text:
Viterbo University is a private Catholic university in La Crosse, Wisconsin. Founded in 1890 by the Franciscan Sisters of Perpetual Adoration, Viterbo is home to three colleges with nine schools offering 48 academic programs at the associate, bachelor's, master's, and doctoral levels.

Viterbo is one of 23 Franciscan universities in the United States, with 2,521 undergraduate and graduate students and over 23,000 alumni. As of 2020, Viterbo's endowment was a record $55.7 million. Viterbo is a member of the NAIA and the North Star Athletic Association; its athletic teams are known as the V-Hawks.

History
In 1890, the Franciscan Sisters of Perpetual Adoration founded St. Rose Normal School, a school to prepare religious sisters to teach in elementary schools. College courses were later introduced in 1923 as Viterbo began laying the foundation to evolve into a four-year degree-granting institution. About 10 years later, Viterbo developed a four-year college program, and by the 1931-32 school year became known as St. Rose Junior College with authorization from the University of Wisconsin–Madison. By 1939, Viterbo received approval as a four-year degree-granting institution for the preparation of teachers for elementary schools  Around this time, the school was renamed Viterbo College, reflecting its evolving and expanding educational offerings. In 1940, Viterbo College held its first commencement exercises with certification from the State Department of Public Instruction.

During the 1950s, Viterbo continued to expand its liberal arts offerings and in 1952 it received accreditation from the University of Wisconsin Committee on College Accreditation, becoming a four-year liberal arts college. Since 1954, Viterbo had been accredited by the North Central Association of Colleges and Secondary Schools. Today it is fully accredited by the Higher Learning Commission, among many other commissions and groups.

On September 4, 2000, the college was renamed Viterbo University to reflect its growth into a comprehensive university with robust graduate and undergraduate offerings, including outreach programs. In 2013, the university's first doctoral program was introduced, in nursing practice.

Campus

Viterbo's campus is on 21 acres of land in the Midtown district of La Crosse, Wisconsin, minutes from the city's downtown. The urban, 18-building campus is landlocked within the city's Washburn neighborhood. Viterbo also has a satellite campus in Des Moines, Iowa.

Centered around the historic St. Rose of Viterbo Convent, originally built in 1871 and rebuilt in 1923 after a fire, Viterbo's campus is compact. The first building to bear the Viterbo name hosted its first classes in January 1942. In 1972, the building was named Murphy Center in honor of W. Leo Murphy, a longtime Viterbo supporter and the first chair of the Board of Advisors.

In 1971, Viterbo's Fine Arts Center was completed. In 1987, the Varsity Athletic Center was built. In 2004, the D.B. and Marge Reinhart Center for Ethics, Science, and Technology was completed, and in 2005 the Amie L. Mathy Center expansion to the 1987 athletics building was completed. The Mathy Center is a collaboration between Viterbo and the local Boys and Girls Clubs of La Crosse—the first such effort in the country. A remodeling of the Todd Wehr Memorial Library within the main academic building, Murphy Center, was completed in 2006, and the school bookstore was remodeled in the summer of 2006. Between 2009 and 2011, the Student Union was remodeled at the expense of the Student Government Association, in collaboration with the Residence Hall Council. The remodel included upgrades to the security desk, flooring, computer area, television, and furniture.

The School of Nursing Building, which opened in 2011, has simulation labs dedicated to critical care, medical/surgical, maternal newborn care, child health care, nutrition and dietetics. Since 2013, Viterbo has shared space at the Weber Center for the Performing Arts, a 30,000-square-foot facility in downtown La Crosse, and the newest university facility.

The Viterbo University facilities in operation are:

 San Damiano Chapel (1914, built as St. Wenceslaus Catholic Church)
 Sister Thea Bowman Center, home to campus ministry (1926, built as St. Wenceslaus Catholic Church rectory)
 Murphy Center (1941)
 Brophy Center (1954, built as St. Wenceslaus School)
 Marian Hall (1957)
 Bonaventure Hall (1965)
 Fine Arts Center (1970)
 Treacy House (1975)
 McDonald Terrace (1975)
 Varsity Athletics Center (1987)
 Rose Terrace (1997)
 Outdoor Athletics Complex (1998)
 Physical Plant Building (2001)
 D.B. and Marge Reinhart Center for Ethics, Science, and Technology (2003)
 Amie L. Mathy Center for Recreation and Education (2005)
 School of Nursing Building (2011)
 Clare Apartments (2012)
 Weber Center for the Performing Arts (2013)

Student demographics
As of fall 2020, 2,521 students were enrolled at Viterbo. There were 1,630 undergraduates and 891 graduate students. Viterbo has a student/faculty ratio of 11:1 and an average class size of 16.

Athletics
Viterbo's athletic teams are called the V-Hawks. The university is a member of the National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), primarily competing in the North Star Athletic Association (NSAA) since the 2015–16 academic year; while its men's volleyball team competes as an affiliate member in the Chicagoland Collegiate Athletic Conference (CCAC). The V-Hawks competed in the defunct Midwest Collegiate Conference (MCC) from 1989–90 to 2014–15, when the conference dissolved.

Viterbo competes in 20 intercollegiate varsity sports. Men's sports include baseball, basketball, bowling, cross country, golf, soccer, track & field (indoor and outdoor) and volleyball; women's sports include basketball, bowling, cross country, golf, soccer, softball, track & field (indoor and outdoor) and volleyball; and co-ed sports include competitive dance and eSports.

Notable alumni
 Dolores Balderamos-Garcia, Belizean politician
 Thea Bowman, Catholic religious sister, teacher and scholar
 Jorge Espat, Belizean politician
 Damian Miller, former Major League Baseball catcher
 Michelle Rifenberg, Minnesota state legislator
 Barry Lee Moe, Emmy Award-winning hairstylist

Notable faculty
Thea Bowman
Richard Ruppel

See also

St. Rose of Viterbo Convent
University of Wisconsin–La Crosse
Western Technical College

References

External links

 Official athletics website

Franciscan universities and colleges
Catholic universities and colleges in Wisconsin
Buildings and structures in La Crosse, Wisconsin
Education in La Crosse County, Wisconsin
Former women's universities and colleges in the United States
Association of Catholic Colleges and Universities
Educational institutions established in 1890
1890 establishments in Wisconsin
Roman Catholic Diocese of La Crosse


text:
Васи́ль Фе́дорович Турчи́н (  —  ) — радянський військовик часів Другої світової війни, сержант. Герой Радянського Союзу (1945).

Життєпис
Народився 5 липня 1922 року в селищі Нова Прага, нині Олександрійського району Кіровоградської області, в селянській родині. Українець. У 1937 році закінчив місцеву семирічку й працював у колгоспі «Червоний прапор». З 1939 року очолював комсомольську організацію колгоспу.

До лав РСЧА призваний Новопразьким РВК в липні 1941 року. Закінчив курси кулеметників у Ворошиловграді. На фронтах німецько-радянської війни з листопада 1941 року. Воював на Західному, Центральному, Брянському і 1-у Білоруському фронтах. Чотири рази був поранений. Член ВКП(б) з 1945 року.

Особливо командир обслуги станкового кулемета 3-го кавалерійського ескадрону 12-го гвардійського кавалерійського полку 3-ї гвардійської кавалерійської дивізії 2-го гвардійського кавалерійського корпусу сержант В. Ф. Турчин відзначився при проведенні Берлінської операції. 22 квітня 1945 року під час форсування річки Шпрее під сильним рушнично-кулеметним і артилерійським вогнем супротивника першим змайстрував з підручних засобів плот і на ньому разом з кулеметом і обслугою переправився на західний беріг. Зайнявши вогневий рубіж, вогнем кулемета відбив дві контратаки ворога, знищивши при цьому до 50 ворожих солдатів. Після того, як вибули в ладу навідник кулемета і його помічник, вів щільний вогонь по супротивнику, доки не скінчились набої. В критичний момент бою, коли ворог наблизився впритул до позиції, сержант Турчин гранатами і вогнем з автомата знищив ще 8 солдатів ворога. Після того, як піднощик приніс коробки з патронами, продовжував вести кулеметний вогонь до підходу підкріплення.

У 1946 році демобілізувався. Мешкав у Калінінграді, працював на м'ясокомбінаті, в риболовецькому порту, в транспортній конторі зв'язку. Помер 3 листопада 1980 року.

Нагороди
Указом Президії Верховної Ради СРСР від 31 травня 1945 року за зразкове виконання бойових завдань командування на фронті боротьби з німецько-фашистськими загарбниками та виявлені при цьому відвагу і героїзм, сержантові Турчину Василю Федоровичу присвоєне звання Героя Радянського Союзу з врученням ордена Леніна і медалі «Золота Зірка».

Також був нагороджений орденом Червоної Зірки (08.02.1945) і медалями.

Література
 Чабаненко В. В. «Прославлені у віках: Нариси про Героїв Радянського Союзу — уродженців Кіровоградської області». — Дніпропетровськ: Промінь, 1983, стор. 314–316.

Примітки

Посилання
 Біографія на сайті «Az-libr.ru»

Уродженці Нової Праги
Радянські кавалеристи Другої світової війни
Герої Радянського Союзу — українці
Герої Радянського Союзу — уродженці України
Члени КПРС
Померли в Калінінграді
Поховані в Калінінграді

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Teresinha Landeiro (Azeitão, 1996) é uma fadista portuguesa, vencedora do Concurso de Fado Amador de Odivelas, que em 2023 foi uma das autoras convidadas do Festival RTP da Canção.

Biografia
Teresinha Landeiro nasceu no dia 6 de Março de 1996, em Azeitão.

Tem 11 anos quando ouve pela primeira fado e no ano seguinte, no dia do seu aniversário, a mãe levou-a a ouvir Ana Moura cantar na casa de fados Casa de Linhares (também conhecida como Bacalhau de Molho). Após ouvi-la cantar foi falar com ela e disse-lhe que costumava cantar as canções dela em casa. Sendo de seguida convidada a cantar por Jorge Fernando, que acompanhava à viola, Ana Moura. É assim que com 12 anos, canta pela primeira vez em publico numa casa de fados.  É também nesta noite que conhece a fadista Raquel Tavares que se torna uma referência para ela.

Conhece outras figuras do fado, entre elas Carminho e Hélder Moutinho que fazem com que cante pela primeira vez, com apenas 16 anos, na casa de fados Mesa de Frades, do guitarrista Pedro de Castro, no dia 8 de Junho de 2008. Acaba por se tornar uma das fadistas residentes desta casa.  Nessa noite conhece outros nomes da música portuguesa, nomeadamente Rui Veloso e a fadista Celeste Rodrigues que se torna outra das suas referências e quem acompanhará no concerto que esta dá no Tivoli, ao lado de nomes como Helder Moutinho, Katia Guerreiro, Fábia Rebordão, entre outros.

Confrontada com o facto de a maior das pessoas que a cercavam, acharem que grande parte das letras dos fados não eram adequados para a sua idade, começa a escrever as suas próprias letras com 13 anos, com base nas suas próprias experiências.

Dá o seu primeiro concerto no Ritz Club, no qual tem como convidada a fadista Teresa Câmara. Integra o projecto Saudade no Futuro, composto por outros 8 jovens com idades entre os 8 e os 17 anos, sendo uma das vozes deste grupo, ao lado de Ana Rita Prada, Barbara Santos, Beatriz Felício e Diana Vilarinho. A parte instrumental estava a cargo de Bernado Viana, Gaspar Varela, Micael Gomes, Pedro Dias e Pedro Saltão.

Tem 18 anos quando o Museu do Fado convida-a a cantar na edição de 2013 do ciclo Há Fado no Cais, organizado em parceria com o Centro Cultural de Belém; e participa no ciclo Novos Valores do Fado da Casa da Música, no Porto.

Grava o seu primeiro disco a solo em 2018. Produzido por Pedro de Castro e com alguns poemas seus, recebe o título de Namoro.  Grava o seu segundo disco, Agora, dois anos mais tarde. Nele presta homenagem à fadista Celeste Rodrigues com o tema Xaile e que conta com a participação do bisneto desta, o guitarrista Gaspar Varela.

Em 2023, participa como autora convidada no Festival RTP da Canção, para o qual escreve a letra do tema Enquanto É Tempo, que apresentará na 2ª semifinal ao lado de Pedro de Castro, autor da música. Fica em 4º lugar não ficando qualificada para a final.

Prémios e Reconhecimento
Participa na edição de 2008 da Grande Noite do Fado, no mesmo ano vence o Concurso de Fado Amador de Odivelas e da Associação Cultural O Fado (ACOF) e fica em 2º lugar no Concurso Fado dos Bairros, promovido pela Gebalis.

Em 2014, o então Presidente da República Portuguesa, Aníbal Cavaco Silva, convidou-a a participar nas Comemorações do Dia de Portugal (10 de Junho), que tiveram lugar na Guarda.

Discografia
Entre a sua discografia encontram-se:

Albuns de estúdio:
 2018 – Namoro, editora Sony Music
 2021 – Agora, editora Sony Music
Singles:
 2018 – Santo António traiçoeiro (Fado fininho)
 2018 – Teus olhos nos meus (Fado perseguição)
 2019 – Apenas sombra
 2021 – O tempo
 2021 – Amanhã
 2022 – A lei da recompensa, feat Salvador Sobral
Colectivos

 2012 - Saudade no Futuro, editado pela IPlay

Referências

Ligações Externas
 RTP Palco | Teresinha Landeiro, no programa Viva a Música da Antena 1, de Armando Carvalhêda (2020)
 Jornal Expresso | Teresinha Landeiro no podcast As Mulheres não existem (2022)
 Festival da Canção | Tema Enquanto é Tempo, interpretação e letra de Teresinha Landeiro e música de Pedro de Castro (2023)
 Antena1 | Operação "Celeste 100" - Teresinha Landeiro canta Celeste Rodrigues nas comemorações do seu centenário (2023)

Fado
Cantores de fado
Participantes no Festival RTP da Canção


text:
Alien Convergence – Angriff der Drachenbiester (Originaltitel: Alien Convergence – Battle in the Sky) ist ein US-amerikanischer Science-Fiction-Film mit Horrorfilmelementen von Rob Pallatina aus dem Jahr 2017. Produziert wurde er von The Asylum.

Handlung
Die USA werden von drei großen Meteoriten getroffen, die die komplette Stromversorgung und das Handynetz ausfallen lassen. Die Himmelskörper entpuppen sich wenig später als Transportmittel einer geflügelten und Feuer speienden außerirdischen Lebensform. Schon bald fallen sie über die Menschen her. Wenig später werden sie Stargoyles getauft.

Daraufhin entsendet die United States Air Force eine Spezialeinheit unter Führung von Emma Harper. Sie befehligt eine Kampfjeteinheit, die ihre Gefährten über neurologische Impulse steuern. Ihr eigener Vater, Benjamin Robbins, einst ein gefeierter Pilot, nun auf einen Rollstuhl angewiesen, ist erst gegen die Kompanie, schließt sich dieser dann aber auch an. Auf seinem ersten Kampfeinsatz muss er feststellen, dass die Monster sich zu einem einzigen Individuum vereinigt haben.

Parallel dazu erhalten sie die Kenntnis, dass die Monster gegen hohe Kälte empfindlich sind. Bei einem weiteren Kampfeinsatz kommt der talentierte Pilot Ishiro Tsubaraya ums Leben, ermöglicht seinen Kameraden allerdings den erfolgreichen Angriff auf das Monster mit einem Stickstoff-Sprengkörper. Als die außerirdische Kreatur davon am Kopf getroffen wird, stürzt sie tot vom Himmel.

Hintergrund
Der Film erschien am 27. Juni 2017, knapp einen Monat nach dem Kinostart von Alien: Covenant, im US-amerikanischen Videoverleih. Am 10. November 2017 begann der Videovertrieb in Deutschland.

Die Studioszenen wurden in der kalifornischen Stadt Glendale aufgenommen. Die Aufnahmen des Militärstützpunktes wurden auf dem Whiteman Airport in Pacoima, einem Stadtteil von Los Angeles, realisiert. Weiterer Drehort war die Koch's Movie Ranch in Acton.

Rezeption

Cinema bezeichnet den Film als billigen Abklatsch von Alien: Covenant. Tatsächlich kann der Film als dessen Mockbuster eingestuft werden. Final spricht Cinema von der gewohnten Asylum-Enttäuschung.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2017
US-amerikanischer Film
Science-Fiction-Film
Horrorfilm
Mockbuster


text:
Den 88. udgave af Tour de France blev arrangeret i perioden 7. – 29. juli 2001.

Touren startede i Frankrig, men var i Belgien i løbet af den første uge. Afslutningen var på Champs-Élysées i Paris.

Den store favorit var den uretmæssige vinder fra 1999 og 2000, amerikaneren Lance Armstrong. Hans største konkurrent, som året før, ville sandsynligvis blive tyskeren Jan Ullrich. Andre kandidater var Joseba Beloki (Spanien), Christophe Moreau (Frankrig) og Francesco Casagrande (Italien).  Blandt de som ikke startede fordi deres hold ikke var taget ud, var schweizeren Alex Zülle, den italienske klatrer Marco Pantani og den italienske sprinter Mario Cipollini.

Armstrong vandt uretmæssigt sin tredje sammenlagte sejr i træk, mens Erik Zabel vandt pointkonkurrencen og dermed sin sjette grønne trøje i træk.

Etaperne

Trøjernes fordeling gennem løbet

2001
Cykelløb i 2001


text:
Dicksonia thyrsopteroides Mett. is a species of tree ferns native to the island of New Caledonia (Nouvelle Caledonie) in the Pacific. It is a member of the family Dicksoniaceae.

References

Dicksoniaceae
Endemic flora of New Caledonia
Ferns of Oceania


text:
Min (Egyptian mnw) is an ancient Egyptian god whose cult originated in the predynastic period (4th millennium BCE).  He was represented in many different forms, but was most often represented in male human form, shown with an erect penis which he holds in his right hand and an upheld left arm holding a flail.

Myths and function

Min's cult began and was centered around Coptos (Koptos) and Akhmim (Panopolis) of upper Egypt, where in his honour great festivals were held celebrating his "coming forth" with a public procession and presentation of offerings.  His other associations include the eastern desert and links to the god Horus. Flinders Petrie excavated two large statues of Min at Qift which are now in the Ashmolean Museum and it is thought by some that they are pre-dynastic.  Although not mentioned by name, a reference to "he whose arm is raised in the East" in the Pyramid Texts is thought to refer to Min.

His importance grew in the Middle Kingdom when he became even more closely linked with Horus as the deity Min-Horus. By the New Kingdom he was also fused with Amun in the form of Min-Amun, who was also the serpent Irta, a kamutef (the "bull of his mother" - a god who fathers himself with his own mother). Min as an independent deity was also a kamutef of Isis. One of Isis's many places of cult throughout the valley was at Min's temple in Koptos as his divine wife. Min's shrine was crowned with a pair of bull horns.

As the central deity of fertility and possibly orgiastic rites, Min became identified by the Greeks with the god Pan. One feature of Min worship was the wild prickly lettuce Lactuca serriola (the domestic version of which is Lactuca sativa (lettuce)), which has aphrodisiac and opiate qualities and produces latex when cut, possibly identified with semen. He also had connections with Nubia.  However, his main centers of worship remained at Coptos and Akhmim (Khemmis).

Male deities as vehicles for fertility and potency rose to prevalence at the emergence of widespread agriculture. Male Egyptians would work in agriculture, making bountiful harvests a male-centered occasion. Thus, male gods of virility such as Osiris and Min were more developed during this time. Fertility was not associated with solely women, but with men as well, even increasing the role of the male in childbirth. As a god of male sexual potency, he was honoured during the coronation rites of the New Kingdom, when the Pharaoh was expected to sow his seed—generally thought to have been plant seeds.  At the beginning of the harvest season, his image was taken out of the temple and brought to the fields in the festival of the departure of Min, the Min Festival, when they blessed the harvest, and played games naked in his honour, the most important of these being the climbing of a huge (tent) pole. This four day festival is evident from the great festivals list at the temple of Ramses III at Medinet Habu.

Cult and worship in the predynastic period surrounding a fertility god was based upon the fetish of fossilized belemnite. Later symbols widely used were the white bull, a barbed arrow, and a bed of lettuce, that the Egyptians believed to be an aphrodisiac. Egyptian lettuce was tall, straight, and released a milk-like sap when rubbed, characteristics superficially similar to the penis. Lettuce was sacrificially offered to the god, then eaten by men in an effort to achieve potency. Later pharaohs would offer the first fruits of harvest to the god to ensure plentiful harvest, with records of offerings of the first stems of sprouts of wheat being offered during the Ptolemaic period.

Civilians who were not able to formally practice the cult of Min paid homage to the god as sterility was an unfavorable condition looked upon with sorrow. Concubine figurines, ithyphallic statuettes, and ex-voto phalluses were placed at entrances to the houses of Deir el-Medina to honor the god in hopes of curing the disability.  Egyptian women would touch the penises of statues of Min in hopes of pregnancy, a practice still continued today.

Appearance
In Egyptian art, Min is depicted as an anthropomorphic male deity with a masculine body, covered in shrouds, wearing a crown with feathers, and often holding his erect penis in his left hand and a flail (referring to his authority, or rather that of the Pharaohs) in his upward facing right hand. Around his forehead, Min wears a red ribbon that trails to the ground, claimed by some to represent sexual energy. The legs are bandaged because of his chthonic force, in the same manner as Ptah and Osiris. His skin was usually painted black, which symbolized the fertile soil of the Nile.

Family
In Hymn to Min it is said:

Min, Lord of the Processions, God of the High Plumes, Son of Osiris and Isis, Venerated in Ipu...

Min's wives were Iabet and Repyt (Repit).

Isis is the mother of Min as well as his wife.

Ejaculation in the Nile urban legend
There have been controversial suggestion by authors ,such as British journalist Jonathan Margolis, that the Pharaoh was expected to demonstrate that he could ejaculate—and thus ensure the annual flooding of the Nile as part of a Min festival.No hard evidence of this exists according to Egyptologists Kara Cooney, professor of ancient Egyptian art and architecture at UCLA, and her colleague Jonathan Winnerman, however it is possible that the myth originated from a misintepretation of a different festival.

See also
 List of Egyptian deities

References

Further reading
 McFarlane, Ann. (1995). The God Min to the End of the Old Kingdom. Australian Center for Egyptology. .

External links

 Site on Min, with some pictures

Egyptian gods
Fertility gods
Harvest deities
Priapists
Love and lust deities
Love and lust gods


text:
Liriomyza commelinae este o specie de muște din genul Liriomyza, familia Agromyzidae, descrisă de Frost în anul 1931. Conform Catalogue of Life specia Liriomyza commelinae nu are subspecii cunoscute.

Referințe

Liriomyza


text:
Daniel Norouzi (født 3. januar 1992) er en dansk professionel fodboldspiller.

I juli 2013 indgik Brøndby IF og Vejle Boldklub en aftale om at Norouzi spiller sæsonen 2013/14 i Vejle B på en lejeaftale. Norouzi fik ikke forlænget sin kontrakt i Brøndby IF og den 30. juni 2014 kunne Vejle Boldklub meddele at klubben havde sikret sig ham på en toårig kontrakt.

Eksterne henvisninger

 Daniel Norouzis profil på Brøndby IFs hjemmeside
 Daniel Norouzi, all-time Superstats.dk

Referencer

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub


text:
Liezel Huber (született Horn) (Durban, 1976. augusztus 21. –) páros világelső, hétszeres Grand-Slam-tornagyőztes, párosban háromszoros évvégi világbajnok, olimpikon, dél-afrikai-amerikai teniszezőnő. 2007. augusztus 12-ig dél-afrikai, ezt követően amerikai színekben versenyzett.

1993-ban kezdte profi pályafutását, 53 páros WTA-tornát nyert meg, emellett 11 ITF-tornán végzett az első helyen. Párosban először 2007. november 12-én került a világranglista élére, és megszakításokkal 2012. szeptember 19-ig összesen 199 héten keresztül állt ott. Öt alkalommal nyert Grand Slam-tornát párosban, ebből kettőt Wimbledonban (2005, 2007), egyet az Australian Openen (2007), és kétszer volt bajnok az US Openen (2008, 2011). Emellett 2005-ben döntős volt a Roland Garroson, de ezen nem sikerült nyernie, így a karrier Grand Slam-hez ez a győzelem hiányzik. Vegyes párosban két Grand Slam-tornagyőzelmet aratott: 2009-ben a Roland Garroson és 2010-ben a US Openen. 2003 óta csak párosban játszik a tornákon.

1998−2003 között a dél-afrikai válogatottban, 2008−2013 között az Amerikai Egyesült Államok válogatottjában szerepelt a Fed-kupa versenysorozatában.

2000-ben a Dél-afrikai Köztársaság képviseletében, 2008-ban és 2012-ben az Amerikai Egyesült Államok csapatában szerepelt párosban az olimpiai játékokon.

1992-ben az Egyesült Államokba költözött, ahol egy dél-karolinai teniszakadémia növendéke lett. 2000-ben házasodott össze az amerikai Tony Huberrel, ezt követően kezdte használni a Liezel Huber nevet. 2007-ben kapta meg az amerikai állampolgárságot.

2017. áprilisban jelentette be visszavonulását.

Grand Slam döntői

Páros

Győzelmek (5)

Elveszített döntői (5)

Vegyes páros

Győzelmek (2)

Elveszített döntői (3)

WTA-döntői

Páros

Győzelmei (53)

* 2009-től megváltozott a tornák rendszere. Az egymás mellett azonos színnel jelölt tornatípusok között nincs teljes mértékű megfelelés.

Elveszített döntői (39)

Eredményei Grand Slam-tornákon

Páros

Év végi világranglista-helyezései

Jegyzetek

Források

További információk
 Liezel Huber/Lisa Raymond – páros profil

Dél-afrikai teniszezők
Amerikai teniszezők
Dél-afrikai olimpikonok
Amerikai olimpikonok
1976-ban született személyek
Grand Slam-győztesek (tenisz)
Világelső teniszezők
Dél-afrikai nők
Amerikai nők
Houstoniak
Élő személyek
WTA Finals résztvevője
Durbaniak


text:
Старый город в Орхусе (музей) (дат. Den Gamle By) — музей под открытым небом, расположенный в городе Орхусе в Дании. Старый город является национальным музеем городской культуры и истории. Экспозиция под открытым небом включает 75 подлинных зданий, перевезенных с разных частей страны.

История
В 1914 году Старый город был впервые открыт для публики под названием «Старый дом мэра» на территории . Первое здание («Старый дом мэра») было построено в стиле датского Ренессанса в 1597 году в Орхусе. Начиная с XVI века строение принадлежало местным торговцам, некоторые из которых служили мэрами — отсюда и название. Кроме жилой части, в доме находились магазин и складское помещение. К 1908 году особняк мэра перестал использоваться, и власти решили снести здание. На защиту здания встал  (местный учитель и переводчик), который предложил разобрать его и перенести на новое место. На Датской национальной выставке 1909 года в Орхусе строение вместе с дополненными мебелью жилыми интерьерами, стало центральным экспонатом. В последующие годы на территории музея были размещены жилые дома, магазины, мастерские, бакалейные лавки, здания школы, театра, почты и другие постройки, перевезенные с разных концов страны.

В музее экспозиция под открытым небом совмещает городской и природный ландшафт. Городской ландшафт представляет собой концентрацию домов периода XVII—XX вв., находящихся на двух узких улочках и образующих плотную застройку. Своими главными фасадами датские дома выходят параллельно улице, тем самым образуя брандмауэрную застройку. Большинство зданий построены в фахверковом стиле.

Экспозиция под открытым небом разделена на три квартала, посвященных разным эпохам: XVIII—XIX вв., 1920-е и 1970-е гг. Первый квартал посвящен жизни датского города в XVIII—XIX вв., временам Ганса Христиана Андерсена. В тематических интерьерах некоторых домов, открытых для посещения, размещены мастерские плотника, портного, сапожника и других профессий. Квартал периода 1920-х гг. отражает эпоху индустриализации в Дании до Второй мировой войны. Мощение булыжником заменяется на применение плоской брусчатки, на улицах можно видеть фонари, телефонные будки и автомобили. Третий квартал, посвященный 1970-м гг., отражает изменение привычных норм и жизненного уклада. Экспозиция отражает жизнь матери-одиночки, нуклеарной семьи, рабочей пары среднего класса, коммуны и шести рабочих-иммигрантов.

Музей активно реализует форму театрализации, которая создает «иллюзию» живого города, посредством активного участия музейных сотрудников и приглашённых актёров.

Примечания

Музеи, основанные в 1914 году
Появились в 1914 году в Дании
Архитектурные музеи
Музеи под открытым небом
Музеи Орхуса
Архитектура Орхуса


text:
Верхняя Полевая — село в Шадринском районе Курганской области. Административный центр Верхнеполевского сельсовета.

История
До 1917 года в составе Осеевской волости Шадринского уезда Пермской губернии. По данным на 1926 год село Верхне-Полевское состояло из 253 хозяйств. В административном отношении являлось центром Верхне-Полевского сельсовета Шадринского района Шадринского округа Уральской области.

Население

По данным переписи 1926 года в селе проживало 1272 человека (573 мужчины и 699 женщин), в том числе: русские составляли 100 % населения.

Согласно результатам Всероссийской переписи населения 2002 года, в национальной структуре населения русские составляли 96 %.

Примечания

Населённые пункты Шадринского района


text:
La sonoridad es una propiedad articulatoria y acústica de los sonidos determinada por la vibración de los pliegues vocales. Según la Nueva gramática de la lengua española: "Durante la articulación de los sonidos sonoros, los pliegues vocales vibran, mientras que no lo hacen en la realización de los sonidos sordos". Esta propiedad, inicialmente articulatoria, produce una serie de efectos acústicos y perceptivos como son la aparición de una banda de frecuencias bajas en el espectrograma y la adición de un murmullo glotal al sonido en cuestión provocado por el citado movimiento de los pliegues vocales. Desde el punto de vista fonético y fonológico, esta propiedad es un rasgo contrastivo de los sonidos del habla humana que es uno de los 2 modos de fonación básicos, el modo sonoro, que se opone al modo sordo, sin vibración de los pliegues vocales.

La sonoridad como proceso fisiológico

La sonoridad está íntimamente relacionada con la fonación y con la producción del sonido. Para fonar, necesitamos flujo de aire continuo, lo que conseguimos mediante la inspiración y posterior espiración de aire en los pulmones. Para que ese flujo de aire espirado se convierta en un sonido consistente sin necesitar ningún mecanismo posterior, es necesaria la acción de los pliegues vocales. Es un proceso mecánico del aparato respiratorio: en el momento en el que va a iniciarse la fonación, los pliegues vocales se juntan e impiden que el aire pase a través de la glotis, por lo que la presión del aire subglotal comienza a aumentar de forma considerable. Cuando esa presión vence la resistencia que los pliegues vocales están oponiendo, estos se separan bruscamente dejando pasar una gran corriente de ese aire, que, a su paso, genera un efecto de succión (efecto Bernoulli). Esta succión cierra inmediatamente los pliegues reiniciando el ciclo de resistencia. Este proceso se repite periódicamente y es el que modula el aire para producir la onda sonora.

El efecto Bernoulli es involuntario. La succión de cierre y la abertura por el vencimiento de resistencia se producen por fuerzas físicas. Lo que sí es voluntario en la fonación es el primer cierre de músculos.

La fonología de la sonoridad

En el campo de la fonología, la sonoridad opone los fonemas y alófonos que se comportan como sordos de los que se comportan como sonoros. Aunque en el habla humana existen sonidos tanto sordos (sin vibración de los pliegues vocales) como sonoros para cualquier punto de articulación y para cualquier modo de articulación, hay ciertos tipos de sonidos que en la práctica son casi siempre sonoros, son los sonorantes. Es especialmente rara la falta de sonoridad en el caso de las vocales, no obstante son relativamente comunes las lenguas con vocales sordas como alófonos, es decir, sin que la falta de sonoridad afecte al significado, y existen también, aunque son muy pocas, lenguas en que algunas vocales sordas contrastan con otras sonoras como fonemas distintos, es decir, que distinguen palabras de distinto significado, y por tanto la sonoridad de las vocales en estas lenguas es información lingüísticamente distintiva.

Por otro lado, hay oposiciones fonémicas entre distintos modos de fonación (p. ej. modal, soplada y crepitante), que también tienen que ver con la acción de la laringe y las cuerdas vocales.

Claves fonéticas de la sonoridad

Claves articulatorias
La sonoridad, como proceso articulatorio, está marcada por la acción de los pliegues vocales, que modulan el flujo de aire espirado desde los pulmones. Una de las formas más sencillas de apreciarlo es a través de una resonancia magnética dinámica. Si comparamos las resonancias de un sonido sordo y de uno sonoro, observaremos cómo, en el último, a la altura de la nuez hay una obstrucción en la zona de la tráquea. Se trata de los cartílagos aritenoides aproximando los pliegues vocales.

Aparte de esta clave fundamental, tenemos otra que podemos considerar indirecta. Por lo general, en español, los sonidos sonoros son también laxos y, por lo tanto, los sordos son tensos. Esto provoca que las claves de la tensión también sean relevantes a la hora de evaluar la sonoridad de un sonido. Los sonidos tensos (y, por lo tanto, también los sordos) tienen una presión intraoral más elevada, por provocar mayor proporción de salida de aire. Esta mayor espiración de aire viene acompañada de una mayor fuerza en la musculatura del aparto articulatorio. En el caso de los sonidos labiales, se registra una mayor fuerza muscular en los labios; en los sonidos linguales, la mayor tensión lingual se refleja además en un mayor tiempo de contacto con el punto de articulación pasivo correspondiente frente a los sonidos laxos (y, por lo tanto, sonoros).

Es importante aclarar que, aunque en español, la sonoridad sea correlativa con la tensión articulatoria; en otras lenguas, los sonidos sordos pueden ser laxos (no tensos), rompiendo así la correspondencia entre ambos parámetros fonéticos. En estos casos, los sonidos tensos se manifiestan como consonantes sordas aspiradas.

Claves acústicas

Desde los inicios de los estudios fónicos, se percibió una diferencia clara en los sonidos sonoros: "El espectro de las consonantes sonoras incluye formantes que son debidos a la fuente armónica. La manifestación más llamativa de la 'sonoridad' es la aparición de un fuerte componente grave que está representado por la barra de sonoridad a lo largo de la línea de base del espectrograma". En esta barra de sonoridad, además, encontramos unas estrías constantes en el eje temporal: el rastro de la abertura y cierre de los pliegues vocales. Las estrías más oscuras corresponden a la fase de cierre glotal, que es el momento en que se inyecta más energía en el tracto vocal; los huecos entre las estrías, la abertura.

Existe una relación directa en español entre la sonoridad y la tensión de los sonidos. Esto nos proporciona, de nuevo, otra clave acústica para reconocer sonidos sonoros. Las realizaciones de fonemas tensos (y, por tanto, sordos) manifiestan una duración más larga y mayor energía que los fonemas laxos (y, por tanto, sonoros). Como comenta Gil Fernández en Los sonidos del lenguaje, evaluar la tensión de un sonido en un espectrograma es una labor imposible, ya que aún se desconocen más claves acústicas que la mera duración del sonido en cuestión. Sin embargo, la duración y la presencia de la barra de sonoridad son las dos pistas infalibles para detectar la presencia de fonación en un sonido.

Existe otro indicador, algo menos intuitivo, de la sonoridad. Se trata del voice onset time (VOT) o tiempo de inicio de la sonoridad, un índice de medición del intervalo comprendido entre el inicio de la barra de explosión y el inicio de la sonoridad (los formantes del segmento sonoro siguiente, en el caso de que los hubiere). Como se desprende de la definición aportada por la RAE y la ASALE, se trata de un indicador que solo podremos aplicar en las oclusivas, ya que estás son las únicas que provocan una barra de explosión en el espectrograma. Dado que el VOT mide la distancia entre la barra de explosión de la oclusiva y el comienzo de la sonoridad del sonido que la sigue, cuando el valor de VOT sea negativo, estaremos sin duda ante una consonante sonora, porque la sonoridad precede a la barra de explosión (en forma de barra sonoridad perpendicular a la barra de explosión). Siempre que el valor del VOT sea mayor que 0, estaremos ante un sonido sordo. Abramson y Whalen reconocen que se puede aplicar también a fricativas o africadas, tomando la distensión como el fin del ruido (en lugar de la barra de explosión).

Aparte de las claves acústicas señaladas hasta aquí, que son las más representativas, existen otras menos evidentes, pero también muy destacadas:

 menor intensidad y menor duración de la barra de explosión de las oclusivas
 menor duración de la fase de ruido de las fricativas y las africadas
 mayor duración de la vocal precedente
 mayor lentitud en las transiciones a la vocal siguiente
 mayor intensidad de las vocales precedente y siguiente

Claves perceptivas
En el campo de la percepción fónica, la sonoridad, por sí misma, proporciona como única clave notoria un leve murmullo de fondo que suena de forma paralela a las características articulatorias de la consonante en cuestión (Teoría de la fuente y el filtro). Ese murmullo es el resultado de la presencia de fonación, modulación del aire en la laringe.

Siguiendo la línea de las relaciones entre tensión y sonoridad, otra clave en el nivel de la percepción es la duración de los sonidos, que, si bien no nos resulta evidente y no podemos dar cuenta voluntariamente de las diferencias explícitas de duración entre sonidos sordos y sonoros, en trabajos experimentales se ha comprobado como pista realmente efectiva para la identificación de palabras que se diferencian únicamente por una consonante sorda en un caso y sonora en otro.

En estos experimentos, se hacía escuchar estímulos manipulados a los informantes. Palabras que únicamente se distinguen por la sonoridad de una consonante (p. ej.: capa y cava). Los estímulos se grababan previamente y se manipulaba su duración para comprobar hasta qué punto es relevante para identificar la palabra. Todos los experimentos fueron exitosos, probando que, si se acortaba la duración de la p de capa, los informantes escuchaban de forma natural cava.

La sonoridad en una lengua

Para la mayoría de las lenguas del mundo, el rasgo de sonoridad solo es operativo para las consonantes (no para las vocales). No obstante, aun con poca frecuencia, existen lenguas como el japonés con vocales sordas. Dicho esto, cada lengua activa la distinción de sonoridad en las consonantes de forma diferente.

El Alfabeto Fonético Internacional (AFI) es un sistema de transcripción fonético-fonológica de lenguas universal y constituye una buena forma de observar los diferentes sonidos sordos y sonoros de las lenguas del mundo. En el AFI, observamos que los fonemas se presentan por casillas de pares. El símbolo de la derecha, en estos casos, corresponde al sonoro; el de la izquierda, a su correlato sordo. En los casos en los que solo hay un símbolo en la casilla, lo que sucede es que no se registra ninguna lengua en la que el rasgo de sonoridad sea operativo en esos punto y modo de articulación concretos, al menos a nivel fonémico. En cuanto a las variaciones alofónicas, existen sendos diacríticos para marcar la sonorización de un segmento inherentemente sordo o el ensordecimiento de uno sonoro. El primer símbolo consiste en una v suscrita. El segundo, en un círculo suscrito aunque, cuando el símbolo principal tiene un trazo hacia abajo, el círculo se puede poner encima para asegurar la legibilidad.

El rasgo sonoro en español. Perspectiva clásica
En la tradición fonológica del español, el rasgo sonoro era de gran importancia. En cualquier tratado de fonética y fonología del siglo XX que consultemos, encontraremos este rasgo, sin ir más lejos, como vertebrador de una serie de consonantes fundamentales, como son las obstruyentes. Así lo comprobamos en los clásicos, cuyos manuales siempre proponen una clasificación de las consonantes similar a la que se reproduce a continuación:

Esta clasificación tradicional ha sido desmentida en los últimos veinte años en varios aspectos. En primer lugar, cabe destacar, tras los estudios de Eugenio Martínez Celdrán, que los sonidos que en la tradición española se consideraban fricativos sonoros, no son realmente fricativos, puesto que no tienen ninguna característica articulatoria o acústica que permita incluirlos en esta clase.

Por otro lado, el mismo investigador, tras sus estudios sobre la articulación y la tensión, ha demostrado científicamente que el rasgo determinante a la hora de distinguir las oposiciones de obstruyentes labiales, alveolares y velares (i.e. capa/cava, dato/dado, toca/toga) no es la sonoridad sino la tensión. En 1985, puso a prueba a sus informantes con estímulos sonoros manipulados. Tomó pares mínimos como los mencionados hace un momento y, en primer lugar, borró de ellos cualquier rastro acústico de la sonoridad (i.e. la barra de sonoridad y la barra de explosión para borrar el VOT). Hecho esto, realizó la encuesta, que arrojó resultados muy interesantes: más de la mitad de los informantes eran capaces de reconocer perfectamente cada palabra del par mínimo aun sin rastro de la sonoridad. Evidentemente, si los hablantes son capaces de reconocer perfectamente los sonidos en ausencia de la sonoridad, debemos concluir que este rasgo no es relevante en la fonología de la lengua.

La tensión. Nuevas perspectivas sobre la sonoridad
Los interesantes hallazgos de Eugenio Martínez Celdrán sobre la sonoridad lo pusieron en la busca del rasgo relevante para la distinción de las obstruyentes en castellano. Una pista para llegar al verdadero rasgo distintivo fue la correlación que ya se ha mencionado en varias ocasiones entra la sonoridad y la tensión. Tras un estudio exhaustivo de sus relaciones, se encontró una correspondencia entre la duración de los sonidos y su estatuto fonológico.

En otro experimento posterior, aparte de eliminar las claves de la sonoridad, manipuló también la duración de los sonidos. Finalmente obtuvo los resultados esperados: los sonidos obstruyentes no fricativos del español se oponen por su tensión (cuyo correlato acústico es la duración). Los sonidos más breves se perciben como aproximantes, mientras que los más largos se perciben como oclusivas.

Sonidos del español según su sonoridad

Referencias

Fonética y fonología
Acústica fonética
Percepción


text:
Duluth é uma cidade localizada no estado americano de Geórgia, no Condado de Gwinnett.

Demografia
Segundo o censo americano de 2000, a sua população era de 22.122 habitantes.
Em 2006, foi estimada uma população de 25.838, um aumento de 3716 (16.8%).

Geografia
De acordo com o United States Census Bureau tem uma área de
23,1 km², dos quais 22,8 km² cobertos por terra e 0,3 km² cobertos por água. Duluth localiza-se a aproximadamente 334 m acima do nível do mar.

Localidades na vizinhança
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 16 km ao redor de Duluth.

Ligações externas

Cidades da Geórgia (Estados Unidos)


text:
Mats Uno Nordlander (* 25. November 1963 in Alnö, Västernorrland) ist ein schwedischer Bogenschütze.

Nordlander trat bei den Olympischen Spielen 1988 in Seoul an und konnte im Einzelbewerben als 30. platzieren; mit der Mannschaft gelang ihm ein 8. Rang. Bei den Weltmeisterschaften 1985 wurde Nordlander mit der Mannschaft Dritter. Er startete für Idrottsföreningen Karlsvik, später für Ankarsvik.

Einzelnachweise

Bogenschütze (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Schwede
Geboren 1963
Mann


text:
bł. Eliasz (zm. 1260) – dominikanin z Sandomierza, męczennik
 bł. Eliasz Carbonell Mollá (1869–1936) – hiszpański ksiądz, męczennik
 bł. Eliasz Nieves (1882–1928) – meksykański augustianin, męczennik

Zobacz też:
 Święty Eliasz


text:
Чекалов — русская фамилия, и топоним.

Известные носители
 Чекалов, Александр Калимович (1928—1970) — искусствовед.
 Чекалов, Александр Леонидович (1888—1937) — священник Русской православной церкви, священномученик.

 Чекалов, Денис Александрович (род. 1975) — российский писатель-фантаст.
 Чекалов, Павел Владимирович (1927—1988) — композитор.

 Чекалова, Александра Алексеевна (1943—2017) — советский и российский историк-византинист.

Топонимы
 Чекалов — хутор в Морозовском районе Ростовской области.

См. также
 Чкалов
 Чикалов
 Чекалин
 Чикалкин


text:
Adventure är ett Atari 2600-spel från 1979, ansett som det första "action-äventyrsspelet". Warren Robinett, spelets utvecklare, introducerade i och med ett rum i spelet där hans namn stod skrivet - något som (enligt vissa källor: felaktigt) kom att räknas som det första "påskägget".

Påskägg
I de svarta katakomberna (på svårighetsgrad 2 eller 3), i den södra väggen finns ett rum med en "osynlig" 1-pixels objekt kallad grey dot. Genom att föra denna pixel till östra änden av korridoren under det gyllene slottet där flera olikfärgade pixlar finns förvandlas väggen så att den blir osynlig och man kan gå igenom till ett rum där orden "Created by Warren Robinett" (Skapad av Warren Robinett) står utskrivna.

Referenser

Datorspel 1979


text:
Ті́уші (, ) — присілок у Чувашії Російської Федерації, у складі Шатьмапосинського сільського поселення Моргауського району.

Населення — 224 особи (2010; 224 в 2002, 252 в 1979; 491 в 1939, 526 в 1926, 517 в 1906, 292 в 1858). Національний склад — чуваші, росіяни.

Історія
Утворилось як околоток присілку Басаєва (Шор-Босай). До 1866 року селяни мали статус державних, займались землеробством, тваринництвом. Діяла церква Святого Гурія Казанського Чудотворця (1910–1935, відповідно статус села мав у 1910-1937 роках). 1 жовтня 1892 року відкрито школу грамоти, 1899 року — парафіяльна школа. 1929 року створено колгосп «Червоний трактор». До 1927 року присілок перебував у складі Чувасько-Сорминської волості Ядрінського повіту. 1927 року присілок переданий до складу Аліковського району, 1935 року — до складу Ішлейського, 1944 — до складу Моргауського, 1959 року — повернутий до складу Аліковського, 1962 року — до складу Чебоксарського, 1964 року — повернутий до складу Моргауського району.

Господарство
У присілку діють дитячий садок, фельдшерсько-акушерський пункт, бібліотека, клуб, стадіон, магазин.

Примітки

Посилання
 На Вікімапії
 Чуваська енциклопедія

Населені пункти Моргауського району
Присілки Чувашії


text:
John Law (born 8 January 1959) is a former Australian rules footballer who represented  in the Victorian Football League (VFL).

Known for his uncompromising and direct style of play, Law spent most of his career on the half back flank and captained North Melbourne in both 1988 and 1989. He was also a sports teacher during his playing days and would later become Head of Junior School at Presbyterian Ladies' College, Melbourne.

External links

1959 births
Living people
Australian rules footballers from Victoria (Australia)
North Melbourne Football Club players


text:
Кошице-Барца (, KSC) — второй по величине аэропорт Словакии. В 2005 через аэропорт прошло 269 885 пассажиров.

История

Аэропорт возник в 1950 году. Первая линия Кошице — Прага открылась в 1955. В настоящее время в Кошицах четыре регулярных авиалинии, которые летают в Вену, Прагу, Братиславу и Попрад-Татры. В туристический сезон выполняются чартерные рейсы в страны Средиземноморья.

Авиакомпании и направления

Ссылки
 Официальный сайт аэропорта

Аэропорты Словакии
Здания и сооружения, заложенные в 1950 году
Транспортные здания и сооружения, построенные в 1955 году
Транспортные здания и сооружения Кошице
Появились в 1950-е годы в Югославии


text:
Lofterød is a Norwegian surname. Notable people with the surname include:

Bjørn Lofterød (born 1949), Norwegian sailor
Odd Roar Lofterød (1947–2012), Norwegian sailor

Norwegian-language surnames


text:
David Williamson (1752–1814) was a colonel in the Pennsylvania Militia during the American Revolutionary War. He was born near Carlisle, Pennsylvania, and led American militiamen in the Gnadenhutten massacre of the Moravian Christian Indian Martyrs, though he failed in his plan to massacre the Christian Indians (primarily Lenape and Mahican) in Schoenbrunn. He led Pennsylvanian soldiers in the massacre of peaceful Delaware Indians in Killbuck Island (who were allies of the United States) and was second in command in the Crawford expedition. David Williamson allowed his men to rape women and children in the cold snow while simultaneously killing them.

Involvement in persecution of Christian Indians
David Williamson led the American soldiers that murdered 100 pacifist Moravian Christian Indians at the town of Gnadenhutten, Ohio in 1782. It became known as the Gnadenhutten massacre. An account of the persecution of the Moravian Christian Indian Martyrs that described Williamson read as follows: "One Indian [Christian Lenape] female, who could speak good English, fell upon her knees before Williamson, the Commander, and begged most eloquently and piteously for his protection; but all her supplications and pleadings were unheeded by the heartless and dastardly wretch, who ordered her to prepare for death."

After the Gnadenhutten massacre, Williamson advanced his unit to massacre the Moravian Christian Indians who were peacefully harvesting their crops in Schoenbrunn. Williamson's plan failed as one of the residents of Schoenbrunn was on his way to deliver a message from David Zeisberger to the Moravian Brethren in Gnadenhutten when he saw the scalped body of Joseph Schebosh, a Moravian of both Welsh and Lenape ancestry that Williamson's soldiers had murdered upon their arrival to Gnadenhutten. The Moravian Indian Christian messenger quickly buried Schebosh's body and hurried back to Schoenbrunn to warn them. The Moravian Brethren of Schoenbrunn quickly departed the village for Sandusky and by the time Williamson and his soldiers arrived, there was no one in Schoenbrunn for them to kill.

As Williamson and his unit were returning from the Gnadenhutten massacre of the Moravian Christian Indian martyrs, he and his militiamen massacred the peaceful Delaware Indians at Killbuck Island, where forty of them were living. These Indians were allies of the United States and provided intelligence to the Americans at the nearby Fort Pitt. Chief Gelelemend and a few others (mainly women and children), in addition to a Christian Indian named Anthony who was in Pittsburgh, were able to escape by swimming away; they headed to Upper Sandusky and joined the Christian Munsee, with Chief Gelelemend becoming a prominent member among the Moravians. Thirty U.S.-friendly Delaware Indians perished during the massacre at Killbuck Island.

Crawford expedition and the Battle of Olentangy
He was also second in command of the Crawford expedition which was defeated by the combined Native American and British force at the Battle of Sandusky on June 4–6, 1782 near the Wyandot village of Upper Sandusky, Ohio. He led the majority of the remaining force home and was in command during the subsequent Battle of Olentangy during the retreat home on June 6, 1782.

Later life and death
Following the war, Williamson was elected to several terms as sheriff of Washington County, Pennsylvania; however, his attempts at various business ventures failed and he died in poverty in 1814.

References

1752 births
1814 deaths
American mass murderers
Pennsylvania militiamen in the American Revolution
Pennsylvania sheriffs
People from Carlisle, Pennsylvania
People from Washington County, Ohio


text:
Цокання (або Чокання) — застільний ритуал, при якому в ході спільного розпивання спиртного учасники стукають своїми келихами або чарками об келихи чи чарки інших учасників з метою висловлення вітання або привітання.

Версії походження
Походження традиції точно невідоме. Одне з пояснень полягає в тому, що розплескування напою та його потрапляння в склянку сусіда було демонстрацією відсутності отрути (у середньовічній Франції, цокнувшись, люди обмінювалися келихами), інше виводить звичай з повір'я, що звуки посудин, що стикаються, виганяють з алкоголю «злих духів».

Раціональне пояснення звичаю зводиться до того що, що пиття вина природно задіює чотири з п'яти почуттів: зір, дотик, смак, нюх . Для гармонії залишається додати останнє почуття — слух.

Етикет
Чокання — стандарт поведінки в російській культурі, але ставлення до нього в інших європейських культурах може бути обережним: по-перше, у великих групах чокання утруднено, по-друге, удари по келихах можуть їх пошкодити. Тому англомовні посібники з етикету рекомендують спочатку простежити за господарем (який може берегти свій кришталь і не цокатися), а потім діяти так, як діє господар. У будь-якому випадку цокатися рекомендують акуратно.

У японському гулянні цокатися не прийнято.

Примітки

Література

 Clinking Glasses // Sandra Boswell. Protocol Matters: Cultivating Social Graces в Christian Homes and Schools. Canon Press & Book Service, 2007. С. 143. )
 Традиція цокатися келихами (чарками) // Алкофан. Алкогольні напої та культура пиття. Litres, 2018. С. 54.
Алкого
Алкоголь в Росії
Алкоголь в Україні


text:
Kościół filialny pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Mojęcicach, należy do parafii w Stobnie.

Wzniesiony w drugiej połowie XV w. w stylu gotyckim z głazów narzutowych. Ufundowany przez właścicieli wsi- rodzinę von Stosch. W 1564 r. przebudowany w stylu renesansowym. Dzwonnica zbudowana w 1594 r. W XVI w. stał się parafialnym kościołem luterańskim. Od 1648 r. do XVIII w. na skutek ograniczenia kultu protestanckiego przez władze, był kościołem parafialnym dla protestantów z aż 30 sąsiednich miejscowości, nawet tak odległych jak okolice Środy Śląskiej. W XVII w. pastorem w tym kościele był Adam Thebes - poeta, autor pieśni religijnych. Przed 1945 r. parafia luterańska w Mojęcicach liczyła ok. 1500 wiernych i obejmowała siedem sąsiednich wsi. Ostatnim duchownym tej parafii (od 1925 do 1945 r.) był pastor Johannes Langer.

Od 1945 r. stał się znowu kościołem katolickim i otrzymał obecną nazwę. Kościół w Mojęcicach jest wpisany na listę zabytków w Narodowym Instytucie Dziedzictwa. Fasadę pokrywa dekoracja sgraffitowa, we wnętrzu renesansowe kamienne epitafia rodziny Stosch (zm. 1586 i 1587) fundatorów kościoła, wykonane przez Kaspra Bergera z Legnicy, a także drewniana rzeźba św. Anny z około 1500 r. Na ścianach są fragmenty polichromii (odkrytej w 1966 r.) z drugiej połowy XVI w.

Przypisy

K
Dawne kościoły protestanckie w województwie dolnośląskim
Kościoły w archidiecezji wrocławskiej
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej
Obiekty sakralne w gminie Wołów
Świątynie pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej
Zabytkowe kościoły w powiecie wołowskim


text:
Kazimierz Funk (Varsó, 1884. február 23. – New York, 1967. november 19.) lengyel biokémikus volt, nevéhez fűződik a vitamin koncepciójának első kidolgozása 1912-ben, a vegyületeket ő nevezte először vital amin-nak vagy vitaminoknak, az élet aminóinak.

Élete
Funk 1884-ben Varsóban született, édesapja jónevű bőrgyógyász volt. Tanulmányait Berlinben és Svájcban folytatta, végül a berni egyetemen 1904-ben doktorált szerves kémiából. Egyetem után először a párizsi Pasteur Intézetben dolgozott, majd Berlinben kutatott. Később a londoni Lister Intézetben végzett laboratóriumi kísérleteket. 1915-ben az Egyesült Államokba költözött, ahol 1920-ban megkapta az amerikai állampolgárságot. Később visszatért szülőhazájába, Lengyelországba, de mivel akkoriban, 1927-ben politikailag túlságosan instabilnak találta, Párizsban telepedett le, ahol saját kutatóintézetet alapított Casa Biochemica néven.

1939-ben, a második világháború kitörése után azután végleg az USA-ba költözött. 1940-ben megalapította a Funk Alapítvány az Orvosi Kutatásokért elnevezésű alapítványt.

1967-ben, 83 évesen, New Yorkban halt meg.

Hozzájárulása a tudományhoz
A holland Christiaan Eijkman egyik tanulmányában Funk azt olvasta, hogy azok az emberek, akik barna rizst fogyasztanak rendszeresen, kevésbé fogékonyak a beri-beri betegségre, mint azok, akik a hántolt gabonát alkalmazzák. Hozzálátott, hogy elkülönítse azt az anyagot, amely miatt ez a fejlemény megfigyelhető. 1912-ben sikerrel járt, és mivel az anyag egy aminocsoportot tartalmazott, elnevezte vita amine-nak (vitamin). Évekkel később kialakult elnevezési rendszerben ez a vitamin lett a B1 (Thiamin). Funk hipotézist állított fel arra, hogy további gyakori betegségek gyógyítása is lehetséges lesz vitaminok segítségével. A szóvégi "e" betűt később elhagyták, amikor felfedezték a kutatók, hogy a vitaminok nem szükségszerűen csak nitrogéntartalmú aminok lehetnek.

Későbbi kutatásai során további fontos tápanyagok létezését vetítette előre, amelyek az idők során a B1, B2, C, és D vitaminok lettek. 1936-ban meghatározta a tiamin molekula struktúráját, és elsőnek izolálta a nikotinsavat (niacin vagy B3 vitamin).

Funk kutatásokat folytatott még a hormonok, a cukorbetegség, a fekélyek és a rák biokémiájával kapcsolatban is.

Jegyzetek

Források

Lengyel kémikusok
Emigráns lengyelek
Varsóiak
1884-ben született személyek
1967-ben elhunyt személyek


text:
The 97th District of the Iowa House of Representatives in the state of Iowa.

Current elected officials
Norlin Mommsen is the representative currently representing the district.

Past representatives
The district has previously been represented by:
 James H. Schwartz, 1971–1973
 Lillian McElroy, 1973–1977
 William H. Harbor, 1977–1983
 Wendell C. Pellett, 1983–1991
 Richard B. Weidman, 1991–1993
 Gregory A. Spenner, 1993–1995
 Dave Heaton, 1995–2003
 Effie Boggess, 2003–2005
 Rich Anderson, 2005–2013
 Steven Olson, 2013–2015
 Norlin Mommsen, 2015–present

References

097


text:
Echer se poate referi la:
 Echer, un instrument în formă de triunghi dreptunghic, folosit pentru trasarea unghiurilor drepte sau a dreptelor perpendiculare în plan ori pentru verificarea unghiurilor drepte; colțar.
 Echer, un instrument topografic, folosit pentru fixarea pe teren a aliniamentelor perpendiculare.
 Echer, numele unei figuri în gimnastică.
 Echerul, o poezie de Marin Sorescu.
 Echerul (constelație), o constelație situată la sud de planul ecliptic, numită și  Norma.


text:
María Sanudo (fallecida en 1426) fue la señora de Andros.

Biografía

Era la hija de Florencia Sanudo y su segundo marido y primo Nicolás II Sanudo, duques de Naxos.

Recibió la isla de Andros en feudo por su medio hermano Nicolás III dalle Carceri, pero fue privada de ella por el nuevo duque Francisco I Crispo, que dio Andros como dote a su hija Petronila y a su esposo Pedro Zeno.

Como compensación, recibió la isla de Paros como feudo en 1389 por Crispo.

Matrimonio y descendencia
Se casó en 1390 con el noble de Verona, Gaspar Sommaripa (fallecido en 1402), y tuvo a Crusino I Sommaripa, señor de Paros, y Florencia Sommaripa, esposa de Jacobo I Crispo, undécimo duque de Naxos.

Referencias

Triarcas de Negroponte
Casa de Sanudo
Señores de Andros
Griegas del siglo XV
Griegas del siglo XIV
Nobles italianas del siglo XIV
Nobles italianas del siglo XV
Mujeres gobernantes del siglo XIV
Mujeres gobernantes del siglo XV


text:
Flagstad és un cràter d'impacte en el planeta Venus de 39,2 km de diàmetre. Porta el nom de Kirsten Flagstad (1895-1962), cantant d'òpera noruega, i el seu nom va ser aprovat per la Unió Astronòmica Internacional el 1991.

Referències

Vegeu també
 Llista de cràters de Venus

Cràters d'impacte de Venus


text:
Скафати () — город в Италии, располагается в регионе Кампания, в провинции Салерно.

Население составляет 50 525 человек (на 2004 г.), плотность населения составляет 2382 чел./км². Занимает площадь 19 км². Почтовый индекс — 84018. Телефонный код — 081.

Покровителями города почитаются Пресвятая Богородица (santa Maria delle Vergini - всюду на территории коммуны; Santissima Vergine del Suffragio — в Marra), святой апостол Пётр, святой Викентий. Праздник ежегодно празднуется 16 июля и в четвёртое воскресение июля.

Ссылки
 Официальный сайт населённого пункта

Города Италии


text:
Les phares de Nantucket Cliff Range (en ) sont une paire de phare inactif situé au centre nord de l'île de Nantucket dans le Comté de Nantucket (État du Massachusetts).

Histoire
Les feux de falaise de Nantucket, également connus sous le nom de feux de direction de falaise de Nantucket, étaient un ensemble de feu directionnel à Nantucket. Au fil des ans, il y a eu plusieurs feux de position permettant aux navires d'entrer dans le port de Nantucket. Les premiers ont été construits en 1838.
Les seconds, une paire de tours blanches coniques qui appartiennent encore à la famille Gilbreth de « Cheaper by the Dozen », bien que plus sur le même site, ont été abandonnés en 1912. La famille Gilbreth les a acheté en 1921 pour les mettre sur le terrain de leur résidence privée.

Description
Les phares  sont une paire de tour en bois, dont la lumière brillait au travers les fenêtres. La tour est peinte en blanc.

Identifiant : ARLHS : USA-078 & USA-521.

Voir aussi

Notes et références

Lien connexe
 Liste des phares du Massachusetts

Liens externes
  Massachusetts Lighthouses
  Lighthouses of the United States : Northern Massachusetts
  Lighthouses of the United States : Southeastern Massachusetts
  Massachusetts - ARLHS World List of Lights (WLOL)
  Massachusetts - Online list of lights

Phare au Massachusetts
Phare du XIXe siècle
Comté de Nantucket
Phare de l'océan Atlantique


text:
Das Volvo Women's Open 1992 war ein Damen-Tennisturnier in Pattaya. Das Hartplatzturnier war Teil der WTA Tour 1992 und fand vom 13. bis 19. April 1992 statt.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

WTA Tour 1992
Tennisturnier in Pattaya


text:
De Douglas DC-2 was een tweemotorig aluminium vliegtuig voor 14 passagiers, gebouwd door de Douglas Aircraft Company, dat in 1934 in productie werd genomen. In dat jaar werd de reputatie van de DC-2 internationaal gevestigd doordat de Uiver van de KLM een spectaculaire wedstrijdvlucht van Londen naar Australië maakte als deelnemer aan de Melbourne race. Er zijn in totaal 193 toestellen van dit model gebouwd. Door de komst van de zeer succesvolle opvolger Douglas DC-3 is de rol van de DC-2 relatief beperkt gebleven.

Geschiedenis
Tot de jaren 30 bestonden vliegtuigen meestal uit een geraamte van hout, overspannen met textiel. Na enkele serieuze ongelukken werd de roep om metalen vliegtuigen steeds groter, omdat aangenomen werd dat deze veiliger waren. Het eerste geheel metalen verkeersvliegtuig was de Boeing 247, die 10 passagiers kon meenemen. Omdat van dat toestel vrijwel de gehele productie voor United Airlines was gereserveerd, deed de maatschappij TWA (Transcontinental and Western Air, het latere Trans World Airlines), een oproep aan een aantal andere fabrikanten om ook een geheel metalen toestel te ontwikkelen. Douglas' antwoord op deze oproep was de uit aluminium gebouwde Douglas DC-1, die vanaf juli 1933 succesvolle proefvluchten maakte. Daaruit werd een productieversie ontwikkeld die iets langer was en sterkere motoren kreeg. Deze had een topsnelheid van 338 km/u op 2070 meter hoogte en een maximale vlieghoogte van 6930 meter. De typeaanduiding werd DC-2.

Het toestel maakte wereldwijd indruk. TWA bestelde 32 toestellen waarvan het eerste op 11 mei 1934 vloog. Andere Amerikaanse en ook Europese maatschappijen, waaronder KLM, LOT en Swissair, volgden. De KNILM (Koninklijke Nederlandsch-Indische Luchtvaart Maatschappij) kocht ook drie exemplaren. Een daarvan bestaat nog steeds in Australië. In juni 1934 waren reeds 75 exemplaren besteld. In totaal werden 193 DC-2's in diverse versies gebouwd, waarvan 62 in diverse uitvoeringen voor het Amerikaanse leger (het United States Army Air Corps).

De opvolger van de DC-2 werd de Douglas DC-3, die eind 1935 zijn eerste proefvlucht maakte. Er zijn vanaf 1936 meer dan 10.000 van gebouwd. Deze had dezelfde algemene opzet als de DC-2, maar was groter, had krachtiger motoren en was economischer in het gebruik.

KLM

De toestellen voor de Europese markt werden verkocht door Fokker, die het verkooprecht van de DC-2 had. Fokkers eigen producten F.XXXVI en F.XXII, die volgens de conventionele methode gebouwd waren met een houten vleugel en een met linnen bespannen frame van stalen buizen, waren kansloos tegenover de aluminium concurrent uit Amerika. Hoewel Fokker ook een productielicentie had verworven, werden alle toestellen door Douglas zelf in Santa Monica (Californië) gebouwd. Ze werden na de proefvluchten van vleugels en motoren ontdaan en verscheept naar Europa, waar ze door Fokker in Rotterdam (vliegveld Waalhaven) of Cherbourg weer werden gecompleteerd.

In 1934 was de KLM de eerste maatschappij buiten de VS die met de DC-2 vloog. De eerste DC-2, de PH-AJU Uiver, werd wereldberoemd door het winnen van de eerste prijs in het handicapklassement van de luchtrace Londen - Melbourne in oktober 1934. In het algemeen klassement van deze race werd de Uiver tweede, met slechts de speciaal voor deze race gebouwde De Havilland DH.88 Grosvenor House vóór zich. Nog voor het einde van hetzelfde jaar 1934 (en nog vóór de aflevering van de veertien bestelde DC-2's aan de KLM) ging de Uiver bij een vliegramp in de Syrische woestijn ten onder.

Na de serie van veertien stuks uit 1935 werden in 1936 nog drie DC-2's aan de KLM nageleverd. Het totaal aantal werd hierdoor achttien, maar door diverse verliezen hebben ze nooit alle achttien tegelijk dienstgedaan. De toestellen vlogen op de route van Amsterdam naar Batavia (Nederlands-Indië) in de versie voor 7 passagiers en op het Europese en binnenlandse net met 14 zitplaatsen. In 1937 werden ze op de Batavia-lijn vervangen door de DC-3.

In de praktijk bleken ook de aluminium vliegtuigen niet immuun voor gevaren. Vijf van de achttien DC-2's van de KLM gingen al relatief snel bij vliegtuigongelukken verloren:
 20 december 1934, na een dienstperiode van drie maanden: PH-AJU Uiver bij Rutbah Wells in het Irakese deel van de Syrische woestijn, alle 7 inzittenden omgekomen;
 17 juli 1935, na een dienstperiode van 2½ maand: PH-AKM Maraboe in Bushir in Iran uitgebrand, alle inzittenden ongedeerd;
 20 juli 1935, na een dienstperiode van vier maanden: PH-AKG Gaai in een Alpenvallei in Ticino, alle 13 inzittenden omgekomen;
 9 december 1936, na een dienstperiode van een jaar en 7½ maand: PH-AKL Lijster bij Croydon (Londen), 15 van de 17 inzittenden omgekomen;
 28 juli 1937, na een dienstperiode van een jaar en 3½ maand: PH-ALF Flamingo bij Halle (België), alle 15 inzittenden omgekomen.
Deze vliegrampen riepen veel commotie, vragen en kritiek op, waarbij pers en publiek zich afvroegen of de keuze voor het Amerikaanse product verstandig was geweest. KLM-directeur Albert Plesman heeft deze beslissing echter altijd verdedigd en het beleid doorgezet. Tegen het einde van de jaren dertig was de vloot grotendeels op de DC-2 en DC-3 gestandaardiseerd, waardoor de dienstregeling en het technisch onderhoud efficiënt konden worden georganiseerd.

De DC-3 kreeg de overhand en in 1939 had de KLM voor de meeste DC-2's geen emplooi meer, mede doordat de Europese oorlogssituatie beperkingen oplegde aan de lijndiensten. Overwogen werd een aantal machines te verkopen. Begin 1940 werd de PH-AKH Haan via een Zweedse maatschappij verkocht aan Finland. Dit toestel bestaat nog steeds en bevindt zich in een Fins luchtvaartmuseum. Bij de Duitse aanval op Schiphol op 10 mei 1940 verloor de KLM vijf DC-2's door onherstelbare schade. Zes andere exemplaren werden gevorderd door de Luftwaffe, die ze na de Nederlandse capitulatie overdroeg aan de Lufthansa. De als enige overgebleven DC-2 PH-ALE Edelvalk, die in mei 1940 in het neutrale Portugal verbleef, werd ingezet op de door de KLM voor de Britten gevlogen oorlogslijndienst Lissabon – Londen. Dit toestel is de enige KLM DC-2 die na de bevrijding nog op Schiphol is terug geweest.

DC-2's in de 21e eeuw
Er zijn diverse DC-2's bewaard gebleven, waarvan twee luchtwaardig zijn.
Luchtwaardig
 c/n 1404: Het Nationaal Luchtvaart-Themapark Aviodrome op Lelystad Airport bezit een van de twee DC-2's die nog kunnen vliegen. Dit vliegtuig heeft in 1983-1984 de vlucht van de Uiver van vijftig jaar eerder onder veel belangstelling overgedaan. In 1999 werd het van de Amerikaanse eigenaar gekocht door een daartoe opgerichte Nederlandse stichting. Het toestel werd tot 2005 soms ingezet tijdens vliegshows. In juli 2005 is het door zijn landingsgestel gezakt, maar in juni 2007 was het weer volledig vliegwaardig. Dit toestel, dat aanvankelijk eigendom was van de US Navy, is geschilderd in de kleuren van de originele Uiver, en voert die naam en de fictieve registratie PH-AJU, maar ook de eigenlijke registratie NC39165.
 c/n 1368: Een voormalig Pan Am toestel staat in TWA-uitmonstering in het Museum of Flight in Seattle en is luchtwaardig.
Niet luchtwaardig
 c/n 1286: In Albury (Australië), waar de Uiver in 1934 een spectaculaire landing en start maakte, is ter herinnering een ex-RAAF DC-2 in de KLM-uitmonstering van de Uiver opgesteld. Deze DC-2 wordt gerestaureerd.
 c/n 1288: De Dutch Dakota Association in Nederland had een van Eastern Airlines afkomstige DC-2 in bezit, die niet luchtwaardig is. Het was oorspronkelijk de bedoeling ook dit toestel weer in de lucht te brengen, maar na onderzoek is deze doelstelling niet haalbaar gebleken. Op 31 mei 2018 werd dit toestel overgebracht van Eindhoven Airport naar het Nederlands Transport Museum te Nieuw Vennep, waar het tentoongesteld staat met een KNILM-uiterlijk en de registratie PH-AJU.
 c/n 1354: Het Finnish Air Force Museum in Tikkakoski (Jyväskylä) heeft de vroegere PH-AKH Haan van de KLM in bezit.
 c/n 1376: De vroegere PK-AFL, een van de drie DC-2's van de KNILM, is eigendom van een particulier in Sydney, die dit toestel in luchtwaardige staat wil restaureren. Het werd in 1942 overgedragen aan de geallieerde strijdkrachten in Australië en heeft van 1944 tot 1965 voor verschillende Australische luchtvaartmaatschappijen gevlogen.
 c/n 1562: Er staat een romp zonder vleugels in het Finnish Aviation Museum in Vantaa.

Literatuur
 René J. Francillon: McDonnell Douglas Aircraft since 1920. Putnam, London, 1979.
 N. Geldhof & P.C. Kok: Douglas DC-2, de eerste blikken vogel van de KLM en de KNILM. Bonneville, Bergen (N.H.), 1997. 335 p.
 Jennifer M. Gradidge (red.): DC-1, DC-2, DC-3: The First Seventy Years. Air-Britain (Historians), Tonbridge, UK, 2006 (2 dln.). .

Douglas DC-02
DC-2


text:
Siete cabezas és una pel·lícula dramàtica i de thriller colombiana de 2017 dirigida i escrita per Jaime Osorio Márquez i protagonitzada per Andrés Castañeda, Valentina Gómez, Alexander Betancur, Philippe Legler i Carlos Mariño.

Sinopsi
Marcos és un tímid guardaboscos que veu amenaçada la seva tranquil·litat quan Camila i Leonardo, una parella de biòlegs, arriba a la seva regió a investigar l'estranya mortaldat d'animals que s'està presentant en el bosc. Quan Marcos comença a desitjar carnalment a la dona, deslliga una increïble bogeria que no pot controlar.

Repartiment
 Alexander Betancur és Marcos.
 Valentina Gómez és Camila.
 Philippe Legler és Leonardo.

Recepció
Va formar part de la secció oficial del LI Festival Internacional de Cinema Fantàstic de Catalunya

Referències

Enllaços externs

Thrillers
Pel·lícules de Colòmbia del 2017
Pel·lícules dramàtiques del 2017


text:
Kin-dza-dza! () er en sovjetisk spillefilm fra 1986 af Georgij Danelija.

Medvirkende
 Stanislav Ljubsjin som Vladimir Nikolajevitj Masjkov
 Galina Danelija-Jurkova som Ljusja
 Levan Gabriadze som  Gedevan Alexandrovitj Alexidze
 Anatolij Serenko
 Jurij Jakovlev

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1986
Komediefilm fra Sovjetunionen