na południe od pierwszej katarakty, częściowo na terenie Nubii. Później pojawił się ośrodek kultowy w Edfu. Tam Horus czczony był razem z małżonką – Hathor i ich synem. W Kom Obo Horus czczony z kolei jako Haroeris i jako syn Ra. W Heliopolis jako Harachte – bóg porannego słońca. Poza tym bóg był także czczony jako Harpokrates w Achmim, na wyspie File, w Edfu, Aleksandrii, Peluzjum i Fajum. Szybko również stał się czczony jako pan żyznej ziemi całego Egiptu.

Państwowa rola bóstwa

Horus był bóstwem królewskim. W okresie wczesnohistorycznym Horus był zapewne bóstwem plemiennym nomadów górnoegipskich. Król od samego początku – od okresu przed- i wczesnodynastycznego był porównywany bądź utożsamiany z Horusem. Horus objawiał się w osobie króla, król był żyjącym Horusem.

W tytulaturze królewskiej
Dla wszystkich faraonów Horus pozostawał wzorem władzy królewskiej. Nosili oni tytuł "Żyjący Horus". Było to tak zwane imię horusowe, prawdopodobnie najstarszy egipski tytuł królewski. Występuje już u takich władców jak Hat-Hor czy Skorpion I. Tytuł ten występował z wizerunkiem sokoła, tworząc serech tzn. ikonograficzne przedstawienie fasady pałacu z wypisanym imieniem królewskim. Już na Palecie Narmera datowanej na okres dynastii 0, jest przedstawiony sokół, interpretowany dziś jako Horus. Od okresu IV dynastii do tytulatury dynastycznej dochodzi także złote imię horusowe.

Tron Horusa
Poprzez koronację król wchodził w funkcję Horusa władcy. Przyjęcie tej roli dokonywało się nie tylko poprzez przyjęcie imienia horusowego. Źródła pisane i ikonografia poświadczają uroczyste zasiadanie na Tronie Horusa żyjącego.

W mitologii Egipcjan

Bóg nieba

Horus był utożsamiany z niebem, uważano więc, że zawierał w sobie słońce i księżyc. Słońce miało być jego prawym okiem, a księżyc lewym. Wędrowały one po niebie gdy Horus unosił się i latał. Dlatego też bóg był nazywany Harmerty – 'Horus dwojgu oczu'. Fakt, że księżyc nie był tak jasny jak słońce wyjaśniano poprzez opowieść o walce Horusa (prawowitego następcy tronu po Ozyrysie) z Setem. Prawdopodobnie wywodziła się ona z metafory podboju Górnego Egiptu przez Dolny około 3000 przed Chr. W tej opowieści Set, patron Górnego Egiptu i Horus, patron Dolnego prowadzą brutalną walkę o cały kraj. Żadna ze stron nie może jednak zwyciężyć do momentu, gdy pozostali bogowie nie stają po stronie Horusa.
Horus zostaje zwycięzcą i jako taki zaczyna być znany jako Harsiesis, Heru-ur lub Har-Wer (– 'Horus Wielki'), co może być także tłumaczone jako Horus Starzec. W wyniku walki Set traci jądro (co wyjaśnia dlaczego pustynia którą włada jest jałowa), a Horus oko Horusa, co wyjaśnia dlaczego słońce (drugie oko bóstwa) świeci mocniej. Z tego też powodu podczas nowiu Horus staje się ślepy, do czego odnosi się tytuł Mechenty-er-irty (– Horus jednooki). Gdy księżyc znów staje się widoczny, Horus widzi i może na powrót być nazwany Chenty-irty ( 'Horus posiadający oczy').

Horus był także przedstawiany jako dziecko ssące kciuk, siedzące na kwiecie lotosu razem z matką. Takie przedstawienie małego Horusa określane jest Neferhor, ewentualnie Nefer Hor, Neforos lub Noferos () czyli bóg Horus.

Oko Horusa w staroegipskiej symbolice oznaczało boską opiekę i boską władzę królewską (w tym przypadku jako Oko Horusa lub Oko Ra). Jako symbol przedstawiane było na podobiznach Izydy i powiązanych z nią bóstw.
W języku egipskim symbol Oka Horusa określano Udżat. Było to także oko jednego z wczesnych egipskich bóstw, bogini Wadżet, którą później utożsamiano z Bastet i Mut jak i z Hathor. Wadżet była bóstwem solarnym, dlatego symbol ten stał się i jej Okiem – Okiem Wszystkowidzącym. We wczesnej sztuce egipskiej również Hathor była przedstawiana z tym symbolem Oka. Także amulety grobowe często wytwarzano w Oka Horusa. Motyw Oka Horusa jest na przykład centralnym elementem ozdób znalezionych przy mumii Szeszonka II. Udżat miał chronić faraona w życiu pozagrobowym i odpędzać wszelkie zło. Egipscy (lecz także bliskowschodni) żeglarze mieli malować je na burtach lub dziobach okrętów dla zapewnienia sobie boskiej ochrony podczas podróży.

Pogromca Seta
Horus został wezwany przez matkę Izydę do ochrony Egiptu przed Setem, bogiem pustyni, który chcąc uzyskać władzę zabił jego ojca Ozyrysa.
Horus musiał wielokrotnie walczyć z Setem, zarówno by pomścić śmierć ojca, jak ustanowić sprawiedliwą władzę nad Egiptem. Podczas tych walk związał się z Dolnym Egiptem (gdzie był czczony) i stał się jego patronem.
Pewnego razu Horus miał zabić Seta, lecz powstrzymała go matka zadając mu ranę, którą potem uleczyła.
Od czasów XIX dynastii, walka między Horusem a Setem, w której Horus pozbawia Seta jądra, była przedstawiana jako osobna opowieść. Według papirusu Chester Beatty'ego I Set próbował udowodnić swoją wyższość przez uwiedzenie Horusa i odbycie z nim stosunku płciowego. Horus jednak umieścił swoje dłonie między udami, złapał nasienie Seta i natychmiast wrzucił do rzeki. Dzięki temu Set go nie zapłodnił. Sprytny Horus spuścił własne nasienie na sałatę, ulubioną potrawę Seta. Gdy Set zjadł tę sałatę, udał się przed oblicze bogów chcąc wysunąć swój argument, że to on powinien władać Egiptem. Bogowie najpierw wysłuchali opowieści Seta o ujarzmieniu Horusa, a potem przywołali nasienie, które odpowiedziało z wnętrza Seta.
Set jednak odmówił poddania się, stąd dalsze współzawodnictwo między bogami toczyło się przez następne osiem lat. Bogowie mieli ścigać się w zawodach, płynąć na kamiennych łodziach. Horus jednak użył podstępu: jego łódź zrobiona była z drewna i tylko pomalowana tak, aby przypominała kamień. Oczywiście ciężka łódka Seta utonęła, Horus wygrał zawody i Set musiał ustąpić, a Horus oficjalnie zasiadł na tronie Egiptu. Ale od czasów Nowego Państwa Set był uważany za pana pustyni i położonych na niej oaz.

Mit o walce Horusa z Setem może być interpretowany jako wyjaśnienie zjednoczenia dwóch osobnych wcześniej państw – Górnego i Dolnego Egiptu. Horus byłby bogiem Dolnego, a Set Górnego Egiptu. W micie bogowie toczą walkę, tak jak Górny Egipt z Dolnym. Horus (reprezentujący Dolny Egipt) zwycięża, jednak część Horusa (nasienie) przechodzi do Seta (który reprezentuje Górny Egipt). Wyjaśnia to. dlaczego Dolny Egipt dominuje nad Górnym – regionem Seta, w dużej części zajętym przez pustynię.

Bóg wojny i polowania
Horus był także bogiem wojny i polowania. Horus sokół jest przedstawiany na paletach predynastycznych w scenie polowania na lwy.
Jako taki stał się symbolem majestatu i potęgi oraz wzorem faraonów. Faraonowie sami mieli być Horusem w ludzkiej postaci.

Bóg zbawca
Horus, a szczególnie Horus Dziecko był identyfikowany także z Szedem. Szed to bóg po raz pierwszy wzmiankowany w okresie amarneńskim i określany jako zbawca. Reprezentuje ideę zbawienia.
Szed był czasem przedstawiany jako młody książę ujarzmiający węże, lwy i krokodyle. David P. Silverman uważa, że podobne przedstawienia młodego Horusa zabijającego Seta pod postacią krokodyla, mogły być inspiracją dla przedstawień św. Jerzego pokonującego smoka.
Używanie epitetu zbawca w prywatnej pobożności okresu amarneńskiego może być interpretowane jako odpowiedź zwyczajnych ludzi na próby reformy religii egipskiej podjęte przez Echnatona. Szed może być także jedną z form semickiego boga Reszefa.

Heru-pa-chared (Horus Młodzieniec)
Horus Młodzieniec, czyli po grecku w okresie ptolemejskim Harpokrates, był przedstawiany jako młodzieniec z lokiem włosów (oznaka młodości) po prawej stronie głowy. Ponadto często nosił połączoną koronę Górnego i Dolnego Egiptu. Uosabiał wschodzące słońce i jego pierwsze poranne promienie.

Heru-ur (Horus Starzec)

W tej formie Horus reprezentował światłość i był małżonkiem Hathor. Jako taki był jednym z najstarszych bogów egipskich. Stał się patronem Nechen (Hierakonpolis) i patronem królestwa. Później stał się opiekunem faraonów, i był nazywany synem prawdy, co podkreślało jego rolę jako obrońcy Maat. Był przedstawiany jako sokół z rozpostartymi skrzydłami. Jego oczy to słońce (prawe) i księżyc (lewe). W tej formie był czasem określany tytułem Kemwer ('Czarny').
Grecka forma od Heru-.ur (lub Har Wer) to Haroeris. Inne warianty to Hor Merti ('O dwojgu oczu') i Horchenti Irti.

Ważniejsze odmiany postaci bóstwa

Współcześnie
Również we współczesnym Egipcie Horus cieszy się dużą popularnością. Być może przetrwała ona dzięki szacunkowi, jakim Arabowie darzyli sokoły łowcze. Państwowe linie lotnicze EgyptAir jako logo używają podobizny sokoła Horusa (klasa biznesowa nazwana w nich jest "Horus Class"). Oko Horusa na dziobie mają też namalowane "na szczęście" statki pływające po Nilu.

Zobacz też
 Oko Horusa
 Harpokrates

Bibliografia

 Erik Hornung, Jeden czy wielu? Koncepcja Boga w starożytnym Egipcie, tłum. Andrzej Niwiński, PWN Warszawa 1991
 Andrzej Niwiński, Mity i symbole religijne starożytnego Egiptu, Warszawa 2001
 Ian Shaw, The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford University Press 2003, .
 The Oxford Guide: Essential Guide to Egyptian Mythology", red. Donald B. Redford, Berkley, 2003,

Linki zewnętrzne
 Horus ("Windows to the Universe")

Bóstwa egipskie
Bóstwa nieba
Bóstwa opiekuńcze
Bóstwa wojny
Bóstwa solarne
Zwierzęta w religii i mitologii


text:
Der Dummkoller (Morosis, Gehirnwassersucht, veraltet: Schlaf-, Still-, Lauschkoller, Sterngucker) ist eine unheilbare Gehirnerkrankung des  Pferdes. Infolge einer Abflussbehinderung staut sich die Gehirnflüssigkeit im Hohlraumsystem des Gehirns. Durch die Druckerhöhung in den Hirnventrikeln geht das umliegende Gehirngewebe allmählich zugrunde. Es handelt sich damit um einen sogenannten Hydrocephalus. Der Dummkoller war ein sogenannter Gewährsmangel.

Klinik
Ein Hydrocephalus kann angeboren oder erworben sein. Bei der angeborenen Form sind besonders Friesen betroffen, für die auch ein genetischer Test existiert. Einzelfälle sind auch bei anderen Pferderassen beobachtet worden. Die erworbene Form entsteht durch andere Erkrankungen. Ihnen liegt meist ein Verschluss im Bereich des Liquorabflusses zugrunde.

Bei der angeborenen Form kommt es entweder zu Totgeburten oder zur Geburt lebensschwacher Fohlen mit schweren neurologischen Ausfällen und Kopfvergrößerung. Erstes Symptom bei der erworbenen Form ist eine gewisse, leicht übersehbare Trägheit. Dies steigert sich dann im Laufe von Wochen und Monaten zu minutenlanger Regungslosigkeit. Das betroffene Pferd vergisst zu kauen und es wird immer schwieriger, mit dem Pferd zu arbeiten. Betroffene Tier werden apathisch und zeigen Ausfälle in der Eigenwahrnehmung, reduzierte Reflexe und Gangstörungen.

Differentialdiagnostisch müssen andere zentralnervöse Erkrankungen und Stoffwechselerkrankungen ausgeschlossen werden. Eine Behandlung wird im Normalfall nicht diurchgeführt, betroffene Tiere werden zumeist eingeschläfert.

Einzelnachweise

Pferdekrankheit
Pferdehandel


text:
Iso Valkeainen kan syfta på följande platser:

Finland

 Valkeainen (sjö i Kajanaland, lat 64,13, long 30,23),
 Iso Valkeainen (sjö i Finland), Kajanaland,

Robotskapade Finlandförgreningar


text:
Ulric  Richard Gustav Neisser (geboren als Ulrich Neisser; * 8. Dezember 1928 in Kiel; † 17. Februar 2012 in Ithaca) war ein US-amerikanischer Psychologe. Er war Mitglied des Scientific Advisory Boards der False Memory Syndrome Foundation.

Leben
Ulric Neisser wurde als Sohn des renommierten jüdischen Kaufmanns Hans Neisser und seiner Frau Charlotte geboren. Seine Mutter war eine überzeugte Katholikin mit einem Abschluss in Soziologie, die sich in der deutschen Frauenbewegung engagierte. Unter dem Eindruck eines zunehmenden Antisemitismus entschloss sich Hans Neisser 1933 mit seiner Frau und den Kindern Ulrich und Marianne in die Vereinigten Staaten auszuwandern. Ulrich veränderte seinen Vornamen zu Ulric, weil dieser Name im Englischen besser auszusprechen war und weniger deutsch klang. Er machte 1950 seinen Bachelor an der Harvard University, seinen Master am Swarthmore College und seinen Doktor 1956 an der Harvard University. Danach lehrte er an der Brandeis University, Emory University und der Cornell University. 1989 wurde er in die American Academy of Arts and Sciences und die National Academy of Sciences gewählt.

Leistungen
Sein Buch Kognitive Psychologie aus dem Jahr 1967 war ein Schlüsselbuch der so genannten kognitiven Wende in der Psychologie. Nach Neisser ist die kognitive Psychologie das Studium, wie Menschen Wissen lernen, strukturieren, speichern und nutzen. In den Folgejahren nahm er eine immer kritischere Haltung gegenüber den Forschungsmethoden der 'kognitiven Psychologie' ein, die er als teilweise 'ökologisch nicht schlüssig' bewertete. Von Neisser stammen die Begriffe Ikonisches Gedächtnis und Echoisches Gedächtnis.

Ein Forschungsschwerpunkt der 1990er Jahre war die Intelligenzforschung und ihre soziale Bedeutung. Er führte den Vorsitz einer task force der American Psychological Association zu den kontroversen Forschungen im Bereiche 'Rasse und Intelligenz'. Bis zu seinem Tode interessierte sich Neisser insbesondere für das Gedächtnis, vor allem die Lebenserinnerungen.

Aspekte des Selbst
Im Rahmen bei seiner Persönlichkeitsforschung formulierte er eine bis heute zitierte nuancierte Beschreibung des Selbst:
 Das ökologische Selbst: Sich selbst als unterschieden von allen anderen Personen erkennen und ein Gefühl für den eigenen Körper entwickeln.
 Das interpersonale Selbst: Andere Wesen wahrnehmen und sich in sie hinein fühlen. Sich selber von externen wahrnehmen.
 Das zeitlich ausgedehnte Selbst: Eine Vorstellung der eigenen Zeitachse entwickeln und sich die Vergangenheit sowie die Zukunft vorstellen.
 Das konzeptuelle Selbst: Eine Vorstellung zu seiner Gesamtpersönlichkeit entwickeln, wer man ist, welche Motivationen und Werte man vertritt und welche Vergangenheit mit der eigenen Persönlichkeit verknüpft ist.
 Das private Selbst: Sich seines persönlichen, von anderen nicht einsehbaren Innenlebens und seiner selbst bewusst werden.

Werke
 Cognitive Psychology. 1967.
 Kognitive Psychologie. Klett, Stuttgart 1974, ISBN 3-12-926230-X.
 Cognition and Reality. 1976.
 Kognition und Wirklichkeit. Klett-Cotta, Stuttgart 1996, ISBN 3-608-91808-6.
 Intelligence: Knowns and Unknowns. 1995.
 The Rising Curve: Long-Term Gains in IQ and Related Measures. 1998.

Einzelnachweise

Kognitionspsychologe
Kognitionswissenschaftler
Hochschullehrer (Emory University)
Hochschullehrer (Brandeis University)
Hochschullehrer (Cornell University)
Absolvent der Harvard University
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
US-Amerikaner
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2012
Mann


text:
Een laagdiktemeter is een instrument dat in de coatingindustrie wordt gebruikt.

Fouten in laagdikten resulteren in een nodeloos verbruik van tijd, materiaal en geld. Bij een te dunne coating zijn de dekking en beschermende mogelijkheden niet voldoende en gaat er tijd verloren in het hercoaten van het betreffende voorwerp. Is de aangebrachte coating buitensporig hoog, dan zal dit leiden tot scheurtjes, bladderen, rimpelingen of een langdurige droogtijd waarbij de kostenfactor van de applicatie te hoog is. Methoden voor het meten de verfdikte zijn vastgelegd in diverse normen zoals ISO 2808 en ISO 2360.

Laagdikte van een coating wordt in natte of in droge toestand gemeten. Hierbij is de algemeen geaccepteerde verhouding tussen droge dikte en natte dikte:

Nattelaagdikte
Om de procesvariabelen tijdens het aanbrengen van de verf te weten is het verstandig de laagdikte te controleren terwijl deze nog nat is. Hiermee wordt een indicatie verkregen van de te verwachten laagdikte. Daarnaast zijn de natte metingen goed bruikbaar op coatingsystemen waar de drogelaagdikte uitsluitend destructief gemeten kunnen worden.

Drogelaagdikte
Nauwkeurig meten van de coatingdikte maximaliseert de kwaliteit en minimaliseert de materiaalkosten. Drogelaagdiktemeting kan uitgevoerd worden als niet-destructief of als destructief, bijvoorbeeld voor coatingsystemen met meerdere lagen.

Het onderscheiden van meerdere droge coatinglagen over elkaar kan destructief gecontroleerd worden (hierbij wordt een snede in de coating of verf aangebracht).

Niet-destructieve tests
Tegenwoordig worden elektronische laagdiktemeters met een digitale display gebruikt. Deze meters meten de dikte van een niet-magnetische coating op ijzer (Fe) en staal en isolerende coatings op een niet-magnetisch metalen oppervlak (NFe).
Er worden verschillende methoden gebruikt:
 Mechanisch magnetisme op een Fe ondergrond
 Magnetisch inductieve meting op een Fe ondergrond
 Wervelstroom (Eddy current) meting op een NFe ondergrond
 Ultrasoon meting op niet metalen ondergrond

 Voorbeelden van Fe oppervlakken: staal, (giet)ijzer
 Voorbeelden van NFe oppervlakken: aluminium, koper, brons, niet-magnetisch staal, messing, magnesium en zink.
 Voorbeelden van isolerende en/of niet-magnetische coatings zijn: verf, plastic, vernis, chroom, koper, zink, poedercoating, elektroplating, galvanisch, rubber, hard chroom, verspoten metaal en keramiek.

Destructieve tests
Destructieve laagdiktemeters worden gebruikt om alle coatingsystemen te meten op een ondergrond die anders niet, of moeilijk te meten is.
 Voorbeelden van ondergronden zijn: hout, plastic, beton.

Meettechnieken

Magnetische meetstift
Bij deze systemen gaat het om het hechtkrachtprincipe. Deze laagdiktemeters, onder meer bekend als 'de banaan' of 'pen', zijn uitgerust met een permanente magneet en functioneren zuiver mechanisch. De hecht- of kleefkracht van de magneet wordt middels een oplopende tegenkracht zodanig belast dat de permanente magneet loskomt van het oppervlak. De indicatie hierbij is de maat voor de laagdikte.

Magnetische inductie (Fe)
Deze methode gebruikt twee magneetspoelen waarbij het magneetveld verandert bij het benaderen van het ferromagnetische oppervlak. De verandering van het magnetische veld wordt gerelateerd aan de afstand tussen de taster en het oppervlak - dus de laagdikte. De tweede spoel neemt de magnetische stroom op. Deze magnetische koppeling tussen beide magnetische polen is de maat voor de laagdikte.

Wervelstroom- of Eddy current-techniek (NFe)
Deze methode is nodig om niet geleidende coatings op niet ferromagnetische ondergronden te meten zoals aluminium.
Wervelstroom-technieken zijn gebaseerd op het principe van elektromagnetische inductie. Een fijn gewonden spoel genereert een hoogfrequente wisselende spanning die een magnetisch veld creëert waarbij de richting verandert op de wisselend aangeboden spanning. Als de NFe-taster bij het oppervlak gebracht wordt, zal er een Eddy current gegenereerd worden die het magneetveld van de spoel beïnvloedt. Het effect hangt af van de karakteristiek van het oppervlak en de afstand tussen de taster en het oppervlak, bijvoorbeeld laagdikte.

Combinatiesensoren (Fe en NFe)
Bij deze sensoren worden voorgaande systemen gecombineerd in één sensor. Hierbij wordt het gebruikersgemak gediend maar kunnen de resultaten een kleine afwijking tonen t.o.v. de specifieke sensoren voor Fe en NFe.
Een ander type sensor welke heden ten dage ook wordt gebruikt zijn de hoogst nauwkeurige halfgeleiders z.g. Hall-sensoren. Deze bestaat uit een elektronisch element en is geïntegreerd in modernere tasters en combineert de magneet-inductieve en de wervelstroom-techniek. Het principe werkt als bij een elektronische balans, tarreren is nul, kalibreren is nul. Daarom volstaat bij deze instrumenten de kalibratie als nulstelling. Ook een puntkalibratie genoemd.

Compensatietechniek (Fe en NFe)
Deze oude technische compensatiesensor bestond uit twee sensoren die tegengesteld aan elkaar geschakeld waren. De sensor aan de meetkant wordt op het oppervlak geplaatst terwijl de tweede sensor, compensatiezijde, zich in de meter bevindt. Tijdens het kalibreren zorgde een kleine micromotor voor het verplaatsen van een Fe of NFe plaatje aan de compensatiezijde zodat de nulstelling gevonden werd. Deze meters zijn ook bekend als 'de benzinepomp'.

Destructieve techniek (PIG)
Destructieve laagdiktemeters, Super PIG, worden liefst uitsluitend gebruikt bij metingen op niet metalen ondergronden. Met behulp van één of meerdere beitels, welke onder een bepaalde hoek geslepen zijn, wordt een snede in de coating aangebracht. Met een microscoop, met meetnonius, kan vervolgens het snijvlak gemeten worden. De calculatie van de gemeten breedte maal de factor die, bij een beitel afhankelijk van de snijhoek gegeven is, is een waarde van de coatingdikte.

Niet-destructieve techniek (ultrasoon)
Niet destructieve meettechniek voor een brede toepassingsgebied door middel van beproefde ultrasone technologie. Meten van coating en verfdikten op hout, plastic, beton en composiet materialen. Geavanceerde modellen kunnen tot 5 laagdikten onderscheiden in een multilaagsysteem met grafische weergave voor een gedetailleerde analyse van het coatingsysteem.
Deze niet-destructieve ultrasoontechnieken conformeren aan de normen ASTM D6132, ISO 2808 en SSPC PA9.

Meetkammen en meetwielen
Bepaling van een indicatie van de nattelaagdikte vindt plaats door een zogeheten kam, met tanden van verschillende lengte, in de verf te zetten. De buitenste tanden zijn de standvoeten waarbinnen zich de meettanden bevinden. Bepaling van de nattelaagdikte geschiedt door de laatst natte en eerst droge tand af te lezen.
Meetwielen zijn ronde schijven waar in het midden een excentrische ronding geslepen is. Door het wiel door de natte verf te rollen wordt een deel nat. Aflezen vindt plaats door de nat-droogpositie op de ingegraveerde schaal op te nemen.

Meetinstrument
Verf


text:
Kylie Nicole Hutson (born November 27, 1987) is an American track and field athlete who competes in the pole vault. She was the national champion in the event in 2011 and represented the United States at the World Championships in Athletics in 2011 and 2013. She won four NCAA collegiate titles while at Indiana State University. Her personal records are  indoors and  outdoors.

Career

Early life and college
Born to Kevin and Susan Hutson in Terre Haute, Indiana, she attended Terre Haute North Vigo High School and took part in diving, volleyball and track and field while there. She began to study exercise science at Indiana State University in 2006 and competed collegiately in the pole vault for the Indiana State Sycamores. In her freshman year she won both Missouri Valley Conference titles indoors and outdoors and reached the NCAA Championships. She repeated her regional double in 2008, setting a new personal record of  in the process. She was a finalist indoors and outdoors at the NCAA meets and also competed in qualifying at the 2008 United States Olympic Trials.

In her final two years at Indiana State she extended her regional undefeated streak and took two consecutive victories at both the NCAA Women's Division I Indoor Track and Field Championships and the NCAA Outdoor Championships. She graduated in 2011 as the school record holder at  outdoors and  indoors. She also set the Missouri Valley Conference record at .

World Championships
Turning professional in 2011, she came fifth at the 2011 USA Indoor Track and Field Championships then improved her best to  in April. She took straight wins at the Mt SAC Relays, Kansas Relays and Drake Relays then competed on the 2011 IAAF Diamond League circuit, taking fifth at the Prefontaine Classic and runner-up at the Adidas Grand Prix in New York. At the 2011 USA Outdoor Track and Field Championships she broke Jenn Suhr's four-year winning streak and lifted the national title with a vault of . As a result, she was given her first national selection, though she competed in qualifying only at the 2011 World Championships in Athletics while Suhr took fourth.

Hutson did not maintain her level of performance in the 2012, having a season's best of  for fourth at the USA Indoors before ending up seventh at the 2012 United States Olympic Trials. She rebounded in 2013 with a new best of  at the 2013 USA Indoor Track and Field Championships. However, this was overshadowed by Suhr's world record of . That June she set an outdoor best of  and was runner-up to Suhr at the 2013 USA Outdoor Track and Field Championships. Returning to international competition, she failed to record a valid mark at the 2013 World Championships in Athletics.

Hutson competed frequently on the professional circuit in 2014, but her performances declined a little, as she was third nationally indoors and sixth outdoors. After missing much of the 2015 season, she returned in 2016 and showed returned form with a vault of  in May.

International competitions

National titles
USA Outdoor Track and Field Championships
Pole vault: 2011
NCAA Women's Division I Outdoor Track and Field Championships
Pole vault: 2009, 2010
NCAA Women's Division I Indoor Track and Field Championships
Pole vault: 2009, 2010

See also
List of pole vault national champions (women)

References

External links

Living people
1987 births
Sportspeople from Terre Haute, Indiana
Track and field athletes from Indiana
American female pole vaulters
World Athletics Championships athletes for the United States
Indiana State Sycamores women's track and field athletes
USA Outdoor Track and Field Championships winners


text:
Party de plaisir is the debut album of French rapper Teki Latex. One fourth of French hip-hop group TTC, Latex opted to go electropop on his solo effort.  Teki's album was released on June 4, 2007 and produced by Gonzales and Renaud Létang.  The album's first single "Disco Dance With You", dropped in July 2006, with the second single, "Les Matins de Paris", a duet with 80s French singer, Lio, following in early 2007.  Both singles are available as EPs. (A longer version of Latex's debut appears in the American iTunes Store with 3 additional remixed tracks.) For this album, Latex did a collaboration with French label Sixpack France and edited a limited t-shirt.

Teki Latex took the unusual approach of using alternative promotion methods that included a special parade across Paris' streets.  An ice cream cart, modified to play Teki's new album over loudspeakers was pushed along in the parade while dedicated fans handed out balloons and candy.  The parade ended with Teki himself hosting a listening party at Cafe de la Ville.

In France, the album peaked at #75 on the SNEP albums chart, on 9 June 2007.

Track listing

References

External links
 Teki Latex on Myspace
 Teki Latex @VIRB
 'Les Matins de Paris' video
 Party de plaisir review @ elbo.ws
 AOL Video Interview

2007 debut albums
Teki Latex albums


text:
La rivière Lessard est un affluent de la rivière Franquelin Branche Ouest, coulant dans le territoire non organisé de Rivière-aux-Outardes, dans la municipalité régionale de comté (MRC) de Manicouagan, dans la région administrative de la Côte-Nord, dans la province de Québec, au Canada.

La sylviculture s'avère l'activité économique principale de cette vallée; les activités récréotouristiques, en second.

Géographie
La rivière Lessard tire sa source d'un petit lac (longueur: ; altitude: ) situé dans le territoire non organisé de Rivière-aux-Outardes. Cette embouchure est située à:
 au nord-ouest du centre du village de Franquelin;
 au sud-ouest de l'embouchure de la rivière Franquelin Branche Ouest.

À partir de sa source, la rivière Lessard coule sur  avec une dénivellation de , surtout en zone forestières, selon les segments suivants:

 vers le nord en traversant le lac Castonguay (longueur: ; altitude: ), jusqu'à son embouchure;
 vers le nord en traversant sur  le Lac Bezeau (longueur: ; altitude: ), jusqu'à son embouchure;
 vers l'est en formant une boucle vers le nord, jusqu'à la décharge (venant du sud) du lac Lessard;
 vers l'est relativement en ligne droite, en recueillant un ruisseau (venant du nord-ouest), jusqu'à son embouchure.

La rivière Lessard se déverse sur la rive sud-ouest de la rivière Franquelin Branche Ouest. Cette confluence est située au sud-est du Lac à l'Oignon, soit à:

 à l'ouest de l'embouchure de la rivière Franquelin Branche Ouest;
 au nord de l'embouchure de la rivière Franquelin;
 à l'ouest du centre du village de Godbout;
 au nord-est du centre-ville de Baie-Comeau.

À partir de l'embouchure de la rivière Lessard, le courant descend sur  le cours de la rivière Franquelin Branche Ouest, puis sur  le cours de la rivière Franquelin jusqu'à la rive nord de l'estuaire du Saint-Laurent.

Toponymie
Le terme "Lessard" s'avère un patronyme de famille d'origine française.

Le toponyme « rivière Lessard » a été officialisé le  à la Banque des noms de lieux de la Commission de toponymie du Québec.

Notes et références

Annexes

Articles connexes

Manicouagan, une municipalité régionale de comté
Rivière-aux-Outardes, un TNO
Golfe du Saint-Laurent
Rivière Franquelin Branche Ouest
Rivière Franquelin
Liste des cours d'eau du Québec

Liens externes

Cours d'eau sur la Côte-Nord
Système hydrologique du golfe du Saint-Laurent
Manicouagan (municipalité régionale de comté)


text:
Ludovic "Ludo" Chammartin, (* 31. leden 1985 Fribourg, Švýcarsko) je reprezentant Švýcarska v judu.

Sportovní kariéra
S jude začínal v 7 letech Romontu pod vedením Joëla Grandjeana. Po vyučení automechanikem odjel na doporučení svého osobního trenéra Jošijuki Hirana na 3 měsíce do Japonska, kde se zdokonaloval v technice. V reprezentaci spolupracoval s několika trenéry Gillesem Spaggiarim, Ranem Grünenfelderem, ale mezi evropskou špičku se začal prosazovat až s příchodem Giorgia Vismary. V roce 2012 získal dostatek kvalifikačních bodů pro účast na olympijských hrách v Londýně. Svojí olympijskou premiéru ukončil v prvním kole s Korejcem Čchö Kwang-hjonem. V roce 2016 si zajistil přímou kvalifikaci na olympijských hrách v Riu a vypadl ve druhém kole s Uzbekem Diyorbekem Urozboevem.

Vítězství
 2016 - 1x světový pohár (Casablanca)

Výsledky

Reference

Externí odkazy

 Výsledky a novinky Ludovica Chammartina na Judoinside.com
 Výsledky a novinky Ludovica Chammartina na Judobase.org

Švýcarští judisté
Švýcarští olympionici
Narození v roce 1985
Narození 31. ledna
Narození ve Fribourgu
Žijící lidé
Muži