text:
De Mont Saint-Michel is een klein, rotsachtig getijdeneiland in Normandië, Frankrijk gelegen in een grote baai aan de monding van de Couesnon. Het granieten massief van de Mont Saint-Michel is bekroond met een middeleeuwse abdij. Op de torenspits van de abdijkerk staat sinds 1898 een beeld van de heilige Michaël dat honderdzeventig meter boven de baai uitsteekt. Het eiland ligt ongeveer een kilometer uit de kust bij de stad Avranches in Normandië. Het is oorspronkelijk een getijdeneiland: het was over land bereikbaar bij laagwater, maar bij hoogwater was het omringd door water. Tegenwoordig loopt er een smalle brug, met pendeldienst, naar het eiland. De Mont Saint-Michel, met zijn trapstraten, is alleen toegankelijk voor voetgangers.

In 1979 werd de Mont Saint-Michel met abdijcomplex en de omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO. De Mont Saint-Michel is de derde toeristische trekpleister in Frankrijk na de Eiffeltoren en het Kasteel van Versailles, met jaarlijks meer dan 3.500.000 bezoekers.

De baai

De baai van de Mont Saint-Michel is ca. 500 km² groot en wordt begrensd door het Normandische schiereiland van de Cotentin in het oosten en door Bretagne in het zuidwesten. De baai kent het grootste getijdenverschil van Europa. Het verschil tussen de waterstanden bij laag- en hoogwater kan tot 15 meter bedragen, gemiddeld is het 10 meter. Door het feit dat de laagwaterstand onder het niveau van de baai ligt komt het water bij vloed zeer snel opzetten. De stadslegende heeft het over de snelheid van een galopperend paard (25 à 30 km/h) maar in de realiteit gaat het over een gemiddelde snelheid van 3,75 km/h; het maximum dat gemeten werd bedroeg 6,1 km/h.

Omdat de baai extreem vlak is en het water makkelijk blijft staan kunnen in de baai plekken met drijfzand ontstaan. Ter plaatse noemt men dat lises. Drijfzand in de baai van de Mont Saint-Michel vormt zich door water onder het zand dat niet kan wegtrekken omwille van onderliggende klei. De toeristische diensten organiseren wandelingen van het vasteland naar de berg, onder de leiding van een kundige gids, waarbij men kennis kan maken met deze plekken van drijfzand.

Legende van het eiland
Oorspronkelijk zou het eiland, zoals zijn zustereiland Tombelaine, een bergje in een bosrijk gebied, het woud van Scissy geweest zijn. Dat bos lag dicht bij de kust en was niet beschermd door duinen. De druïden van de Kelten gebruikten de plaats voor hun heidense cultus en om offers te brengen aan hun goden. Bij een vloedgolf in 709 werd het bos in één nacht verwoest en een deel van de grond spoelde weg naar zee. Hierdoor werd het land waar vroeger dat bos lag, net laag genoeg om door de zee bij vloed overstroomd te worden. Het bergje werd een eiland waar men een abdij op gebouwd heeft. Dit verhaal werd verteld in de Revelatio ecclesiae sancti Michaelis in monte Tumba, en het is hierop dat de geograaf François Manet (18e - 19e eeuw) zich baseerde om zijn thesis over de fatale stormvloed van 709 te beschrijven, die in één nacht de baai van de Mont Saint-Michel verzwolgen zou hebben. Scissy - dat afgeleid zou zijn van Sessiacum - bevat trouwens geen verwijzing naar een bos maar zou te verstaan zijn als domein van Siccius of Siscius, dus verwijzend naar een Gallo-Romeinse villa, die men bezwaarlijk in een woud kan situeren.

Voor een gedetailleerde discussie zie: forêt de Scissy.

Geschiedenis van de abdij
Voor de christelijke tijd was de berg gekend onder de naam Mons vel Tumba Beleni of berg van het graf van Belenos. Reeds in de vijfde en de zesde eeuw hadden zich heremieten op de berg gevestigd en hun graftombes en sarcofagen kunnen nog altijd bezocht worden in de parochiekerk van Saint-Pair-sur-Mer genoemd naar een van hen, Paternus van Avranche. In de middeleeuwen noemde men de plaats nog Scissy.

De stichting door Aubert
De geestelijke gemeenschap op de Mont Saint-Michel werd rond 700 gesticht door de heilige Aubert, bisschop van Avranches, die op de toen nog door het bos omringde berg in eenzaamheid kwam bidden. Volgens de legende zou de aartsengel Michaël verschenen zijn aan Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. Michaël beval Aubert tot drie maal toe om op die plek een kerk op te richten; nadat Michaël hem met de vinger had aangeraakt en daarmee een gat in zijn schedel had gebrand, begon hij in 708 aan bouw van een gebedshuis op de rotspunt, dicht bij de kust. De kerk moest gebouwd worden naar het model van het heiligdom van de Monte Sant'Angelo sul Gargano in de provincie Foggia in Noord-Apulië, dat eveneens toegewijd was aan de aartsengel Michaël. Het verhaal van de stichting is overgeleverd in de Revelatio ecclesiae sancti Michaelis in monte Tumba. Aubert stuurde twee monniken naar het heiligdom in Apulië om relikwieën van de H. Michaël op te halen. Toen die met hun kostbare last terugkwamen stonden ze stomverbaasd naar de zee te kijken in plaats van naar het imposante bos rondom de berg.

Op 16 oktober 709 werd het kerkje ingewijd en de bisschop vestigde er een kapittel met twaalf kanunniken. Resten van het eerste gebedshuis zijn teruggevonden in de kapel Notre-Dame-Sous-Terre, gelegen onder het schip van de huidige abdijkerk. Volgens de overlevering vond in maart 709 de stormvloed plaats waarbij de heuvel in zee kwam te liggen.

Negende en tiende eeuw
In de 9e eeuw en de eerste helft van de 10e eeuw was er alleen maar een kerkje op het rotseiland en de verblijven voor de kanunniken. De plaats evolueerde al snel tot een druk bezocht bedevaartsoord tijdens de regering van Karel de Grote. In 847 wordt de berg ingenomen door de Noormannen. De kanunniken namen de vlucht. Na het akkoord van Saint-Clair-sur-Epte afgesloten in de herfst van het jaar 911 tussen Karel de Eenvoudige en Rollo, een Vikingkrijgsheer, herstelde Rollo de rust in het gebied van het oude Neustrië dat hij van de koning in leen had gekregen tussen de Epte en de zee, een gebied dat zou overeenkomen met de bisdommen Rouen, Evreux en Lisieux of de voormalige regio Haute-Normandie. Rollo was akkoord gegaan om zich te laten dopen en nam de gemeenschap van de Mont Saint-Michel onder zijn hoede. Hij liet de schade herstellen die hij met zijn troepen had aangebracht en riep de gevluchte kanunniken terug om als cenobieten de diensten in het heiligdom te hervatten.

In 966 vestigden benedictijnse monniken zich op de rots op vraag van Richard I, hertog van Normandië. Ze bouwden op die plek een coenobium of klooster. Daar hoorde waarschijnlijk een abdijkerk bij, die zich boven de Notre-Dame sous Terre zou bevonden hebben. Het is in deze kerk dat abt Hildebert I (1009-1017) de teruggevonden relieken liet bijzetten. De pelgrims werden elk jaar talrijker en de faam van de plaats nam toe in het ganse koninkrijk. Aan de voet van de abdij ontstond een kleine nederzetting, de Normandiërs - nazaten van de Noormannen - begonnen zich op het rotseiland te vestigen. Ze bouwden onderaan op het eiland kleine houten huizen en ook toen al vervulden ze de rol van hotelier.

Elfde tot dertiende eeuw
Op het einde van de 10e eeuw brandde het klooster af bij een brand die ontstaan was in het dorp, maar de monniken herstelden de gebouwen en de kleine kerk uit de tiende eeuw dankzij de hulp van hertog Richard II. Onder het abbatiaat van Hildebert II (1020-1033) begonnen de monniken met de bouw van de preromaanse kerk op het bovenste plateau van de berg, de Notre-Dame-Sous-Terre wordt als fundering en crypte gebruikt. De verdere ontwikkeling van de abdij verloopt vrij onrustig onder meer door de tussenkomst van Willem de Veroveraar en zijn opvolgers in de aanstelling van de abt, maar op 27 mei 1154 vond voor het eerst weer een vrije abtskeuze plaats die Robert de Torigni aan het hoofd van de abdij plaatste. Dat luidde een periode van vooruitgang in zowel op materieel als op intellectueel gebied. Ook het bouwen werd voortgezet. Maar tijdens de verovering van Normandië door Philippe Auguste werd in 1204 brand gesticht in het dorp door Guy de Thouars waarbij ook een belangrijk deel van de abdij in de vlammen opging. Ter compensatie stelde Filips de fondsen ter beschikking voor de heropbouw van de abdij. Dit leidde tot de bouw van het gotisch gedeelte van de abdij tussen 1211 en 1228. Die gebouwen kregen de bijnaam La Merveille.

Tijdens de Honderdjarige Oorlog

Vanaf het abbatiaat van Richard Turstin (1236-1264) begon men met de versterking van de abdij waaraan verder gebouwd werd tot in de veertiende eeuw onder Pierre Le Roy (1386-1410). In 1356 werd Tombelaine ingenomen door de Engelsen en begon de belegering van de Mont. Bertrand du Guesclin werd aangesteld tot kapitein van het garnizoen en hij bracht de Engelsen verschillende nederlagen toe. In de 15e eeuw werden de wallen uitgebreid onder Robert Jolivet die evenwel daarna in 1420 voor een jaarrente van 1000 ecu's overliep naar de Engelsen. In 1419 viel Rouen in de handen van de Engelsen en was de Mont Saint-Michel de enige plaats in Normandië die nog in handen was van de Fransen. In 1423 begonnen de Engelsen met een totale blokkade van de abdij waarbij Robert Joliver in 1424 de leiding van de belegeraars op zich nam. Maar in 1434 werden de Engelsen op de vlucht gejaagd door Louis d'Estouteville, kapitein van het garnizoen dat de site verdedigde. De twee bombardes die ze achterlieten, worden nog steeds tentoongesteld als de trofeeën van deze overwinning van een klein garnizoen op een groot leger. Ondanks de lamentabele toestand van de abdij en het garnizoen, slaagden ze erin verschillende versterkingen van de vijand in de buurt van de abdij te veroveren. Het zou evenwel nog tot 1450 duren eer de Engelsen na hun nederlaag in de Slag bij Formigny Normandië verlieten.

Van de negentiende eeuw tot nu
In 1865 werden de gebouwen voor negen jaar gehuurd door de bisschop van Coutances om er de cultus in ere te herstellen. Na een eerste periode met seculiere priesters werden er terug monniken gevestigd van de abdij van Saint-Edme in Pontigny. Die huurden na de afloop van de eerste huurovereenkomst de gebouwen verder voor een periode van zes jaar, maar de huurovereenkomst werd niet vernieuwd.

Vanaf 1874 werden de abdij en de wallen toegewezen aan de diensten van de historische monumenten behorend tot het Ministerie van Schone Kunsten. Sedertdien werden kosten noch moeite gespaard om de gebouwen in hun oude glorie te herstellen.

Sinds 2001 verzorgen de broeders en zusters van de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem de religieuze aanwezigheid in de abdij. Ze verzorgen erediensten in de abdijkerk in de zomer en in de crypte "Notre-Dame des Trente Cierges" in de winter.

Verzanding rond Mont Saint-Michel
De baai van de Mont Saint-Michel verzandt op een natuurlijke wijze. De zee zet sedimenten af à rato van 1,5 mm per jaar. Op die manier breiden de slikken en de schorren jaarlijks uit. De zoute moerasgronden worden jaarlijks 20 hectare groter.

Vanaf de achtste eeuw is men al begonnen met het bouwen van dijken en het inpolderen van gedeeltes van de baai van de Mont Saint-Michel. De afzettingen van schelpen tussen Château-Richeux en het massief van Saint-Broladre werden vanaf de achtste tot de zeventiende eeuw gebruikt om de moerassen van Dol in te dijken. In de 18e en 19e eeuw werden grote gebieden ten westen van de Mont Saint-Michel ingepolderd. In 1856 werd nog een concessie gegeven voor het inpolderen van 3800 hectare in de vierhoek gevormd door de Chapelle Sainte-Anne, de inham van Moidrey, de Roche-Torin en de Mont zelf. Maar de belangrijkste rol in de verzanding, veroorzaakt door menselijk ingrijpen, is ongetwijfeld gespeeld door de vaste toegangsdijk van 1830 meter lang die gebouwd werd tussen 1878 en 1879. Die dijk belette de getijdenstromingen rond de berg en de spuiende werking van de Couesnon en zorgde op die manier voor een versnelling van de natuurlijke verzanding van de baai. Ook de kanalisatie en rechttrekking van de Couesnon heeft funeste gevolgen gehad.

Vanaf 1969 begon men in te zien dat het zo niet verder kon en te bestuderen welke maatregelen moesten genomen worden om van de Mont weer een getijdeneiland te maken. De experts berekenden dat tegen 2040 de Mont definitief door land zou omringd zijn als men niets ondernam. In 1983 werd de dijk naar de Roche-Torin afgebroken. In 1995 werd dan gestart met de studie van de uit te voeren werken en vanaf 2005 werden de werken gestart. Men besluit een nieuwe afdamming te bouwen op de Couesnon om het aangevoerde zoete water en het zoute water bij vloed te verzamelen en dan bij laag water te laten wegvloeien langs beide zijden van de berg om zo het sediment af te voeren naar zee. De rivier zelf wordt uitgebaggerd. Deze werkzaamheden werden tussen 2006 en 2009 uitgevoerd.

Tussen 2010 en 2011 werden nieuwe parkeerplaatsen op het vasteland aangelegd en werd de shuttledienst voor het vervoer van de toeristen van en naar de berg gestart. In 2014 werd de oude parkeerplaats van 15 hectare aan de voet van Mont Saint-Michel verwijderd en werd de brug naar het eiland geopend en in 2015 werd uiteindelijk de verbindingsdijk afgebroken. Sindsdien kan men op dagen met voldoende hoogwaterstand de berg weer als eiland bewonderen.

Bestuur
De gemeente waartoe het eiland en de abdij behoort heet Le Mont-Saint-Michel (geschreven met lidwoord en met een extra streepje). Ze heeft 43 inwoners. Voor de overige bestuurlijke informatie, zie het artikel over de gemeente: Le Mont-Saint-Michel.

Mont Saint-Michel in de cultuur
 De abdij op het eilandje is afgebeeld op het middeleeuwse Tapijt van Bayeux.
 Het album Het verloren zwaard uit de Suske en Wiske-reeks speelt zich af op de Mont Saint-Michel, in het album Het Bretoense broertje zie je het eiland ook duidelijk afgebeeld. Ook in het album De Judasgraal van De Rode Ridder en De Vlammenzee van Lefranc speelt de Mont Saint-Michel een grote rol.
 In het boek Geef me de ruimte! van Thea Beckman trekken Marie-Claire, haar man Berton de Fleur, hun pleegkind Matthis Cuvelier en hun baas en reisgenoot Jean d'Ailly voor een tijd naar Le Mont Saint-Michel.
 Voor de Disneyfilm Rapunzel is Mont Saint-Michel gebruikt als inspiratie voor het ontwerp van het koninkrijk.
 Mont Saint-Michel was in 2016 het decor voor de Grand Départ van de Ronde van Frankrijk, in de (begin)etappe Mont Saint-Michel - Utah Beach.
 In de boekenserie Wakers van de tijd wordt Mont Saint-Michel gebruikt als basis.

Zie ook
 St Michael's Mount gelegen in het Verenigd Koninkrijk.
 La Merveille du Mont Saint-Michel

Externe links
 Officiële site Mont Saint Michel
 Le guide du visiteur du Mont Saint-Michel

Le Mont-Saint-Michel
Frans eiland in het Kanaal
Geografie van Manche
Werelderfgoed in Frankrijk


text:
Der FK Buxoro ist ein Fußballklub in der usbekischen Stadt Buxoro. Der Verein spielt derzeit in der obersten Liga von Usbekistan, der Birinchi Liga. Seine Heimspiele trägt der Club in der 2002 erbauten Buxoro Arena aus. Gegründet wurde der Verein 1960 als Nurafshon Buxoro. Buxoro war 1992 "Gründungsmitglied" der neuen Usbekischen Liga. Der Verein startete gut in die neue Liga und belegte in den ersten beiden Jahren Platz Vier und Fünf. 1994 konnte man dies noch steigern und wurde immerhin Vizemeister. Danach spielte man meist im Mittelfeld der Liga mit. 2003 geriet man erstmals in akute Abstiegsgefahr. Am Ende trennte den Verein ein Punkt von den Abstiegsrängen. In den Folgejahren konnte man sich davon zwar wieder etwas erholen, doch 2008 war zumindest der sportliche Abstieg Realität. Lediglich finanzielle Schwierigkeiten bei einem der Aufsteiger sorgten dafür, dass der Verein in der Liga verbleiben konnte. In der darauffolgenden Saison stieg der Club in die zweite Liga ab, kehrte aber 2011 wieder in die oberste Klasse zurück. 2017 beendete man die Saison auf dem sechsten Platz.

Vereinserfolge

National
 Usbekische Professionelle Fußballliga
 Vizemeister 1994

 Usbekische Meisterschaft
 Meister 1989 (als Nurafshon Buxoro)

Einzelnachweise / Erläuterungen

Weblinks
 Offizielle Website

Buxoro #FK
Sport (Buxoro)
Gegründet 1960

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
«Пегас» (Пегасус, Pegasus) — американская ракета-носитель лёгкого класса с возможностью воздушного старта. Разработана корпорацией Orbital Sciences Corporation.

Старт производится с помощью специально оборудованного самолёта L-1011 Stargazer фирмы Lockheed Corporation. Отделение ракеты от самолёта-носителя происходит на высоте порядка 12 км.

Основную тягу двигателя создают три основных ступени ракеты, работающие на твёрдом топливе. В варианте Pegasus HAPS дополнена блоком маневрирования, работающим на гидразине.

Масса носителя −  кг (Pegasus),  кг (Pegasus XL)

Масса полезного груза, выводимого на низкую околоземную орбиту носителем «Пегас» — до 443 кг.

Стоимость запуска (на 2014 год) — 40 млн долларов США (Pegasus XL).

С 1990 по 2016 годы произведено 44 запуска носителя «Пегас» с выведением на орбиту искусственных спутников, из них неудачными были 3 запуска и ещё 2 частично-неудачными. С 1997 года все 30 запусков прошли успешно.

Авиапарк

Самолёты носители (B-52 Balls 8 принадлежащий NASA, и нынешний  Л-1011 Трайстар корпорации Orbital) служат для достижения крейсерской высоты полёта. Самолёт достигает 12000 метров (4% от НОО), и придаёт ракете дозвуковую скорость (около 3% от космической скорости), после чего ракета отделяется и выводит спутник на орбиту.
Благодаря такому способу доставки можно многократно использовать авиалайнер как дешёвый ускоритель для первой ступени ракеты.

Кроме того, для традиционных стартов погода всё ещё остаётся большой проблемой. Но благодаря самолёту, можно этого избежать (хотя погода может помешать взлететь самолёту и достичь места пуска).

Самолёт, взлетев, может направиться к экватору и произвести запуск оттуда. Это даёт дополнительное преимущество. Также при запуске над океаном исключается возможность падения отработавших ступеней ракеты-носителя на густонаселённые районы.

Как правило, самолёт-носитель взлетает из Калифорнии и доставляет ракету к месту запуска, нередко за тысячи километров.

Связанные проекты
Компоненты ракеты Пегас изготавливаются Orbital Sciences Corporation.
 Ракета Таурус стартует традиционным способом с земли. Разработана на основе ракеты-носителя с воздушным стартом Pegasus, использует её вторую ступень. Первой ступенью служит более мощная часть . На первых пусках использовались ступени ракеты MX.
 Минотавр 1 также стартует с земли, первая M55A1 и вторая SR19 ступени были заимствованы у баллистической ракеты «Минитмен-2», третья Orion 50XL и четвёртая Orion 38, а также головной обтекатель и система управления с ракеты-носителя Pegasus-XL. Использовалась только по заказу Правительства США.
Третью ракету назвали Минотавр-4. Первые три ступени в ней от выведенных из эксплуатации МБР ракеты MX.  В качестве четвёртой ступени добавили Orion 38.
 Для разгона (вывода на требуемую скорость и высоту) беспилотного экспериментального гиперзвукового летательного аппарата NASA X-43 использовался разгонный блок ракеты Пегас.

История запусков

Список пусков

См. также
 LauncherOne — РН воздушного старта компании Virgin Orbit (Virgin Group)
 Ракета-носитель Минотавр
 Байкал-Ангара
Крыло-СВ
 Сура (беспилотный воздушно-космический аппарат)
 Гандо — авиабаза, расположенная на восточной оконечности острова Гран-Канария (Канарские острова).

Ссылки

Примечания

 Источники

 Список запусков

Ракеты-носители США
Orbital Sciences Corporation
Воздушный старт


text:
La diaspora comorienne en France regroupe la part des personnes originaires de l'union des Comores ayant émigré sur le territoire français, soit plus de  en 2009.

Importance
L'immigration comorienne représente une importante proportion de la population locale à Mayotte. En 2011, le nombre de migrants était estimé de  à  pour une population de , et au moins  en 2018 (soit 52 % de la population de l'île). Cette situation, qui s'explique par la proximité géographique et l'inégalité économique, pose des problèmes sociopolitiques et de pression démographique sur le territoire.

La diaspora installée en France métropolitaine est également significative, notamment à Marseille, ce qui fit dire à l'ex-président des Comores (Ahmed Abdallah Mohamed Sambi) que , disait-il. D'autres concentrations importantes se trouvent localisées en région parisienne, à Lyon, Nice, Dunkerque, et en région Occitanie . Selon l'Institut national de recherches pédagogiques (ex INRP), il y aurait  environ 40 000 comoriens d'origine à Marseille. Des sources moins fiables, mais plus récentes, parlent de 80 000 personnes (un dixième de la population de la ville).

La diaspora comorienne en France (environ 80% de la diaspora mondiale) compte pour 20 à 25 % du PIB comorien, principalement en soutenant la consommation.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
.

Lien externe
 .

France
comorienne
Relations entre les Comores et la France


text:
Beta hidroksilna kiselina je organsko jedinjenje koje sadrži karboksilnu i hidroksilnu funkcionalnu grupu koje su razdvojene sa dva ugljenikova atoma. Beta hidroksilne kiseline su usko povezane sa alfa hidroksilnim kiselinama, u kojima su dve funkcionalne grupe razdvojene jednim ugljenikovim atomom.

Naziv beta hidroksilna kiselina u kozmetici se odnosi na salicilnu kiselinu, koja se koristi u kremama protiv akni i drugih kožnih poremećaja.

Osobine
U poređenju sa kiselinama bez hidroksilnih grupa, ove kiseline su jače. One su slabije od alfa hidroksi kiselina. Usled većeg rastojanja, intramolekulski vodonični most se teže formira u odnosu na alfa hidroksi kiseline.

Vidi još
 Beta-hidroksibuterna kiselina
 Beta-hidroksi beta-metilbutirat
 Karnitin

Reference

Literatura

Хидрокси киселине


text:
The Divided House è un cortometraggio muto del 1913. Il nome del regista non viene riportato.

Trama
I coniugi Smith, due anziani agricoltori, lasciano la loro fattoria ai figli sposati e si recano dalla figlia vedova per restare insieme a lei. Ma, solo qualche giorno dopo, si crea un clima confuso che porta la famiglia sull'orlo della faida. La mucca non riesce a capire chi possa essere tra tutti quegli umani il suo vero padrone.

Produzione
Il film fu prodotto dalla Essanay Film Manufacturing Company.

Distribuzione
Distribuito dalla General Film Company, il film - un cortometraggio a una bobina - uscì nelle sale cinematografiche USA il 26 giugno 1913.

Note

Voci correlate
Filmografia della Essanay

Collegamenti esterni

Cortometraggi muti statunitensi
Cortometraggi commedia


text:
1974 Caupolican este un asteroid din centura principală, descoperit pe 18 iulie 1968 de Carlos Torres.

Legături externe

 1974 Caupolican în JPL Small-Body Database
 1974 Caupolican în baza de date a Minor Planet Center
 Diagrama orbitei asteroidului 1974 Caupolican (JPL)

Obiecte astronomice descoperite în 1968
Centura de asteroizi


text:
The Olympus OM-10 is a 35mm single-lens reflex camera model that was launched by Olympus Corporation in June 1979. It is a part of the Olympus OM system.

Specifications
 Model: SLR camera automatic exposure control electronic shutter type 35mm focal-plane
 Size: 136 x 83 x 50 mm
 Screen size: 24 x 36 mm
 Weight: 430g (15.17 oz)
 Sensitivity range: ISO25-ISO1600
 Mount: Olympus OM mount
 Winding film: lever
 Rewind film formula: crank
 Shutter: Electronically controlled focal-plane
 Shutter speed: B, 1-1/1000 seconds

External links

 Olympus History : OM Series Olympus Corporation History Page.
 Film Advance: Olympus OM-10
  Olympus OM-10 Instructions

OM-10


text:
Klas Landahl, född 9 juli 1981, är uppväxt i Visby, Gotland, numera bosatt i Stockholm. Landahl är konstnär, skulptör, musiker och författare. 2005 publicerade Landahl sin första bok, Hello Money på det egenstartade förlaget Mjältbrand. Landahl har flera gånger ställt ut sin konst i flera sammanhang, bl.a. på Tapeten i Visby.

I december 2006 meddelade Landahl att han är webbtidningen Tidningen Antis nya illustratör.

Födda 1981
Svenska konstnärer under 2000-talet
Män
Levande personer
Personer från Visby


text:
Халашт () — село в Ірані, у дегестані Хушабар, в Центральному бахші, шагрестані Резваншагр остану Ґілян. У переписі 2006 року вказане як окремий населений пункт, але без відомостей про чисельність населення.

Клімат
Середня річна температура становить 11,06°C, середня максимальна – 25,73°C, а середня мінімальна – -4,20°C. Середня річна кількість опадів – 439 мм.

Примітки

Населені пункти шагрестану Резваншагр


text:
Добрунов Александр Львович (6 мая 1959, Архангельск, СССР — 7 февраля 2006) — советский и российский дзюдоист и тренер по дзюдо.

Биография
Родился в семье инженеров.

Александр начал свои занятия борьбой в городе Новодвинске (Архангельская обл.) у тренера по классической борьбе В. Бескакотова.

В 22 года первым в Архангельской области, завоевал звание «Мастера спорта СССР по дзюдо» и стал членом сборной страны.

В 1984 году стал серебряным призёром первенства СССР, многократным победителем всесоюзных и республиканских соревнований по дзюдо, самбо, классической борьбе, 12-кратным чемпионом Архангельской области по дзюдо.

Александр Добрунов, тренер высшей категории, член тренерского совета сборной СССР, судья республиканской категории, член Всероссийской коллегии судей. Был одним из основателей Федерации дзюдо Архангельской области, которую он возглавлял на протяжении 11 лет. За свою тренерскую карьеру подготовил 11 мастеров спорта по дзюдо.

Александр Добрунов был комсоргом школы № 3 города Архангельска, руководил ВИА на химическом факультете АЛТИ, был бригадиром и заместителем командира в стройотрядах в Варандее и Амдерме. В последние годы активно помогал готовить материалы для тома «Культура» Поморской энциклопедии.

Персоналии по алфавиту
Дзюдоисты СССР
Борцы СССР
Родившиеся в 1959 году
Родившиеся 6 мая
Родившиеся в Архангельске
Умершие в 2006 году
Умершие 7 февраля
Спортивные судьи СССР


text:
Pollença, en catalan et officiellement (Pollensa en castillan), est une commune d'Espagne de l'île de Majorque dans la communauté autonome des Îles Baléares. Elle est située à l'extrême nord-est de l'île et fait partie de la comarque de la Serra de Tramuntana.

Le nom peut prêter à confusion avec l'antique ville de Pollentia située sur la commune voisine d'Alcudia.

Géographie

Histoire

Administration

Économie

Personnalités liées à la commune
De nombreuses personnalités ont séjourné à Pollença .

 Yvonne Mottet (1906-1968), artiste peintre, effectua plusieurs séjours à Pollença entre 1964 et 1968 et s'en inspira pour ses séries de toiles sur les thèmes des Enfants et des Femmes au rocking-chair.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Route de pierre sèche GR 221
 Liste des communes des Îles Baléares
 Pollentia

Lien externe
 Site de la mairie de Pollença


text:
Grzmotomocni (ang. The Thundermans, 2013-2018) – amerykański serial komediowy stworzony przez Jeda Spingarna i wyprodukowany przez Uptown Productions oraz Nickelodeon Productions.

Odcinek pilotażowy miał swoją premierę w Stanach Zjednoczonych 14 października 2013 roku na amerykańskim Nickelodeon. Regularną emisję stacja Nickelodeon rozpoczęła 2 listopada 2013 roku. W Polsce premiera serialu zadebiutowała 30 marca 2014 roku po transmisji z gali Nickelodeon Kids' Choice Awards 2014.

W grudniu 2013 roku ogłoszono, że stacja Nickelodeon dostała zamówienie na drugi sezon, a 4 marca 2015 roku ogłoszono 3 sezon. 2 marca 2016 roku ogłoszono 4 sezon.

Podczas Kids Choice Awards 2016 Kira Kosarin ogłosiła, ze powstanie 4 sezon serialu. Polska premiera 4 sezonu odbyła się 2 kwietnia 2017 roku na Nickelodeon HD.

Fabuła
Serial opisuje przygody rodziny Grzmotomocnych: Hanka i Barb oraz ich dzieci – Phoebe, Maxa, Billy'ego i Nory (pod koniec 2. sezonu również Chloe), którzy mają nadprzyrodzone zdolności, a także wykorzystują swoje moce do ratowania świata.

Bohaterowie

Główni
 Phoebe Grzmotomocna/Grzmoto-Panna (Kira Kosarin) – siedemnastoletnia superbohaterka, siostra bliźniaczka Maxa oraz starsza siostra Nory, Billy'ego i Chloe. Jej najlepszą przyjaciółką jest Cherry. Jest bardzo odpowiedzialna. Stara się nie nadużywać swoich mocy. Nie umie dochować tajemnicy. Jej super moce to telekineza i mrożący, ognisty oddech. W finale 4 sezonu aktywuje bliźniaczą moc razem z Maxem. Zostaje też razem z nim dowódcą G-mocy.
 Maximus Octavious "Max" Grzmotomocny (Jack Griffo) – siedemnastoletni superbohater, który odgrywał superzłoczyńcę, brat bliźniak Phoebe oraz starszy brat Nory, Billy'ego i Chloe. Jest przeciwieństwem Phoebe pod względem charakteru. Ma takie same super moce co Phoebe, dlatego że są bliźniętami. Pod koniec 3 sezonu staje się dobry.
 Henry "Hank" Grzmotomocny/Grzmotomocny (Chris Tallman) – mąż Barb oraz ojciec Phoebe, Maxa, Billy'ego, Nory i Chloe. Jego super moce to latanie i super siła. Jego największym wrogiem był Mike Złomocny.
 Eleonora "Nora" Grzmotomocna/Laserówka (Addison Riecke) – jedenastoletnia córka Hanka i Barb, młodsza siostra Phoebe, Maxa i Billy'ego oraz starsza siostra Chloe. Jest rezolutna. Jej super moc to strzelanie laserem  z oczu.
 William Kent "Billy" Grzmotomocny/Śmigacz (Diego Velazquez)  –  trzynastoletni syn Hanka i Barb oraz brat Phoebe, Maxa, Nory i Chloe. Jego super moc to super szybkość. Jest pełny energii. W przyszłości chce zostać bohaterem. Jest niezbyt mądry.
 Barbara "Barb" Grzmotomocna/Elektrysa (Rosa Blasi) – żona Hanka oraz matka Phoebe, Maxa, Billy'ego, Nory i Chloe. Jej supermoce to kontrolowanie światła i błyskawice.
 Chloe Erica Grzmotomocna/Grzmoto-dzidzia (Maya Le Clark) – najmłodsze dziecko Grzmotomocnych, a zarazem młodsza siostra Phoebe, Maxa, Billy'ego i Nory. Jej super moce to zdolność teleportacji, a do czwartego roku życia było nią wytwarzanie bąbelków. Jest bardzo urocza.

Pozostali
 Doktor Colosso (Dana Snyder) – królik, który był kiedyś złoczyńcą. Został zmieniony w królika przez Hanka. Zwierzak Maxa. Lubi się przebierać. Jest ojcem Baltfora.
 Cherry (Audrey Whitby) – najlepsza przyjaciółka Phoebe. W finale drugiego sezonu dowiaduje się o mocach Grzmotomocnych. Od finału 3 sezonu zaczyna związek z Ostrygiem.
 Link Złomocny (Barrett Carnahan) - chłopak Phoebe, jego ojciec to emerytowany złoczyńca, a jego super moc to elastyczność.
 Mike Złomocny/Złomocny (Eric Allan Kramer) - emerytowany super złoczyńca, ojciec Linka, ma takie same super moce co Hank. Był największym wrogiem Hanka. Prowadzi sklep z materacami. Od 3 sezonu pomaga lidze herosów.
 Bułek (Harvey Guillen) – były pomocnik Amerykańskiej Kluchy. Jest częścią rodziny Grzmotomocnych. Jest dodatkowo bardzo zamożny. Jego mocą jest niezniszczalność. Jest infantylny i postrzelony.
 Ostryg (Tanner Stine) – najlepszy kumpel Maxa, Phoebe się w nim zakochała. Gra w kapeli Maxa na gitarze basowej. W finale 3 sezonu zaczyna związek z Cherry.
 Pani Olimpia Wong  (Helen Hong) – właścicielka restauracji Wong's Pizza Palace i Splatburger. Nie lubi rodziny Grzmotomocnych.
 Dyrektor Bradford (Jeff Meacham) – dyrektor szkoły, do której uczęszczają bliźnięta. Wyjątkowo samolubny. Często wspomina że nie ma rodziny. Nienawidzi swojej pracy.
 Dyrektor Manbeck (Jim McCaffree) – dyrektor szkoły podstawowej w Skrytowicach. W przeciwieństwie do dyrektora Bradforda lubi swoją pracę i jest miły.
 Kelsey (Teala Dunn) – koleżanka Phoebe ze szkoły.
 Gideon (Kenny Ridwan) – kumpel Maxa. Gra w kapeli Maxa na klawiszach. Podkochiwał się w Phoebe i Barb, lecz ostatecznie zakochał się w Sarze (kumpeli Phoebe) i zaczął z nią chodzić.
 Darcy Wong (Haley Tju) – wredna i rozpieszczona bratanica pani Wong. Ciągle obraża Barbarę Grzmotomocną. Rywalizuje z Norą i Billym. Pewnego razu porwała Colossa chcąc udowodnić, że umie mówić.
 Alison (Ryan Newman) – dziewczyna Maxa od odcinka Date Expectations. Jest ekologiem i hipiską. Jej rodzice to zawodnicy. Ostatecznie w 4 sezonie zerwała z Maxem ze względu na inny światopogląd.
 Wolfgang - uczeń z programu wymiany uczniowskiej. Pochodzi z Niemiec i mówi wyłącznie po niemiecku. Ma samochód. Gra w kapeli Maxa na perkusji. W Ameryce mieszka na farmie, lecz przez krótki czas mieszkał u Grzmotomocnych.
 Dziadek "DJ Partyface" Gidek – dziadek Gideona. Był sławnym DJ'em, dzięki czemu posiada luksusowy Penthaus. Wychowuje wnuka. Nie lubi Maxa. Wraz z Gideonem zakładają reality show w 4 sezonie.

Wersja polska
W polskiej wersji językowej występują:
 Martyna Kowalik – Phoebe
 Jan Cięciara – Max
 Julia Siechowicz –
 Nora,
 mała Phoebe (odc. 5)
 Mateusz Ceran –
 Billy,
 mały Max (odc. 5,50)
 Artur Janusiak – Hank
 Joanna Węgrzynowska – Barb
W pozostałych rolach:
 Julia Chatys – Cherry
 Mirosław Wieprzewski – Doktor Colosso
 Agata Gawrońska-Bauman –
 komputer Grzmotomocnych,
 kobieta biorąca udział w licytacji (odc. 24)
 Adam Bauman –
 Gerald Campbell (odc. 2),
 Mroczny Chaos (odc. 4),
 ochroniarz w centrum handlowym (odc. 29)
 Miłosz Konkel – Cole Campbell (odc. 2, 10)
 Marta Dobecka – Tara Campbell (odc. 2)
 Brygida Turowska – Fiona Campbell (odc. 2)
 Tomasz Borkowski –
 nauczyciel matematyki (odc. 3),
 weekendowy manager sklepu (odc. 29)
 Beniamin Lewandowski –
 Evan (odc. 3, 15, 18, 45),
 Angus (odc. 28, 34)
 Magdalena Wasylik – Sara (odc. 3, 10, 17, 24, 45)
 Aleksandra Radwan – Ashley (odc. 3, 17, 29)
 Wiktoria Gąsiewska –
 Morgan (odc. 28)
 Chloe
 Karol Osentowski –
 Tyler (odc. 3, 9, 45),
 Jake (odc. 18, 25)
 Janusz Wituch –
 uczestnik klubu książki (odc. 5),
 Dr Hobbs (odc. 19),
 Wężostro (odc. 38-39),
 głos z komputera (odc. 43),
 Patelnia (odc. 45)
 Agnieszka Kunikowska –
 Lisa (odc. 5),
 dyrektorka prestiżowej szkoły (odc. 19)
 Paweł Szczesny – sędzia projektów naukowych (odc. 5)
 Wojciech Słupiński – Bułek (odc. 6, 11)
 Ewa Serwa – Henrietta Williams (odc. 7)
 Miłogost Reczek – dyrektor Manbeck (odc. 8, 28)
 Małgorzata Boratyńska – pani Wong (odc. 9, 12, 15, 22, 28, 38, 43)
 Kajetan Lewandowski – Jacob (odc. 10)
 Martyna Sommer – Darcy Wong (odc. 12, 18)
 Grzegorz Kwiecień –
 dyrektor Bradford (odc. 13, 16, 20, 22, 24, 25, 43),
 komputer Grzmotowozu (odc. 38-39)
 Paweł Ciołkosz –
 sensei (odc. 15),
 strażnik w muzeum (odc. 24),
 spiker na zawodach wrestlingu (odc. 43)
 Stefan Pawłowski –
 Paul Peterson (odc. 16),
 kurier (odc. 21)
 Joanna Pach-Żbikowska – Kelsey (odc. 17, 25, 31)
 Jacek Król –
 Niezniszczalnobot (odc. 17),
 Dr Miller (odc. 19)
 Katarzyna Łaska – Veronica (odc. 18)
 Krzysztof Gantner –
 Lionel (odc. 18, 25)
 Matt (odc. 52)
 Maciej Falana –
 Tom (odc. 18, 25),
 Neil (odc. 38),
 uczeń (odc. 45)
 Izabella Bukowska –
 nauczycielka (odc. 18),
 Madame Gigi (odc. 30)
 Aleksander Mikołajczak – pan Begbude (odc. 20)
 Karol Jankiewicz –
 Dylan (odc. 21),
 Ostryg (odc. 26-29, 31, 34, 44),
 Joey (odc. 38)
 Anna Gajewska – nauczycielka plastyki (odc. 24)
 Monika Węgiel – pani Renia (odc. 26)
 Otar Saralidze – Malcolm David Kelley (odc. 27)
 Przemysław Wyszyński – Tony Oller (odc. 27)
 Agnieszka Mrozińska-Jaszczuk – Cassandra (odc. 27)
 Piotr Bąk –
 bramkarz na koncercie (odc. 27),
 Łańcuch (odc. 28),
 głos w telewizji (odc. 31),
 bramkarz na imprezie u Chada (odc. 32),
 Mike Złomocny (odc. 36)
 Jan Piotrowski – Gideon (odc. 28, 30-31, 34, 43-44)
 Łukasz Talik – lektor w reklamie (odc. 29)
 Katarzyna Skolimowska – Phoebe jako staruszka (odc. 31)
 Andrzej Chudy – Ostryg jako staruszek (odc. 31)
 Ilona Kuśmierska – Cherry jako staruszka (odc. 31)
 Maksymilian Michasiów –
 pracownik kina (odc. 31),
 Chad (odc. 32)
 Bartosz Wesołowski – Scott Tomlinson (odc. 32)
 Anna Sroka – pani Prezydent Kopniak (odc. 32, 36, 42)
 Olaf Marchwicki – Cedric (odc. 33)
 Wojciech Chorąży – Daryl Szczurołap (odc. 34)
 Piotr Deszkiewicz – Link Złomocny (odc. 36, 40-41, 44)
 Aleksandra Domańska – Maddy (odc. 37)
 Waldemar Barwiński – sędzia konkursu na najsłodszą dzidzię (odc. 44-45)
 Wojciech Paszkowski – Król Krab (odc. 44-45)
 Kinga Tabor –
 Lady Sieć (odc. 44-45),
 sędzia sportowy (odc. 40)
 Krzysztof Banaszyk – Theodore LaCroix (odc. 40)
 Cezary Nowak – Vincent LaCroix (odc. 40)
 Mateusz Narloch – kelner (odc. 40)
 Aleksandra Kowalicka –
 Joanie (odc. 41),
 Simone (odc. 42)
 Allison (odc. 54)
 Maria Pawłowska –
 Winnie Lee (odc. 43, 45)
 Kylie (odc. 49)
 Anna Apostolakis –
 Gladys (odc. 43),
 pani Austin (odc. 45)
 Krzysztof Szczepaniak – Wolfgang (odc. 44)
 Wojciech Żołądkowicz – Doktor Auć (odc. 46)
 Jarosław Domin - trener (odc. 47)
 Marta Dylewska -
 Quinn (odc. 48)
 głos w telewizorze (odc. 49)
 Fefe (odc. 52)
 Zuzanna Galia -
 kelnerka
 Harley (odc. 49)
 Paulina Komenda - Jade (odc. 49)
 Bernard Lewandowski - Harris (odc. 55)
 Grzegorz Pawlak

Wersja polska: na zlecenie Nickelodeon Polska – Master Film
Reżyseria: Agata Gawrońska-Bauman
Dialogi: Kamila Klimas-Przybysz
Dźwięk i montaż: Jacek Osławski
Kierownictwo produkcji: Romuald Cieślak
Tekst piosenki: Andrzej Brzeski (odc. 1)
Opracowanie muzyczne: Piotr Gogol (odc. 1)
Obsada: Agata Gawrońska-Bauman i Andrzej Chudy (odc. 32)
Nadzór merytoryczny: Katarzyna Dryńska
Lektor:
 Marek Ciunel (tytuł i tyłówka odc. 1-31, 33-45),
 Andrzej Chudy (tytuł i tyłówka odc. 32)

Spis odcinków

Przypisy

Bibliografia

Amerykańskie telewizyjne seriale komediowe
Programy telewizji Nickelodeon
Seriale telewizyjne emitowane od 2013
Seriale telewizyjne zakończone w 2018


text:
Smejalnik in cvililna zavora je knjiga, ki jo je napisal Slavko Pregl, ilustriral pa Kostja Gatnik. Izšla je v 12.000 izvodih, leta 1984 v zbirki Velike slikanice pri založbi Mladinska knjiga.

O avtorju:
Zgodbo Smejalnik in cvililna zavora je napisal avtor Slavko Pregl. Le-ta je rojen leta 1945 v Ljubljani, kjer je tudi doštudiral na Ekonomski fakulteti. Bil je glavni in odgovorni urednik Mladine, od leta 2003 pa ima status samozaposlenega v kulturi. Je predsednik društva Bralna značka, podpredsednik Društva slovenskih pisateljev in podpredsednik društva Forum 21. Prejel je veliko nagrad, meddrugim nagrado Grand prix Aleko leta 2003 na mednarodnem natečaju v Sofiji, za mladinsko literaturo pa Levstikovo nagrado (1978), Večernico (2004) in Desetnico (2005).

Predstavitev likov:
Glavna lika sta deklica Sanja in njen brat Arjan. Živita v mestu, ki ima celo leto ogromno opravil, kot na primer: naročanje umivanja ulic, če je umazano, smeti se na sestanke na smetišča vozijo v posebnih tovornjakih ipd. Seveda pa tudi Sanji in Arjanu ne zmanjka opravil, kot sama rada potarnata. Sta mestna uslužbenca. Ker pa še nista odrasla, imata na skrbi le lažja opravila: nošenje knjig v šolo, flavte v glasbeno šolo, telovadnih copat k telovadbi, hlač in krila čez cesto itd.

{{navedek|»Arjan je peljal svojo trenirko na sprehod. Ko je bila utrujena, je sedla na klop, ki je dremala na soncu. Sanja je peljala ven kolo, ki si je zaželelo na zrak. Vozila ga je med zelenicami in včasih ga je morala trdo prijeti za ušesa.«}}

 Narativna analiza:
Literarna lika sta mladostnika, ki se pritožujeta nad delom, ki ga morata početi; nositi knjige v šolo, podpirati svinčnike, ko pišejo domačo nalogo itd. V zgodbi sta sprva predstvaljena kot zelo nezadovoljna, naveličana vsakdana in vsakdanjih stvari. Prav tako jima ni všeč in tarnata nad kosilom, ki ga je pripravila mama, zato ju preplavi slaba volja in mrščanje. Z očetovo pomočjo ju hitro zasuje smeh, ki se kotali po sobi in po celem stanovanju. S tem, ko oče Arjanu vključi smejalnik in Sanji'' zategne cvililno zavoro, se pokaže preprostost otrok. Kako hitro se lahko pustijo »prepričat« in kako malo je včasih pri otrocih potrebno, da so zadovoljni in veseli.

Knjižni viri
 Slavko Pregl (1984): Smejalnik in cvililna zavora. Ljubljana: založba Mladinska knjiga.

Dela Slavka Pregla
Knjige leta 1984


text:
A romániai Sürgősségi Életmentő Szolgálat (románul Serviciul Mobil de Urgență Reanimare și Descarcerare, rövidítve SMURD) egy sürgősségi életmentő szervezet mely 1991-ben Raed Arafat palesztin orvos alapított Marosvásárhelyen.

A SMURD 1996-tól, a 121-es törvény alapján, a szervezet a Katonai Tűzoltósághoz került. Ekkortól kezdődött el  Románia szerte kiépülni.

Külső hivatkozások
SMURD honlapja
A SMURD sztori – Manna.ro, 2012. január 10.

Orvostudomány
Románia


text:
Ederney () is a village situated primarily in the townlands of Drumkeen and of Ederny in County Fermanagh, Northern Ireland.

At the 2011 Census it had a population of 587. Ederney lies in the Glendarragh River Valley near Lower Lough Erne and Kesh. It is  from Belfast, over  from Dublin and about 16 miles from both Omagh and Enniskillen. The village and its hinterland (the Glendarragh Valley area) has a population of several thousand.

Due to Ederney's position adjacent to Lough Erne the village is located on a tourist route. It is approximately  from the border with the Republic of Ireland and  from the west of Ireland tourism trail, the Wild Atlantic Way, in County Donegal.

Public transport
Ulsterbus route 194 serves Ederney with one daily journey in each direction except Sundays, linking it to Irvinestown, Enniskillen and Pettigo. Route 83A provides a link to Omagh on Mondays & Thursdays only.

History
Local historian Leo Mulligan MBE details that at the time of the Plantation there was a settlement of significance at Ederny when the land grant (titled "Edernagh") was given to Captain Thomas Blennerhassett of Norfolk in 1610. He created the Manor of Edernagh on a  demesne and a court baron on the shores of Lough Erne, which he later named Castle Hassett. He established the new village of Ederny (Edernagh).

By 1797, the settlement is recorded in the Topographia Hibernica as Ederny Bridge and "fair days" were held there.

Built heritage

One of the principal buildings in the village is Ederney Town Hall, locally styled as the "Townhall", erected in 1839. It remains in use as a village community centre.

Another local landmark is Drumskinny stone circle. Drumskinny () is the site of a stone circle in the nearby townland of Drumskinny. The site consists of 39 stones set in a circle. The arrangement is reportedly related to the seasons, moon and sun, and dates from the Bronze Age.

Sport
The village has a Gaelic football club, Ederney St Joseph's.

Demographics
As of the 2011 census, there were 587 people living in Ederney. Of these:
17.21% were aged under 16 years and 18.91% were aged 65 and over
50.6% of the population were male and 49.4% were female
82.11% were from a Catholic background and 15.5% were from a Protestant background

Notable people
 Michael Barrett, Fenian and last man to be publicly hanged in Britain.
 Martin McGrath, inter county Gaelic footballer for Fermanagh who was one only three Fermanagh players to win a GAA All Star award.

See also
 Market Houses in Northern Ireland

References

External links
 St Joseph's Parish Website
 Fermanagh Gold - A Little History of Ederney

Villages in County Fermanagh
Townlands of County Fermanagh
Civil parish of Magheraculmoney
Fermanagh and Omagh district


text:
Sapovirus is a genetically diverse genus of single-stranded positive-sense RNA, non-enveloped viruses within the family Caliciviridae. Together with norovirus, sapoviruses are the most common cause of acute gastroenteritis (commonly called the "stomach flu" although it is not related to influenza) in humans and animals.  It is a monotypic taxon containing only one species, the Sapporo virus.

Natural hosts for the virus are humans and swine. The virus is transmitted through oral/fecal contact. Sapovirus commonly occurs in children and infants and therefore is often spread in nurseries and daycares; however, it has also been found in long-term care facilities. This could be due to a lack of personal hygiene and sanitation measures. Common symptoms include diarrhea and vomiting. The sapovirus was initially discovered in an outbreak of gastroenteritis in an orphanage in Sapporo, Japan, in 1977.

Transmission route and host susceptibility
Sapovirus is spread via the fecal/oral route. Infected individuals expel more than  particles/gram of feces or vomit. Particles from the infected individual remain viable for years, and an infectious dose can be as few as 10 particles. Contamination of work surfaces, hands, etc. can cause a vast number of new infections. Infection may occur if the particles are inhaled, such as when the particles are aerosolized when those who are infected vomit, or when the toilet is flushed after an infected individual vomits. Other forms of transmission include the excessive handling of foods by an infected individual (this most commonly occurs in a restaurant setting), consumption of shellfish that lived in waters contaminated with infected fecal matter, and the ingestion of water that has been contaminated.

Symptoms
After an incubation period of 1–4 days, signs of illness start to arise. Symptoms of sapovirus are very similar to those of norovirus. The most common symptoms are vomiting and diarrhea. However, additional symptoms may occur, including chills, nausea, headache, abdominal cramps, myalgia, and fever though it is very rare. While patients frequently start to show symptoms after the 1–4 day incubation period, there have been cases in which an individual is asymptomatic. Although the individual does not show symptoms, they are still capable of spreading the virus through the general mode of transmission, which is the oral-fecal route.

Prevention
General sanitary hygiene is the most important method of preventing sapovirus. This can be done by thoroughly washing hands after using the restroom and before eating/preparing food. Contaminated surfaces should be cleaned with disinfectant and or solutions containing bleach. Other preventative measures include avoiding contact and sharing drinks/food with infected individuals.

In hospital settings
 Affected patients should be isolated and infected staff members should be suspended from work.
 Bed pan washers should be aware and educated so that they may be working with caution.
 If an extreme outbreak is to occur, "it may be necessary to close wards to new admissions."
 "Staff movement from affected to unaffected wards should be prohibited—group activities stopped and visits by children discouraged."

Treatment
There is no specific medication for individuals infected with sapovirus. Sapovirus cannot be treated with antibiotics because it is not a bacterial infection. Treatments include symptom support such as rehydrating the individual.

Viral classification

Structure and genome
Sapovirus is a non-enveloped, positive-sense, single-stranded RNA virus about 7.7kb in size. The virus has a 3'-end poly(A) tail but not a 5' cap. Sapovirus has an icosahedral structure that contains 180 subunits (T=3). The diameter of the capsid is between 27 and 40 nm. Like other caliciviruses, the capsid of the sapovirus has round intends on its surface. However, its "Star of David" surface morphology distinguishes it from other caliciviruses.

Sapovirus' genome is organized into two (possibly three) well-known open reading frames (ORFs). ORF1 encodes for nonstructural proteins and for VP1, the main capsid protein. VP1 has two standard domains, shell (S) and protruding (P). The S protein's function is to "form the scaffold around the nucleic acid", while the P protein is important in forming a "homodimer with the receptors". ORF2 encodes for minor structural polyproteins, VP2. While there have been predictions of a third ORF (ORF3), there is no proof for what its function is.

There have been at least 21 complete genomes for sapovirus analyzed and identified already, all of which can be classified into five categories (GI-GV), which can further be divided into different genetic clusters. Four of the five groups (GI, GII, GIV, GV) can infect humans and these four groups correspond to the four antigenically distinct strains of sapovirus: Sapporo, Houston, London, and Stockholm. While there are at least 21 genotypes for this virus, new ones continue to be reported in America, Asia, and Europe.

Laboratory diagnosis

Nucleic acid detection methods
Reverse transcription-PCR (RT-PCR) is the most commonly used detection tool for sapovirus because of its broad reactivity, sensitivity, speed, and specificity. Because of the diversity of the sapovirus, hundreds of primers have been designed in order to specifically target and amplify RNA-dependent RNA polymerase. This can be used to "partially characterize the Sapovirus and investigate the similarity of the detected Sapovirus."

Virus particle detection
"Sapoviruses are morphologically distinguishable from other gastroenteritis pathogens (e.g., norovirus, rotavirus, astrovirus, or adenovirus) by their typical "Star of David" surface morphology under the electron microscope. However, this has low sensitivity compared to nucleic acid detection methods."

Antigen detection methods
Enzyme-linked immunosorbent assays (ELISA) have been used to detect human sapovirus from clinical samples. While ELISA can be used to detect human sapovirus antigens, it is not commonly used. The diversity of the many strains of sapovirus makes it difficult to detect the wide array of antigens that may be present. Because there are so many possible antigens, ELISA is not as accurate or as sensitive as the nucleic acid detection methods.

Replication cycle
The exact replication cycle of sapovirus has not been determined; however, it is thought to have the same or similar cytoplasmic replication cycle that other caliciviruses display. The cytoplasmic replication cycle is as follows:
 Entry into the host cell is achieved by attachment to host receptors, which mediates endocytosis of the virus into the host cell.
 Uncoating and release of the viral genomic RNA into the cytoplasm.
 VPg is removed from the viral RNA, which is then translated into a processed ORF1 polyprotein to yield the replication proteins.
 Replication occurs in viral factories. A dsRNA genome is synthesized from the genomic ssRNA(+).
 The dsRNA genome is transcribed/replicated thereby providing viral mRNAs/new ssRNA(+) genomes.
 Subgenomic RNA translation gives rise to the capsid protein and VP2.
 Assembly of new virus particles and release by cell lysis."

History
Using electron microscopy, the sapovirus was first seen in diarrheic stool samples from the United Kingdom in 1977 and was soon known as a gastroenteritis pathogen. While the virus was first seen in the United Kingdom, "the prototype strain of the genus Sapovirus was from another outbreak in Sapporo, Japan in 1982." The first complete genome of sapovirus was interpreted from the Manchester strain in the United Kingdom in 1993.  Formerly, sapoviruses were called "Sapporo-like viruses"; however, in 2002, they were changed to the species Sapporo virus, genus Sapovirus, in the family Caliciviridae. "Currently, the family Caliciviridae consists of five established genera: Sapovirus, Norovirus, Lagovirus, Vesivirus, and Nebovirus."

Outbreaks

December 2013
One positive result for sapovirus infection was confirmed at Gisborne Hospital in New Zealand. Two additional cases were found in staff members and five additional patients were put into isolation. Hospital staff used precautionary measures by using personal protection when entering rooms.

June 2007
Fifty five faculty members of a college in Taipei County had been diagnosed with sapovirus infection.

Long term care facilities 2002–2009
"Using data from the Oregon and Minnesota public health departments, researchers investigated 2161 gastroenteritis outbreaks between 2002 through 2009. Of these, 142 outbreaks (7 percent) were found to be norovirus-negative, and 93 of these were further tested for other gastrointestinal viruses including sapovirus, astrovirus, adenovirus, and rotavirus. Sapovirus was identified in 21 outbreaks (23 percent), with 66 percent of these occurring in long term care facilities. Close to half of these cases occurred in 2007 alone." The researchers further explained that while the proportion of sapovirus occurring in the long-term care facilities was high, it was likely an artifact of legally mandated outbreak reporting.

Associated diseases
Norovirus is most commonly associated with sapovirus. Norovirus and sapovirus genomes are very closely related; the distinction between the two can only be made from the differences in their coding strategy and reading frames. Noroviruses, along with sapoviruses, are the most common cause of gastroenteritis and therefore show the same symptoms as each other.

Astrovirus, like sapovirus, causes gastroenteritis in children and the elderly, especially those who are immunocompromised. While sapovirus has two ORFs, Astrovirus has three. Astrovirus also has 6 recombinant strains. Astrovirus replicates within the cytoplasm and propagates readily in the GI tract.

Rotavirus, like norovirus, astrovirus, and sapovirus, causes gastroenteritis. Rotavirus, however, is much more lethal, causing 37% of deaths in children with diarrhea and 215,000 deaths worldwide.

Animal viruses
Sapoviruses have been identified in bats, California sea lions, dogs, pigs and mink.

References

External links
 ICTV Report: Caliciviridae
 Viralzone: Sapovirus

Caliciviridae
Virus genera


text:
Saint-Jean-en-Val – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Puy-de-Dôme.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 266 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osoby/km² (wśród 1310 gmin Owernii Saint-Jean-en-Val plasuje się na 587. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 738.).

Bibliografia

Miejscowości w departamencie Puy-de-Dôme


text:
Hatboro station is a rail station on SEPTA Regional Rail's  Warminster Line, formerly the Reading Railroad's New Hope Branch, in Hatboro, Pennsylvania and once terminus for electrified MUs. Electrification was extended to Warminster in 1974. Current trains stopping at Hatboro station are the SEPTA Silverliner IV and the SEPTA Silverliner V. The station is located at the intersection of Byberry Road and Penn Street.  The station features a passing siding for handling multiple trains as well as a 100-space parking lot. The current brick construction station stands at 20' x 55' and was built in 1935. An original wood construction freight station was completed in 1871 but no longer stands at the site.

Description

Hatboro station consists of a side platform along the tracks. The station has a ticket office and waiting room that is open on weekday mornings. Hatboro station has a parking lot with 100 spaces, with a remote parking area across Byberry Road that contains 75 spaces. Both parking lots charge $1 a day. Parking is also provided at the Hatboro Municipal Parking Lot across Moreland Avenue, which has 93 spaces and charges $1 a day.

Train service at Hatboro station is provided along the Warminster Line of SEPTA Regional Rail, which runs south to Center City Philadelphia and north one stop to its terminus at Warminster. Hatboro station is located in fare zone 3. Service is provided daily from early morning to late evening. Most Warminster Line trains continue through the Center City Commuter Connection tunnel and become Airport Line trains, providing service to the Philadelphia International Airport. In FY 2013, Hatboro station had a weekday average of 457 boardings and 430 alightings.

Station layout

References
Reading Railroad History site

External links

 SEPTA – Hatboro Station
 Station from Moreland Avenue from Google Maps Street View

SEPTA Regional Rail stations
Stations on the Warminster Line
Former Reading Company stations
Railway stations in the United States opened in 1871
Railway stations in Montgomery County, Pennsylvania


text:
Jægerspris – miasto na Zelandii na półwyspie Hornsherred, leży 6 km na północny zachód od Frederikssund.

Historia
Miasto powstało ok. 1870 r. wokół zamku Jægerpris Slot.

Do roku 2007 miasto było siedzibą gminy Jægerspris. Od roku 2007 wchodzi w skład nowej gminy Frederikssund.

Miasta w Regionie Stołecznym


text:
Heptathrips cottieri är en insektsart som beskrevs av Laurence A. Mound och Walker 1986. Heptathrips cottieri ingår i släktet Heptathrips och familjen rörtripsar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Rörtripsar
cottieri


text:
Milford är en ort i Geary County i Kansas. Vid 2010 års folkräkning hade Milford 530 invånare.

Källor

Orter i Kansas
Geary County


text:
A Neoenergia  Brasília (antiga CEB Distribuição) é uma empresa de distribuição de energia elétrica pertencente à Neoenergia, subsidiária do grupo espanhol Iberdrola. Sua área de concessão abrange todo o Distrito Federal.

História
A Companhia Energética de Brasília (CEB) foi criada em 16 de dezembro de 1968, oriunda do Departamento de Força e Luz da Novacap.

O ano de 2006 iniciou com a implementação da reestruturação societária da empresa, atendendo a definição da Lei nº 10.848, de 15 de março de 2004, aprovada pela Resolução Autorizativa nº 318/2005 da ANEEL. A CEB passou à condição de holding, sendo criada a CEB Distribuição S.A. (CEB-D). Assim, as atividades de geração e transmissão foram separadas da área de distribuição.

Privatização
No ano de 2020, o Governo do Distrito Federal iniciou o processo de privatização da CEB-D. A empresa, no mesmo ano, foi arrematada em leilão na B3 pela Neoenergia pelo valor de R$2,5 bilhões. Em março de 2021, a CEB-D passou a fazer parte do grupo que atualmente distribui energia para os estados de São Paulo, Mato Grosso do Sul, Bahia, Pernambuco e Rio Grande do Norte. Em abril de 2021, a Neoenergia optou por renomear a empresa para Neoenergia Distribuição Brasília.

Atualmente
A Neoenergia  Brasília (antiga CEB-D) é a principal distribuidora energética de Brasília, com mais de 1 milhão de unidades consumidoras e atende a 3,3 milhões de pessoas. É a terceira maior distribuidora de energia elétrica do Centro-Oeste, de acordo com o ranking da Agência Nacional de Energia Elétrica (Aneel).

Ligações externas

Empresas de distribuição de energia do Brasil
Empresas de energia elétrica do Brasil
Empresas ex-estatais do Brasil
Empresas fundadas em 1968
Empresas do Distrito Federal
Empresas de Brasília
Empresas listadas na B3
Neoenergia


text:
An atrioventricular fistula is a fistula between an atrium and a ventricle of the heart.
Formation of an AVF is a potential complication of catheter ablation.

References

Heart diseases


text:
The Harrison Collection is a collection of mostly British and British Commonwealth die proofs engraved by J.A.C. Harrison between 1911 and 1937. The collection forms part of the British Library Philatelic Collections and was donated by H.W.P. Harrison in 1963.

References

External links
Article about J.A.C. Harrison. Archived here.

British Library Philatelic Collections


text:
Павлос Матесис (; 12 января 1933 — 20 января 2013) — греческий романист, драматург и переводчик. Автор романа «Пёсья матерь».

Биография
Родился в Диври, деревне на северо-западе Пелопоннеса, в номе Элида. До 19 лет жил во многих провинциальных городах материковой Греции, пока окончательно не обосновался в Афинах в качестве банковского служащего. Учился актёрскому мастерству в драматическом училище Христоса Вахлиотиса, а также музыке (скрипка) и многим иностранным языкам. Изучал английский, французский и испанский и впоследствии перевёл на греческий язык множество произведений мировой художественной классики. Оставил карьеру банковского служащего ради театра и литературы. Преподавал в Школе кино и телевидения Ликурга Ставракоса (1963—1964) и работал помощником режиссёра в Национальном театре (1971—1973).

Первую литературную известность ему принесла пьеса Станция (греч. Ο σταθμός), за ней последовала пьеса Церемония (греч. Η τελετή), получившая Государственную театральную премию в 1966 году. В 1989 году удостоился награды Каролоса Куна за пьесу Смотритель за растениями (греч. Περιποιητής φυτών).

В период 1974—1976 гг. писал сценарии к двум телесериалам, а также режиссировал их. Сериалы транслировались на государственном канале ΥΕΝΕΔ. Также был автором сценария и режиссёром сериала Госпожа Арсения, я Вас люблю (греч. Κυρία Αρσενία σ' αγαπώ), который постиг бесславный конец из-за резкой реакции президента ЕГЕ (Союза Женщин Греции), Маргариты Папандреу (супруга тогдашнего премьер-министра Андреоса Папандреу), и вместо запланированных 13 серий было показано только 6.

Много занимался переводами. Переводил таких авторов, как Уильям Шекспир, Бен Джонсон, Аристофан, Жан-Батист Мольер, Хенрик Ибсен, Пьер-Огюстен Карон де Бомарше, Роже Витрак, Антонен Арто, Гарольд Пинтер, Дэвид Мэмет и других.

В прозе дебютировал сборником рассказов Рассказы (греч. Διηγήματα) в 1978 году, за которым последовал роман Афродита (греч. Αφροδίτη) 1988 года. Но настоящая популярность пришла после выхода романа Пёсья матерь (греч. Η μητέρα του σκύλου) в 1990 году. Роман был переведён на многие иностранные языки и в 1998 году удостоился премии грекоязычного сообщества Южной Италии, а также премии критиков в 2000 году и итальянской премии Джузеппе Ачерби в 2002 году.

Умер 20 января 2013 года в возрасте 80 лет в Афинах.

Библиография

Пьесы
 Станция (греч. Ο σταθμός), 1964
 Церемония (греч. Η τελετή), 1966
 Биохимия (греч. Βιοχημεία), 1971
 Призрак Рамона Новарро (греч.Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο), 1973
 Η ποδοσφαιρική βραδιά της μεγαλειοτάτης, 1973
 Μικροαστικό δίκαιο, 1983
 Изгнание (греч. Εξορία), 1983
 Волк, волк (греч. Λύκε-λύκε), 1984
 Смотритель за растениями (греч. Περιποιητής φυτών), 1989
 По направлению к Элевсину (греч. Προς Ελευσίνα), 1995
 Гул (греч. Η βουή), 1997
 Ангел-хранитель в аренду (греч. Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος), 2002

Проза
 Рассказы (греч. Διηγήματα), 1976
 Афродита (греч. Αφροδίτη), 1988
 Пёсья матерь (греч. Η μητέρα του σκύλου), 1990
 Ветхий днями (греч. Ο παλαιός των ημερών), 1994
 Всегда хорошо (греч. Πάντα καλά), 1998
 Тёмный проводник (греч. Σκοτεινός οδηγός), 2002
 Миртос (греч. Μύρτος), 2004
 Альдебаран (греч. Αλδεβαράν), 2007
 Graffito, 2009

Примечания

Драматурги Греции
Писатели Греции


text:
Moriz Simonyi de Simony et Vársány (* 10. Dezember 1816 in Wien; † 30. September 1882 ebenda) war ein k. k. Feldmarschallleutnant.

Leben

Herkunft und Familie

Moriz Simonyi, geboren und getauft als Maurentius Laurentius Ignatius, entstammte einem alten ungarischen Adelsgeschlecht, er wurde als Sohn des k. k. Hauptmanns und Instituts Offizier des Invalidenhauses in Wien Johann (Janós) Evangelist Simonyi de Simony et Vársány († 1865 Wien) und der Franziska Edle von Rathgeb geboren. Seine beiden Schwestern, darunter Maria Simonyi de Simony et Vársány (verehelichte Joseph Edler von Eybler, Sohn des österreichischen Komponisten Joseph von Eybler) wurden 1818 und 1821 ebenfalls in Wien geboren und getauft. Simonyis Mutter, Franziska von Simony, geborene Edle von Rathgeb, war die Tochter des k.k. Kreisforstbeamter, k.k. Hofkammeroffiziant Anton Edler von Rathgeb (* 1752 Wien) und der Theresia Baumgartner (* 1762 Wien). Franziska ist die Schwägerin von Anna Edle von Rathgeb, geborene Gräfin von Tauffkirchen, Tochter des k.k. Kämmerers Maximilian Graf von Taufkirchen und der Maria Anna, geb. Freiin von Risenfels zu Seissenegg.

Simonyi de Simony et Vársány heiratete am 24. April 1861 zu Wien bei den Schotten, Anna, Tochter des Steueramtskontrolleurs Moritz Stieber und der Johanna Broudre. Moritz Stieber ist ein Bruder von Karl Stieber von Stürzenfeld (1790–1873). Anna von Simony-Varsany geborene Stieber war eine Cousine des Franz Max Broudre in Saaz, sie verstarb 1904 in Salzburg. Dem Ehepaar von Simonyi wurde eine Tochter namens Marianne geboren.

Werdegang
Seine militärische Ausbildung erhielt er in der Wiener-Neustädter Militär-Akademie, aus welcher er am 2. Oktober 1836 zu Bakonyi-Infanterie Nr. 33 ausgemustert wurde. Im Januar 1837 wurde er Leutnant bei der ungarischen Leibgarde, rückte am 1. Mai 1841 zum Oberleutnant bei Toscana-Dragoner Nr. 4 vor und stand vom 1. Mai 1844 bis Ende Dezember 1847 als Divisions-Adjutant beim Regiment Regiment "Fürst von Auersperg" Nr. 24 in Verwendung. Am 25. Mai 1848 zum zweiten Rittmeister befördert, war Simonyi Adjutant des Feldmarschalleutnants Freiherr Stürmer, während dieser mit der Aufstellung eines Reservecorps am Isonzo beschäftigt war, wie auch später, als derselbe das 2. Armee-Reservecorps zu Treviso kommandierte. Er machte die Feldzüge 1848 und 1849 in Italien in dieser Eigenschaft und später bei Toscana-Dragoner Nr. 4 mit, wurde am 1. August 1849 erster Rittmeister, kam den 16. April 1850 zu Kaiser-Husaren Nr. 1 und rückte daselbst am 9. September 1853 zum Major vor. Schon als Rittmeister war Simonyi dem Herzog von Parma zur Dienstleistung zugeteilt, kam am 30. April 1856 in das Adjutantencorps, in welchem er am 28. Februar 1857 zum Oberstleutnant, am 31. August 1858 zum Obersten und Kommandanten des k.u.k. Husarenregiment "Graf Radetzky" Nr. 5 befördert wurde. Auch 1861 wurde er als k. k. Oberst und Kommandant des k.u.k. Husarenregiment "Graf Radetzky" Nr. 5 genannt. In dieser Eigenschaft machte er den Feldzug 1866 gegen Preußen in der leichten Kavallerie-Division Edelsheim mit und wurde später mit der Führung eines Streifkommandos in Böhmen und Mähren betraut, welche Aufgabe er glücklich löste und dafür am 3. Oktober 1866 mit dem eisernen Kronen-Orden 3. Klasse ausgezeichnet wurde. Am 4. Februar 1867 wurde er Generalmajor und Kommandant der 3. Brigade bei der 17. Truppen-Division zu Temesvár und war schließlich sei dem am 15. September 1869 und Hauskommandant der königlich ungarischen Leibgarde in Wien.

Moriz Simonyi de Simony et Varsany wurde bereits 1864 zum Ehrenbürger der Stadt Saaz ernannt.

Wappen
In Blau, hinter einem Pflug, aus grünem Boden sich erhebend ein beblätterter, befruchteter, gepflockter Weinrebenstock, worauf zwei Staare, gegeneinander gekehrt sitzend. Auf dem Helm mit rechts blau-goldenen, links rot-silbernen Helmdecken die Staare, je auf einer aus- und abwärts geneigten Rebe.
An Stelle der Vögel, kommen im Schild wie bei der Helmzier, auch silberne Lilien vor.

Das eigentliche, ursprüngliche Stammwappen der Simonyi de Varsány soll anders ausgesehen haben. Sie gehören zum Uradel des Komitat Bars, als dessen erster Ahnherr, Comes Simon de Wossian, 1260 urkundlich genannt, erscheint. Dessen Nachfahre Felician erhielt im Jahr 1441 das jus gladii. Sein Sohn Benedict schrieb sich "Simonyi Aliter de Vassány". Johann Simonyi war 1560 Vizegespan des Komitats Bars.

Literatur

 Matt Kessler: Ahnen-Familienforschung Broudre (Bruder, Broudré, Broudre Edle von Goruszów). In: Sudetendeutsche Familienforschung. , Bd. 14 (2018), S. 255–261.

Weblinks

Einzelnachweise

Feldmarschallleutnant (Kaisertum Österreich)
Person im Deutschen Krieg
Träger des Ordens der Eisernen Krone (III. Klasse)
Ehrenbürger in Tschechien
Person (Žatec)
Adliger
Geboren 1816
Gestorben 1882
Mann


text:
Васил Иванов Василев Марелов е български общественик, деец на македонската емиграция в България.

Биография
Васил Василев е роден на 11 септември 1896 година в Емборе, тогава в Османската империя. Баща му Иван Василев е виден български просветен деец, попечител на Никола Вапцаров, за времето в което учи във Варна. Учи в българската търговска гимназия в Солун. Работи като банков чиновник и кооперативен деец. Включва се в дейността на легалните македонски организации в България заедно с Кръстьо Велянов, Йордан Чкатров и Симеон Евтимов. Става член на Македонското студентско дружество "Вардар". Дълги години е председател на македонската младежка организация във Варна. През януари 1923 година е избран за съюзен агитатор на централното ръководство на Македонския младежки културно-просветен съюз, а на следната година - на Съюза на македонските братства.

Става член на Масонската ложа "Светлина". В 1928, 1929 и 1931 година е избран в Националния комитет на македонските братства. След убийството на генерал Александър Протогеров през 1928 година Наум Белев прави опит да го убеди, че македонските братства трябва да излязат с осъдителна резолюция срещу Иван Михайлов. Васил Василев отказва и заедно с Константин Станишев, Велко Думев, М. Димитров застават срещу Георги Кулишев, който подкрепя протогеровистите. Направен е опит да бъде убит с двамата си телохранители на 15 октомври 1929 година.

През 1929 година изнася доклад по организационно-бежанската дейност на VII редовен конгрес на съюзната организация. На същия конгрес мандатът му за член на НК е подновен и става политически секретар на съюза. На 16 октомври същата година срещу него е извършен атентат от страна на четирима протогеровисти, като е тежко ранен в лявата ръка и левия крак, но оцелява.

Народен представител от Горноджумайско (заедно с Иван Ингилизов и Петър Мърмев) от македонската парламентарна група в ХХІІІ ОНС (1931 - 1934) и неин говорител. Стоян Бояджиев определя в спомените си Васил Василев като "най-добрия оратор", когото е слушал.

След Деветнадесетомайския преврат от 1934 година е осъден на смърт, по-късно е помилван. Завършва Право в Софийския университетет през 1941 година.

Изгорен е жив от Лев Главинчев след Деветосептемврийския преврат на 26 септември 1944 година. Иван Михайлов пише за него:

Негов син е журналистът Борислав Василев.

Бележки

Родени в Емборе
Български масони
Михайловисти
Дейци на ВМРО
Незавършили ученици в Солунската българска търговска гимназия
Български политици от Македония
Жертви на комунистическия режим в България
Български политици (1918 – 1945)
Български общественици от Македония
Починали в София
Дейци на Македонското студентско дружество "Вардар"
Дейци на Македонските братства
Дейци на СММО
Български имигранти от Македония във Варна
Възпитаници на Софийския университет
Български юристи от Македония


text:
Orithye ou Orithya (« La femme redoutable dans la montagne ») était, selon la mythologie grecque et la mythologie romaine, la fille de Marpésia. Après le décès de sa mère, Orithye devint la nouvelle reine des Amazones. Elle co-régna avec Antiope, citée parfois comme étant sa sœur. Ses techniques de guerre furent exceptionnelles et amenèrent beaucoup d'honneurs à l'empire Amazone.

L'historien Justin déclare dans l'épitomé de Trogue Pompée, Historiae philippicae et totius mundi origines et terrae situs, qu'Orithye était une figure clé de l'histoire d'Héraclès dans sa quête pour la ceinture d'Hippolyte.

Représentations dans les arts après l'Antiquité
Giovanni Boccacio consacre un chapitre à Orithye dans son ouvrage Sur les femmes célèbres publié en 1374.

En 1749, Anne-Marie du Boccage compose une tragédie, Les Amazones, dont Orithye est l'un des personnages principaux. Elle y capture Thésée puis en tombe amoureuse.

Orithye figure parmi les 1 038 femmes représentées dans l'œuvre d'art contemporain The Dinner Party (1979) de Judy Chicago. Son nom y est associé aux Amazones.

Notes

Source

Reine des Amazones
Progéniture d'Arès
Personne mentionnée sur The Dinner Party


text:
Capriate San Gervasio   (Cavriàt San Gervàs  in bergamasco, Capriàa San Gervàsi  in milanese e in brianzolo) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Bergamo in Lombardia. Il comune si trova a circa  a sud-ovest del capoluogo orobico.

Geografia fisica

Territorio
Situato nell'isola bergamasca, territorio dell'alta pianura bergamasca, è delimitato dai fiumi Brembo e Adda.

Il territorio comunale ha una configurazione longilinea ed è collocato lungo la sponda sinistra dell'Adda, proprio dove il fiume forma una caratteristica doppia ansa che dà vita ad un ambiente naturale ricco di vegetazione.

Ha una struttura particolarmente curiosa: da nord a sud è infatti formato da tre "gradini", su ognuno dei quali si adagia uno degli storici insediamenti urbani di San Gervasio d'Adda (a nord), Capriate d'Adda (al centro), e Crespi d'Adda (a sud).

Storia

L'antichità
Circa duemila anni fa, i Romani crearono degli insediamenti in zona, che si affiancarono ai precedenti insediamenti celtici.

Il Medioevo

Il primo documento che attesta l'esistenza del borgo risale tuttavia a qualche secolo più tardi, precisamente al 948, nel quale viene ribadito l'utilizzo e lo sfruttamento di questi terreni da parte del vescovo di Cremona, che aveva ricevuto l'investitura feudale direttamente dall'imperatore del Sacro Romano Impero.

I secoli successivi videro notevoli scontri tra le opposte fazioni di guelfi e ghibellini, che resero obbligatoria la costruzione di edifici atti alla difesa del territorio, tra i quali un castello. Inoltre, verso la fine del XII secolo, le truppe comunali di Bergamo vi costruirono un imponente fortificazione di legno utilizzata come deposito per le armi e l'artiglieria.

Il borgo fu interessato anche dalle spedizione punitive, tra le quali ebbero tragiche conseguenze quelle perpetrate da Facino Cane e da Francesco Bussone, detto il Carmagnola, culminate con la distruzione del ponte sull'Adda.

Le numerose lotte segnarono gli abitanti, sottoposti successivamente ad ulteriori scontri tra le truppe del Ducato di Milano e quelle della Repubblica di Venezia, con i primi che, guidati dalla famiglia Sforza-Visconti, ebbero inizialmente la meglio.

Età moderna
I veneti riacquisirono definitivamente il controllo della zona nel XV secolo, garantendo stabilità a livello politico per alcuni secoli.

Età contemporanea
Nel 1797 vi fu l'arrivo della dominazione francese tramite la Repubblica Cisalpina, a cui subentrarono poi gli austriaci con il Regno Lombardo-Veneto.

Nel 1889 al comune di Capriate d'Adda venne aggregata la frazione di Crespi, fino ad allora appartenente a Canonica d'Adda.

Soltanto nel 1928 il comune assunse le attuali dimensioni, quando vennero accorpati i comuni di Capriate d'Adda e San Gervasio d'Adda nel nuovo comune di Capriate San Gervasio.

Simboli
I simboli del comune sono lo stemma e il gonfalone concessi con R.D. del 26 luglio 1929.

Blasonatura stemma:

La forma dello scaglione (chiamato anche capriolo) ricorda una capriata, la travatura di sostegno dei tetti, ed è una chiara allusione alla prima parte del nome del Comune; i fusi che l'accompagnano simboleggiano il cotonificio sorto tra il 1878 e il 1930 per volontà di Silvio Crespi. Nella parte inferiore, il castello fa riferimento all'antico feudo di San Gervasio. Il fascio di folgori allude all'impianto idroelettrico costruito nel territorio.

Il gonfalone è un drappo di azzurro.

Onorificenze
L'11 luglio 2006 il Comune di Capriate San Gervasio ha ottenuto, con decreto del presidente della Repubblica, il titolo di Città.

Monumenti e luoghi d'interesse

Architetture religiose
La chiesa parrocchiale, dedicata a Sant'Alessandro. Edificata all'inizio del XX secolo in luogo di un più piccolo edificio di culto, ha conservato di esso l'altare maggiore, la via crucis e numerosi affreschi.

Altre chiese sparse sul territorio comunale meritano una citazione: la chiesa di San Gervasio e Protasio, la parrocchiale di Crespi d'Adda, l'oratorio di San Rocco e quello dei santi Siro e Sinigoldo.

Architetture civili

Nel paese sono presenti numerosi edifici civili degni di nota, tra i quali spiccano la Villa Valsecchi, sede di un ordine religioso, il Palazzo comunale ed il ponte sull'Adda.

Altro

Leolandia

A Capriate San Gervasio è situato il parco divertimenti Leolandia. Tra le principali attrazioni ci sono giostre, un rettilario e l'Italia riprodotta in miniatura.

Villaggio Operaio di Crespi d'Adda

Il luogo di maggior interesse turistico è il villaggio operaio di Crespi d'Adda.

Al riguardo il Comitato per il Patrimonio Mondiale dell'UNESCO ha accolto nel 1995 Crespi d'Adda nella Lista del Patrimonio Mondiale Protetto in quanto "Esempio eccezionale del fenomeno dei villaggi operai, il più completo e meglio conservato del Sud Europa". Il villaggio di Crespi è, nella lista dell'Unesco, il quinto sito al mondo legato al tema della storia dell'industria.

Società

Evoluzione demografica

Economia

Infrastrutture e trasporti
È presente uno svicolo dell"autostrada A4.

Fra il 1890 e il 1958 era inoltre presente una stazione della tranvia Monza-Trezzo-Bergamo dalla quale si diramava la breve tratta di collegamento con Crespi d'Adda.

Amministrazione
L'attuale sindaco è Vittorino Verdi, eletto nel 2018

Note

Voci correlate
 Crespi d'Adda
 Isola bergamasca
 Adda
 Brembo (fiume)

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Фетешти () — город в Румынии, в жудеце Яломица. Численность населения, по данным переписи 2011 года, составила 30217 человек.

История
Поселение Фетешти впервые упоминается в 1528 году в документе, опубликованном правителем Валахии Раду Афумацким. В 1868 году Фетешти стал коммуной, в 1934 году - городом, а 61 год спустя, в 1995 году, он получил статус муниципалитета. Со временем Фетешти превратился в важный перекресток и промышленный центр.

Достопримечательности
Железнодорожный мост короля Карла I, построенный в период с 1890 по 1895 годы, на линии, соединяющей Бухарест и Констанца.

Известные уроженцы
Влад, Ион (1920-1992) — румынский скульптор.

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт

Города Румынии
Яломица (жудец)


text:
Harriot F. Curtis (born 1813) was an American writer and journalist.

Early life
Harriot F. Curtis was born on September 16, 1813. Her family grew up in Kellyvale, Vermont (renamed Lowell, Vermont). Harriot Curtis moved to Lowell, Massachusetts against her parents' wishes. She began working at the Lawrence Manufacturing Company's payroll as a harness knitter in 1837.

The Lowell Offering
The Lowell Offering was a newspaper that ran from 1840 to 1845, by Abel C. Thomas. After two years, Thomas left The Lowell Offering and it landed in the hands of Harriet Farley and Harriot F. Curtis. Harriott was a writer and editor for this newspaper, the first one entirely run by women. Benita Eisler wrote an anthology on this paper trying to raise awareness of the work environment. Harriott Curtis was known for her writing of books such as Kate in Search Of a Husband, Jessie's Flirtations,  and S.S.S. Philosophy. She also wrote for newspapers such as "the Home Journal, the New York Tribune, the Lowell Journal, and the American of Lowell". Unfortunately, the editor still did not believe women were fit due to the hard labor work they face twelve hours a day. To excuse the demerits of the magazine, "the fact should be remembered that they are actively employed in the mills for more than twelve hours a day...a day of constant manual labor...must in some measure unfit the individual for full mental development" (Robinson, Hanson, 198). This further exemplifies the belief that women are unfit and under qualified, due to the fact they are forcefully placed in these mills or have to work in them as a last chance to keep their families afloat. The editors use this to excuse the woman when there are mistakes when the writers in these industries, these women, are holding up this company. Much like the common thought of how women are unfit to be paid and therefore they just are because it's up to the men who run these companies and hire the workers. They want to save money so they hire workers who seem like they don't deserve or are unfit in some way to make money due to the fact that they are women. With most of the Mill Workers being school girls, the paper represented and "portrayed the New England Girl". The law required them to be school girls or country girls in order for them to be writers in the paper, and a majority were already employed and working in the Mills, day by day.

The Lowell Weekly
Harriott F. Curtis began working as an editor in 1854 for the Lowell Weekly. The workers were respected here, you could not say that as of Lowell Offering. For a woman with little money and status who was a part of the Lowell mills in the 1830s, becoming an editor, journalist, and author was an incredible success. She used her writing to express the inequality between men and women in 19th-century society, especially as the industrial revolution swept across the globe.

Family
Curtis' sister Betsey lived in Needham, Massachusetts. She moved in here after their mother's death. She never married and much of her writing "is striking for its critique of courtship and marriage, specifically the marriage market's oppressive effect upon young women". It is learned that she does have a partner Hezekiah Morse Wead who has tried to propose to her multiple times and never succeeded to.

Influencers
Nineteenth-century women who were writers such as Lydia Maria Child, Catharine Maria Sedgwick, Sarah Grimke, and other Lowell offering contributors, influenced Harriott Curtis. Being aware of other women's work and having influences in the writing field sparked a writing revolution for feminists at the time, and for years to come. Harriott Curtis showed others that social and economic class doesn't have an influence on the skill set a writer possesses. Curtis also gave lower-class workers a voice within her work, due to the experiences she had growing up within the Mills.

Harriet Hanson Robinson
Another 19th-century writer who was close to Harriet Curtis is Harriet Hanson Robinson. In her memoir, Loom & Spindle (1898), "Harriet H. Robinson writes: I first knew Miss Curtis in about 1844, when she and Miss Farley lived in what was then Dracut...The house was a sort of literary center to those who had become interested in the Lowell Offering and it's writers...many who came...near and far...meet the 'girls'.

Selected works
 Kate in Search Of a Husband
 Jessie's Flirtations
 S.S.S. Philosophy

References

1813 births
19th-century American journalists
19th-century American women writers
American women journalists
Year of death missing
People from Lowell, Vermont
Writers from Vermont
Journalists from Vermont


text:
É a divisão da guerra eletrônica que abrange as ações de busca de interceptação, monitoração, localização eletrônica, análise, registro e difusão de informações sobre fontes de irradiação de energia eletromagnética, com o propósito de imediato reconhecimento de uma ameaça, ou a posterior utilização para atividades de inteligência.

Ver também
 Guerra electrónica

Guerra


text:
El topónimo Villamanrique puede referirse a:

Villamanrique, municipio español situado en la provincia de Ciudad Real (Castilla-La Mancha).
Villamanrique de la Condesa, municipio español situado en la provincia de Sevilla (Andalucía).
Villamanrique de Tajo, municipio español situado en la Comunidad de Madrid.

Otros términos
 Marquesado de Villamanrique, título nobiliario español.


text:
Mirsharai (en bengali : মীরসরাই) est une upazila du Bangladesh dans le district de Chittagong. En 1991, on y dénombrait  habitants.

Upazila de Chittagong


text:
Лудориите на Зак и Коди () е сериал на Disney Channel. Филмът продължава в сериала "Корабните приключения на Зак и Коди".

Излъчване
Виж: Списък с епизодите на Лудориите на Зак и Коди

Сюжет
Действията в сериала се развиват около две хлапета Зак и Коди (Дилън и Коул Спраус). Те са близнаци и живеят в хотел на име "Типтън", чийто управител е г-н Моузби. Други главни герои са Лондон Типтън (Бренда Сонг) – наследницата на "Типтън" и дъщеря на собственика Уилфред Типтън. Маделин "Мади" (Ашли Тисдейл) – продавачка на сладки неща в хотела и ученолюбива ученичка. Главен герой е и майка им – Кери (Ким Роудс) която пее в хотела. Най-добрите приятели на близнаците са Макс (Алисън Стоунър) и момче с прякора "Глиста".

Герои
 Зак Мартин – по-забавния от братята и е зле с оценките. Винаги му идват странни идеи. Тези идеи повечето пъти включват пари. Влюбен е в Мади. Той харесва и други момичета, за разлика от Коди. Добър е в свалките и се облича много модерно.
 Коди Мартин – по-добрия в оценките. Умен и интелигентен е, печели научни конкурси и е добър готвач.
 Лондон Типтън – богатата дъщеря на собственика. Доста e глупава. Не може да изтърпи и час, без да си купи нещо. Има си куче на име Ивана, което не яде кучешка храна, а само изтънчени ястия.
 Мади Фицпатрик – продавачката на сладки и бонбони в хотела. Зак я харесва, но тя него не. За нея ученето е на първо място. Много грижовно и интелигентно момиче.
 Марион Моузби – управителя на хотел Типтън. Него го интересува само всичко да е наред в хотела.
 Естебан – пиколото на хотела, приятел е на Зак и Коди и въобще не умее да пази тайни, но върши и добри дела. Има домашен любимец – пиле, което се казва Дъдли.
 Мюриел – най-мързеливата чистачка. Мисли за ядене и пари. Често е заспала.
 Аруин Хохаузер – несръчен майстор на технологията, който харесва Кери. Приятел на Зак и Коди. Има алергия към коне.
 Кери Мартин – Тя е майката на близнаците и кабаретна певица. Бързо се ядосва като чуе за белята на синовете си.

Специални гостуващи звезди в сериала
 Крис Браун - играе себе си (еп. Doin' Time in Suite 2330)
 Майли Сайръс - Хана Монтана (еп. That's So Suite Life of Hannah Montana)
 Зак Ефрон -  умникът Тревър (еп. Odd Couples)
 Джеси Макартни -  играе себе си (еп. Rock Star in the House)
 ДъВероникъс -  играят себе си (еп. The Suite Life Goes Hollywood Part 2)
 Ванеса Хъджинс – съученичката на Мади – Кори, която много харесва Лондон
 Селена Гомез –  играе Гуен (съученичка на Зак и Коди) (еп. A Midsummer's Nightmare)
 Камила и Ребека Русо – близначките Джанис и Джесика (1 еп.)

В България
В България сериалът започва излъчване на 19 септември 2009 г. по Disney Channel. Излъчени са първи и втори сезон. Ролите се озвучават от Живка Донева, Вилма Карталска, Станислав Димитров и Петя Абаджиева.

Вижте също
 Корабните приключения на Зак и Коди

Външни препратки
 Официален сайт на Disney Channel

Сериали на Дисни


text:
Die Kommunalwahlen in Estland 2013 fanden am 20. Oktober 2013 statt. Gewählt wurden die Organe der örtlichen Selbstverwaltungen, darunter auch die Gemeinderäte und Bürgermeister. Es waren insgesamt 2.951 Mandate zu vergeben. Der Wahlturnus ist im Vierjahresrhythmus geregelt.

Teilnehmer
Zu den Wahlen traten an:
 6 Parteien
 101 Unabhängige Kandidaten
 292 Wahlbündnisse von Bürgern

Landesweites Ergebnis

Als Wahlsieger ging die Estnische Zentrumspartei mit leichten Stimmengewinnen im Vergleich zur letzten Wahl hervor.

Weblinks
 Staatliche Wahlkommission VVK (estnisch und englisch)

Einzelnachweise

2013
Estland


text:
Hancock County er et county i den amerikanske delstat Mississippi. Befolkningen er på 43.929 personer.

NASAs store testcenter John C. Stennis Space Center er beliggende ved Pearl River i countiet.

Referencer

Counties i Mississippi


text:
Niilo Nikunen (14 June 1913 – 19 July 1991) was a Finnish skier. He competed in the Nordic combined event at the 1936 Winter Olympics.

References

External links

1913 births
1991 deaths
Finnish male Nordic combined skiers
Olympic Nordic combined skiers of Finland
Nordic combined skiers at the 1936 Winter Olympics
People from Lemi
Sportspeople from South Karelia
20th-century Finnish people


text:
Извори могу бити:
 Извор, место на земљиној површини где извире подземна вода, множина су извори

Насеља:
 Извори (Звечан), насеље у општини Звечан, Србија
 Извори (Цетиње), насеље у општини Цетиње, Црна Гора

Види још
 Извор (вишезначна одредница)


text:
Henryk Połowniak pseud. Zygmunt (ur. 24 grudnia 1914 w Nietulisku Dużym, zm. 17 sierpnia 1971 w Warszawie) – żołnierz Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, dowódca 1 Brygady AL im. Ziemi Kieleckiej, pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys
Pochodził z rodziny chłopskiej; był synem Jana i Rozalii z Byków. W 1930 wstąpił do ZMW "Wici". W młodym wieku był robotnikiem budowlanym i drogowym w Starachowicach, 1935–1936 odbywał służbę wojskową w 2 pułku piechoty Legionów, następnie pracował w fabryce amunicji w Starachowicach. Ukończył szkołę podoficerską w Jarosławiu.

Jako kapral brał udział w kampanii wrześniowej pod Pilznem, Tarnowem, Przemyślem i Lwowem, dowodząc plutonem zwiadu w 17 pułku piechoty. Dostał się do niewoli, jednak po kilku tygodniach zbiegł z obozu jenieckiego w Przeworsku. Od czerwca 1942 członek PPR i GL. W grudniu 1942 został aresztowany i uwięziony w Pińczowie, skąd w lutym 1943 zbiegł. Członek sztabu GL dzielnicy Kunów, a od marca 1943 partyzant oddziału GL im. Mariana Langiewicza. Później dowodził oddziałem GL im. Józefa Sowińskiego. 15 sierpnia 1943 oddział ten wykoleił pociąg ze zbożem kontyngentowym na linii Kunów-Ostrowiec Świętokrzyski, 27 sierpnia 1943 rozbił obóz Baudienstu w Jasicach, uwalniając 550 więźniów, a 21 lutego 1944 rozbroił niemiecko-własowski posterunek w Bodzechowie. Od 3 grudnia 1943 dowodził 7 (Radomskim) Okręgiem GL-AL. 5 lutego 1944 Dowództwo Główne AL mianowało go kapitanem. 9 czerwca 1944 "Zygmunt" dowodził walką trzech oddziałów AL pod wsią Janik koło Ostrowca. Od lata 1944 był majorem AL, a od 13 lipca 1944 dowodził 1 Brygadą AL im. Ziemi Kieleckiej (do stycznia 1945). 29–30 września 1944 dowodził połączonymi brygadami AL obwodu kieleckiego (ok. 1500 ludzi) w bitwie pod Gruszką.

W styczniu 1945 został przydzielony do służby w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Był zastępcą szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach. 1947–1949 studiował w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a następnie do 1953 był dowódcą jednostek Wojsk Ochrony Pogranicza w Ustce i Nowym Sączu. W grudniu 1957 ukończył Technikum dla Robotników Wysuniętych w Bytomiu. 1953–1958 pracował w Hucie im. Lenina, po czym ponownie służył w WP. Mianowany pułkownikiem, pracował najpierw w Sztabie Generalnym WP, później (1960–1961) w Międzynarodowej Komisji do spraw Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. Absolwent Wyższego Kursu Doskonalenia Oficerów w Akademii Sztabu Generalnego WP im. Karola Świerczewskiego. 1965–1969 attaché PRL w Sofii, a 1969–1971 służył w Głównym Zarządzie Politycznym WP. Absolwent (1970) Wydziału Pedagogiczno-Politycznego Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego.

Członek Zarządu Głównego i Sekretariatu Zarządu Głównego ZBoWiD. Autor wielu pamiętników.

Jego pięciu braci – Bolesław, Władysław, Marian, Stefan i Czesław – również było partyzantami GL-AL.

Pochowany 20 sierpnia 1971 z honorami wojskowymi w Alei Zasłużonych na cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera B2-tuje-10). W pogrzebie udział wzięli m.in. członek Biura Politycznego KC PZPR, prezes Zarządu Głównego ZBoWiD gen. dyw. Mieczysław Moczar, wiceminister obrony narodowej, szef Sztabu Generalnego WP gen. dyw. Bolesław Chocha oraz szef Głównego Zarządu Politycznego WP gen. dyw. Jan Czapla. W imieniu kierownictwa MON Zmarłego pożegnał kontradmirał Józef Sobiesiak, a w imieniu ZBoWiD płk Eugeniusz Wiślicz-Iwańczyk.

11 czerwca 1972 nazwano jego imieniem szkołę podstawową w Kunowie. Do 2016 był patronem ulicy w Kielcach.

Odznaczenia
 Order Sztandaru Pracy II klasy
 Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1946
 Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
 Krzyż Partyzancki
 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
 komplet Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
 Odznaka "Za zasługi dla Kielecczyzny"

Przypisy

Bibliografia
 Józef Bolesław Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942-1971, Warszawa 1971
 Polski Słownik Biograficzny t. XXVII, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1983
 Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa 2003
 Żołnierz Wolności, 21 sierpnia 1971, str. 2

Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego
Attachés wojskowi PRL
Członkowie Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici
Dowódcy okręgów Gwardii Ludowej
Funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego
Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim
Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
Odznaczeni Medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy
Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
Oficerowie Armii Ludowej
Oficerowie Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego
Podoficerowie II Rzeczypospolitej
Politycy PPR
Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego
Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
Urodzeni w 1914
Zmarli w 1971


text:
Aniconisme is de afwezigheid van afbeeldingen, in het bijzonder van afbeeldingen van God en van levende wezens. Vaak wordt het zelfs omschreven als een verbod op de aanwezigheid van afbeeldingen.
Het woord is afkomstig uit het Oudgriekse εἰκών voor 'afbeelding', voorafgegaan door het negatieve voorvoegsel an-.  Zowel het jodendom, het christendom als de islam kennen een aniconische traditie.

Aniconisme in de islam
Afbeeldingen van God komen in de islamitische traditie niet voor. God is in de islam ook volkomen transcendent en moet zeker niet als mens, zoals soms binnen het christendom, worden voorgesteld.

Hoewel in soennitische kringen een streng verbod wordt geaccepteerd op het afbeelden van de profeet Mohammed, wordt dat verbod door sjiieten meestal verworpen. Dit omdat het niet zou blijken uit verzen uit de Koran. Soms wordt in die traditie Mohammeds gezicht niet afgebeeld. Volgens soennieten is het afbeelden van profeten niet toegestaan, omdat dit zou kunnen leiden tot idolatrie en aanbidding, terwijl juist enkel God vereerd mag worden. In de meest strikte interpretaties geldt dit zelfs voor afbeeldingen van levende wezens in het algemeen.

Tekeningen van mensen, dieren en planten komen bij de decoratie van gebouwen maar beperkt voor. In de vroege islam, in de tijd van de dynastie van de Omajjaden werden nog diverse schilderingen en mozaïeken van mensen, dieren en planten gemaakt. Voorbeelden hiervan zijn onder andere het badhuis Quseir Amra en de Grote moskee van Damascus, beide uit het begin van de 8e eeuw.

Het was kalief Yazid II die in 721 verklaarde dat afbeeldingen van mensen verboden waren.

Zie ook
Iconoclasme

Beeldende kunst
Religieuze kunst
Iconoclasme


text:
Esistono più comuni francesi con questo nome

Juillé – Charente
Juillé – Sarthe
Juillé – Deux-Sèvres