text:
Minerve chassant les Vices du jardin de la Vertu  ou Triomphe des Vertus est un tableau peint entre 1499 et 1502 par le peintre et graveur italien Andrea Mantegna. Il s'agit d'une allégorie éthique et philosophique montrant la victoire de la Sagesse et de la Raison sur les différents Vices, permettant le retour de la vertu morale.

Le tableau est conservé aujourd'hui au Musée du Louvre, à Paris.

Histoire
Ce tableau est une huile sur toile de  destiné au studiolo (cabinet de curiosités) de la marquise Isabelle d'Este, situé initialement au Château Saint-Georges à Mantoue. Il est l'un des deux peints par Mantegna ( l'autre étant Le Parnasse) sur les cinq du cycle commandé par la marquise.

Les textes du poète Paride da Ceresara servirent à en définir les contenus allégoriques.

Acheté par le cardinal de Richelieu, le tableau fut transféré dans ses collections au château de Richelieu en Touraine où il demeura jusqu'à la Révolution. Il fut alors saisi, en 1793, pour être transféré au musée du Louvre en 1801.

Thème
Il s'agit d'un thème allégorique (Les Vices et les Vertus) placé dans un cadre de représentation mythologique (Minerve, Daphné, Amour, Vénus, Diane).

Des indications écrites sur des parchemins, dans le tableau, permettent de comprendre les situations décrites.

Composition
Dans un espace délimité par des massifs et des arcades de buis, Minerve (ou Pallas Athéna) apparaît sur la gauche. Elle représente une des Vertus avec Diane et la Chasteté. Armée d'une lance et d'un bouclier, elle chasse les Vices représentés par de multiples personnages qui ont envahi le jardin des Vertus.

Trois autres Vertus, Force, Tempérance et Justice, sont présentes dans un des nuages. La Force, reconnaissable à sa colonne et à son bâton (des attributs d'Hercule), adresse un regard amical à Minerve, comme pour l'encourager, tandis que les autres Vertus regardent vers le ciel, comme pour inciter les autres Dieux à s'engager à ses côtés.

Des visages de profil apparaissent également dans un des nuages.

Les Vices, eux, sont présentés par groupe. Parmi eux se trouvent Avarice, Ingratitude, Ignorance, Haine immortelle, le mal, le pire, le mal extrême, Oisiveté, Inertie ou encore la Vénus sensuelle. Cette dernière est présentée dans le simple appareil, debout sur un Centaure.  En bas à gauche du marécage se trouvent Oisiveté, représentée sans bras et Inertie. A droite du marécage, Avarice et Ingratitude portent Ignorance à bout de bras. Tous semblent remplis d'effroi à l'arrivée de Minerve.

Un mur à droite les oblige à passer par le lac du premier plan. Une roche escarpée et flamboyante se dresse dans le fond à gauche.

Analyse

Plusieurs groupes se distinguent dans cette fuite de gauche à droite :
Ainsi les semences du mal et du mal extrême sont transportées dans des sacs sur les épaules de la Haine immortelle en personnage simiesque au centre dans l'eau d'un lac.

À gauche l'Oisiveté ou la paresse (représentée sans bras) est attachée et tirée par l'Inertie, à droite l'Avarice et l'Ingratitude portent l'Ignorance couronnée, la Vénus sensuelle est debout sur le dos d'un Centaure...

Sur le bord gauche du tableau, Daphné se transforme en arbre.

Les trois autres Vertus présentes dans un des nuages, portent leurs attributs : la Force avec sa massue, sa colonne et sa peau de lion d'Hercule, la Tempérance qui verse du vin, et la Justice, avec son glaive et sa balance.

Le triomphe de la vertu psychomachie est une œuvre d'Andrea Mantegna, peint en 1502. La technique est la détrempe sur toile. L'œuvre fait 160 sur 192 cm. Elle est actuellement au musée du Louvre. Mantegna est un artiste italien né en 1431 à Carturo dans le duché de Venise et mort en 1506. Il vient d'une famille modeste de charpentier. Enfant il est adopté par le peintre Francesco Squarcione puis il se fait remarquer par le sculpteur Donatello qui l'adopte à son tour. A l'âge de 17 ans il commence à recevoir ses premières commandes. En 1490 Isabelle d'este le fait venir à Mantoue pour travailler sur les œuvres de son studiolo. Ce tableau est commandé par la duchesse Isabelle d'Este pour décorer son studiolo. La duchesse d'Este est née en  1474 et morte en 1536. Elle est repérée très jeune pour son intelligence et sa beauté. En effet à l'âge de 6 ans elle est mariée à François de Gonzague. À son arrivée à Mantoue elle commence  à meubler ses parties privées qui sont constituées du studiolo. Une pièce privée destinée à l'étude des beaux-arts et à la philosophie. Mais aussi les parties privées contiennent la grotta où est installée son importante collection d'objets d'art. On va se concentrer sur le studiolo. En effet le tableau le triomphe de la vertu est placé à l'intérieur. Dans cette pièce on peut trouver un grand nombre d'auteurs romains et grecs classiques. Comme Cicéron, Catulle, Plutarque. On trouve aussi des romans chevaleresques, les œuvres de Dante. De plus ce studiolo est complétement inscrit dans son temps, en effet on peut trouver des œuvres contemporaines humanistes. C'est un lieu de culture inscrit dans son époque. Isabelle d'Este prévoit tous les thèmes et compositions des œuvres de cette pièce. En outre elle décide d'articuler le studiolo autour du thème du combat entre l'amour terrestre et l'amour céleste. La duchesse par sa forte personnalité repousse les artistes et a du mal à les faire venir. (Leonard de Vinci ne vient pas, Bellini se fait porter malade). Elle commande à Mantegna deux tableaux le premier est le Parnasse et le second est le Triomphe de la vertu. Les deux tableaux doivent servir d'étalon (exemple) pour les prochains tableaux (Pérugin fait un tableau en 1506, Le Combat de la chasteté contre la volupté. Mais aussi en 1506 Lorenzo Costa fait un couronnement et l'histoire du cosmos).

Donc on peut se demander comment Mantegna traite-t-il le thème du studiolo imposé par Isabelle d'Este ?

Dans un premier temps, nous verrons la description précise d'une œuvre complexe. Dans un second temps, nous pourrons déboucher sur une œuvre humaniste. Pour arriver dans un troisième et dernier temps sur le Parnasse et Le Triomphe de la vertu.

Ce tableau a une composition complexe, en effet, on remarque deux grandes parties au premier plan. On peut observer les figures sur la terre et celles présentent dans le marécage. Minerve est présente à gauche dans la partie terrestre. Elle est dans une position d'élan guerrier. Elle sort de grandes arcades de haies. On peut déjà remarquer une oblique qui appuie ce mouvement et le renforce. Le regard de la déesse est lancé vers le ciel où l'on peut apercevoir dans une niche de nuages (ou cocon) les trois vertus cardinales. La Justice avec ses attributs, le glaive et la balance. Mais aussi, on peut trouver la Tempérance aux deux vases, puis pour finir, on remarque le Courage aux attributs d'Hercule. C'est-à-dire, la masse et la peau du Lion de Némée. On peut dès à présent remarquer que la mère vertu (Patience) est absente de la composition. Sa seule présence est évoquée par la banderole (qui rappelle l'un des attributs qui est le serpent). Sur cette banderole « ET MIHIVINTATUM MATRI SUCCUNITE DIVI », « J'aide la sainte vertu ». On peut donc supposer que la mère vertu est prisonnière.

On remarque des éléments vertueux, c'est-à-dire qui aident à la glorification de la déesse. Par ailleurs, on distingue deux groupes d'amours aux ailes de papillon et aux visages anthropomorphes. D'une part, au premier plan, on observe un groupe d'amours qui chassent grâce à leur arc la famille de Satyres. D'une autre part, au second plan, on voit un autre groupe d'amours. Ils possèdent des visages particuliers, en effet, on remarque des visages de chouette, qui rappellent la déesse Minerve. Ces petits amours permettent d'aiguiller l'élan de Minerve et montrer sa force. On peut mettre en évidence la présence d'un amour particulièrement atypique à la tête d'homme plus âgée et aux oreilles pointues. Cette figure peut faire référence à la marque de Satyre dans le théâtre antique.

On remarque la présence d'un olivier ou d'un laurier anthropomorphe. Selon les informations que l'on comprend, l'arbre peut représenter soit l'olivier soit le laurier (cela sera expliqué dans la deuxième partie). Ici prenons l'olivier. Il est le symbole de Minerve et donc vient l'appuyer. Le visage de cet arbre est particulièrement expressif. Il semble surpris, on peut retrouver une forme d'horreur face aux vices. De surcroit, on peut voir un phylactère qui s'enroule tout autour de cet arbre, il est écrit en latin, grec et hébreu. "« AGITE PELLIE SEDIBVS NOSTRIS FOEDA HAEC VICIORVM  COELITVS AD NOS RE DEVN TIVM DIVAE COMITES », « Tenez compagne divines des vertus, vous qui êtes revenues du ciel, chassez de nos sphères les vices montre abominables ». Par ces mots, on voit très clairement que l'olivier soutient Minerve et permet d'appuyer cet élan. Devant Minerve, on peut observer deux figures féminines. La première vêtue de bleu porte un arc dans sa main gauche. La deuxième femme en gris porte une torche. On peut voir dans ces figures la représentation de Diane, la déesse de la chasse et la chasteté. Elles viennent appuyer et mettre en valeur Minerve. La figure de Minerve est représentée dans un élan, qui est renforcé par l'oblique des haies, mais aussi par la montagne flamboyante qui rappelle les montagnes du nord de l'Italie, les Dolomites. On remarque un élément assez perturbant. Une ligne plus sombre coupe cette montagne en deux. On peut attribuer cela à une retouche faite ultérieurement. Nous n'avons trouvé aucune information sur l'auteur de la modification. On peut se demander si c'est Mantegna ou une autre personne. On remarque que la lance de la déesse est brisée. Il ne faut pas lier cela à une défaite. Mais plus à une victoire et la preuve que le combat est fini et a eu lieu auparavant. Par sa force morale, elle parvient à vaincre les vices. La pointe de la lance brisée sur le sol montre une écriture gravée dans le sol « OTIA SI TOLLAS PERERE CUPIDINIS ARCUS », « si tu chasses les vices, l'arc de Cupidon dépérira » c'est une indication très claire aux vices, et aux flèches de Cupidon qui emprisonnent les Hommes dans leur désirs. La glorification de Minerve ne passe pas que par les éléments vertueux mais aussi par les vices, par contraste.

En effet, Mantegna crée des figures représentant tous les vices. On remarque deux groupes dans les vices, ceux qui se trouvent sur une plateforme rocheuse et ceux dans le marécage. Sur la plateforme rocheuse, on peut voir une famille de Satyres aux pieds de chèvre et pattes de léopard. La Satyre rassemble ses petits, le regard fixé sur la déesse (leur signification sera expliquée dans la deuxième partie). Dans le groupe présent dans le marécage, on peut remarquer l'Avarice à la tête de la troupe des vices. Elle porte un bandeau où est inscrit son nom en latin « AVARICIA », cela permet d'identifier précisément tous les vices. L'Avarice aide l'Ingratitude « INGRATITUDO » à porter la grasse Ignorance « IGNORANCIA » avec sa couronne. Derrière eux, une figure bestiale avec une peau d'animal dans les mains et un putto sans ailes. Plus loin, on observe une figure mi-singe, mi-homme portante quatre bourses contenant les graines du mal « SEMINA, MALA », du pire « PEIORA » et du mal extrême « PERSSINEL ». On peut voir un phylactère autour de son bras avec inscrit à l'intérieur « IMMORTALE ODIUM TA AVS ET MALITIAE » « je déteste l'immortalité, fraude et malheur ». Enfin, on peut apercevoir l'oisiveté « OTIUM », une figure féminine sans bras car elle ne les utilise pas. Elle est trainée par un ruban tenu par la Paresse « INERTIE ». Représentée par une femme aux vêtements de haillons. Mais encore au centre de la composition, on observe un centaure et une femme debout sur son dos. Elle est couverte d'un simple voile et ne semble pas avoir peur de Minerve. Mais aussi, elle est coiffée à l'antique. On peut remarquer que son visage rappelle le buste de l'impératrice Faustine (explication dans la Partie deux). Cette figure représente la déesse Vénus qui représente la Luxure. C'est une Vénus sensuelle et voluptueuse.

On voit très clairement que Mantegna a mis la vertu au centre de cette composition. Malgré sa position excentrée, elle est au cœur du sujet. Mais aussi, on peut voir que ce tableau entre dans un projet humaniste. Donc Mantegna nous montre par l'évocation d'une déesse antique, une vision chrétienne des vices par l'énumération de l'ensemble des maux humains.

Mantegna a un projet humaniste qui s'inscrit dans le Studiolo. On peut voir des figures ou objets qui nous rappellent l'humanisme, naissant à cette époque. L'humanisme débute avec la redécouverte des œuvres antiques. Cette époque correspond à la relecture de la civilisation grecque et romaine, avec l'arrivée en Europe des textes originaux. L'humanisme correspond à la redécouverte de la philosophie. L'Homme et sa morale est au cœur de la réfection.

Tout d'abord, on peut rapprocher l'humanisme à la figure de Minerve, qui correspond à la moralité et la connaissance. Par sa force morale, elle parvient à repousser les vices de l'humanité. Mais encore on peut remarquer que Mantegna a inspiré entre autres deux gravures à Giovanni Antonio da Brescia formant diptyque, L'Allégorie de la chute des hommes et L'Allégorie de la rédemption de l'humanité. Ces deux gravures montrent la déchéance humaine et la victoire des vices face à la morale et la culture. On voit très clairement que Mantegna a représenté les figures de l'Ignorance, Avarice et Ingratitude déjà présentes dans les gravures. Ces trois figures montrent le projet inverse de l'humanisme. Ce contre quoi il faut lutter. De surcroit, on peut remarquer une volonté humaniste par la multitude de textes inscrits dans cette composition. Cela rappelle l'ekphrasis. C'est-à-dire monter un sujet par les textes. C'est une expression antique reprise par les humanistes. Ici, on peut voir cela avec l'écriture pointée par la hampe brisée de la lance de Minerve. Qui est tiré de remède d'amour d'Ovide, qui relate l'amour entre un centaure et un satyre. Par conséquent, on peut évidemment mettre en évidence la signification de ces deux figures. Ils montrent la dualité de l'esprit humain qui est partagé entre le côté bestial et donc des envies et besoins primaires et le côté de raison, qui recherche les réponses. C'est ce côté que les humanistes tentent de développer. On peut voir une autre référence à l'antique avec Vénus. Son visage rappelle celui de l'impératrice Faustine. Faustine est une impératrice romaine, femme de Marc Aurèle. Mantegna intègre aussi au projet humaniste le projet du thème profond du Studiolo, l'amour céleste et l'amour terrestre. En effet, on peut dès à présent monter la source littéraire qui est Le Songe de Poliphile paru en 1499, l'auteur est Francesco Colonna. Ce livre raconte la quête de Poliphile, qui recherche sa bien-aimée Polia dans un paysage de ruines antique. Avant de continuer, on peut mettre en évidence le paysage de la composition. On remarque les ruines dans la partie droite où est emprisonnée la Mère vertu. Mais aussi la montagne rappelle un édifice en ruine. Revenons au texte. L'aboutissement de cette quête est la contemplation de Vénus dans le Jardin d'un Cythère idéal, c'est-à-dire un jardin parfaire. Ce mythe de l'amour montre le projet du Studiolo. Mais il n'est pas le seul. En outre, on peut remarquer, l'olivier ou le laurier dans ce cas. Il représente l'histoire entre la nymphe Daphné et le dieu Apollon. Apollon frappé par une flèche d'or lancée par Cupidon tombe éperdument amoureux de Daphnée. Mais pour elle, Cupidon a lancé une flèche de plomb qui la dégoute de l'amour. Pour échapper à cet amour, elle demande au dieu des mers de l'aider. Il la transforme donc en laurier. On peut voir par cette histoire l'amour céleste entre un dieu et une nymphe mais aussi l'amour terrestre car  Apollon toujours amoureux fait de cet arbre son symbole. Mais encore, on peut remarquer une grande disparité dans le traitement des sujets entre le Parnasse et Minerve chassant les vices. En effet, on voit dans la Paresse une Vénus céleste. L'amour céleste, qui est l'amour du Beau lui-même. Alors que dans Minerve chassant les vices on reconnaît un amour terrestre symbolisé par l'amour charnel, renforcé par la présence des vices. Cette vision néo-platonicienne renvoie directement au thème choisi par la duchesse. Mantegna et Isabelle d'Este, qui a choisi le sujet, se placent donc dans la lignée de Botticelli. C'est une œuvre savante qui s'adresse directement aux érudits arts et de philosophie antique.

Donc on peut voir un œuvre très complexe avec de multiples sources littéraires qui se rattachent à l'antiquité. Cette composition est un vaste projet humaniste qui s'intègre parfaitement dans son temps, mais aussi dans le Studiolo d'Isabelle d'Este.

Minerve chassant les vices du Jardin de la vertu et le Parnasse sont deux œuvres construites comme des pendants. Ces deux compositions ont de grandes disparités, mais aussi de grandes ressemblances. Le Parnasse raconte l'histoire du mariage entre Mars et Vénus. La scène se déroule au pied du mont Hélicon où est né Pégase, le cheval ailé de Poséidon. En outre, on peut voir sur le côté inférieur droit Pégase accompagner Hermès. Le Mont des Dieux le parnasse est dans le font droit de la composition. Le couple Mars Vénus est au centre supérieur de l'œuvre. À leurs pieds, on peut remarquer Cupidon, le fruit de leur amour. Il pointe une sarbacane sur le dieu des forges et des volcans Vulcain, le mari de Vénus. Au premier plan, on peut observer neuf muses qui dansent au son de la cithare d'Apollon assis à gauche de la composition. On peut donc se demander en quoi ce tableau est-il construit comme un pendant ? Dans un premier temps, on peut évoquer le placement des deux œuvres : en effet, elles sont placées l'une en face de l'autre. Mais encore la lumière dans le Parnasse vient de la gauche, et celle de la Victoire de la vertu vient de la droite. En observant le placement des deux compositions dans le Studiolo, on peut comprendre ce choix, en effet, elle offre, un prolongement virtuel de la lumière prévente de la fenêtre du Studiolo. Mais aussi on peut retrouver des figures analogues dans les deux compositions comme la figure de Vénus. Qui comme expliqué auparavant n'a pas la même signification dans les œuvres. De plus, l'arbre anthropomorphe fait écho à l'Apollon et au Pégase du Parasse. Comme des évènements annonciateurs de l'histoire avec Daphné. Par ailleurs, on peut remarquer la même végétation derrière le couple qui est la même que dans le Jardin de la vertu. Ces deux tableaux divergent par la multitude de détails offerts par la composition de Minerve chassant les vices. En effet, on peut remarquer le foisonnement de petits détails tel la représentation de l'ensemble des feuilles des arbres et haie. Certain arbres contiennent des fruits. Mais aussi la richesse des sources et sujets traités dans cette œuvre. Comme par exemple dans l'arcade droite, on peut remarquer trois femmes à la peau flétrie, les sources ne parlent pas explicitement de la signification de ces figures. Cette œuvre pousse le spectateur à la réflexion et par comparaison le Parnasse semble lice. On peut expliquer cette volonté de richesse des décors par le projet de satisfaire l'exigeante duchesse.

Donc, on peut voir une œuvre complexe qui inscrit de nouveaux codes, mais aussi elle rentre dans le projet humaniste de l'époque et le développement de la recherche philosophique. Mantegna a créé une richesse de détails pour satisfaire Isabelle d'Este, c'est une œuvre qui pousse l'Homme à la réflexion sur lui et la religion. Mantegna nous offre une vision pragmatique de l'amour par une Vénus voluptueuse qui guide les vices, on peut voir un projet philosophique à travers ce choix. Ce tableau peut être comparé au Printemps et la Naissance de Vénus de Botticelli.

Notes et références

Bibliographie

 Alberta De Nicolò Salmazo, chapitre sur « Le Combat des Vices et des Vertus » in Mantegna (1996), traduit de l'italien par Francis Moulinat et Lorenzo Pericolo (1997), coll. Maîtres de l'art, Gallimard Electa, Milan
 G de Tervarent Attributs et symboles dans l'art profane dictionnaire d'une langue perdu (1450-1600), Genès, librairie Droz, 1997.  -
 Nite Batzner Andrea Mantegna, 1430/31-1506, Köln, Konemann,1998  -
 Albert De Nicolà Salmazo Andrea Mantegna, Citadelle and Mazend, 2004.  -
 Maurd Lucci, Mantegna, Paris, Actes Sud, Arles, 2014.  -
 Joséphine Le Esll L'Atelier de Mantegna, Paris, Hazan Musée du Louvre édition, 2008  -
 S. Zuffi Le sens caché de la peinture de la renaissance Italienne, Paris, Ludion, 2010.   -
 David Rosand Peinture à Venise au XVIe s, Titien, Véronèse, Tintoret, Paris Flammarion, 1993.  -
 Stendhal, Histoire de la peinture en Italie, Paris, Gallimard, 2003.
Stephan Campbell The Cabinet of Eros, renaissance Mythologies, painting and the Studiolo of Isabelle d'Este, London, Yale university Press, 2004,.
María Bellonci L'opera completa del Mantenga, Milán, Rizzoli Editor, 1998.
Givanne Agosti Mantegna 1731-1506, Paris, Hazan Musée du Louvre édition, 2008.

Voir aussi

Articles connexes
 Le Parnasse
 Le Combat de l'Amour et de la Chasteté

Liens externes

Tableau d'Andrea Mantegna
Tableau des années 1500
Collection de peintures italiennes du Louvre
Peinture allégorique
Athéna ou Minerve dans la peinture


text:
Шеллер — фамилия. Известные носители:

 Шеллер, Александр Константинович (Шеллер-Михайлов; 1838—1900) — русский писатель.
 Шеллер, Ана София (род. 1985) — аргентинская балерина и инстаграм-блогер.
 Шеллер, Вальтер (1892—1944) — немецкий военачальник, генерал-лейтенант вермахта.
 Шеллер, Иммануил-Иоганн-Гергард (1735—1803) — немецкий лексикограф.
 Шеллер, Ричард (род. 1953) — американский учёный.
 Шеллер, Эбергард Фон (1900—1945) — участник Первой мировой войны, сотрудник германской военной разведки; капитан.
 Шеллер, Юлий-Виктор (1811—1883) — немецкий врач-акушер, автор ряда трудов по медицине.

См. также
 Шелер
 Шиллер

Примечания

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ramseier Glacier är en glaciär i Antarktis. Den ligger i Östantarktis. Australien gör anspråk på området. Ramseier Glacier ligger  meter över havet.

Terrängen runt Ramseier Glacier är varierad. Den högsta punkten i närheten är Mount Rummage,  meter över havet,  kilometer nordväst om Ramseier Glacier. Trakten är obefolkad. Det finns inga samhällen i närheten.

Kommentarer

Källor

Glaciärer i Antarktis
Isformationer i Östantarktis
Australiens anspråk i Antarktis


text:
Ezeiza é um partido (município) da província de Buenos Aires, na Argentina, do sul da Grande Buenos Aires, Argentina. Forma parte do aglomerado chamado Grande Buenos Aires. Foi criado em 1994 a partir da subdivisão de Esteban Echeverría. Possuía, de acordo com estimativa de 2019, 213.864 habitantes.

Localidades do Partido
Ezeiza
Tristán Suárez
La Unión
Carlos Spegazzini
Aeroporto Internacional Ezeiza
Canning

Municípios de Buenos Aires (província)
Grande Buenos Aires


text:
Plateau Preston Rex "Red" Cox (February 16, 1895 – October 15, 1984) was an American professional baseball player who pitched one season in Major League Baseball, appearing in three games for the 1920 Detroit Tigers of the American League.  In five innings pitched, he allowed three earned runs, three bases on balls, and struck out one batter.

In addition to his major league experience, he played four seasons of minor league baseball, from 1920 to 1923, the last of which was for the Birmingham Barons of the Southern Association.  He died at the age of 89 in Roanoke, Virginia,  and is interred at Mountain View Cemetery in Vinton, Virginia.

References

External links

1895 births
1984 deaths
Baseball players from North Carolina
People from Alleghany County, North Carolina
Major League Baseball pitchers
Detroit Tigers players
Hartford Senators players
Albany Senators players
Rochester Tribe players
Birmingham Barons players


text:
Michał Bułharyn herbu Bułat – marszałek Koła Duchownego Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego kadencji wileńskiej, deputat z powiatu wołkowyskiego w 1779/1780 roku, pisarz ziemski wołkowyski w latach 1766-1783, poseł wołkowyski na Sejm Rozbiorowy 1773-1775, konsyliarz Rady Nieustającej w 1775 roku, poseł na Sejm Czteroletni w 1788 roku z powiatu wołkowyskiego.

Był stronnikiem dworu. Członek konfederacji 1773 roku. Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 wszedł w skład delegacji wyłonionej pod naciskiem dyplomatów trzech państw rozbiorczych, mającej przeprowadzić rozbiór, był przedstawicielem opozycji. 18 września 1773 roku podpisał traktaty cesji przez Rzeczpospolitą Obojga Narodów ziem zagarniętych przez Rosję, Prusy i Austrię w I rozbiorze Polski.

Bibliografia

 Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 545-562.
 Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. t. II, Warszawa 1905

Przypisy

Michał
Członkowie delegacji Sejmu Rozbiorowego (1773–1775)
Członkowie konfederacji Adama Ponińskiego 1773
Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej
Deputaci świeccy Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (powiat wołkowyski)
Konsyliarze Rady Nieustającej
Marszałkowie Koła Duchownego Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego
Pisarze ziemscy wołkowyscy
Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (powiat wołkowyski)
Posłowie Sejmu Czteroletniego (1788–1792)
Posłowie na Sejm Rozbiorowy (1773–1775)
Sygnatariusze traktatu polsko-austriackiego I rozbioru Polski
Sygnatariusze traktatu polsko-pruskiego I rozbioru Polski
Sygnatariusze traktatu polsko-rosyjskiego I rozbioru Polski
Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej


text:
Il Giro dei Paesi Baschi 1972, dodicesima edizione della corsa, si svolse dal 19 al 23 aprile 1972 su un percorso di 810 km ripartiti in cinque tappe (la terza tappa suddivisa in due semitappe). La vittoria fu appannaggio dello spagnolo José Antonio González Linares, che completò il percorso in 23h17'47", precedendo i connazionali Jesús Manzaneque e Jesús Esperanza.

I corridori che partirono da Eibar furono 40 (appartenenti a quattro squadre spagnole: Kas, Karpy, La Casera, Werner e una francese, la Bic), mentre coloro che tagliarono il medesimo traguardo furono 25.

Tappe

Classifica generale

Collegamenti esterni

Giro dei Paesi Baschi
Ciclismo nel 1972


text:
O. Frane Vlašić (Sovići, 26. veljače 1930. – Dubrovnik, 16. kolovoza 1985.), katolički prezbiter, franjevac

Nakon osnovne škole bio je kao sjemeništarac Mostarsko-duvanjske biskupije u Biskupijskom sjemeništu u Pazinu. Odlučivši se biti franjevac,  novicijat je završio u Novom Mestu, u Sloveniji (1953. – 1954.). Svečane zavjete u Franjevačkoj provinciji sv. Jeronima u Dalmaciji i Istri položio je 1957. g. Studij teologije je završio u Zagrebu i postigao licencijat. Za prezbitera je zaređen 1959. godine. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, završio je studij slavistike. Predavao je u gimnaziji Provincije u Splitu i bio je odgojitelj franjevačkih kandidata. Pokrenuo je časopis Brat Franjo, kojemu je bio glavni urednik 1977. – 1982. Boravio je u samostanima u Kotoru, Zadru, Dubrovniku, Malom Lošinju i na Lapadu.

Bio je odličan poznavalac prirodnih znanosti. Isticao se skromnošću, djetinjom jednostavnošću i vedrinom te iskrenom odanošću Bogu i uzornim katoličkim redovničkim životom. Kao traženi ispovjednik i duhovni vođa, održao je niz duhovnih vježbi i duhovnih obnova svećenicima, redovnicima, redovnicama i laicima.

 Hrvatski franjevci
 Hrvatski katolički svećenici


text:
Prepa Tec Valle Alto is the newest and smallest of the five Prepa Tec high schools. It was inaugurated in August 2005 with a class of less than 100 students. The school is located in the southern part of Monterrey, in the fast developing Valle Alto region of Mexico. It is situated next to the National Highway on top of a hill.

Prepa Tec Valle Alto is the smallest school by size and by student count in the Prepa Tec High School system; it has fewer than 350 students and 13 classrooms. The school offers the standard Bilingual, Bicultural or International Baccalaureates.

With Prepa Tec getting ready for the fifth generation of students, an expansion is under way; it is next to Aulas II, in which they will expand the gymnasium and make at least eight more classrooms. Work on the expansion started in mid-January 2009.

Prepa Tec Valle Alto is noted for its calm environment, for its cooler weather (due to it being situated on a hill) and for its small class sizes.

2018 incident
On the morning of September 10, 2018, around 8:30 a.m., local media reported that a young man had been found in one of the bathrooms suffering from a gunshot wound to the head. The young man was identified as Jakob Hartmann Nava, an 18-year-old 5th semester student, who had Asperger syndrome, was suffering from depression and had been transferred from Prepa Tec Eugenio Garza Lagüera to Prepa Tec Valle Alto because he was being bullied by his classmates. This occurred in the context of the World Suicide Prevention Day.

References

Schools in Mexico


text:
Новотроїцька — присілок, Касторенський район, Курська область
 Новотроїцька — присілок, Куюргазинський район, Башкортостан

Див. також
 Новотроїцьке
 Новотроїцький


text:
Saxifraga stellariifolia är en stenbräckeväxtart som beskrevs av Adrien René Franchet. Saxifraga stellariifolia ingår i Bräckesläktet som ingår i familjen stenbräckeväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Bräckesläktet
stellariifolia


text:
Henri Milne-Edwards () a fost un eminent zoolog francez.

Biografie
Henri Milne-Edwards a fost cel de-al 27-lea copil al lui William Edwards, un plantator englez și colonel al miliției din Jamaica și al Elisabethei Vaux, o franțuzoaică. Henri s-a născut la Bruges, în Belgia actuală, unde părinții lui s-au retras; Bruges era atunci o parte a nou-născutului Republicii Franceze. Tatăl său fusese închis de câțiva ani pentru că a ajutat unii englezi să fugă în țara lor. Henri și-a petrecut cea mai mare parte a vieții în Franța. El a fost crescut la Paris de fratele său mai mare Guillaume Frederic Edwards (1777-1842), un distins fiziolog și etnolog. Tatăl său a fost eliberat după căderea lui Napoleon. Întreaga familie s-a mutat apoi la Paris. Pasiunea sa pentru istoria naturală a dominat curând și a renunțat la studiul formelor inferioare ale vieții animale. A devenit student al lui Georges Cuvier și s-a împrietenit cu Jean Victoire Audouin. S-a căsătorit cu Laura Trézel. Au avut nouă copii, inclusiv biologul Alphonse Milne-Edwards.

Note

Nașteri în 1800
Nașteri pe 23 octombrie
Decese în 1885
Decese pe 29 iulie
Zoologi francezi


text:
Збі́рна Хорватії з гандбо́лу () — національна збірна команда Хорватії з гандболу, якою керує Федерація гандболу Хорватії. Разом із збірними Данії та Франції утворюють велику гандбольну трійку Європи та світу.

Історія

Австро-Угорський період
Вперше слово «гандбол» використав хорватський літературознавець Франьо Бучар, описуючи німецьку гру Schleuderball в журналі «Сокіл» 1904 ще за часів Австро-Угорщини. А 1911 відбувається перша гра в гімназії міста Пазин, згодом у гандбол почали грати студенти Осієка та Вуковара проти студентів Праги.

За часів Югославії
За часів Королівства Югославія на території Хорватії з'явилась перша школа суддів з гандболу.

На початку Другої світової війни Королівство Югославії розпалося. На території, де проживають хорвати 10 квітня 1941 року створена Незалежна Держава Хорватія (). Вже 2 жовтня 1941 в Загребі створена Федерація гандболу Хорватії, яка координувала роботу понад десяти клубів до 1944 року. Перший матч під егідою нової федерації відбувся 12 жовтня 1941. Перший та єдиний міжнародний матч відбувся із збірної Угорщини 14 червня 1942 року в Будапешті, хорвати зазнали поразки 0:9, а на матчі були присутні 30 000 глядачів.

Після закінчення Другої світової війни (1945) Хорватія увійшла до складу новоствореної СФРЮ. Замість Федерації гандболу Хорватії був створений Комітет з гандболу Гімнастичної Асоціації Хорватії, лише згодом 19 грудня 1948 року була відновлена Федерація, яка увійшла до Федерація гандболу Югославії (RSJ), була створена 17 грудня 1949 року в Белграді шляхом об'єднання національних і провінційних асоціацій, з 1950 є членом міжнародної федерації.

Збірна Югославії, яка майже повністю складалась з хорватських гравців 19 червня 1950 року переграла національну збірну Бельгії 18:3. До розпаду Югославії в 1992 році, хорватські гандболісти грали за збірну Югославії. За цей час на 17 міжнародних турнірах завоювали сім медалей. Це дві золоті олімпійські медалі, олімпійська бронза, золото чемпіонату світу, одна срібна та дві бронзові медалі чемпіонату світу. Серед інших відомих трофей, це 5 золотих медалей, які виграли на п'яти турнірах Середземноморських ігор (1967, 1975, 1979, 1983 і 1991), дві золоті та одну бронзову медаль на етапах Кубка світу, проведених в 1971, 1974 і 1984 в Швеції, 2 бронзові медалі гандбольної Суперліги 1981 та 1983 роках в Німеччині і срібло в 1990 році на Іграх доброї волі в Сіетлі.

На молодіжному чемпіонаті світу 1987 в Рієці, де югослави стали чемпіонами, виступали і три хорвати, які на Літніх Олімпійських іграх 1996 здобудуть золоті нагороди Олімпійського турніру, це: Алваро Начинович, Ізток Пуц та Владимир Єлчич.

Період становлення
30 травня 1990 в Хорватії почався процес створення держави. Ще до отримання незалежності від Югославії (8 жовтня 1991), національна збірна Хорватії провела свій перший міжнародний матч 14 січня 1991 проти Японії 23:23. Через розпад та війну в Югославії хорвати мали шанс отримати путівку на Літні Олімпійські ігри 1992 в Барселоні але це місце отримала збірна Ісландії. Хорватія також пропустила чемпіонат світу 1993 року в Швеції.

Хорвати почали свій шлях до еліти гандбольного світу з Середземноморських ігор, де вони стали переможцями в 1993, а вже наступного року дебютували в фінальній стадії чемпіонату Європи в Португалії, де здобули бронзові нагороди, а на чемпіонаті світу 1995 в фінальному матчі поступились французам 19:23. Залишились без нагород на чемпіонаті Європи 1996 посівши третє місце в групі припинили виступи, фінішували в підсумку на п'ятому місці.

Найбільший успіх з моменту здобуття незалежності хорватські гандболісти мали в 1996 році здобувши золото Атланти 1996, на груповому етапі в п'яти матчах поступились лише шведам 18:27, у півфіналі обіграли французів 24:20, а у фіналі завдали поразки шведам 27:26. Правда після цього настав спад у виступах збірної пов'язаний насамперед із зміною поколінь, так на чемпіонаті світу 1997 хорвати в 1/8 фіналу поступились іспанцям 25:31, а в 1999 югославам 23:30, на чемпіонаті 2001 у додатковий час поступились українцям 34:37. На європейських чемпіонатах також були невдачі: 1998 — 8 місце, 2000 — 6 місце, 2002 — 16 місце. Не пройшла збірна кваліфікацію на Олімпійські ігри 2000, що відбулись у Сіднеї.

Повернення Ліно Червара
Після кількох років невдач Федерація запросила на місце головного тренера Ліно Червара. І вже на чемпіонаті світу 2003 хорвати стають чемпіонами, а на чемпіонаті Європи 2004 посідають четверте місце, на Олімпійських іграх 2004 в Афінах повертають і золото Олімпіади здобувши перемоги в восьми матчах у тому числі в драматичному фіналі над німцями 26:24.

На чемпіонаті світу 2005 здобули срібні нагороди поступившись у фіналі іспанцям 34:40, цей успіх повторили через чотири роки в 2009 поступившись французам 19:24, загалом враховуючи останні чемпіонати світу, збірна Хорватії не опускалась нижче шостого місця (2015) і здобула ще одну бронзову нагороду (2013). На чемпіонатах Європи не опускалась нижче четвертого місця (2006, 2014), була двічі другою (2008, 2010) та ще двічі третьою (2012, 2016). На Олімпійських іграх: 2008 — 4 місце, 2012 — бронзові медалі, 2016 — 5 місце.

Статистика виступів на турнірах

Олімпійські ігри

Чемпіонат світу

    — країна-господар фінального турніру

Чемпіонат Європи

    — країна-господар фінального турніру

Примітки

Посилання
 Офіційний сайт
 Профіль на IHF

Хорватія
Спорт у Хорватії


text:
Foton (o Photon) è un progetto riguardante una serie di satelliti artificiali Russi sviluppati per svolgere ricerche scientifiche. Sebbene le missioni siano senza equipaggio si è deciso di adattare la navicella spaziale Vostok al fine di risparmiare i costi di sviluppare una navicella appositamente per le missioni. L'obiettivo primario delle missioni Photon sono ricerche per la scienza dei materiali, ma le missioni spesso includono ricerche riguardanti altri campi del sapere come la biologia. La prima serie di missioni Foton si svolse tra il 1985 e il 1999 e fu composta da 12 missioni partite dal cosmodromo di Plesetsk. La seconda serie di missioni prese il nome di Foton-M e incluse una serie di miglioramenti derivati dagli studi svolti sulle prime missioni. Attualmente si sono svolti tre lanci della serie Foton-M, il primo lancio si svolse nel 2002 dal cosmodromo di Plesetsk e si concluse con un insuccesso per un guasto del veicolo di lancio. Il secondo lancio si svolse dal cosmodromo di Baikonur nel 2005 e il terzo lancio si svolse nel 2007 sempre da Baikonur. Il progetto Foton per il lancio si è sempre avvalso di lanciatori Soyuz-U.

Partecipazione ESA
A partire dalla missione Foton-7, l'Agenzia Spaziale Europea divenne partner dei russi nel programma Foton.

Lanci Foton

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
  Foton (from Encyclopedia Astronautica)

Programma Sojuz


text:
Der Attenborough-Langschnabeligel (Zaglossus attenboroughi), auch als Sir David-Langschnabeligel oder Zyklop-Langschnabeligel bekannt, ist eine der drei Arten der Gattung Zaglossus, die auf der Insel Neuguinea endemisch sind. Diese Art ist zu Ehren David Attenboroughs benannt. Diese Art lebt in den Cyclops Mountains in Westneuguinea in der Nähe der Städte Sentani und Jayapura.

Merkmale
Der Attenborough-Langschnabeligel ist die kleinste Art der Gattung Langschnabeligel und ähnelt der Größe nach eher dem Kurzschnabeligel als anderen Arten seiner Gattung. Diese Art hat je fünf Klauen an Vorder- und Hinterpfoten und ein dichtes, schwarzes Fell.

Zu seinem Verhalten ist wenig bekannt. Es wird vermutet, dass er sich tagsüber in seinen flachen Bau zurückzieht und in der Nacht mit seinem langen Schnabel in der Erde nach Würmern sucht.

Verbreitung
Der Attenborough-Langschnabeligel ist nur durch ein einziges Exemplar bekannt, das um 1961 während der niederländischen Kolonialzeit gefunden wurde. Seitdem wurde kein weiteres Exemplar wissenschaftlich dokumentiert.

Die anhaltenden menschlich bedingten Zerstörungen des Lebensraums – der Wälder der Cyclops Mountains – führten dazu, dass die Population für stark gefährdet oder gar ausgerottet gehalten wurde. Es ist jedoch möglich, dass Tiere dieser Art immer noch dort oder in benachbarten Gebirgen existieren. Am 15. Juli 2007 berichteten Forscher des EDGE-Programms, die die Cyclops Mountains von Neuguinea untersuchten, dass Höhlen und Spuren gesehen wurden, die möglicherweise zu Attenborough-Langschnabeligeln gehörten. Zudem ergaben Gespräche mit Einheimischen, dass diese Art wahrscheinlich noch im Jahr 2005 gesichtet wurde.

Gefährdung
Die Art wird in der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN als vom Aussterben bedroht (critically endangered) mit einer sinkenden Population gelistet. Besonders anfällig gegenüber Veränderungen ist die Art aufgrund ihres sehr kleinen Verbreitungsgebiets.

Einzelnachweise

Literatur
 Tim F. Flannery und Colin P. Groves: A revision of the genus Zaglossus (Monotremata, Tachyglossidae), with description of new species and subspecies. Mammalia 62 (3): 367–396, 1998,  (PDF, engl.; 1,8 MB)
 Colin Groves: Zaglossus attenboroughi. In: D. E. Wilson und D. M. Reeder (Hrsg.): Mammal Species of the World. 3. Auflage, Band 1, Johns Hopkins University Press, Baltimore, 2005 ISBN 0-8018-8221-4

Weblinks

Kloakentiere
Endemisches Tier Neuguineas


text:
A Sony Xperia tipo egy alsókategóriás Android okostelefon, dupla-SIM-es változata a Xperia tipo dual. A telefon a Sony Xperia miro-val együtt lett bemutatva 2012. június 13-án, és forgalomba hozva 2012 augusztusában. A Xperia tipo fekete, fehér, vörös, kék színekben, a Xperia tipo dual fekete és ezüst színekben kapható.

Hardver
 Méret: 103×57×13 mm
 Súly: 99,4 g
 Kijelző: Multi-touch kapacitív érintőképernyő, karcálló üveg, 3,2" TFT LCD "Reality Display", 320×480 pixel, 256 ezer szín, 180 dpi
 Kamera: 3,2 MP, 4x digitális zoom, VGA videófelvétel
 Rendszerchip:  Qualcomm Snapdragon S1 MSM7225A
 Processzor: egymagos ARM Cortex-A5 (800 MHz)
 GPU: Adreno-200
 Tárhely: 2,9GB belső, ebből 2,5GB felhasználható, microSD/HC kártyával bővíthető 32GB-ig

Tipo Dual
A dupla SIM-kártya sloton kívül a Xperia tipo és a Xperia tipo dual hardverileg megegyezik. A Xperia tipo dual csak fekete és ezüst színekben kapható. Csak egy-SIM kártya használható egy időben, a telefon jobb szélén található gomb segítségével válthatunk a két SIM kártya között.

Szoftver
A készüléken Android 4.0.4 (Ice Cream Sandwich) fut. A rendszer tartalmazza a Sony xLOUD hangszűrő technológiáját, valamint egy FM rádiót RDS-el.

Fordítás

Források
 A telefon specifikációja - GSMArena.com
 A telefon hivatalos oldala

Jegyzetek

Sony telefonok


text:
Monroe station may refer to:

 Monroe station (CTA Red Line), a subway station in Chicago, Illinois, United States
 Monroe station (CTA Blue Line), a subway station in Chicago, Illinois, United States
 Monroe station (New York), a former rapid transit station in Rochester, New York, United States
 Monroe Station (Ochopee, Florida), a now-destroyed historic gas station, United States
 Monroe Street station, a streetcar stop in Media, Pennsylvania, United States
 Monroe station (Louisiana), a proposed Amtrak Crescent station in Louisiana

See also
 Munroe station (disambiguation)


text:
Дерло — річка, ліва притока Дністра

Дерло — село в гміні Рокітно Більського повіту Люблінського воєводства


text:
Marcin Kęsy (ur. 17 kwietnia 1976 we Lwówku) – profesor uczelni, menedżer, ekonomista i nauczyciel akademicki. Doktor habilitowany nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse. Doktor honoris causa.

Życiorys
W 2000 roku ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie w obszarze zarządzania na Wydziale Nauk Społecznych i Pedagogicznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. T. Kotarbińskiego w Zielonej Górze, w 2003 roku ukończył 3,5 letnie inżynierskie studia informatyczne w specjalności: inżynieria komputerowa na Wydziale Informatyki, Elektrotechniki i Telekomunikacji Uniwersytetu Zielonogórskiego.

W 2006 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim (Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej) obronił z wyróżnieniem pracę doktorską (specjalność: nauki o zarządzaniu) pt. System kształcenia w szkołach zawodowych w świetle wymagań kompetencyjnych przedsiębiorstw województwa lubuskiego, a w 2021 roku ukończył studia podyplomowe Rachunkowość budżetowa.

W 2022 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse w VUZF University w Sofii na podstawie rozprawy pt. The impact of managerial competence on the effective functioning of health care organizations.

W 2021 roku został akademikiem Akademii Nauk Ekonomicznych Ukrainy w dyscyplinie zarządzanie w Kijowie, No 1109. W tym samym roku otrzymał doktorat honoris causa w Bereżańskim Instytucie Agrotechnicznym. W 2021 roku został honorowym profesorem the European Institute of Further Education in Slovakia.

Publikacje naukowe
Jest autorem lub współautorem ponad 110 publikacji naukowych. W pracy naukowej zajmuje się zarządzaniem zasobami ludzkimi, zarządzaniem kompetencjami, zarządzaniem strategicznym dla MŚP, aspektem sukcesji oraz postawami sukcesorów w firmami rodzinnymi. W swoich rozważaniach skupia się nad badaniem sprawności organizacyjnej, skuteczności oraz efektywności metod zarządzania w praktyce zarządczej.

Jest autorem lub redaktorem m.in. monografii naukowych pt. Kompetencje menedżerskie personelu medycznego, Wyd. Wyższej Szkoły Gospodarki (2018), Relacje i komunikacja w świecie medycznym, Wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego (2012), Kompetencje zawodowe młodych. Możliwości szkolnictwa zawodowego a potrzeby pracodawców, Wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego (2008), Kompetencje menedżera, Wyd. Wyższej Szkoły Gospodarki (2020), Rozważania badawcze w obszarze zarządzania, Wyd. Wyższej Szkoły Gospodarki (2019).

Doświadczenie zawodowe
Był wykładowcą m.in. w Uniwersytecie Zielonogórskim, Uniwersytecie Jagiellońskim, Wyższej Szkole Menedżerskiej w Legnicy, Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Wałczu, Wyższej Szkole Biznesu w Pile, Kujawsko-Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy oraz Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy. Jest zatrudniony na stanowisku profesora w Pomorskiej Szkole Wyższej w Starogardzie Gdańskim.

Jest przedsiębiorcą, urzędnikiem samorządowym oraz ekspertem.

Członek Rady Programowej TVP3 Gorzów Wielkopolski w latach 2021–2025.

Wybrane publikacje
 M. Kęsy, Kompetencje menedżerskie personelu medycznego, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy, Bydgoszcz 2018, 361 s., ISBN 978-83-65507-26-6.
 M. Kęsy, Kompetencje zawodowe młodych. Możliwości szkolnictwa zawodowego a potrzeby pracodawców, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2008, 109 s., ISBN 978-83-233-2502-4.
 M. Kęsy, Relacje i komunikacja w świecie medycznym, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2012, 176 s., ISBN 978-83-233-3443-9.
 M. Kęsy, Ł. Moniuszko, Kompetencje menedżera, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy, Bydgoszcz 2020, 158 s., ISBN 978-83-65507-52-5.
 M. Kęsy, Ł. Moniuszko, Problemy i uwarunkowania zarządzania edukacją, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy, Bydgoszcz 2021, 167 s., ISBN 978-83-65507-53-2.
 M. Kęsy, Rozważania badawcze w obszarze zarządzania, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy, Bydgoszcz 2019, 185 s., ISBN 978-83-65507-25-9.
 Z. Nęcki, M. Kęsy, Postawy personelu medycznego wobec zarządzania, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2013, 230 s., ISBN 978-83-233-3531-3.
 J. Stępniewski, P. Karniej, M. Kęsy, Innowacje organizacyjne w szpitalach, Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2011, 632 s., ISBN 978-83-264-0615-79.
 M. Kęsy, Management of relationship in hospital. Case studies, ICTIC – Proceedings in Conference of Informatics and Management Sciences, EDIS – Publishing Institution of the University of Zilina, Zilina 2014, Slovak Republic, p. 10.
 M. Kęsy, Relacje i komunikowanie w medycynie, [w:] Komunikowanie w ochronie zdrowia -interpersonalne, organizacyjne i medialne, red. T. Goban-Klas, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2014, s. 107–124, ISBN 978-83-26433-46-7.
 I. Kęsy, M. Kęsy, The phenomenon of succession in a family business, VUZF Review, Vol. 7 No. 1 (2022), p. 152-160, ISSN 2534-9228.
 J. Stępniewski, M. Kęsy, Koncepcja projakościowej restrukturyzacji WziKS UJ na przykładzie innowacji organizacyjnych w IEiZ, [w:] Wyzwania zarządzania jakością w szkołach wyższych, red. T. Wawak, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2011, s. 65–95, ISBN 978-83-233-3210-7.
 M. Adamenko, O. Zinchenko, M. Kęsy, A. Pohrebniak, K. Redko, Analysis of Enterprise Personnel Innovative Potential in the System of Management, Monographic Section, Studies of Applied Economia Aplicada, Volumen 39-7, July 2021, ISSN 1133-3197, Spain.
 A. Szerengowski, M. Kęsy, Health manager in times of pandemic time, "International Marketing and Management of Innovations" Global Scientific e_Journal, №6, 2021, p. 98-116, E-ISSN 2451-1668.
 N. Maslii, N. Zacharenko, M. Kęsy, R. Jasiul, M. Wolanin, Y. Zhadanova, Justification of the need for the integration of communications and informatization enterprises, Problems and Perspectives in Management, ISSN 1727-7051, 2020.
 O. Zarutska, T. Pavlova, А. Sinyuk, V. Khmarskyi, D. Pawliszczy, M. Kęsy, The innovative approaches to estimating business models of modern banks, Marketing and Management of Innovations Issue 2, 2020, ISSN 2227-6718, JEL Classification: C45, G21, pp. 26-43.
 M. Kęsy, P. Karniej, Innovative hospital staff management methods in Poland, "Service Management", NO. 10, 2013, Wyd. Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2013, ISSN 1640-6818.

Przypisy

Doktorzy honoris causa
Polscy urzędnicy samorządowi
Urodzeni w 1976


text:
Abyssální plošina, česky hlubokomořská plošina, je rozsáhlý útvar na oceánské kůře. Jedná se o morfologicky málo členité oblasti oceánské pánve mezi hřbety a subdukčními zónami.

Plošiny jsou tvořeny převážně bazickými magmaty, které mají na povrchu sklovitou strukturu, díky rychlému ztuhnutí v mořské vodě. Jejich povrch je pokryt jen minimem sedimentů, jelikož sem již nesahá transportní činnost z kontinentů. Sedimentární vrstva je velmi tenká a je tvořena převážně z drobného sopečného prachu, který unášel vítr, případně z kosmického prachu a mikrometeoritů, jílů, radiolaritů a případně v menších hloubkách (nad CCD hranicí) také karbonáty. Veškerá tato sedimentace probíhá jen velmi pomalu a mocnosti sedimentů jsou velmi malé. Minimální zastoupení má obsah látek z kontinentů, které sem může dopravit nanejvýš vítr anebo proudy v mořské vodě. Zvláštním případem jsou ojedinělé výskyty spadlých kamenů (dropstones), které byly na dno doneseny transportní činností ledovců.

V oblastech zvýšené sopečné aktivity nad horkými skvrnami (hotspot) je vyrovnaný povrch plošin narušován sopečnými kužely, které mohou vystupovat až nad mořskou hladinu (jako v případě Havajských ostrovů). Jejich celková výška může být větší než pozemských velikánu v Himálají. Místy se objevují také "stolové hory" (guyoty).

Reference

Desková tektonika


text:
Renée Coleman (* 8. Januar 1962 in Saskatoon, Saskatchewan) ist eine kanadische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Renée Coleman wurde 1962 in der zentralkanadischen Stadt Saskatoon geboren. Im deutschsprachigen Raum wurde sie durch ihre Rolle der Alice Gaspers in der Filmkomödie Eine Klasse für sich von 1992 mit Tom Hanks, Geena Davis und Madonna in den Hauptrollen bekannt. In der NBC-Fernsehserie Quantum Leap spielte sie die Rolle der Alia. Mitte der 1990er Jahre begann Coleman sich aus dem Filmgeschäft zurückzuziehen. Sie nahm ein Mythologisches Studium mit Schwerpunkt Tiefenpsychologie am Pacifica Graduate Institute auf. 2002 schloss Renée Coleman ihr Studium erfolgreich mit dem Doktor der Philosophie ab. Im August 2012 veröffentlichte sie ihr erstes Buch mit dem Titel Icons of a Dreaming Heart – The Art and Practice of Dream-Centered Living.

Renée Coleman lebt mit ihrem Ehemann Albert Erdynast und den gemeinsamen vier Kindern im kalifornischen Santa Clarita.

Filmografie
 1987: Anna... Exil New York (Anna)
 1988: Crime Story (Fernsehserie)
 1988: Rocket Gibraltar
 1988: After School
 1989: Wer ist Harry Crumb? (Who's Harry Crumb?)
 1992: Eine Klasse für sich (A League of Their Owen)
 1993: Matlock (Fernsehserie)
 1992–1993: Zurück in die Vergangenheit (Quantum Leap) (Fernsehserie)
 1993: Melrose Place (Fernsehserie)
 1994: Pentathlon
 1994: El Jardín del Edén
 1995: Gracze
 1995: Diagnose: Mord (Diagnosis Murder) (Fernsehserie)
 1995: The Watcher – Das Auge von Vegas (The Watcher) (Fernsehserie)
 1996: Kein Mann ist perfekt (Waiting for Michelangelo)

Weblinks

Filmschauspieler
Kanadier
Geboren 1962
Frau


text:
Nintendo Research & Development 1 (Nintendo R&D1) è stata una divisione di ricerca e sviluppo interna a Nintendo. La sua creazione coincide con l'entrata dell'azienda nell'industria dei giocattoli meccanici ed elettronici.

È nota per aver sviluppato le serie di videogiochi Metroid, Kid Icarus e Wario Land.

Storia
A meta degli anni '60 Nintendo, in precedenza un'azienda famosa per le carte da gioco, allargò la sua produzione al settore dei giocattoli. Nel 1966 arrivò il primo successo con la Ultra Hand, ideata dal giovane dipendente Gunpei Yokoi. Il presidente della compagnia, Hiroshi Yamauchi, riconobbe l'inventiva di Yokoi e gli affidò un dipartimento adibito alla progettazione di nuovi giocattoli, il Nintendo Research & Development Department. La divisione produsse in breve tempo altri prodotti di successo, come la Ultra Machine (1967) e il Love Tester (1969).

Dopo l'assunzione dell'ingegnere Masayuki Uemura, che aveva lavorato alla Sharp Corporation, il dipartimento R&D cominciò a inserire componenti elettronici all'interno dei giocattoli. Tra questi, ebbero successo le pistole ottiche Kôsenjû SP, commercializzate dal 1970. Il presidente Yamauchi pensò di sfruttare questa tecnologia per realizzare dei simulatori di tiro al piattello da vendere ai gestori delle sale da bowling giapponesi, che stavano attraversando un periodo di crisi per colpa della novità rappresentata dai locali karaoke. Il costoso sistema, chiamato Laser Clay Shooting System, venne completato nel 1973. Nei primi mesi riscosse un buon successo, ma le vendite subirono un forte calo a seguito della crisi energetica dell'ottobre di quell'anno. Nintendo, allora, ne commercializzò una versione più compatta ed economica, il Mini Laser Clay, indirizzata alle sale giochi. Negli anni seguenti il dipartimento R&D realizzò altri sparatutto con pistola ottica arricchiti da filmati in pellicola da 16 millimetri. Il primo di questa serie fu WIld Gunman del 1974. R&D sperimentò anche con il formato video su bobina Electronic Video Recording, utilizzandolo in cabinati come EVR Derby Race, un gioco di scommesse sulle corse di cavalli.

Nel 1977 il dipartimento cominciò a produrre videogiochi programmati, dividendosi nei sottogruppi Nintendo Research & Development 1 e Nintendo Research & Development 2. Quest'ultimo reparto si occupò dello sviluppo di console domestiche: la serie Color TV Game e successivamente il Famicom. R&D1 continuò invece a dedicarsi ai cabinati. I primi videogiochi programmati realizzati dal team furono Computer Othello e Block Fever del 1978. Donkey Kong del 1981, ideato dal designer Shigeru Miyamoto, fu il primo successo internazionale di R&D1 negli arcade. Dal 1980 il gruppo si occupò di produrre anche la serie di giochi elettronici portatili a schermi LCD Game & Watch, ideata da Gunpei Yokoi.

Con il lancio del Famicom nel luglio 1983, R&D1 cominciò a realizzare videogiochi per la piattaforma, rivestendo il ruolo di sviluppatore di punta nei primi anni di vita della console. Sebbene non raggiunse mai i successi dei giochi del team di Miyamoto, il Nintendo Research & Development 4 (Super Mario Bros., The Legend of Zelda), anche R&D1 pubblicò titoli importanti per la console fissa Nintendo, in particolare Metroid e Kid Icarus, fondamentali nella definizione del sottogenere dei metroidvania.

A metà anni '80, Gunpei Yokoi e l'ingegnere Satoru Okada iniziarono a progettare il Game Boy, prima console portatile di Nintendo. R&D1 si concentrò quindi sullo sviluppo dei giochi per il lancio della nuova piattaforma. A causa di questo cambio di focus, una parte degli sviluppatori uscì dal team per fondare nel 1986 Intelligent Systems, restando comunque strettamente affiliati con R&D1. Fire Emblem e Famicom Wars furono tra i giochi per Famicom ideati da questa nuova software house.

In quel periodo all'interno di R&D1 si venne a costituire in maniera informale il Team Shikamaru, composto dai designer Makoto Kano, Yoshio Sakamoto e Toru Osawa. Il gruppo è responsabile di alcuni dei giochi più memorabili della divisione, come Famicom Detective Club, Kaeru no Tame ni Kane wa Naru e Super Metroid. Fu, invece, un buon successo commerciale la serie per Game Boy di Super Mario Land, in cui furono, tra l'altro, introdotti i personaggi di Daisy e Wario.

Gunpei Yokoi venne incaricato agli inizi degli anni '90 di creare un successore del Game Boy che utilizzasse la realtà virtuale. Il prodotto che ne derivò, il Virtual Boy, venne commercializzato nel 1995 ma fu di scarso successo. Questo fu uno dei motivi che portò Yokoi a licenziarsi da Nintendo l'anno successivo e fondare la compagnia indipendente Koto Laboratory. Takehiro Izushi prese il suo posto come amministratore delegato di R&D1. Lo stesso anno venne formato il Nintendo Research & Engineering Department, incaricato di progettare le successive console portatili di Nintendo. R&D1 si occupò quindi esclusivamente dello sviluppo di software (per lo più per Game Boy Color e Advance), fino ad essere chiuso insieme a Nintendo Research & Development 2 a fine 2004. Gli sviluppatori vennero ricollocati in Nintendo Entertainment Analysis & Development (nuovo nome di R&D4) e nel nuovo team Nintendo Software Planning & Development, creato col compito principale di supervisionare lo sviluppo di giochi di franchise Nintendo in software house esterne.

Lista di videogiochi sviluppati

Giochi da sala elettromeccanici

Mini Laser Clay (1974)
 Wild Gunman (1974)
 Shooting Trainer (1974)
Fascination (1974)
 EVR Derby Race (1975)
 EVR Car Race (1975)
 EVR Baseball (1976)
 Sky Hawk (1976)
 Battle Shark (1977)
 New Shooting Trainer (1978)
 Test Driver (1979)

Arcade
Computer Othello (1978)
Block Fever (1978)
Space Fever (1979)
Monkey Magic (1979)
Sheriff (1979)
Space Launcher (1979)
Space Firebird (1980)
HeliFire (1980)
Radar Scope (1980)
Donkey Kong (1981)
Sky Skipper (1981)
Donkey Kong Jr. (1982)
Popeye (1982)
Mario Bros. (1983)
Donkey Kong 3 (1983)
VS. Mahjong (1984)
VS. Tennis (1984)
VS. Baseball (1984)
VS. Pinball (1984)
VS. Golf (1984)
VS. Ladies Golf (1984)
VS. Wrecking Crew (1984)
VS. Balloon Fight (1984)
VS. Clu Clu Land (1984)
VS. Excitebike (1984)
VS. Urban Champion (1984)
VS. Ice Climber (1985)
VS. Duck Hunt (1985)
VS. Hogan's Alley (1985)
VS. Mach Rider (1985)
VS. Soccer (1985)
VS. Super Mario Bros. (1986)
VS. Gumshoe (1986)
VS. Dr. Mario (1990)

Game & Watch

Silver

Ball (1980)
Flagman (1980)
Vermin (1980)
Fire (1980)
Judge (1980)

Gold

Manhole (1981)
Helmet (1981)
Lion (1981)

Wide Screen

Parachute (1981)
Octopus (1981)
Popeye (1981)
Chef (1981)
Mickey Mouse (1981)
Egg (1981)
Fire (1981)
Turtle Bridge (1982)
Fire Attack (1982)
Snoopy Tennis (1982)

Vertical Multi Screen

Oil Panic (1982)
Donkey Kong (1982)
Mickey & Donald (1982)
Green House (1982)
Donkey Kong II (1983)
Pinball (1983)
Black Jack (1985)
Squish (1986)
Bomb Sweeper (1987)
Safebuster (1988)
Gold Cliff (1988)
Zelda (1989)

New Wide Screen

Donkey Kong Jr. (1982)
Mario's Cement Factory (1983)
Manhole (1983)
Tropical Fish (1985)
Super Mario Bros. (1988)
Climber (1988)
Balloon Fight (1988)
Mario the Juggler (1991)

Horizontal Multi Screen

Mario Bros. (1983)
Rain Shower (1983)
Life Boat (1983)

Table Top

Donkey Kong Jr. (1983)
Mario's Cement Factory (1983)
Snoopy (1983)
Popeye (1983)

Panorama

Snoopy (1983)
Popeye (1983)
Donkey Kong Jr. (1983)
Mario's Bombs Away (1983)
Mickey Mouse (1984)
Donkey Kong Circus (1984)

Super Color

Spitball Sparky (1984)
Crab Grab (1984)

Micro Vs.

Boxing (1984)
Donkey Kong 3 (1984)
Donkey Kong Hockey (1984)

Crystal Screen

Super Mario Bros. (1986)
Climber (1986)
Balloon Fight (1986)

Special
Super Mario Bros. (1987)

Console

Note

Bibliografia

Collegamenti esterni


text:
Ballmoos is een plaats en voormalige gemeente in het Zwitserse kanton Bern en maakt deel uit van het district Bern-Mittelland. Op 1 januari 2010 ging Ballmoos op in de gemeente Jegenstorf.

Externe link

Jegenstorf
Plaats in Bern (kanton)
Voormalige gemeente in Zwitserland


text:
Ernst & Young Plaza è un grattacielo di Los Angeles, negli Stati Uniti. È stato completato nel 1985, ha 41 piani ed è il diciassettesimo grattacielo più alto della città.

Voci correlate

 Grattacieli di Los Angeles

Collegamenti esterni

 Ernst & Young Plaza su SkyscraperPage.com

Grattacieli di Los Angeles


text:
Friedrich Aepinus (geboren im 16. Jahrhundert in Hamburg; † 1608 vermutlich in Ratzeburg) war ein deutscher Kanzlei- und Kammersekretär.

Leben und Wirken
Friedrich Aepinus war ein Sohn des Theologen Johannes Aepinus und dessen 1549 verstorbener Ehefrau, die vielleicht Gertrud Schmedes hieß. Ein Studium der Rechtswissenschaften 1553 an der Universität Wittenberg, im August 1554 als "Hamburgensis" an der Universität Rostock und ab 1554/55 wieder in Wittenberg beendete er ohne die Doktorwürde. Ab 1575 arbeitete er für den Herzog Franz I. von Sachsen-Lauenburg und wirkte dort in einer dynastisch nicht sehr stabilen Zeit des Hauses auch als Kammer- und Kanzleisekretär. 1581 wurde er zum Präsidenten des Ratzeburger Stadtgerichts ernennt. Er schied 1591 aus der Politik.

Da Aepinus sein Studium titellos abgeschlossen hatte, konnte er in der Verwaltung nicht das höchste Amt des Kanzlers erreichen. Er wurde stattdessen Sekretär und erreichte in dieser Position im Herzogtum Sachsen-Lauenburg großen Einfluss in Politik und Gesetzgebung. Dabei half ihm, dass er sowohl Kammersekretär als auch Kanzleisekretär war. Als Kanzleisekretär diente er dem (ebenfalls aus Hamburg stammenden) Kanzler Hieronymus Schultze, als Kammersekretär direkt dem Herzog. Schultze stand gleichzeitig im Dienst von Herzog Adolf von Schleswig-Holstein-Gottorf in Schleswig. Dadurch konnte Aepinus bei Konflikten zwischen dem Kanzler und dem Herzog als beider Dienstherrn vermitteln.

Aepinus gehörte mit dem Finanzkollegium dem wichtigsten Gremium des verschuldeten Herzogtums an. Dadurch konnte er die wirtschaftliche Situation der Region einschätzen. Als Präsident des Stadtgerichts beschäftigte er sich mit Gerichts- und Rechtsangelegenheiten. Während der Regierungszeit von Herzog Franz II. von 1581 bis 1619 entwickelte er sich aufgrund seines Wissens über das Fürstentum zu einem renommierten Ratgeber des Herzogs. Er schrieb für Franz II. Gutachten, wie in der Kanzlei Stellen gestrichen werden könnten und beurteilte die grundsätzlichen Aufgaben der sogenannten Räte.

Besondere Bedeutung erlangte Aepinus im Bereich der Gesetzgebung. Er gestaltete eine ab 1582 angewandte Polizeiordnung der Stadt Ratzeburg und von 1585 bis 1590 eine ebensolche für Ratzeburg, die aber erst 1599 in Kraft trat. Seine größte Arbeit stellte der Entwurf einer Polizeiordnung für das Herzogtum Sachsen-Lauenburg dar. Dabei behandelte er nicht nur das Polizeirecht, sondern auch das Ehe-, Erbschaft- und Zivilrecht und das Prozesswesen. Der Herzog beurteilte die 1591 finalisierten Texte positiv, ohne sie jedoch jemals anzuwenden. Der Grund hierfür ist unklar.

Aepinus arbeitete äußerst detailliert und konkret. Seine Entwürfe glichen inhaltlich vielen Gesetzesentwürfen aus anderen Regionen.

Aepinus war verheiratet mit Heilwig von Brocken. Das Ehepaar hatte zehn Kinder, darunter den Sohn Franz. Er besuchte 1606 die Universität Rostock und arbeitete von 1617 bis 1639 als Pastor in Bargteheide.

Literatur
 Brigitte Hempe: Aepinus, Friedrich. in: Schleswig-holsteinisches biographisches Lexikon. Band 5. Wachholtz, Neumünster 1979. ISBN 3-529-02645-X, Seite 13–14.

Einzelnachweise

Jurist in der Finanzverwaltung
Person (schleswig-holsteinische Geschichte)
Jurist in der Kommunalverwaltung
Deutscher
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1608
Mann
Person (Ratzeburg)


text:
Панарабизъмът е идеология, проповядваща обединението на страните от Северна Африка, Западна Азия от Атлантическия океан до Арабско море, познат като Арабския свят. Той е тясно свързан с арабския национализъм, според който арабите са една нация. Популярността му достига апогея си през 50-те и 60-те години на XX век. Застъпниците на панарабизма често възприемали социалистически принципи и са били строго против западното политическо намесване в Арабския свят. От друга страна цели да направи арабските страни по-силни, формирайки съюзи и икономическо сътрудничество.

Опити
Налице са няколко опита на панарабизма за създаване на такъв съюз:
 през 1958 г. Ирак и Йордания създават конфедерация, която впоследствие се разпада;
 през 1958 г. Египет и Сирия се съюзяват в конфедерация, просъществувала до 1961 г.;
 разделените Северен и Южен Йемен се обединяват в единната държава Йемен, съществуваща и днес;
 7 емирства се обединяват и създават т.нар. Обединени арабски емирства (1971 – 1972).

Дейци
 Гамал Абдел Насър (обединение на Египет и Сирия)
 Муамар Кадафи

Външни препратки
 Арабски национализъм: Сбъркана идентичност от М. Крамер
 Глава от Арабския национализъм през XX век  от А. Дауиша


text:
Rosa arkansana (шипшина прерійна) — вид рослин з родини розових (Rosaceae); поширений на півдні Канади й у США.

Опис
Кущ, утворює сплетіння заростей. Стебла прямовисні, тонкі або дебелі, 6–15 дм, відкрито розгалужені; кора від тьмяно-червоної до пурпурувато-червоної, гола; підприлисткові колючки  рідко присутні, міжвузлові колючки щільно змішані з гострими «верхівками стебла». Листки 5–10(16) см; прилистки 18–24 × 4–7 мм, краї хвилясті, грубо або дрібно залозисто-пилчасті, поверхні голі або запушені; ніжки й ребра листків іноді з колючками, запушені, іноді голі; листочків (5)7–9(11), ніжки 4–12 мм, пластинки оберненояйцюваті, іноді еліптичні, 15–40 × 8–20 мм, краї 1(±)-пилчасті, зубців 8–16 на бік, на верхівці гострі, низ блідо-зелений, запушений, іноді голий, верх зелений, ± сизуватий, тьмяний, іноді запушений (особливо вздовж серединних жилок). Суцвіття щиткоподібні, 1–6(16)-квіткові. Квітки діаметром 3.3–4 см; чашолистки від розлогих до прямовисних, 11–20(30) × (1.5)3–4 мм, кінчик 3–7 × 0.5–1 мм; пелюстки поодинокі, рідко подвійні, рожеві або трояндові, іноді відцвітають до білих, рідше білі, 22–26 × 21–30 мм. Плоди шипшини тьмяно-оранжево-червоні, кулясті, субкулясті або довгасті, 10–11 × 7.5–13 мм, м'ясисті, шийка 0–2 мм. Сім'янки 12–15, темно-жовтувато-брунатні, 4.5–5 × 2.5 мм. 2n = 28.

Період цвітіння: травень — липень.

Поширення
Поширений на півдні Канади й у США.

Населяє скелясті схили, сухі схили пагорбів, прерії, блефи, відкриті ліси, трав'яні узбіччя доріг. Висота зростання: 200–2100 м.

Використання
Оджибве використовують настої коренів або відвари R. arkansana як протисудомні засоби, для лікування кровоточивих ран, а також як стимулятори та загальнозміцнюючі засоби. Омахи (Небраска) використовують коріння як ліки для очей, а пелюстки як духи для волосся. R. arkansana використовують у програмі, ініційованій сільським господарством Канади з метою встановлення зимостійких троянд для канадських прерій.

Примітки

arkansana
Флора Канади
Флора США
Рослини, описані 1874


text:
Јеврејство се може односити на:

 јудаизам, блискоисточна религија настала у старом веку
 укупност јеврејског идентитета, односно одговор на питање "Ко је Јевреј"


text:
Filmografia parziale
Requiem per un commissario di polizia (Un officier de police sans importance), regia di Jean Larriaga (1973)
La bandera - Marcia o muori (March or Die), regia di Dick Richards (1977)
Herbie al rally di Montecarlo (Herbie Goes to Monte Carlo), regia di Vincent McEveety (1977)
Cocco mio (Gros câlin), regia di Jean-Pierre Rawson (1979)
I mastini della guerra (The Dogs of War), regia di John Irvin (1980)
Il ritorno delle aquile (The Holcroft Covenant), regia di John Frankenheimer (1985)
Due figli di... (Dirty Rotten Scoundrels), regia di Frank Oz (1988)
La rivoluzione francese (La Révolution française), regia di Robert Enrico, Richard T. Heffron (1989) - miniserie TV
Vita da bohème (La Vie de bohème), regia di Aki Kaurismäki (1992)
Prêt-à-Porter, regia di Robert Altman (1994)
Zattera della Medusa (Le Radeau de la Méduse), regia di Iradj Azimi (1998)
Amazone, regia di Philippe de Broca (2000)
Vidocq - La maschera senza volto (Vidocq), regia di Pitof (2001)
Il patto dei lupi (Le Pacte des loups), regia di Christophe Gans (2001)
I fiumi di porpora 2 - Gli angeli dell'Apocalisse (Les Rivières pourpres 2 - Les anges de l'apocalypse), regia di Olivier Dahan (2004)
La Vie en rose (La môme), regia di Olivier Dahan (2007)
Agathe Cléry, regia di Étienne Chatiliez (2008)
Bastardi senza gloria (Inglourious Basterds), regia di Quentin Tarantino (2009)
Chef (Comme un chef), regia di Daniel Cohen (2012)
Dream Team (Les Seigneurs), regia di Olivier Dahan (2012)
Paulette, regia di Jérome Enrico (2012)
Grace di Monaco (Grace of Monaco), regia di Olivier Dahan (2014)
Belle & Sebastien -  Amici per sempre (Belle et Sébastien 3, le dernier chapitre), regia di Clovis Cornillac (2018)
The Happy Prince - L'ultimo ritratto di Oscar Wilde (The Happy Prince), regia di Rupert Everett (2018)

Doppiatori italiani
 Mario Bombardieri in Vidocq - La maschera senza volto
 Angelo Nicotra in I fiumi di porpora 2 - Gli angeli dell'Apocalisse
 Luca Biagini in La Vie en rose
 Giorgio Lopez in Dream Team
 Jacques Peyrac in Grace di Monaco
 Bruno Alessandro in Belle & Sebastien - Amici per sempre

Collegamenti esterni


text:
Panicum fluviicola är en gräsart som beskrevs av Ernst Gottlieb von Steudel. Panicum fluviicola ingår i släktet vipphirser, och familjen gräs. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Vipphirser
fluviicola


text:
Henrik Larsen (ur. 17 maja 1966 w Lyngby) – duński piłkarz, grający na pozycji defensywnego środkowego pomocnika, a także trener.

Kariera zawodnicza
Rozpoczął ją w duńskim Lyngby BK. W jego barwach, wygrał dwa Puchary Kraju, a w 1989 zadebiutował w reprezentacji Danii.

W kwietniu 1990 porozumiał się z włoskim klubem Pisa Calcio, który spadł właśnie do Serie B. Przepisy tej ligi pozwalały na wystawienie w podstawowej jedenastce dwóch graczy z zagranicy. Trener stawiał jednak nie na Larsena, a na Diego Simeone i José Antonio Chamota. Niezadowolony zawodnik pragnął odejść z klubu, został jednak tylko wypożyczony na rok do Lyngby.

Prawdziwym bohaterem i ulubieńcem kibiców stał się po EURO 92', w których wraz z kolegami z reprezentacji Danii świętował niespodziewane zwycięstwo. Larsen rozpoczął turniej na ławce, ale w następnych meczach udowodnił swoją klasę i strzelił 3 bramki (w tym dwie w półfinałowym spotkaniu z Holandią).

Po turnieju powrócił do Pisy, grał w niej przez pół roku, a następnie został wypożyczany kolejno do: Aston Villi i Waldhof Mannheim. W europejskich klubach nie święcił jednak sukcesów i zdecydował się na powrót do Danii. Po raz kolejny dane mu było zagrać w Lyngby BK. Został powołany na Mistrzostwa Europy 1996, gdzie zaliczył trzy występy.

Trzy ostatnie lata swojej kariery spędził w FC København. Zdecydował się na oficjalne zakończenie kariery piłkarskiej w 1999 roku.

Kariera trenerska
Na samym początku był asystentem trenera w FC København, potem przez 2 lata samodzielnie prowadził Ølstykke FC. W latach 2002-2005 selekcjoner reprezentacji Wysp Owczych, nie zakwalifikował się z nią do EURO 2004 i fatalnie zaczął eliminacje do Mundialu 2006. Potem pracował jako tymczasowy menedżer w Holbæk B&I, w latach 2006-2008 prowadził Køge BK, zaś w latach 2008-2009 prowadził Lyngby BK. W 2009 roku, wraz z Flemmingiem Povlsenem, był asystentem trenera Johna "Faxe" Jensena w Randers FC.

Bibliografia

Reprezentanci Danii w piłce nożnej
Duńscy trenerzy piłkarscy
Piłkarze Lyngby BK
Piłkarze AC Pisa 1909
Piłkarze Aston Villa F.C.
Piłkarze SV Waldhof Mannheim
Piłkarze FC København
Selekcjonerzy reprezentacji Wysp Owczych w piłce nożnej mężczyzn
Trenerzy piłkarzy Holbæk B&I
Trenerzy piłkarzy Køge BK
Królowie strzelców mistrzostw Europy w piłce nożnej
Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1992
Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1996
Mistrzowie Europy w Piłce Nożnej
Urodzeni w 1966
Ludzie urodzeni w Kongens Lyngby


text:
Polybia erythrothoraxla är en getingart som beskrevs av Richards 1978. Polybia erythrothoraxla ingår i släktet Polybia och familjen getingar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Getingar
erythrothoraxla


text:
In der Schlacht von Senafe vernichteten am 15. bzw. 16. Januar 1895 italienische Kolonialtruppen jene Reste des tigrinischen Heeres, die sich nach der am Vortag geschlagenen Schlacht von Coatit zurückgezogen hatten. Beide Schlachten werden von einigen Historikern als Beginn des Italienisch-Äthiopischen Krieges eingeordnet, während andere sie noch dem Ende des vorangegangenen Eritreakrieges zuordnen.

Ausgangslage
Um einer Invasion des italienischen Generals Oreste Baratieri in die äthiopische Provinz Tigray zuvorzukommen, war der Herrscher von Tigray, Ras Mengesha Yohannes in Italienisch-Eritrea eingefallen. In der Schlacht von Coatit war er jedoch am 13. bzw. 14. Januar 1895 von Baratieri abgewehrt worden. Ras Mengeshas Heer hatte dabei von einst 10.000 Mann bereits 4500 Mann an Toten und Verwundeten verloren sowie nahezu alle Munition für die wenigen Gewehre verbraucht.

Angriff auf Senafe
Den Rest seines Heeres wollte Ras Mengesha nach Tigray zurückführen und dort mit Reserven wiederauffüllen. Er kam jedoch nicht weit. Schon am Abend des 15. Januar wurde er von dem ihn verfolgenden Baratieri im nahe Coatit gelegenen Senafe eingeholt. Auf dem Berg Amba Tericà am Nordrand der Senafe-Senke ging die Artilleriebatterie des Hauptmanns Ciccodicola in Stellung. Im Verlauf des italienischen Artilleriebeschusses und der bis zum nächsten Morgen andauernden Kämpfe verlor Ras Mengesha weitere 2000 Mann, darunter einige seiner besten Heerführer. Nur mit Mühe gelang Ras Mengesha mit wenigen verbliebenen Getreuen die Flucht nach Tigray. Die Italiener hingegen, die die ganze Nacht durch nachrückende Einheiten weiter verstärkt worden waren, zählten nach der Schlacht etwa 4000 Mann. Das gesamte Lager Ras Mengeshas fiel in ihre Hände.

Invasion Tigrays
Die nahezu vollständige Niederlage und die Zerschlagung des tigrinischen Heeres machte den Weg frei für eine großangelegte und weitreichende Invasion Tigrays. Bei Senafe sammelte Baratieri seine Truppen und noch im Januar 1895 besetzten die Italiener Adua, Adigrat und Tigrays Hauptstadt Mek'ele. Mit Beginn der Regenzeit im April 1895 unterbrachen sie ihren Vormarsch und räumten zumindest Adua wieder. Ras Mengesha lagerte mit seinen restlichen Truppen bei Mek'ele ganz in der Nähe der Italiener und stellte mit Ras Alula Engida ein neues Heer auf.

Einzelnachweise

Senafe
Senafe
Senafe
Konflikt 1895
Geschichte (Eritrea)


text:
«Export» — дебютный студийный альбом белорусской и российской поп-рок-группы «IOWA». Цифровой релиз альбома, изданного под лейблом Первое Музыкальное издательство, состоялся 18 ноября 2014 года на «Яндекс. Музыке».

Название альбома, по словам Леонида Терещенко и Екатерины Иванчиковой, отражает желание показать белорусские взгляды группы на музыку и о том, что эту музыку они привезли со своей родины.

Критика
По мнению критика Алексея Мажаева, музыка альбома, не превращаясь в пародию, как это часто происходит с попытками петь по-русски R'n'B, хип-хоп, соул или фанк, является качественным отечественным тин-попом. Тексты же, в отличие от русского урбана, которому свойственно некоторое самолюбование, отличаются трогательностью и достаточной степенью самоиронии, хотя с литературной точки зрения и не являются выдающимися.

Список композиций

Клипы
 Простая песня (2011)
 Мама (2012)
 Улыбайся (2012)
 Ищу мужа (2012)
 Невеста (2013)
 Весна (2014)
 Маршрутка (2014)
 Одно и то же (2015)

Награды и номинации

Саундтреки
 «Улыбайся», «Одно и то же», «Радость» — сериал «Кухня»
 «Одно и то же», «Простая песня», «Радость», «Улыбайся» — сериал «Физрук»
 «Улыбайся» — сериал «Молодёжка»
 «Радость», «Ищу мужа (пародия)» — сериал «Бледный ВИД–2»
«Улыбайся» — фильм «Выпускной»''

Интересные факты
 Клип на песню «Маршрутка» был снят в Париже, где нет маршрутных такси, а на песню «Ищу мужа» — в коровнике.
 В марте 2015 года группа адаптировала «Простую песню» специально для хоккейного клуба Санкт-Петербурга «СКА» и сняла видео на новую версию, в котором приняли участие болельщики клуба.

Участники записи
 Екатерина Иванчикова — вокал, автор песен, бас-гитара
 Леонид Терещенко — гитара, инструменты, автор песен
 Василий Буланов — ударные, DJ

Примечания

Ссылки
 7 альбомов недели TV on the Radio, Iowa, One Direction, саундтрек к «Интерстеллару» и другие

Дебютные альбомы 2014 года
Альбомы на русском языке
Альбомы России
Альбомы лейбла «Первое музыкальное»


text:
Архитектурная визуализация — графическое отображение объекта или градостроительной ситуации в архитектуре. Обладает определённой степенью информативности и позволяет наиболее полно представить внешние характеристики будущего сооружения.

Является эффективной формой демонстрации конкурсных проектов, создания презентаций в области проектирования и строительства. Архитектурная визуализация стала специальным направлением в работе архитекторов и 3D-дизайнеров.

На сегодняшний день архитектурная визуализация как конечный продукт должна сочетать в себе не только информативную ценность в виде изображения проектируемых архитектурных форм «как есть», но и художественную ценность с точки зрения композиции, постановки света и грамотной подачи архитектурных элементов. Возможности современных вычислительных алгоритмов (методов рендеринга) и компьютерных мощностей позволяют создавать полностью фотореалистичные изображения архитектурных форм, что особенно важно при визуализации объекта в сложившейся застройке или на существующей местности. Таким образом, на данный момент архитектурная визуализация включает в себя множество разнообразных задач как для строителей и архитекторов, так и для рекламной и творческой сферы. Такой широкий спектр возможностей архитектурной визуализации создал условия для развития этого направления компьютерной графики в отдельную отрасль сервиса и услуг на мировом рынке.

Виды визуализаций
 Ручная графика. Изображения, созданные вручную с соблюдением принципов начертательной геометрии. Впоследствии могут подвергаться компьютерной пост-обработке.
 Компьютерная графика. Статическая векторная или растровая графика, анимация или панорамная визуализация (Сферическая панорама), получаемая в результате просчёта (рендеринга) компьютерной модели визуализируемого объекта специальной программой.

Для выполнения архитектурной визуализации чаще всего используется следующее программное обеспечение: ArchiCAD, Artlantis R, 3ds Max, AutoCAD, SketchUp, Maya, Cinema 4D, SolidWorks, V-Ray, Blender и другие. На сегодняшний день одним из популярных методов работы в области архитектурной визуализации является удалённое проектирование. Сетевые ресурсы, базы данных проектировщиков доступны для всех пользователей, заинтересованных в сотрудничестве в этой области компьютерной графики. Архитектурная визуализация пользуется спросом среди дизайнерских студий, архитектурных бюро, застройщиков и производителей мебели.

Литература
 Расторгуева Ю. С., Пискорская С. Ю. Технологии трёхмерной визуализации в дизайне и архитектуре. / «Актуальные проблемы авиации и космонавтики», № 6, том 2, 2010.
 Романов Н. П., Аверьянова О. В., Мхитарян А. Г. Архитектурная визуализация в Lumion. / «Строительство уникальных зданий и сооружений», № 7 (22), 2014. С. 239—252.
 Сазанов Е. А. Архитектурная визуализация в программе Autodesk 3ds Max 2015. Омск, 2016. — ISBN 978-5-93204-887-0.

Примечания

Подача проектов
Трёхмерная графика
Визуализация


text:
Lukáš Veverka (* 31. května 1982) je český režisér a motion designér znělek televizních pořadů a reklamních spotů.

Život
Rok po maturitě na Střední umělecké škole grafické v Jihlavě byl přijat do ateliéru Grafického designu na Fakultě výtvarných umění v Brně. V roce 2005 vyhrál s krátkým filmem 5-HTT cenu Film Reflection na festivalu FreshFilmFest v Karlových Varech. Bakalářské studium zakončil prací na téma Televizní grafika (vizuál studentské televize: znělky, servisní grafika, atd). Následně absolvoval tříměsíční stáž v interaktivním týmu holandského studia Dumbar. V roce 2007 pracoval v České televizi na projektu redesignu jako art-director kanálu ČT4 Sport. Mezi lety 2006 až 2008 působil jako pedagog Motion Designu na Vyšší odborné škole v Jihlavě.

V letech 2008 až 2010 organizoval ve svém brněnském bytě program oborových workshopů Pellico5.

Od roku 2017 vysílá na platformě Twitch pravidelné nedělní oborové rozhovory s kolegy z oblasti designu, videa, režie, motion designu a pod. nazvané Design Talk.

Dílo
Jako motion designér realizoval řadu motion-design projektů pro televizní kanály jako MTV, Nova, Prima, Česká televize, Prima Cool, Nova Action, nebo Prima Zoom. V roce 2013 vytvořil redesign pro hudební televizi Óčko. Za tuto práci byl Lukáš Veverka nominovaný v kategorii Best Channel Design na Promax/BDA v Paříži. Za práci na vizuálu filmu Já, Olga Hepnarová získal v roce 2016 ocenění Český lev za nejlepší filmový plakát.

Jako režisér realizoval spoty pro klienty jako Philips, Lego, Vodafone, Blesk Mobil, ČSOB, Člověk v tísni, nebo Amnesty International.

Pro televizi Stream.cz zrealizoval v průběhu let 2010 az 2018 celou řadu znělek a vizuálu pořadů jako Kazmova OneManShow, Praha vs Prachy, A dost a další...

Jako výtvarník a supervizor vizuálních efektů se podílel na celovečerním filmu Krásno (režie Ondřej Sokol), na filmu Já, Olga Hepnarová (režie Tomáš Weinreb a Petr Kazda) a na filmové pohádce Řachanda (režie Marta Ferencová) kde zároveň režíroval druhý štáb.

V roce 2018 natočil volební spot pro prezidentského kandidáta Michala Horáčka., vytvořil nový vizuál pro youtubera StandaShow. Realizoval dva klipy pro Tipsport do série Jen dohromady jsme sport, v prvním účinkují Barbora Hermannová a Markéta Sluková, v druhém Ester Ledecká. a spot Nechte se unést! pro festival Febiofest.

Ve stejném roce zakládá společně s Pavlem Kacerlem a Matějem Suchým studio Smashbuster, ve kterém se zabývají gamefikací reality. Vytvořili projekty Baby Groot, Spider-Jam a LivePenalty.

V roce 2019 vytvořil spot Jedny oči nestačí pro festival Febiofest, v současné době také realizuje intro pro českého streamera ArcadeBulls alias Oldřicha Štěrbu, jehož hlavní součástí je animatronic býk, postavený z herních komponent.
Tento projekt je jedinečný v tom, že komunita streamera mohla poslat své komponenty. Celý proces tvorby intra vysílal na svém Twitch kanále.

Výstavy a publikace
Jeho práce byly prezentovány na výstavách jako je Bienále Grafického Designu v Brně nebo Trienále plakátu v Trnavě. Objevily se také v odborných časopisech jako je Font, Typo nebo Computer Arts.

Ocenění
 Cena České filmové a televizní akademie (Český lev 2016) za nejlepší filmový plakát k filmu Já, Olga Hepnarová, 4.3.2017
 Zlatá pecka za spot Hero pro Člověka v tísni, 2014
 Best Channel Design na Promax/BDA v Paříži, 2014
 Rocket Award na PROMAX/BDA, 2008
 Vítěz MTV + ME Contest se spotem MTV: From Winter Till Spring MTV Asia, 2008
 1. místo Non professional Movie's Competition na FRESH FILM FESTu v Karlových Varech, 2005

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 Rozhovor Lukáše Veverky pro deník Metro v roce 2018

Čeští výtvarníci
Držitelé Českého lva
Absolventi Fakulty výtvarných umění Vysokého učení technického v Brně
Narození v roce 1982
Narození 31. května
Narození v Chrudimi
Žijící lidé
Muži
Čeští grafici
Čeští designéři


text:
Tami Bond holds the Walter Scott, Jr. Presidential Chair in Energy, Environment and Health at Colorado State University since 2019. For many years she was a professor of Civil and Environmental Engineering at the University of Illinois, and an affiliate professor of Atmospheric Science.  Bond has focused research on the effective study of black carbon or soot in the atmosphere. She is a Fellow of the American Geophysical Union. A MacArthur Fellowship was awarded to her in 2014.

Education
Tami Bond received a Bachelor of Science degree in mechanical engineering from the University of Washington in 1993.   She went on to graduate study at the University of California at Berkeley, where she was awarded a Masters of Science in engineering in 1995, focusing on combustion.  In 2000, she completed study for an interdisciplinary Doctor of Philosophy degree in Atmospheric Sciences, Civil Engineering and Mechanical Engineering, again from the University of Washington.

Career and scholarship
When discussing how she became interested in engineering, Bond noted, "I was poor and had a car that broke, and I had to fix it. It was frustrating but satisfying." In the late 1980s, she apprenticed in an auto body shop and became curious about how cars were made.  She wanted to know about their design, not just to fix automobiles but to improve them.  These experiences and others eventually led her to engineering

According to the MacArthur Foundation, Bond's laboratory and field research into quantifying the sources and effects of black carbon, as well as its optical and physical properties in the atmosphere, have provided the most comprehensive data on this pollutant and its effects as of 2014.  Bond has expressed a specific interest in having her research bring a difference to the practical lives of individuals.

Awards
In addition to the MacArthur Award,  Bond is the recipient of the National Science Foundation CAREER Grant, and the Nauman Faculty Scholar Award.  She has also received the Xerox Faculty award and the Center for Advanced Study at the University of Illinois fellowship.

In 2015, she was named a Fellow of the American Geophysical Union.

Selected publications
 Bounding the role of black carbon in the climate system: A scientific assessment

 A technology‐based global inventory of black and organic carbon emissions from combustion

 Light absorption by carbonaceous particles: An investigative review

References

External links

Atmospheric chemists
Environmental engineers
American atmospheric scientists
Women atmospheric scientists
University of Illinois Urbana-Champaign faculty
MacArthur Fellows
UC Berkeley College of Engineering alumni
University of Washington College of Engineering alumni
Living people
Year of birth missing (living people)
Place of birth missing (living people)
Colorado State University faculty


text:
«Every Time I look At You» es una canción de la banda americana de Hard rock Kiss. Es el noveno track del álbum Revenge, de 1992, del cual fue sacado como sencillo. Es una de las power ballads del grupo. Es uno de los pocos temas de Kiss tocados con instrumentos orquestales. No fue interpretada en vivo, excepto para el ciclo MTV Unplugged. Fue escrita por el cantante y guitarrista Paul Stanley y el productor Bob Ezrin.

Video musical
Muestra a Kiss con su formación de la época tocando en una especie de iglesia abandonada junto a una orquesta. Paul Stanley (quien luce una barba) permanece tocando una guitarra acústica, mientras que Bruce Kulick utiliza dos guitarras eléctricas en el video, una Gibson SG y luego una ES-335.

Referencias

Enlaces externos
 en Youtube.com Every Time I Look At You

Canciones de Kiss
Canciones en inglés
Canciones de hard rock
Canciones de 1992


text:
Trajano Santana nació en Santa Cruz de Barahona, Barahona, municipio Paraíso, el 26 de julio. Es un abogado y político dominicano, egresado de la Universidad Autónoma de Santo Domingo. Entre sus estudios de posgrado figuran la Maestría en Ciencias Políticas, sección servicios Internacionales, de la Universidad Nacional Pedro Henríquez Ureña (UNPHU); Procedimientos y Vías de Ejecución de la Universidad Autónoma de Santo Domingo (UASD), de igual manera diplomado en comercio Internacional del Instituto Tecnológico de Santo Domingo (INTEC-CEIRD). Es Presidente y líder del Partido Revolucionario Independiente (PRI) y fue candidato a las elecciones presidenciales dominicanas de 2008 por dicho partido.

Orígenes
Nació en Paraíso, una población de Santa Cruz de Barahona, siendo el menor de una familia de catorce hermanos. A los doce años de edad se inició en la actividad política a través del Frente Estudiantil Nacionalista (FREN), rama estudiantil del Partido Revolucionario Dominicano (PRD). Fue activista, militante y dirigente de diferentes Organizaciones Sindicales, cooperativas, clubes culturales y deportivos, llegando a participar de la directiva de la Asociación de Clubes del Distrito Nacional (ASOCLUDISNA). Está casado con la señora Soraya Esthela Leruox madre de su hija Samantha Delfina Santana de 12 años. Es abogado de formación con maestría en ciencias políticas, especializado en servicios exterior, diplomado en comercio y estructuras internacional. Además realizó curso intensivo de formación diplomática en la Pontifica Universidad Católica Madre y Maestra (PUCMM), y en la Universidad APEC. A escrito docenas de artículos de opinión sobre temas políticos, económicos y sociales en múltiples medios de comunicación.
Trajano Santana cuenta con varios libros inéditos de su autoría pendientes de publicación, entre los que figuran:"El Pensamiento Político, Social y económico del Presidente Jacobo Majluta", "discursos y temas de campañas","propuestas y compromisos", "Alas veras del Poder".

Inicios de vida política

Desde el año 1975 hasta el 1984 militó en el Frente Nacional de Estudiantes Secundarios (FENES) y posteriormente, a raíz de su ingreso a la Facultad de Derecho de la UASD, se inscribió en el Frente Universitario Socialista Democrático (FUSD). En 1990 abandona el PRD y acompaña al expresidente de la República, Jacobo Majluta, en la fundación del PRI, nacido de la crisis interna de liderazgo entre José Francisco Peña Gómez y el propio Majluta.

En el PRI ocupa los puestos de presidente del Comité del Distrito Nacional, delegado ante la Junta Central Electoral (JCE), subsecretarial, secretario general y finalmente pasa a ocupar la presidencia de esa organización política en 2003, tras el fallecimiento de Majluta. Desde entonces Santana ha representado al PRI en diversos eventos nacionales e internacionales.

Experiencia de Estado

 Administrador general del Instituto Nacional de Auxilios y Viviendas (INAVI.)
 Director general de Aprovisionamiento del Gobierno
 Asesor legal de la Cámara de Diputados de la República Dominicana.
 Director general de la Oficina Nacional de Derecho de Autor

Referencias

Presidentes de partidos políticos


text:
La chiesa di San Remigio è la parrocchiale di Cavasso Nuovo, in provincia di Pordenone e diocesi di Concordia-Pordenone; fa parte della forania di Maniago.

Storia
La prima citazione di una chiesa a Cavasso Nuovo è da ricercarsi in una bolla di papa Urbano III della fine del XII secolo.

Si sa che questa chiesa venne edificata all'inizio del XVI secolo e consacrata nel 1525. All'epoca Cavasso e Fanna formavano un'unica pieve, divisa nel 1584 in seguito all'erezione di Fanna a parrocchia autonoma.Nel XVIII secolo la chiesa fu sostanzialmente ricostruita.

L'edificio subì alcuni danni durante il terremoto del Friuli del 1976 e fu oggetto di due interventi di restauro, il primo condotto tra il 1980 e il 1983 e il secondo tra il 1994 e il 1996.

Nel 2005 vennero sostituite le vecchie vetrate e al loro posto ne furono collocate di nuove realizzate dalla ditta Albano Poli di Verona; nel 2006 fu edificato il nuovo portico e nel 2018 il campanile fu restaurato.

Interno
All'interno della chiesa si trovano un fonte battesimale, scolpito tra il 1517 e il 1520 da Francesco da Meduno, un quadro raffigurante la Madonna del Rosario, dipinto nel 1640, e dei bassorilievi, opera dallo scultore Max Piccini.

Note

Voci correlate
Parrocchie della diocesi di Concordia-Pordenone
Cavasso Nuovo

Altri progetti

Collegamenti esterni

Cavasso Nuovo
Cavasso
Chiese dedicate a san Remigio di Reims
Remigio
Remigio