text:
Marek Robaczewski (ur. 23 stycznia 1958) – polski aktor, tekściarz i reżyser dubbingowy. Bardzo rzadko występuje przed kamerami. Syn aktorów Eugeniusza Robaczewskiego i Wandy Elbińskiej-Robaczewskiej.

Życiorys
Pracę w dubbingu zaczął jako dziecko w filmie reżyserowanym przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie w 1980 roku.

W latach 1980-1990 był związany zawodowo z Teatrem Narodowym w Warszawie, w latach 1990–1992 z Teatrem Północnym w Warszawie, a w latach 1992–1995 z Teatrem Syrena w Warszawie. Ożenił się z dialogistką Barbarą Robaczewską i miał z nią dwójkę dzieci. Zarówno syn Tomasz Robaczewski jak i córka Marta Robaczewska są dialogistami.

Filmografia

Filmy fabularne
 2009: Złoty środek – Obsada aktorska
 1993: Człowiek z... – Obsada aktorska

Seriale telewizyjne
 2000: Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego – Kaku (głos, odc. 11)
 1999–2001: Graczykowie – polski emigrant (głos, odc. 44)

Polski dubbing

Reżyseria dubbingu
 2017–2020: Kacze opowieści
 2017: Zhu Zhu
 2015: Miraculum: Biedronka i Czarny Kot
 2014: Geronimo Stilton (odc. 27-52)
 2014: Wakacje Mikołajka
 2014: Noe wybrany przez Boga
 2013: Myszka Miki
 2013: Smerfy 2
 2012: Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości
 2012: Futurama
 2012: Madagaskar 3
 2012: Inazuma 11
 2012: Kopciuszek. Inna historia
 2012: ThunderCats
 2012: Piraci!
 2011: Jednostka przygotowawcza
 2011: Smerfy
 2010: Madagwiazdka
 2010: Biała i Strzała podbijają kosmos
 2010: Powodzenia, Charlie!
 2010: Zemsta futrzaków
 2010: Big Time Rush
 2010: Imagination Movers
 2009: Mikołajek
 2008: Madagaskar 2
 2008: Wyprawa na Księżyc 3D
 2008: Asterix na olimpiadzie
 2007: Lissi na lodzie
 2007: Lucky Luke na Dzikim Zachodzie
 2006: Wyspa dinozaura
 2006: Hannah Montana
 2006: Brzydkie kaczątko i ja
 2006: Nowa szkoła króla
 2006: I ty możesz zostać bohaterem
 2006: Alex Rider: Misja Stormbreaker
 2006: Na psa urok
 2006: Karol. Papież, który pozostał człowiekiem
 2006: Dżungla
 2005: Wallace i Gromit: Klątwa królika
 2005: Ufolągi (odc. 1-26)
 2005: Obcy z głębin
 2005: Dzika Rodzinka 2
 2005: Amerykański smok Jake Long
 2005: Karol. Człowiek, który został papieżem
 2005: Magiczna karuzela
 2005: Mali Einsteini
 2004: Terminal
 2004: Wygraj randkę
 2004: Ziemniak – ostatnie starcie
 2004: Baśniowy Świat 5
 2003: Pełzaki szaleją
 2003–2005: Młodzi Tytani (odc. 1-26)
 2003: Mali odkrywcy
 2003: El Cid – legenda o mężnym rycerzu
 2003: Baśniowy Świat 3
 2001–2004: Samuraj Jack
 1998 – 2003: DragonBall, DragonBall Z, DragonBall GT Lektor – Marek Robaczewski (jako Zbigniew Dobrzański i Zbigniew Raciborski)
 1993: Miasteczko Halloween
 1987: Nastolatki z Beverly Hills
 1964: Mary Poppins

Role aktorskie
 2020: Płazowyż – Hopadajasz "Hopek" Motyka
 2018: Legenda Trzech Caballeros – Sknerus McKwacz (odc. 12)
 2018-2021: Kacze opowieści – Sknerus McKwacz
 2017: Gru, Dru i Minionki – Gru
 2015: Minionki – mały Gru
 2013-2019: Myszka Miki – Sknerus McKwacz
 2013: Minionki rozrabiają – Gru
 2012–2014: Violetta – Antonio
 2012: Asterix i Obelix: W służbie jej Królewskiej Mości – kat
 2012: Inazuma 11 – Harry Evans
 2012: Bunt FM – Pan Margowsky
 2012: Redakai: W poszukiwaniu Kairu
 2012: Risen 2: Dark Waters
 2011: Wiedźmin 2: Zabójcy królów – Żegota
 2011: Matki w mackach Marsa
 2010: Jak ukraść księżyc – Gru
 2010: Hero 108
 2010: Harry Potter i Insygnia Śmierci, cz. 1 – mężczyzna wyciągany siłą z Ministerstwa Magii
 2010: Randka z gwiazdą – Dean Olson
 2009: Mała Lulu –
 Eddie,
 Wilbur
 2009: Pokémon: Arceus i Klejnot Życia –
 jeden ze strażników,
 mężczyzna na polu
 2009: Książę i żebrak – hollywoodzka opowieść – Milles
 2007: Barbie i magia tęczy – Grzybiak
 2007: Moi przyjaciele – Tygrys i Kubuś
 2006: Wymiennicy
 2006: Nowa szkoła króla
 2006: Wpuszczony w kanał – szczur zapowiadający koniec świata
 2006: Po rozum do mrówek – Żaba
 2006: Dżungla – Hyrax
 2005: Johnny Test
 2005: Wallace i Gromit: Klątwa królika
 2005: Magiczna karuzela –
 Cukiernik,
 Pan Rusty,
 Szkielet
 2004: Król Lew III: Hakuna matata –
 zebra,
 zwierzęta,
 Śmigacz
 2004: Przygody Lisa Urwisa – Cointreau
 2004: Baśniowy Świat 5 – Kot
 2004: Terminal
 2004: Świątynia pierwotnego zła – Mistrz
 2003: Kot
 2003: Gdzie jest Nemo?
 2003: Zapłata
 2003: Baśniowy Świat 3 – Thomas Jefferson
 2003: Sindbad: Legenda siedmiu mórz – Li
 2002: Śnięty Mikołaj 2
 2000–2006: Hamtaro – wielkie przygody małych chomików – Tonio
 1999: Animaniacy: Życzenie Wakko – Dyrektor
 1996: Aladyn i król złodziei – Fazal
 1996–1997: Kacza paczka
 1995–2002: Timon i Pumba –
 guziec #1 (odc. 72a),
 jaszczurka (odc. 77a),
 lew (odc. 77a),
 pracownik poczty (odc. 78b),
 mężczyzna przy drzwiach (odc. 79a),
 duch (odc. 80b),
 kierowca sportowego auta (odc. 83a),
 strażnik arabskiego bazaru #1 (odc. 83b),
 Tumba (odc. 84b)
 1995–1996: Maska
 1995: Głupi i głupszy
 1993−1994: Droopy, superdetektyw – Dripple
 1987–1990: Kacze opowieści (pierwsza wersja dubbingowa) – skaut-prosiak (odc. 53)
 1987: Kocia ferajna w Beverly Hills – Picuś
 1981-1990: Smerfy –
 Ciamajda (z wyjątkiem nowej wersji dubbingowej sezonów 1-4),
 Niechluj (w starej wersji dubbingowej sezonu 2),
 Mazgaj (sezon 7)
 1973: Robin Hood
 1969–1971 Wredniak i Bałwan w swych latających maszynach (pierwsza wersja dubbingowa) – Kretino
 1961–1962: Kocia ferajna (druga wersja dubbingowa) – Picuś

Teksty piosenek
 2019: Playmobil: Film – oprócz "Płyń jak rzeka"
 2019: Café Myszka: Café Szwarc – segment "Słodycze albo psikus"
 2018: Krzysiu, gdzie jesteś? (wspólnie z Zofią Jaworowską)
 2018: Młodzi Tytani: Akcja! Film
 2018: Książę Czaruś
 2018: Tarzan i Jane – "Światy dwa"
 2017: Rock Dog. Pies ma głos!
 2016: Kacza gwiazdka: Święta u Mikiego
 2015: Hotel Transylwania 2
 2014: My Little Pony: Equestria Girls: Rainbow Rocks – oprócz "Ogon w ruch"
 2014: Pszczółka Maja (wspólnie z Magdaleną Kujawską)
 2014: Szeryf Kaja na Dzikim Zachodzie (wspólnie z Różą Maczek)
 2014: Noe: Wybrany przez Boga
 2013–2014: The Garfield Show – odc. 84-96a
 2013 Samoloty – "Benzyny zew"
 2012-2017: Niesamowity świat Gumballa
 2012: Renifer Niko ratuje brata
 2012: Hotel Transylwania
 2012−2013: Przygody Myszki Miki i Kaczora Donalda (druga wersja dubbingowa)
 2012-2021: Klinika dla pluszaków
 2012: Goryl Śnieżek w Barcelonie
 2012: Mambo, Lula i piraci
 2012: Księżniczka Lillifee
 2012: Lorax
 2011: Winx Club: Magiczna przygoda
 2011: Jednostka przygotowawcza
 2011: Kubusiowe przygódki
 2011: Smerfy
 2011: Delfin Plum – "Bądź królem morskich fal"
 2011: Gnomeo i Julia – "The Crocodile Rockin'"
 2010: Mysi agenci
 2010: To Timmy! – czołówka
 2010: Disco robaczki
 2010: Dzwoneczek i uczynne wróżki
 2010: Shrek Forever (wspólnie z Bartoszem Wierzbiętą)
 2009−2013: Kaczor Donald przedstawia
 2009: Historia Kapitana Smitha
 2009–2010: Moi przyjaciele – Tygrys i Kubuś – odc. 27-65
 2008: Lissi na lodzie
 2008: Asterix na olimpiadzie
 2008: Zaczarowana – "Stąd właśnie wiesz"
 2007: Heathcliff i Marmaduke
 2007: Kim Kolwiek – odc. 66, 70, 87
 2007: Lis i Pies 2
 2007–2012: Fineasz i Ferb – czołówka, odc. 1-5, 7, 11-15, 37, 58, 79, 81-87, 89-91
 2007: Barbie jako księżniczka wyspy
 2007: Kopciuszek III: Co by było, gdyby...
 2007: Pupilek
 2006-2016: Klub przyjaciół Myszki Miki
 2006: Ciasteczkowy festyn (druga wersja dubbingowa)
 2006: Mój brat niedźwiedź 2
 2006: Epoka lodowcowa 2: Odwilż
 2006: Miki i Donald przedstawiają Goofy'ego sportowca
 2005: Nowe szaty króla 2: Kronk – Nowe wcielenie
 2005: Harry Potter i Czara Ognia
 2005: Tarzan 2: Początek legendy
 2005: Madagaskar – "Wyginam śmiało ciało"
 2005: Pełzaki szaleją
 2005: Kubuś i Hefalumpy
 2004: Ekspres polarny
 2004: Mickey: Bardziej bajkowe święta
 2004: Magiczna Gwiazdka Mikiego: Zasypani w Café Myszka
 2004: Mulan II
 2004: Barbie jako księżniczka i żebraczka
 2004: Mickey, Donald, Goofy: Trzej muszkieterowie
 2004: Garfield
 2004: Shrek 2
 2004: Miki i Czarodziejska Fasola (pierwsza wersja dubbingowa)
 2004: Baśniowy Świat 6
 2004: Baśniowy Świat 5
 2004: Rogate ranczo
 2004: Maleństwo i przyjaciele
 2004: Kot
 2004: Mój brat niedźwiedź
 2003: Herkules (pierwsza wersja dubbingowa)
 2003 Prosiaczek i przyjaciele
 2003: Kubusiowe opowieści
 2002−2003: Café Myszka
 2002: Śnięty Mikołaj 2
 2002: Kubuś Puchatek: Puchatkowego Nowego Roku
 2002: Mustang z Dzikiej Doliny
 2002: Cubix – czołówka
 2002: Mała księga dżungli
 2002: Pszczółka Maja: Urodzinowa niespodzianka
 2002: Piotruś Pan: Wielki powrót
 2002: Kopciuszek II: Spełnione marzenia
 2002: Latające misie – czołówka
 2002: Królowie i królowe – czołówka
 2002: Aparatka – czołówka
 2001: Pszczółka Maja: Wielka burza
 2001: Owca w Wielkim Mieście – odc. 15, 19-20, 23
 2001: Wielki mysi detektyw
 2001: Byle do przerwy
 2001: Wakacje. Żegnaj szkoło – "Tamburyn"
 2001: Sabrina
 2001: Pokémon 2: Uwierz w swoją siłę
 2001: Produkcje Myszki Miki (odc. 15)
 2001: Mała Syrenka 2: Powrót do morza
 2001: Zakochany kundel II: Przygody Chapsa
 2001: Robin Hood
 2000: Wigilijna opowieść
 2000: Pierwsza wigilia Misia Yogi
 2000: Mickey: Bajkowe święta
 2000: Droga do El Dorado
 2000: Tygrys i przyjaciele
 2000: Chojrak – tchórzliwy pies (odc. 30, 37)
 2000: Disney zaprasza: Największe przeboje
 2000: Jetsonowie spotykają Flintstonów
 2000: Toy Story 2 – "Gang Chudego", "Kiedy mnie kochała"
 1999: Tarzan
 1999: Pocahontas 2: Podróż do Nowego Świata
 1999: 101 dalmatyńczyków
 1999: Animaniacy: Życzenie Wakko
 1999–2000: I pies, i wydra
 1999: Brzydkie kaczątko
 1999: Yabba Dabba Do! (pierwsza wersja dubbingowa)
 1999: Czterech wspaniałych
 1999: Histeria
 1999: Na psią nutę
 1999: Maska – czołówka (sezony II-III)
 1999: Dawno temu w trawie – "Chwila ta nadeszła już"
 1998: Piękna i Bestia. Zaczarowane święta
 1998: Mulan
 1998: Magiczny miecz – Legenda Camelotu
 1998: Fantastyczne przygody Sindbada Żeglarza (pierwsza wersja dubbingowa) – czołówka
 1998: Jetsonowie (druga wersja dubbingowa) – odc. 73
 1998: Kong – król dżungli
 1998: Oliver i spółka
 1998: Tajemnica zaginionej skarbonki
 1998−2000: Timon i Pumba – odc. 5, 7-13, 22, 34, 36
 1998: Miś Yogi (serial 1988) – czołówka
 1998: Mała Syrenka
 1998: Droopy, superdetektyw – odc. 1-5, 10-11
 1998: Niedźwiedź w dużym niebieskim domu (pierwsza wersja dubbingowa)
 1998: Kundle i reszta – czołówka
 1998: Niezwykła przygoda Kubusia Puchatka
 1998: Omer
 1998: Anastazja
 1997–1998: Hej Arnold! (pierwsza wersja dubbingowa)
 1997: Bernard i Bianka w krainie kangurów (druga wersja dubbingowa)
 1997: Bernard i Bianka
 1997: Przygody Kubusia Puchatka
 1997: Toyland – W świecie zabawek
 1997: Bodzio – mały helikopter (pierwsza wersja dubbingowa) – czołówka
 1997: Muzyczna walentynka Walta Disneya – "W moim śnie", "Sny moje spełnią się", "DTV Song"
 1997: Zima wśród wierzb
 1996: Muzyczna gwiazdka w świecie Walta Disneya
 1996: Opowieść wigilijna Myszki Miki
 1996: Głupi i głupszy (odc. 13)
 1996: Goofy na wakacjach
 1996: Opowieści taty bobra – czołówka
 1996: O czym szumią wierzby
 1996–1997, 2015: Myszka Miki i przyjaciele
 1995: Rupert (pierwsza wersja dubbingowa)
 1995: Pokój z widokiem
 1995: Przygody Speeda Błyskawicy – czołówka
 1995: Czarodziejska księga – czołówka
 1995: Bobaskowo – czołówka
 1994: Hrabia Kaczula – czołówka
Źródło:

Teksty piosenek
 2010: Póki słońce ma blask – piosenka w wykonaniu Ireny Santor z jej płyty Kręci mnie ten świat
 2010: Ani dużo ani mało – piosenka z płyty zespołu Dżem – Muza

Przypisy

Linki zewnętrzne

 Marek Robaczewski w Polskim Wortalu Teatralnym E-teatr.pl

Polscy aktorzy dubbingowi
Polscy reżyserzy dubbingu
Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza
Urodzeni w 1958


text:
Le château de Maxilly, dit de Blonay, est un ancien château de la fin du , situé sur la commune de Maxilly-sur-Léman une commune française, dans le département de la Haute-Savoie en région Auvergne-Rhône-Alpes.

Situation
Le château est installé au nord du chef-lieu de Maxilly, dans le pays de Gavot, dominant le nant Coupy et le Léman.

Histoire
Le château, ainsi que la seigneurie, entre dans les possessions, vers la fin du , de la famille de Blonay, par le mariage de Raoul avec l'héritière de Maxilly. Il devient une annexe de leur château de Saint-Paul.

La dame de Maxilly, Alice ou Alix de Blonay, femme du baron Raoul, fait d'ailleurs l'objet d'une légende.

Il est vendu aux ducs de Savoie en 1514, puis à nouveau racheté par les Blonay en 1528.

Durant l'occupation de la partie nord du duché de Savoie par les troupes réformées valaisannes, à partir de 1536, le château devient la propriété des Graffenried de Berne. Maxilly est d'ailleurs la seule paroisse de cette région à être occupée, devenant ainsi une enclave protestante dans cette partie du Chablais. Les Graffenried vendent le château et une partie de la seigneurie aux Melchiton, le . La seconde partie revient aux Blonay. Plusieurs familles se disputeront l'héritage des Melchiton, en 1615 la propriété est maintenu à Paul-Aimé de Melchiton. Sa veuve se remarie avec un noble de Chatillon. En 1625, le château est rétrocédé aux Blonay.

Le château tombe peu à peu en ruines et les Blonay font construire une maison neuve à proximité.

En 1880, M.J.-C. Gerecke fait l'acquisition du domaine et engage un certain nombre de travaux.

Description
Le château se présente sous la forme d'un plan en rectangle de  sur . Dans son angle sud-ouest, se trouve une tour carrée de  sur .

La partie orientale est décrite comme ruînée dans les années 1950 par l'historien Louis Blondel.

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .

Articles connexes

Lien externe
 « Château de Maxilly », sur Archinoë, portail d'indexation collaborative (consulté le 21 février 2019)

Notes et références

Maxilly
Chablais

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Montigny-en-Morvan ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Nièvre in der Region Bourgogne-Franche-Comté (vor 2016 Bourgogne). Sie gehört zum Arrondissement Château-Chinon (Ville) und zum Kanton Château-Chinon (bis 2015 Château-Chinon (Ville)).

Geographie
Montigny-en-Morvan liegt etwa 80 Kilometer südsüdöstlich von Auxerre. Die Yonne begrenzt die Gemeinde im Norden. Umgeben wird Montigny-en-Morvan von den Nachbargemeinden von Mhère im Norden, Chaumard im Osten, Châtin im Süden und Südosten, Blismes im Süden und Westen sowie Montreuillon im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Léger

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Nièvre. Band 1, Flohic Editions, Charenton-le-Pont 1999, ISBN 2-84234-054-X, S. 187–190.

Weblinks

Ort in Bourgogne-Franche-Comté
Ersterwähnung 1297


text:
Carriera
Come massimo riconoscimento in carriera vanta la partecipazione, con la Nazionale di calcio a 5 della Nigeria, al FIFA Futsal World Championship 1992 ad Hong Kong dove la selezione africana è stata eliminata al primo turno giungendo ultima nel girone con ,  e . È morto il 6 settembre 1997 a causa di una emorragia provocata da uno scontro di gioco durante la partita tra  e .

Note

Collegamenti esterni


text:
Park im. Stanisława Dygata – park w warszawskiej dzielnicy Mokotów, na terenie osiedla Sadyba, o powierzchni ponad 6 ha.

Pierwotnie teren, na którym później powstał park, był przeznaczony na rezerwę inwestycyjną dla budowanego w latach 70. osiedla. Obecnie park służy mieszkańcom jako miejsce spacerów i wypoczynku.

W 2009 roku Rada Warszawy podjęła decyzję o nadaniu parkowi imienia Stanisława Dygata, pisarza, który mieszkał na Mokotowie przez blisko 20 lat.

Przypisy

Bibliografia
 "Spacerownik Warszawski"

Mokotów
Parki i ogrody w Warszawie


text:
Тлот Тлот () е австралийска рок група от Мелбърн, създадена през 1986 година като Ман ин дъ Ууд и разпаднала се в началото на 1996 година.

История
Тлот Тлот е създадена в Мелбърн през 1986 година с членове Андрю Браянт (китара), Оуън Болуъл (бас, вокали) и Стенли Ползън (барабаните, вокал). Ман ин дъ Ууд има само един албум: Thumper, записан в 1989 и издаден през 1990.

В 1991 година, Браянт напуска Ман ин дъ Ууд и групата се преименува на "Тлот Тлот". Неговото място се заема от Роб Кларксън. Първият албум на Тлот Тлот A Day at the Bay, е издаден през 1991 година. Кларксън напуска Тлот Тлот след изданието.

В 1992 е издаден албумът им Pistolbuttsa'twinkle. Впоследствие пускат сингъла Old Mac.

През 1995 година, групата издава втория си сингъл The Girlfriend Song, и последният им албум Fashion Takes a Holiday, на лейбъла EMI.

Групата се разпада в началото на 1996 година. Ползън е сега вокалист и китарист за "Фред Астериоу", и Болуъл е женен до Мерил Бейнбридж през 2003 година. Има 2 деца.

Дискография
 Rain b/w Glamour and the Sand (1989) (издава как Ман ин дъ Ууд)
 Thumper (1990) (издава как Ман ин дъ Ууд)
 A Day at the Bay (1991)
 Pistolbuttsa'twinkle (1992)
 Old Mac (1992)
 Pistolbuttsatwinkle'atwinkle (1993, преиздание от Pistolbuttsa'twinkle с бонус песни от A Day at the Bay)
 The Live Set - Volume 1 (1993)
 The Girlfriend Song (1995)
 Fashion Takes a Holiday (1995)

Външни препратки
 Тлот Тлот на Discogs

Австралийски рок групи
Музикални групи в Мелбърн


text:
Triphosa variegata är en fjärilsart som beskrevs av Louis Beethoven Prout 1941. Triphosa variegata ingår i släktet Triphosa och familjen mätare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mätare
variegata


text:
Кубок Хорватії з футболу 1992 — 1-й розіграш кубкового футбольного турніру в Хорватії після здобуття країною незалежності. Титул здобув Інкер (Запрешич).

Календар

Перший раунд
Кроація (Джаково) пройшла до наступного раунду після жеребкування.

|-
| colspan="5" style="background:#fcc;"|24 березня/7 квітня 1992

|-
| colspan="5" style="background:#fcc;"|24 березня/21 квітня 1992

|}

1/2 фіналу

|-
| colspan="5" style="background:#fcc;"|28 квітня/19 травня 1992

|}

Фінал

|-
| colspan="5" style="background:#fcc;"|19/23 червня 1992

|}

Перший матч

Повторний матч

Посилання
 Кубок Хорватії на rsssf
 Кубок Хорватії на hrnogomet

1992
Хорватія


text:
César Solaun Solana (Bilbao, Biscaia, 29 de desembre de 1970), fou un ciclista basc, professional entre 1994 i 1997. En el seu palmarès destaca la victòria a la Volta a La Rioja, i el 2n lloc al Campionat d'Espanya en ruta de 1997.

Palmarès
 1995
 Vencedor d'una etapa de la Vuelta a los Valles Mineros
 1998
 Vencedor d'una etapa de la Volta a l'Alentejo
 2001
 1r a la Volta a La Rioja i vencedor d'una etapa

Resultats a la Volta a Espanya
 1994. 69è de la classificació general
 1996. 38è de la classificació general
 1997. Abandona
 1999. 66è de la classificació general

Resultats al Tour de França
 1998. Abandona
 1999. 39è de la classificació general

Resultats al Giro d'Itàlia
 2001. 28è de la classificació general.

Enllaços externs
 Fitxa a sitiodeciclismo.net
 Fitxa a museociclismo.it
 Fitxa a cyclebase.nl

Ciclistes bilbaïns


text:
Tina Datta (27 de noviembre de 1986) es una actriz y modelo india. Interpretó el papel de Ichcha Veer Singh Bundela en la telenovela Uttaran, transmitida por Colors TV por más de seis años (2008-2015). Dattaa actuó en la película de Rituparno Ghosh de 2003 Chokher Bali a los 16 años junto a Aishwarya Rai. Más tarde interpretó el papel de la joven Lalita en la película hindi de 2005 Parineeta.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Actrices de India
Modelos femeninas de India
Actores de cine de India
Nacidos en Calcuta


text:
Пилибхит () — округ в индийском штате Уттар-Прадеш. Административный центр — город Пилибхит. Площадь округа — 3499 км². По данным всеиндийской переписи 2001 года население округа составляло 1 645 183 человека. Уровень грамотности взрослого населения составлял 49,81 %, что ниже среднеиндийского уровня (59,5 %).

Округа Уттар-Прадеш


text:
Philippe Thys (8. oktober 1890 – 16. januar 1971) var en belgisk cykelrytter og tredobbelt vinder af Tour de France.

Han blev født i Bruxelles og vandt i 1910 det første belgiske mesterskab i cykelcross. Senere fulgte sejr i Tour de France i 1913 og 1914. De følgende fem år blev løbet ikke kørt på grund af 1. verdenskrig, men i 1920 vendte Thys tilbage og vandt.

Dermed slog han Lucien Petit-Bretons hidtidige rekord på to sejre. Først i 1955 tangerede Louison Bobet Thys' rekord, inden Jacques Anquetil i 1963 slog den med sin fjerde sejr.

Da han adskillige år efter at have stoppet karrieren blev spurgt om sine minder, fortalte Thys, at han af sin manager, Alphonse Bauge, var blevet bedt om at bære en gul trøje, så han kunne identificeres som løbets førende rytter. Hans fortælling er så detaljeret, at Tour de France-organisationen har sagt, at den er svær at afvise, selvom franskmanden Eugène Christophe normalt betragtes som værende den første rytter, der – flere år senere – bar den gule trøje.

Tourens egen historiker, Jacques Augendre, sagde, at Thys var en intelligent og tankefuld mand, som aldrig pralede eller fantaserede, og at hans minder burde respekteres som muligvis sande, selvom man ikke har nogen avishistorier til at bekræfte dem.

I 1917 vandt han Paris-Tours og Lombardiet Rundt. I 1918 vandt han den anden og sidste udgave af Tours-Paris (i 1917 og 1918 blev der både holdt et Paris-Tours og et omvendt Tours-Paris).

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Tour de France-vindere


text:
Willem Anton Frederik "Kick" Stokhuyzen (October 7, 1930 in Soerabaja – January 12, 2009 in Voorburg) was a Dutch politician, radio broadcaster, television presenter and voice actor.

See also
List of Dutch politicians

References

1930 births
2009 deaths
People's Party for Freedom and Democracy politicians
Dutch radio personalities
Dutch male voice actors
Municipal councillors in South Holland
People from Surabaya
World War II civilian prisoners held by Japan


text:
Jennifer "Jen" Selter (Long Island, 8 de agosto de 1993) é uma modelo de fitness e fisiculturista dos Estados Unidos.

Carreira
Jen Selter já apareceu nas revistas.  Elle, FHM, Muscle & Fitness, Vanity Fair e Maxim.

Visitou o Brasil em 2011, onde conheceu a casa das brasileirinhas.

Televisão
 2014 - Access Hollywood
 2014 - The View

Selter
Selter
Selter
Selter


text:
Юнус Юлбарисович Бикбов (, 1883—1942) — один из лидеров Башкирского национального движения, партийный и государственный деятель, председатель Башкирского правительства. Неоднократно репрессирован как «башкирский националист».

Биография
Родился в 1883 году в деревне Абуляис 2-й Усерганской волости Орского уезда Оренбургской губернии (ныне Зианчуринский район Башкортостана).

Первоначальное образование получил в медресе деревне Юныс, затем учился в русской школе. После школы поступил в Оренбургскую гимназию, где стал членом местного социал-демократического кружка, а позже — членом партии эсеров.

В 1909 году становится студентом юридического факультета Казанского университета. Поднадзорный с 1909 года из-за партийной деятельности.

С 1917 года начал работать мировым судьей во 2-й Усерганской волости и летом того же года активно включился в Башкирское национальное движение за автономию Башкурдистана.

В декабре 1917 года на Учредительном III Всебашкирском курултае избран Председателем Предпарламента — Кесе-Курултай и членом Башкирского правительства.

В конце 1917 года избран делегатом в Учредительное собрание от башкир-федералистов по Оренбургскому избирательному округу (списку № 9).

В 1918 году становится Председателем Башкирского Правительства.

В 1919 году после образования Башревкома был включен в его состав на I Всебашкирском военном съезде.

После подписания Соглашения с центральными Советскими властями, его избирают народным комиссаром юстиции Автономной Башкирской Советской Республики.

После майского декрета 1920 года ВЦИК и СНК РСФСР об ограничении прав Автономной Башкирской Советской Республики и нарушений статей Соглашений, члены Башкирского Правительства подали в коллективную отставку. Вернулся к своей прежней работе мировым судьей во 2-й Усерганской волости.

18 мая 1930 году по решению тройки ОГПУ БАССР был приговорён к 5 годам лишения свободы и отправлен на стройку Беломоро-Балтийского канала. После возвращения уезжает жить в Ташкент, где сначала работал преподавателем в школе, затем в университете. В 1938 году по ложному обвинению был вновь приговорён, но уже к 8 годам лишения свободы, был отправлен в Казахстан, где умер в 1942 году. Реабилитирован в 1962 году.

Примечания

Ссылки

 Юнус Юлбарсович Бикбов

Члены Башкирского правительства
Государственные деятели Башкирской АССР
Деятели башкирского национального движения
Эсеры
Члены Малого курултая
Репрессированные в Башкортостане
Посмертно реабилитированные в СССР


text:
Le comté de Newton est un comté de l'État du Mississippi, aux États-Unis. Le chef-lieu du comté se situe à Decatur.

Comtés adjacents
 comté de Neshoba au nord,
 comté de Lauderdale à l'est,
 comté de Jasper au sud,
 comté de Scott à l'ouest,

Municipalités du comté
 Decatur,
 Chunky

Liens externes

Division administrative fondée en 1836


text:
Michael Foster (born 5 September 1985) is a Papua New Guinean football player who plays as a midfielder for Hekari United, and for the Papua New Guinea national team.

He currently is the record-holder for the most caps for the Papua New Guinea national team, with 27, having made his senior international debut aged 17. He was also part of the historic Hekari United side which won the 2009–10 OFC Champions League, becoming the first club outside of Australia and New Zealand to represent Oceania at the FIFA Club World Cup.

He has won four domestic titles, two with Hekari United and two with Lae City FC.

Early life
Foster was born in Lae, in the Momase Region of the country. He is the son of former international goalkeeper Max Foster.

Club career

Early career
It is likely Foster began his career around 2003 at Mopi, a club based in his hometown of Lae. The side had won the inaugural Papua New Guinea National Club Championship in 1976 and again in 1981. When Foster joined the club, the side had been readmitted to the local Lae Premier League, but the club finished bottom of the league.

For the 2004 season, Foster moved to Port Moresby to play for Cosmos in the Port Moresby Premier League. The club reached the Preliminary Final on 24 October, but lost to Rapatona, meaning they finished third.

It is unclear where Foster played between 2004 and 2008.

Titles with Hekari United
Foster was part of the Hekari United squad for the 2008–09 Papua New Guinea National Soccer League. He scored the only goal in the side's 1–0 semi-final victory over Welgris Highlanders, before the playoffs were called off and Hekari declared champions as the best regular season team.

As champions, the club qualified for the 2009–10 OFC Champions League, and Foster was retained ahead of the new season. The club ended up winning the Champions League, becoming the first club outside of Australia and New Zealand to do so, and Foster was an unused substitute in the second leg of the final against Waitakere United. Hekari United went on to win the domestic title in the 2010–11 National Soccer League, beating Eastern Stars 4–0 in the Grand Final.

Domestic journeyman
In July 2010, it was announced that Foster was one of three players released by Hekari United to make way for new recruits ahead of the 2010 FIFA Club World Cup, denying Foster the chance to impress on the world stage. Foster joined current runners-up Eastern Stars for the following season, and the club finished second in the regular season of the 2010–11 National Soccer League, eventually taking on former club Hekari in the Grand Final. Stars went down 4–0.

Foster stayed with Eastern Stars for the 2011–12 season, and the club enjoyed another successful season, coming second in the regular season and reaching the Grand Final – and another match-up with Foster's former club Hekari – once again. However, the club suffered the same fate in the final, losing 3–0 to the champions.

For the 2013 season, Foster joined new club FC Port Moresby, and despite the club finishing third in the regular season, Foster found himself once again up against Hekari United in the Grand Final, and again the midfielder was left empty-handed, with Hekari securing a 3–0 victory.

With FC Port Moresby withdrawing from the 2014 National Soccer League, it looked like Foster would return to Eastern Stars, having trained with them early in January 2014, but he eventually went to Admiralty, another new franchise for the season. He was named captain for the season. In Foster's worst domestic season to date, the club finished fifth and failed to qualify for the playoffs. Foster stayed with the club for the 2015 season, but the club again finished fifth and outside of qualification for the playoffs.

Third title with Lae and overseas contracts
Ahead of the 2015–16 season, Foster moved to Rapatona, with whom he had occasionally joined up with in the local Port Moresby Premier League during previous NSL off-seasons. Despite losing four matches out of ten in the first stage, the club qualified for the four-team Champions Playoff in February 2016. However, ahead of the final stage, Foster moved to Lae City Dwellers, and the side qualified for the Grand Final behind Hekari United. After being defeated in all of his previous three Grand Finals, Foster picked up his third domestic title after Lae defeated Hekari 2–0 in the final. Foster was also part of the side's 2016 OFC Champions League campaign, scoring in the club's 5–4 defeat to Solomon Warriors.

With the problems surfacing domestic with the league split, Foster moved abroad for the first time in his career, joining Solomon Islands side Malaita Kingz in August 2016 for the entirety of the 2016 Solomon Islands S-League. The club finished fourth.

In 2017, Foster joined Geelong SC, competing in the Victorian State League Division 1, a league on the fourth level of the Australian league system. The side finished in second place, with Foster playing 16 matches for the club and scoring a single goal, before returning to Malaita Kingz for the second half of the 2017–18 S-League season.

Return to Papua New Guinea
Ahead of the 2018 Papua New Guinea National Soccer League, Foster joined Madang FC to boost their maiden OFC Champions League campaign. Foster played in all three of the club's group matches, but the side exited the competition without a point. Domestically, Madang finished in fourth place.

However, Foster secured a return to champions Lae City before the start of the 2019 season, and as such was part of the squad for the 2019 OFC Champions League. Foster played in all four of the side's matches as they reached the quarter-finals, playing the full 90 minutes in their 4–0 knockout defeat to Auckland City. However, Foster was able to pick up his fourth domestic title after Lae City defeated his former club Hekari United on penalties in the 2019 Grand Final. Foster scored the opening penalty in the shoot-out.

After a brief stint with Malaita Kingz again at the end of 2019, Foster rejoined Hekari United for the 2019–20 season.

International career

U20s
Aged 17, Foster was called up to the U20s side for the 2002 OFC U-20 Championship in December 2002, which doubled as qualifying for the 2003 World Youth Championship. Foster played in both of the matches in the group stages before the side's elimination.

Senior squad
Still just 17, Foster was called up to the full senior squad in July 2003 for the 2003 South Pacific Games. Foster made his international debut on 7 July 2003 against Micronesia, scoring one goal in a 10–0 victory. It would be another eight years before he would play for the national side again.

Foster earned a recall to the senior squad for the 2011 Pacific Games. He played in all four of the country's fixtures, coming on as a substitute in all but one match: on 3 September 2011, he started and scored his second senior international goal in the 17–1 victory over Kiribati. Papua New Guinea failed to progress from the group stages of the competition.

Since then, Foster has played in all but two of Papua New Guinea's senior international matches: at the 2012 OFC Nations Cup, he started in all three of the nation's fixtures before their group stage elimination. In 2016, a busy year for the country, he started nine and was subbed on in the tenth of ten fixtures for the national team, including the five which saw them finish as 2016 OFC Nations Cup runners-up, having scored one of the goals in the crucial semi-final against the Solomon Islands. He played in all four of the side's qualifiers for the 2018 FIFA World Cup, and all but one of the country's five fixtures at the 2019 Pacific Games.

Career statistics

International

International goals

As of 20 July 2019. Scores and results list Papua New Guinea's result first.

Honours

Club

Hekari United

 OFC Champions League (1): 2009–10
 Papua New Guinea National Soccer League (2): 2008–09, 2009–10

Lae City

 Papua New Guinea National Soccer League (2): 2015–16, 2019

International

Papua New Guinea

 OFC Nations Cup – Runner-up: 2016

References

Living people
1985 births
Papua New Guinean footballers
Papua New Guinea international footballers
People from Morobe Province
Hekari United players
Eastern Stars FC players
Association football midfielders
2012 OFC Nations Cup players
2016 OFC Nations Cup players


text:
Alypia quadriguttalis är en fjärilsart som beskrevs av Hübner 1826. Alypia quadriguttalis ingår i släktet Alypia och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
quadriguttalis


text:
Gandhabanik is a Bengali Hindu trading caste, who as the caste name suggests, traditionally used to trade in perfumes, cosmetics, spices etc. They were also  engaged in agriculture. As of late nineteenth century they were one of the fourteen castes belonging to Nabasakh group. There is almost one hundred percent literacy among the present gandhabanik generation.

It is believed that the legendary sea merchant Chand Sadagar of ancient Champaknagar was from Gandhabanik community.

Varna Status
Gandhabaniks have generally been considered as 'middle class shudras' in the caste structure of Bengal.

References

Bengali Hindu castes
Social groups of West Bengal
Indian castes


text:
Москвитяні́вка — село в Україні, у Шепетівському районі Хмельницької області. Населення становить 212 осіб. Орган місцевого самоврядування — Грицівська селищна рада.

Історія
У 1906 році село Лабунської волості Ізяславського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 42 верст, від волості 13. Дворів 71, мешканців 512.

Село постраждало в часі Голодомору 1932—1933 років, за різними даними, померло приблизно 6 людей.

Відомі люди
 Рацун Сергій Петрович (1976—2020) — військовослужбовець мехбатальйону 93 ОМБр, Збройних сил України, загинув при виконанні обов'язків, під час війни на сході України в районі Кримське (Новоайдарський район).

Примітки

Посилання
 Погода в селі Москвитянівка
 Мартиролог

Села Хмельницької області
Населені пункти Шепетівського району


text:
David Yonggi Cho, född 14 februari 1936 i Uiju-gu i Ulsan, död 14 september 2021 i Seoul, var en sydkoreansk pastor och grundare av världens största församling, Yoido Full Gospel Church i Seoul (över 840 000 medlemmar 2002).

Biografi
Som tonåring låg Yonggi Cho för döden i tbc. Han kom över en Bibel, läste den på sjukbädden och konverterade som 17-åring från buddhismen till kristendomen. Yonggi Cho själv tackade Gud för sitt tillfrisknande och förkunnade och praktiserade under resten av livet helande genom tro.

1956–1958 studerade han teologi vid Full Gospel Bible College i Seoul. Där lärde Cho känna sin blivande svärmor Choi Ja-Shil, i vars hem han höll sin första predikan som nybakad teolog, i maj 1958. Bara Choi och hennes tre barn deltog i gudstjänsten men församlingen växte snabbt till femtio medlemmar. Man började fira gudstjänst i ett gammalt militärtält i slumområdet Daejodong och bjöd in människor genom målmedvetna dörrknackningskampanjer. Efter fyra år hade församlingen 1 200 medlemmar och kunde köpa en egen tomt i Seodaemun.

1971 hade församlingen 10 000 medlemmar. 1973 flyttade de in i den nybyggda kyrkan på ön Yoido, där församlingen kom att växa explosionsartat. 1979 hade man omkring 100 000 medlemmar, året efter hade antalet dubblerats och 1985 var de en halv miljon.

Yonggi Cho avgick som församlingens föreståndare i samband med dess 50-årsjubileum 2008. Samtidigt grundade kyrkan en stiftelse för hjälpverksamhet, Sharing Love and Happiness Foundation, vars ledare Yonggi Cho varit allt sedan dess. Som "pastor emeritus" har Cho även ett fortsatt informellt inflytande i församlingen, där han bland annat predikar regelbundet.

Andra organisationer

Cho grundade 1976 organisationen Church Growth International.

Under perioden 1992–2000 var Cho ordförande för World Assemblies of God Fellowship.

Brottsanklagelser och dom

En grupp äldste i församlingen anklagade 2011 Yonggi Cho för nepotism och förskingring av kyrkans medel. De påtalade att familjemedlemmar som hustrun Kim Sung-hye och den äldste sonen Jun-hee (tidigare chef på den församlingsägda dagstidningen Kookmin Ilbo) tilldelats ledande positioner i ledningen för Sharing Love and Happiness Foundation. Cho anklagades även för att ha använt stiftelsens pengar till att rädda Jun-hee från konkurs, sedan denne förlorat miljonbelopp i aktieaffärer. Detta föranledde åklagarmyndigheten i Seoul att, i slutet av september 2011, inleda en förundersökning mot pastor Cho.

År 2014 dömdes han till tre års villkorligt fängelsestraff och böter motsvarande 30 miljoner kronor för förskingring av motsvarande 136 miljoner kronor och trolöshet mot huvudman (församlingen). Hans äldste son Heejun Cho dömdes till tre års fängelse. Domen pekade ut sonen Heejun Cho som huvudsaklig gärningsman, men framhöll att brotten inte varit möjliga utan godkännande av pastor Cho som litade på sin son och undertecknade åtskilliga handlingar i de olagliga transaktionerna.

Bibliografi

Utgivet på svenska
 1980 –
 1985 –
 1986 –
 1987 –
 1991 –
 1994 –
 1994 –
 1994 –
 1999 –
 2002 –
 2015 –
 2018 –

Referenser

Externa länkar

Födda 1936
Avlidna 2021
Koreanska präster
Kristna personligheter i Sydkorea
Sydkoreanska brottslingar
Män
WP:Projekt Korea
Personer i Sydkorea under 1900-talet
Personer i Sydkorea under 2000-talet
Personer från Ulsan


text:
Апшеронск () е град в Русия, административен център на Апшеронски район. Населението му към 1 януари 2018 година е 40 016 души.

География
Градът е разположен на северния склон на планинската верига Кавказ, на 103 км югоизточно от Краснодар и на 5 км от границата с автономна република Адигея.

Източници

Градове в Краснодарски край


text:
214475 Chrisbayus este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
214475 Chrisbayus este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 11,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 214001-215000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi


text:
Thunder Bay is a bay in the U.S. state of Michigan on Lake Huron. The bay extends from North Point at  to South Point at .

The city of Alpena lies at the mouth of the Thunder Bay River at . The entire bay lies within Alpena County, with Alpena Township in the north and Sanborn Township in the south.

Several islands in the bay are protected as part of the Michigan Islands National Wildlife Refuge. Thunder Bay Island lies just east of North Point outside the bay. The wildlife in the Bay's waters are protected as part of the Thunder Bay National Marine Sanctuary.

The name is the English translation of the French Anse du Tonnerre, which appears as early as the map of Franquelin in 1688. It was probably derived from the Native American name, as they believed that the Bay was peculiarly subject to thunder storms.

There are a substantial number of shipwrecks in and around Thunder Bay.  Diving is an important activity.

References

Bodies of water of Alpena County, Michigan
Bays of Michigan
Bays of Lake Huron


text:
Bacanje koplja je športska disciplina u kojoj atletičari zaletom i specifičnim kretanjima pri izbačaju nastoje baciti koplje što dalje. Šport datira još iz stare Grčke, a sastavni je dio od prvih olimpijskih igara pa sve do danas. Kako bi se razvio maksimalni potencijal bacač mora imati kombinaciju brzine, snage, koordinacije i fleksibilnosti.

Pravila

Koplje se baca s određenog zaletišta dugog od 33,50 do 36,50 metara. Bacanje se izvodi iza drvenog ili metalnog polukruga polumjera 8 metara. Segment je bijelo obojen u nivou zemljišta, širom 7 cm. Koplje se mora držati za hvatište. Ako koplje ne dotakne zemlju najprije prednjim vrhom, hitac se ne priznaje. Natjecatelj ne smije ni jednim dijelom tijela dodirnuti polukrug za izbačaj ili paralelne linije koje obilježuju zaletište prije nego što koplje padne na tlo. Od trenutka u kojem se počinje spremati za bacanje do trenutka izbačaja koplja, bacač se ne smije potpuno okrenuti leđima polukrugu za izbačaj. Koplje mora biti izbačeno iznad ramena i/ili iznad gornjeg dijela ruke kojom se baca, a ne smije biti izbačeno bilo kakvim rotacijskim pokretom.

Svaki natjecatelj ima pravo na tri pokušaja, osmorica (na manjim natjecanjima šestorica) imaju pravo na još tri pokušaja. Nijedan natjecatelj nema pravo na dodatne pokušaje, ako u prva tri pokušaja nema barem jedan uspjeli pokušaj. Težina koplja za muškarce je 800 grama, a dužina varira od 260 cm do 270 cm, dok dužina koplja za žene iznosi od 220 cm do 230 cm, a težina je 600 grama. Kada je 1984. Uwe Hohn u Berlinu šokirao javnost hicem preko 100 metara (104,80), iz sigurnosnih razloga službenici su odlučili da se težište koplja pomakne naprijed (prema vrhu), što je omogućilo da koplje uvijek pada na vrh. Novi propis stupio je na snagu u muškoj konkurenciji 1986. godine, a u ženskoj 1999.

Tehnika bacanja koplja

Važna komponenta dobrog bacanja hica je zalet koji ima od 30% do 40% učinka. Glavni cilj zaleta je postići maksimalnu kontroliranu brzinu trčanja uoči samog bacanja. S povećanjem brzine zaleta, bacaču će sve teže biti pravilno se postaviti tijekom prestizanja sprave i križnih koraka. Najbolji zalet je s laganim početkom, zatim postupnim ubrzanjem te postizanjem maksimalne brzine tijekom "ukopavanja" stopala i početka izbačaja. Dužina zaleta iznosi od 8 do 15 koraka.

Prijelazni koraci počinju kada se sprava povuče natrag i traju do izbačaja. Prestizanje sprave počinje postavljanjem lijeve noge i završava postavljanjem lijeve noge u centralnu poziciju, dakle; lijeva, desna, lijeva, desna-lijeva - gdje je pretposljednji korak kraći. Većina bacača koristi 5 koraka dok neki 3, a neki i 7. Dok bacačka ruka i rame ostaju pasivni iza težišta (kukova), stražnja noga brzo prebacuje težinu tijela na prednju nogu koja je ukopana. Kada se kukom trzne naprijed dolazi do istezanja mišića trupa te se stiče dodatna snaga za izbačaj. Doskok stražnje noge nakon križnog koraka ne smije kočiti prijenos težine i rotaciju kuka. Poželjno je eksplozivno odgurivanje i prijenos težišta sa zadnje na prednju nogu bez kočenja (postiže se mekanim korakom). Taj se korak postiže savijanjem noge u trenutku odraza (kod prijelaza u posljednji korak) te se težište nesmetano kreće prema naprijed.

Mekani korak omogućuje i jaču torziju trupa, veće istezanje mišića i trupa i veću snagu za bacanje. Nakon zadnjeg križnog koraka i doskoka na lijevu nogu, desna je noga (kod dešnjaka) ispred težišta uzrokujući nagnutost prema nazad. Ta je nagnutost naročito izražena kada se bacač snažno odrazi lijevom nogom tokom križnog koraka. Uoči doskoka to se koljeno pasivno savija i omogućuje nastavak kretanja kukova dok gornji dio tijela ostaje straga. Na taj način velika muskulatura nogu, kukova i trupa proizvodi početnu snagu za bacanje, nakon čega slijede pokreti manje muskulature gornjeg dijela tijela. Tako se postiže refleks istezanja koji proizvodi veću snagu od obične. U trenutku kada su kukovi naprijed, tijelo je u obliku obrnutog slova C, s ramenima povučenim natrag.

Bacanje mora nastupiti čim prije nakon postavljanja prednje noge na tlo (ukopavanja). Prvo se opružanjem desne noge kukovi guraju naprijed i tako se zdjelica postavlja u smjeru bacanja. Gornji dio tijela ostaje straga, a lijevo rame i ruka pomiću se preko prsa te čvrsto blokiraju lijevu stranu. Ako se dobro tempira, blok lijevom rukom završava prije početka kretnje izbačaja pa će koplje još uvijek biti iza bacača. Tako se postiže istezanje prsne muskulature trupa (naročito velikog leđnog mišića). To istezanje zbog "refleksa istezanja" uzrokuje snažnu kontrakciju tih mišića te se bacačka ruka bičastom kretnjom povlači naprijed. Nakon izbačaja koplja mora se obuzdati kretanje tijela prema naprijed jer u protivnom dolazi do prestupa. To se postiže još jednim korakom naprijed.

Poznati bacači koplja

Muškarci
Steve Backley, Velika Britanija
Egil Danielsen, Norveška
Breaux Greer, SAD
Uwe Hohn, Njemačka Demokratska Republika
Jonni Myyrä, Finska
Tom Petranoff, SAD
Tero Pitkämäki, Finska
Seppo Räty, Finska
Andreas Thorkildsen, Norveška
Jan Železný, Češka

Žene
Sara Kolak, Hrvatska
Barbora Špotáková, Češka
Petra Felke, Istočna Njemačka
Ruth Fuchs, Istočna Njemačka
Trine Hattestad, Norveška
Tiina Lillak, Finska
Osleidys Menéndez, Kuba
Tessa Sanderson, Velika Britanija
Fatima Whitbread, Velika Britanija
Dana Zátopková, Čehoslovačka

Rekordi

Svjetski rekord u muškoj kategoriji (98,48 metara) drži Jan Železný iz Češke i postignut je 25. svibnja 1996. godine u Njemačkoj. Kod žena rekord drži čehinja Barbora Špotáková sa 72,28 metara, a rezultat je postignut 13. rujna 2008. godine u Stuttgartu, Njemačka.

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 LZMK / Hrvatska enciklopedija: koplje
 LZMK / Proleksis enciklopedija: koplje

Bacanje koplja


text:
Herbert Zimmermann, né le  et mort le , est un journaliste sportif allemand.

Il est notamment commentateur de la finale de la Coupe du monde de football 1954, remportée par l'équipe de RFA. Son commentaire sur le but vainqueur de la RFA inscrit par Helmut Rahn est entré dans la culture populaire allemande.

Biographie
Durant la Seconde Guerre mondiale, Herbert Zimmermann participe en qualité d'officier et commandant de char, dans la 22e Panzerdivision, à la guerre germano-soviétique. Il participe aux batailles d'encerclement de Minsk et Viazma ainsi qu'à la conquête de la Crimée et des pays baltes. Il est évacué en avril 1945 à travers la mer Baltique de la poche Courlande. Son dernier rang était capitaine. Il a reçu la Croix de fer deuxième et de première classe (1941) et l'Insigne des blessés en argent (1942).
Grièvement blessé et devenu temporairement journaliste, Zimmermann participe à la diffusion d'un match entre Berlin et Munich au stade olympique de Berlin.
En , il est décoré de la Croix de chevalier de la Croix de fer.

La NWDR (future Norddeutsche Rundfunk) l'engage en 1948.

La finale de la Coupe du monde de football 1954 est retransmise en direct à la radio allemande. Le commentaire de Zimmermann lors du dernier but est passé à la postérité : . De son commentaire, les Allemands retiennent également ses mots juste après le coup de sifflet final :  soit . Zimmermann, qui avait été tiré au sort pour commenter le match, est considéré en Allemagne comme un reporter , voire comme .

Littérature secondaire

 Werner Raupp: Toni Turek – "Fußballgott". Eine Biographie, Hildesheim: Arete 2019 , p. 124–128, 107–112.

Références

Journaliste sportif allemand
Naissance en novembre 1917
Naissance à Alsdorf
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en décembre 1966
Décès en Basse-Saxe
Décès à 49 ans
Mort dans un accident de la route en Allemagne


text:
Elephantomyia zonata är en tvåvingeart som beskrevs av Evgenyi Nikolayevich Savchenko 1976. Elephantomyia zonata ingår i släktet Elephantomyia och familjen småharkrankar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Småharkrankar
zonata


text:
Cousinia pterocaulos es una especie  de plantas con flores perteneciente a la familia de las asteráceas. Es originaria de Irán.

Taxonomía
Cousinia pterocaulos fue descrita por (C.A.Mey.) Rech.f. y publicado en Flora Iranica : Flora des Iranischen Hochlandes und der Umrahmenden Gebirge : Persien, Afghanistan, Teile von West-Pakistan, Nord-Iraq, (cont) 90: 95. 1972.
Sinonimia
 Arctium hystrix Kuntze
 Carthamus pterocaulos C.A.Mey.
 Cousinia hystrix C.A.Mey.

Referencias

Enlaces externos

pterocaulos
Flora de Asia occidental
Flora de Asia continental
Plantas descritas en 1972
Plantas descritas por C.A.Mey.
Plantas descritas por Rech.f.


text:
Cyrtopodium parviflorum é uma orquídea do gênero Cyrtopodium, de hábito paludícula, terrestre ou rupícula, com habitat muito diversificado e grandemente distribuido em praticamente todas as regiões brasileiras. Como paludícula, cresce em solo permanentemente úmido (veredas), seus pseudobulbos são maiores e haste floral chegando a 1 m. Como terreste e rupícula, seus pseudobulbos são menores e haste floral em média com 20 cm, se assemelhando e facilmente confundido, quando não florido, com o cyrtopodium lammelaticallosum e cyrtopodium cristatum, pois essas espécies são encontradas no mesmo tipo de habitat: campos rupestres e de altitude ( especialmente na Serra do Cipó e Serra da Moeda, ambas em Minas Gerais) .

Cyrtopodium parviflorum possui uma característica incomum no género que o faz ser facilmente identificado dentre as outras espécies do gênero, independente da época do ano: normalmente no gênero cyrtopodium os pseudobulbos maduros desprendem suas folhas secas expondo uma espécie de espinho na base da folha, o que geralmente não ocorre com Cyrtopodium parviflorum. Suas folhas secas permanecem fixas ao pseudobulbo e se nota uma certa dificuldade de destaca-los, mesmo após 1 ano das mesmas estarem secas.

Floresce na primavera.

Cyrtopodium


text:
Sailfish OS — операційна система з відкритим початковим кодом (але закритим кодом інтерфейсу користувача) та використанням компонентів з відкритим кодом на базі ядра Linux, здебільшого направлена на смартфони. Розроблюється з 2012-го року компанією Jolla, заснованою колишніми співробітниками Nokia з метою розробки нових смартфонів, побудованих на базі Linux-платформи MeeGo, у співпраці з проектом Mer, і підтримкою Sailfish Alliance.

Платформа Sailfish примітна використанням графічного стека на базі Wayland і Qt5, а також наявністю прошарку для безшовного виконання застосунків, створених для платформи Android.  Системні компоненти операційної системи Sailfish засновані на напрацюваннях проекту Mer (форк MeeGo) і Mer-дистрибутиву Nemo, які використовуються для взаємодії з обладнанням, контролю за енергоспоживанням, управління установкою застосунків, роботи з мультимедіа та персональною інформацією.  Поверх системних компонентів Mer запускається інтерфейс користувача, побудований на базі Qt5 з використанням технологій QML і Qt Quick. Підтримуються стандартні API Qt Mobility. Для розробки користувацьких застосунків пропонується використовувати Qt Quick.

Особливістю інтерфейсу Sailfish є управління з активним використанням екранних жестів і задіяння вертикальної моделі розміщення контенту, що передбачає використання екранних жестів гортання для переходу від одного екрана до іншого (наприклад, можна "перегорнути" домашній екран і потрапити на екран зі списком застосунків або на екран з оглядом подій).  Доступ до меню відкривається екранним жестом при неповному зрушенні вмісту вниз.  Домашній екран виступає в ролі інтерфейсу для швидкого запуску і переходу між запущеними застосунками (відображається огляд запущених у цей час застосунків зі зведеною інформацією з активності в кожній з програм).

Посилання

 Новини Jolla та SailfishOS

Операційні системи мобільних телефонів
Дистрибутиви Лінукс
Смартфони


text:
Fabian Maier ist der Name folgender Personen:

* Fabian Maier (Moderator) (* 1971), deutscher Radio- und Fernsehmoderator
 Fabian Maier (Fußballspieler) (* 1988), österreichischer Fußballspieler
 Fabian Maier (Eishockeyspieler) (* 1991), Schweizer Eishockeyspieler


text:
Katarina Sofie Ahlström (n. Annedal, Gotemburgo, 9 de junio de 1966) es una presentadora de televisión, locutora de radio, editora, musicóloga y activista sueca.

Biografía

Nacida en el municipio de Annedal de la ciudad sueca de Gotemburgo en el año 1966, ella es hermana de la periodista y escritora, Gabriella Ahlström, pasaron toda su infancia en la ciudad de Lund.
Desde su niñez, tenía decidido que quería dedicar su futuro a ser música de formación clásica, la cual comenzó a tocar el violonchelo y el piano y cuando fue a la universidad se licenció en musicología, pero tras sufrir una grave lesión en el brazo se vio obligada a cambiar de carrera.

Tras no poder dedicarse a la música, entró en el mundo de los medios de comunicación, donde se tuvo que trasladar hacia Estocolmo en el año 1992 para trabajar como presentadora en el programa de jóvenes 7-9 del canal Sveriges Television. En el año 1994, presentó Melodifestivalen, donde se decide el representante de Suecia en el Festival de la Canción de Eurovisión, un año más tarde en 1995 entró presentando una sección en un programa de radio llamado Morgonpasset de Sveriges Radio P3, entre 1998 y 1999 presentó el programa de televisión La gran fiesta de la clase del canal TV3.
Tiempo más tarde, co-presentó junto al sueco Anders Erik Lundin la XLV edición del Festival de la Canción de Eurovisión 2000, celebrado el día 13 de mayo en el recinto Globen Arena de la ciudad de Estocolmo.
Entre 2003 y 2005, presentó y dirigió un programa, TV-huset en la ZTV, en el verano de 2006, presentó el programa de radio Verano de Sveriges Radio P1, entre los años 2009 y 2011 comenzó a trabajar como editora en el programa Kattis & Company del canal TV4 Plus.

Activismo

Durante todos estos años, Kattis Ahlström, es una gran activista a favor de los países más necesitados.
Como presentadora, ha presentado numerosos eventos benéficos como en el año 1995, la gala sobre los países menos desarrollados de la Organización de las Naciones Unidas (ONU), en 1997, 2000, 2002 y 2003 el programa de recaudación de fondos Niños del Mundo, en 1998 la gala anual de Amnistía Internacional y en el 2005 organizó y presentó un programa para recaudar fondos destinados a ayudar a las víctimas del Terremoto del océano Índico de 2004 surgido en Tailandia.

Igualmente, también colabora activamente en organizaciones no gubernamentales como Fondo Pequeño bebé, Save the Children International y Unicef, con las que ha realizado numerosas actividades para los niños del tercer mundo y ha viajado a diferentes países para hacer labore humanitarias.
También pertenece en la Organización de las Naciones Unidas al Fondo de Población de las Naciones Unidas y actualmente es Secretaria General de la organización Derechos de los niños en la sociedad.

Véase también

 Mujeres en la música
 Anexo:Embajadores de las Naciones Unidas
 Festival de la Canción de Eurovisión 2000
 Anexo:Presentadores del Festival de la Canción de Eurovisión
 Melodifestivalen 1994

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en Internet Movie Database (IMDb)

Presentadores de televisión de Suecia
Presentadores de Eurovisión
Festival de la Canción de Eurovisión 2000
Locutores de radio
Músicos de Suecia
Pianistas de Suecia
Violinistas de Suecia
Musicólogos de Suecia
Activistas de Suecia
Activistas por los derechos humanos
Activistas contra la pobreza
Mujeres periodistas de Suecia
Mujeres pianistas
Mujeres violinistas
Nacidos en Gotemburgo


text:
Granbury är en mindre stad i Hood County, Texas, USA. Granbury är administrativ huvudort (county seat) i Hood County. Den grundades 1825 och enligt folkräkningen 2010 har den 7 978 invånare.

Kända personer
 Brian Birdwell
 Dana Vollmer - Olympisk guldmedaljör
 Robert Williamson III - pokerspelare som växte upp i Granbury

Galleri

Referenser

Externa länkar

Orter i Texas
Hood County


text:
Lagria vulnerata es una especie de escarabajo del género Lagria, familia Tenebrionidae, orden Coleoptera. Fue descrita científicamente por Fåhraeus en 1870.

Descripción
Mide aproximadamente 11 milímetros de longitud.

Distribución
Se distribuye por África.

Referencias

vulnerata
Insectos descritos en 1870
Insectos de África
Fauna de África


text:
A Girl's Folly is een Amerikaanse filmkomedie uit 1917 onder regie van Maurice Tourneur.

Verhaal

Een jong meisje heeft schoon genoeg van het saaie leventje in haar geboortedorp. Ze maakt kennis met een filmploeg die opnamen aan het maken is voor een cowboyfilm. Een acteur spoort haar aan om haar dromen na te jagen en zelf actrice te worden. Ze verhuist naar de grote stad, maar daar verlopen de zaken minder eenvoudig dan ze zich had ingebeeld.

Rolverdeling

|-
|||Kenneth Driscoll
|-
|||Mary Baker
|-
|||Vivian Carleton
|-
|||Mevrouw Baker
|-
|||Johnny Applebloom
|-
|||Hank
|}

Externe link

Film uit 1917
Amerikaanse film
Komische film
Film van Maurice Tourneur


text:
Powiat Eferding (niem. Bezirk Eferding) – powiat w Austrii, w kraju związkowym Górna Austria, w Hausruckviertel. Siedziba znajduje się w mieście Eferding.

W latach 1938–1948 powiat został wcielony w skład powiatu Grieskirchen.

Geografia
Powiat Eferding graniczy z następującymi powiatami: na północnym zachodzie Schärding, na północy Rohrbach, na wschodzie Urfahr-Umgebung, na południowym wschodzie Linz-Land, na południu Wels-Land, na zachodzie Grieskirchen. Północną granicę powiatu stanowi Dunaj.

Podział administracyjny
Powiat podzielony jest na dwanaście gmin, w tym jedną gminę miejską (Stadt), trzy gminy targowe (Marktgemeinde) oraz osiem gmin wiejskich (Gemeinde).

Eferding


text:
Мовилица () насеље је у Румунији у округу Јаломица у општини Мовилица. Oпштина се налази на надморској висини од 71 -{m}-.

Становништво
Према подацима из 2002. године у насељу је живело 4816 становника.

Попис 2002.

Хронологија

Референце

Спољашње везе

Насељена места у Румунији
Википројект географија/Насеља у Румунији


text:
Kanton Annecy-Nord-Est (fr. Canton d'Annecy-Nord-Est) je francouzský kanton v departementu Horní Savojsko v regionu Rhône-Alpes. Skládá se pouze ze severovýchodní části města Annecy.

Annecy-Nord-Est


text:
est un film documentaire américain relatant le combat des boxeurs James J. Corbett et Bob Fitzsimmons,  organisé le  à Carson City, au Nevada, pour remettre en cause le titre de champion du monde des poids lourds, détenu par Corbett. C'est aussi le premier film de long métrage de l'histoire du cinéma, totalisant à l'origine une centaine de minutes, soit l'intégralité des 14 rounds qui aboutissent au knockout de Corbett par uppercut au plexus.

Pour cette performance cinématographique, il est fait appel à une technologie mise au point par le premier réalisateur du cinéma, William Kennedy Laurie Dickson et Eugene Lauste, et la fabrication de caméras spéciales utilisant un procédé original, le Vériscope, créé par le réalisateur du film, Enoch J. Rector.

Il ne reste aujourd'hui que des extraits de ce film.

Synopsis

Le film comprend l'entrée sur le ring des combattants et leur présentation par les entraîneurs, puis les 14 reprises. À la sixième reprise, Fitzsimmons s'écroule et l'arbitre décompte. Mais le boxeur se relève et reprend le combat. À la quatorzième reprise, Corbett montre une fatigue que ne partage pas son adversaire, qui le terrasse d'un violent coup à la poitrine. Le souffle coupé, Corbett s'effondre en dehors du champ de la caméra et abandonne. Tous ces détails nous sont parvenus, le film ayant été au long des années mutilé et écourté, par les comptes rendus télégraphiés au fur et à mesure du combat par les premiers commentateurs sportifs et retranscrits dans les journaux. À New York, le club athlétique de la ville organise même une reconstitution simultanée du combat par d'ex-champions, professeurs émérites de boxe.
Le succès du film provoque par la suite d'autres tournages de « championnats de boxe », véritables combats ou joués par des boxeurs d'occasion dans des configurations parfois arrangés d'avance.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Enoch J. Rector
 Production : Veriscope Company
 Pays :
 Format :  à 5 perforations de part et d'autre de chaque photogramme, noir et blanc, muet, écran large au ratio approximatif de 1.66:1.
 Durée : 1 heure 40 environ
 Date de sortie :  à New York

Circonstances et production
Le film produit en 1894 par Thomas Edison, Corbett and Courtney Before the Kinetograph, réalisé par William Kennedy Laurie Dickson dans le premier studio de cinéma, le Black Maria, rencontre un grand succès public dans les Kinetoscope Parlors et incite d'autres productions à organiser des combats de boxe et de les filmer. Elles se heurtent à l'opposition des sectes fondamentalistes religieuses qui dénoncent cette apologie de la violence. Les opposants disposent du temps nécessaire pour faire intervenir la police et interdire la rencontre. On compte même quelques arrestations.
Le réalisateur Enoch J. Rector demande alors en 1895 à un spécialiste de l'organisation de combats de boxe, Dan Stuart, de monter une rencontre Corbett-Fiztsimmons qu'ils situent originellement au Texas. Mais entre-temps, les lois de cet état changent et toute démonstration de pugilat est interdite. Stuart est habile; il arrive à convaincre les autorités du Nevada d'accepter un combat qui ne manquerait pas de soutenir l'économie locale, malgré les admonestations de la First Methodist Church :  Et c'est Carson City (Michigan) qui est choisie comme lieu de la manifestation. La date du  est retenue. La discussion des contrats est âpre. Corbett, en tant que champion, obtient  cash. On ignore aujourd'hui combien a obtenu Fitzsimmons. Leurs contrats prévoient pour chacun 15 % des recettes sur l'exploitation du film.

Le support technique
Le Vériscope utilisé pour la prise de vues innove en matière de pellicule avec un format original de
 de large, tiré du support souple  commercialisé par George Eastman (le créateur de Kodak), doté de 5 perforations de part et d'autre de chaque photogramme. Les images sont très allongées, au ratio de 1.66:1, alors qu'à l'époque le ratio des films de l'Edison Studios aussi bien que celui de la Société Lumière est de 1.33:1. L'équipe a choisi ce moyen pour mieux adapter le cadre au ring de boxe vu de profil.
Grâce à l'invention de la boucle de Latham que W. K. L. Dickson et Eugene Lauste ont apportée à la société de Woodville Latham, d'où l'appellation boucle de Latham, les caméras vont pouvoir être chargées avec  de pellicule, soit quelque  de prise de vues en continu (à  par seconde). Rappelons qu'à l'époque les différentes caméras, Edison ou Lumière, et autres, ne peuvent pas accepter plus de  de pellicule, n'ayant pas adopté cette fameuse et pourtant simple boucle de Latham, dorénavant sous copyright. Enoch J. Rector met en batterie trois caméras, l'une à côté de l'autre, filmant dans la même direction selon le même cadrage. Pendant le combat, chacune des caméras est successivement mise en route. Quand la première caméra a épuisé son chargeur et que tourne la deuxième, les servants rechargent la première. Et ainsi de suite. Chacune des caméras est rechargée autant de fois que nécessaire pour filmer l'intégralité du combat.
Bien entendu, il faut aussi construire des appareils de projection acceptant ce format. La première projection publique se tient le , à l'Académie de Musique de New York, promue par la presse locale, notamment le New York  World qui affiche deux pages dessinées du combat d'après les photogrammes du film.

Notes et références

Liens externes

Premiers films du cinéma
Film américain sorti en 1897
Film muet américain
Film américain en noir et blanc
Film documentaire américain
Film se déroulant dans les années 1890
Film se déroulant au Nevada
Film tourné au Nevada
Film documentaire sur la boxe anglaise
Premier long métrage sorti en 1897


text:
Der Ärmelschild Demjansk ist eine militärische Auszeichnung aus der Zeit des Zweiten Weltkriegs. Er wurde am 25. April 1943 gestiftet und an etwa 100.000 deutsche Teilnehmer der Kesselschlacht von Demjansk verliehen.

Stiftung

Die Stiftung der Auszeichnung ein Jahr nach der Schlacht war Teil einer Kampagne von Joseph Goebbels, in der die NS-Propaganda die Kämpfe um Demjansk als "mythisches Heldenepos" inszenierte, um von der deutschen Niederlage in Stalingrad abzulenken.

Verleihungspraxis
Der Demjanskschild konnte an alle Angehörigen der Wehrmacht und der Wehrmacht unterstellten Personen verliehen werden, die an den Kämpfen im Kessel von Demjansk teilgenommen hatten. So erhielten ihn Soldaten, die im Kessel mindestens 2 Monate im Einsatz waren oder das Verwundetenabzeichen für dortige Verletzungen verliehen bekamen. Piloten, die mindestens 50 Flüge in den Kessel durchgeführt hatten, wurden ebenfalls mit dem Schild ausgezeichnet.
Unter Führung des Befehlshabers der Gruppe Demjansk und Generals der Infanterie, Graf von Brockdorff-Ahlefeld, wurden die Schilde verliehen.

Aussehen und Trageweise

Der Demjanskschild besteht aus einem Schild mit erhöhter Randeinfassung, welcher von zwei langen, unterhalb gekreuzten Schwertern dominiert wird. Hinter den Klingen im oberen gebildeten Dreieck befindet sich ein einmotoriger Flieger, dessen Flügel von den Schwertklingen waagerecht überragt werden.
Unterhalb der Schwertgriffe steht die Jahreszahl 1942. Oberhalb des Schildes sitzt ein längliches, viereckiges Schild mit ebenfalls erhöhtem Rand auf, darin der Schriftzug DEMJANSK. Oberhalb des Schriftzugs befindet sich auf dem linken und rechten Rand jeweils ein stilisiert dargestellter Holzbunker mit jeweils einer Schießscharte. Im gebildeten Zwischenraum befindet sich ein unten gebundener Eichenlaubkranz, in dem ein auf die Spitze gestelltes Hakenkreuz zu sehen ist. Darauf sitzt der Hoheitsadler, seine Klauen in den Kranz schlagend.

Die Größe des Schildes, der auf dem linken Ärmel getragen wurde, beträgt 51 × 92 mm.

Sonstiges
Laut Gesetz über Titel, Orden und Ehrenzeichen vom 26. Juli 1957 ist das Tragen der Auszeichnung in der Bundesrepublik Deutschland nur ohne nationalsozialistische Embleme gestattet.

Literatur
 Hans-Ulrich Krantz: Orden und Ehrenzeichen der Bundesrepublik Deutschland. Maximilian-Verlag, Köln u. a. 1958.

Einzelnachweise

Orden und Ehrenzeichen (Wehrmacht)
Deutsch-Sowjetischer Krieg
Orden und Ehrenzeichen (Zweiter Weltkrieg)


text:
Rabah Saâdane (Batna, 3 mei 1946) is een voetbaltrainer en coach van Algerijnse afkomst. Sinds januari 2014 is hij trainer van ES Sétif.

Hij heeft onder ander Raja Casablanca en MC Algiers getraind, maar vooral het Algerijns voetbalelftal. Saâdane heeft Algerije twee keer naar het wereldkampioenschap voetbal geleid. Het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika (2010) was de derde keer.

Algerijns voetbalcoach


text:
Gioventù
Nato in Perù, Lope Díez de Armendáriz fu la prima persona nata in America a diventare viceré della Nuova Spagna. Il padre, presidente della Audiencia Reale di Quito, lo fece entrare nella marina militare. Ben presto si distinse al comando dei convogli che scortavano i mercantili e le navi tesoriere dalle Indie alla Spagna.

Viceré della Nuova Spagna
Il 19 aprile 1635 re Filippo IV di Spagna lo nominò viceré della Nuova Spagna. Fece l'ingresso formale a Città del Messico il 16 settembre 1635, assumendo l'incarico. Il primo compito fu quello di proseguire la costruzione dei lavori di drenaggio per mettere al sicuro la città dalle costanti alluvioni, e di riparare i danni causati dalle precedenti inondazioni.

Il 17 gennaio 1637 un terremoto distrusse alcune costruzioni, tra cui il tunnel di drenaggio di La Quemada. Il viceré chiamò due esperti, Fernando de Zepeda ed Hernán Carillo, per avere consigli. Nel marzo dell'anno seguente suggerirono di aprire un canale per sostituire il tunnel. Il viceré, dopo una consultazione col governo cittadino e con le gilde, approvò il progetto che avrebbe sfruttato una grande apertura nel Nochistongo. Il canale si dimostrò molto utile nella gestione delle piene, e fu in seguito espanso dal governo del Messico indipendente.

Il 22 aprile 1639 una bolla di Papa Urbano VIII vietava la schiavitù in America latina. Filippo IV proibì lo schiavismo degli indiani in Nuova Spagna, ma permise di continuare la tratta dei neri. Gli schiavi neri fuggiti (cimarrónes) si rifugiarono sulle montagne, in particolare in quelle dello stato di Veracruz.

Per proteggere gli abitanti del Nuovo Regno di León y Castilla (Nuevo León) dalle incursioni di Apache, Comanche e Lipane, Díez de Armendáriz ordinò la costruzione di un presidio a Cadereyta, e di un omonimo forte a Querétaro. Inviò una nuova spedizione nelle Californie, con risultati disastrosi.

Ordinò la pulitura del sistema di drenaggio cittadino. Fondò l'ospedale Espíritu Santo ed il convento di San Bernardo. Formò anche la Armada de Barlovento, con base a Veracruz, che pattugliava la costa del golfo per proteggere porti e navi dai pirati.

Lasciò il governo della colonia al successore, Diego López Pacheco Cabrera y Bobadilla, il 28 agosto 1640. Fu accusato di molte irregolarità e di pessimo carattere dai nemici, soprattutto dal vescovo di Puebla, Juan de Palafox y Mendoza.

Bibliografia
 Manuel García Puron, México y sus gobernantes, v. 1, Città del Messico, Joaquín Porrua, 1984
 Fernando Orozco Linares, Gobernantes de México, Città del Messico, Panorama Editorial, 1985, ISBN 968-38-0260-5

Altri progetti

Viceré della Nuova Spagna


text:
Clément Beaune, né le  à Paris, est un haut fonctionnaire et homme politique français.

De 2017 à 2020, il est conseiller spécial d'Emmanuel Macron au palais de l'Élysée sur les questions européennes, puis son conseiller G20. Le , il est nommé secrétaire d'État chargé des Affaires européennes dans le gouvernement Jean Castex puis le  ministre délégué chargé de l'Europe dans le gouvernement Élisabeth Borne. Le 4 juillet 2022, il est nommé ministre délégué chargé des Transports dans le même gouvernement.

Situation personnelle

Naissance et famille
Clément Beaune est le fils d'un professeur de médecine à l'hôpital Necker-Enfants malades, également enseignant-chercheur et d'une mère infirmière d'origine russe. Issu d'une famille de gauche, il indique que son père était mitterrandien ; selon Le Point, celui-ci . Il a un frère professeur de médecine et une sœur qui travaille dans les assurances. Son arrière-grand-père Israel Naroditzki a été déporté et gazé à Auschwitz. Il grandit dans le  arrondissement de Paris.

Études et formation
Il est diplômé de l'Institut d'études politiques de Paris. Il effectue un séjour universitaire en Irlande dans le cadre du programme Erasmus. Il est également diplômé du Collège d'Europe (promotion 2004-2005) et de l'École nationale d'administration (ENA), promotion Willy-Brandt.

Parcours politique

Débuts
À sa sortie de l'ENA en 2009, il commence sa carrière à la direction du Budget, en qualité d'adjoint au chef du bureau des lois de finances. De 2012 à 2014, il exerce au cabinet de Jean-Marc Ayrault, alors Premier ministre, comme conseiller budgétaire. Il fait ensuite un bref passage comme conseiller à la Représentation permanente de la France auprès de l'Union européenne à Bruxelles en 2014, avant d'intégrer le cabinet d'Emmanuel Macron  au ministère de l'Économie, où il s'occupe des Affaires européennes jusqu'en 2016.

De 2016 à 2017, il est adjoint au directeur général d'ADP Management.

Conseiller spécial d'Emmanuel Macron au palais de l'Élysée
Resté proche d'Emmanuel Macron lors de sa campagne présidentielle, il ne fait néanmoins pas partie de sa garde rapprochée, surnommée « les mormons », qui s'expose lors de la cérémonie d'investiture : selon Libération, .

Après l'élection d'Emmanuel Macron à la présidence de la République, Clément Beaune devient conseiller spécial de celui-ci sur les questions européennes, puis conseiller G20. Il se distingue de ses prédécesseurs à cette fonction par le fait de ne pas être diplomate de formation. Il écrit la trame de la plupart des discours d'Emmanuel Macron sur l'Europe à partir de celui prononcé, en tant que candidat à l'élection présidentielle, à l'université Humboldt de Berlin en janvier 2017. Il porte par ailleurs le changement de stratégie consistant à s'adresser à l'ensemble des pays membres de l'Union européenne sans se limiter au couple franco-allemand, ce qui s'illustre notamment par le désaccord exprimé par Emmanuel Macron avec Angela Merkel sur la date de sortie du Royaume-Uni.

Il est un temps pressenti pour entrer au gouvernement comme secrétaire d'État aux Affaires européennes en 2019 lors du départ de Nathalie Loiseau, puis pour figurer sur la liste LREM aux élections européennes de 2019 . Il joue cependant un rôle majeur dans la définition du projet défendu par la liste LREM, après avoir écrit le discours d'Emmanuel Macron prononcé à la Sorbonne en septembre 2017 sur la « refondation » de l'Union, ou encore la lettre pour une « renaissance » adressée aux Européens en mars 2019. S'il est invisible durant la campagne,  prévues après les élections. Son nom est également évoqué pour la présidence de la chaîne Arte ou comme futur commissaire européen.

Secrétaire d'État chargé des Affaires européennes
Il est nommé, le , secrétaire d'État chargé des Affaires européennes auprès du ministre de l'Europe et des Affaires étrangères Jean-Yves Le Drian dans le gouvernement Jean Castex. Sa trajectoire imite celles d'Élisabeth Guigou en 1990 et de Catherine Colonna en 2005, également passées du palais de l'Élysée au ministère des Affaires européennes.

En mars 2021, il effectue une visite en Pologne avec pour objectif de renouer un dialogue devenu difficile avec la France depuis l'arrivée au pouvoir du parti Droit et justice en 2015, en particulier s'agissant des droits fondamentaux et de la société civile. Cependant, il se voit refuser, sous prétexte de sécurité sanitaire, l'accès à l'une des zones « libres de l'idéologie LGBT », décrétées par plusieurs dizaines de collectivités locales, sans valeur juridique, avec pour objectif de « protéger les valeurs familiales contre la révolution des mœurs ». Selon Le Monde, . Cet épisode lui permet de se faire un nom alors qu'il était jusqu'alors inconnu du grand public. En octobre 2021, il rencontre des associations LGBT à Budapest, alors que la Hongrie dirigée par Viktor Orbán est en conflit avec l'Union européenne en raison de ses atteintes répétées à l'État de droit.

En janvier 2022, Le Monde indique qu', qui est saluée par les députés européens Raphaël Glucksmann (Place publique) et Philippe Lamberts, coprésident du groupe des Verts/Alliance libre européenne. En revanche, Arnaud Danjean, député européen Les Républicains, s'il le qualifie de , estime que . L'ancien ministre des Affaires étrangères Hubert Védrine considère que Clément Beaune, . Jean-Marc Ayrault, également ancien ministre des Affaires étrangères, estime qu'il . Selon Les Échos, il a très vite gagné .

Il fait partie des ministres habilités à s'exprimer sur les sujets sensibles liés à la pandémie de Covid-19, tels que la suspension du vaccin AstraZeneca, l'hypothèse d'un passeport vaccinal, l'acheminement des doses, ou encore la concurrence avec les Russes et les Chinois. En septembre 2021, il déclare dans un entretien que la majorité présidentielle « incarne le camp de la raison et de la République », et subit un recadrage de Gabriel Attal, porte-parole du gouvernement, avec l'aval du palais de l'Élysée, affirmant que la raison et la République ne peuvent être l'apanage d'un seul parti. Il assure quant à lui qu'. Par ailleurs, il s'oppose publiquement aux déclarations de Jean-Michel Blanquer, ministre de l'Éducation, contre l'« islamo-gauchisme » qui menacerait l'université. Selon L'Obs, il . Il se distingue au sein de l'exécutif par ses bonnes relations avec les journalistes. Le Monde indique en janvier 2022 qu'il est , et voit le  dans le fait qu' et .

Candidat aux élections législatives de juin 2022 à Paris

Ayant l'intention de rester au gouvernement, de préférence au ministère de l'Économie, Clément Beaune se présente aux élections législatives de 2022 dans la septième circonscription de Paris, investi par Ensemble.

Au premier tour, il est mis en ballottage défavorable avec 35,81 %  des voix, devancé par Caroline Mécary (41,40 %), la candidate de la Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUPES). Pendant l'entre-deux tours, il appelle clairement à « voter pour les candidats de la NUPES plutôt que pour ceux qui représentent le Rassemblement national » en cas d'absence de candidat de la majorité présidentielle au second tour. Clément Beaune remporte l'élection législative lors du second tour, au soir du 19 juin, avec 50,73 % des suffrages exprimés.

Ministre délégué chargé de l'Europe puis des Transports
Le , il est nommé ministre délégué chargé de l'Europe dans le gouvernement Élisabeth Borne.

Le , il est nommé ministre délégué chargé des Transports dans le cadre du remaniement du même gouvernement après les élections législatives.

Positionnement politique
Il crée une antenne de La Gauche moderne à Sciences-Po, au début des années 2000. Se définissant comme , il vote « avec enthousiasme » pour Lionel Jospin au premier tour de l'élection présidentielle de 2002, puis adhère au Parti socialiste (dans la section du  arrondissement de Paris) peu après la qualification de Jean-Marie Le Pen au second tour, mais le quitte quelques mois plus tard. Il participe à la campagne présidentielle de François Hollande en 2011-2012.

Sous la présidence d'Emmanuel Macron, il est à la tête du pôle « idées » de La République en marche. En , il rejoint le parti Territoires de progrès, situé à l'aile gauche de la majorité présidentielle. En , il intègre le bureau exécutif de LREM, élu sur la liste conduite par Richard Ferrand.

Le Monde le présente comme un , représentant cette ligne au sein du gouvernement. Au sujet de la présidence de François Hollande, le journal indique qu'il  mais qu'il déplore « l'absence de fierté » dans les réformes engagées, ainsi que la nomination de Manuel Valls à Matignon, dont il rejette .

Peu après avoir été promu ministre des transports, il qualifie d'« extrêmement blessants » les propos tenus par Caroline Cayeux, ministre déléguée aux collectivités territoriales, qui s'est défendue d'être homophobe en affirmant avoir beaucoup d'amis parmi « ces gens-là ».

Dans le même temps, il soutient, aux côtés d'une partie des parlementaires, l'idée d'une taxation des « superprofits » appliquée aux entreprises ayant tiré profit de la crise inflationniste, qui n'est pas retenue par le gouvernement.

Il défend le déplacement des élections législatives avant l'élection présidentielle.

Il est membre du club Le Siècle.

Filmographie
Il fait une apparition dans la série télévisée franco-germano-belge (saison 2) Parlement (2022), où il interprète son propre rôle de secrétaire d'État auprès du ministre de l'Europe et des Affaires étrangères.

Vie privée
En décembre 2020, il fait état de son homosexualité dans un entretien accordé au magazine Têtu.

Décoration
  officier de l'ordre du Mérite de la République italienne

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministre chargé des Affaires européennes

Liens externes

Haut fonctionnaire français
Membre du gouvernement Élisabeth Borne
Membre du gouvernement Jean Castex
Ministre français des Transports
Ministre français des Affaires européennes
Ministre de la Cinquième République
Personnalité de Territoires de progrès
Député membre de La République en marche
Député de la XVIe législature de la Ve République
Député de Paris
Élève du lycée Condorcet
Élève de l'Institut d'études politiques de Paris
Étudiant du Collège d'Europe
Élève de l'École nationale d'administration (France)
Personnalité ayant fait son coming out
Naissance en août 1981
Naissance à Paris


text:
The National Film Award for Best Actress (officially known as the Rajat Kamal Award for the Best Actress) is an honour presented annually at the National Film Awards of India since 1968 to an actress for the best performance in a leading role within the Indian film industry. The National Film Awards were called the "State Awards for Films" when established in 1954. The State Awards instituted the "Best Actress" category in 1968 as the "Urvashi Award for the Best Actress"; in 1975, the "Urvashi Award" was renamed as the "Rajat Kamal Award for the Best Actress". Throughout the years, accounting for ties and repeat winners, the Government of India has presented a total of 56 Best Actress awards to 45 different actresses.

Until 1974, winners of the National Film Award received a figurine and certificate; since 1975, they have been awarded with a "Rajat Kamal" (silver lotus), certificate and a cash prize that amounted to  in 2012. Although the Indian film industry produces films in more than 20 languages and dialects, the actresses whose performances have won awards have worked in ten major languages: Hindi (22 awards), Tamil (7 awards), Bengali (6 awards), Malayalam (6 awards), Telugu (4 awards), Kannada (3 awards), English (3 awards), Marathi (2 awards), Assamese (one award) and Urdu (one award).

The first recipient was Nargis Dutt from Bollywood, who was honoured at the 15th National Film Awards (1967) for her performance in Raat Aur Din. The actress who won the most Rajat Kamal awards is Shabana Azmi with five wins, followed by Sharada and Kangana Ranaut with three wins. As of 2021, four actresses—Smita Patil, Archana, Shobana, and Tabu who have won the award two times. Sharada, Archana and Shobana are the only three actresses to get the award for performing in two different languages. Sharada was bestowed with the awards for her performances in two Malayalam films: Thulabharam and Swayamvaram in 1968 and 1972 respectively, and in 1978 for the Telugu film Nimajjanam. Archana was first honoured in 1987 for the Tamil film Veedu and was awarded for the second time in 1988 for the Telugu film Daasi. Shobana received her first award for the Malayalam film Manichitrathazhu in 1993, and her second for the English film Mitr, My Friend in 2001. As of 2020, the late Monisha Unni remains the youngest recipient of the honour; she was awarded for the Malayalam film Nakhakshathangal in 1986 when she was 16. Indrani Haldar and Rituparna Sengupta are the only two actresses to be honoured for the same film—Dahan. Kangana Ranaut is the only actress to be honoured for her performance in two different films (Manikarnika: The Queen of Jhansi and Panga) in the same year. Sridevi is the only actress who was honoured posthumously for her performance in Mom (2017). The most recent recipient is Aparna Balamurali, who will be honoured at the 68th National Film Awards for her performance in the 2020 Tamil language film, Soorarai Pottru.

Key

Multiple winners
 5 Wins: Shabana Azmi
 3 wins: Sharada, Kangana Ranaut
 2 Wins: Smita Patil, Archana, Shobana and Tabu

Recipients

See also

 List of Indian film actresses

Notes

References

External links
 Official Page for Directorate of Film Festivals, India
 National Film Awards Archives

Film awards for lead actress
Actress


text:
Patrick Webster (24 April 1924 – 24 July 1989) was a Saint Lucian clergyman and bishop for the Roman Catholic Diocese of Saint George's in Grenada. He later became archbishop of Castries, his birthplace. He was ordained in 1957. He was appointed bishop in 1969. He died in 1989.

References

1924 births
1989 deaths
Saint Lucian Roman Catholic bishops
People from Castries Quarter
Roman Catholic bishops of Saint George's in Grenada
Roman Catholic archbishops of Castries
Saint Lucian expatriates in Grenada


text:
Церковь святого Олафа — христианский храм в средневековом Новгороде, построенный готландскими купцами на Торговой стороне у Торга на Готском торговом дворе Ярославова Дворища, основанном в XII веке. Церковь существовала до XIV века.

Освящена была в честь скандинавского святого — короля Норвегии Олафа II. Церковь называли «варяжской божницей». На раскопках Николо-Дворищенского собора на Ярославовом Дворище в Великом Новгороде в 2007 году обнаружили пломбу XV века с изображением святого Олафа.

Святой Олаф является последним по времени западным святым (до Великой схизмы 1054 года), почитаемым также и на христианском православном Востоке. В России во имя святого Олафа были освящены храмы не только в Новгороде, где он жил несколько лет, но и в Ладоге.

Церковь известна в скандинавских источниках историей о «Чудесном исцелении немого раба в церкви Св. Олафа в Хольмгарде».

Примечания

Литература
 Мельникова Е. А. Культ святого Олафа в Новгороде и Константинополе // Византийский временник. — М.: Индрик, 1996. — Т. 56 (81). — С. 92—106.
 Рыбина Е. А. Готский раскоп // Археологическое изучение Новгорода. — М.: Наука, 1978. — С. 197—226.

Ссылки
 Готский двор

Ярославово дворище
Эпоха викингов
Олафа
Новгород
Варяги
Храмы Святого Олафа
Утраченные здания и сооружения Великого Новгорода


text:
Sant Pol de Mar és una vila i municipi de la comarca del Maresme, a la província de Barcelona, situat al litoral, entre Calella i Canet de Mar, a Catalunya. Deu el seu origen, així com el nom, a l'Ermita de Sant Pau del . Els divendres hi té lloc el mercat setmanal.

Geografia
 Llista de topònims de Sant Pol de Mar (Orografia: muntanyes, serres, collades, indrets..; hidrografia: rius, fonts...; edificis: cases, masies, esglésies, etc).

Els límits del terme municipal són:

Història

Època romana
El Jaciment del Morè fou un centre de producció vitivinícola que incloïa tant les estances per produir el vi com també els forns i les instal·lacions per a la producció d'àmfores i envasament del vi. Les excavacions fetes en aquest jaciment el daten entre els segles I aC i V dC.

Període visigot
Entre els segles  i , cavallers coptes procedents d'Egipte van establir-se en una casa de recolliment i oració a la desembocadura de la riera de Vallalta, que formava un port natural. Van posar aquest monestir benedictí sota l'advocació de Sant Pol, en una zona propera a dues vil·les romanes que seguien amb la seva activitat agrícola. El monestir fou destruït, al final del període, amb la invasió islàmica.

Primer període franc
Amb la conquesta franca i la recuperació del domini cristià, el monestir va ser reconstruït i s'hi instal·là una comunitat. El 950 consta en un document de donació. Tanmateix, a principis del s. XI entra en decadència, fet que va portar Ermessenda a cedir-lo el 1048 a Víctor de Marsella; el 1053 consta documentalment la seva situació de misèria. L'any 1068 va ser cedit al Monestir de Sant Honorat de Lerins per refundar-lo, reconstruir-lo i establir-hi una nova comunitat.

Cartoixa
L'interès del Vaticà i de la Inquisició per crear un condomini a la Vallalta va fer que en aquesta zona es canviessin de mans diverses propietats durant el . En el cas de Sant Pol, es va afavorir la venda del monestir el 1265 a Guillem de Montgrí, sagristà major de Girona. Els monjos benets van retornar a Lerins i el monestir va quedar desocupat fins que quatre anys més tard, el 1269, Guillem el va cedir a la Cartoixa de Vallparadís; de manera que les terres del monestir a la Vallalta van esdevenir un priorat autònom de l'abadia. D'altra banda, el monestir va ser regit directament pel Vaticà, que nomenà priors procedents de famílies del condomini. Durant aquest període, en les terres propietat del monestir, es van crear diversos pous de llances utilitzats per a la repressió inquisitorial. Hi ha constància que el 1348 i 1367 Jaume Raüll, de la família del Mas Raüll a Sant Cebrià de Vallalta, era prior del monestir.

Poblament
Quan l'augment de població en la zona va posar en perill l'activitat inquisitorial del condomini, aquesta es va concentrar a Sant Cebrià i abandonà els pous de llances i construí un nou edifici, enllestit el 1430, que substituïa les funcions que s'havien fet al monestir. Així aquest podia ser venut el 1434 a Miquel Teulada, mentre que l'església passava a mans del Bisbat de Girona. La resta del monestir va ser completament derruït i les terres es van vendre a rebassaires i gent de la zona que van anar urbanitzant l'entorn de l'església.

Guerra de Successió
El 15 de febrer del 1714, durant la Guerra de Successió Espanyola, dues galeres borbòniques van arribar a Sant Pol de Mar que van arrasar la vila: «no van deixar pedra sobre pedra» —diuen els pocs escrits que en fan referència.

Les tropes borbòniques anaven empeses per l'esperit de revenja i els soldats de Felip V no van permetre reconstruir les cases fins ben acabada la guerra. Els homes i dones s'havien d'aixoplugar sota tendes fetes amb mantes i pals que feien a la sorra de la platja, i que havien de recollir a correcuita cada cop que tornaven els enemics.

Un dels pocs textos que han arribat d'aquests fets fins als nostres dies, el va publicar la revista El Santpolench, el març del 1890; i hi afegeix una altra història, amb certs tocs de llegenda, que rebat l'episodi burleta de la frase «Sant Pol, quina hora és?». La tradició malintencionada explica que els prohoms del municipi van fer construir un bonic rellotge de sol, al qual van fer posar un sostre de teula —perquè la meteorologia no el fes malbé— sense adonar-se que no hi passava la pluja, però tampoc el sol. Per als borbònics, els santpolencs eren gent «berganta»; hi ha teories, no confirmades completament, que diuen que d'aquí venen les dites «Sant Pol, la manta i la gent berganta» i «Sant Pol, quina hora és».

Una altra explicació sobre la frase «Sant Pol, quina hora és?» la relacionen amb el càstig que Felip V va ordenar contra els santpolencs que s'havien defensat a toc de sometent utilitzant les campanes del poble. Felip V va ordenar que es fonguessin les campanes i no se'n poguessin posar unes altres. Durant molt de temps, castellans i botiflers, per fer escarni i befa dels santpolencs, els demanaven "quina hora és?"

Demografia

Cultura popular

El ball de les morratxes dels Gegants de Sant Pol
El ball de les morratxes el representen els gegants del municipi. Diu la llegenda que un ric morisc (Ben Hassat) es va enamorar d'una fadrina del poble (Mercè de la Murtra) però ella no li corresponia. Aprofitant que al Castell de Santa Florentina hi havia un ball, va aprofitar l'ocasió per regalar-li a la noia una almorratxa. La noia el va rebutjar un cop més i per demostrar-li el seu rebuig, va llençar l'almorratxa al terra i la va fer pedaços.

La peculiaritat del Ball d'Almorratxes dels Gegants de Sant Pol és que Ben Hassat (el gegant) té un braç mòbil que fa que els geganters puguin simular l'ofrena de la morratxa a la geganta (Mercè). La geganta és capaç d'agafar l'almorratxa i llençar-la al terra. El ball de gegants s'acaba quan els infants del poble agafen fragments de la morratxa, que segons diu la llegenda, porta bona sort.

Sant Pol, quina hora és?
"15 de febrer de 1714. Las tropas de Felip V, sitian en Sant Pol als valents voluntaris catalans del regiment de Amill.

La valerosa defensa que sostingueren los sanpolenchs contra las tropas francesas que Felip V de Castella portá per implantar l'absolutisme en nostra terra, fou motiu de la destrucció d'aquell poble. Apurant tots los recursos y devant de la superioritat de las del enemich, abandonant lo poble per las donas y'ls vells, se posessionaren los soldats del d' Anjou, de can'N Reig y desde alli foren amos de la població.

Pero'ls valents voluntaris manats pel company y amich del general Moragas, En Villar de Sant Pol en numero de 50 homes escullits, se retiraren y's feren forts en la torre de la Martina que encare avuy s'aixeca á cosa de mitx quart de la població, jurant morir avants que rendirse.

Desde allí vegeren aquells valents lo saqueig y crema de la vila, y 'l cástich imposat á la s campanas que tócaren á somatent que fossen destrossadas, lo mateix que'l rellotge públich. Lo venjatiu monarca prohibí la reedificació del poble; però passada la guerra tornáren á sas llars los sanpolenchs situantse en tendas formadas ab mantas y pals, vora la platja. Tendas que havian d'arrencar mes que depressa refugiantse en las barcas de pescar, cada vegada que'ls executors de la bárbaras ordres del rey butxí anavan pera fer efectiu lo seu cumpliment.

Aquells estats de cosas durá algun temps; lo santpolench, lo bergant per la causa del absolutisme, no tenia altre abrich ni sopluig que la manta, y la veu de las campanas del seu rellotge ja no l'avisava del perill de las llibertats de la terra .

A la Web de l'Ajuntament de Sant Pol, s'hi poden trobar altres versions d'aquesta llegenda.

Dites sobre Sant Pol
 Sant Pol, la manta, quina hora és?
 A Sant Pol són gent de manta
 De Sant Pol, ni dona ni gresol
 A Calella, la botella, a Sant Pol el flabiol, a Canet el tamborino i a ballar de sol a sol.

Llocs d'interès
 Museu de Pintura de Sant Pol de Mar
 Ermita de Sant Pau

Agermanament
 Andorra la Vella (). Sant Pol s'agermanà amb Andorra la Vella, i culminà l'acte en el marc de la festa major de Sant Pol el dia 24 de juliol de 2010, quan fallaires andorrans iniciaren el correfoc de la vila.

Galeria

Vegeu també
 Escut de Sant Pol de Mar

Referències

Bibliografia

Enllaços externs

 Pàgina web de l'Ajuntament
 Informació de la Generalitat de Catalunya
 Informació de l'Institut d'Estadística de Catalunya
 Patrimoni arquitectònic de Sant Pol de Mar

Inquisició