text:
– japoński film typu kaijū z 1973 roku. Trzynasty film z serii o Godzilli.

Fabuła
W latach 70. na Wyspach Aleuckich przeprowadzane są testy nuklearne pod ziemią. Niszczycielskie fale wstrząsowe docierają także do Wyspy Potworów.

Tymczasem wynalazca Gorō Ibuki relaksuje się ze swym młodszym bratem Rokku-chanem i ich przyjacielem, Jinkawą nad jeziorem. Wkrótce wytrząsy powoduje w jeziorze szczelinę, co powoduje całkowity ubytek w wodzie. Trójka wraca do laboratorium Ibukiego, by odkryć, że zostało zdewastowane. Po chwili atakują ich dwaj mężczyźni. Jinkawa ściga włamywaczy samochodem, ale udaje im się uciec. Po powrocie dowiaduje się z braćmi Ibuki, że nic nie zostało ukradzione. Rokku-chan odnajduje na ziemi dziwny, czerwony pył. Jinkawa daje ów pył do ekspertyzy i odkrywa, że to osad z 30 mil p.p.m. Jedyne inne miejsce, w jakim został znaleziony, to Wyspa Wielkanocna.

Wkrótce Gorō prezentuje Jinkawie swój najnowszy wynalazek – humanoidalnego robota o imieniu Jet Jaguar. Wkrótce pod laboratorium znów docierają ci sami włamywacze, z porwanym uprzednio Rokku-chanem. Zamierzają użyć go jako przynęty, by włamać się tam ponownie. Za pomocą pistoletu gazowego usypiają Gorō i Jinkawę, a jeden z włamywaczy kontaktuje się z podziemną cywilizacją, Seatopią. Okazują się, że są jej agentami.

Seatopianie, rozzłoszczeni z powodu podziemnych testów nuklearnych, które dotykają ich państwo, wzywają swojego boga, Megalona, by zemścił się na Ziemi, nie zważając na trzy miliony lat pokojowego współistnienia. Jeden z agentów więzi Rokku-chana i Gorō w wielkiej, metalowej skrzyni z zamiarem wysłania ich do Seatopii windą w jeziorze Kitayama. Skrzynię przewozi niczego nie świadomy kierowca wywrotki ze swym pomocnikiem.

Drugi seatopski agent przywiązuje Jinkawę do krzesła. Jet Jaguar, ma zostać użyty jako przewodnik Megalona w jego dziele zniszczenia. Agent opowiada mu o historii swojego narodu i jego misji. Jinkawie udaje się oswobodzić z lin, pozbawić agenta przytomności i pognać swoim samochodem w celu uratowania przyjaciół. Ściga go dwójka innych agentów, ale po brawurowym pościgu Jinkawa im ucieka.

Wkrótce na powierzchni ziemi zjawia się Megalon. Kierowcy wywrotki słysząc w radiu o Megalonie chcą wyrzucić skrzynię w pobliskiej tamie, jednak drugi seatopski agent grozi im pistoletem. Kierowcom wywrotki udaje się im go pozbyć, wyrzucając wprost w rozpadlinę, gdzie ginie na miejscu. Chcą wyrzucić metalową skrzynię nad tamą, ale w ostatniej chwili pojawia się tam Megalon. Przybywa także Jinkawa żądający otwarcia kontenera. Przerażeni kierowcy sądząc, że ma złe zamiary, kradną samochód Jinkawy i odjeżdżają. Skrzynia spada wprost do tamy, ale Megalon odrzuca ją odnóżem daleko w krzaki. Goro i Rokku-chan po upadku są na szczęście cali i zdrowi. Widzą  Megalona podążającego za lecącym Jet Jaguarem. Jednak Gorō ma przy sobie miniaturowe urządzenie kontrolne, zrobione na wypadek awarii głównej jednostki w komputerze. Rokku-chan proponuje użyć Jet Jaguara, by ten wezwał do pomocy Godzillę.

Gorō kontaktuje się z Japońskimi Siłami Samoobrony o swym planie i zostaje przewieziony wojskowym helikopterem. Wynalazca kontaktuje się z Jet Jaguarem i za jego poleceniem robot leci na Wyspę Potworów i za pomocą języka migowego prosi Godzillę o pomoc, który niezwłocznie wskakuje do morza. Cesarz Seatopii dowiedziawszy, że nie ma kontroli nad Jet  Jaguarem nakazuje poproszenie kosmitów z Nebula M o użycie Gigana. Jinkawa i Rokku-chan w międzyczasie zastawiają pułapkę na rezydującego w laboratorium seatopskiego agenta i ogłuszają go. Gdy po chwili ucieka zostaje śmiertelnie  przygnieciony głazem zrzuconym przez Megalona.

Do cesarza Seatopii dociera wiadomość od kosmitów z Nebula M. Informują, że wysłali Gigana w kierunku Ziemi. Tymczasem Jet Jaguar powraca do laboratorium. Gorō odkrywa, że robot już nie słucha jego rozkazów. Taka możliwość została mu wbudowana na wypadek szczególnych sytuacji. Jet Jaguar działa teraz samodzielnie i odnajduje Megalona. Tam niespodziewanie powiększa się do gigantycznych rozmiarów, odpowiadających jego przeciwnikowi. Wkrótce bracia Ibuki i Jinkawa docierają na miejsce pojedynku. Zaskoczony Gorō sugeruje, że Jet Jaguar zdecydował się na zwiększenie rozmiaru do momentu przybycia Godzilli. Górę w walce bierze Jet Jaguar, aż do czasu nadejścia Gigana. Jet Jaguar nie radzi sobie z dwoma potworami i zbiera straszliwe cięgi. Gdy Megalon ma zadać mu ostateczny cios nagle pojawia się Godzilla. Po długiej bitwie pokonani Megalon i Gigan uciekają do swych domostw, a Seatopianie rezygnują ze swych planów. Jet Jaguar i Godzilla dziękują sobie nawzajem i obaj wracają do siebie – Godzilla na Wyspę Potworów, a Jet Jaguar w swym dawnym wzroście do swoich stwórców.

Obsada
 Katsuhiko Sasaki – Gorō Ibuki
 Hiroyuki Kawase – Rokurō "Rokku-chan" Ibuki
 Yutaka Hayashi – Hiroshi Jinkawa
 Robert Dunham –
 cesarz Seatopii,
 seatopski agent na motocyklu
 Gorō Naya – cesarz Seatopii (głos)
 Kōtarō Tomita – seatopski agent #1
 Wolf Ōtsuki – seatopski agent #2
 Gentaro Nakajima – kierowca ciężarówki
 Sakyo Mikami – pomocnik kierowcy ciężarówki
 Kanta Mori – dowódca wojsk
 Rolf Jessup – seatopski technik
 Eisuke Nakanishi – Narrator (głos)
 Tsugitoshi Komada – Jet Jaguar
 Masachika Mori – Jet Jaguar
 Hideto Date – Megalon
 Shinij Takagi – Godzilla
 Kenpachirō Satsuma – Gigan

Jet Jaguar

 – fikcyjny olbrzymi robot (mecha), występujący w japońskich produkcjach fantastycznonaukowych wytwórni Tōhō.  zaawansowany technologicznie kolorowy robot zbudowany przez wynalazcę Gorō Ibukiego. Jego zadaniem była ochrona innych i przyjaźń z ludźmi. Został skradziony przez agentów Seatopii, podziemnej cywilizacji chcącej zemścić się na ludziach za testy nuklearne. Jet Jaguar miał służyć za przewodnik ich boga, Megalona, by poprowadził ku Tokio celem jego zniszczenia.

Ostatecznie Goro uwolnił się z niewoli seatopskich agentów i za pomocą miniaturowego urządzenia kontrolnego uwalnia Jet Jaguara z kontroli Seatopians. Na sugestię swego młodszego brata, Rokku-chana Jet Jaguar został wysłany na Wyspę Potworów, by wezwał na pomoc Godzillę w walce z MegaIonem.

W międzyczasie Jet Jaguar zaczął myśleć samodzielnie ku zaskoczeniu braci Ibuki i ich przyjaciela Jinkawy i postanowił stoczyć walkę z Megalonem. Tam niespodziewanie powiększył się do gigantycznych rozmiarów, odpowiadających jego przeciwnikowi. Gorō jest zdania, że zdecydował się na zwiększenie rozmiaru, póki nie przybędzie Godzilli. Jet Jaguar daje radę z Megalonem, dopóki nie przybywa użyczony przez kosmitów z Nebula M Gigan, gdzie oba potwory bezlitośnie biją Jet Jaguara. Gdy Megalon miał zadać ostateczny cios Jet Jaguarowi w porę przybył Godzilla. Wraz z potworem stoczył już wyrównaną walkę z Megalonem i Giganem. Jet Jaguar ocalił Godzillę przed wyplutą przez Megalona eksplodującą kulę, którą odrzucił w stronę wroga, dzięki czemu z łatwością go pobił. Po ataku Megalona i Gigana, Jet Jaguar rozpoczął walkę z Giganem, którą łatwo przegrał. Gdy Godzilla szedł pomóc Jet Jaguarowi, Megalon rozpoczął serię ataku eksplodujących kul tworząc ognisty krąg. Jet Jaguar unosząc się wyzwolił siebie i Godzillę z kręgu. Gdy Gigan zaczął uciekać powstrzymał go Jet Jaguar zrzucając go na ziemię. Tam Jet Jaguar złamał ramię Giganowi i po jego przegonieniu pomógł Godzilli w finałowym pokonaniu Megalona. Po walce Jet Jaguar podał z Godzillą sobie ręce i wrócił do dawnego rozmiaru, by znowu służyć braciom Ibuki i Jinkawie. Jinkawa zastanawia się, czemu robot stał się posłuszny, na co Gorō stwierdza, że jego wolna wola zniknęła wobec zakończonego obowiązku walki z Seatopią i wróci, gdy ponownie trzeba stanąć do walki o ludzkość.

Jet Jaguar pojawił później w serialu telewizyjnym Godzilla Island jako maszyna stworzona i służąca G-Guard monitorującej Wyspę Godzilli. W przeciwieństwie do filmu był całkowicie pilotowany przez ludzi i nie miał własnej woli. W tej wersji pojawił się jako trzy roboty. Główny Jet Jaguar zamiast swych tęczowych kolorów był całkowicie srebrny i był maszyną bitewną walczącą u boku Mechagodzilli i Moguery. Drugi robot –  był całkowicie biały nie licząc krzyża medycznego na klatce piersiowej i leczył ranne potwory. Była to ulubiona maszyna Misato Jinguji, podczas jej pobytu na Wyspie Godzilli. Trzeci zaś –  był całkowicie czerwony i nosił ze sobą matoi. Jego zadaniem było gaszenie pożarów spowodowanych przez walki potworów.

Jet Jaguar pojawił się w anime Godzilla: Singular Point z 2021 roku, gdzie w tej wersji przypomina prymitywnego mecha. Pierwotnie był maskotką Otaki Factory firmy z Chiba zajmującej się robotyką. Jet Jaguar w rzeczywistości okazał się robotem JJSX Type 1 stworzonym przez ekscentrycznego wynalazcę i właściciela Otaki Factory, Gorō Ōtakiego jako pierwsza linia obrony przed nadprzyrodzonymi i pozaziemskimi zagrożeniami. Podczas festynu prototyp sterowany przez Ōtakiego stoczył walkę jednym z Rodanów. Po potyczce Yun Arikawa i Haberu z pomocą Satomi ulepszyli Jet Jaguara m.in. wprowadzając system AI Naratake. Jet Jaguar w wersji samochodowej został użyty w polowaniu na Anguirusa i go zabija, jednak ponosi zniszczenia. Wkrótce zostaje udoskonalony i po zainstalowaniu Yunga, oprogramowania stworzonego przez Yuna jest zdolny za jego pośrednictwem mówić. Goro Ōtaki wraz Jet Jaguarem udaje się do Tokio, by walczyć z Godzillą. Jednak system Yung nieustannie się restartuje i uaktualnia. Jednak jest on poziomie uczącego się dziecka. Wraz z Yunem. W wyniku utworzeniu kodu przez Pelops II w Uppali Jet Jaguar osiąga rozmiar Godzilli i toczy z nim bitwę. W jej wyniku potwór zostaje powstrzymany, jednak robot uległ zniszczeniu.

Produkcja

Preprodukcja
W 1971 roku sieć supermarketów Seiyu ogłosiła kierowany dla dzieci konkurs, sponsorowany przez Tōhō i Tsuburaya Productions. Polegał na tym, by dzieci wysłały projekty potworów do programu telewizyjnego Katsura Kokinji's Afternoon Show, a zwycięski projekt posłuży jako baza do następnego filmu z Godzillą. Zwycięzcą był chłopiec Masaaki Sano z rysunkiem potwora imieniem . Kostium Red Alone'a został stworzony do eventów i programów telewizyjnych sponsorowanych przez Seiyu, jednak Sano był rozczarowany, że jego oryginalnie biały potwór stał się czerwono-żółto-niebieski.

Podczas tworzenia scenariusza do następnego filmu z Godzillą, na bazie popularności seriali telewizyjnych tokusatsu pokroju Kamen Rider i Kikaider, Tōhō zleciło kierownikowi efektów specjalnych filmów z Godzillą, Teruyoshiemu Nakano przerobienie Red Alone'a na robota w stylu Ultramana. Nakano był temu niechętny temu, ponieważ był zdania, że jest za dużo postaci inspirowanych Ultramanem. Red Alone jako Jet Jaguar został uwzględniony w scenariuszu do następnego filmu z Godzillą, gdzie wrogiem miał być Megalon z odrzuconego .

Istnieje plotka o tym, jakoby początkowo w filmie mieli wystąpić jedynie Jet Jaguar i Megalon, ale w trakcie produkcji uznano, że Godzilla przyciągnie więcej widzów. Wynikła ona z błędów w tłumaczeniu japońskich materiałów, zaś sam film od początku był planowany jako kolejny z serii.

Megalon w wersji Gojira tai Uchū Kaijū: Chikyū Bōei Meirei był opisywany jako poruszający się szybko stwór wydzielający gazowy smog z ciała i miał mieć oczy na końcach jego anten. Megalon dla Godzilla kontra Megalon otrzymał wygląd na bazie niewykorzystanego pomysłu na Gabarę z Rewanżu Godzilli jako insekta. Jego wygląd oparto głównie na japońskim rohatyńcu dwurożnym, zbieranym namiętne przez japońskie dzieci.

Nowy wygląd Jet Jaguara został pomyślany przez Nakano jako najbardziej odpychający i nieatrakcyjny. Z pierwotnego wyglądu Red Alone'a ostały się pióropodobne anteny i tors. Szkice Megalona i Jet Jaguara były przypisane ilustratorowi Akihiko Iguchiemu, jednak ten zaprzeczał jakiegokolwiek udziału w Godzilla kontra Megalon, pozostawiając prawdziwą tożsamość twórcy bądź twórców szkiców jako tajemnicę.

Odkąd filmy z Godzillą stały się nieodłączną częścią bloku kinowego dla dzieci Toho Champion Festival, budżet musiał być niski, a scenariusz miał mieć ograniczenia. Z powodu braku czasu były trudności nad obniżeniem kosztów, a także zdecydowano się na ograniczenie obsady.

Reżyserem ponownie został Jun Fukuda. Shinichi Sekizawa miał napisać scenariusz, jednak był bardziej zajęty pisaniem tekstów piosenek i zarzucił jedynie pomysł na podwodne potwory zostają wysłane z zemsty na testy nuklearne. Przeszliśmy w fazę produkcji bez jakichkolwiek przygotowań. Nie było czasu, by pan Sekizawa napisał scenariusz, więc pan Sekizawa dał ogólny zarys i reżyser Jun Fukuda napisał scenopis – wspominał Teruyoshi Nakano.

Casting
w rolę Gorō Ibukiego wcielił się syn Minoru Chiakiego, Katsuhiko Sasaki mający wyłączny kontrakt z Tōhō, w związku z ograniczonymi kosztami i celowaniem młodszych aktorów. Na prośbę Tomoyukiego Tanaki perkusista z zespołu Village Singers Yutaka Hayashi przyjął rolę Jinkawy. W rolę Rokku-chana wcielił znany z roli Kena w Godzilla kontra Hedora Hiroyuki Kawase.

Rolę cesarza Seatopii otrzymał za pośrednictwem Osmana Yusufa amerykański aktor Robert Dunham, który grywał już w filmach Tōhō z racji stałego pobytu w Japonii i biegłej znajomości języka japońskiego. Dunham oprócz tego grał seatopskiego agenta na motocyklu w scenie pościgu i wykonał wszystkie sztuczki kaskaderskie, nie zagrał jedynie ostatniej sceny, gdzie agent-motocyklista zostaje oblany farbą. Dunham, mimo że znał język japoński, został zdubbingowany.

Innym cudzoziemcem zatrudnionym do filmu był niemiecki aktor Rolf Jessup wcielający w rolę technika, który w Seatopii pośredniczył w rozmowach z kosmitami z Nebula M.

Rolę seatopskich agentów zagrali japoński aktor szwajcarskiego pochodzenia Wolf Ōtsuki oraz japoński statysta Kōtarō Tomita.

Fukuda chciał umieścić pościg samochodowy. Związane z nim sztuczki kaskaderskie wykonała grupa Team Zamba przy wsparciu ekipy od efektów specjalnych.

Jest to pierwszy film, gdzie Godzilli nie grał Haruo Nakajima. W rolę potwora wcielił się Shinji Takagi. Kenpachirō Satsuma powtórzył rolę Gigana. Z kolei Megalona zagrał Hideto Date, a Jet Jaguara Tsugitoshi Komada i Masachika Mori.

Zdjęcia
Mimo że akcja działa się w okresie letnim, zdjęcia kręcono podczas zimy. Było to udręką dla Katsuhiko Sasakiego, który miał problemy z wymawianiem kwestii i szczególnie dla Hiroyukiego Kawase noszącemu krótkie szorty i będącemu bliskiemu płaczu. Jun Fukuda kazał Sasakiemu i Hayashiemu pić whisky dla rozgrzania. Sasaki wspominał, że Fukuda był dosyć agresywnym reżyserem, jednak jemu pozwalał na swobodę artystyczną. Z kolei Hayashi wspominał, że Fukuda był dość życzliwy. Wedle swych wspomnień Wolf Ōtsuki grał na polecenie Fukudy wszystkie sztuczki kaskaderskie ze swym udziałem. Sam okres kręcenia według Teruyoshiego Nakano trwał wyjątkowo krótko, około trzech tygodni. Cały okres produkcji trwał ledwie pół roku.

Efekty specjalne

Z powodu niskiego budżetu ekipa od efektów specjalnych nie miała pieniędzy na nie i była zmuszona umieścić walki potworów na pustkowiu. Był to kolejny film z Godzillą, gdzie wykorzystano na dużą skalę fragmenty poprzednich filmów Tōhō, tj. The Mysterians, Godzilla kontra Mothra, Ghidorah – Trójgłowy potwór, Inwazja potworów, Pojedynek potworów, Ebirah – potwór z głębin, Zniszczyć wszystkie potwory, Godzilla kontra Hedora i Godzilla kontra Gigan. Niemal wszystkie sceny zniszczeń i z udziałem wojsk wykorzystano z poprzednich filmów. Jedyną nową sceną destrukcji było zniszczenie tamy Ogōchi przez Megalona, określane przez Teruyoshiego Nakano jako "jedyny punkt luksusu przy ograniczonym budżecie".

Kostium Godzilli do tego filmu został wykonany w tydzień, czyniąc go najszybciej zrobionym kostiumem Godzilli w historii. Nakano podjął decyzję na bardziej komiczny charakter Godzilli, jako że film miał mieć premierę na Toho Champion Festival. Stworzono także nowy kostium Gigana, który nie różnił się poza pewnymi szczegółami od poprzedniego. Kostiumy Jet Jaguara i Megalona stworzyli segmentowo wymodelowany przez Nobuyukiego Yasumaru i Tomokiego Kobayashiego. Kostium Jet Jaguara został zbudowany z materiału piankowego, który został następnie pokryty arkuszami piankowej gumy i był podobno bardzo łatwopalny, więc załoga musiała zachować szczególną ostrożność podczas filmowania scen z wykorzystywaniem pirotechnikę. Głowa Jet Jaguara została stworzona przy użyciu głównie FRP, a oczy wykonano z materiałów z tylnych świateł samochodowych pozyskanych od pobliskiego salonu samochodowego. Głowa została utworzona z dwóch połówek, które zostaną połączone za pomocą śrub, uniemożliwiając aktorowi zdejmowanie maski samodzielnie. W głowicy zainstalowano również silnik sterujący mechanizmem rozciągania anten Jet Jaguara. Kostium został pomalowany przez Takashiego Naganumę w barwach Red Alone'a.

Kostium Megalona z powodu zastosowanych materiałów okazał się najcięższym kostiumem potwora od czasów Godzilli i sceny wykonywania skoków w powietrzu były niezwykle trudne dla speców od efektów specjalnych, a Nakano podobno był tak sfrustrowany podczas kręcenia, że sceny zostały prawie całkowicie wycięte. Ostatecznie skoki były symulowane przez wielu członków ekipy, którzy stali w krokwiach studyjnych wielokrotnie podnosząc Date w kostiumie w górę i w dół. Dodatkowe trudności sprawiała słaba słyszalność w kostiumie, przez co trzeba było oznajmiać Date gwizdkiem rozpoczęcie akcji.

Wykonano także do scen lotu 30-centymetrowe modele Megalona i Jet Jaguara. W przypadku ujęć z bliska startującego w powietrze Jet Jaguara grający go aktorzy stali na drewnianych deskach i byli podnoszeni w powietrzu przez wielu członków ekipy filmowej.

Postprodukcja
Tōhō zleciło na rynek międzynarodowy anglojęzyczną wersję Godzilli kontra Megalona wykonaną przez studio Axis International z Hongkongu. W wersji tej nie została jedynie zdubbingowana piosenka poświęcona Jet Jaguarowi.

Odbiór

Premiera
Godzilla kontra Megalon miał premierę 17 marca 1973 roku w ramach bloku kinowego dla dzieci Toho Champion Festival.

W Stanach Zjednoczonych premiera odbyła się 9 maja 1976 roku i był silnie promowany, m.in. plakatem, na którym Megalon i Godzilla walczą ze sobą na szczycie World Trade Center. Dystrybuujące go Cinema Shares, liczyło tym samym na zbicie popularności na szeroko reklamowanym remake'u Kinga Konga mającym premierę w tym samym roku. Podczas premiery wydano także krótki czterostronicowy komiks pobieżnie streszczający fabułę filmu.

W Polsce wyszedł w 1992 roku na VHS wydanym przez Vision.

Wyniki finansowe

W Japonii film zarobił 220 mln jenów sprzedano 980 tys. biletów, będąc tym samym pierwszym filmem z Godzillą, którego sprzedaż biletów nie przekroczyła miliona. Jest to drugi najmniej dochodowy film z serii.

O ile w Japonii okazał się klapą finansową, tak w Stanach Zjednoczonych okazał się sukcesem zarabiając około 20 mln dolarów.

Krytyka
Film jest uznany za jeden z najgorszych filmów z Godzillą. Wiele fanów krytykowało film za fatalne efekty specjalne bądź zastępowanie ich materiałami z poprzednich filmów, słabe aktorstwo, irytującą postać Rokku-chana, kuriozalny wygląd cesarza Seatopii i niedorzeczną fabułę. Za przykład jakości filmu wymieniana jest scena, gdy Godzilla jeżdżąc na ogonie dokonuje kopniaka Megalona ostatecznie go pokonując. Scena ta jest wymieniana jako jedna z najbardziej kuriozalnych rzeczy w historii Godzilli.

Amerykańscy fani Godzilli szczególnie nienawidzą filmu za przyczynienie się do fatalnej reputacji serii i jej późniejszym odbiorze w Ameryce Północnej. Był bowiem jednym z najbardziej rozpowszechnionych filmów z Godzillą w Stanach Zjednoczonych. W 1977 roku miał premierę w NBC, gdzie podczas przerw reklamowych pojawiał się komik John Belushi  jako prowadzący, występując w kostiumie Godzilli z Hollywood Boulevard. Był tym samym pierwszym filmem z Godzillą puszczanym w paśmie prime time w amerykańskiej ogólnodostępnej telewizji. Wielokrotnie pojawiał na amerykańskich kasetach VHS z powodu błędnego przekonania o byciu filmu w domenie publicznej. Był drugim obok Ebirah – potwór z głębin wyświetlanym filmem z serii w ramach programu telewizyjnego Mystery Science Theater 3000, wyśmiewającego słabe produkcje filmowe.

Jednocześnie Vincent Canby z "The New York Times", który dekadę wcześniej dał negatywną recenzję Ghidorze – Trójgłowemu potworowi, tak Godzilli kontra Megalonowi dał pozytywną recenzję zwracając uwagę, że Godzilla ze "smoka stał się św. Jerzym…" i doceniając humor i pomysłowość. Także historyk specjalizujący się w kinie kaijū, David Kalat uważał film za rozrywkowy m.in. z powodu swej niedorzeczności i pod tym kątem ocenił go pozytywnie. Yutaka Hayashi wspominał dobrze pracę na planie i po latach zakupił płytę DVD z myślą o swej wnuczce. Jun Fukuda nie ukrywający swej niechęci do reżyserowanych przez siebie filmów z Godzillą, najbardziej nienawidził Godzilli kontra Gigana i Godzilli kontra Megalona, i w wywiadzie dla BBC wyrażał zdziwienie, że ktoś może je lubić. Doceniał jednak fakt popularności Godzilli wśród dzieci.

Megalon i Jet Jaguar nigdy nie pojawili się w późniejszych filmach z Godzillą. O ile Megalon jest uważany za śmiesznego potwora w Japonii, tak zachodni fani polubili potwora, o czym świadczy ilość jego występów w mediach związanych z Godzillą. Także Jet Jaguar spotkał się pozytywnym odbiorem fanów.

Odniesienia w kulturze popularnej

 W filmie Piątek, trzynastego III Debbie czyta w magazynie Fangoria artykuł nt. 25-lecia Godzilli, zilustrowany amerykańskim plakatem Godzilla kontra Megalon. Mimo że czyta numer z 1981 roku, wnętrze pochodzi z numeru z 1979 roku.
 Ślizg Godzilli na ogonie pojawia w czołówce sezonów 3-5 Mystery Science Theater 3000. W odcinku pt. Warrior of the Lost World Joel otrzymuje w liście od fana zdjęcie tortu z podobizną tego fragmentu.
 Jednymi z pseudonimów amerykańskiego artysty hip-hopowego MF Grimma są Jet Jaguar i Superstar Jet Jaguar.
 Amerykański raper Tommy Gunn będąc członkiem grupy hip hopowej Monsta Island Czars nosił pseudonim Megalon. Pod tym pseudonimem wydał też album pt. A Penny For Your Thoughts z 2004 roku.
 Jet Alone z Neon Genesis Evangelion wykorzystał imię od Jet Jaguara i jego prototypu Red Alone'a.
 W odcinku Code Geass: Lelouch of the Rebellion pt.  pojawiają postacie podobne do Godzilli i Jet Jaguara.
 W odcinku Transformers: Robots in Disguise pt. The Champ Grimlock pokonuje Groundpoundera w ten sam sposób co Godzilla Megalona.
 W odcinku Świrów pt. Earth, Wind and... Wait for It Shawn prezentuje trampki o nazwie Jet Jaguar.
 W odcinku Maski pt. Broadway Malady Maska w postaci godzillopodobnego potwora wykonuje ślizg na ogonie by pokonać Sir Andrew Wymoczka za sterami mechanicznej małpy.
 W segmencie Don't Shoot, It's Only a Wallet z programu The Awful Truth wykorzystano klip z filmu jako komediowa metafora relacji rasowych.
 W książce Player One Jet Jaguar pojawia się wraz z innymi japońskimi wielkimi robotami do wyboru w planszy tematycznej Black Tiger.
 Jet Jaguar wystąpił w grze komputerowej Batoru Sakkā: Fīrudo no Hasha.
 Osoba w kostiumie Megalona pojawiła się w Urusei Yatsura 2: Beautiful Dreamer w sekwencji gorączkowych przygotowań w liceum w Tomobiki-cho do festiwalu.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Japońskie filmy z 1973 roku
Filmy o Godzilli
Filmy w reżyserii Juna Fukudy
Filmy kręcone w Japonii
Filmy, których akcja toczy się w Tokio
Japońskie filmy fantastycznonaukowe
Filmy fantastyczne z 1973 roku


text:
Воли́нський коро́ткий літо́пис — умовна назва пам'ятки, що входить до складу Супрасльського літопису початку XVI століття, знайденого у Супрасльському монастирі (нині територія Польщі, поблизу м. Білосток).

Короткий опис
Волинський короткий літопис охоплював події від 862 до 1500 року, і поділяється на дві частини — 862–1487 (короткий опис подій на землях Київської Русі і найважливіших, на думку літописця, подій минулого інших держав) і 1487–1500 (події, що стосуються Великого князівства Литовського і Волині зокрема). Творцем його був, очевидно, священик кафедрального собору у Володимирі, близький до володимирського єпископа Вассіана. Коло інтересів автора не виходить за межі Волині та Поділля. Його увагу привернули переважно два сюжети: боротьба волинян проти ординської агресії та події церковної історії, насамперед обрання київським митрополитом Макарія 1495 року та його трагічна загибель. Особливо вирізняється розповідь про події 1496—1497 років. При описі автор використовував і свої враження, і свідчення інших очевидців. До літопису була приєднана не раніше 1515 року «похвала» князеві Костянтину Острозькому, великому гетьманові литовському, герою перемоги 1514 року над московськими військами під Оршею (нині місто, Білорусь). Автор порівнює князя з Антіохом, полководцем Александра Македонського, вірменським царем Тиграном II Великим, біблійними героями.

Зберігається у Російському державному архіві давніх актів у Москві (ф. 181, оп. 1, № 21, 26).

Література

 Стаття «Волинський короткий літопис» / Енциклопедія історії України: Т. 1: А-В / Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. — К. : Наукова думка, 2003. — 688 с.: іл.
 ВОЛИНСЬКИЙ короткий літопис
 ПСРЛ, т. 35. — М., 1980.
 Ковальский Н. П., Мыцык Ю. А. Украинские летописи. «Вопросы истории», 1985, № 10.

Джерело

 Ю. А. Мицик. «Волинський короткий літопис» // електронна Енциклопедія історії України

Історія Волині
Літописи

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
500 Letters è un brano del soprano finlandese Tarja, estratto come secondo singolo dall'album Colours in the Dark. La canzone è stata scritta da Tarja e Johnny Lee Andrews. Il singolo è stato pubblicato il 1º novembre 2013, esclusivamente in formato digitale.

Descrizione
500 Letters è stata descritta come un brano che si presta alla libera interpretazione, in cui Tarja "mescola realtà e finzione" e nella quale pone molto della sua esperienza personale, con un testo in cui evidente è l'invettiva contro un presunto stalker, reale o immaginato, che l'ha perseguitata.

Video musicale
Il videoclip di 500 Letters, diretto da Florian Kaltenbach, è stato girato nella città di Tigre, vicino a Buenos Aires. Il video mostra Tarja abitare in una capanna vicino a un fiume e ricevere spesso delle lettere da un ignoto ammiratore: inizialmente lusingata, Tarja diviene poi terrorizzata dalla figura opprimente dell'autore delle lettere, il quale si manifesterà poi come una creatura nera e spettrale che inizia a inseguirla.

Tracce
Download digitale

Classifiche

Note

Collegamenti esterni


text:
Специальные (коррекционные) образовательные учреждения — образовательные учреждения, которые обеспечивают воспитанникам с отклонениями в развитии обучение, воспитание, лечение, способствуют их социальной адаптации и интеграции в общество. В научном отношении деятельность специальных (коррекционных) образовательных учреждений относится к ведению специальной педагогики.

История
Впервые специально обучать глухих начали в Испании в 1578 году, в Англии — в 1648 году. Индивидуальное обучение слепых во Франции началось в 1670 году. Попытки специального обучения олигофренов начались в XIX веке, сочетаясь с исследованиями самого явления олигофрении (Ф. Пинель, Ж.-Э. Д. Эскироль, Ж.-М.-Г. Итар). Э. Сеген в США открывал частные школы для слабоумных детей, предполагающие обучение и воспитание, трудовое и физическое. В Европе эти идеи были подхвачены и развиты М. Монтессори.

К началу XX века в Европе появились и стали развиваться основные направления коррекционной педагогики в специальных учреждениях:
 христианско-филантропическое (в приютах, богадельнях);
 медико-педагогическое: лечение, воспитание и обучение;
 педагогическое: обучение детей с нарушениями слуха, зрения, умственной деятельности;
 психодиагностическое: выявление лиц с нарушениями интеллекта.

Норвегия
Впервые внимание к особым нуждам олигофренов в Норвегии было привлечено Л. Далем. Первые эксперименты выполнили в 1871 году сурдопедагоги Хансен () и Липпестад (). В 1877 году они создали первую школу для умственно отсталых детей (Skolen for åndssvage børn). Затем последовали другие школы, раздельные для мальчиков и девочек, созданные этими же педагогами.

В 1892 году в Норвегии был принят Закон об обязательном школьном образовании, переводивший все школы, в том числе, коррекционные, под контроль государства. Таким образом, Норвегия и Саксония были единственными государствами Европы, где обучение умственно отсталых стало обязательным.

Российская империя
В Российской Империи система специального образования детей появилась в 1797 году с учреждением ведомства императрицы Марии Федоровны, уделявшего особое внимание детским приютам.

В 1806 году стараниями В. Гаюи в Павловске было открыто первое в России опытное училище для глухонемых детей, а в 1807 году — школа для слепых.

В 1854 году в Риге бывший сурдопедагог Фридрих Пляц (Friedrich Platz) основал первое в Империи лечебно-педагогическое учреждение для умственно отсталых и эпилептиков. Там не только пытались обеспечить лечение, но и вели занятия по системе Э. Сегена, а вдова Пляца, возглавившая организацию в 1864 году, имела некоторый успех в использовании систем Фрёбеля и .

Затем последовали заведения в Санкт-Петербурге (учреждения Е. К. Грачевой, супругов Маляревских) и Москве (классы М. П. Постовской). Крупные российские коррекционные педагоги того времени — А. И. Граборов, Л. К. Шлегер, К. Н. Корнилов. В 1908 году В. П. Кащенко открыл в Москве «Школу-санаторий для дефективных детей», а также написал известный труд «Педагогическая коррекция. Исправление недостатков характера у детей и подростков».

В начале XX века в Российской Империи действовало около 4,5 тысяч благотворительных организаций и 6,5 тыс. учреждений для социальной поддержки детей, в том числе с отклонениями в развитии. Н. Ю. Борякова пишет со ссылкой на Н. Н. Малофеева, что «в дореволюционной России не была оформлена система специального образования, но была создана сеть специальных образовательных учреждений».

К 1907 году существовало 61 заведение для глухих. В 1914 году было примерно 30 заведений для незрячих, включая учебные. К Октябрьской Революции воспитывалось около двух тысяч детей с умственными недостатками.

СССР и Российская Федерация
В России деятельность специальных (коррекционных) образовательных учреждений регламентируется типовым положением «О специальном (коррекционном) образовательном учреждении для обучающихся, воспитанников с отклонением в развитии» (1997) и письмом «О специфике деятельности специальных (коррекционных) образовательных учреждений I—VIII видов».

Специальные образовательные учреждения делятся на:
 коррекционные (компенсирующие) учреждения дошкольного образования;
 коррекционные образовательные учреждения;
 коррекционные учреждения начального профессионального образования.

Также в некоторых учреждениях общего образования существуют специальные классы и группы, подчиняющиеся тем же регламентам.

Специальные (коррекционные) учреждения в России делятся на 8 видов.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение I вида

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение I вида создаётся для обучения и воспитания неслышащих детей, их всестороннего развития в тесной связи с формированием словесной речи как средства общения и мышления на слухо-зрительной основе, коррекции и компенсации отклонений в их психофизическом развитии, для получения общеобразовательной, трудовой и социальной подготовки к самостоятельной жизни.

Образовательный процесс осуществляется в соответствии с уровнем общеобразовательных программ трёх ступеней общего образования:
 1-я ступень — начальное общее образование (нормативный срок освоения — 5—6 лет (в зависимости от учебных предметов) или 6—7 лет (с учётом подготовительного класса). В 1-й класс коррекционного учреждения I вида принимаются, как правило, дети с 7-летнего возраста. Для детей, не получивших полной дошкольной подготовки, организуется подготовительный класс. На первой ступени общего образования в начальных классах (1—3 классы) проводится работа по становлению личности ребёнка, выявлению и целостному развитию его способностей, формированию у школьников умения и желания учиться. В начальных классах у учащихся формируется речевая деятельность (умение вступать в общение с окружающими, воспринимать речь окружающих на слухо-зрительной основе и обмениваться информацией). В средних классах (4—6 классы) продолжается работа по формированию личности неслышащего ребёнка, его учебной деятельности, развитию устной и письменной речи, совершенствованию умения пользоваться языком как средством общения, по развитию познавательных способностей и навыков самостоятельной умственной деятельности.
 2-я ступень — основное общее образование (нормативный срок освоения — 5—6 лет). На второй ступени общего образования (7—10 классы) продолжается работа по формированию личности неслышащего воспитанника, закладывается фундамент общеобразовательной и трудовой подготовки, необходимой для продолжения образования, полноценного включения обучающегося, воспитанника в жизнь общества. Продолжается систематическая работа по развитию устной и письменной речи обучающихся, коррекции их произношения и развитию слухового восприятия.
 3-я ступень — среднее (полное) общее образование (нормативный срок освоения — 2 года). На третьей ступени общего образования у обучающихся совершенствуется устная и письменная речь, продолжается коррекционная работа по формированию произношения и развитию остаточного слуха. Проводится специальная работа по социально-трудовой адаптации.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение II вида

Коррекционное учреждение II вида создаётся для обучения и воспитания слабослышащих детей (имеющих частичную потерю слуха и различную степень недоразвития речи) и позднооглохших детей (оглохших в дошкольном или школьном возрасте, но сохранивших самостоятельную речь), всестороннего их развития на основе формирования словесной речи, подготовки к свободному речевому общению на слуховой и слухо-зрительной основе. Обучение слабослышащих детей имеет коррекционную направленность, способствующую преодолению отклонений в развитии. При этом в ходе всего образовательного процесса особое внимание уделяется развитию слухового восприятия и работе над формированием устной речи. Воспитанникам обеспечивается активная речевая практика путём создания слухо-речевой среды (с использованием звукоусиливающей аппаратуры), позволяющей формировать на слуховой основе речь, приближённую к естественному звучанию.

Для обеспечения дифференцированного подхода в обучении слабослышащих и позднооглохших детей создаются два отделения (воспитанники могут переводиться из одного отделения в другое):
 1-е отделение — для воспитанников с лёгким недоразвитием речи, обусловленным нарушением слуха;
 2-е отделение — для воспитанников с глубоким недоразвитием речи, обусловленным нарушением слуха.

Образовательный процесс осуществляется в соответствии с уровнями общеобразовательных программ трёх ступеней общего образования:
 1-я ступень — начальное общее образование (нормативный срок освоения в 1-м отделении — 4—5 лет, во 2-м отделении — 5—6 или 6—7 лет). В 1-й класс (группу) 1-го и 2-го отделений зачисляются дети с 7-летнего возраста, посещавшие дошкольные образовательные учреждения. Для детей 6—7-летнего возраста, не посещавших дошкольные образовательные учреждения, во 2-м отделении может быть организован подготовительный класс. На 1-й ступени общего образования осуществляется коррекция словесной речи на основе использования развивающейся слуховой функции и навыков слухо-зрительного восприятия, накопление словарного запаса, практическое овладение грамматическими закономерностями языка, навыками связной речи, развитие внятной речи, приближённой к естественному звучанию.
 2-я ступень — основное общее образование (нормативный срок освоения в 1-м и 2-м отделениях — 6 лет). На 2 ступени общего образования проводится коррекционная работа по дальнейшему развитию речи, слухового восприятия и навыков произношения.
 3-я ступень — среднее (полное) общее образование (нормативный срок освоения в 1-м отделении — 2 года). На 3 ступени общего образования обеспечивается овладение воспитанниками устной и письменной речью до уровня, необходимого для интеграции их в общество.

Специальные (коррекционные) образовательные учреждения III и IV видов

Коррекционные учреждения III и IV видов обеспечивают обучение, воспитание, коррекцию первичных и вторичных отклонений в развитии у воспитанников с нарушениями зрения, развитие сохранных анализаторов, формирование коррекционно-компенсаторных навыков, способствующих социальной адаптации воспитанников в обществе. В коррекционное учреждение III вида принимаются незрячие дети, а также дети с остаточным зрением (0,04 и ниже) и более высокой остротой зрения (0,08) при наличии сложных сочетаний нарушений зрительных функций, с прогрессирующими глазными заболеваниями, ведущими к слепоте. В коррекционное учреждение IV вида принимаются слабовидящие дети с остротой зрения от 0,05 до 0,4 на лучше видящем глазу с переносимой коррекцией. Кроме того, в коррекционное учреждение IV вида принимаются дети с косоглазием и амблиопией, имеющие более высокую остроту зрения (выше 0,4) для продолжения лечения зрения.

При необходимости может быть организовано совместное (в одном коррекционном учреждении) обучение незрячих и слабовидящих детей, детей с косоглазием и амблиопией.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение V вида

Коррекционное учреждение V вида создаётся для обучения и воспитания детей с тяжёлой речевой патологией, оказания им специализированной помощи, способствующей преодолению нарушений речи и связанных с ними особенностей психического развития.

Коррекционное учреждение V вида имеет в своем составе два отделения, хотя на практике может ограничиваться и одним:
 в 1-м отделение принимаются дети, имеющие общее недоразвитие речи тяжёлой степени (алалия, дизартрия, ринолалия, афазия), а также дети, страдающие общим недоразвитием речи, сопровождающимся заиканием;
 во 2-м отделение принимаются дети с тяжёлой формой заикания при нормальном развитии речи.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение VI вида
Коррекционное учреждение VI вида создаётся для обучения и воспитания детей с нарушениями опорно-двигательного аппарата (с двигательными нарушениями различной этиологии и степени выраженности, детским церебральным параличом, с врождёнными и приобретёнными деформациями опорно-двигательного аппарата, вялыми параличами верхних и нижних конечностей, парезами и парапарезами нижних и верхних конечностей), для восстановления, формирования и развития двигательных функций, коррекции недостатков психического и речевого развития детей, их социально-трудовой адаптации и интеграции в общество на основе специально организованного двигательного режима и предметно-практической деятельности.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение VII вида

Коррекционное учреждение VII вида создаётся для обучения и воспитания детей с задержкой психического развития, у которых при потенциально сохранных возможностях интеллектуального развития наблюдаются слабость памяти, внимания, недостаточность темпа и подвижности психических процессов, повышенная истощаемость, несформированность произвольной регуляции деятельности, эмоциональная неустойчивость, для обеспечения коррекции их психического развития и эмоционально-волевой сферы, активизации познавательной деятельности, формирования навыков и умений учебной деятельности.

Специальное (коррекционное) образовательное учреждение VIII вида

Коррекционное учреждение VIII вида создаётся для обучения и воспитания детей с умственной отсталостью с целью коррекции отклонений в их развитии средствами образования и трудовой подготовки, а также социально-психологической реабилитации для последующей интеграции в общество. В штаты коррекционного учреждения данного вида входит должности следующих специалистов из расчета на количество детей:
 логопеда не менее 1 единицы на 15—20 человек,
 психолога не менее 1 единицы на 18—20 человек,
 дефектолога не менее 1 единицы на 15—20 человек.

Отдельный штат, включающий в себя всех членов психолого-медико-педагогической комиссии, составляют по уставу учреждения.

Примечания

Литература
 Типовое положение о специальном (коррекционном) образовательном учреждении для обучающихся, воспитанников с отклонением в развитии (утверждено постановлением Правительства РФ № 288 от 12.03.1997).
 Письмо министерства образования РФ № 48 от 4.09.1997 «О специфике деятельности специальных (коррекционных) образовательных учреждений I—VIII видов»

Ссылки
 Хабаровская специальная (коррекционная) общеобразовательная школа-интернат 1-го вида. Фоторепортаж

Школы
Специальная педагогика
Инвалидность


text:
Москьяно () — коммуна в Италии, располагается в регионе Кампания, в провинции Авеллино.

Население составляет 1658 человек, плотность населения составляет 128 чел./км². Занимает площадь 13 км². Почтовый индекс — 83020. Телефонный код — 081.

Покровителями коммуны почитаются Пресвятая Богородица (Madonna della Carità) и святой апостол Варфоломей, празднование 24 августа.

Ссылки


text:
A rozsomákformák (Guloninae) a menyétfélék családjának egy alcsaládja. Négy nem és 11 ma élő faj tartozik az alcsaládba.

Rendszerezés
Az alcsalád az alábbi nemeket és fajokat foglalja magában.

 Gulo (Pallas, 1780) – 1 faj
 rozsomák (Gulo gulo)

 Eira (Smith, 1842) – 1 faj
 taira (Eira barbara)

 Martes (Pinel, 1792) – 8 faj
 Alopecogale alnem, 2 faj
 amerikai nyest (Martes americana)
 nyugati nyest (Martes caurina) - az amerikai nyestről leválasztott faj
Charronia alnem, 2 faj
sárgatorkú nyest (Martes flavigula)
Gwatkins-nyest (Martes gwatkinsii)
Crocutictis alnem, 2 faj
coboly (Martes zibellina)
japán vagy feketelábú nyest (Martes melampus)

Martes alnem, 2 faj
közönséges nyest (Martes foina) – típusfaj
nyuszt (Martes martes)

 Pekania – 1 faj
 Halásznyest (Pekania pennanti)

Jegyzetek

További információk
 ITIS rendszerbesorolás szerint a Mustelinae alcsaládhoz tartozik

Emlősalcsaládok


text:
Racaille peut désigner :

Sémantique

Nom commun
 Le mot Racaille est un terme péjoratif servant à désigner une personne ou bien une catégorie de personnes, souvent considérée comme méprisable.

Patronyme

 Joseph Racaille (?-), musicien, chanteur, auteur, compositeur et arrangeur français.

Titres

 La Vengeance du comte de la Racaille, la troisième histoire de la série Aldebert de Chabert (1962) ;
 Racaille Blues, une série de manga publiée entre 1988 et 1997 ;
 Cantique de la racaille, un roman de Vincent Ravalec publié en 1994 ;
 Cantique de la racaille, un film dramatique français réalisé par Vincent Ravalec, sorti en 1998, adapté du précédent ;
 Drôles de racailles, un manga de Miki Yoshikawa publié à partir de 2006 ;
Racaille, un roman de Karim Sarroub publié en 2007.
 Racaille Football Club, un livre de Daniel Riolo publié en 2013.

Divers
 SOS-Racaille, un ancien site internet.
 Génération anti-racailles
Patronyme français


text:
Buskär ist eine kleine unbewohnte zu Schweden gehörende Insel im Kattegat westlich vor Göteborg in der Provinz Västra Götalands län.

Sie ist Teil des südlichen Göteborger Schärengartens und gehört zur Gemeinde Göteborg. Etwas weiter westlich liegt die Insel Utterskär, unmittelbar östlich Buskärs Knöte und nur wenige Meter weiter südlich Trojeskär. In Ost-West-Richtung beträgt ihre maximale Ausdehnung etwa 800 Meter, in Nord-Süd-Richtung ungefähr 250 Meter.

Auf Buskär befinden sich elf vom schwedischen Zentralamt für Denkmalschutz Riksantikvarieämbetet ausgewiesene Denkmäler.

Südöstlich von Buskär  führen die Fährrouten Göteborg–Kiel und Göteborg–Frederikshavn vorbei.

Weblinks
 Wetterdaten für Buskär

Insel (Västra Götalands län)
Insel (Kattegat)
Geographie (Gemeinde Göteborg)
Insel (Europa)


text:
KGKC-LD (channel 39) is a low-power television station licensed to Lawrence, Kansas, United States, serving the Kansas City metropolitan area as an affiliate of the Spanish-language Telemundo network. Owned by SagamoreHill Broadcasting, the station has studios on West 9th Street in downtown Kansas City, Missouri, and its transmitter is located in the city's Brown Estates section.

KGKC-LD's primary channel is simulcast on semi-satellite KGKM-LD (channel 36) in Columbia, Missouri, serving the Mid-Missouri market.

History
The station became a Telemundo affiliate in September 2018. Prior to that, it aired Spanish-language religious programming.

Subchannels
The station's digital signal is multiplexed:

References

External links

Telemundo network affiliates
Start TV affiliates
TeleXitos affiliates
Low-power television stations in the United States
Television channels and stations established in 2008
2008 establishments in Kansas
Television stations in the Kansas City metropolitan area
SagamoreHill Broadcasting


text:
Sezon 2012/2013 Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim rozpoczął się 27 października 2012 tradycyjnie już w austriackim Sölden, a następne starty miały miejsce 10 i 11 listopada w Levi. Ostatnie zawody z tego cyklu zostały rozegrane między 13 a 17 marca 2013 w szwajcarskim Lenzerheide. Rozegrano łącznie 35 konkurencji kobiecych i 34 konkurencje męskie oraz dwa mieszane slalomy równoległe.

W sezonie tym odbyły się także 42. Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Alpejskim w Austriackim Schladming.

Puchar Świata w narciarstwie alpejskim kobiet

Wśród kobiet Pucharu Świata z sezonu 2011/12 broniła Lindsey Vonn. Tym razem najlepsza okazała się Tina Maze.

W poszczególnych klasyfikacjach tryumfowały:
 zjazd  Lindsey Vonn
 slalom  Mikaela Shiffrin
 gigant  Tina Maze
 supergigant  Tina Maze
 superkombinacja  Tina Maze

Puchar Świata w narciarstwie alpejskim mężczyzn

Pucharu Świata z sezonu 2011/12 bronił Marcel Hirscher, który okazał się także najlepszy w sezonie 2012/13.

W poszczególnych klasyfikacjach tryumfowali:
 zjazd  Aksel Lund Svindal
 slalom  Marcel Hirscher
 gigant  Ted Ligety
 supergigant  Aksel Lund Svindal
 superkombinacja  Ivica Kostelić oraz  Alexis Pinturault

!


text:
La torre di Roccapreturo è una torre medievale di avvistamento (XIII- XIV secolo) nelle vicinanze del paese di Roccapreturo, frazione del paese di Acciano (AQ) in Abruzzo.

Storia
La citazione più antica del borgo di Roccapreturo (Praetorium) risale al X secolo in un documento relativo a una elargizione di beni del territorio di Valva all'abbazia di Farfa. Alla fine del XII secolo il borgo era un feudo di Gualtiero, figlio di Gionata di Collepietro. La fortificazione fu sviluppata probabilmente dopo l'invasione normanna; nel 1239 Federico II di Svevia ordinò di rafforzare alcune fortificazioni della zona, compresa Roccapreturo e, risulta che la fortificazione sia stata soggetta a tassazione nel 1269 da Carlo I d'Angiò. risulta che nel 1409 viene citata come appartenente al quartiere del contado aquilano di S. Giorgio. Da altre fonti si trova che nel 1400 viene indicata come "Roca di Preturo" ovvero "fortezza sulla roccia".

Descrizione

La torre alta circa dieci metri e a sezione pentagonale sorge su uno sperone roccioso sopra il centro abitato di Roccapreturo; è una torre cintata (o castello a recinto) cioè una torre nella parte superiore dell'area recintata; il muro di cinta segue la particolarmente aspra orografia del terreno roccioso e  fungeva da rifugio degli abitanti in caso di pericolo. Insieme alle torre di Beffi e di Goriano Valli costituiva un sistema di avvistamento a protezione del territorio. La cinta è ormai scomparsa e rimane solo la torre. La torre è stata ristrutturata nel 2019.

Note

Voci correlate
 Castelli dell'Abruzzo

Altri progetti

Acciano
Torri della provincia dell'Aquila


text:
Arrighi is a surname. Notable people with the surname include:

Christine Arrighi, French politician
Ernest Arrighi de Casanova, French Bonapartist politician
Gianluca Arrighi, Italian novelist
Giovanni Arrighi, Italian sociologist
Giuseppe Arrighi, Italian painter
Jean-Toussaint Arrighi de Casanova, French general
Luciana Arrighi, Australian production designer
Ludovico Vicentino degli Arrighi, papal scribe and type designer in Renaissance Italy
Nike Arrighi, French visual artist and former actress
Pascal Arrighi, French politician


text:
Elsa Brändström (26 March 1888 – 4 March 1948) was a Swedish nurse and philanthropist. She was known as the "Angel of Siberia" ().

Life and commitment

Elsa Brändström was born in Saint Petersburg, Russia. She was the daughter of the Military Attaché at the Swedish Embassy, Edvard Brändström (1850–1921) and his wife Anna Wilhelmina Eschelsson (1855–1913).  In 1891, when she was three years old, the family returned to Sweden. In 1906, Brändström, now a general, became the Swedish Ambassador at the court of Tsar Nicholas II and returned to Saint Petersburg.

Elsa spent her childhood in Linköping in Sweden. From 1906 to 1908, she studied at Anna Sandström Teachers Training College (Anna Sandströms högre lärarinneseminarium)  in Stockholm but returned to St. Petersburg in 1908. Her mother died in 1913. Elsa was in St. Petersburg at the outbreak of World War I and volunteered for a position as a nurse in the Imperial Russian Army.

World War I
In 1915, Brändström went to Siberia together with her friend and nurse Ethel von Heidenstam (1881–1970) for the Swedish Red Cross, to introduce basic medical treatment for the German and Austrian POWs. Up to 80 percent of the POWs died of cold, hunger and diseases. As Brändström visited the first camp and witnessed the inhumane situation, she decided to dedicate her life to these soldiers. For the dedication with which she looked after men from Germany and Austria, many close to death with Typhoid fever, she became known as the Angel of Siberia.

Back in St. Petersburg, she founded a Swedish Aid organisation but her work was severely hindered by the 1917 Russian Revolution and the Bolshevik coup. In 1918, the new Soviet Russian authorities withdrew her work permit, but she did not give up and made several trips to Siberia until being arrested in Omsk in 1920. Accused of being a spy, Brändström was initially sentenced to death by the Soviet authorities. The sentence was eventually revoked and she was interned in 1920. After her release, she returned to Sweden via Stettin on the ship MS Lisboa, where the German government gave her an official public reception. Upon returning to Sweden Brändström organised fund-raising for former POWs and their families. Afterwards she emigrated to Germany.

Peacetime
In 1922, her book  was published. It was later translated and published as Among prisoners of war in Russia & Siberia (London: Hutchinson. 1929). From then onwards she looked after former POWs in a rehabilitation sanatorium for homecoming German soldiers at Marienborn-Schmeckwitz in Saxony. She bought a mill named Schreibermühle close to Lychen in Uckermark  and used it as re-socialization centre for former POWs. Schreibermühle had extensive lands including fields, forest and meadows on which potatoes and other crops could be grown. This was most useful at that time because the German Mark was an unstable currency and lost value from day to day.

In 1923, she undertook a six-month tour in the United States, giving lectures to raise money for a new home for children of deceased and traumatised German and Austrian POWs. On her trip she raised US$100,000 and traveled to 65 towns.  At a stop at Gustavus Adolphus College in St. Peter, Minnesota, Brändström wore clothing of the Swedish Red Cross and "spoke about her thrilling experiences in Russia and Siberia during and after the war."

In January 1924, she founded a children's home, Neusorge, in Mittweida, which had room for more than 200 orphans and children in need. In Siberia she had promised many German soldiers, who were dying, that she would care for their children.

In 1929 she married her great love Heinrich Gottlob Robert Ulich, a German professor of Pedagogy. Afterwards, she moved together with him to Dresden. In 1931, she sold the Schreibermühle and donated her other home, Neusorge, to the Welfare Centre in Leipzig. She founded the Elsa Brändström Foundation for Women, which awarded scholarships to children from Neusorge. On 3 January 1932, her daughter Brita was born in Dresden.
In 1933, Robert Ulich accepted a lectureship at Harvard University and in consequence the family moved to the United States. Here Brandström gave aid to newly arrived German and Austrian refugees. In 1939, she opened the Window-Shop, a restaurant which gave work opportunities for refugees in Cambridge, Massachusetts.

World War II
At the end of World War II, she started to raise funds for starving and shelterless women and children in need in Germany through the organisations CARE International (Co-operative for American Relief in Europe) and CRALOG (Council of Relief Agencies Licensed for Operation in Germany). Sizable funds were collected from Americans and especially from German Americans, who accounted for over 25% of the American population. She undertook a final lecture tour in Europe on behalf of the "Save the Children Fund".

Death
Brändström could not undertake her last planned journey to Germany because of illness. She died in 1948 of bone cancer in Cambridge, Massachusetts at the age of 59. While her daughter Brita stayed with her husband and children in the U.S., her husband Robert returned to Germany, where he died in 1977 at Stuttgart.

Honours and memory
Because of her commitment to POWs, Brändström became famous as a "patron saint" for soldiers. In Germany and Austria, many streets, schools and institutions are named after her.

"The war has brought about many heroines in various nations, but in my opinion, never again someone, who is more worthy of being honoured than Elsa Brändström." – General Alfred Knox, British Military Attaché in Russia.

Among countless medals, awards and honours, Brändström was awarded the Silber Badge of the German Empire () and the Golden Seraphim Medal (). She was awarded the Illis quorum in 1920. Brändström was also nominated for the Nobel Peace Prize "Heroine of Peace" five times: in 1922, twice in 1923, 1928 and 1929.

In memory of Brändström
A ceremony at Arne-Karlsson-Park in Vienna on 16 September 1965 preceded the official opening of the XXth International Conference of the Red Cross. In the presence of Austrian civilian and military authorities, members of the Swedish colony, leaders of the Austrian Red Cross and many conference delegates, a monument to Elsa Brändström was unveiled. This monument, by the sculptor Robert Ullmann, stands as a testimony of gratitude to the famous Swedish nurse's work for German-Austrian prisoners during the First World War.

Work
Elsa Brändström: Bland Krigsfångar i Ryssland och Sibirien 1914–1920, Norstedt, Stockholm (1921).
Elsa Brändström: Unter Kriegsgefangenen in Rußland und Sibirien – 1914–1920, Leipzig, Koehler & Amelang (1927)
Hanna Lieker-Wentzlau (ed.) and Elsa Brändström: Elsa Brändström-Dank – Das Ehrenbuch nordischer und deutscher Schwesternhilfe für die Kriegsgefangenen in Sibirien, Becker/Säeman/Heliand

References

Further reading
 C. Mabel Rickmers: Among prisoners of war in Russia and Siberia (with a preface by Nathan Soderblom), Mutchinson and Co. Ltd. (1926), ASIN B000WQLF8I
 Panke-Kochinke & Schaidhammer-Placke: Frontschwestern und Friedensengel: Kriegskrankenpflege im Ersten und Zweiten Weltkrieg. Ein Quellen- und Fotoband, Mabuse (2002),
 Norgard Kohlhagen: Elsa Brändström. Die Frau, die man Engel nannte. Eine Biographie, Quell, Stuttgart (1992),
 Magdalena Padberg: Das Leben der Elsa Brändström: ein Hilfswerk in drei Erdteilen, Herder, Freiburg (1989),
 Margareta Schickedanz: Deutsche Frau und deutsche Not im Weltkrieg, B.G. Teubner (1938)
 Leopold Ehrenstein: Der Fall der Festung Przemysl. Der sibirische Engel Elsa Brandström. Bearbeitet von Emil Portisch, Bratislava 1937.
 Elfriede von Plugk-Hartung: Frontschwestern Ein deutsches Ehrenbuch, Bernard & Graefe (1936)
 Charlotte von Hadeln: Deutsche Frauen – Deutsche Treue 1914–1933, Traditions-Verlag Kolk & Co. (1935)
 Elsa Björkman-Goldschmidt: Elsa Brändström, 1933 (Language: Swedish)
 Anne -Marie. Wenzel: Deutsche Kraft in Fesseln. Fünf Jahre deutscher Schwesterndienst in Sibirien (1916–1927), Ernte-Verlag (1931)
 Gräfin Anna Revertera: Als österreichische Rotekreuzschwester in Rußland: Tagebuch, Süddeutsche Monatshefte (1923)
 Magdalene von Walsleben (Freifrau von Steinaecker): Die deutsche Schwester in Sibirien: Aufzeichnungen von einer Reise durch die sibirischen Gefangenenlager vom Ural bis Wladiwostok, Furche, Berlin (1919) Digital reading
 Alexander von Schlieben: Heldinnen vom Roten Kreuz: Lazaretterzählungen, Ellersiek (1916)
 Ludwig Detter: Eine Deutsche Heldin: Erlebnisse Einer Roten Kreuz Schwester – Nach Aufzeichnungen von Hertha Immensee, P. List (1916)
 Ilse Franke: Deutsche Treue: Kriegslieder einer deutschen Frau – Unsern deutschen und österreichischen Helden gewidmet Hesse & Becker, 1915 Digital reading
 Rudolf Voemel: Deutsche Frauen, deutsche Treue! Ein Wort des Trostes an unsere deutschen Frauen und Jungfrauen, Verlag des Westdeutschen Jünglingsbundes (1914) Digital reading
 Jost Meyen: "Elsa Brändström und die Kriegsgefangenen. Die sibirische Tragödie 1914 – 1921", Neuenburg 2021. ISBN 9783754320907

External links

Nachruf in Die Zeit, 11/1948
 Lena Radauer: Brändström, Elsa, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
Wonderful tribute to Elsa Brandström by Protestant theologian Paul Tillich The tribute appears in Chapter 3, "The Power of Love," of Paul Tillich's book "The New Being." Professor Tillich was a chaplain in the German army during World War I. "The New Being" was published by Charles Scribner's Sons in 1955.
Elsa Brändström (Television movie, Germany 1971)

1888 births
1948 deaths
Swedish nurses
Swedish women in World War I
Female nurses in World War I
20th-century Swedish women writers
Recipients of the Illis quorum


text:
Стіллвотер () — місто () в США, в окрузі Пейн штату Оклахома. Населення —  осіб (2010).

Географія
Стіллвотер розташований за координатами  (36.137051, -97.072421).  За даними Бюро перепису населення США в 2010 році місто мало площу 77,73 км², з яких 76,50 км² — суходіл та 1,23 км² — водойми.

Клімат

Демографія

Згідно з переписом 2010 року, у місті мешкало  осіб у  домогосподарстві у складі  родин. Густота населення становила 588 осіб/км².  Було 19753 помешкання (254/км²).

Расовий склад населення:

До двох чи більше рас належало 5,0 %. Частка іспаномовних становила 4,3 % від усіх жителів.

За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 14,8 % — особи молодші 18 років, 77,1 % — особи у віці 18—64 років, 8,1 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 23,9 року. На 100 осіб жіночої статі у місті припадало 102,3 чоловіків;  на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 102,2 чоловіків також старших 18 років.

Середній дохід на одне домашнє господарство  становив  долари США (медіана — ), а середній дохід на одну сім'ю —  доларів (медіана — ). Медіана доходів становила  доларів для чоловіків та  долари для жінок. За межею бідності перебувало 33,0 % осіб, у тому числі 28,2 % дітей у віці до 18 років та 4,1 % осіб у віці 65 років та старших.

Цивільне працевлаштоване населення становило  осіб. Основні галузі зайнятості: освіта, охорона здоров'я та соціальна допомога — 36,3 %, мистецтво, розваги та відпочинок — 13,8 %, роздрібна торгівля — 12,7 %.

Примітки

Джерела

Міста Оклахоми
Населені пункти округу Пейн (Оклахома)
Університетські міста США
Окружні центри Оклахоми


text:
Eugenio Petit Muñoz (8 de novembre de 1894, Montevideo, Uruguai - 31 de juliol de 1977, Montevideo) fou un advocat, professor, historiador i assagista uruguaià.

Biografia
Fill d'Eugenio Petit Gil i de Matilde Eufemia Muñoz Rivera, fou besnét matern del General Fructuoso Rivera i del constituent Francisco Joaquín Muñoz, i besnét patern d'Elías Gil. Destaca la seva extensa trajectòria en la docència, havent dictat cursos d'història a l'ensenyament secundari als instituts, a la Facultat de Dret i Ciències Socials i a la Facultat d'Humanitats i Ciències, ambdues de la Universitat de la República i a l'Institut de Professors Artigas.

L'Assemblea del Claustre va elaborar entre el 1934 i el 1935 un dels més significatius documents del reformisme llatinoamericà, l'Estatut de 1935, essent Eugenio Petit Muñoz un dels deu signants d'aquell document fundacional.

Va publicar més de 50 títols en llibres, fulletons i revistes. Fou director de la revista "Assajos", que va editar 21 números durant la dictadura de Terra. Va publicar diversos importants treballs d'investigació al seminari Marcha, fundat el 23 de juny de 1939 pel Dr. Carlos Quijano. Al primer número de "Cuadernos de Marcha" (maig de 1967), titulat "Rodó", es van publicar treballs de Roberto Ibáñez, Leopoldo Zea Aguilar, Arturo Ardao, Carlos Real de Azúa i Eugenio Petit Muñoz.

El juliol de 1936, immediatament després d'esclatar la Guerra Civil Espanyola, va integrar el Consell General del Comitè Nacional Pro Defensa de la Segona República Espanyola, juntament amb altres notables integrants del moviment: Emilio Frugoni, Gustavo Gallinal, Carlos Murguía, Pablo Minelli, Edmundo Castillo, Arturo Dubra, Ildefonso Pereda Valdés, Julia Arévalo de Roche i Paulina Luisi.

Fou un dels signants de la Declaració Constitutiva del Front Ampli el 7 d'octubre de 1970.

Obra
La seva obra és extensa i els seus temes principals es refereixen a l'educació i específicament a la Universitat de la República i els seus rectors, així com a la història de l'Uruguai i en especial de les condicions dels esclaus i les poblacions indígenes.

El seu llibre La condició jurídica, social, econòmica i política dels negres durant el coloniatge a la Banda Oriental es troba incomplet, atès que el segon volum, en el qual pretenia publicar el tema de les condicions econòmica i política dels negres, mai no va ser publicat. Malgrat això, hi ha una versió del primer volum que tenia ell i la seva família amb anotacions de cara a un segon volum. Aquest llibre actualment es troba disponible a la biblioteca de la Facultat d'Humanitats i Ciències de l'Educació de la Universitat de la República.

Publicacions
 Interpretaciones esquemáticas sobre la historia de la conquista y la colonización españolas en América (1927).
 El camino. Etapas de una política educacional vivida (1932).
 El Poder Educador (1933).
 Hijos libres de nuestra Universidad (1943).
 La autonomía de Enseñanza Secundaria (1944).
 La condición jurídica, social, económica y política de los negros durante el coloniaje en la Banda Oriental, Tomo 1 (1948).
 Artigas y el federalismo en el Río de la Plata (1951).
 Trazos para una silueta espiritual de Don Pablo de María (1952).
 Artigas y su ideario a través de seis series documentales (1956).
 La doctrina jurídica de la Revolución Hispanoamericana en el derecho público positivo español e indiano (1960).
 El derecho de nuestra Universidad a darse su propio estatuto (1961).
 Historia sintética de la autonomía de la enseñanza media en el Uruguay (1969).
 Artigas y la función pública (1970).
 Infancia y juventud de Rodó (1974).
 Artigas: federalismo y soberanía (1985).
 El pueblo francés y el pueblo español. Sentido de sus procesos revolucionarios.

Referències

Escriptors de Montevideo
Historiadors uruguaians
Advocats uruguaians
Assagistes uruguaians
Alumnes de la Universitat de la República


text:
Ска́ла () — деревня на фарерском острове Эстурой, муниципалитета Рунавуйк.

Официальное название деревни до 2011 года было Скали, но Совет по географическим названиям (Staðarnavnanevndin) изменил его на Скала по просьбе жителей деревни. В январе 2011 года Дорожное управление Фарерских островов (Landsverk) приступило к замене знаков с названием этой деревни и других переименованных населённых пунктов на новые.

С 1970-х годов в деревне проводится ежегодная городская вечеринка. Вечеринка проводится в последние выходные мая.

Примечания

Населённые пункты Фарерских островов


text:
The 2021 IIHF World Championship Division I was scheduled to be an international ice hockey tournament run by the International Ice Hockey Federation.

The Group A tournament would have been held in Ljubljana, Slovenia from 9 to 15 May and the Group B tournament in Katowice, Poland from 26 April to 2 May 2021.

On 18 November 2020, both tournaments were cancelled due to the COVID-19 pandemic.

Group A tournament

Participants

Standings

Group B tournament

Participants

Standings

References

2020
Division I
2021 IIHF World Championship Division I
2021 IIHF World Championship Division I
Sports competitions in Ljubljana
Sports competitions in Katowice
2021 in Slovenian sport
2021 in Polish sport
April 2021 sports events in Europe
May 2021 sports events in Europe
Ice hockey events cancelled due to the COVID-19 pandemic


text:
The Arenteiro is a river in Galicia, in Spain.

See also
 Rivers of Galicia

Rivers of Spain
Rivers of Galicia (Spain)


text:
Twarz w tłumie – amerykański dramat z 1957 w reżyserii Elii Kazana. Adaptacja opowiadania Budda Schulberga pt. "Your Arkansas Traveler" (część zbioru opowiadań Some Faces in the Crowd z 1953 roku). Główne role w filmie zagrali Andy Griffith, Lee Remick (oboje debiut filmowy), Patricia Neal oraz Walter Matthau.

Dzięki temu filmowi Andy Griffith zyskał status gwiazdy. Później sam film był wielokrotnie oceniany, a w 2008 roku biblioteka Kongresu umieściła Twarz w tłumie na liście amerykańskiego dziedzictwa filmowego jako film ważny pod względem kulturalnym, historycznym i estetycznym.

Opis fabuły
Lonsome Rhodes (Griffith) jest pieśniarzem folklorystycznym niskiego lotu, który z braku powodzenia utrzymuje się z drobnych kradzieży. Pewnego dnia zwraca na niego uwagę pewna dziennikarka, Marcia Jeffries (Neal) i pomaga mu rozwinąć skrzydła. Wreszcie spełnia się marzenie Rhodesa – staje się wielką gwiazdą telewizyjną. Ten sukces jednak go przerasta. Przemienia się w karierowicza, bez reszty zajęty własną osobą nie zwraca uwagi na otoczenie. Marcię, która pokochała go, dziwi i frustruje ta przemiana.

Obsada
 Andy Griffith jako Larry "Lonesome" Rhodes
 Patricia Neal as Marcia Jeffries
 Anthony Franciosa jako Joey DePalma
 Walter Matthau jako Mel Miller
 Lee Remick jako Betty Lou Fleckum
 Percy Waram jako pułkownik Haynesworth
 Paul McGrath jako Macey
 Rod Brasfield jako Beanie
 Marshall Neilan jako senator Worthington Fuller
 Alexander Kirkland jako Jim Collier
 Charles Irving jako Luffler
 Howard Smith jako J.B. Jeffries
 Kay Medford jako pani Rhodes
 Big Jeff Bess jako szeryf Big Jeff Bess
 Cara Williams jako pielęgniarka
 Burl Ives jako on sam (niewymieniony w czołówce)

Zdjęcia
Większość ujęć we wnętrzach zostało nakręconych w nowojorskich Biograph Studios na Bronksie. Wcześniej zdjęcia miały miejsce w Memphis oraz Piggott (Arkansas), gdzie Larry spotyka Betty Lou.

Recepcja
Od premiery filmu, Twarz w tłumie otrzymał mieszane opinie. Przykładem jest Bosley Crowther z The New York Timesa. Mimo że gra Griffitha wprawiła autora w podziw ("Pan Griffith gra z piorunującą werwą..."), jednocześnie uważa, że kreacja aktora przyćmiła pozostałych bohaterów, jak i fabułę. Crowther uważa zakończenie obrazu za "niedorzeczne".

Jednak przez lata opinie krytyków stały się znacznie bardziej przychylne. W 2011 roku Twarz w tłumie ma 91% "świeżych" ocen na Rotten Tomatoes (na podstawie 23 recenzji).

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Plakat

Amerykańskie filmy z 1957 roku
Filmy wytwórni Warner Bros.
Amerykańskie adaptacje filmowe
Amerykańskie dramaty filmowe
Filmy w reżyserii Elii Kazana
Filmy w National Film Registry
Filmy kręcone w Tennessee


text:
Kent Stuart Ruhnke (* 18. September 1952 in Toronto, Ontario) ist ein ehemaliger schweizerisch-kanadischer Eishockeyspieler (Rechter Flügel) und jetziger -trainer. Zuletzt trainierte er den EHC Olten in der National League B. Seine Tochter Laura ist ebenfalls ehemalige Eishockeyspielerin und gehörte zum Kader der Schweizer Frauen-Nationalmannschaft. Auch sein Sohn Corey ist ein professioneller Eishockeyspieler.

Karriere

Spieler
Ruhnke begann seine Laufbahn an der University of Toronto und absolvierte währenddessen ein Spiel für die Barrie Flyers aus der OHA. Zudem kam er am Ende seiner College-Zeit zweimal in der National Hockey League für die Boston Bruins zum Einsatz. Danach folgten zwei Jahre im Franchise der Winnipeg Jets aus der World Hockey Association, wobei er auch 47 Mal für das Farmteam der Jets, die Binghamton Dusters, in der American Hockey League aufs Eis ging.

Sein erster Verein in Europa war in der Spielzeit 1978/79 der SC Riessersee aus Garmisch-Partenkirchen. Später wechselte er zum Zürcher SC, wo Ruhnke als Spielertrainer tätig war.

Trainer
Seine erste Trainerstation war der EHC Biel, wo er zwischen 1981 und 1984 arbeitete und mit dem Club 1983 Schweizer Meister wurde. Danach kehrte er nach Nordamerika zurück und trainierte das Eishockeyteam der Dalhousie University.

Zwischen 1985 und 1987 betreute er Fribourg-Gottéron. Danach folgten vier Saisons beim EHC Olten, mit dem er 1988 den Aufstieg in die Nationalliga A schaffte. In den Spielzeiten 1988/89 und 1989/90 kehrte er für jeweils zwei Spiele als Spieler auf das Eis zurück. Weitere Trainerstationen in der Nationalliga A waren der EV Zug, erneut der EHC Olten, die ZSC Lions, der SC Bern, der EHC Basel und der HC Lugano
. Dabei gewann er 2000 und 2004 weitere Schweizer Meistertitel. Ab 2009 stand er wieder bei seinem ersten Verein als Trainer, dem EHC Biel, an der Bande. Ab Dezember 2011 bis zum Saisonende 2011/12 war er Trainer beim NLB-Klub EHC Olten.

Erfolge und Auszeichnungen
 1978 Avco-World-Trophy-Gewinn mit den Winnipeg Jets
 1983 Schweizer Meister mit dem EHC Biel (als Cheftrainer)
 2000 Schweizer Meister mit den ZSC Lions (als Cheftrainer)
 2004 Schweizer Meister mit dem SC Bern (als Cheftrainer)
 2005 Aufstieg in die NLA mit dem EHC Basel (als Cheftrainer)

Karrierestatistik

Einzelnachweise

Weblinks

Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (Winnipeg Jets, WHA)
Eishockeyspieler (Binghamton Dusters)
Eishockeyspieler (SC Riessersee)
Eishockeyspieler (ZSC Lions)
Eishockeyspieler (EHC Biel)
Eishockeyspieler (Fribourg-Gottéron)
Eishockeyspieler (EHC Olten)
Eishockeytrainer (Kanada)
Eishockeytrainer (EV Zug)
Eishockeytrainer (SC Bern)
Eishockeytrainer (ZSC Lions)
Eishockeytrainer (EHC Biel)
Eishockeytrainer (Fribourg-Gottéron)
Eishockeytrainer (EHC Basel)
Avco-World-Trophy-Sieger
Schweizer Meister (Eishockey)
Kanadier
Schweizer
Geboren 1952
Mann


text:
Augustus Ludlow Case (February 3, 1812 – February 16, 1893) was a rear admiral in the United States Navy who served during the American Civil War.

Biography
Born in Newburgh, New York, Case was appointed midshipman in 1828.

He participated in the Wilkes Expedition of 1837–1842 which explored the South Seas and discovered the Antarctic Continent.

During the Mexican–American War, he held the town of Palisada with 25 men against the Mexican cavalry for two weeks to block the escape of General Santa Ana. He also participated in the Paraguay expedition of 1859.

In the Civil War he was Fleet Captain of the North Atlantic Blockading Squadron in its capture of Forts Clark and Hatteras in August 1861. From 1869 to 1873 he was Chief of the Bureau of Ordnance, attaining the rank of rear admiral on May 24, 1872. From 1873 to 1875, he commanded the European Squadron, and the combined European, North and South Atlantic Squadrons assembled at Key West in 1874.

Admiral Case retired in 1875, and died in Washington in 1893. His grave site is located in Island Cemetery, Newport, Rhode Island.

Namesake
Two ships have been named  for him.

See also

References

1812 births
1893 deaths
United States Navy rear admirals
People of New York (state) in the American Civil War
Union Navy officers
Burials at Common Burying Ground and Island Cemetery
People from Newburgh, New York
People of the United States Exploring Expedition


text:
La Kubok SSSR 1951 fu la 12ª edizione del trofeo. Vide la vittoria finale della CDSA Mosca, al suo terzo titolo.

Formula
Come nella precedente edizione furono ammesse a partecipare alla competizione non solo le 33 partecipanti alle due serie del campionato (Klass A e Klass B), ma anche le 18 formazioni vincitrici delle varie coppe delle repubbliche costituenti l'Unione Sovietica (sedici repubbliche più le città di Leningrado e di Mosca), stavolta escludendo le finaliste perdenti:
KBF Tallinn (RSS Estone);
Lokomotiv Petrozavodsk (RSS Carelo-Finlandese);
Inkaras Kaunas (RSS Lituana);
DO Riga (RSS Lettone);
ODO Minsk (RSS Bielorussa);
Metalurh Zaporižžja (RSS Ucraina);
Krasnoye Znamya Chisinau (RSS Moldava);
Trud Tbilisi (RSS Georgiana).
Stroitel' Leninakan (RSS Armena);
Zavod im. Budennogo Baku (RSS Azera);
Dinamo-2 Alma-Ata (RSS Kazaka);
Kryl'ja Sovetov Tashkent (RSS Uzbeka);
Dinamo Frunze (RSS Kirghiza);
Lokomotiv Mary (RSS Turkmena);
VVS-2 Mosca (città di Mosca);
Infizkul't Leningrado (città di Leningrado);
DO Stalinabad (RSS Tagika);
DO Novosibirsk (RSSF Russa);

Erano previsti sette turni, tutti con gare di sola andata e tempi supplementari, ma non rigori: in caso di parità si ricorreva al replay, disputato il giorno seguente sul medesimo terreno di gioco.

Dagli ottavi di finale in poi tutte le partite furono giocate allo Stadio Dinamo (Mosca).

Per la prima volta fu necessario ripetere la finale: il Kalinin, infatti, protestò per l'arbitraggio della prima finale; la seconda finale si concluse, comunque, col medesimo punteggio della prima. Lo stesso Kalinin riuscì a raggiungere la finale nonostante partecipasse alla Klass B 1951, seconda serie del campionato sovietico.

Primo turno
Le gare furono disputate tra il 12 e il 22 agosto 1951.

Secondo turno
Le gare furono disputate tra il 9 e il 30 agosto 1951.

Sedicesimi di finale
Le gare furono disputate tra il 12 agosto e il 26 settembre 1951.

Ottavi di finale
Le gare furono disputate tra il 19 agosto e il 30 settembre 1951.

Quarti di finale
Le gare furono disputate tra il 2 e il 5 ottobre 1951.

Semifinali
Le gare furono disputate l'8 e il 9 ottobre 1951.

Finale

Finale replay

Note

Voci correlate
Klass A 1951

Collegamenti esterni

Calcio nel 1951
1951


text:
Rings Around the Moon, or Ring around the Moon, or variation, may refer to:

 Rings Around the Moon (album), a 1978 album by Frank Carillo
 "Rings Around the Moon" (song), a 1997 song by the Bee Gees from Still Waters
 Ring Around the Moon (film), 1936 film
 "Ring Around the Moon" (Space: 1999), a 1976 episode of Space: 1999
 Ring Round the Moon, a play by Jean Anouilh adapted by Christopher Fry
 Moon ring, a weather phenomenon during which a large whitish ring circles the Moon
 Ring system, or debris ring, for a moon

See also
 Ring (disambiguation)
 Moon (disambiguation)


text:
Nils is een muziekalbum van Nils Lofgren uit 1979. De elpee deed het vooral goed in verschillende West-Europese landen.

Het album opent met het nummer No mercy dat veel weg heeft van The boxer van het Amerikaanse duo Simon & Garfunkel. Verder bevat het nog het nummer Shine silently dat in de Belgische en Nederlandse hitlijsten terechtkwam. Anders dan op zijn eerdere albums schreef Lofgren niet alle nummers zelf noch alleen, maar liet hij zich bijstaan door anderen zoals Dick Wagner en Lou Reed.

Hitnoteringen

Nummers

Muziekalbum uit 1979
Muziekalbum van Nils Lofgren


text:
La nazionale di cricket del Sudafrica è la squadra nazionale di cricket, posta sotto l'egida del Cricket South Africa. Ha partecipato a tutte le edizioni  della Coppa del Mondo di cricket a partire dal 1992, arrivando in 4 occasioni in semifinale (1992, 1999, 2007, 2015). Non ha preso parte alle prime 4 edizioni a causa dell'apartheid.

Note

Altri progetti

Sudafrica
Cricket in Sudafrica
Cricket


text:
Amphoe Pai (in Thai ) ist ein Landkreis (Amphoe – Verwaltungs-Distrikt) im Nordosten der Provinz Mae Hong Son. Die Provinz Mae Hong Son liegt in der Nordregion von Thailand. In der zentralen Stadt, der Kleinstadt Pai, floriert in jüngerer Zeit der Tourismus. Der Flughafen Pai hat 2019 allerdings seinen Betrieb eingestellt.

Geographie
Benachbarte Bezirke (von Westen im Uhrzeigersinn): die Amphoe Mueang Mae Hong Son und Pang Mapha der Provinz Mae Hong Son, der Shan-Staat von Myanmar sowie die Amphoe Wiang Haeng, Chiang Dao, Mae Taeng, Samoeng und Galyani Vadhana der Provinz Chiang Mai.

Die wichtigsten Flüsse von Pai sind der Pai und der Khong.

Verwaltung

Provinzverwaltung
Der Landkreis Pai ist in sieben Tambon ("Unterbezirke" oder "Gemeinden") eingeteilt, die sich weiter in 62 Muban ("Dörfer") unterteilen.

Lokalverwaltung
Es gibt eine Kommune mit "Kleinstadt"-Status (Thesaban Tambon) im Landkreis:
 Pai (Thai: ) bestehend aus Teilen des Tambon Wiang Tai.

Außerdem gibt es sieben "Tambon-Verwaltungsorganisationen" ( – Tambon Administrative Organizations, TAO)
 Wiang Tai (Thai: ) bestehend aus Teilen des Tambon Wiang Tai.
 Wiang Nuea (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Wiang Nuea.
 Mae Na Toeng (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Mae Na Toeng.
 Mae Hi (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Mae Hi.
 Thung Yao (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Thung Yao.
 Mueang Paeng (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Mueang Paeng.
 Pong Sa (Thai: ) bestehend aus dem kompletten Tambon Pong Sa.

Einzelnachweise

Weblinks
 Weitere Informationen zu Amphoe Pai von amphoe.com (in Thai)

Pai
Namensgeber_(Marskrater)