text:
Der Ognev-Maulwurf (Talpa ognevi) ist eine Säugetierart aus der Familie der Maulwürfe (Talpidae) innerhalb der Ordnung der Insektenfresser (Eulipotyphla). Er kommt im südöstlichen Küstenbereich des Schwarzen Meeres von der nordöstlichen Türkei bis nach Georgien vor. Die Tiere bewohnen verschiedene Landschaftstypen in Tieflandsgebieten, jeweils verbunden mit feuchten Böden. Über ihre Lebensweise liegen keine Informationen vor. Äußerlich gleicht der Ognev-Maulwurf dem weiter nördlich auftretenden Kaukasischen Maulwurf, ist aber größer und besitzt ein robusteres Gebiss. Eine Zeit lang wurde er auch als Unterart der nördlicheren Form angesehen. Genetische Untersuchungen erbrachten aber markante Unterschiede und führten im Jahr 2018 zur Anerkennung des Ognev-Maulwurfs als eigenständige Art. Wissenschaftlich benannt wurde er im Jahr 1944. Zur Gefährdung des Bestandes wurden bisher keine Daten erhoben.

Merkmale

Habitus
Der Ognev-Maulwurf erreicht eine Kopf-Rumpf-Länge von 13,4 bis 14,2 cm, eine Schwanzlänge von 2,0 bis 2,6 cm und ein Gewicht von 62 bis 91 g. Der Sexualdimorphismus ist nur gering ausgeprägt, Männchen werden im Durchschnitt 5 % schwerer als Weibchen. Mit den angegebenen Maßen ist der Ognev-Maulwurf größer als der nahe verwandte Kaukasische Maulwurf (Talpa caucasica). Äußerlich ähneln sich beide Arten. Wie alle Maulwürfe zeichnen sich die Tiere durch einen zylindrischen und robusten Körper, einen kurzen Hals sowie durch schaufelartige Vorderfüße aus. Die Fellfarbe besitzt einen schwärzlich grauen bis schwarzen Farbton. Gelegentlich sind gelbliche Flecken an der Schnauze, der Kehle und der Brust ausgebildet. Entsprechend dem Kaukasischen, aber abweichend vom Europäischen Maulwurf (Talpa europaea) sind die Augen mit einer durchscheinenden Haut bedeckt. Der Hinterfuß weist eine Länge von 1,8 bis 2,0 cm auf.

Schädel- und Gebissmerkmale
Die Länge des Schädels variiert zwischen 33,6 und 35,0 mm, die Breite am Jochbogen beträgt 12,1 bis 13,7 mm, am Gehirnschädel liegt sie bei 15,9 bis 17,2 mm. Er besitzt ein robustes Rostrum, das zwischen 9,0 und 10,1 mm breit wird. Das Gebiss verfügt über 44 Zähne mit folgender Zahnformel: . Gegenüber dem Kaukasischen Maulwurf sind die oberen Molaren sehr kräftig ausgeprägt. Die obere Zahnreihe erstreckt sich über 14,7 bis 15,8 mm Länge, davon beanspruchen die Mahlzähne 6,0 bis 7,4 mm. Im Verhältnis nimmt die obere Zahnreihe rund 40 % der Schädellänge ein.

Genetische Merkmale
Der diploide Chromosomensatz lautet 2n = 38. Er setzt sich aus 8 metazentrischen, 3 submetazentrische, 2 subtelozentrischen und 5 teloakrozentrischen Chromosomenpaaren zusammen. Das größte Chromosom ist zweiarmig. Das X-Chromosom ist (sub)metazentrisch, das Y-Chromosom fleckenförmig.

Verbreitung und Lebensraum

Das Verbreitungsgebiet des Ognev-Maulwurfs umfasst die südöstlichen Küstengebiete des Schwarzen Meeres. Er kommt von der in der nordöstlichen Türkei gelegenen Provinz Artvin bis in das nördlich angrenzende Georgien vor, wo sich der Lebensraum landeinwärts bis zum Oberlauf des Flusses Kura erstreckt. Die Nordgrenze der Verbreitung ist nur ungenügend erforscht. Die Tiere bevorzugen küstennahe Tiefländer und Flusstäler. Höhere gelegene Bereiche werden zumeist von dem sympatrisch auftretenden Transkaukasien-Maulwurf (Talpa transcaucasica) genutzt. Der Ognev-Maulwurf ist in Gärten, auf Feldern und in Waldlandschaften mit feuchten Böden anzutreffen.

Lebensweise
Über die Lebensweise des Ognev-Maulwurfs liegen keine Informationen vor. Vermutlich ähnelt sie der des Kaukasischen Maulwurfs.

Systematik

Der Ognev-Maulwurf ist eine Art aus der Gattung der Eurasischen Maulwürfe (Talpa). Die Gattung umfasst rund ein Dutzend weitere Mitglieder, darunter der Europäische Maulwurf (Talpa europaea) als ihr bekanntester Vertreter. Die Eurasischen Maulwürfe gehören zur Tribus der Eigentlichen Maulwürfe (Talpini) und der Familie der Maulwürfe (Talpidae). Die Eigentlichen Maulwürfe wiederum schließen die zumeist grabenden Formen der Maulwürfe ein, während andere Angehörige der Familie dem gegenüber nur teilweise unterirdisch leben, sich oberirdisch fortbewegen oder eine semi-aquatische Lebensweise haben.

Die wissenschaftliche Erstbeschreibung des Ognev-Maulwurfs erfolgte im Jahr 1944 durch Sergei Uljanowitsch Stroganow unter der Bezeichnung Talpa romana ognevi und damit als Unterart des Römischen Maulwurfs (Talpa romana). Vor allem die vergleichsweise größeren Ausmaße der Tiere und ihr robuster Zahnbau gegenüber dem weiter nördlich auftretenden Kaukasischen Maulwurf bewogen Stroganow zur Einbindung seiner neuen Form in den Römischen Maulwurf. Als Typuslokalität gab er Bakuriani in der Region um Bordschomi im südlichen Georgien an. Den Holotyp bildet ein von dort stammendes ausgewachsenes männliches Tier. Daneben untersuchte Stroganow noch sieben weitere Individuen, von denen einige in der Umgebung von Kutaisi aufgefunden worden waren. Mit dem Artepitheton ehrte Stroganow den sowjetischen Zoologen Sergei Iwanowitsch Ognjow. Im Jahr 1989 wurde der Ognev-Maulwurf durch Wladimir Jewgenjewitsch Sokolow als eine von drei Unterarten des Kaukasischen Maulwurfs ausgewiesen. Die Unterscheidung basierte auf Größenausmaße, wobei sich der Ognev-Maulwurf als äußerst markante Form von den anderen Kaukasischen Maulwürfen abhob. Übereinstimmend mit den Maulwürfen der Kaukasus-Region und Südeuropas besitzt auch der Ognev-Maulwurf einen caecoidalen Aufbau des Kreuzbeins (die Öffnung des Foramens am vierten Kreuzbeinwirbel ist nach hinten gerichtet). Dies ist ein markanter Unterschied zu dem europaeoidalen Aufbau (die Öffnung des Foramens am vierten Kreuzbeinwirbel ist durch eine Knochenbrücke überdeckt) des Beckenbereichs bei zahlreichen mittel- und westeuropäischen Maulwürfen.

Molekulargenetische Untersuchungen seit den 2010er Jahren erbrachten eine relativ basale Stellung der kaukasischen Maulwürfe gemeinsam mit dem Sibirischen Maulwurf (Talpa altaica) innerhalb der Eurasischen Maulwürfe. Die Abspaltung dieser Gruppe datiert in den Übergang vom Miozän zum Pliozän vor mehr als 5 Millionen Jahren. Im Jahr 2015 zeigten dann genetische Analysen eine deutliche Trennung zwischen den Maulwürfen des nördlichen und südlichen Kaukasus-Gebietes auf. Dies wurde unterstützt durch die tiefe zeitliche Trennung der beiden Linien, die den Ergebnissen zufolge seit dem ausgehenden Pliozän vor rund 3 bis 2,5 Millionen Jahren eigene Wege bestritten. Die Autoren der Studie vermuteten daher eine eigenständige Position des Ognev-Maulwurfs, unterließen aber eine Artstellung, da ihnen kein genetisches Material von Individuen aus der Typuslokalität zur Verfügung stand. Gut drei Jahre später, im achten Band des Standardwerkes Handbook of the Mammals of the World wurde dem Ognev-Maulwurf der Artstatus zuerkannt. Untermauerung findet diese Abtrennung zum Kaukasischen Maulwurf auch durch einzelne cytogenetische Daten, da beim Ognev-Maulwurf das größte Chromosom zweiarmig ist, beim Kaukasischen Maulwurf hingegen einen akrozentrischen Bau aufweist.

Bedrohung und Schutz
Der Ognev-Maulwurf wird von der IUCN nicht erfasst. Angaben zur Gefährdung der Bestände und zu Schutzmaßnahmen liegen nicht vor.

Literatur
 Boris Kryštufek und Masaharu Motokawa: Talpidae (Moles, Desmans, Star-nosed Moles and Shrew Moles). In: Don E. Wilson und Russell A. Mittermeier (Hrsg.): Handbook of the Mammals of the World. Volume 8: Insectivores, Sloths, Colugos. Lynx Edicions, Barcelona 2018, S. 552–620 (S. 610) ISBN 978-84-16728-08-4

Einzelnachweise

Weblinks

Maulwürfe


text:
Avionika (z francouzského avionique) je souhrnný název pro vybavení letadel elektrickými a elektronickými přístroji. Jako třeba autopilot, navigace nebo palubní počítač.

Historie
Avionika se začala vyvíjet již v 18. století. V roce 1783 bratři Montgolfierové použili Barometr k měření nadmořské výšky. Slavní bratři Wrightovi používali avioniku také k měřeni rychlosti - pomoci anemometru. Brzy poté, byl letoun vybaven magnetickými kompasy, které měřily čísla, úhel náběhu lopatek na měření postoje, množstevní měřidla pro měření hladiny paliva, a tak dále. Přesto v prvních dnech byla navigace ještě prováděna vizuálně. Na konci roku 1920, avionika postupovala tak, že se uskutečnil první "slepý" let a přistání: navigace byla provedena pouze na základě gyroskopu a rozhlasových navigačních pomůcek. Ve třicátých letech se navigační a přistávací pomůcky dále rozvíjely a testovaly v různých leteckých podmínkách. V roce 1940, když začala druhá světová válka se urychlil vývoj radaru pro detekci nepřátelských letadel. Také komunikace se stala mnohem důležitější. Byla vyvinuta VHF a UHF komunikace. Tyto systémy však vedly k zatížení pilotů takže po 2. světové válce se průmysl a vývoj koncentroval na snížení pracovního zatížení pilota. Byly vyvinuty systémy jako autopilot, automatické varovné systémy (TCAS) a integrované letové přístroje. To byla také doba, kdy základní T- konfigurace začaly být standardní výbavou v kabině. Ropná krize roku 1970 změnila způsob létání. Cena paliva se stala důležitým tématem a digitální počítače byly vyvinuty tak, aby pomohly pilotovi v létání a navigaci jeho letounu co nejefektivněji. To znamená nejkratší možnou trasou a s minimální manévry. Díky rozvoji multifunkčních displejů, se může také informace zobrazit mnohem snadněji. Toto vyústilo v tzv. skleněné kokpity: Vlastní kokpity s mnoha displeji. Dnes jsou skleněné kokpity docela běžné. Ale máme také systémy jako GPS navigace a digitální komunikační linky a mnoho dalších pokročilých systémů má teprve přijít. Co nám přinese budoucnost? To ukáže čas.

Externí odkazy

Letecké přístroje

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Maddow ist der Familienname folgender Personen:

 Ben Maddow (1909–1992), US-amerikanischer Drehbuchautor und Schriftsteller
 Rachel Maddow (* 1973), US-amerikanische Radio- und Fernsehmoderatorin


text:
De Sint-Bonifatiusabdij (Duits: Abtei St. Bonifaz) is een benedictijnenabdij in de Beierse hoofdstad München.

Geschiedenis
De abdij werd in 1835 door koning Lodewijk I van Beieren gesticht. Het herstel van het monastieke leven vormde een onderdeel van zijn pogingen om een spiritueel réveil in Beieren te bewerkstelligen, nadat eerder in het begin van de 19e eeuw door de invoering van de secularisatie vele kloosters werden opgeheven en vernietigd. In 1850 werd het door de architect Georg Friedrich Ziebland ontworpen klooster plechtig ingewijd. De ingang van de kloosterkerk diende voor de neoclassicistisch architect Leo von Klenze als voorbeeld voor het ontwerp van de rooms-katholieke Sint-Dionysiuskathedraal in Athene. Voor een benedictijns klooster is het opmerkelijk dat het midden in de stad is gevestigd. Om de monniken in staat te stellen inkomen te genereren kocht koning Lodewijk het in 1803 geseculariseerde klooster van Andechs met de bijbehorende landerijen en schonk het vervolgens aan de abdij. Tegenwoordig is het klooster van Andechs een van de Sint-Bonifatiusabdij afhankelijke priorij. De Sint-Bonifatiusabdij (met de priorij van Andechs) behoort tot de Beierse Congregatie.

In de Tweede Wereldoorlog, op 25 april 1944 en op 7 januari 1945, werd het klooster zwaar getroffen door de luchtaanvallen. De herbouw van het klooster vond later slechts gedeeltelijk plaats. Op het kloosterterrein werd in de jaren 1990 bovendien de Katholieke Hogeschoolparochie van de Technische Universiteit van München ondergebracht.

De monniken van de abdij zijn werkzaam in de parochie, houden zich bezig met vorming, wetenschap en de verzorging van daklozen.

Abten
 1850–1854 Paulus Birker
 1854–1872 Bonifaz Haneberg (daarna bisschop van Speyer)
 1872-1904 Benedikt Zenetti
 1904-1919 Gregor Danner (uit Klooster Plankstetten gepostuleerd)
 1919-1951 Bonifaz Wöhrmüller
 1951-1967 Hugo Lang
 1967-2003 Odilo Lechner (1964–1967 Hulpbisschop)
 2003-heden Johannes Eckert

Orgel
Het orgel van de Sint-Bonifatiuskerk werd in de jaren 1976-1977 door de orgelbouwer Muhleisen uit Straatsburg gebouwd. Het instrument heeft 51 registers. De klank van het orgel is buitengewoon fraai en wordt door de plek op de vloer in positieve zin beïnvloed. De dispositie van het orgel kent een Frans-symfonisch klankidioom.

Bijzonderheden
In de Sint-Bonifatiusbasiliek liggen Lodewijk I en zijn vrouw Theresia van Saksen-Hildburghausen begraven.

Afbeeldingen

Externe link
  Officiële website van Benediktinerabtei Sankt Bonifaz in München und Andechs

Bonifatius
Bonifatius


text:
«Бы́стрый» — эскадренный миноносец типа «Буйный», погибший в Цусимском сражении.

История корабля
В 1901 году зачислен в списки судов Балтийского флота и заложен на судоверфи Невского судостроительного и механического завода в Санкт-Петербурге, спущен на воду 27 октября 1901 года, вступил в строй 21 августа 1902 года. После вступления в строй отправился на Дальний Восток с отрядом А. А. Вирениуса, однако с началом Русско-японской войны вернулся в Россию.

Вошёл в состав Второй Тихоокеанской эскадры и 29 августа 1904 года покинул Кронштадт под командованием лейтенанта О. О. Рихтера.

Во время Цусимского сражения 14 мая 1905 года «Быстрый» входил в состав 1-го отделения миноносцев и держался на левом, нестреляющем борту русских броненосцев, находясь в распоряжении флагманского броненосца «Князь Суворов». После выхода из строя броненосца «Ослябя» «Быстрый» принял участие в спасении его экипажа, взяв на борт 10 человек. Частая форсировка хода привела к большому расходу угля.

К утру 15 мая «Быстрый» соединился с крейсером «Светлана». К этому времени уголь на миноносце подошёл к концу и О. О. Рихтер попросил у командира «Светланы» снабдить его углём, однако этого сделать не удалось из-за приближения японских кораблей. «Быстрый» пошёл к берегу с намерением высадить экипаж, а «Светлана» вступила в бой с японскими крейсерами. В самом начале боя за русским миноносцем погнался японский «истребитель» «Муракумо», затем к нему присоединился крейсер «Ниитака». На «Быстром» в топках сожгли даже мебель, и миноносец сумел на время уйти от погони и выброситься на корейский берег. Здесь команда покинула корабль, а унтер-офицер Пётр Галкин взорвал «Быстрый». Прибывшие вскоре японские военные корабли пленили экипаж русского миноносца.

Примечания

Литература
 «Невки». Эскадренные миноносцы типа «Буйный» и его модификации; Афонин, Н. Н. - Изд-во: СПб: ЛеКо, 2005 г.; ISBN 5-902236-19-3
 Александровский Г. Б. Цусимский бой. — Нью-Йорк: Rossiya Publishing Company, Inc., 1956.

Ссылки
 Класс «Буйный»

Миноносцы типа «Буйный»
Корабли Второй Тихоокеанской эскадры
Суда по алфавиту


text:
Diloxis is een geslacht van vlinders van de familie snuitmotten (Pyralidae), uit de onderfamilie Chrysauginae.

Soorten
D. apicalis Schaus, 1913
D. ochriplaga Hampson, 1897

Snuitmotten


text:
Gabriel Sudan (Bucareste,  — ) foi um matemático romeno. Conhecido pela função de Sudan (1927), um exemplo fundamental na teoria da computação, similar à função de Ackermann (1928).

Gabriel Sudan obteve o doutorado na Universidade de Göttingen em 1925, com a tese Über die geordneten Mengen ("Sobre a Teoria de Conjuntos Ordenados"), orientado por David Hilbert. Foi professor da Universidade Politécnica de Bucareste de 1941 até aposentar-se em 1966.

Sudan elaborou a função que leva seu nome, com o mesmo propósito que Wilhelm Ackermann: resolver afirmativamente um problema posto por Hilbert. As funções de Ackermann e Sudan são cronologicamente os primeiros exemplos de funções recursivas que não são funções recursivas primitivas.

Obras
Geometrizarea fracțiilor continue, 1959
Cîteva probelme matematice interesante, București, Editura Tehnică, 1969

Bibliografia
Gabriel Sudan,  Sur le nombre transfini ωω, Bulletin Math. Soc. Roumaine des sciences 30, 11–30 (1927). JFM review
Wilhelm Ackermann, Zum Hilbertschen Aufbau der reellen Zahlen, Mathematische Annalen 99, 118–133 (1928). JFM review
Cristian Calude, Solomon Marcus, Ionel Tevy, The first example of a recursive function which is not primitive recursive, Historia Mathematica 6 (1979), no. 4, 380–384
Solomon Marcus, "Grigore C. Moisil: A life becoming a myth", International Journal of Computers, Communications & Control, vol. 1 (2006), no. 1, 73–79.

Ligações externas

Professores da Universidade Politécnica de Bucareste
Matemáticos da Roménia
Matemáticos da Romênia do século XX
Alunos da Universidade de Göttingen


text:
Lubuk Selandak is een bestuurslaag in het regentschap Muko-Muko van de provincie Bengkulu, Indonesië. Lubuk Selandak telt 464 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Bengkulu


text:
Na návsi v obci Libošovice u sochy sv. Prokopa se nachází skupina 4 památných lip malolistých (Tilia cordata).

Památné stromy byly vyhlášeny Městským úřadem Sobotka dne 6. 11. 2003.

 Stáří: Vysazeny v roce 1848
 Obvod: 2,60 m 2,55 m 2,03 m 2,90 m
 Výška: 25 m
 Ev. č. ústř. seznamu OP 604027

Externí odkazy

 Stromy v evidenci památných stromů Agentury ochrany přírody a krajiny ČR

Památné lípy malolisté
Památné lípy v okrese Jičín
Památné stromy v CHKO Český ráj
Památné stromy v Jičínské pahorkatině
Libošovice


text:
Folgende Liste führt alle Hôtel particulier in Paris auf, die als Monument historique geschützt sind.

Weblinks

!
Paris
!Paris
!Hotels particuliers
!Hotels particuliers, Monument historique

fr:Liste des hôtels particuliers parisiens


text:
Гуго I (; бл. 1057  —29 серпня 1093) — герцог Бургундії (1076—1079).

Біографія
Походив з династії Капетингів. Син Генріха Донцеля та Сибілли (доньки Баранґе Рамона І, графа Барселони). У 1072 або 1074 році помер його батька. Після цього дід Гуго — герцог Роберт I — вирішив передати у спадок іншому своєму сину Роберт. Гуго повстав проти цього, завдав поразки дідові, змусивши того визнати спадкоємцем герцогства Гуго.

У 1076 році графи Бургундії зібралися в Діжоні, де Гуго було оголошено новим володарем. Гуго I з самого багато зробив для зміцнення герцогської влади й водночас встановити мир з усіма своїми васалами. Швидко уславився своєю справедливість у вирішенні суперечностей. Діяльність герцога сприяла зміцненню Бургундії.

У 1078 році рушив на допомогу кузену Рамону Баранґе II, графу Барселони, та Санчо I, королю Арагони і Наварри, у боротьбі проти Сарагоського емірату.

У 1079 році повернувся до Бургундії. За відсутності померла його дружина, тому Гуго I зрікся влади на користь свого брата Еда, а сам став пріором монастиря Клюні. Помер на цій посаді 1093 року.

Родина
Дружина — Іоланда (1058—1078), донька Вільгельма I, графа Неверу.

Джерела
 Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980—1198, (Cornell University Press, 1987), 129.
 Louis Halphen, «La Francia dell'XI secolo», cap. XXIV, vol. II (L'espansione islamica e la nascita dell'Europa feudale) della Storia del Mondo Medievale, 1999, pp. 770—806

Посилання

Герцоги Бургундії
Аббати Клюні
Капетинги


text:
В 1834 году были различные научные и технологические события, некоторые из которых представлены ниже.

События
 Луи Пуансо построил теорию вращения твёрдого тела вокруг неподвижной точки
 Фридрих Альберти дал имя Триасовому периоду
 Клапейрон сформулировал второй закон термодинамики

Открытия
 Фридрих Вильгельм Бессель доказал отсутствие атмосферы на Луне (нет рефракции у края лунного диска)
 Жан Шарль Пельтье открыл «эффект Пельтье»
 Я. Э. Пуркинье и Г. Г. Валентин открыли мерцательный эпителий, при изучении яйцеводов позвоночных

Изобретения
 Джекоб Перкинс изобрёл компрессионный холодильник

Публикации
 Фарадей опубликовал «On Electrical Decomposition» в Философских трудах Королевского общества, где впервые ввёл термины электрод, анод, катод, анион, катион, электролит, электролиз

Награды
 Медаль Копли: Джованни Антонио Амедео Плана
 Медаль Румфорда: Мачедонио Меллони
 Премия им. Лаланда Парижской АН: Джордж Биддель Эйри

Родились
 19 января — Александр фон Хомайер (ум. 1903), немецкий лепидоптеролог, орнитолог и энтомолог; племянник зоолога Ойгена Фердинанда фон Хомайера
 21 марта — Василий Яковлевич Михайловский, протоиерей РПЦ, богослов, поэт, педагог, настоятель Церкви Вознесения, председатель Петербургского общества трезвости.
 5 сентября – Робинсон Эллис, британский учёный, филолог-классик, член Британской академии.
 Филипп Рейс (ум. 1874), физик и изобретатель
 Август Вейсман (ум. 1914), биолог, зоолог
 Дмитрий Менделеев (ум. 1907), химик
 Эрнст Геккель (ум. 1919), естествоиспытатель и философ
 Готтлиб Даймлер (ум. 1900), инженер, конструктор и промышленник
 Самуэль Пирпонт Лэнгли (ум. 1906), астроном, физик, авиатор
 Джон Бейкер (ум. 1920), ботаник

Скончались
 Алоиз Зенефельдер (род. 1771), изобретатель
 Жозеф Мари Жаккар (род. 1752), изобретатель
 Томас Сэй (род. 1787), зоолог, энтомолог
 Василий Петров (род. 1761), физик, электротехник

См. также

Примечания


text:
Azerbaijan Caspian Shipping Closed Joint-Stock Company () is an Azerbaijani shipping company. It is also known as CASPAR (from the Russian Каспийское пароходство).

The merchant fleet of the company consists of 98 vessels: 34 tankers, 15 ferries, 14 universal dry-cargo, 2 Ro-Ro and 35 different auxiliary ships. The offshore support fleet consists of 188 vessels, including 21 crane vessels, 22 supply and tug vessels, 29 passenger ships, 2 pipelay barges, 7 firefighting vessels, 5 geological survey vessels, 11 diving support vessels, and 84 other support vessels.

History

The history of the Caspian Shipping Company goes back to 21 May 1858, when "The Caucasus and Mercury" Joint-Stock Company was established in Baku.

On 6 June 1920 the Chairmen of the Council of People's Commissars of Azerbaijan SSR Nariman Narimanov signed a decree on nationalization of the Caspian merchant fleet. The public fleet consisted of 390 vessels of various tonnage, including 106 sailships. On 1 October 1923 the Public Joint-Stock Caspian Shipping Company was created.

By the decree of the President of the Azerbaijan Republic dated 22 October 2013 the country's two largest fleets - the Azerbaijan State Caspian Sea Shipping Company and the Caspian Sea Oil Fleet of the State Oil Company of Azerbaijan Republic were merged, and the "Azerbaijan Caspian Shipping" Closed Joint-Stock Company was established.

International Maritime Organization
Since 1995 Azerbaijan has been a member of the International Maritime Organization, which is responsible for enhancing the reliability and safety of navigation in international trade and for preventing marine pollution from ships.

Since January 2000 the Azerbaijan State Marine Academy has been included in the catalog of maritime training institutions of the International Maritime Organization under the number 012.

Ferry fleet
 Balakan
 Barda
 Nakhchivan
 Karabakh
 Shahdag
 Academician Hasan Aliyev
 Professor Gul
 Merkuri-1
 Academician Topchubashov
 Sheki
 Aghdam
 Ordubad
 Dagestan
 Azerbaijan
 Zarifa Aliyeva

References

Sources

655

Dry bulk shipping companies
Shipping companies of Azerbaijan
Shipping companies of the Soviet Union
Companies established in 1858
Companies nationalised by the Soviet Union


text:
Bulbophyllum williamsii är en orkidéart som beskrevs av Alex Drum Hawkes. Bulbophyllum williamsii ingår i släktet Bulbophyllum och familjen orkidéer. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Orkidéer
williamsii


text:
Policzna (gromada w powiecie hajnowskim)
 Policzna (gromada w powiecie zwoleńskim) (kozienicki/zwoleński)


text:
Grigori Adolfovitch Landau (en  ; 1877-1941) est un philosophe et critique de l'émigration russe à Berlin.

Il appartient à la rédaction de Roul, dans lequel il consacre un article à Vladimir Dmitrievitch Nabokov (le père de Vladimir Nabokov) après son assassinat en 1922.

Liens externes

Journaliste de l'Empire russe au XIXe siècle
Journaliste de l'Empire russe au XXe siècle
Journaliste letton
Naissance en 1877
Décès en novembre 1941


text:
El Campeonato Brasileño de Serie B 2022, oficialmente Brasileirão Serie B Sportingbet 2022 por motivos de patrocinio, fue una competición de fútbol que se desarrolló en Brasil en el marco de la segunda división. El torneo comenzó el 8 de abril de 2022 y finalizó el 6 de noviembre del mismo año.

Sistema de juego
Por diecisiete años consecutivos, la Serie B es disputada por 20 clubes en partidos de ida y vuelta por puntos. En cada ronda, los equipos juegan entre sí una vez. Los encuentros de la segunda ronda se llevan a cabo en el mismo orden que en la primera, con la localía invertida. Es declarado campeón aquel equipo que obtiene más puntos después de 38 jornadas. Al final, los cuatro mejores equipos ascienden a la Serie A 2023, al igual que los últimos cuatro descienden a la Serie C 2023 y el campeón entrará directamente en la tercera fase de la Copa de Brasil 2023 .

Criterios de desempate

En caso de que haya dos o más equipos empatados en puntos, los criterios de desempate son:

 Mayor número de partidos ganados.
 Mejor diferencia de gol.
 Mayor número de goles a favor.
 Resultado del partido jugado entre los equipos.
 Menor número de tarjetas rojas recibidas.
 Menor número de tarjetas amarillas recibidas.
 Sorteo.

Relevos

</center>

Datos

Clubes por estado

Entrenadores

Clasificación

Evolución de la clasificación

Nota 1:
* Indica la posición del equipo con un partido pendiente.

Nota 2:
+ Indica la posición del equipo con un partido extra.

Resultados
Los horarios corresponden a la hora local de Brasil (UTC-3).

Primera rueda

Segunda rueda

Goleadores

Véase también
 Campeonato Brasileño de Fútbol Serie A 2022
 Campeonato Brasileño de Fútbol Serie C 2022
 Campeonato Brasileño de Fútbol Serie D 2022
 Copa de Brasil 2022
 Supercopa de Brasil 2022
 Copa do Nordeste 2022
 Copa Verde 2022

Referencias

Enlaces externos
 CBF.com
 Globo Esporte

Deporte en Brasil en 2022
Fútbol en 2022
2022


text:
St Mary's Churchyard may refer to:

 St. Mary's Episcopal Church, Burlington, New Jersey
 St Mary's Churchyard, Hendon, London


text:
British Society for Plant Pathology (BSPP) – brytyjskie stowarzyszenie fitopatologiczne.

Organizacja założona została w 1981 roku. BSPP skupia badaczy z różnych dziedzin fitopatologii, organizuje spotkania i konferencje, gromadzi środki finansowe na cele badawcze i stypendia oraz wydaje trzy międzynarodowe czasopisma naukowe:

 Plant Pathology
 Molecular Plant Pathology
 New Disease Reports

BSPP działa w stowarzyszeniu z International Society for Plant Pathology.

Przypisy

Stowarzyszenia fitopatologiczne


text:
The 1993 Troy State Trojans football team represented Troy State University—now known as Troy University—as an independent during the 1993 NCAA Division I-AA football season. Led by third-year head coach Larry Blakeney, the Trojans compiled a record of 12–1–1. Troy State finished the regular season with a 10–0–1 record and a No. 1 ranking in the final Sports Network poll. The Trojans advanced to the NCAA Division I-AA Football Championship playoffs, beating  in the first round and McNeese State in the quarterfinals, before losing to Marshall in the semifinals by a score of 24–21. The team played home games at Veterans Memorial Stadium in Troy, Alabama.

Schedule

References

Troy State
Troy Trojans football seasons
Troy State Trojans football


text:
Hans Eduard Christian Matthießen (* 21. Dezember 1895 in Farnewinkel (Kirchspiel Meldorf); † 6. Juni 1975 Lübeck) war ein deutscher evangelisch-lutherischer Pastor und Landessuperintendent für Lauenburg mit Sitz in Ratzeburg.

Beruflicher Werdegang
Nach seiner Ordination 1923 wurde Matthießen zunächst Provinzialvikar und später Pastor in Odenbüll auf Nordstrand.

1928 ging er als Seemannspastor nach Sant'Ilario bei Genua. Nach seiner Rückkehr nach Deutschland wurde er 1934 auf die Pfarrstelle in Sahms berufen.

Von 1944 bis 1959 war er Landessuperintendent für Lauenburg und zugleich Pastor an St. Petri-Ratzeburg.

Matthießen, der Anfang der 1930er Jahre bei den "Deutschen Christen" gewesen war und nun seine "Sünden" bitter bereute, gehörte zu den "elf Persönlichkeiten verschiedener Richtungszugehörigkeit", die im Juni 1945 den Aufruf zu den Wahlen für die Propsteisynoden und die Vorläufige Landessynode unterzeichneten. Unter seinem Vorsitz trat am 18. Juli 1945 die vorläufige "Lauenburgische Synode" zusammen, auf der die Außerkraftsetzung sämtlicher Gesetze und Maßnahmen der Nationalsozialisten gefordert wurde. Matthießen bot seinen Rücktritt an, wurde aber von den Lauenburgischen Synodalen im Amt gehalten.

Die ersten Jahre seiner Amtszeit als Landessuperintendent waren durch die kirchliche und diakonische Versorgung der in das Kreisgebiet geströmten Flüchtlinge und deren Integration in die bestehenden Kirchengemeinden geprägt. Matthießen erhielt dafür die theologische Ehrendoktorwürde in Kiel.

Am 13. Juli 1952 weihte Matthießen die aus schwedischen Spendenmitteln errichtete "Schwedenkirche" in Grünhof-Tesperhude (Geesthacht) ein. Sie erhielt, nach dem großen Altargemälde der schwedischen Malerin Gerda Höglund, das den Jünger Thomas vor dem auferstandenen Christus zeigt, den Namen St.-Thomas-Kirche.

Ehrungen
 Theologischer Ehrendoktor der Kieler Theologischen Fakultät

Literatur
 Hermann Augustin (Hrsg.): Land, höre des Herren Wort. Ev.-luth. Kirche und Kirchen im Kreis Herzogtum Lauenburg. Lübeck: Schmidt-Römhild 1984, S. 320 f.
 Friedrich Hammer: Verzeichnis der Pastorinnen und Pastoren der Schleswig-Holsteinischen Landeskirche 1864–1976. Neumünster: Wachholtz o. J., S. 244.
 Kurt Jürgensen: Die Stunde der Kirche. Die Ev.-Luth. Landeskirche Schleswig-Holsteins in den ersten Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg. Neumünster: Wachholtz 1976.
 Kurt Jürgensen: Erinnerung an Dr. theol. Hans Matthießen, Landessuperintendent von 1944 bis 1959, und an seine Zeit. In: ders. (Hrsg.): Die Kirche im Herzogtum Lauenburg. Beiträge zu ihrer Geschichte und Gegenwart. Neumünster: Wachholtz 1994, S. 108–129.
 Eckardt Opitz (Hrsg.): Biografisches Lexikon Herzogtum Lauenburg. Husum 2015, S. 278 f.

Einzelnachweise

Lutherischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Landessuperintendent (Kreis Herzogtum Lauenburg)
Ehrendoktor der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel
Deutscher
Geboren 1895
Gestorben 1975
Mann


text:
Изотопы самария — разновидности химического элемента самария с разным количеством нейтронов в атомном ядре. Известны изотопы самария с массовыми числами от 128 до 165 (количество протонов 62, нейтронов от 66 до 103) и 12 ядерных изомеров.

Природный самарий представляет собой смесь семи изотопов: четырёх стабильных:
 144Sm (изотопная распространённость 3,07 %);
 150Sm (изотопная распространённость 7,38 %);
 152Sm (изотопная распространённость 26,75 %);
 154Sm (изотопная распространённость 22,75 %);
и трёх с огромным периодом полураспада, больше возраста Вселенной:
 147Sm (изотопная распространённость 14,99 %, период полураспада 1 лет);
 148Sm (изотопная распространённость 11,24 %, период полураспада 7 лет);
 149Sm (изотопная распространённость 13,82 %, период полураспада не установлен, превышает 2 лет).

Благодаря радиоактивным изотопам, в основном 147Sm, природный самарий обладает удельной активностью около 124 кБк/кг.

Среди искусственно синтезированных изотопов самария самые долгоживущие 146Sm (период полураспада —  лет или, по более ранним данным, ) и 151Sm (). Расхождение между различными экспериментальными измерениями периода полураспада 146Sm пока не прояснено. В базу данных Nubase2016 внесено более позднее значение 68 млн лет, измеренное в 2012 году, однако рабочая группа ИЮПАК в 2020 году рекомендовала как вре́менное решение для космо- и геохимических исследований, где используется изотопное датирование образцов ранней Солнечной системы с помощью альфа-распада 146Sm→142Nd, применять обе константы распада и публиковать два самарий-неодимовых возраста.

Самарий-153
В медицине для лечения некоторых видов рака применяется 153Sm В России фармпрепараты на основе 153Sm производит обнинский филиал Научно-исследовательского физико-химического института имени Л. Я. Карпова..

Таблица изотопов самария

Пояснения к таблице
 Распространённость изотопов приведена для большинства природных образцов. Для других источников значения могут сильно отличаться.

 Индексами 'm', 'n', 'p' (рядом с символом) обозначены возбужденные изомерные состояния нуклида.

 Символами, выделенными жирным шрифтом, обозначены стабильные продукты распада. Символами, выделенными жирным курсивом, обозначены радиоактивные продукты распада, имеющие периоды полураспада, сравнимые с возрастом Земли или превосходящие его и вследствие этого присутствующие в природной смеси.

 Значения, помеченные решёткой (#), получены не из одних лишь экспериментальных данных, а (хотя бы частично) оценены из систематических трендов у соседних нуклидов (с такими же соотношениями  и ). Неуверенно определённые значения спина и/или чётности заключены в скобки.

 Погрешность приводится в виде числа в скобках, выраженного в единицах последней значащей цифры, означает одно стандартное отклонение (за исключением распространённости и стандартной атомной массы изотопа по данным ИЮПАК, для которых используется более сложное определение погрешности). Примеры: 29770,6(5) означает 29770,6 ± 0,5; 21,48(15) означает 21,48 ± 0,15; −2200,2(18) означает −2200,2 ± 1,8.

Примечания

Изотопы


text:
Phanna Nikhom (în ) este un district (Amphoe) din provincia Sakon Nakhon, Thailanda, cu o populație de 79.507 locuitori și o suprafață de 673,798 km².

Componență

Districtul este subdivizat în 10 subdistricte (tambon), care sunt subdivizate în 123 de sate (muban).

Amphoe în provincia Sakon Nakhon


text:
Пелевин Виктор Михайлович ( — ) — председатель Ивановского облисполкома.

Биография
Родился в г. Шуя Ивановской области в многодетной семье рабочего-текстильщика.

В 15 лет вынужден оставить школу и начать работать, чтобы помочь семье, находящейся в трудном материальном положении.

С 1923 по 1928 год работает в Тейкове на хлопчатобумажном комбинате, в отбельном цехе, активно участвует в общественной жизни, вступив в комсомольскую организацию. Одновременно возобновляет учебу и заканчивает вечернюю школу для взрослых. В 1928 г., выдержав конкурсные испытания, поступает в Ивановский индустриальный техникум, который успешно заканчивает в 1931 г. В 1928 г вступает в коммунистическую партию.
После окончания учебы с 1931 г по 1936 г. работает по направлению в г. Твери (Калинин) на текстильном комбинате «Пролетарка». В 1936—1938 гг. возвращается в Тейково, где работал начальником цеха, заместителем директора, директором ситцевой фабрики.

В 1939—1942 гг. заместитель председателя, затем председатель исполкома областного Совета Ивановской области. В 1942—1945 гг. заместитель начальника Главного управления хлопчатобумажной промышленности Ивановской области.

В 1945—1953 гг. направлен на работу в Казахстан в качестве министра (наркома) текстильной, а затем легкой промышленности республики.
С 1953 г. до выхода на пенсию в 1965 г. работал в Москве на руководящих должностях в союзных и республиканских организациях текстильной и легкой промышленности.

Неоднократно избирался депутатом областных и республиканских Советов (РСФСР и Казахской ССР).

Ссылки
 http://knowbysight.info/PPP/10478.asp
 Ашимбаев Д. Кто есть кто в Казахстане. Биографическая энциклопедия 2007—2008. Издание десятое, дополненное. Алматы, 2008

Председатели Ивановского облисполкома
Политики Ивановской области
Народные комиссары и министры Казахской ССР
Депутаты Верховного Совета Казахской ССР 2-го созыва
Депутаты Верховного Совета Казахской ССР 3-го созыва


text:
The Frilihorn is a mountain of the Swiss Pennine Alps, located between the Val d'Anniviers and the Turtmanntal in the canton of Valais.

The Frilihorn rises to a height of 10,249 ft (3,124 m), making it the 758th highest mountain in Switzerland.
It is located east of Ayer and south of Gruben. It sits to the north of Wängerhorn peak, south of Minugrat peak and south east of L'Omen Roso peak.

External links
 Frilihorn on Hikr

References

Mountains of the Alps
Alpine three-thousanders
Mountains of Switzerland
Mountains of Valais


text:
Telmatobius verrucosus est une espèce d'amphibiens de la famille des Telmatobiidae.

Répartition
Cette espèce est endémique des Yungas du département de La Paz en Bolivie. Elle se rencontre entre  et  d'altitude.

Publication originale
 Werner, 1899 : Beschreibung neuer Reptilien und Batrachier. Zoologischer Anzeiger, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Anoure (nom scientifique)
Telmatobiidae
Faune endémique de Bolivie
Faune endémique des Andes


text:
L'Ordine militare della Croce di San Carlo è un'onorificenza concessa dalla Colombia.

Storia
L'Ordine è stato fondato il 16 agosto 1954 per onorare i cittadini colombiani e gli stranieri civili e militari che hanno dato il contributo eccezionale alla nazione colombiana, soprattutto nel campo delle relazioni internazionali.

Classi
L'Ordine dispone delle seguenti classi di benemerenza:
 Collare
 Gran Croce con Stella d'Oro
 Gran Croce
 Grand'Ufficiale
 Commendatore
 Ufficiale
 Cavaliere

Insegne
 Il distintivo è una croce fioronata d'oro con bordi e quattro braccia su entrambi i lati smaltati di verde e combinati con oro. Sul retro della croce è applicato al centro, lo stemma dorato della Colombia.
 Il nastro è verde con una doppia striscia gialla ai lati.

Collegamenti esterni

Onorificenze colombiane


text:
La Casa de Trubetskoi o Troubetzkoy (en rus Трубецкой) és una casa nobiliària russa d'origen rutè el nom del qual prové de la ciutat de Trubetsk, conquistada juntament amb les de Drutsk i Briansk pel príncep Dmitri de Briansk (+1399), fill d'Algirdas, gran duc de Lituània, i de Maria de Vítebsk, i net de Gediminas, que va regnar durant la fi del , dels qui descendeix la família.

Figura en el primer lloc de la Taula de Rangs de la Rússia Imperial, elaborada per Pere I de Rússia en la qual es divideix la noblesa russa en catorze classes socials. Els seus membres ostenten la dignitat de prínceps (kniaz) de Trubetskoi, reconeguda des del segle XVI per Lituània, Polònia i Rússia.

Els seus membres estan molt lligats a l'art, la literatura i altres ciències.

Algunes personalitats de la família
 Aleksei Nikítitx Trubetskoi (1600-1660), padrí de Pere el Gran
 Nikita Iuriévitx Trubetskoi (1699-1767), mariscal
 Ivan Iuriévitx Trubetskoi (1667-1750), mariscal
 Serguei Petróvitx Trubetskoi (1790-1860), decabrista
 Iekaterina Trubetskaia (1800-1854), esposa de Serguei Petróvitx Trubetskoi
 Maria Robolska (1816-1897), Princesa Trubetskoy
 Nikolai Petróvitx Trubetskoi (1828-1900), amant de la música i patró, vicegovernador de Kaluga, fundador del Conservatori de Moscou
 Sofia Troubetzkoy (1838 - 1898), esposa del Duc de Morny, el mig germà de Napoleó III i Ministre de l'Interior. Casada en segones noces amb José Isidro Osorio y Silva-Bazán, defensors i aliats d'Alfons XIII i la seva mare Isabel en el període de la Restauració. Va protagonitzar la rebel·lió de les Mantillas i va introduir l'arbre de Nadal a Espanya.
 Princesa Iekaterina Nikolàievna Trubetskaia (1840-1875), esposa del príncep Nikolai Orlov
 Serguei Nikolàievitx Trubetskoi (1862-1905), filòsof
 Ievgueni Nikolàievitx Trubetskoi (1863-1920), filòsof
 Paolo Trubetskoi (1866 - 1938), escultor i pintor impressionista d'origen rus i nascut a Itàlia.
 Nikolai Trubetskoi (1890 - 1938), lingüista rus, pare de la fonologia estructural.
 Liubov Iegórova (1880-1972), ballarina, casada el 1917 amb el príncep Nikita Serguéievitx Trubetskoi
 Ígor Nikolàievitx Trubetskoi (1912-2008), pilot de carreres i exmarit de Barbara Hutton
 Natalia Trubetskoi, que el 1954 va crear la primera cria de gat mau egipci, un descendent dels gats dels faraons.

Bibliografia

Nobles russos
Història de Rússia


text:
Jéferson Gomes do Nascimento vagy egyszerűen Jéferson (Caratinga, 1986. január 9. –), brazil labdarúgókapus.

További információk
Jéferson adatlapja a soccerway.com oldalon

1986-ban született személyek
Minas Gerais állambeliek
Brazil labdarúgók
Az Atlético Mineiro labdarúgói
A CR Brasil labdarúgói
A Villa Nova AC labdarúgói
A CS Alagoano labdarúgói
A Tupi FC labdarúgói
Az AA Coruripe labdarúgói
Labdarúgókapusok
Élő személyek


text:
Roeslerstammia pronubella is een vlinder uit de familie Roeslerstammiidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1775 door Denis & Schiffermüller.

De soort komt voor in Europa.

Roeslerstammiidae
Dier uit het Palearctisch gebied


text:
Hypseleotris hotayensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de slaapgrondels (Eleotridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Mai.

Slaapgrondels


text:
Más de lo que piensas es el decimoquinto álbum de estudio de Camela, que fue lanzado el 24 de junio de 2014 en España. Fue el primer álbum que publicaron después de que Miguel Ángel Cabrera Jiménez dejara el grupo. También fue el primero que grabaron para la discográfica Warner Music Spain, S. L., tras desaparecer EMI Music. La mitad de las canciones fueron dirigidas por Dioni, bajo los arreglos de Silvio Ocaña. El resto fueron dirigidas por Miguel Ángel Collado, con arreglos de David Villar. En la portada se caracterizaron de Bollywood. Existe un tema adiccional titulado "Llámala", que fue incluido en algunas plataformas digitales.

Lista de canciones del álbum

Listas

Álbumes de 2014
Álbumes de Camela
Álbumes en español


text:
Arpachsad (Hebreeuws: אַרְפַּכְשַדֿ / אַרְפַּכְשָדֿ ʾArpaḵšaḏ / ʾArpaḵšāḏ) was volgens de volkenlijst in Genesis 10:21 een van de vijf zoons van Sem. Hij werd twee jaar na de zondvloed geboren. Hij is de vader van Selach en tot zijn nageslacht behoort ook de aartsvader Abraham en daarmee de Israëlieten.

In de 1e eeuw schreef Flavius Josephus over een legendarisch, apocrief verhaal waarin wordt beweerd dat de zonen van Sem de stamvaders waren van verschillende volken, Arpachsad van de Chaldeeën.

Ongeveer acht kilometer ten oosten van het oude Ninive liggen de ruïnes van een zeer oude landbouwnederzetting: Arpachiya. Deze nederzetting zou volgens sommigen de eerste vestiging van de stam van Arpachsad zijn. De grensmoerassen van Chaldea droegen de naam Aep-Keshed en zijn mogelijk ook vernoemd naar Arpachsad.

Persoon uit de Hebreeuwse Bijbel


text:
Драгољуб Јанковић Јенки (Пирот, 7. јул 1927 — Ниш, 12. април 1993) био је српски приповедач, драмски писац, позоришни критичар и новинар.

Основну и учитељску школу завршио је у Пироту, Вишу педагошку у Нишу, и дипломирао на Рударско-геолошком факултету у Београду. Завршио је и једногодишњи течај режије на Академији за позориште у Београду. Новинарску каријеру започео је у пиротској "Слободи", а наставио у Нишу као уредник Културне рубрике, потом главни и одговорни уредник и директор "Народних новина". Био је дописник Политике, Борбе и Вечерњих новости из Ниша и уредник часописа "Гледишта" и Градине (1966 – 1968), директор Позоришта лутака у Нишу и секретар Савеза аматера Србије. Поред писања, бавио се и акварелом.

Дела

Приповетке
 Одлазак, Књижевно друштво "Нестор Жучни", Ниш, 1963,
 Опсена, Ниш, 1965,
 Бели камен, 1973,
 Неко друго време, Пирот, 1990,

Позоришна критика
 Од истог гледаоца, Народно позориште, Ниш, 1968,

Књижевноисторијске студије
 Речи и време - полемике у Нишу 1947 – 1982, I - II, Ниш, 1984 - 1985,

Драме
 Прегршт тишине, Ниш, 1963. године, изведена у Народном позоришту у Нишу 1959,
 Круг у вечерњим водама, изведена у Народном позоришту у Пироту,
 Легенда о Сокограду, часопис "Градина" 7,8,9, 1979.

Репортаже
 Фијакером кроз Пирот, Пирот, 1992.

Литература
 Енциклопедија Ниша, култура, Центар за научна истраживања САНУ и Универзитета у Нишу, Ниш, 2011. стр. 178.

Рођени 1927.
Умрли 1993.
Књижевници из Пирота
 Нишлије
Српски књижевници
Српски новинари
Српски драматурзи
Српски позоришни критичари


text:
Rudnîkî (în ) este o comună în raionul Manevîci, regiunea Volînia, Ucraina, formată din satele Kalînivka, Mareanivka, Novoukraiinka, Ostrovkî și Rudnîkî (reședința).

Demografie

Conform recensământului din 2001, majoritatea populației satului Rudnîkî era vorbitoare de ucraineană (%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi.

Note

Rudnîkî, Manevîci, Volîn
Rudnîkî, Manevîci, Volîn
Rudnîkî, Manevîci, Volîn


text:
The women's 100 metre backstroke was a swimming event held as part of the swimming at the 1932 Summer Olympics programme. It was the third appearance of the event, which was established in 1924. The competition was held on Tuesday August 9, 1932, and on Thursday August 11, 1932.

Twelve swimmers from seven nations competed.

Medalists

Records
These were the standing world and Olympic records (in minutes) prior to the 1932 Summer Olympics.

In the first semi-final Eleanor Holm set a new Olympic record with 1:18.3 minutes.

Results

Semifinals

Tuesday August 9, 1932: The fastest two in each semi-final and the fastest third-placed from across the semi-finals advanced to the final.

Semifinal 1

Semifinal 2

Semifinal 3

Final

Thursday August 11, 1932: Marie Braun was not able to compete in the final. She had to stay in hospital due to blood poisoning after an infection caused by a mosquito bite.

References

External links
Olympic Report

Swimming at the 1932 Summer Olympics
1932 in women's swimming
Swim


text:
Romet ist ein polnischer Hersteller von Fahrrädern, Kleinkrafträdern und Motorrädern. Das Unternehmen wurde 1948 nach Ende des Zweiten Weltkrieges als staatlicher Betrieb zur Produktion von Fahrrädern in Bydgoszcz gegründet. Nach der Entstalinisierung wurde es 1953 modernisiert, 1961 die Produktion von motorisierten Zweirädern ausgedehnt und 1971 die Produktionsstätte erweitert.

Nach dem Systemwechsel 1989 folgte im Zuge der landesweiten Privatisierung staatlicher Betriebe 1991 die Umfirmierung in eine privatrechtliche Aktiengesellschaft. Die Suche nach einem passenden Privatinvestor blieb jedoch erfolglos, weshalb das Unternehmen 1998 seine Produktion einstellen musste. 2006 kaufte schließlich der erst 1991 gegründete polnische Fahrradproduzent Arkus aus Dębica die Marke auf. Als Gesellschaft mit beschränkter Haftung konnte das Unternehmen die Produktion erneut aufnehmen sowie die Produktpalette um Ergometer erweitert werden.

Weblinks
Offizielle Internetpräsenz
http://mslonik.pl/rowery/rowery-romet/574-rowery-romet
https://www.romet.pl/Historia_rowerow,5.html

Polnischer Fahrradhersteller
Motorradhersteller
Motorrollerhersteller
Unternehmen (Woiwodschaft Karpatenvorland)
Dębica


text:
Kronenburg – stacja metra w Amsterdamie, a właściwie przystanek szybkiego tramwaju, położona na linii 51 (pomarańczowej). Została otwarta 1 grudnia 1990. Znajduje się w Amstelveen, na Beneluxbaan, w dzielnicy Kronenburg. Obsługuje również linię nr 5 tramwajów w Amsterdamie.

Przypisy

Stacje metra w Amsterdamie


text:
Peatîhatkî (în ) este un sat în comuna Neceaiane din raionul Mîkolaiiv, regiunea Mîkolaiiv, Ucraina.

Demografie

Conform recensământului din 2001, toată populația localității Peatîhatkî era vorbitoare de ucraineană (100%).

Note

Peatîhatkî, Neceaiane, Mîkolaiiv, Mîkolaiiv
Peatîhatkî, Neceaiane, Mîkolaiiv, Mîkolaiiv
Peatîhatkî, Neceaiane, Mîkolaiiv, Mîkolaiiv


text:
Эдуа́рд Вольдема́рович Левандо́вский (; ) — немецкий хоккеист, крайний нападающий. В настоящее время является игроком клуба «Крефельд Пингвин», выступающего в Немецкой хоккейной лиге. Чемпион Германии 2007 года. Пятикратный участник Матча звёзд Немецкой хоккейной лиги в сезонах 2002/03, 2003/04, 2005/06, 2006/07, 2007/08.

Статистика
 Последнее обновление: 16 декабря 2013 года

Клубная карьера

                                            --- Regular Season ---  ---- Playoffs ----
Season   Team                        Lge    GP    G    A  Pts  PIM  GP   G   A Pts PIM
--------------------------------------------------------------------------------------
1997-98  Wilhelmshaven-Stickhausen   Ger.1  48   19   12   31   46
1998-99  Wilhelmshaven-Stickhausen   Ger.1  49   35   21   56   96
1999-00  Wilhelmshaven-Stickhausen   2.GBu  48   15   26   41  104
2000-01  Wilhelmshaven-Stickhausen   2.GBu  42   21   28   49   87
2001-02  Berlin Polar Bears          DEL    59    7   15   22   57   4   0   0   0   2
2002-03  Cologne Sharks              DEL    46    6   14   20   46  13   3   3   6  43
2003-04  Cologne Sharks              DEL    52   16   17   33   85   5   1   2   3  16
2004-05  Cologne Sharks              DEL    49   19   20   39   49   6   1   1   2  33
2005-06  Cologne Sharks              DEL    52   20   26   46   48   9   3   5   8  31
2006-07  Mannheim Eagles             DEL    51   13   26   39   26  11   2   9  11  12
2007-08  Mannheim Eagles             DEL    55   16   24   40   32   5   1   3   4   4
2008-09  Spartak Moscow              KHL    49   10   18   28   38   6   0   1   1   6
2009-10  Spartak Moscow              KHL    44   10   17   27   52  --  --  --  --  --
2009-10  Neftekhimik Nizhnekamsk     KHL    11    3    2    5    6   9   0   0   0   4
2010-11  Atlant Moscow Oblast        KHL    54    6    6   12   54  24   4   5   9   4
2011-12  Atlant Moscow Oblast        KHL    54    7   10   17   26  12   1   1   2   2
2012-13  Spartak Moscow              KHL    30    5    3    8   10  --  --  --  --  --
2012-13  Neftekhimik Nizhnekamsk     KHL    10    0    0    0   10   4   0   1   1   0
2013-14  Avtomobilist Ekaterinbyrg   KHL    35    5    5   10   20   4   0   1   1   0
--------------------------------------------------------------------------------------

Примечания

Хоккеисты Германии
Хоккеисты России
Хоккейные нападающие
Хоккеисты КХЛ
Иммигрировавшие в Германию из России
Игроки ХК «Вильгельмсхафен»
Игроки ХК «Кёльнер Хайе»
Игроки ХК «Айсберен Берлин»
Игроки ХК «Адлер Мангейм»
Игроки ХК «Спартак» Москва
Игроки ХК «Нефтехимик»
Игроки ХК «Атлант»
Игроки ХК «Автомобилист»
Игроки ХК «Дюссельдорф»
Игроки ХК «Франкфурт Лайонс»
Игроки ХК «Крефельд Пингвин»
Игроки сборной Германии по хоккею с шайбой
Хоккеисты на зимних Олимпийских играх 2006 года
Задрафтованные ХК «Аризона Койотис»


text:
Anthaxia (Haplanthaxia) boettcheri – gatunek chrząszcza z rodziny bogatkowatych, podrodziny Buprestinae i plemienia Anthaxiini.

Gatunek ten został opisany w 1928 przez Jana Obenbergera.

Kwietniczek o małym, łódkowatym ciele długości od 3,3 do 5,1 mm. Samce smuklejsze, prawie trójkątne, spiżowe ze złocistozielonymi lub niebieskozielonymi: czołem, czułkami, przednimi goleniami oraz udami środkowych i tylnych odnóży. Ciało samic wyraźnie tęższe i całe spiżowe. Głowa węższa niż przednia krawęź przedplecza. Czoło płaskie, pozbawione mikrorzeźby, o ledwo zaznaczonym rowku środkowym. Przedplecze po bokach zaokrąglone, najszersze w tylnej ⅓ i tam tak szerokie jak pokrywy na wysokości barków. Pokrywy od barków do wierzchołka zwężające się, ich epipleury sięgają tylko wierzchołkowej, zaokrąglonej części. Golenie środkowej pary odnóży u samic proste, u samców z delikatnym piłkowaniem przed wierzchołkiem, po wewnętrznej stronie. Wentryt analny u samców ścięty, u samic pośrodku wcięty. Narządy rozrodcze samca o nieco wrzecionowatym, prawie walcowatym edeagusie oraz grzbietowo i bocznie ząbkowanej tylnej części paramer.

Chrząszcz znany z filipińskich wysp Luzon, Mindoro, Palawan i Sibuyan.

Przypisy

Bogatkowate
Chrząszcze Filipin
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1928 roku


text:
Dendrocygna est un genre d'oiseaux de la famille des Anatidae. Il comprend huit espèces de Dendrocygnes ou canards siffleurs.

Liste des espèces
D'après la classification de référence (version 2.2, 2009) du Congrès ornithologique international (ordre phylogénique) :
 Dendrocygna viduata – Dendrocygne veuf
 Dendrocygna autumnalis – Dendrocygne à ventre noir
 Dendrocygna guttata – Dendrocygne tacheté
 Dendrocygna arborea – Dendrocygne des Antilles
 Dendrocygna bicolor – Dendrocygne fauve
 Dendrocygna eytoni – Dendrocygne d'Eyton
 Dendrocygna arcuata – Dendrocygne à lunules
 Dendrocygna javanica – Dendrocygne siffleur

Référence


text:
Пелијаде су у грчкој митологији биле кћерке Пелије, краља Јолка и Анаксибије или Филомахе.

Митологија
Предања нису сагласна у вези са њиховим бројем и именима. Као најстарија и најлепша се помињала Алкеста, а као њене сестре Пелопија, Медуза, Писидика, Хипотоја, Астеропија и Антиноја.

Медеја је желела да се освети Пелији јер је затро читаву Јасонову породицу. Зато је дошла на његов двор и лукавством, претварајући се да је Артемидина свештеница, успела да задобије поверење његових кћерки. Уверила их је да има моћи којима може да подмлади њиховог оца и то им и демонстрирала. Убила је овна, раскомадала га и потом убацила у казан са кључалом водом и чаробним травама. Ован не само да је оживео, већ се преобразио у јагње. Пелијаде су зато убиле свог оца и ракомадале његово тело. Међутим, Медеја га је убацила у казан са чистом кључалом водом. Када је чудо изостало, видевши да су насамарене и схвативши да су починиле страшан злочин, побегле су на Пелопонез. Њихов гроб је приказиван крај Посејдоновог храма у Мантинеји. Према другој причи, Медеја је насамарила Пелију и он је наредио својим кћеркама да га убију. Када су схватиле превару, покушале су и саме да се убију, али их је Јасон спречио речима да нису криве и обећањем да ће их поудавати. Према неким ауторима, Алкеста није учествовала у овом злочину због превелике љубави према оцу.

Уметност
Еурипид је написао трагедију названу "Пелијаде" 455. п. н. е.

Нимфе
Назив Пелијаде су користили Пиндар и Аполоније са Рода како би означили нимфе Пелиониде, са планине Пелион.

Извори

Грчка митологија


text:
Miejscowości w Holandii
 Wijk aan Zee – miejscowość turystyczna na wybrzeżu Morza Północnego, wieś w prowincji Holandia Północna, w gminie Beverwijk
 Wijk bij Duurstede – miasto i siedziba gminy w południowej części prowincji Utrecht, w pobliżu średniowiecznego Dorestat
 Wijk en Aalburg – wieś w prowincji Brabancja Północna, w gminie Altena, na północny wschód od 's-Hertogenbosch

Zobacz też
 Wyk
 Wijck: Thomas Wijck
 Van Wijk: Nikolas van Wijk, Remco van Wijk
 Van Wyck: Jamaica – Van Wyck
 vicus


text:
Die Astellas Pharma GmbH ist ein deutsches, forschendes Arzneimittelunternehmen und eine 100%ige Tochter des japanischen Unternehmens Astellas, das mit Takeda Pharmaceutical und Daiichi Sankyo – mit ca. 8,5 Mrd. Euro Umsatz jährlich – eines der drei größten japanischen Pharmaunternehmen ist.

Geschichte in Deutschland
Im Januar 2002 wurde die Klinge Pharma zu einer 100%igen Tochter von Fujisawa, es erfolgt die Umbenennung in Fujisawa Deutschland GmbH. Die Astellas Pharma GmbH entstand 2005 als deutsches Tochterunternehmen der Astellas Pharma Inc., Tokio aus den Unternehmen Yamanouchi Pharma GmbH und Fujisawa Deutschland GmbH.

Ihr Sitz in Deutschland ist München; Hauptgeschäftsführer ist Nicolaas Jacobus Stander.

Immunsuppression
Zu den wichtigsten Forschungsschwerpunkten der Astellas zählt die Immunsuppression, ein Vorgang, bei dem immunologische Prozesse unterdrückt werden. Unerwünschte Reaktionen des Immunsystems müssen z. B. nach Organtransplantationen gehemmt werden. Der Körper reagiert auf das neue, d. h. "fremde" Organ mit einer natürlichen Abstoßungsreaktion. Diese kann mithilfe der Immunsuppression unterbunden werden.

Medikamente
 Advagraf (Tacrolimus (FK 506)), Indikationsbereich: Immunsuppression, gehört in der Transplantationsmedizin neben Ciclosporin zu den sogenannten Basis-Immunsuppressiva, die die Grundlage der immunsuppressiven Therapie nach Transplantationen bilden. Tacrolimus ist auch Kombinationspartner für andere Immunsuppressiva. Advagraf stellt die 1× tägliche Darreichungsform dar.
 Betmiga (Mirabegron) ist ein selektiver Beta-3-Adrenozeptoragonist zur Behandlung der Symptome der überaktiven Blase (OAB).
 Bronchoretard ist ein Bronchospasmolytikum mit dem Wirkstoff Theophyllin. Der Therapieschwerpunkt ist die Behandlung des Asthma bronchiale und der chronisch obstruktiven Bronchitis (COPD).
 Dificlir (Fidaxomicin) ist ein Antibiotikum zur Behandlung der Clostridium difficile-Infektion.
 Eligard (Leuprorelin) ist ein LHRH-Agonist zur Therapie des hormonabhängigen fortgeschrittenen Prostatakarzinoms.
 Formotop enthält den Wirkstoff Formoterol, ein lang wirksames β2-Sympathomimetikum, und wird bei Asthma bronchiale und COPD eingesetzt.
 Modigraf ist eine Tacrolimus-Formulierung speziell für Kinder. Als Granulat zur Zubereitung einer oralen Suspension steht es für die Immunsuppression bei Kindern nach Herz-, Leber- und Nierentransplantation zur Verfügung.
 Mycamine (Micafungin) ist ein Antimykotikum, das zur Gruppe der Echinocandine zählt und u. a. zur Behandlung und/oder Prophylaxe einer invasiven Candidose eingesetzt wird.
 Omnic Ocas (Tamsulosin), Indikationsbereich: Urologie, wird zur Behandlung der gutartigen Prostatavergrößerung (BPH) eingesetzt, um die Symptome einer Harnabflussstörung zu lindern. Zu diesen Symptomen gehören erschwertes sowie häufiges nächtliches Wasserlassen. Ist die Prostata bereits stark vergrößert, kann es sogar zur Harninkontinenz kommen.
 Prograf (Tacrolimus (FK 506)), Indikationsbereich: Immunsuppression, gehört in der Transplantationsmedizin neben Ciclosporin zu den sogenannten Basis-Immunsuppressiva, die die Grundlage der immunsuppressiven Therapie nach Transplantationen bilden.
 Protopic (Tacrolimus) ist ein topischer Immunmodulator (TIM) und wird als kortisonfreie Behandlungsalternative bei Neurodermitis verwendet.
 Qutenza (Capsaicin) wird angewendet als kutanes Pflaster zur Behandlung von peripheren neuropathischen Schmerzen bei Erwachsenen. Qutenza kann als Monotherapie oder in Kombination mit anderen Arzneimitteln gegen Schmerzen angewendet werden.
 Venostasin mit dem Wirkstoff Rosskastaniensamenextrakt wird eingesetzt bei Schwellungen, Spannungen und Schmerzen in den Beinen aufgrund von Wasseransammlungen im Gewebe (Ödeme) und/oder einer Venen-Schwäche.
 Vesikur (Solifenacinsuccinat) ist ein selektiver Muskarin Rezeptor-Antagonist zur Behandlung der Symptome der überaktiven Blase (OAB), der Dranginkontinenz und/oder der Pollakisurie und des imperativen Harndrangs.
 Vomex A wird zur Prophylaxe und symptomatischen Therapie von Übelkeit und Erbrechen unterschiedlicher Pathogenese, insbesondere von Kinetosen eingesetzt.
 Xtandi (Enzalutamid) ist ein Androgenrezeptor-Signalweginhibitor zur Behandlung des metastasierten kastrationsresistenten Prostatakarzinoms nach vorheriger Chemotherapie.

Forschungspreise

DTG Forschungspreis Immunsuppression
Das Unternehmen fördert alljährlich den DTG Forschungspreis Immunsuppression, der ursprünglich von der Fujisawa GmbH ins Leben gerufen wurde. Mit dem Preis werden theoretisch und klinisch tätige Wissenschaftler ausgezeichnet, deren wissenschaftliche Tätigkeit sich mit der Immunsuppression mit Tacrolimus beschäftigt. Er besteht aus einem mit 5.000 Euro dotierten Hauptpreis und zwei mit je 2.500 Euro dotierten Förderpreisen.

Astellas Forschungspreis Dermatologie
Der Forschungspreis Dermatologie wird seit 2007 alle 2 Jahre verliehen und für wissenschaftliche Forschungsarbeiten auf dem Gebiet der entzündlichen Hauterkrankungen an in Deutschland arbeitende Wissenschaftler vergeben. Er besteht aus einem mit 5.000 Euro dotierten Hauptpreis und einem mit 2.500 Euro dotierten Förderpreis.

Forschungspreis Prostatakarzinom
Astellas unterstützt jährlich den von der Deutschen Gesellschaft für Urologie (DGU) ausgeschriebenen "Forschungspreis Prostatakarzinom". Der von Astellas Pharma gestiftete Preis ist mit 10.000 € dotiert und wird im Rahmen der Jahrestagung der DGU verliehen.

Weblinks
 Website des deutschen Unternehmens
 Corporate Website

Einzelnachweise

Pharmazieunternehmen
Gegründet 1894
Produzierendes Unternehmen (München)


text:
Второй кабинет Фредериксен сформирован 15 декабря 2022 года и сменил первый кабинет Фредериксен после парламентских выборов в Дании в 2022 году. Это коалиционное правительство, состоящее из Социал-демократов, Либеральной партии Дании («Венстре») и «Умеренных».

Список министров
В состав кабинета Фредериксен входят премьер-министр и 22 министра:

Примечания

Правительство Дании
Правительства, появившиеся в 2022 году
2022 год в Дании


text:
A velencei 14L jelzésű vízibusz a Lido és Punta Sabbioni között közlekedett. A viszonylatot az ACTV üzemeltette.

Története
A mai 14L-es viszonylat elődje, az LN járat 2004-ben indult, a régi 12-es és a 14-es vízibusz összevonásával.

2011-ben, a téli menetrend bevezetésével az LN járatot szétbontották, így a két rész visszakapta a régi, 12-es és 14-es számát. Ugyanekkortól új betétjáratként indult a 14L Punta Sabbioni és a Lido között.

2014-től nem különböztetik meg a normál 14-estől, beépült annak menetrendjébe.

A 14L járat története:

Megállóhelyei

Források
 Az olasz Wikipédia "ACTV" című cikke

 Az Azienda di Promozione Turistica di Venezia időszakos kiadványai és térképei

14l


text:
Milán är en ort i Colombia.   Den ligger i departementet Caquetá, i den sydvästra delen av landet,  km söder om huvudstaden Bogotá. Milán ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Milán är platt. Den högsta punkten i närheten är La Montañita,  meter över havet,  km nordost om Milán. Runt Milán är det ganska glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Det finns inga andra samhällen i närheten. Omgivningarna runt Milán är huvudsakligen savann.

Tropiskt regnskogsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är februari, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är maj, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är april, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är januari, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Caquetá


text:
Cameron Alexander Dallas (Los Angeles County, 8 september 1994) is een Amerikaanse internetpersoonlijkheid, acteur, model en zanger. Hij is bekend geworden om zijn verschijning op videosites Vine en YouTube. Dallas ging later acteren in films zoals Expelled en The Outfield.

Cameron speelde in zijn eigen, in 2016 uitgekomen realityserie Chasing Cameron.

Carrière
Dallas begon zijn carrière in 2012 met het plaatsen van korte filmpjes waarin hij grapjes uithaalde met zijn vrienden en familie. In 2014 had hij inmiddels 8,1 miljoen volgers op Vine, waarbij hij op de elfde positie van meest gevolgde personen op die website stond. Op Twitter had Dallas inmiddels 8,5 miljoen volgers verzameld, en op Instagram waren het er 15 miljoen.

In 2014 kondigde AwesomenessTV aan dat er een film in ontwikkeling was, genaamd Expelled, waarin Dallas de hoofdrol ging spelen. Deze film kwam later dat jaar uit op 12 december. In mei 2015 speelde hij de hoofdrol in twee afleveringen van de televisieserie American Odyssey.

In april van 2015 debuteerde Dallas met zijn single "She Bad". Later was hij ook te horen in Daniel Skye's nummer "All I Want Is You".

In juni 2016 kondigde Dallas aan dat hij de hoofdrol ging spelen in een eigen realityserie op Netflix, genaamd Chasing Cameron. De eerste aflevering was te bekijken op 27 december 2016.

Van 14 januari 2020 t/m 9 februari 2020 speelde Dallas de rol van Damian Hubbard in de Broadway musical Mean Girls'

Filmografie

|-

|-
|| 2014 || Expelled || Felix O'Neil ||
|-
|| 2015 || The Frog Kingdom || Freddie || stemacteur
|-
|| 2015 || The Outfield || Frankie Payton ||
|-

|-
|| 2015 || AwesomenessTV || zichzelf || Aflevering "Kanye: What's in my murse?"
|-
|| 2015 || American Odyssey || Cameron || Aflevering "Wingman" en "Beat Feat"
|-
|| 2016 || Chasing Cameron || zichzelf || docuserie
|}

Discografie
 "She Bad" (2015, single)
 "All I Want" (2015, als aanbevolen artiest)
 "Why Haven't I Met You" (2018, single)

Prijzen en nominaties

Externe link

Amerikaans acteur


text:
4161 Амасіс (6627 P-L, 1982 VF3, 4161 Amasis) — астероїд головного поясу, відкритий 24 вересня 1960 року.

Тіссеранів параметр щодо Юпітера — 3,222.

Примітки

Див. також
 Список астероїдів (4101-4200)

Посилання

Астрономічні об'єкти, відкриті 1960
Головний пояс астероїдів
Астрономічні об'єкти, відкриті Інгрід ван Гаутен-Гроневельд


text:
Collège Protestant Français (CPF) is a French international school in Chouran, Beirut, Lebanon. It serves levels petite section through terminale (final year of lycée, or senior high school/sixth form college).

The school was founded after World War I, in application of the treaty of Versailles, when the German protestant orphanage college called the Diakonissen von Kaiserswerth, which was founded in 1862, was handed over to Protestant Federation of France.  The school opened its doors in 1927, to 100 students, and the principal was Mademoiselle Louise Wegmann, a very beloved lady from the Alsace-Lorraine region of France.  Mademoiselle Wegmann ran the school for more than 30 years.

CPF was originally located in downtown Beirut in what later became the STARCO.  In 1956, it relocated to the district of Chouran in Ras Beirut, on Rue Madame Curie, where a new modern facility was erected, designed by the famous architects Michel Ecochard and Claude Lecoeur.  CPF was a school where children from all different religions and creeds were welcomed, and diversity was encouraged and protected.

As of 2017, CPF had 1,725 students.

References

External links
 Collège Protestant Français

French international schools in Lebanon
Schools in Beirut


text:
D.E.B.S. är en amerikansk långfilm från 2004 i regi av Angela Robinson, med Sara Foster, Jordana Brewster, Meagan Good och Devon Aoki i rollerna.

Handling
I de nationella proven finns ett ovanligt prov gömt - ett prov som mäter hur bra man är på att skada, ljuga, spionera och mörda. Skolflickor som klarar det får gå med i D.E.B.S. (Discipline, Energy, Beauty, Strength eller Disciplin, Energi, Skönhet, Styrka), en hemlig regeringstjänst. Max, Amy, Dominique och Janet kommer med i D.E.B.S. under ledning av Max och skickas ut på ett uppdrag för att skaffa information om tjuven Lucy Diamond när hon ska på ett möte med den ryska lönnmördaren Ninotchka Kaprova. Men inget är som förväntat och mötet visar sig vara en "Blind date" ordnad av Lucys högsta anhängare och bäste vän Scud. Ovanför Lucys och Nitotchkas bord på restaurangen Les deux amours hänger teamet i selar i taket när de blir avbrutna av Amys före detta pojkvän Bobby, som vill ha tillbaka ett armband Amy fått av honom.

Om filmen
Filmen är inspelad i Los Angeles och hade världspremiär vid Sundance Film Festival den 22 januari 2004, den har inte haft svensk biografpremiär.

D.E.B.S. står för Discipline Energy Beauty Strength.

Rollista

Musik i filmen
The District Sleeps Alone Tonight framförd av The Postal Service
Girls, skriven av Tim Holmes och Richard Maguire, framförd av Death In Vegas
A Little Respect framförd av Erasure
Into The Morning framförd av The Weekend
Parade, skriven av Doug Erickson, Shirley Manson och Steve Marker, framförd av Disposal Unit
Take Me To The Backseat, framförd av The Donnas
The Dance, framförd av The Music
Sha La La, skriven av Jill Cuniff, Sam Hollander och David Schommer, framförd av Cooler Kids
Viva La Fever, skriven av Jill Cuniff, Sam Hollander och David Schommer, framförd av Cooler Kids
To Get Down, framförd av Timo Maas
When Do You Play?, framförd av Arizona
Telling You Now, framförd av Jessy Moss
Be Like Water, framförd av Sarah Fimm
Police State, skriven av Doug DeAngelis, framförd av Messy
Temptation, framförd av New Order
Another Girl, Another Planet, skriven av Peter Parrett, framförd av The Only Ones
Love Cats, skriven av Robert J. Smith, framförd av The Cure
Emerge (Junkie XL Remix), framförd av Fisherspooner
The Test, skriven av Steven Stern
Argument, framförd av Robots in Disguise
Crystalline Green, framförd av Goldfrapp
Strict Machine, framförd av Goldfrapp

Externa länkar

Amerikanska romantikfilmer
HBTQ-relaterad film
Filmer 2004
Amerikanska actionfilmer
Amerikanska komedifilmer


text:
Le Bedwas Rugby Football Club est un club gallois de rugby à XV qui évolue dans la Welsh Premier Division. Le club est basé dans le village minier de Bedwas, tout près de la frontière avec l'Angleterre, dans le Monmouthshire.

Histoire

Le Bedwas RFC est fait son apparition en 1885, mais est fondé officiellement en 1889.

Le club est finaliste du Championnat gallois en 2005.

Palmarès

Personnalités du club

Joueurs célèbres

Liste des entraîneurs

Notes et références

Liens externes

Club de rugby à XV au pays de Galles
Club de rugby à XV fondé en 1885
Monmouthshire


text:
Balance of Terror is een aflevering van de De oorspronkelijke serie van Star Trek. Het is een van de weinige afleveringen die zich geheel aan boord van de Enterprise  afspeelt, een zogenaamde bottle episode. Deze aflevering werd voor het eerst uitgezonden op 15 december 1966 op de Amerikaanse televisiezender NBC.

Achtergrond
De titel slaat op de Engelse term voor Afschrikkingsevenwicht die tijdens de Koude Oorlog van toepassing was, waarbij twee strijdende partijen tegenover elkaar stonden die allebei in staat waren elkaar te vernietigen waardoor geen van beide een oorlog aandurfde. Dit resulteerde in een wankele vrede.

De aflevering speelt zich af langs de Neutral zone tussen de Romulans en de federatie. Beide partijen hadden een eeuw eerder een bloedige oorlog uitgevochten die resulteerde in een wapenstilstand en een neutrale zone tussen beide gebieden. Tijdens de oorlog en de daarna volgende onderhandelingen was er nooit visueel contact geweest waardoor de mensheid niet wist hoe de Romulans er werkelijk uitzien.

Het script van de aflevering is geïnspireerd op de film The Enemy Below uit 1957 over de strijd tussen een Amerikaans marineschip en een Russische onderzeeër. Dit is duidelijk terug te zien in de situatie waarbij het Romulan schip onzichtbaar is voor de USS Enterprise terwijl de Enterprise zich niet onzichtbaar kan maken en dus beschoten wordt.

Synopsis

De USS Enterprise bezoekt de controleposten langs de neutrale zone waarbij de bemanning ontdekt dat deze stuk voor stuk vernietigd worden door een onzichtbare vijand. Kirk vermoedt dat de Romulans een oorlog aan het voorbereiden zijn. Er ontstaat een kat-en-muis-spel tussen een onzichtbaar Romulanschip (een Bird of Prey) en de Enterprise.

Aflevering van Star Trek (de oorspronkelijke serie)


text:
A Associação dos Escoteiros de Portugal (AEP) - Escotismo para Todos DmB • MHIP é uma associação educativa para jovens, sem fins lucrativos, de reconhecida utilidade pública.
Foi a fundadora do escotismo em Portugal, nomeadamente em 6 de Setembro de 1913, e é a mais antiga organização juvenil portuguesa. É a única representante em Portugal do escotismo aberto a todos - independente, interconfessional e multi-étnico - tal como foi concebido originalmente pelo fundador do Movimento, Lord Baden-Powell.

Desde a sua fundação, a Associação dos Escoteiros de Portugal carateriza-se pela sua abertura, assumindo-se como uma Associação interconfessional e promovendo o "Escotismo para Todos". Atinge esse fim, por um lado preservando e assegurando uma política de Liberdade Religiosa que consagra nos seus estatutos a total independência relativamente a estruturas religiosas, defendendo a plularidade e promovendo a cooperação e o respeito inter-religioso, bem como a adesão voluntária a princípios espirituais e por outro lado, através de uma Política de Igualdade de Oportunidades.

Enquadram-se no seu Programa Educativo e no método de educação não formal que utiliza, a proteção e o contacto com a natureza, a educação ambiental, a intervenção social, a cooperação para o desenvolvimento, a promoção para o voluntariado social, a educação para a paz, a cultura, o desporto, a educação para a saúde e a formação de adultos.

Missão:

Os Escoteiros de Portugal têm como missão educar os jovens para desempenharem um papel activo na sociedade.

Essa acção educativa é realizada através de um método único de educação não formal, assente num sistema de valores, que visa ajudar a construir um mundo melhor onde as pessoas se sintam realizadas como indivíduos e desempenhem um papel construtivo na sociedade, assente numa cidadania participativa, responsável e tolerante e no respeito pelo ambiente.

Visão:

Como agentes de desenvolvimento e força social, os Escoteiros de Portugal pretendem ajudar a criar um mundo melhor.

Valores:

Os Escoteiros de Portugal existem para educar, transmitindo valores. Os valores são os pilares da construção do modelo escotista e estão presentes no Programa Educativo oferecido aos jovens.

São valores dos Escoteiros de Portugal, os contidos na Lei do Escoteiro e no Compromisso de Honra, assim como a igualdade e tolerância, a responsabilidade e liberdade, a participação e cidadania activa, a construção da Paz e o desenvolvimento sustentável.

Os Escoteiros de Portugal defendem que a adesão ao Escotismo é livre e deve ser feita sem barreiras. A única condição é a
vontade pessoal de assumir voluntariamente os valores contidos no
Compromisso de Honra e na Lei do Escoteiro.

Reconhecimentos e condecorações:
 Reconhecida como Benemérita (1917)
 Membro fundador da Organização Mundial do Movimento Escotista (1922)
 Recebeu a Cruz Vermelha de Mérito (1924)
 Recebeu a Ordem de Benemerência (1931)
 Recebeu a Medalha do Instituto de Socorros a Náufragos (1974)
 Reconhecida de Utilidade Pública (1980)
 Ordem de Mérito de Instrução Pública (2013)

Os Escoteiros de Portugal são membros fundadores da Federação Escotista de Portugal, que é composta pelas duas únicas associações escotistas nacionais reconhecidas internacionalmente e estão inseridos no maior movimento
para jovens de todo o mundo, através da Organização Mundial do Movimento Escotista (WOSM), que congrega mais de 30 milhões de escoteiros, jovens e adultos, rapazes e raparigas, em 216 países e territórios.

Coexiste em Portugal com outra associação escotista, o Corpo Nacional de Escutas (CNE), e com a Associação Guias de Portugal.

História
O Princípio

A fundação do primeiro Grupo de Escoteiros em território português ocorreu em Macau, em 1911, por iniciativa do então Tenente Álvaro de Melo Machado, governador do território. O seu conhecimento da existência do Escotismo e do seu potencial, adveio da proximidade de Hong-Kong, onde já havia também Grupos de Escoteiros. É o próprio governador de Macau quem afirma, "- Como eu era governador de Macau, protegia muito os rapazes. Pessoa que ali caía eu dizia-lhe logo: - Você tem de me ajudar nos Escoteiros! – Arranjei-lhes material e barracas e outras coisas". Com a colaboração da filha do comissário da alfândega chinesa, foram constituídas duas Patrulhas de Escoteiras e duas de Escoteiros, surgindo assim o primeiro Grupo de Escoteiros Portugueses, devidamente uniformizados e organizados.

Regressado a Lisboa em 1912, Álvaro de Melo Machado empenha-se na formação de um Grupo de Escoteiros na capital,
que viria a ser o 2.º Grupo da AEP, pois entretanto na ACM surgira também um Grupo de Escoteiros, o que viria a ser o 1.º Grupo da AEP.

Entretanto é dada uma grande divulgação aos "scouts" pelo jornal "O Século" que, desde 9 de Agosto de 1912, começou a publicar regularmente artigos sobre "scouting", dando a conhecer o seu método e objectivos e apelando ainda à constituição de Grupos de Escoteiros em liceus e escolas. Não há certezas mas será provavelmente neste contexto que surge um Grupo de Escoteiros no Liceu Pedro Nunes, em Lisboa. O pintor Carlos Botelho foi um dos seus fundadores e afirma que o Grupo era "muito eclético, curioso, de expressões diferentes no que respeita a ideias, atitudes e até no pensamento religioso, pois tínhamos ali rapazes católicos, protestantes, neutros (entre os quais eu me situava) e tínhamos até um israelita… e todos se davam às mil maravilhas".
Este Grupo é referido em artigo publicado em 7 de Setembro de 1912 no já mencionado jornal "O Século".

Frank Giles, fundador do Grupo da ACM dizia manter contactos com Grupos do Porto e de Coimbra. Há também relatos da existência de um Grupo em Olhão que teria sido formado por Amâncio Salgueiro Júnior. É possível que tenham existido outros Grupos neste período (1912) mas não há registos fidedignos das suas actividades.

Fundação da AEP

O então Tenente Álvaro de Melo Machado, o Doutor Sá de Oliveira, Reitor do Liceu Pedro Nunes, e Roberto Moreton, Presidente da
ACM, responsáveis pelos três primeiros Grupos de Lisboa, decidem juntar esforços e constituir-se em Associação e, em 6 de
Setembro de 1913, é formalmente constituída a Associação dos Escoteiros de Portugal (AEP), a mais antiga Associação Escotista
Portuguesa.

A partir de então muitos outros Grupos se filiaram na AEP: o Grupo 4 de Torres Vedras, o Grupo 5 da Escola Normal, ao
Calvário (Lisboa), o Grupo 6 que derivou do 2º Grupo, o Grupo 7 da União Cristã de Jovens (Lisboa), o Grupo 8 de Faro, o Grupo 9 da
Rua da Madalena (Lisboa), o Grupo 10 no Palácio do Governador (Lourenço Marques,… No Norte do país funda-se o Grupo 18 no Colégio dos Órfãos de S. Caetano, em Braga, o Grupo 26 na Rua de Sá da Bandeira, no Porto. O primeiro Grupo feminino foi fundado em 1916 e recebeu o número 28.

Viviam-se então os tempos da Primeira República e os actos heróicos dos Escoteiros de Portugal eram profusamente relatados nos jornais da época. Destacam-se a revolução de 14 de Maio de 1915, com os Escoteiros a prestarem apoio aos muitos feridos, o incêndio do Arsenal da Marinha, em 18 de Abril de 1916, durante o qual os Escoteiros de Portugal ajudaram a salvar grande parte do valioso espólio da instituição, o que foi muito elogiado. O "Diário de Notícias" escrevia a propósito "os simpáticos Escoteiros, sem olhar ao perigo, entravam e saíam da Escola Naval, carregando livros, móveis e outros objectos". Os Escoteiros de Portugal receberam depois agradecimentos formais do Ministério da Marinha e das autoridades navais.

Em Junho de 1916, o Presidente da República, Dr. Bernardino Machado, aceita a presidência honorária da AEP, passando a haver um reconhecimento formal do Governo em relação à Associação Escotista Portuguesa. Em 10 de Maio de 1917, o decreto 3120 – B consigna que "… esta Associação é considerada benemérita e de beneficência para os efeitos de contribuições, impostos e franquia postal". Em 1919, por proposta da AEP, o Governo de Portugal atribuiu a Comenda da Ordem Militar de Cristo a Lord Baden-Powell, Fundador do Escotismo.

Em 1920, realiza-se em Olympia, Londres, o primeiro acampamento mundial (Jamboree) e os Escoteiros de Portugal marcam também presença com 11 elementos, tendo o Ministério dos Negócios Estrangeiros atribuído passaportes diplomáticos a estes representantes da AEP. Em 1924, realiza-se o segundo acampamento mundial, desta vez na Dinamarca, e a segunda Conferência Internacional do Escotismo. Mais uma vez Portugal está representado por elementos da AEP. Em 1925, realiza-se na Câmara Municipal de Lisboa, a primeira Conferência Nacional do Escotismo, organizada pela AEP. Em 1927, com início em 13 de Agosto, realiza-se, em Queluz, o primeiro acampamento nacional que regista a presença de Grupos de Lisboa, Porto, Coimbra, Figueira da Foz, Algarve, Oliveira de Azeméis, Seixal, Torres Vedras e Torres Novas.

Visita de B.P. a Portugal

Em 1929, atraca pelas 18 horas do dia 4 de Março, no Cais da Rocha do Conde de Óbidos, o paquete "Duchess of Richmond", no mastro real do navio vem hasteada a flâmula do Escoteiro Chefe Mundial. Iniciava-se assim a primeira de duas visitas de Lord Baden-Powell a Portugal. Para o receber sobem a bordo representantes do governo de Portugal, o coronel Godfrey T. Pope, sobrinho de Baden-Powell e colaborador da AEP, o Dr. Tovar de Lemos, Comissário Nacional da AEP, Albano da Silva, secretário-geral da AEP, Roberto Moreton, Chefe do 1º Grupo da AEP, Sigvald Wiborg, Comissário Internacional, Dr. Weiss de Oliveira do CNS e outros Dirigentes Escotistas. No dia seguinte, acompanhado por Dirigentes da AEP, Baden-Powell é recebido em Cascais pelo General Carmona, Presidente da República. Na tarde do dia 5 de Março de 1929, Baden-Powell percorreu as ruas da baixa de Lisboa, desde a Praça do Comércio até à Sociedade de Geografia, sendo aclamado pela multidão e escoltado pelos Escoteiros.

Ainda nesse ano de 1929, realizou-se, em Inglaterra, o terceiro Jamboree Mundial, tendo estado presentes 25 Escoteiros da AEP.

Em Agosto de 1933, realiza-se, em Carcavelos, o segundo acampamento nacional da AEP, tendo estado presentes Escoteiros de todo o país, incluindo representações dos arquipélagos da Madeira e dos Açores. Pelos mesmos dias decorria, na Hungria, o terceiro Jamboree Mundial e a AEP, apesar de estar a organizar um acampamento nacional, tinha também uma representação na Hungria, constituída por Escoteiros Madeirenses.

Em 1934, a 12 de Abril, Baden-Powell inicia a sua segunda visita a Portugal, vindo acompanhado por cerca de 700 Dirigentes Escotistas Britânicos. Desta vez, ao chegar a Lisboa, Baden-Powell encontrava-se adoentado não tendo podido desembarcar. Em face disso, os Escoteiros Portugueses organizaram um desfile e foram visitá-lo ao cais da Rocha do Conde de Óbidos. O Rádio Clube Português montou um sistema de amplificação sonora e transmitiu para todo o país o discurso que Baden-Powell proferiu aos Escoteiros presentes no local.

No mesmo ano de 1934, em 2 de Junho, a AEP é agraciada pelo governo de Portugal como Dama da Ordem de Benemerência, que lhe havia sido atribuída a 20 de Fevereiro de 1932. Em Setembro realiza-se, no Palácio de Cristal, no Porto, o terceiro acampamento nacional.

O Movimento Escotista nas Colónias Portuguesas

Como já foi referido anteriormente, em 1914 foi fundado o Grupo 10, em Lourenço Marques, Moçambique. Em 1924 foi fundado o primeiro Grupo da AEP em Luanda, Angola. Em 1925 há registos de um Grupo da AEP em Goa, Índia, há ainda registos de Grupos da AEP em Cabo Verde. Muitos outros se lhes seguiram noutras cidades do então Ultramar, acompanhando o crescimento que a Associação também registava tanto no Continente como na Madeira e nos Açores.

A AEP nos anos do Estado Novo

Em 19 de Maio de 1936 é fundada a Mocidade Portuguesa e a AEP passa a ser perseguida. Os Movimentos nacionalistas estavam no seu apogeu e o Escotismo, tinha, desde a sua fundação, um carácter universalista e pacífico que não se enquadrava no espírito que o governo de então pretendia consolidar. Em 1939 pelo decreto 29453, de 17 de Fevereiro, são extintos todos os Grupos de Escoteiros do Ultramar, o seu material e Sedes confiscados e entregues à Mocidade Portuguesa. Um decreto idêntico estava redigido e pronto para ser promulgado tendo em vista a extinção também dos Grupos do Continente, Madeira e Açores, mas nunca chegou a ser publicado. O decreto 31908 de 9 de Março de 1942 veio ainda a criar mais dificuldades à AEP, que passou a contar com a hostilidade assumida por parte do regime, tendo sobrevivido até ao 25 de Abril de 1974 com grandes dificuldades.

A AEP após o 25 de Abril

Os Escoteiros de Portugal chegaram pois a 1974 com poucos elementos e ainda menos Dirigentes com capacidade para procederem à renovação e dinamização da mais antiga Associação juvenil portuguesa. É a partir da década de 80 que se inicia um processo de renovação de metodologia, formação de Dirigentes e abertura de novos Grupos.
Nos últimos anos a AEP tem sabido renovar-se e fortalecer-se, tirando partido da motivação de uma geração de Dirigentes empenhados e dinâmicos que têm granjeado a confiança dos responsáveis do Movimento Escotista, tanto em Portugal como no
estrangeiro.

Em 2007, ano do Centenário do Escotismo, a AEP iniciou a aplicação do seu novo Programa Educativo, lançou o projecto Escotismo para Todos e consolidou a renovação do esquema de formação de adultos voluntários.

A 9 de Setembro de 2013 foi feita Membro-Honorário da Ordem da Instrução Pública.

Proposta Educativa
Através da prática do Escotismo a Associação pretende ajudar os Jovens de Portugal a crescer e a desenvolverem-se de forma a tornarem-se Adultos que:

 Escolhem o seu próprio quadro de valores e orientam por ele a sua vida;
 Se assumem como responsáveis pelo seu corpo, pela sua saúde e bem estar;
 Têm consciência da sua dimensão espiritual, estando disponíveis para a concretizar numa prática religiosa consciente e livremente escolhida;
 São capazes de analisar de forma crítica a informação sendo capazes de, com base nela, tomar decisões ponderadas de acordo com os seus valores morais e éticos;
 São membros activos da sociedade intervindo e participando na construção de um mundo melhor;
 São indivíduos responsáveis e respeitadores com noção dos seus direitos e deveres;
 São capazes de trabalhar em equipa e de nela cooperar e dirigir;
 Possuem projectos de vida implementando-os de forma autónoma e encaram a vida com alegria;
 São capazes de enfrentar os contratempos e dificuldades com uma atitude determinada e persistem na sua resolução;
 Têm confiança nas suas capacidades e têm espírito de iniciativa e criatividade;
 Têm noção da importância da natureza no bem-estar da humanidade, estando dispostos a tomar opções de vida compatíveis;

A Lei do Escoteiro
A lei do escoteiro foi enunciada pela primeira vez no livro Escotismo para Rapazes de Baden-Powell. A partir dos 10 anos de idade, todos os escoteiros da AEP fazem um Compromisso de Honra em que prometem seguir esta lei. Para os elementos da AEP os dez artigos da lei são os seguintes:

 O Escoteiro é verdadeiro e a sua palavra é sagrada
 O Escoteiro é leal
 O Escoteiro é prestável
 O Escoteiro é amigo de todos e irmão dos demais escoteiros
 O Escoteiro é cortês
 O Escoteiro é respeitador e protetor da Natureza
 O Escoteiro é responsável e disciplinado
 O Escoteiro é alegre e sorri perante as dificuldades
 O Escoteiro é económico, sóbrio e respeitador dos bens dos outros
 O Escoteiro é íntegro nos pensamentos, palavras e ações

Compromisso de Honra
Prometo por minha Honra fazer o meu melhor por:

1.    Cumprir os meus deveres para com a minha Fé e a Pátria,

2.    Auxiliar o próximo em todas as circunstâncias,

3.    Viver segundo a Lei do Escoteiro.

Grupos etários
Os seus membros são divididos em grupos etários:
 1.ª Divisão - Alcateia - Lobitos - a partir dos 6/7 anos
 2.ª Divisão - Tribo de Escoteiros - a partir dos 10/11 anos
 3.ª Divisão - Tribo de Exploradores - a partir dos 13/14 anos
 4.ª Divisão - Clã - a partir dos 17/18 e até aos 21 anos

Terminado o período previsto de permanência no movimento, o elemento pode ser convidado a fazer parte dos recursos adultos do seu grupo e eventualmente tornar-se dirigente.

Em cada grupo etário, exceptuando o Clã, os elementos estão inseridos em grupos mais pequenos (designados Bandos na Alcateia e Patrulhas nas restantes divisões). A vivência nestes pequenos grupos é um dos pilares do método escotista.

Na AEP as Patrulhas da 2.ª e 3.ª divisão são separadas por género.

Referências

Ligações externas
 Associação dos Escoteiros de Portugal - Escotismo para Todos - Sítio Oficial
 Associação dos Escoteiros de Portugal - Escotismo para Todos - Facebook
 FEP - Federação Escotista de Portugal
 WOSM - World Organization of the Scout Movement

Cavaleiros da Ordem do Mérito
Membros-Honorários da Ordem da Instrução Pública
Escotismo em Portugal
Organizações fundadas em 1913
Fundações em Portugal em 1913