text:
Joseph Rouletabille () is a fictional character created by Gaston Leroux, a French writer and journalist. Rouletabille is a journalist and amateur sleuth featured in several novels and other works, often presented as a more capable thinker than the police.

Rouletabille (literally roule ta bille, or "Roll your marble") is French slang  for "Globetrotter", one who has been around the world and seen it all. The meaning was later expanded to that of a cool-headed, unfazeable, or nonchalant person.

Overview
In the first novel, The Mystery of the Yellow Room, Rouletabille solves an attempted murder in a locked room mystery. The book reveals that Rouletabille is the nickname of 18-year-old journalist Joseph Josephin, who was raised in a religious orphanage in Eu, a small town near Fécamp.

In the novel Rouletabille meets Ballmeyer, an international criminal of great repute and many identities (a character possibly inspired by fictional Arsène Lupin). As Jean Roussel, Ballmeyer married a rich American heiress, Mathilde Stangerson, the Lady in Black of the second novel.

Ballmeyer returns in The Perfume of the Lady in Black at the end of the story, which takes place in a castle on the French Riviera.  Rouletabille finds that he is the son of Ballmeyer and Stangerson.  Soon afterwards, Rouletabille is summoned to Russia by the Czar, where he solves a murder at the Imperial Court.

The next novel takes place in 1912. The fearless journalist marries the beautiful Ivana Vilitchkov and defeats the brutal warlord Gaulow.

In Rouletabille chez Krupp, Rouletabille acts as a French secret agent and infiltrates the Krupp factories. This is one of the earliest espionage thrillers. Rouletabille saves Paris from being annihilated by a German missile.

In Le Crime de Rouletabille, the reporter is almost framed for Ivana's murder. Then, in Rouletabille chez les Bohémiens, he helps recover a sacred book stolen from the Gypsies.

Books

 Le Mystère de la Chambre Jaune (The Mystery of the Yellow Room) (serial. in L'Illustration, 1907; rep. Lafitte, 1908) (new translation by Jean-Marc Lofficier & Randy Lofficier as Rouletabille and The Mystery of the Yellow Room (2009), )
 Le Parfum de la Dame en Noir (The Perfume of the Lady in Black) (serial. in L'Illustration, 1908; rep. Lafitte, 1909)
 Rouletabille chez le Tsar (Rouletabille and the Czar) (serial. in L'Illustration, rep. Lafitte, 1913).  Reprinted as The Secret of the Night in the U.S.
 Rouletabille à la Guerre (Rouletabille at War) (serial. in Le Matin, 1914; rep. as 2 vols.: Le Château Noir (The Black Castle) and Les Étranges Noces de Rouletabille (The Strange Wedding of Rouletabille), Lafitte, 1916)
 Rouletabille chez Krupp (Rouletabille at Krupp's) (serial. in Je sais tout, 1917; rep. Lafitte, 1920) (translated by Brian Stableford as Rouletasbille at Krupp's (2013), )
 Le Crime de Rouletabille (The Crime of Rouletabille) (serial. in Je Sais Tout, 1921; rep. Lafitte, 1923)
 Rouletabille chez les Bohémiens (Rouletabille and the Gypsies) (serial. in Le Matin, 1922; rev. Lafitte, 1923)

Authorized Sequels by Noré Brunel:
 Rouletabille contre la Dame de Pique (Rouletabille vs. The Queen of Spades) (serial. in Le Soir, 1947)
 Rouletabille Joue et Gagne (Rouletabille Plays and Wins) (serial. in Le Soir, 1947)

Films
  (France, 1913, dir. Maurice Tourneur and Émile Chautard, 905 meters), with  (Rouletabille).
  (France, 1914, dir. Maurice Tourneur and Émile Chautard, 1220 meters), with Marcel Simon (Rouletabille).
 The Mystery of the Yellow Room (USA, 1919, dir. Émile Chautard, 1900 meters), with Lorin Raker (Rouletabille).
  (France, 1922, dir. Henri Fescourt, serial with ten episodes), with Gabriel de Gravone (Rouletabille).
  (France, 1930, dir. Marcel L'Herbier, 108 min.), with Roland Toutain (Rouletabille).
  (France, 1931, dir. Marcel L'Herbier, 109 min.), with Roland Toutain (Rouletabille).
  (France, 1932, dir. Steve Sekely, 100 min.), with Roland Toutain (Rouletabille).
 Flying Gold (Hungary, 1932, dir. Steve Sekely, 74 min.): alternative Hungarian-language version of Rouletabille aviateur.
  (Argentina, 1947, dir. Julio Saraceni, 82 min.), with Santiago Gómez Cou (Rouletabille).
  (France, 1947, dir. Christian Chamborant, 95 min.), with Jean Piat (Rouletabille).
  (France, 1948, dir. Christian Chamborant, 88 min.), with Jean Piat (Rouletabille).
 The Mystery of the Yellow Room (France, 1949, dir. , 90 min.), with Serge Reggiani (Rouletabille).
 Le Parfum de la dame en noir (France, 1949, dir. Louis Daquin, 109 min.), with Serge Reggiani (Rouletabille).

 The Mystery of the Yellow Room (France, 2003, dir. Bruno Podalydès, 118 min.), with Denis Podalydès (Rouletabille).
  (France, 2005, dir. Bruno Podalydès, 115 min.), with Denis Podalydès (Rouletabille).

Television

 Le Mystère de la Chambre Jaune (ORTF 1, 90 min., November 27, 1965) with Claude Brasseur (Rouletabille).
 Le Parfum de la Dame en Noir (ORTF 1, ten 15-min. episodes, March 3–14, 1966) with Philippe Ogouz (Rouletabille).
 Rouletabille chez le Tsar (ORTF 1, ten 15-min. episodes, March 17–30, 1966) with Philippe Ogouz (Rouletabille).
 Rouletabille chez les Bohémiens (ORTF 1, ten 15-min. episodes, March 31 – April 13, 1966) with Philippe Ogouz (Rouletabille).

Comics

 Rouletabille (32 issues, Éditions Aventures & Voyages/Mon Journal, 1965–67) After a fairly faithful adaptation of the original novels in the early issues, Rouletabille was suddenly transplanted to the 1960s, where he fought enemy spies, etc. With No. 12, Rouletabille merged with its sister magazine Rocambole and became Rocambole et Rouletabille. However, the two characters never met.
 Rouletabille, written by Claude Moliterni and drawn by Eugenio Sicomoro, the first three published by Dargaud:
 Le Crâne de Cristal (1985)
 La Momie Écarlate (1987)
 Le Singe d'Or (1989)
 Sida Connection (Bagheera, 1993)
 Rouletabille written by André-Paul Duchateau, drawn by Bernard C. Swysen, published by Claude Lefrancq:
 Le Fantôme de l'Opéra (Rouletabille meets The Phantom of the Opera) (1989)
 Le Mystère de la Chambre Jaune (1990)
 Le Parfum de la Dame en Noir (1991)
 La Poupée Sanglante (1992)
 La Machine à Assassiner (1993)
 L'Épouse du Soleil (1994)
 Le Trésor du Fantôme de l'Opéra (1996)

RadioThe Mystery of the Yellow Room was adapted, fairly faithfully, for BBC Radio Four in 1998 starring Nicholas Boulton as Rouletabille and Geoffrey Whitehead as Inspector Larson, with a far looser adaptation of The Perfume of the Woman in Black'' following around a year later.

External links

The French Wold Newton Universe – Rouletabille
L'univers de Joseph Rouletabille (in French)

Fictional reporters
Fictional amateur detectives
Characters in French novels of the 20th century
Characters in mystery novel series of the 20th century
Fictional French people
Literary characters introduced in 1907
Gaston Leroux


text:
Biografia
Allievo di Christian Gottlob Heyne, Wolf studiò a Göttingen come studiosus philologiae. Nel 1783 fu nominato professore all'università di Halle.

Nel 1795 pubblicò i Prolegomena ad Homerum, fondamentali per l'analisi dei poemi omerici e per la nascita della filologia storica.

Nei suoi studi Wolf giunse alla conclusione che i testi omerici non potevano essere stati formulati da un unico autore, ma erano una serie di canti separati, tramandati dagli aèdi per via orale e quindi soggetti a modificazioni e ampliamenti e fissati in una redazione scritta intorno al VI secolo a.C.

Nel 1840 gli venne dedicata una medaglia.

Opere
 Antiquitäten von Griechenland. Hammerde, Halle 1787.
 Darstellung der Alterthums-Wissenschaft. Berlin 1807. (rist. Acta Humaniora. Weinheim 1986) ISBN 3-527-17552-0
 Encyclopädie der Philologie. Expedition d. Europ. Aufsehers, Leipzig 1831
 Kleine Schriften in lateinischer und deutscher Sprache. Olms, Hildesheim 2003
 Vol. 1. Scripta latina. ISBN 3-487-12033-X
 Vol. 2. Deutsche Aufsätze. ISBN 3-487-12034-8
 Prolegomena zu Homer. 1795. Reclam, Leipzig [1908] (in tedesco)
 Prolegomena to Homer. 1795. Princeton, N.J., Princeton University Press, 1988. (traduzione inglese) ISBN 0-691-10247-3
 F. A. Wolf e Philipp Buttmann: Museum der Alterthumswissenschaften. Berlin, Realschulbuchhandlung, 1807 e 1810 (due volumi)
 F. A. Wolf (a cura di): Literarische Analekten vorzüglich für alle Literatur und Kunst, deren Geschichte und Methodik, (4 volumi), Berlin, G.C. Nauck, (1816 e 1818)

Traduzioni e studi

 Salvatore Cerasuolo (a cura di), Friedrich August Wolf e la scienza dell'antichità, atti del Convegno Internazionale (Napoli 24-26 maggio 1995), Università degli Studi di Napoli Federico II, 1997.

Note

Bibliografia
 Reinhard Markner: Friedrich August Wolf. Eine Bibliographie

Altri progetti

Collegamenti esterni

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Die Schwarz-Weiß-Delfine (Cephalorhynchus) sind eine Gattung kleiner Delfine in den kalten Meeren der Südhalbkugel.

Merkmale
Zu den Schwarz-Weiß-Delfinen gehören die kleinsten Wale überhaupt – die Kopfrumpflänge liegt zwischen 110 und 180 cm, das Gewicht zwischen 26 und 86 kg. Allen gemein ist das Farbmuster aus schwarzen und weißen Partien, die deutlich voneinander abgegrenzt sind. Bei allen Arten sind Kopf, Flossen und Schwanz schwarz und der Bauch weiß gefärbt; am übrigen Körper variiert die Farbverteilung von Art zu Art. Die Schnauze ist stumpf, ein "Schnabel" fehlt.

Lebensweise
Wie alle Delfine leben Schwarz-Weiß-Delfine in Schulen. Diese bestehen aus zwei bis acht, manchmal auch über zwanzig Tieren. Sie leben nahe der Küste und schwimmen gerne im Gefolge von Booten, springen aber so gut wie nie. Im Gegensatz zu anderen Delfinen ernähren sich Schwarz-Weiß-Delfine zu einem großen Teil von bodenbewohnenden Wirbellosen, aber auch delfintypisch von Fischen.

Systematik

Genetische Untersuchungen zeigen die Schwarz-Weiß-Delfine als Schwestergruppe zu den Kurzschnauzendelfinen (Lagenorhynchus) und als Schwesterart dieser beiden Gattungen wird der Große Schwertwal (Orcinus orca) betrachtet. Gemeinsam werden diese Arten der Unterfamilie Globicephalinae mit den Grindwalen (Globicephala), dem Zwerggrindwal (Feresa attenuata) und dem Breitschnabeldelfin (Peponocephala electra), dem Kleinen Schwertwal (Pseudorca crassidens) und dem Rundkopfdelfin (Grampus griseus) sowie den beiden Arten der Gattung Orcaella gegenübergestellt.

Die Arten sind:
 Commerson-Delfin (Cephalorhynchus commersonii), kalte und gemäßigte Meere Südamerikas und der angrenzenden Subantarktis
 Weißbauchdelfin (Cephalorhynchus eutropia), chilenische Küstengewässer
 Heaviside-Delfin (Cephalorhynchus heavisidii), Küstengewässer des südwestlichen Afrikas
 Hector-Delfin (Cephalorhynchus hectori), Küstengewässer Neuseelands

Belege

Literatur
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9

Weblinks

Delfine


text:
Tāluqān kan syfta på följande platser:

Afghanistan

 Taloqan, provinshuvudstad, Takhar,
 Tāluqān (distrikt i Afghanistan), Takhar,

Robotskapade Afghanistanförgreningar


text:
— портативная игровая консоль с двумя экранами, разработана и производится компанией Nintendo. Это более лёгкая, тонкая, улучшенная версия Nintendo DS с более «гладким» дизайном (элементы которого заимствованы у Game Boy Advance SP), предназначенная для более широкой аудитории.

На 31 марта 2011 года, мировой объём продаж Nintendo DS Lite составил 93,06 млн экземпляров.

Отличия DSLite от DS
 Вес: 218 г (на 21 % легче)
 Размеры: 133 × 73,9 × 21,5 мм (против 148,7 × 84,7 × 28,9 мм — на 42 % меньший объём)
 Заряда батареи хватает на большее время. Полной трёхчасовой зарядки хватает на 15-19 часов работы с низкой яркостью экрана либо на 5-9 часов с высокой яркостью. DS поставлялась с батареей на 850 мАч, в DSLite батарея уже на 1000 мАч.
 Более яркие и долговечные ЖК-экраны, с четырьмя уровнями яркости.
 Больший стилус, который удобнее держать в руке. Стилус теперь достаётся более удобным образом, с правой стороны устройства.
 D-pad уменьшен до 18,6 мм (на 16 %), хотя управляющие кнопки A, B, X, Y сохранили свои размеры. Дизайн D-pad такой же как у Wii Remote и Game Boy micro.
 Микропроцессоры те же что и у DS, но сделаны по более тонкой технологии и поэтому потребляют меньше энергии.

Аксессуары
Хотя вторичный порт Nintendo DS поддерживает картриджи Game Boy Advance (но не картриджи Game Boy и Game Boy Color), Nintendo обращала внимание на то, что цель его включения в устройство была в возможности выпуска широкого набора дополнительных аксессуаров.

Некоторые из известных аксессуаров:
 Rumble Pack — первое официальное расширение, в форме картриджа Game Boy Advance — создаёт эффект вибрации в ответ на действия в игре, такие как падение с высоты или потеря жизни.
 Nintendo DS Headset — официальное расширение, гарнитура.
 Nintendo DS Browser — 15 февраля 2006 года Nintendo анонсировала появление версии браузера Opera для платформы DS.
 Nintendo Wi-Fi USB Connector — небольшое USB устройство, работающее как точка доступа, позволяющая подключать до пяти DS к сервису Nintendo Wi-Fi Connection через интернет-соединение компьютера. Работа устройства возможна только с Windows XP и Windows Vista.
 Taito DS Paddle — расширение, имитирующее контроллер классической системы Pong. Официально используется в играх Space Invaders Extreme и Arkanoid DS(продаётся только в комплекте с этой игрой). Существует homebrew софт, позволяющий использовать Taito DS Paddle в игре Mario Kart DS
Guitar Hero grip - устройство, которое вставлялось в отсек для GBA картриджа и использовалось при игре.

Галерея

Примечания

Ссылки
 Nintendo DS Lite США
 Nintendo DS Lite Европа
 Nintendo DS Lite Россия
 Неофициальный российский фан-сайт Wii и других приставок Nintendo

Nintendo DS
Появились в 2006 году в Японии


text:
Deze pagina geeft een overzicht van de prestaties van FC Groningen gedurende het seizoen 2009/10.

FC Groningen speelt voor het tiende opeenvolgende seizoen in de Eredivisie. Daarnaast neemt FC Groningen deel aan de KNVB beker, waar het in de tweede ronde instroomt en in een uitwedstrijd tegen FC Utrecht uitkomt. Tijdens de loting had FC Groningen een beschermde status en kon niet gekoppeld worden aan de Europees spelende clubs. Dit uitduel werd verrassend gewonnen door FC Groningen met 2 doelpunten van Pedersen en 2 doelpunten van de wisselspeler Matavž. Door de winst op FC Utrecht werd FC Groningen uitgeloot voor een uitduel tegen Vitesse. Op de dag van deze wedstrijd stond FC Groningen met 10 punten uit 11 wedstrijden op plaats 15 in de eredivisie. De wedstrijd tegen Vitesse werd met de overtuigende cijfers van 5-1 gewonnen in het voordeel voor FC Groningen. In de achtste finale lootte FC Groningen de thuiswedstrijd tegen N.E.C. uit Nijmegen. Dit duel verloor FC Groningen met 0-2.

De competitie begon voor FC Groningen erg matig. Er werden weinig wedstrijden gewonnen en een echte spits miste in de selectie. Toch bereikte FC Groningen in deze eerste seizoenshelft een hoogtepunt. In de 6e speelronde behaalde FC Groningen een uitzege bij aartsrivaal SC Heerenveen. De Groningers hadden al 12 jaar niet meer weten te winnen in Friesland en vooral voor de supporters betekende deze overwinning veel. Maar het keerpunt was deze overwinning niet. De eerste seizoenshelft verliep zeer matig. Maar gedurende deze eerste wedstrijden stond er wel een nieuwe spits op in Groningen. De Sloveen Tim Matavž brak door en werd eerste spits. Ook nieuweling Thomas Enevoldsen werd belangrijk voor FC Groningen, met als hoogtepunt zijn hattrick in de met 2-4 gewonnen uitwedstrijd tegen Sparta Rotterdam. Ron Jans had aangegeven na dit seizoen niet door te gaan bij FC Groningen. Hij zou na 8 jaar vertrekken bij de Trots van het Noorden.

Vorig seizoen
FC Groningen eindigde het afgelopen seizoen op de zesde plek, die recht gaf op deelname aan de play-offs voor een UEFA Europa League ticket. Na winst op FC Utrecht verloor Groningen de finale van de play-offs van NAC Breda. Daardoor kwam FC Groningen in dit seizoen niet uit in UEFA Europa League.

Selectie
Ron Jans begon, als langstzittende trainer in de eredivisie, voor de zevende keer met de voorbereiding op het seizoen. Op 28 oktober 2009 was Jans 7 jaar officieel trainer voor FC Groningen. Op 11 november 2009 heeft FC Groningen het bericht uitgebracht dat Jans in overleg met de clubleiding, heeft besloten om de club per 2010/2011 zal verlaten.

A-selectie

Statistieken bijgewerkt op: 15-01-2010 </small>

Vertrokken spelers
Zomerstop:
  Paul Matthijs naar  BV Veendam
  Martijn Meerdink naar  De Graafschap
  Shkodran Metaj naar  RKC Waalwijk (verhuurd)
  Jeroen Veldmate naar  Helmond Sport (verhuurd)
  Evgeniy Levchenko naar  FK Saturn
  Marcus Berg naar  Hamburger SV
  Gijs Koopmans naar  Gronitas (amateurs)

Winterstop:
  Gonzalo García naar  VVV-Venlo (verhuurd)

Staf

Oefenwedstrijden

Eredivisie

* Wedstrijd eerder afgelast wegens weersomstandigheden.

Statistieken
Bijgaand een overzicht van de spelers die FC Groningen vertegenwoordigden in de eerste divisie in het seizoen 2009/10 en onder leiding van trainer-coach Ron Jans als achtste eindigden.

Nacompetitie

Wedstrijden

KNVB-beker

Statistieken
Bijgaand een overzicht van de spelers die FC Groningen vertegenwoordigden in de strijd om de KNVB beker in het seizoen 2009/10.

FC Groningen naar seizoen
Groningen


text:
Вельхерат () — коммуна в Германии, в земле Рейнланд-Пфальц.

Входит в состав района Вульканайфель. Подчиняется управлению Кельберг.  Население составляет 125 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 3,18 км². Официальный код  —  07 2 33 244.

Примечания

Ссылки

Города Рейнланд-Пфальца


text:
A berillium-klorid a berillium klórral alkotott vegyülete, képlete BeCl2. Elektrolízissel fém berilliumot lehet belőle előállítani. Színtelen, higroszkópos szilárd anyag, jól oldódik sok poláros oldószerben. Tulajdonságai hasonlóak az alumínium-klorid tulajdonságaihoz.

Előállítása
Az iparban berillium-oxid, szén és klór reakciójával állítják elő körülbelül 800 °C-on:

Elő lehet állítani berillium és klór reakciójával magas hőmérsékleten:

Be + Cl2 → BeCl2

De elő lehet állítani fém berillium és hidrogén-klorid reakciójával.

Tulajdonságai

A Be−Cl kötés erősen kovalens jellegű, így az anyag nem alkot ionrácsot. Minden berilliumcentrum körül négy klóratom van tetraéderesen, a szilícium-dioxidhoz hasonlóan. Stabil a száraz levegőn.

A gáznemű berillium-klorid lineáris monomer, vagy dimer. Gyenge π-kötés (viszontkoordináció) történik a klórról a berilliumra, utóbbi elektronhiányos voltát kompenzálandó. A dimerizáció két áthidaló klóratomon keresztül jön létre. A berillium koordinációs száma ilyenkor 3. A Be−Cl kötéstávolság 170 pm. A lineáris alak elüt a 2. csoportban lentebb található elemek által alkotott dihalogenidek monomer formáinak egy részétől, például a CaF2, SrF2, BaF2, SrCl2, BaCl2, BaBr2 és BaI2 egyike sem lineáris szerkezetű.

Szilárd formában 1 dimenziós polimer, szemben a berillium-fluoriddal, mely 3 dimenziós polimer, a kvarcéra hasonlító szerkezettel.

Hidrolízise erősen exoterm, vizes oldata savas kémhatású:

A tetraakva-berillium kationok reagálnak a vízzel és disszociálódnak.

A berillium-klorid Lewis-sav. Alkoholokban vagy éterekben oldva adduktumokat képez.

Hidrolízisekor hidrogén-klorid keletkezik:

 BeCl2 + 2H2O → Be(OH)2 + 2 HCl

Tetrahidrátot képez:  BeCl2•4H2O ([Be(H2O)4]Cl2). Oldódik az oxigéntartalmú oldószerekben, például az éterekben.

Nátriummal levegőtől elzártan megolvasztva elemi berilliummá redukálódik.

Felhasználása
Katalizátorként lehet használni Friedel–Crafts-alkilezéseknél. Elektrolízissel fém berilliumot lehet belőle előállítani. Néhány szerves reakcióban katalizátorként használják.

Források

Fordítás

További információk
 Beryllium chloride at IPCS INTOX adatbank
 Properties of BeCl2 from NIST

Berilliumvegyületek


text:
RG-6 (rucznyj granatomiot 6-zarjadnyj, Mini Grad, indeks 6G30, Lawina) – rosyjski sześciostrzałowy granatnik rewolwerowy kalibru 40 mm.

Historia konstrukcji
W 1993 roku konstruktorzy tulskiego CNIKB 500 (Cientralnoje Nauczno-Isliedowatielskije Konstruktorskoje Biuro Sportiwnogo i Ochotnicziego Orużija - ros. Centralne Naukowo-Badawcze Biuro Konstruktorskie Broni Sportowej i Myśliwskiej) otrzymali od rosyjskiego Ministerstwa Obrony zlecenie na opracowanie granatnika rewolwerowego. Miał on uzupełnić będące w uzbrojeniu granatniki podlufowe GP-25, GP-30, GP-34 i automatyczne AGS-17 oraz AGS-30.

Nowy granatnik zaprojektował siedmioosobowy zespół, w którym wiodącą rolę odgrywali W.N.Tieliesz i B.A.Borzow. Pierwsze prototypy granatnika testowano w pierwszym kwartale 1994 roku. Dwa egzemplarze przekazano do testów jednostkom walczącym w Czeczenii, gdzie zdobyły w następnych latach przydomek Mini-Grad (BM-21 Grad to rosyjska wyrzutnia niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 122 mm).

Nowy granatnik zaprezentowano publicznie po raz pierwszy w 1995 roku na targach "Politech-95". Armia rosyjska ostatecznie nie wprowadziła granatnika RG-6 do uzbrojenia (prawdopodobnie z powodów finansowych), ale został on kupiony w ilości kilkuset sztuk przez rosyjskie MSW.

Granatnik jest produkowany przez "Tułamaszzawod" oraz (na licencji) przez bułgarskie zakłady "Arsenał" (pod nazwą "Lawina")

Opis konstrukcji
Granatnik "RG-6" jest sześciostrzałową powtarzalną bronią zespołową. Granaty kalibru 40 mm są wystrzeliwane z sześciu krótkich luf (identycznych jak lufy granatników GP-25). Lufy są ładowane odprzodowo po odchyleniu o 120 stopni przedniej pokrywy. Podczas ładowania kolejnych luf obraca się bęben, co powoduje napięcie sprężyny obracającej bęben w czasie prowadzenia ognia. W przedniej pokrywie osadzona jest rura chroniąca dłoń strzelca przed poparzeniem (nie jest to lufa). Od spodu zamocowany jest do niej chwyt przedni, a od góry przyrządy celownicze. Od tyłu bęben osłania pokrywa do której umocowana jest oś bębna. Tylna pokrywa zamocowana jest na ramie granatnika. Do ramy jest zamocowany mechanizm spustowy DAO identyczny jak w granatniku GP-25. Naciśnięcie spustu powoduje napięcie i zwolnienie kurka. Po strzale bęben automatycznie obraca się o 60 stopni. Granatnik wyposażony jest w wysuwaną kolbę teleskopową.

Dane taktyczno-techniczne

Bibliografia
 Ireneusz Chloupek, Granatnik rewolwerowy, Komandos 11/2001.

Granatniki rewolwerowe
Rosyjskie granatniki


text:
Santa Sylvina är en kommunhuvudort i Argentina.   Den ligger i provinsen Chaco, i den norra delen av landet,  km norr om huvudstaden Buenos Aires. Santa Sylvina ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Santa Sylvina är mycket platt. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km nordost om Santa Sylvina. Runt Santa Sylvina är det mycket glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer..

Trakten runt Santa Sylvina består i huvudsak av gräsmarker.  Klimatet i området är fuktigt och subtropiskt. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är februari, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är juli, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är december, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är juni, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Orter i Chaco (provins)


text:
Un avaloir ou sterput (belgicisme) est un dispositif à garde d'eau destiné principalement à recueillir les eaux de ruissellement ou de nettoyage des sols.

Dans les travaux publics

Avaloirs de voirie

Dispositif placé le long des rues, dans le filet d'eau ou dans la bordure et qui permet de récupérer les eaux de ruissellement.
Ces avaloirs sont disponibles en béton, en acier coulé, en fonte, en PVC souvent avec grille en fonte

En architecture et construction

Avaloirs de sol ou de plancher
Les avaloirs de sol ou siphons de sol sont des dispositifs conçus pour recevoir les eaux de ruissellement et de nettoyage des sols tout en réalisant une occlusion hydraulique entre le réseau d'égouts et l'atmosphère. Pourvus d'une grille, ils peuvent assurer une filtration des eaux qui s'y déversent.

Les avaloirs de sol peuvent être en acier galvanisé, en fonte, en aluminium coulé, en acier inoxydable, en polypropylène (PP), en laiton, en acrylonitrile butadiène styrène (ABS) en polychlorure de vinyle (PVC)-U, en polyéthylène (PE).

On distingue :
 les avaloirs à cloche : modèle très courant d'avaloir, placé dans l'épaisseur de la chape, ils sont appelés ainsi parce que la partie interceptant les odeurs a la forme d'une cloche. On trouve des avaloirs de ce type en fonte, en acier inoxydable, cuivre, laiton, bronze, matières plastiques. Ils sont placés très généralement dans les pièces d'eau: buanderie, salle de bains, et dans les caves, cours, etc. Certains modèles sont adaptés pour les endroits carrossables.
 les avaloirs à coupe-air : plus basiques, pour lesquels l'occlusion hydraulique est assurée par l'évacuation.
 les avaloirs à panier: un panier intercepte les corps étrangers volumineux
 les avaloirs de pied de descente: peuvent recevoir l'eau des descentes d'eau pluviale.
 les avaloirs puisards: ils ont une plus grande contenance ce qui permet d'espacer les curages.
 les avaloirs ventilateurs: avaloirs de cour, permettent en plus d'aérer les canalisations.

Avaloirs de descente d'eau
Les avaloirs se placent en pied de descente d'eau et permettent de réaliser un préfiltrage avant la citerne d'eau.

Avaloirs séparateurs de graisse
On appelle aussi avaloirs les dispositifs qui permettent d'intercepter les graisses véhiculées par les eaux ménagères provenant des cuisines. Voir aussi séparateur de graisse

Avaloirs anti-refoulement
Ces avaloirs sont placés chaque fois qu'un réseau d'égout est susceptible de refouler lorsqu'il devient surchargé. Ils évitent ainsi les inondations accidentelles dans les locaux où ils sont placés. Le dispositif peut être à simple ou à double sécurité (intégrant un obturateur manuel: vanne, robinet à boisseau ou à soupape.)
Ces dispositifs doivent être d'un entretien facile, ne pas occasionner de perte de charge, être hermétiques aux contre-courant, être construits avec des matériaux résistants à la corrosion, être pourvu d'ouvertures de nettoyage aussi bien  en amont qu'en aval de son obturateur.

Avaloirs de toiture

Avaloirs ou naissance placés au point le plus bas des toitures plates pour récupérer les eaux de pluies.

Cet avaloir y compris la tubulure peut être réalisé au moyen d'une feuille de plomb (- minimum) qui vient se ficher dans le tuyau de descente.

Il peut être aussi réalisé au moyen de quincailleries adaptées fournies par des fabricants. Ces systèmes intègrent des bavettes de raccordement compatible avec celui des pare-vapeurs et revêtement de toiture.

Ils sont à simple paroi, à double paroi, et éventuellement isolé intérieurement (Isolation en mousse de PU) afin de réaliser une coupure thermique avec le gros-œuvre. Certains avaloirs sont équipés d'un système de réchauffement électrique pour éviter qu'ils ne gèlent.

Il en existe en sortie droite ou coudée. Les avaloirs se raccordent directement  au tuyau de descente ou via de pièces de réduction.

Il peut être muni d'un collecteur de graviers qui évite que le recouvrement de graviers de la toiture ne pénètre dans l'avaloir.  De la même manière, une crépine est éventuellement ajoutée pour filtrer les feuilles d'arbre qui pourraient s'y glisser.
Ces avaloirs sont disponibles en fonte, en aluminium, en polyester, en polypropylène, en Polyuréthane (PUR)

À l'endroit de l'avaloir, l'épaisseur du béton de pente peut être réduite afin d'assurer la bonne insertion de l'avaloir et d'éviter que les eaux de pluie ne stagnent.

Avaloirs de balcon
Avaloirs placés sur les balcons et permettant d'en assurer l'évacuation des eaux de pluie.

Les matériaux

La fonte
En cas d'agressions chimiques (alcalis, acides sulfuriques concentrés, nitrates et autres matières), la fonte fait preuve d'une excellente résistance à la corrosion.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Égout
 Caniveau
 Siphon hydraulique

Plomberie
Hygiène
Appareil sanitaire
Collecte des eaux de ruissellement


text:
Michael Wiebe is a Canadian politician in Vancouver, British Columbia, who was elected to Vancouver City Council running under the Vancouver Green Party slate in the October 2018 municipal election. Wiebe had previously served on the Vancouver Park Board as a commissioner.

In 2020, an independent conflict-of-interest investigation concluded that Wiebe had violated conflict-of-interest rules, and recommended his resignation or removal. Wiebe denied wrongdoing saying that he had a "good faith belief that [he] did not have a conflict".

Electoral record

References

Green Party of Vancouver councillors
Year of birth missing (living people)
Living people
21st-century Canadian politicians


text:
Lo Sposalizio della Vergine è un dipinto del pittore cretese El Greco realizzato circa nel 1613-1614 e conservato nel Museo nazionale d'arte della Romania a Bucarest in Romania.

Storia
Il dipinto fu uno dei cinque prodotti per la pala d'altare del Santuario de Nuestra Señora de la Caridad nella città spagnola di Illescas, Toledo. Le altre quattro opere sono ancora appese nel Santuario. Questa è l'ultima composizione di El Greco, sebbene l'argomento stesso sia ripreso per la prima volta dall'artista.

Descrizione
Sullo sfondo di una tenda drappeggiata, si svolge la scena del Sposalizio della Vergine. Maria Vergine indossa un mantello blu avvolto da bagliori. Una piccola faccia inclinata emerge da sotto il mantello. Di fronte a lei c'è San Giuseppe con una tunica verde e un mantello giallo con sfumature ramate.

Tra loro si trova un sacerdote vestito di bianco con la dalmatica dorata la quale si trasforma in riflessi d'argento. Sotto la mitra bianca appare una faccia anziana coperta da una folta barba. Il sacerdote tiene le mani degli sposi. Giuseppe tiene le mani a Maria; a disposizione delle mani di Maria è molto caratteristica e spesso usata nei dipinti precedenti. Diversi personaggi si sono riuniti attorno ai personaggi principali. Sono tutti spettrali, le loro vesti trascinano il pavimento di marmo bianco e nero. Hanno facce di piombo, sono sfocate e solo la faccia del vecchio da destra si distingue da loro.

Bibliografia
 Antonina Vallentin. El Greco. Warszawa: PIW, 1958.
 Geniusz sztuki. El Greco. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985.

Altri progetti

Collegamenti esterni

El Greco
Dipinti di El Greco
Dipinti nel Museo nazionale d'arte della Romania


text:
Der Jüdische Friedhof in Kestrich, einem Ortsteil von Feldatal im Vogelsbergkreis in Hessen, wurde vermutlich Mitte des 18. Jahrhunderts angelegt. Der 30,36 Ar große jüdische Friedhof, außerhalb des Ortes auf einem bewaldeten Berghang (Am Gleichen) gelegen, ist ein geschütztes Kulturdenkmal.

Geschichte
Der Friedhof, der von einer Natursteinmauer umgeben wird, ist geteilt in einen älteren und neueren Teil. Der jüngste lesbare Grabstein ist von 1933. Die Grabstätten sind in mehreren, verstreuten Gruppen angelegt und zum Teil von Hecken überwuchert. Es sind noch etwa 60 sichtbare Gräber vorhanden. Unter den Grabsteinen ist auch ein sogenannter Tora-Grabstein vorhanden, wo nicht mehr brauchbare Torarollen und andere Schriften beigesetzt wurden.

Literatur
 Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 2: Großbock – Ochtendung. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08078-9 (Online-Version).

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Kestrich bei Alemannia Judaica (mit Fotos)

Kestrich
Geschlossener Friedhof
Erbaut im 18. Jahrhundert
Bauwerk in Feldatal
Kulturdenkmal in Feldatal


text:
A helmintologia é o ramo da zoologia que estuda os vermes em geral, especialmente aqueles reunidos sob os filos dos platelmintos ou dos asquelmintos. Também pode remeter mais especificamente ao estudo dos vermes endoparasitas.

Os principais parasitos que são estudados na parasitologia médica são:
Schistosoma mansoni
Taenia solium
Taenia saginata
Ascaris lumbricoides
Trichuris trichiura
Enterobius vermiculares
Ancylostoma brasiliensi
Ancylostoma caninum
Ancylostoma americanus
Necator americanus
Strongiloides stercoralis

Bibliografia
Parasitologia Humana (Neves et al.) 11 ed.

Parasitologia
Ramos da zoologia


text:
Taphrina tosquinetii  — вид грибов рода  отдела , паразит . Повреждает листья и побеги.

Описание
Поражённые побеги скручиваются и становятся липкими, листья на них разрастаются и сморщиваются, покрываются крупными плоскими или выпукло-вогнутыми коричневыми пятнами.

Мицелий развивается под кутикулой, зимует в почках.

Сумчатый слой («гимений»)  сероватый, развивается на обеих сторонах листьев.

Аски восьмиспоровые, размерами 20—49×5—14 мкм, цилиндрические с округлой или усечённой верхушкой, развиваются между клетками эпидермиса растения. Базальные клетки (см. в статье Тафрина) 7—19×6—16 мкм, удлинённые, сужаются книзу.

Аскоспоры эллипсоидальные или округлые, 2,5—5,5×2,5—5 мкм, часто почкуются в асках.

Спороношение наблюдается в мае — сентябре.

При искусственном культивировании у этого вида наблюдалось образование аскогенных клеток и асков.

Распространение и хозяева
Поражает . Заражаются обычно молодые побеги в нижней части кроны, реже на высоте до 6—7 метров. Заражённые побеги отмирают за 1—2 сезона, иногда сохраняются до 10—12 лет.

Taphrina tosquinetii распространена в центральных, северных и восточных регионах Европы и в Северной Америке.

Близкие виды
 Taphrina japonica отличается отсутствием базальных клеток и более крупными асками, она встречается на Дальнем Востоке и в Северной Америке.

Литература

T
Паразитические грибы
Грибы Европы
Грибы Северной Америки
Таксоны грибов, названные в честь людей


text:
Gerry is both a surname and a masculine or feminine given name. As a given name, it is often a short form (hypocorism) of Gerard, Gerald or Geraldine. Notable people with the name include:

Surname
Elbridge Gerry (1744–1814), fifth US vice president (1813–1814) after whom the term gerrymander was named
Ann Gerry (1763–1849), wife of Elbridge
Thomas Russell Gerry (1794–1848), son of Elbridge and Ann
Elbridge Thomas Gerry (1837–1927), American lawyer and reformer, son of Thomas
Peter G. Gerry (1879–1957), U.S. Senator from Rhode Island, great grandson of Elbridge
Edith Stuyvesant Gerry (1873–1958), American philanthropist and wife of Peter
Elbridge T. Gerry Sr. (1908–1999), American banker and polo player, great-great grandson of the vice president
Robert L. Gerry Jr. (1911–1979), American polo player, brother of Elbridge Sr
Robert L. Gerry III (born 1937), American businessman, son of Robert L. Jr
 Alan Gerry (born 1929), American billionaire and founder of Cablevision Industries
 Elbridge Gerry (Maine politician) (1813–1886), American lawyer and politician
 Eloise Gerry (1885–1970), American forestry research scientist
 Nathan Gerry (born 1995), American football player
 Robert Gerry (politician) (1858–1931), American politician

Given name
 Gerard Gerry Adams (born 1948), Irish republican politician
 Gerry Adams Sr. (1926–2003), Irish Republic Army volunteer, father of the Irish politician and alleged abuser of his family
 Gerry Adams (fencer) (born 1962), Australian fencer
 Doroteo Gerardo Gerry Alanguilan Jr. (1968–2019), Filipino comic book artist and writer
 Gerald Gerry Armstrong (activist) (born 1946), critic and former member of the Church of Scientology
 Gerard Gerry Armstrong (footballer) (born 1954), Northern Irish footballer
 Gerry Barney (born 1939), British designer
Gerry Bohanon (born 1999), American football player
 Joseph Gaétan Robert Gérald Gerry Boulet (1946–1990), Canadian rock singer
 Gerry Bertier (1953–1981), Virginia high school football player
 Gerry Brown (disambiguation)
 Gerard Gerry Brownlee (born 1956), New Zealand politician
 Gerry Byrne (politician) (born 1966), Canadian politician
 Gerald Gerry Byrne (footballer, born 1938) (1938–2015), English footballer
 Gerald Gerry Cheevers (born 1940), Canadian retired National Hockey League goaltender, member of the Hockey Hall of Fame
 Gerry Cinnamon, Scottish musician born Gerald Crosbie in 1985
 Gerry Collins (disambiguation)
 Gerry Cooney (born 1956), American former boxer
 Gerry Davis (disambiguation)
 Gerry Dee, Canadian comedian born Gerard Donoghue in 1968
 Gerry De Silva (born 1940), general, Commander of the Sri Lanka Army from 1994-1996
 Gerry Dick, American journalist and host of Inside Indiana Business
 Geraldine Ferraro (1935–2011), American attorney and politician, first female US vice presidential candidate
 Gerald Gerry Francis (born 1951), English former footballer and manager
 Gerald Gerry Francis (footballer, born 1933), South African-born footballer, first black footballer to play for Leeds United
 Pierce Gerry Geran (1896–1981), American ice hockey player
 Gerry Glaude (1927–2017), Canadian ice hockey defenceman
 Gerald Gerry Goffin (1939–2014), American lyricist, husband of Carole King
 Gerry Harris (disambiguation), multiple people
 Gerry Harvey (born 1939), Australian entrepreneur
 Gerald Gerry Hitchens (1934–1983), English footballer
 Gerald Gerry Kearby (1947–2012), entrepreneur of the "dot-com" boom of the late 1990s
 Gerard Gerry Kelly (born 1953), Irish republican politician and former Provisional Irish Republican Army volunteer
 Gerald Gerry Kelly (broadcaster) (born 1948), Northern Irish broadcaster and journalist
 Gerard Gerry Kelly (footballer) (1908–1983), English footballer
 Gerry Leonard (born 1961/1962), Irish musician
 Gerald Gerry Lindgren (born 1946), American track and field runner
 Gerry McMonagle, political figure in Ireland
 Gerry McCoy (born 1960), Scottish footballer
 Gerard Gerry Marsden (born 1942), English musician, frontman of Gerry and the Pacemakers
 Gerry Morrow (born 1949), Martinique-born Canadian professional wrestler
 Gerald Gerry Mulligan (1927–1996), American jazz saxophonist, clarinetist, arranger and composer
 Gerry Murphy (disambiguation)
 Gerry O'Connor (disambiguation)
 Geronimo Gerry Peñalosa (born 1972), Filipino former boxer and WBC and WBO world champion
 Gerald Gerry Peyton (born 1956), Irish former football goalkeeper and coach
 Gerry Phillips (born 1940), Canadian former politician
 Gerald Gerry Rafferty (1947–2011), Scottish singer and songwriter
 Gerard Gerry Reynolds (Irish politician) (born 1961), Irish politician
 Gerald Gerry Reynolds (British politician) (1927–1969), British politician
 Gerardo Roxas (1924–1982), Filipino politician
 Gerry Ryan (disambiguation)
 Phillip Edward Gerald Gerry Sayer (1905–1942), chief test pilot for Gloster Aircraft
 Geraldine Mary Gerry Scott (1944–2007), English television production designer
 Virginio Gerry Scotti (born 1956), Italian television presenter
 Gerry Sharpe (disambiguation)
 Gerald Gerry Sherry, American football player
 Gerald Gerry Spence (born 1929), American semi-retired trial lawyer
 Gerald Gerry Steinberg (1945–2015), British politician
 Gerard Gerry Sutcliffe (born 1953), British politician
 Gerald Gerry Tuttle (1926–2006), American football player
 Gerald Gerry Ward (footballer) (1936–1994), English footballer
 Gerald Gerry Ward (basketball) (born 1941), American retired National Basketball Association player
 Gerry Bubba Watson (born 1978), American golfer
 Gerry Williams (footballer) (1877–1901), Australian rules footballer

Fictional characters
 Gerry, a character from The Ridonculous Race
 Gerard 'Gerry' Keays from  The Magnus Archives

See also
Gery (disambiguation)
Geraldine (disambiguation)
Gerhard, a male given name
Geri (disambiguation)
Jerry (given name)

Hypocorisms
Masculine given names


text:
"The Purple Testament" is episode nineteen of the American television anthology series The Twilight Zone. It is "the story of a man who can forecast death". It originally aired on February 12, 1960 on CBS.

Opening narration

Plot
William Fitzgerald ("Fitz"), a lieutenant serving in World War II, suddenly gains the mysterious ability to see who is about to die via a strange glow on the person's face. After correctly predicting several deaths, he tells his friend Captain Riker what he is able to see, but the Captain does not know whether to believe him. Riker consults with a doctor, Captain Gunther, who thinks it may be wise to conduct a few tests on the lieutenant. While Riker and Gunther are discussing this, Fitz is in the same hospital visiting one of his men, Smitty, who is supposed to pull through. But he sees the strange light on the soldier's face and knows his fate. After his premonition comes true, Fitz makes a scene in the hospital in front of Captains Gunther and Riker.

Back in camp, after Riker lays out plans for the next mission, Fitz reveals that he has seen the light on the captain's face. Though Riker insists it means nothing, that the two of them will share a drink after they return from battle, he nonetheless leaves behind some of his personal possessions - a few photographs and his wedding ring - before he goes into combat. In the camp, the men argue about the rumors of the lieutenant's predictions, but Riker tells all the soldiers there that there are no "mind readers" in the camp. Fitz, seeing the men's faces and realizing he could cause mutiny (and that none of them are fated to die), agrees with the captain.

In the ensuing battle, all return except for Riker, who is killed by a sniper. Captain Gunther brings news to Fitz that he is being sent back to division headquarters for some much needed rest, but as the lieutenant gathers his gear, he catches his reflection in a mirror and sees the light on his own face.  After this, Fitz becomes distant, as if resigned to fate.

A jeep driver comes to pick Fitz up. The sergeant sends the two off, telling the driver to be careful as they go; Fitz then sees the light on the face of the jeep driver. They have not completely checked the area for land mines on the road ahead. As the soldiers are gathered around the camp at dusk, the sound of an explosion is heard in the distance.

Closing narration

(In fact, the quotation is from Richard II, not Richard III.)

Production notes
Dean Stockwell was originally cast in the lead role but was unable to appear. He would later star in the similarly themed episode "A Quality of Mercy". The concept of seeing a light on the face of those who are about to die was readdressed in "Into the Light", an episode of the 2002 revival series. This is one of several episodes from the first season with its opening title sequence plastered over with the opening for the second season. This was done during the summer of 1961 as to help the season one shows fit in with the new look the show had taken during the following season.

Rod Serling quotes the Shakespearean source of the episode title in his closing narration: "He is come to open the purple testament of bleeding war." He claims the quote is from Richard III, but it actually comes from Richard II.

Broadcast date controversy
On the same day as the screening of the episode, director Richard Bare and William Reynolds, then filming the TV series The Islanders, were in a plane crash, with one person on board the plane being killed in the crash. Reynolds claimed Rod Serling pulled the episode from its scheduled screening date, out of concern for the families of Reynolds and Bare. In his exhaustively researched 2008 book The Twilight Zone: Unlocking the Door to a Television Classic, Martin Grams concludes that the episode did indeed air as originally scheduled on February 12, 1960, despite Reynolds' statements.

References

Sources
Zicree, Marc Scott: The Twilight Zone Companion. Sillman-James Press, 1982 (second edition)
DeVoe, Bill. (2008). Trivia from The Twilight Zone. Albany, GA: Bear Manor Media.
Grams, Martin. (2008). The Twilight Zone: Unlocking the Door to a Television Classic. Churchville, MD: OTR Publishing.

External links

1960 American television episodes
Television episodes about death
The Twilight Zone (1959 TV series season 1) episodes
Television episodes about World War II
Television episodes written by Rod Serling
Fiction set in 1945
Philippines in fiction


text:
NV Arena é um estádio de futebol localizado em Sankt Pölten, Austria. É a casa do St. Pölten. Foi construído entre Janeiro de 2011 até Julho de 2012, e terminado em 7 de Julho de 2012. A capacidade é de 8000 espectadores (expansível para 13.000)

Estádios de futebol da Áustria


text:
Ушаковское сельское поселение — упразднённое муниципальное образование в составе Дорогобужского района Смоленской области России.

Административный центр — деревня Ушаково.

Образовано Законом Смоленской области от 20 декабря 2004 года. Упразднено Законом Смоленской области от 25 мая 2017 года с включением всех входивших в его состав населённых пунктов в Алексинское сельское поселение.

Географические данные
 Расположение: юго-восточная часть Дорогобужского района
 Общая площадь: 250,18 км²
 Граничило:
 на севере — с Васинским сельским поселением
 на востоке — с Угранским районом
 на юге — с Ельнинским районом
 на западе — с Алексинским сельским поселением

 По территории поселения проходит автомобильная дорога Дорогобуж — Мархоткино.
 Крупная река: Угра.

Население

Населённые пункты
На территории поселения находилось 13 населённых пунктов:
 Ушаково, деревня
 Афонино, деревня
 Барсуки, деревня
 Городок, деревня
 Гриднево, деревня
 Кряково, деревня
 Лепешки, деревня
 Мархоткино, деревня
 Митишково, деревня
 Немерзь, деревня
 Петрыкино, деревня
 Подмощье, деревня
 Следнево, деревня

Ссылки
 Сведения на сайте областной администрации

Примечания

Упразднённые муниципальные образования Дорогобужского района
Упразднённые сельские поселения Смоленской области
Сельские поселения, упразднённые в 2017 году


text:
Stora Lövsjön kan syfta på ett antal insjöar i Sverige:

Stora Lövsjön (Skepplanda socken, Västergötland), sjö i Ale kommun,
Stora Lövsjön (Stora Lundby socken, Västergötland), sjö i Lerums kommun,  (84,7 ha)
Stora Lövsjön (Floda socken, Dalarna), sjö i Gagnefs kommun och Vansbro kommun,  (2,51 km²)
Stora Lövsjön (Hedemora socken, Dalarna), sjö i Hedemora kommun,  (18,4 ha)

Se även
Lövsjön

Listor över Sveriges insjöar baserat på namn


text:
Верх-Теш — посёлок в Кемеровской области, входит в состав Калтанского городского округа.

История
В 2010 году в состав Калтанского городского округа Законом Кемеровской области из  Осинниковcкого городского округа  переданы посёлки Верх-Теш, Малиновка, Новый Пункт и село Сарбала

Ранее Верх-Теш входил в состав Кузедеевского сельсовета Новокузнецкого района.

География
Находится в лесной части Калтанского городского округа. Расположен в верхнем течении р. Теш, откуда и название посёлка.

 Географическое положение
Расстояние до

районного центра Новокузнецк: 45 км.

областного центра Кемерово: 225 км.
 Ближайшие населённые пункты
Кирпичный 1 км, Малиновка 5 км, Новый Пункт 6 км, Подстрелка 6 км, Карчагол 7 км, Подкорчияк 7 км, Сарбала 9 км, Колбинушка 11 км, Зелёный Луг 11 км, Тайлеп 12 км, Кузедеево 13 км, Подкатунь 13 км, Верхний Калтан 13 км, Юрково 14 км, Балластный Карьер 15 км, Усть-Тала 15 км, Курья 15 км, Осман 15 км, Гавриловка 15 км, Чёрный Калтан 16 км, Тельбес 16 км

Население

Инфраструктура
Лесная промышленность

Транспорт
Лесные дороги.

Примечания

Ссылки
Верх-Теш на Викимапии

Населённые пункты Калтанского городского округа


text:
Граф Шарль Франсуа́ Мари́ де Ремюза́ (13 марта 1797—6 июня 1875)  — французский политический деятель и писатель.

Биография
Сын Огюста Лорена де Ремюза () и Клер Элизабет де Ремюза, урождённой де Верженн (). Воспитанный в идеях либерального доктринерства, представители которого собирались в салоне его матери, он дебютировал в литературе небольшими трудами («De la procédure par jurés en matière criminelle», 1820; «Sur la responsabilité des ministres», 1820; «Sur les amendements à la loi d'élections»), где следовал направлению Гизо.

Писал также критические статьи в «Lycée français», перевел драмы Гёте и «De legibus» Цицерона. В качестве сотрудника «Globe» он был одним из подписавших протест против июльских ордонансов. Во время июльской монархии он заседал в палате депутатов, сначала примыкая к умеренным консерваторам и подавая голос за ограничение права ассоциаций и свободы печати (сентябрьские законы 1835 г.); позже он сблизился с левым центром и занял должность министра внутренних дел во втором кабинете Тьера (март-октябрь 1840). В этой должности он сделал палате предложение перевезти прах Наполеона в Париж.

Во время последней парламентской борьбы, предшествовавшей февральскому перевороту, Ремюза также шел рука об руку с Тьером и был намечен им как член министерства, образовать которое Тьер взялся в ночь на 24 февраля. В собраниях учредительном и законодательном Ремюза голосовал с приверженцами старого порядка. После переворота 1851 г. Ремюза подписал, вместе с другими депутатами, декрет о возбуждении судебного преследования против Луи-Наполеона и был вынужден, в силу декрета 9 января 1852 г., покинуть родину.

До падения империи он не принимал участия в политической жизни страны, хотя возвратился во Францию довольно скоро. Лишь в 1869 г., чувствуя поворот в общественном мнении, он основал в Тулузе оппозиционную газету «Le progrès liberal». Во время президентства Тьера Ремюза занимал (после Ж. Фавра) должность министра иностранных дел.

Труды
Главные труды Ремюза:
 «Essai de philosophie», «Abélard» (1845),
 «De la philosophie allemande» (1846),
 «Critiques et études littéraires» (1847),
 «Saint Anselme de Canterbury» (1853),
 «L'Angleterre au XVIII s.» (1856),
 «Bacon» (1857), «Channing» (1857),
 «Politique libérale» (1860),
 «Philosophie religieuse» (1864),
 «John Wesley et le méthodisme» (1870),
 «Lord Herbert de Cherbury» (1874),
 «Casimir Périer» (1874),
 «Histoire de la philosophie de l'Angleterre» (1875).
 После его смерти изданы «La Saint-Barthélemy» (1878) и его переписка (1883—1886).

Образ в кино
 «Хромой дьявол» (Франция, 1948) — актёр

Ссылки

Члены Французской академии
Министры внутренних дел Франции
Министры иностранных дел Франции
Члены Академии моральных и политических наук


text:
The 1892 Colorado Silver and Gold football team was an American football team that represented the University of Colorado as an independent during the 1892 college football season. The team has no head coach and compiled a record of 3–2, which marked the program's first winning season.

Schedule

References

Colorado
Colorado Buffaloes football seasons
Colorado Silver and Gold football


text:
Legendární klub SO36 je hudební klub na Oranienstrasse v blízkosti náměstí Heinrichplatz ve čtvrti Kreuzberg v Berlíně v Německu.

Jméno převzal z historického poštovního kódu této oblasti SO36, ve kterém SO znamená Südost (Jihovýchod). Čtvrť Kreuzberg byla historicky domovem punk rockového hnutí i jiných alternativních německých stylů.

SO36 se původně soustředil ve velké míře na punkovou hudbu a v 70. letech byl často navštěvován muzikanty, jakými byli Iggy Pop a David Bowie. V té době klub soupeřil s newyorským CBGB jako jedné z nejlepších scén nové vlny ve světě, nicméně na rozdíl od CBGB klub SO36 stojí dodnes a na berlínské hudební scéně zůstává místem, které prezentuje nové umělce, přičemž zůstává věrný své punkové minulosti.

Reference

Externí odkazy

Hudební kluby


text:
Zenona Bożena Mamontowicz-Łojek (ur. 22 grudnia 1937, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska historyk baletu, teatrolog i działaczka społeczna, prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej, założycielka Warszawskiej Rodziny Katyńskiej.

Życiorys
Pochodziła z niepełnej rodziny, córka Anny (po drugim mężu Kuć), miała brata Jerzego i siostrę Irenę. Była absolwentką Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie, tancerką Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego oraz scen operowych w stolicy i Łodzi. Na przełomie lat 50. i 60. występowała w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca "Mazowsze".

Od 1961 była żoną historyka Jerzego Łojka. W 1966 ukończyła studia na Uniwersytecie Warszawskim. Sześć lat później obroniła doktorat w Katedrze Dziejów Oświaty i Kultury UW na podstawie pracy Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym. Zajmowała się historią polskiego teatru i baletu oraz choreografią. Opublikowała prace: Szkoła artystyczno-teatralna Antoniego Tyzenhausa 1774–1785 (w: "Rozprawy z Dziejów Oświaty", 1968, Tom XI, 36–98) oraz François Gabriel Le Doux – baletmistrz i choreograf 1755-1823 (w: "Pamiętnik Teatralny", 1967, zeszyt 2, 212–229). W latach 1971–1974 kierowała zespołem baletowym Państwowego Teatru Muzycznego w Łodzi. Uzyskała tytuł doktorski za pracę na temat Tancerze króla Stanisława Augusta.

Po śmierci męża Jerzego w 1986, spełniając jego testament zaangażowała się na rzecz upamiętnienia zbrodni katyńskiej (w Katyniu został zamordowany jego ojciec, Leopold Łojek). Współzałożycielka Rodzin Katyńskich (w tym Warszawskiej Rodziny Katyńskiej w 1988, od 1991 jako Stowarzyszenie Rodzina Katyńska w Warszawie), Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, w 1993 była w Komitecie Organizacyjnym Federacji Rodzin Katyńskich, pierwsza przewodnicząca FRK. Była prezesem Polskiej Fundacji Katyńskiej. Była sekretarzem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, wydawała "Zeszyty Katyńskie".

W 1989 Bożena Mamontowicz-Łojek ustanowiła Nagrodę im. Jerzego Łojka (następnie finansowaną i po 5 latach wyłącznie zarządzaną przez Fundację im. Jerzego Łojka przy Instytucie Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku) przyznawaną "dla autorów prac o tematyce niepodległościowej i historycznej z zakresu wypełniania białych plam w historii".

Brała udział w życiu społecznym i politycznym, bez powodzenia ubiegała się o mandat senatorski z ramienia Zjednoczenia Polskiego w wyborach parlamentarnych 1993, uzyskując 49 677 głosów.

W 2001 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. 8 kwietnia 2008 Rada Polskiej Fundacji Katyńskiej nadała jej Medal Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. W 2008 została też odznaczona Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Zginęła 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. 16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

20 kwietnia 2010 została pochowana na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie w grobowcu rodziny Łojków (kwatera 251-1-29).

Wybrane publikacje
 Terpsychora i lekkie muzy. Taniec widowiskowy w Polsce w okresie międzywojennym, Kraków 1972.
 Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978.
 Działalność artystyczna i pedagogiczna Haliny Mancewiczówny, Gliwice 1992.
 Tancerze króla Stanisława Augusta 1774–1798: początki polskiego baletu,  Wydawnictwo RYTM, Warszawa 2005.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia
 Tancerze króla Stanisława Augusta 1774-1798: początki polskiego baletu, Wydawnictwo RYTM, Warszawa 2005 (nota biograficzna na okładce)
 Wykaz publikacji dostępnych w Bibliotece Narodowej
 Irena Turska, Almanach baletu polskiego 1945–1974, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1983, s. 44

Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego
Członkowie Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej
Historycy baletu
Nagrodzeni Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej
Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Odznaczeni Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Ofiary katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku
Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Polscy działacze społeczni
Polscy historycy teatru
Rodziny katyńskie
Teoretycy baletu
Urodzeni w 1937
Zmarli w 2010


text:
Le  est un plat japonais à base de porc pané et frit. Ton signifie « porc », et katsu est l'abréviation de l'anglais , provenant du français côtelette. Il est accompagné de , ainsi que de  et du karashi. On le sert souvent avec du riz et de la soupe miso.

Parmi les étudiants japonais, il existe la coutume de manger un tonkatsu avant un examen à cause d'un calembour avec le verbe japonais  qui signifie « gagner » ou bien « réussir ».

Il fut inventé dans les années 1930 et est devenu depuis l'un des plats les plus populaires au Japon.

Lorsqu'il est servi sur un bol de riz avec une petite quantité de sauce à base de sauce de soja à laquelle on mélange des légumes (oignons émincés en principe) et des œufs battus, on parle de katsudon.

Le tonkatsu servi sur l'assiette avec du riz et du curry est appelé katsukarē.

Ingrédients
 Filet ou entrecôte de porc
 Farine
 Œuf battu
 Panure

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Katsukarē, tonkatsu au curry et au riz
 Kushikatsu, brochette panée

Agemono
Cuisine japonaise
Friture
Spécialité à base de viande porcine


text:
Хошня-Абрамовска () — деревня в Билгорайском повяте Люблинского воеводства Польши. Входит в состав гмины Горай. По данным переписи 2011 года, в деревне проживало 89 человек.

География
Деревня расположена на юго-востоке Польши, к востоку от реки , на расстоянии приблизительно 21 километра к северу от города Билгорай, административного центра повята. Абсолютная высота — 301 метр над уровнем моря. К западу от населённого пункта проходит региональная автодорога .

История
По состоянию на 1882 год в деревне, являвшейся частью гмины Горай Замостского уезда, имелось 10 домов и проживало 69 человек. В период с 1975 по 1998 годы деревня входила в состав Замойского воеводства.

Примечания

Населённые пункты Билгорайского повета


text:
Biografia

Figlio di Francis Russell, VII duca di Bedford e di sua moglie, Anne Stanhope, William Russell venne educato al College di Eton ed al Christ Church di Oxford. Terminati gli studi decise come il padre e molti membri della sua famiglia di intraprendere la carriera politica, divenendo membro del parlamento per la circoscrizione elettorale di Tavistock, rimanendo in carica dal 1832 al 1841.
Nel 1861, alla morte di suo padre, ne ereditò i titoli e passò alla Camera dei Lord.

Morì nel 1872, all'età di 62, senza essersi mai sposato e senza eredi e venne sepolto nella Cappella Bedford della Chiesa di San Michele di Chenies, nel Buckinghamshire. I suoi titoli passarono a suo cugino, Francis Hastings Russell.

Ascendenza

Note

William Russell, VIII duca di Bedford
W
Studenti dell'Eton College


text:
Ramona Bachmann (born 25 December 1990) is a Swiss professional footballer who plays as a forward for Division 1 Féminine club Paris Saint-Germain and the Switzerland national team.

Bachmann, who is from Malters, moved to Sweden aged 16 and played for Umeå IK for four seasons from 2007 until 2011. She spent the 2010 season playing in the United States for Women's Professional Soccer (WPS) club Atlanta Beat. Ahead of the 2012 season she left Umeå and signed a contract with LdB FC Malmö. She went to German Allianz Frauen-Bundesliga club VfL Wolfsburg in the summer of 2015.

Since making her debut for the Switzerland women's national football team in June 2007, Bachmann has won over 50 caps. She made her reputation with Switzerland's youth national teams, playing at the 2006 and 2010 editions of the FIFA U-20 Women's World Cup and being named UEFA's Golden Player at the 2009 UEFA Women's Under-19 Championship. At senior level Bachmann helped Switzerland qualify for the FIFA Women's World Cup for the first time in 2015. A persistent back injury hampered Bachmann's progress during the early part of her career.

Club career
Starting her career in FC Malters before moving to SC Luwin, she then rejected offers from both Germany and USA to sign for Swedish club Umeå IK in Damallsvenskan at the age of 16 in 2007. Following Marta's departure from the club in 2009, Bachmann became a key player at Umeå. She was voted Swiss female Player of the Year in 2009.

In 2010, Bachmann joined new Women's Professional Soccer expansion team Atlanta Beat as their No. 1 pick in the 2009 WPS International Draft. After an injury-hit season in the professional WPS, and after her contract with the Atlanta Beat was not renewed, Bachmann rejected offers from Germany, England and the United States to return to Umeå for the 2011 season.

She was named the best player of the 2011 season, and subsequently moved to defending champion LdB Malmö. Playing alongside Marta, Mittag and others, she slowly turned into one of the best footballers in the world. She won the Damallsvenskan in her last season with LdB Malmö.

On 26 August 2015 it was announced that Bachmann had joined German side VfL Wolfsburg for a contract that will last until 2018. She was chosen Swiss Player of the Year for a second time in 2015. In December 2016, London-based FA WSL club Chelsea announced that Bachmann had agreed to join them when the transfer window opened the following month.

In 2018, on 5 May, Bachmann scored twice, including the winning goal, in the Women's FA Cup final against Arsenal, a game which ended 3–1 to Bachmann's team, Chelsea. She was named the Player of the Match by commentator Sue Smith.

On 3 July 2020, French club Paris Saint-Germain announced the signing of Bachmann on a two-year deal.

International career

Bachmann played for Switzerland in the 2006 and 2010 editions of the FIFA U-20 Women's World Cup. During the latter tournament she was hampered by a back injury. At the 2009 UEFA Women's Under-19 Championship in Belarus, Bachmann won the UEFA.com Golden Player award.

Bachmann made her debut for the Swiss senior team against Sweden in June 2007, while only being 16 years of age . In September 2010 Bachmann scored in Switzerland's 2011 FIFA Women's World Cup qualifying defeat against England, but was criticised for her play acting that led to the dismissal of England goalkeeper Rachel Brown. Bachmann admitted there was no foul and apologised for her actions, while Brown's red card was rescinded on appeal.

Bachmann was ruled out of the following play-offs against Denmark due to her persistent back pain.

Bachmann's biggest achievement so far was the qualification for the 2015 FIFA Women's World Cup, in Canada. Switzerland had never before qualified for a World Cup. After winning their home game against Malta, the team was sitting in front of the TV watching the game between Denmark and Iceland. If it ended in a draw, the Swiss would secure the group's victory. As said by herself: "When it ended in a draw and it was certain we had won the group, we started dancing on the tables."

During the World cup, Switzerland reached the round of 16, with Bachmann scoring three times, all in a 10–1 victory over hapless Ecuador. The Swiss were edged out by hosts Canada, due to one goal by Josée Bélanger, just after the half-time break. After the World Cup, there were multiple clubs interested in the 24-year-old Bachmann, and she chose VfL Wolfsburg.

International goals

Personal life
Bachmann came out as lesbian during the 2015 FIFA Women's World Cup in Canada. She was previously in a relationship with fellow Swiss national team footballer Alisha Lehmann, who moved to London to play for West Ham United. Their national team coach Martina Voss-Tecklenburg explained: "The situation is not exceptional in women's football".

Honours
Umeå IK
 Damallsvenskan: 2007, 2008
 Svenska Cupen: 2007
 Svenska Supercupen: 2007, 2008

FC Rosengård
 Damallsvenskan: 2013, 2014, 2015
 Svenska Supercupen: 2012, 2015

VfL Wolfsburg
 DFB-Pokal: 2015–16

Chelsea
 FA Women's Super League: 2017–18, 2019–20
 FA WSL Spring Series: 2017
 Women's FA Cup: 2017–18
 FA Women's League Cup: 2019–20

Paris Saint-Germain
 Division 1 Féminine: 2020–21
 Coupe de France féminine: 2021–22

References

External links

Profile at Swiss Football Association

1990 births
Living people
Women's association football forwards
Swiss women's footballers
Switzerland women's international footballers
Umeå IK players
Atlanta Beat (WPS) players
FC Rosengård players
VfL Wolfsburg (women) players
Chelsea F.C. Women players
Paris Saint-Germain Féminine players
Damallsvenskan players
Women's Super League players
Division 1 Féminine players
Expatriate women's footballers in Sweden
Expatriate women's soccer players in the United States
Expatriate women's footballers in Germany
Expatriate women's footballers in England
Expatriate women's footballers in France
Swiss expatriate sportspeople in Sweden
Swiss expatriate sportspeople in Germany
Swiss expatriate sportspeople in England
Lesbian sportswomen
LGBT association football players
Swiss LGBT sportspeople
2015 FIFA Women's World Cup players
FIFA Century Club
FC Luzern Frauen players
Women's Professional Soccer players
Sportspeople from the canton of Lucerne
UEFA Women's Euro 2022 players
UEFA Women's Euro 2017 players
Swiss expatriate women's footballers
Swiss expatriate sportspeople in France
Swiss expatriate sportspeople in the United States


text:
Едгар Кран () е естонски математик.

Биография
Роден е на 1 октомври 1894 година (по нов стил, 19 септември по стар стил) в община Лайс, област Йъгева. Семейството му принадлежи към малцинството на балтийските немци.

Кран получава висшето си образование в Университета в Тарту през 1918 година и защитава докторска степен през 1926 година в Гьотингенския университет под ръководството на Рихард Курант. Хабилитира се през 1928 година, отново в Университета в Тарту.

Независимо от Георг Фабер, Кран предлага доказателство на т.нар. Неравенство на Райли–Фабер–Кан, формулирано от британския физик и нобелов лауреат Джон Уилям Стрът, Лорд Райли.

Кран е работил в Естония, Германия, Вебикобритания и САЩ в различни области на чистата и приложната математика, измежду които:
 Диференциална геометрия
 Диференциални уравнения
 Теория на вероятностите
 Динамика на газовете
 Теория на еластичността

Умира през 1961 година в Роквил, Мериленд, САЩ.

Източници

Естонски учени
Балтийски немци
Математици (геометрия)
Математици (анализ)


text:
La maison Bruchsteiner (en hongrois : Bruchsteiner-ház) est un édifice situé dans le  de Budapest.

Monument historique dans le 7e arrondissement de Budapest


text:
Ovulidae är en familj av snäckor som beskrevs av Fleming 1822. Enligt Catalogue of Life ingår Ovulidae i ordningen Neotaenioglossa, klassen snäckor, fylumet blötdjur och riket djur, men enligt Dyntaxa är tillhörigheten istället ordningen Littorinimorpha, klassen snäckor, fylumet blötdjur och riket djur. Enligt Catalogue of Life omfattar familjen Ovulidae 47 arter.

Kladogram enligt Catalogue of Life och Dyntaxa:

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Snäckor
Ovulidae


text:
Al Green (* 13. April 1946 in Forrest City, Arkansas geboren als Albert Greene) ist ein amerikanischer Sänger und Prediger.

Biografie
Green begann seine Karriere als Sänger im Alter von neun Jahren als Mitglied der Gospelgruppe seines Vaters, den "Green Brothers". Anfang der 1960er Jahre gründete er zusammen mit Curtis Rogers und Palmer Jones die Gruppe "Al Green and the Creations". Die Creations benannten sich in "Soulmates" um und landeten mit dem Lied Back Up Train 1967 einen Hit.

Al Green traf 1969 auf den Produzenten von "Hi Records", Willie Mitchell. Mit ihm zusammen entstand Greens Hit Tired of Being Alone. Das Album Al Green Gets Next to You (1970) erreichte die Billboard-Charts. Das folgende Album Let's Stay Together von 1972 wurde ebenfalls ein riesiger Erfolg; der Titelsong erreichte Platz 1 der Billboard Hot 100. Noch im selben Jahr erschien das Album I'm Still in Love with You, gefolgt 1973 vom Album Call Me mit den Top-10-Singles Here I Am, Call Me und Sha-La-La – Make Me Happy. Al Green avancierte damit zum Superstar des Soul und Rhythm and Blues (R&B).

Privat musste Al Green 1974 einen Schicksalsschlag hinnehmen: Nachdem er ihren Heiratsantrag abgelehnt hatte, übergoss ihn seine damalige Freundin Mary Woodson mit heißer Grütze, während er in der Badewanne saß, und verbrannte ihm damit den halben Oberkörper; anschließend erschoss sie sich selbst. Unter dem Eindruck dieses Ereignisses gründete er die Kirche "Church of the Full Gospel Tabernacle" in Memphis und wurde dort Prediger. 1977 eröffnete der Sänger sein eigenes Studio "American Music". Die folgenden zwei Alben The Belle Album (1977) und Truth and Time (1978) produzierte er in Eigenregie. Der kommerzielle Erfolg wie bei den früheren Alben blieb jedoch aus.

Im Jahr 1979 fiel Al Green während eines Auftritts von der Bühne. Ernsthafte Verletzungen trug er nicht davon, was der Sänger als Zeichen Gottes deutete, worauf er sich ganz von der weltlichen Musik abwendete und sich auf Gospel sowie religiöse Popsongs und R&B-Nummern verlegte. The Lord Will Make a Way war das erste von zahlreichen Alben dieser Richtung.

Green kehrte Mitte der 1980er Jahre zu seinen musikalisch-weltlichen Wurzeln zurück und nahm mit Annie Lennox das Lied Put a Little Love in Your Heart für den Film Die Geister, die ich rief… auf. 1989 nahm er ein Duett mit Al B Sure auf: As Long as We're Together; im selben Jahr sang er den von Arthur Baker produzierten Erfolgstitel The Message Is Love. Das Album Don't Look Back von 1993 wurde ein großer Erfolg. 1994 wurde Green in die Rock and Roll Hall of Fame aufgenommen.

Er veröffentlichte 2003 zusammen mit seinem alten Erfolgsproduzenten Willie Mitchell das Album I Can't Stop. Das Werk wurde als grandioses Comeback gefeiert. 2004 wurde Al Green in die Songwriter Hall of Fame aufgenommen. The Belle Album erschien in der Liste The Wire's "100 Records That Set the World on Fire (While No One Was Listening)". Während all dieser Jahre predigte er in seiner Kirche in Memphis.

2014 wurde Green mit dem Kennedy-Preis ausgezeichnet. Der Rolling Stone listete Green auf Rang 66 der 100 größten Musiker sowie auf Rang 14 der 100 besten Sänger und auf Rang 38 der 100 besten Songwriter aller Zeiten.

Diskografie

Alben

Weitere Alben

Kompilationen

Weitere Kompilationen

EPs
 1973: Call Me
 1977: I Tried to Tell Myself

Singles

Weitere Singles

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Künstlerauszeichnungen
Grammy Awards
 1981: für Lord Will Make a Way als "Best Traditional Soul Gospel Album"
 1982: für Precious Lord als "Best Traditional Soul Gospel Album"
 1982: für Higher Plane als "Best Contemporary Soul Gospel Album"
 1983: für I'll Rise Again als "Best Soul Gospel Performance, Male – Singles, Albums or Tracks"
 1984: für Sailin' on the Sea of Your Love als "Best Soul Gospel Performance by a Duo, Group, Choir or Chorus – Singles, Albums or Tracks"
 1986: für Going Away als "Best Soul Gospel Performance, Male – Singles, Albums or Tracks"
 1987: für Everything's Gonna Be Alright als "Best Soul Gospel Performance, Male – Singles, Albums or Tracks"
 1989: für As Long as We're Together als "Best Soul Gospel Performance, Male – Singles, Albums or Tracks"
 1994: für Funny How Time Slips Away als "Best Pop Collaboration with Vocals"
 2008: für You've Got the Love I Need als "Best Traditional R&B Vocal Performance"
 2008: für Stay with Me (By the Sea) als "Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocals"

Quellen

Weblinks

 Offizielle Website

Gospel-Sänger
Gospel-Musiker
Soulmusiker
Musiker (Vereinigte Staaten)
Grammy-Preisträger
Mitglied der Rock and Roll Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1946
Mann


text:
Giffers (fr. Chevrilles, gsw. Güffersch, frp. Tsevrilye) – gmina (fr. commune; niem. Gemeinde) w Szwajcarii, w kantonie Fryburg, w okręgu Sense.

Demografia
W Giffers mieszkają 1 664 osoby. W 2020 roku 10% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią.

Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 178.

Przypisy

Miejscowości w Szwajcarii
Gminy w kantonie Fryburg
Okręg Sense


text:
Jan Preisler (* 17. Februar 1872 in Königshof, Österreich-Ungarn; † 27. April 1918 in Prag) war ein tschechischer Maler und Grafiker.

Leben
Jan Preislers Vater wohnte mit der Familie in Popowitz, einem Ortsteil von Königshof und arbeitete als Eisengießer in Königshof. Nach dem Besuch der Stadtschule in Karlshütten und darauf der Bürgerschule in Beraun studierte er ab 1887 an der Prager Kunstgewerbeschule bei František Ženíšek (en) dekorative Malerei. Er teilte sich ein Atelier mit Karel Špillar. Ab 1894 war Preisler im Prager Kunstverein Mánes aktiv und arbeitete an der Vereinszeitschrift Volné směry mit. In den Jahren 1908, 1910, 1916 und 1918 war er Vorsitzender des Kunstvereins.

Mit seinem Freund Antonín Hudeček unternahm Preisler 1902 eine Studienreise nach Italien. Auf der Rückreise begegnete er in Wien Auguste Rodin. 1903 wurde er an der Prager Kunstgewerbeschule Honorardozent im Fach Aktmalerei. Auch durch Preislers Engagement wurde 1905 Edvard Munchs Ausstellung in Prag ein Erfolg. 1906 war er in Paris vom Werk Paul Gauguins beeindruckt. Ab 1908 arbeitete Preisler in der Gruppe "Osma" ("Die Acht") vor allem mit Bohumil Kubišta, Vincenc Beneš und Zdeněk Kratochvíl (cs) zusammen. Im März 1909 besuchte der Bildhauer Émile-Antoine Bourdelle Preisler in seinem Prager Atelier. In den Jahren 1913 bis 1918 wirkte Preisler als Professor an der Prager Akademie der Bildenden Künste. Einer seiner Schüler war Josef Šíma.

Jan Preisler heiratete 1914 Božena Pallas, die einer Prager Handwerkerfamilie entstammte. Das Paar bekam einen Sohn und eine Tochter – Jan und Božena.

Preisler starb an einer Lungenentzündung. Er wurde auf dem Königshofer Friedhof beigesetzt.

Stil
Preisler orientierte sich zunächst an der Neuromantik, wandte sich aber darauf dem Symbolismus zu. Gegen Ende der 1890er Jahre nahm er sich Puvis de Chavannes, Hans von Marées, Fernand Khnopff, Franz von Stuck und Arnold Böcklin zum Maßstab. Als Buchgestalter richtete er sich nach dem Jugendstil à la Alfons Mucha und Vojtěch Preissig. Er ließ sich auch von Dichtern und Schriftstellern wie Antonín Sova, Mark Twain, Karel Hlaváček, Julius Zeyer, Vitezslav Nezval sowie Komponisten wie Josef Suk und Otakar Ostrčil inspirieren.

Bei der malerischen Ausgestaltung von Gebäuden des Prager Jugendstils schuf Preisler mehrere Werke – so zum Beispiel 1900 ein Triptychon für das das Peterka-Haus am Wenzelsplatz und 1910 bis 1912 für das Prager Gemeindehaus neben dem Pulverturm.

Literatur

Weblinks

 Bilder bei artnet
 Bilder auf webumenia.sk

Anmerkungen

Maler (Prag)
Grafiker (Prag)
Hochschullehrer (Akademie der Bildenden Künste, Prag)
Tscheche
Tschechoslowake
Geboren 1872
Gestorben 1918
Mann


text:
Раскрепованный ордер, раскреповка (от «крепить, укреплять») — способ конструктивного, но чаще зрительного, пластического усиления элементов ордерной композиции здания. Так, вертикальные выступы стены, контрфорсы, несмотря на их важную конструктивную функцию, в композиционном отношении являются элементами раскреповки. Такую же роль могут играть колонны, лопатки, пилястры, лизены, пилоны. В архитектуре Древнего Рима в связи с декоративным использованием ордерных элементов (одно из основных отличий древнеримской архитектуры от древнегреческой) сложился приём отступа колонны, поднятой на пьедестал, от плоскости стены. В связи с этим возникала раскреповка — ступенчатый излом подиума внизу и антаблемента (архитрава, фриза и карниза) в верхней части постройки. Римляне называли её крепидулой (от  — башмачок).

Чередование заглублённых и выступающих частей обогащает пластику стены, придаёт ей напряжённую ритмику. Это обстоятельство объясняет широкое и многообразное использование раскрепованного ордера в постройках стиля барокко. В архитектуре барокко раскрепованный антаблемент, как и разорванный фронтон, сочетается с группированием колонн, собиранием их в пучки на выступающих ризалитах или на углах зданий (приём, характерный для творчества Ф. Б. Растрелли). Всё вместе образует так называемое «волнение стен», зрительное усиление. В итальянской архитектуре такие приёмы называют  ().

Примечания

Ссылки

 Раскрепованный ордер // Информационный портал «Гильдия Зодчих».

Архитектурные ордера
Архитектурные элементы


text:
Richard Overton Hunziker (6 July 1916 – 29 May 1971) was a decorated World War II fighter pilot and later United States Air Force major general.  He played a significant role in the Cold War and commanded operations at Project Crested Ice.

Early life and career
Richard Hunziker was born to Eugene Phillip ("E.P.") Hunziker Sr. and Jane Hunziker, along with siblings Joanne ("Jody") Burns, Eugene Phillip Jr., and Frank P.  Their father owned and operated Hunziker Construction Co. Richard graduated from Tucson High School in 1935 and from the University of Arizona in 1948, receiving the UA Alumni Military Service Award in 1969. Richard married Margaret Bailard, also a University of Arizona alumna.

U.S. Air Force

World War II

Hunziker enlisted on 6 Jan 1942 in the Army Air Forces and received his commission at Moore Field as second lieutenant and pilot's wings later that year. During World War II, he flew 203 combat missions as a P-40 Warhawk and P-47 Thunderbolt  pilot with the 65th Fighter Squadron, part of the 57th Fighter Group, over Africa, Italy, Sicily, Malta, and Corsica.  On Palm Sunday, 18 Apr 1943, Second Lieutenant Hunziker was a rookie on his second combat mission, flying the P-40F 'No 61' as wingman for his squadron commander over North Africa.  Hunziker became separated from his commander but shot down his first plane, a Junkers Ju 52. On 12 Jan 44, Hunziker claimed another kill, a Messerschmitt Bf 109.  Hunziker was a jet rated pilot with more than 6,800 flying hours and held the senior missileman badge.  In May–June, 1944, Captain Hunziker commanded the 65th Fighter Squadron, stationed at Alto airfield, Corsica, and then became the 57th FG operations officer.

Cold War

After the war, Hunziker commanded fighter and bomber groups and then wings. In June 1948, he was assigned to U.S. Air Forces in Europe as a squadron commander and deputy commander, 36th Fighter Group, and commander of the 86th Fighter Group in Germany. From 6 Mar-18 Oct 1951, Col. Hunziker commanded the 86th Fighter-Bomber Group (assigned to the 86th Fighter Wing) stationed for at least part of the time at Giebelstadt AB, Germany.  In November 1951, Hunziker was assigned to the Strategic Air Command (SAC) as director of operations, 42nd Air Division, Bergstrom AFB, Texas.  From 4 Aug 1952 to 22 Apr 1954, Col. Hunziker commanded the 12th Fighter-Escort Wing (renamed the 12 Strategic Fighter Wing during Hunziker's command).  During this period, the 12th provided fighter escort and air defense for SAC bomber forces, was stationed at Bergstrom AFB but was deployed at Misawa AB, Japan, 15 May-10 Aug 1953.  In May 1954, Col. Hunziker assumed command of the 506th Strategic Fighter Wing at Dow AFB, Maine and transferred the wing to Tinker AFB, Oklahoma on 20 March 1955.

Hunziker graduated from the National War College in 1958 and became director of material for the SAC's Second Air Force at Barksdale AFB, Louisiana.  In July 1960, Col. Hunziker assumed command of the 21st Air Division at Forbes AFB, Kansas and then the 821st Strategic Aerospace Division at Ellsworth AFB, SD.  From Aug 1962 to Jan 1965, Brigadier General Hunziker was deputy commander of the 1st Strategic Aerospace Division at Vandenberg AFB, California.  In January 1965, he resumed command of the 821st Strategic Aerospace Division, Ellsworth AFB and was named deputy director of operations at SAC.  In July 1965, General Hunziker was assigned to SAC headquarters at Offutt AFB, Nebraska and was named deputy chief of staff for material in Oct 1966. On April 21, 1966, the U.S. Senate confirmed Hunziker's promotion to Major General. He was named deputy inspector general for inspection and safety with headquarters at Norton AFB in May 1968.

General Hunziker is perhaps best known publicly for directing Project Crested Ice, recovering four nuclear weapons lost during a 1968 B-52 crash in Greenland, and attempting to remediate the surrounding area.  He was awarded the Distinguished Service Medal for this effort.

Personal life
Richard and Margaret Hunziker had two sons, John Richard Hunziker and Russell Lawrence Hunziker.

Retirement
General Hunziker retired on 1 Sep 1969 at the former Norton Air Force Base, San Bernardino County, California.  On 29 May 1971, Hunziker was flying his Cessna 182, returning Margaret and him from Calexico to Santa Barbara, when the small plane crashed on Tapa Mountain, near Hines Peak in the Topatopa Mountains.  Both Richard and Margaret were killed.  The plane remains intact and undisturbed at the crash site.

Notes

External sources
 National Archives Identifier: 3955; Local Identifier: 18-CS-1422; Record Group 18: Records of the Army Air Forces, ca. 1902 - 1964; ARC Identifier: 3955; NAIL Control Number: NWDNM(m)-18-CS-1422. Reel 4: silent. For complete history of the 67th Fighter Group consult caption sheet. Location is Corsica, 29 April 1944. Segment 19: CU Capt Richard O Hunziker as he climbs into cockpit of P-47, crew chief assisting him with parachute.

1916 births
1971 deaths
United States Army Air Forces pilots of World War II
United States Army Air Forces officers
United States Air Force generals
Recipients of the Croix de Guerre (France)
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Recipients of the Silver Star
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Air Medal
Aviators killed in aviation accidents or incidents in the United States
University of Arizona alumni
National War College alumni
Victims of aviation accidents or incidents in 1971
Tucson High School alumni


text:
El North American F-82 Twin Mustang fue un avión de combate, fabricado por el constructor aeronáutico estadounidense North American Aviation a mediados de la década de 1940, siendo un diseño derivado del caza P-51 Mustang. El Twin Mustang fue el último avión de combate con motor a pistón que entró en servicio en la Fuerza Aérea de los Estados Unidos. Fue concebido para realizar misiones como caza de escolta de largo alcance durante la Segunda Guerra Mundial en el frente del Pacífico, ya que requería un alcance mayor que en el frente europeo. Sin embargo, la guerra finalizó antes de que las primeras unidades del lote de producción fuesen operativas, por lo que durante la posguerra, su rol cambió por el de caza nocturno. Las versiones del F-82 equipadas con radar fueron empleadas de modo extenso por el Mando de Defensa Aérea, como reemplazo del caza nocturno P-61 Black Widow.

Diseño y desarrollo

El P-51 Mustang había demostrado su excelente radio de acción, escoltando desde Gran Bretaña las formaciones de bombarderos hasta objetivos realmente lejanos en el corazón del Reich, Checoslovaquia, norte de Italia y Polonia; sin embargo, en el teatro del Pacífico se requería un alcance mucho mayor. Esta necesidad llevó al desarrollo del prototipo North American XP-82 Twin Mustang, que unía dos cazas P-51, eliminando un ala de estribor, una de babor y los estabilizadores de ambos aparatos; estas dos células se casaban mediante una sección central alar de cuerda paralela y un nuevo estabilizador común entre las dos derivas, con su correspondiente timón de profundidad. El nuevo tren de aterrizaje comprendía un aterrizador principal en cada fuselaje. La evaluación de tres prototipos indujo a las USAAF a encargar 500 cazas P-82B, de los que sólo se habían construido 20 cuando acabó la guerra. Dos ejemplares fueron convertidos en cazas nocturnos con las designaciones P-82C y P-82D, con radares SCR-720 y APS-4, respectivamente. En 1946, las USAAF firmaron un nuevo contrato por 250 P-82, que comprendía 100 cazas de escolta P-82E y 150 cazas nocturnos P-82F (100 unidades con radar APS-4) y P-82G (50 con radar SCR-20). Todas las variantes comprendidas entre las B y G fueron redenominadas F-82 en 1948; la última versión puesta en servicio fue la F-82H, una variante de invierno del F-82F/G que fue desplegada en Alaska.

Durante la Guerra de Corea, los F-82, desde sus bases en el Japón, fueron los primeros aviones de la USAF en entrar en combate durante la contienda. Los tres primeros aviones derribados de la Fuerza Aérea de Corea del Norte fueron abatidos por F-82 de los Estados Unidos, siendo el primero un Yak-11 a manos del 68º Escuadrón de Caza de la USAF, en 1950.

Variantes

 NA-123
 Diseño de Desarrollo Básico. El diseño NA-123 fue presentado por North American Aircraft a las USAAF en febrero de 1944. El diseño para el nuevo avión era de un caza de largo alcance para penetrar en profundidad en territorio enemigo. Su tarea inmediata sería escoltar los bombarderos B-29 Superfortress usados en el Teatro de Operaciones del Pacífico contra Japón. Las USAAF lo aprobaron de inmediato. Un contrato para construir y probar cuatro aviones XP-82 experimentales (designación P-82) dio paso en el mismo mes a una orden por 500 modelos de producción.
 XP-82/XP-82A
 Prototipo. Las USAAF aceptaron el primer XP-82 (NA-120) en agosto de 1945 y un segundo en septiembre. Ambos estaban equipados con motores Packard Merlin V-1650-23 y −25. El tercer avión experimental, designado XP-82A, tenía dos motores Allison V-1710-119. Fue aceptado en octubre de 1945. No hay evidencia de que el XP-82A volase realmente, debido a problemas con los motores Allison. El cuarto prototipo XP-82A (44-83889) fue cancelado.
 P-82B
 Planeada versión de producción (NA-123). Con el final de la Segunda guerra Mundial, los planes de producción fueron recortados significativamente. En contra de los 500 P-82B inicialmente planeados, la contratación general fue finalizada el 7 de diciembre de 1945 con 270 P-82. Estaban ya incluidos 20 P-82B en la orden y fueron destinados a pruebas como P-82Z. Las USAAF aceptaron todos los P-82Z en el año fiscal de 1947. Dos aviones fueron aceptados en enero de 1946, cuatro en febrero de 1947, y 13 en marzo de 1947. Por diciembre de 1949, no había ningún P-82B (por entonces redesignados F-82B) en el inventario de la Fuerza Aérea. Estos P-82B eran básicamente similares al XP-82, pero se diferenciaban en que tenían provisión para instalarles soportes subalares.

 P-82C
 Versión de caza nocturno. Un P-82B (44-65169), modificado a finales de 1946 para realizar pruebas como interceptor nocturno. El P-82C presentaba una nueva góndola (bajo la sección alar central) albergando el radar SCR-720. El SCR-720 era la misma instalación de radar que se llevaba a bordo del Northrop P-61 Black Widow, un avión considerablemente mayor. La cabina de la derecha se convirtió en el puesto del operador de radar. La versión de producción fue designada P-82G.
 P-82D
 Versión de caza nocturna. Otro P-82B (44-65170) modificado con un radar diferente, el APS-4. El APS-4 era mucho más pequeño que el SCR-720, y operaba en la banda de 3 cm. Al igual que el P-82C, la cabina de la derecha se convirtió en el puesto del operador de radar. La versión de producción fue designada P-82F.

 F-82E
 Versión de caza de escolta (NA-144). El F-82E siguió al F-82B, al que se parecía mucho. Estaban equipado con dos motores de rotación contraria y refrigeración por líquido Allison V-1710-143 y V-1710-145. Los primeros cuatro F-82E fueron redesignados como F-82A y fueron destinados a pruebas de motores. Tras retrasos en la producción debidos a problemas de motores y pruebas adicionales, los F-82E entraron en servicio operacional en mayo de 1948. La Fuerza Aérea aceptó 72 F-82E en el año fiscal de 1948 (entre enero y junio de 1948), y 24 en el año fiscal de 1949 (22 en julio de 1948, uno en octubre, y uno en diciembre).
 F-82F/G/H
 Versiones de caza nocturna. Una góndola por debajo del ala central que albergaba el equipo de radar (AN/APG-28 del F-82F (NA-149) y SCR-720C18 del F-82G (NA-150)); piloto automático; y un operador de radar reemplazando al segundo piloto. Cuando fue añadido el equipo invernal en los F o G, se convirtió en el F-82H. Entró en servicio operacional en septiembre de 1948. Un F-82G fue aceptado en el año fiscal de 1948 (febrero de 1948), todos los demás F-82 (modelos F, G y H) en el año fiscal de 1949. El último F-82G y seis F-82H de equipo invernal fueron recibidos en marzo de 1949.

Operadores

 Fuerzas Aéreas del Ejército de los Estados Unidos
 Fuerza Aérea de los Estados Unidos

Especificaciones (F-82G)

Aeronaves relacionadas

Véase también

 Anexo:Aeronaves de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos (históricas y actuales)

Referencias

Enlaces externos

 F-82 Twin Mustang.
 North American F-82 Twin Mustang.
 Appeals Court: Historic Plane To Be Returned.

120
Aeronaves de ala baja
Aeronaves de doble fuselaje
Aviones tractores bimotores
Cazas de Estados Unidos de los años 1940
North American P-51 Mustang
Vehículos de la Guerra de Corea
Aeronaves de primer vuelo en 1945


text:
Long Street Church is a historic Presbyterian church located near Fayetteville in Hoke County, North Carolina. It was built in 1850, and is a two-story rectangular frame building five bays wide and three deep.  It is set on fieldstone and concrete foundation piers and has a hip roof. The front facade features a full height porch and Palladian window in the Classical Revival style.  In 1921 the United States Government purchased the church and six acres of land as part of the Fort Bragg Military Reservation.

It was listed on the National Register of Historic Places in 1974.

References

Churches in Fayetteville, North Carolina
Presbyterian churches in North Carolina
Churches on the National Register of Historic Places in North Carolina
Neoclassical architecture in North Carolina
Churches completed in 1850
19th-century churches in the United States
Buildings and structures in Hoke County, North Carolina
National Register of Historic Places in Hoke County, North Carolina
Neoclassical church buildings in the United States


text:
Worth is an unincorporated community in McDowell County, West Virginia, United States. Worth is  east of Northfork.

The community was named after Worth Kilpatrick, a coal mining official.

References

Unincorporated communities in McDowell County, West Virginia
Unincorporated communities in West Virginia


text:
Dejanska zmota je pravni izraz, ki je v Kazenskem zakoniku Republike Slovenije opredeljen v 20. členu kot:

 Ni kazensko odgovoren storilec, ki se ob storitvi kaznivega dejanja ni zavedal kakšnega njegovega z zakonom določenega znaka; ali je zmotno mislil, da so podane okoliščine, v katerih bi bilo to dejanje dopustno, če bi bile zares podane.
 Če je bil storilec v zmoti zaradi malomarnosti, je kazensko odgovoren za kaznivo dejanje, storjeno iz malomarnosti, če zakon tudi za takšno dejanje določa kazensko odgovornost.

Glej tudi
 pravna zmota

Kazensko pravo


text:
Alfred Ritscher (* 23. Mai  1879 in Lauterberg; † 30. März 1963 in Hamburg) war ein deutscher Kapitän und Polarforscher.

Leben
1897 machte Alfred Ritscher seine erste Reise als Schiffsjunge auf dem Bremer Vollschiff "Emilie". 1903 bestand er sein Steuermannsexamen und erwarb 1907 sein Kapitänspatent. Anfang 1912 erhielt Ritscher eine Stelle Reichsmarineamt.

Im August 1912 wurde Alfred Ritscher Schiffsführer des Motorkutter "Herzog Ernst", der die Deutschen Arktischen Expedition von 1912 bis 1913, unter der Leitung von Herbert Schröder-Stranz von Tromsø aus durch die Nordostpassage nach Spitzbergen verbringen sollte.

Schröder-Stranz hatte dazu auch die Lufterkundung der Expedition durchgeführt und erwarb dafür das Patent als Flugzeugführer. Bei dem Versuch der Durchquerung von Nordostland im Spitzbergen-Archipel scheiterte die Expedition von Schröder-Stranz, da die Ausrüstung der Mannschaft schlecht war, die Wetterveränderungen falsch eingeschätzt wurden und man viel zu spät im Jahr gestartet war. Ritscher gelang es, in einem Alleinmarsch über 210 km in siebeneinhalb Tagen die Siedlung Longyearbyen zu erreichen. Die Suchexpeditionen, die auf seine Meldung über die Schröder-Stranz-Expedition erfolgte, konnten sechs der insgesamt 14 noch vermissten Expeditionsteilnehmer retten.

Im Ersten Weltkrieg stellte Ritscher zwei Marine-Feldflieger-Abteilungen zur Unterstützung der Marine-Einheiten in Flandern auf. Nach dem Krieg war er als selbständiger Kaufmann und 1925 als Spezialist für Luftnavigation bei der Lufthansa tätig. Im Jahr 1931 war er Kapitän auf großer Fahrt.

Alfred Ritscher ließ sich 1934 von seiner jüdischen Frau, der Malerin  Susanne Ritscher geb. Loewenthal scheiden, um die im Kriegsministerium angestrebte Karriere nicht zu gefährden. Er ging eine zweite Ehe ein und wurde erneut Vater. Der Kontakt zu seinen Kindern aus erster Ehe, auch zu Wolf Ritscher, wurde nie mehr aufgebaut.

Er wurde 1934 Regierungsrat im Oberkommando der Kriegsmarine. 1938 wurde er Expeditionsleiter der Deutschen Antarktischen Expedition 1938/39 mit dem Auftrag, einen Stützpunkt für die deutsche Walfangflotte im Südpolarmeer einzurichten und die dafür notwendige Lufterkundung und Landnahme der Antarktis durchzuführen. Bei dieser Expedition wurde ein Gelände von etwa 600.000 km² mit zwei Flugbooten vom Typ Dornier Do J II überflogen, die vom Dampfkatapult des Expeditionsschiffs Schwabenland aus starteten. Mit Reihenbildkameras wurden etwa 11.000 detaillierte Luftaufnahmen gemacht.

Alfred Ritscher bereitete eine weitere Expedition mit verbesserten leichteren Flugzeugen auf Kufen vor, die wegen des Ausbruchs des Zweiten Weltkrieges jedoch nicht durchgeführt wurde.

Nach dem Zweiten Weltkrieg im Jahr 1951 wirkte Ritscher weiter als erster Vorsitzender der "Vereinigung zur Förderung des Archivs für Polarforschung e. V.", die 1959 in Deutsche Gesellschaft für Polarforschung e.V. umbenannt wurde.

Auszeichnungen
 1959: Großes Bundesverdienstkreuz
 1959: Silberne Kirchenpauer-Medaille der Geographischen Gesellschaft in Hamburg
 Der Ritschergipfel und das Ritscherhochland in Ostantarktika sowie der Ritscher-Canyon im Südpolarmeer wurden nach ihm benannt.

Werke
 Vorbericht über die Deutsche Antarktische Expedition 1938/39. - Ann. Hydrogr. u. Marit. Meteorol. 67, August-Beiheft. Darin: Übersichtstafel von dem Arbeitsgebiet der Deutschen Antarktischen Expedition 1938–39: Neuschwabenland: 1:1.500.000 - 1. Ausgabe Mai/Juni 1939.
 Deutsche Antarktische Expedition 1938/39 mit dem Flugzeugstützpunkt der Lufthansa A.G. M.S. "Schwabenlan". - 1. Band, Wissenschaftliche und fliegerische Erlebnisse, Koehler & Amelang; Leipzig 1942.
 Deutsche Antarktische Expedition 1938/39 mit dem Flugzeugstützpunkt der Lufthansa A.G. M.S. "Schwabenland". - 2. Band, Wissenschaftliche Ergebnisse. Geographisch-Kartographische Anstalt "Mundus"; Hamburg 1954–58.

Literatur
 Christine Reinke-Kunze: Aufbruch in die weiße Wildnis - Die Geschichte der deutschen Polarforschung. Ernst Kabel Verlag Hamburg 1992. ISBN 3-8225-0192-1.
 Jani Pietsch: Ich besaß einen Garten in Schöneiche bei Berlin. Das verwaltete Verschwinden jüdischer Nachbarn und ihre schwierige Rückkehr, Campus Verlag, Frankfurt 2006, ISBN 978-3-593-38027-8.

Weblinks

Einzelnachweise

Kapitän
Militärpilot (Kaiserliche Marine)
Polarforscher (Arktis)
Polarforscher (Antarktis)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Person (Lufthansa)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Militärperson der Luftstreitkräfte (Deutsches Kaiserreich)
Militärperson (Kriegsmarine der Wehrmacht)
Deutscher
Geboren 1879
Gestorben 1963
Mann


text:
Bart van den Berg (* 25. Juli 1993 in Alphen aan den Rijn) ist ein ehemaliger niederländischer Tennisspieler.

Karriere
Van den Berg spielte fast ausschließlich auf der ITF Future Tour, wo er seit 2015 an Turnieren teilnahm.
2016 kam er in Rotterdam bei den ABN AMRO World Tennis Tournament durch eine Wildcard zu seinem Debüt im Doppel auf der ATP World Tour. Er verlor diese Partie mit Jesse Huta Galung gegen Ivan Dodig und Marcelo Melo mit 2:6, 5:7. Es blieb sein einziger Einsatz auf diesem Niveau. 2019 spielte er letztmals regelmäßig Future-Turniere. 2021 kehrte er für sein Challenger-Debüt zurück und erreichte in Amersfoort das Halbfinale der Doppelkonkurrenz, die ihn bis Platz 831 in der Tennisweltrangliste führte, sein Karrierehoch. Es war sein letztes Turnier.

Weblinks

Tennisspieler (Niederlande)
Niederländer
Geboren 1993
Mann


text:
Wolha Mikałajeuna Hałubowicz (; ur. 20 czerwca 1956) – białoruska polityk, w latach 1990–1995 deputowana do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; członkini Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej partii Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front), o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym.

Życiorys
Ukończyła Białoruski Uniwersytet Państwowy. W 1990 roku została deputowaną ludową do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji z Traktarazawodskiego Okręgu Wyborczego Nr 24 miasta Mińska. Wiceprzewodnicząca Komisji Rady Najwyższej ds. Kobiet, Ochrony Rodziny, Macierzyństwa i Dzieciństwa. Członkini Czasowej Komisji ds. Oceny Działalności Członków Państwowego Komitetu Stanu Wyjątkowego i Popierających Ich Tworów Społeczno-Politycznych, Organów Władzy Państwowej i Zarządzania, Urzędników i Obywateli (1991 r.). Brała udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi. Współautorka Koncepcji Przejścia Białoruskiej SRR na Gospodarkę Rynkową (jesień 1990 roku) i szeregu projektów ustaw.

W 2010 roku Zianon Pazniak opisał w swoich wspomnieniach Wolhę Hałubowicz z początku lat 90. następująco:

Obecnie Wolha Hałubowicz mieszka poza granicami Białorusi.

Przypisy

Bibliografia

Absolwenci Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego
Członkowie Białoruskiego Frontu Ludowego
Deputowani do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji
Urodzeni w 1956