text:
Katanga (Frans: État du Katanga) was een staat in Afrika die uitgeroepen werd op 11 juli 1960. Hiermee scheidde de staat zich af van het nieuw gevormde Congo-Kinshasa, die ontstaan was na de onafhankelijkheid van België. Moïse Tshombe werd de eerste en enige president. De onafhankelijkheid van Katanga eindigde in januari 1963, toen troepen van de ONUC Kolwezi innamen.

Start van de afscheiding

Kort na de Congolese onafhankelijkheid ontstond er onrust in het land, mede door de muiterij van de Force Publique. België zond daarop troepen naar de voormalige kolonie, ogenschijnlijk om Belgische onderdanen te beschermen en evacueren. In de provincie Katanga arriveerden Belgische troepen onder leiding van commandant Guy Weber in de ochtend van 10 juli op de Luchthaven van Luano (Elisabethville). Een dag later riep Katangees provinciegouverneur Moïse Tshombe de onafhankelijkheid van Katanga uit, wellicht zonder bijstand van de Belgische autoriteiten. De onafhankelijkheidsverklaring toont echter de wens van de Katangese politici om intensief samen te werken met de voormalige kolonisator:

Tshombe had goede relaties met Belgische industriebedrijven die de rijke koper-, goud- en uraniummijnen exploiteerden. Union Minière du Haut-Katanga, het latere Umicore, was een Anglo-Belgisch bedrijf dat het grootste deel van de koperproductie in Katanga beheerde en steunde het regime van Tshombe, zowel financieel als militair. Katanga was een van de rijkste en meest ontwikkelde provincies van Belgisch-Congo en met de afscheiding van Katanga zou de nieuwe republiek Congo een belangrijk gebied verliezen. De Congolese regering vond dat dit een poging was om een Belgische marionettenstaat te creëren, die ze verder zouden kunnen uitbuiten.

Belgen hielpen om de Katangese staat verder uit te bouwen: Guy Weber werd een van Tshombe's adviseurs, Jean-Marie Crèvecœur werd het hoofd van het Katangese leger, de zogenaamde Katangese gendarmerie. Een Belgische missie voor technische bijstand onder leiding van Harold d'Aspremont Lynden werd opgericht op het einde van juli in Elisabethstad onder de naam Mistebel. deze missie zorgde niet enkel voor de opleiding van de gendarmerie, maar ook voor militair materieel dat achtergelaten was door de Force Publique in Kamina en andere plaatsen. Een andere Belg die belangrijk was in de begindagen van het onafhankelijke Katanga was Robert Rothschild, voormalige kabinetschef van Minister van Buitenlandse Zaken Paul-Henri Spaak.

Verloop van de afscheiding
Op 14 juli 1960 stemde de VN-Veiligheidsraad voor Resolutie 143. Deze resolutie riep België op om hun militairen terug te trekken uit Congo en een VN-troepenmacht in het land te installeren, de ONUC. Het mandaat van de missie voorzag echter geen inmenging in interne Congolese conflicten, inclusief de Katangese secessie. Latere resoluties gaven de missie steeds meer slagkracht, bijvoorbeeld Resolutie 161 die na de bekendmaking van de moord op Lumumba werd goedgekeurd en het gebruik van geweld toestond om burgeroorlog af te wenden.

Intussen kon het Katangese leger zich uitbouwen dankzij buitenlandse huurlingen en adviseurs. Een kleine luchtmacht, de Force aérienne katangaise of AVIKAT, werd ook opgericht. In eerste instantie werden Belgen gerekruteerd. In september 1960 werd de Regering-G. Eyskens III herschikt om een meer pro-Katangese politiek te kunnen voeren. D'Aspremont Lynden werd zo bijvoorbeeld Minister van Afrikaanse Zaken. De Katangese autoriteiten verloren nadien meer en meer Belgische steun, die steeds officieus was aangezien geen enkel land, inclusief België, ooit de Katangese onafhankelijkheid erkende. Na de moord op Lumumba, en zeker na het aantreden van de Regering-Lefèvre met Spaak als Minister van Buitenlandse Zaken in april 1961, verloor Katanga de Belgische steun en werden andere landen als Frankrijk belangrijker, onder andere voor de rekrutering van huurlingen.

Niemba-hinderlaag

Zweden en Ierland leidden de ONUC-manschappen. Op 8 november 1960 werd een Iers peloton aangevallen door Luba-militieleden in Niemba, Noord-Katanga. Deze Luba streden echter tegen het Katangese regime, dat gedomineerd werd door Zuid-Katangese en vooral Lunda als Tshombe. Toen de soldaten van het 33e bataljon van het Ierse leger aan de brug over de Luweyeye-rivier aankwamen, werden ze geconfronteerd met een blokkade. Ongeveer 100 Luba vielen aan met voornamelijk pijlen met vergiftigde pijlpunten. Negen Ieren sneuvelden in deze hinderlaag, waarbij de Luba wellicht de Ieren verwarden met Katangese huurlingen. Het was het eerste wapenfeit van het Ierse leger sinds de oprichting in 1922.

Slag bij Kabalo
Een verrassingsaanval door Katangese troepen tegen Noord-Katangese rebellen ter hoogte van Kabalo op 7 april 1961 draaide uit op een overwinning van de Noord-Katangese Luba en troepen van de ONUC. Dertig Katangese huurlingen werden gearresteerd door de ONUC en een Katangees schip genaamd Constant de Burlet, transporteerde 150 Katangese soldaten en werd vernietigd door Ethiopische VN-troepen. De slag stelde het conflict tussen de Katangese autoriteiten en de VN op scherp. Tshombe schreef een protestbrief aan Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties Dag Hammarskjöld waarbij hij onder andere beweerde dat de Katangese militairen de Ethiopische troepen beschoten omdat ze kaki in plaats van blauwe helmen droegen.

Operatie Rum Punch
In augustus 1961 vroeg Congolees president Joseph Kasavubu de assistentie van de VN om niet-Congolese militairen die niet onder Congolees gezag stonden te verdrijven. Op 28 augustus chargeerden de ONUC-troepen: 79 buitenlandse huurlingen werden vastgenomen en gerepatrieerd, en veertien Katangese luchtvaartuigen werden in beslag genomen, ter implementatie van resolutie 161 van de Veiligheidsraad van 21 februari 1961.

Operatie Morthor
Op 13 september 1961 begon Operatie Morthor, Hindi voor "slagen en vastnemen". De operatie was succesvol: ONUC kon snel Katanga onder controle nemen, inclusief Elisabethstad. Een woordvoerder van ONUC meldde het einde van de Katangese onafhankelijkheid, wat echter voorbarig was. Het Katangese leger sloeg hard terug, onder andere met hun enige overblijvende Fouga CM-170 Magister-vliegtuig.

Slag bij Jadotstad

Dit vliegtuig nam deel aan de slag bij Jadotstad, waar het 35e bataljon van het Ierse leger onder vuur werd genomen door Katangese troepen, inclusief buitenlandse huurlingen. 156 Ierse troepen stonden hier tegenover 3000 Katangese troepen. Geen enkele Ier kwam om, tegenover ongeveer driehonderd doden aan Katangese kant. Uiteindelijk gaven de Ieren zich over, waarna ze stilletjes werden ontvangen in Ierland. Een halve eeuw later heeft de Ierse overheid de compagnie een officieel eerbetoon gegeven.

Dood van Dag Hammarskjöld

Operatie Morthor begon toen VN-Secretaris-Generaal Hammarskjöld in Leopoldstad verbleef. Normaal gezien ging speciale vertegenwoordiger van Hammarskjöld in Katanga, de Ier Conor Cruise O'Brien, onderhandelen met Tshombe, die door Morthor naar Bancroft in het naburige Noord-Rhodesië is gevlucht, voor een staakt-het-vuren. Hammarskjöld besloot echter zelf met Tshombe te onderhandelen, zoals afgesproken in Ndola, Noord-Rhodesië. Het Douglas DC-6-vliegtuig van Hammarskjöld stortte neer vlak bij de luchthaven van Ndola, in nog steeds onopgehelderde omstandigheden. Mogelijk ging het om een fout van de piloot, maar een VN-onderzoek concludeerde in 2019 dat het plausibel was dat een externe dreiging of aanval de crash veroorzaakte. Een van de verdachten is Belgisch huurling Jan van Risseghem, die met een Fouga Magister Hammarskjöld's vliegtuig zou neergehaald hebben. Het onderzoek wordt thans (2021) verdergezet.

Operatie Grand Slam: Einde van de secessie

Tshombe ondertekende het plan van Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties U Thant voor nationale verzoening, maar vertraagde de implementatie hiervan. Katanga hield zich niet aan de afspraken, en viel ONUC-troepen aan in december 1962. De Verenigde Naties vielen Katanga aan in december 1962 en de hoofdstad Élisabethstad viel in januari 1963. Tshombe was naar Kolwezi gevlucht, waar hij zich op 15 januari 1963 overgaf. Katanga werd herenigd met Congo.

Tshombe werd later Eerste Minister van het herenigde Congo.

Geschiedenis van Katanga
Historisch land in Afrika
Historische niet-erkende staat


text:
Als Rhinns of Kells wird eine Gebirgskette im Gebiet Dumfries and Galloway in Schottland bezeichnet.

Namensherkunft
Der Namensbestandteil Rinn, Rhin oder Rhinn steht für ein Vorgebirge, eine Landzunge oder eine Halbinsel und findet sich insbesondere im gälischen Sprachraum für Ortsbezeichnungen. Auch die Rhins of Galloway, eine Halbinsel an der Küste Galloways, hat diesen Namensbestandteil. Kells ist vermutlich wie bei der irischen Stadt Kells eine Anglisierung des irischen Namens Ceanannas. Von der Bedeutung her ist es cell oder kell gälischen Ursprungs und meint eine Zuflucht, einen Einschnitt oder eine Nische. Der Name Rhinns of Kells zeugt davon, dass hier im Südwesten und Westen des Landes Iren siedelten.

Geologie
Die Oberfläche der heutigen Landschaft wurde in den Eiszeiten der letzten 2,4 Millionen Jahre geformt. Erosion, Eisschliff, Schmelzwasserflüsse und Sedimentablagerungen in den Flusstälern und an den Meerufern bildeten die heutige rinnenartige Oberfläche der Landschaft. Der felsige Kalksteinuntergrund mit Sandsteinlagen aus dem erdgeschichtlichen System Silur erhielt dadurch seine heutige Struktur. Einige der Hügel südlich des Loch Doon wie der Mullwharchar, bestehen aus Granitgestein. Der höchste Berg des Gebietes, der Merrick (843 m) sowie die Rhinns of Kells liegen jedoch außerhalb der Granitzone. Vielmehr wurde der Sandstein durch emporsteigendes eindringendes Magma zu einem witterungs- und erosionsbeständigen Gestein verhärtet. Die Rhinns of Kells sind daher als Erhebungen in der umgebenden Landschaft, deren Untergrund aus den Ablagerungen des Silurmeeres bestehen, erhalten geblieben.

Hintergrund
Die Rhinns of Kells sind Teil der Galloway Hills die wiederum zu den Southern Uplands im südlichen Schottland gehören. Sie erstrecken sich über rund 300 Quadratmeilen. Die Hügelkette verläuft in Nordsüdrichtung entlang der Ostgrenze des Galloway Forest Parks. Dieses Gebiet wurde als "die Wiege der schottischen Unabhängigkeit" bezeichnet, weil Robert the Bruce sich dort im frühen 14. Jahrhundert mit seinen Verbündeten vor den englischen Truppen verbarg. Die höchsten Erhebungen der Rhinns of Kells, von Norden nach Süden aufgezählt, sind der Black Craig (528 m), Coran of Portmark (623 m), Meaul (695 m), Carlin's Cairn (807 m), Corserine (814 m), Millfire (716 m), Milldown (738 m) Meikle Millyea (746 m), Little Millyea (578 m) und Darrou (479 m). Diese Gipfel zählen zu den höchsten Erhebungen Galloways.

Die Rhinns of Kells erstrecken sich so etwa 17 km (Luftlinie) vom Black Craig bis zum Darrou. Zu dieser Bergkette verlaufen noch zwei weitere Ketten in Nordsüdrichtung, die westliche wird als "Awful Hand" bezeichnet, die Rhinns of Kells liegen östlich; zwischen beiden befinden sich die "Dungeon Hills".

Die Hügelkette liegt geografisch zwischen dem Loch Doon im Nordwesten und dem südwestlich gelegenen Loch Dee sowie dem Stausee Clatteringshaws Loch, der sich südöstlich davon befindet. Im Osten liegen benachbart die kleineren Seen Loch Harrow und Loch Dungeon. Das Gebiet östlich der Bergkette wird als "the Glenkens" bezeichnet, was auf den Fluss Ken zurückzuführen ist und umfasst die Ortschaften Carsphairn, Dalry, Kells, Parton und Balmaclellan. Die Water of Ken vereinigen sich am Loch Ken mit dem Fluss Dee der bei Kirkcudbright in die Irische See mündet.

Touristische Erschließung

In touristischer Hinsicht stehen die Rhinns of Kells im Schatten der nördlichen Gebiete. Es gibt zwar kein markiertes Wanderwegnetz, aber Durchquerungen mit Überschreitung der meisten baumlosen Hügel und Gipfel sind möglich. Als Stützpunkt für eine Wanderung von Süden nach Norden bietet sich das alte Farmhaus Craigencallie an. Ziel der etwa achtstündigen Wanderung wäre dann der Weiler Carsphairn. Die Länge der Wanderung beträgt 29 km, der Höhenunterschied in Auf- und Abstiegen 1605 m.

Publikationen
 Ordnance Survey of England and Wales, and the Isle of Man: Pathfinder series of Great Britain ‹1:25000› – Rhinns of Kells. (Karte). Southampton 1990. .
 Paddy Dillon: Walking in the Galloway hills. Cicerone, Milnthorpe 1995, ISBN 1-85284-168-0.
 Johann Sölch: Südschottland. In: Die Landschaften der Britischen Inseln. Band 2: Schottland und Irland. doi:10.1007/978-3-7091-7811-9, S. 851–874.

Weblinks
 The Rhinns of Kells – Meikle Millyea to Carlin's Cairn. auf backpackingbongos.wordpress.com
 The Parish of Kells. auf kirkcudbright.co
 Galloway Climbing – The Rhinns of Kells. auf needlesports.com

Einzelnachweise

Geographie (England)
Geographie (Dumfries and Galloway)

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Cause de Clarenç (en francès Cause-de-Clérans) és un municipi francès, situat al departament de la Dordonya i a la regió de la Nova Aquitània.

Demografia

Administració

Referències

Municipis de la Dordonya


text:
Пробст ():
 Пробст — титул в христианских церквях.

Фамилия
 Пробст, Абрам Ефимович (1903—1976) — советский экономист, автор работ по территориальному планированию и теории размещения производства.
 Пробст, Кристоф (1919—1943) — студент, член студенческой антифашистской организации «Белая роза».
 Пробст, Ларри (род. 1950) — американский бизнесмен и олимпийский функционер.
 Пробст, Пауль (1869—1945) — швейцарский стрелок, чемпион летних Олимпийских игр 1900 и двукратный чемпион мира.
 Пробст, Эрих (1927—1988) — профессиональный австрийский футболист, участник Чемпионата мира по футболу 1954 года.

См. также
  (род. 1965) — американский театральный критик, член жюри премии «Оби» (2009—2011).
  (1861—1937) — австралийский политик, премьер Тасмании (1903—1904).


text:
Adela este un serial românesc, produs de Ruxandra Ion, prin compania Dream Film Production pentru Antena 1, ce a avut premiera pe 14 ianuarie 2021. Regizat de Radu Grigore, Ruxandra Ion și Bogdan Michael Dumitrescu.

Din distribuția producției TV fac parte actorii: Mara Oprea, Oana Moșneagu, Alecsandru Dunaev, Marian Râlea, Anca Sigartău, Ioana Abur, Anca Androne și Mihai Călin.

Sinopsis
Adela urmărește povestea a două surori, Adela și Andreea, care au împărțit totul încă din copilarie. Acestea află că una din ele este în realitate fata unui om bogat și că destinul ei este menit să fie cu totul altul. Mama celor două fete, o femeie avară și rea, își trimite fiica adevarată, Andreea, în lumea bogaților. Astfel, Andreea își asumă identitatea surorii ei, Adela, și se mută din mahala într-o vilă luxoasă la Izvorani, proprietatea magnatului media Paul Andronic. Andreea crede că noua ei familie îi va oferi tot ce și-a dorit în viață și e capabilă de orice ca să își păstreze noua poziție socială, inclusiv să o mintă pe "sora" ei, Adela, care este de fapt adevărata moștenitoare .

Distribuția
 Mara Oprea - Adela Andronic/Achim
 Oana Moșneagu - Andreea Rădescu/Achim
 Alecsandru Dunaev - Mihai Constantin
 Daniel Nuță - Lucian Rădescu
 Anca Sigartău - Nuți Achim
 Marian Râlea - Mitu Achim
 Mihai Călin - Paul Andronic
 Carmen Ionescu - Martha Andronic
 Anca Androne - Delia Andronic
 Bogdan Talașman - Dorin Drăghici
 Andreea Ibacka - Simona  Andronic
Ioana Abur - Ana Maria Andronic
 Cristina Ciobănașu - Livia Drăghici
 Vlad Vîlciu - Luca Drăghici
 Răzvan Fodor - Sebastian Lascu
 Vlad Gherman - Călin Andronic
 Nuami Dinescu - Florica
 Ioana Ginghină - Mihaela "Michi" Scoarță
 Mircea Gheorghiu - Nicolae "Nicu" Scoarță
 Răzvan "Krem" Alexe - Adi
 Maria Buză - Gina  (sezonul 1)
 Marius Rizea - Ilie
 Ștefania Darzeu - Ica
 Teodora Păcurar - Stela  (Sezoanele 1-2)
 Alina Florescu - Laura
 Romeo Visca - Valentin Dincă
 Ioana Blaj - Rodica Dincă(sezoanele 1-2-3)
 Elena Mogîldea - Gia Ruben
 Petru Ciobanu - Bebe (sezonul 1)
 Toto Dumitrescu - Florin "Floppy" Ispas
 Gelu Nitu - Gheorghe
 Nicodim Ungureanu - ofițer Toma Lungu(sezonul 3)
 Lucian Pavel - senator Alexandru Iftimie (sezonul 3)
 Claudia Vasile - Raluca Iftimie/Andronic(sezoanele 3 - 4)
 Virginia Rogin - Tanti Mioara(sezoanele 3 - 4)
 Iulia Verdeș - Vera Olaru (sezonul 4)

Cu participarea specială
 Doru Ana - Traian Dincă
 Anastasia Chivu - Diana "Daiana" Coman
 Jean Lemne - Doctor Georgescu
 Andrei Barbu - Ionescu Marius
 Mathias Buduroi - Bogdan Constantin
 Conrad Mericoffer - Silviu Lungu

Episoade

Referințe

Legături externe
Site oficial
Pagina la Cinemagia

Seriale românești
Producții Antena 1
Seriale de televiziune Antena 1
Telenovele românești
Seriale de televiziune din 2021


text:
Yozgat est une ville de Turquie, préfecture de la province du même nom.

Démographie

Histoire
Sous l'Empire ottoman, Yozgat (Bozok), chef-lieu d'un sandjak, fait partie de l'eyalet d'Ankara, devenu en 1867 le vilayet d'Ankara.

La , principal monument de la ville, a été élevée en 1779 par Çapanoglu Ahmed Pacha et achevée en 1794-1795 par son frère Süleyman.

L'importante famille féodale des Çapanoglu a dominé la région jusqu'à la guerre d'indépendance turque, où elle s'est opposée aux kémalistes.

Personnalités
 Cemil Çiçek (1946-), ancien vice-Premier ministre, actuel président du Parlement, est né à Yozgat, ville dont il fut maire de 1984 à 1988.

Notes et références

Voir aussi
 Testi kebabı, une spécialité locale.

Liens externes

  Yozgat

Ville en Turquie
District dans la province de Yozgat


text:
Алсфелд () град је у њемачкој савезној држави Хесен. Једно је од 19 општинских средишта округа Фогелсберг. Према процјени из 2010. у граду је живјело 17.002 становника. Посједује регионалну шифру (-{AGS}-) 6535001.

Географија

Алсфелд се налази у савезној држави Хесен у округу Фогелсберг. Град се налази на надморској висини од 260-290 метара. Површина општине износи 129,7 -{km²}-.

Становништво
У самом граду је, према процјени из 2010. године, живјело 17.002 становника. Просјечна густина становништва износи 131 становника/-{km²}-.

Међународна сарадња

Референце

Спољашње везе

 Званични сајт општине
 Њем. Савезни завод за статистику
 Стална конференција градова и општина
 -{KommOn}- - Информациони систем градова, општина и округа.
 План насеља на мапи (-{Mapquest}-)

Алсфелд
Википројект географија/Насеља у Немачкој


text:
Lasbeck ist ein Stadtteil von Iserlohn im Sauerland und liegt südlich von Genna an der Grenze zu Nachrodt-Wiblingwerde.

Die Ortschaft gehörte vor der am 1. Januar 1975 wirksam gewordenen Eingliederung in die Stadt Iserlohn zur bis dahin selbständigen Stadt Letmathe und hatte Ende 2022 zusammen mit Genna 1894 Einwohner. Der Name "Lasbeck" (um 1500: "Lassebecke") bedeutet nach Friedrich Leopold Woeste "Lachsbach".

Im Lasbecker Steinbruch wird Grauwacke abgebaut. Früher kamen Barytgänge vor, die bis zu einem halben Meter mächtig waren.

Lasbeck liegt an der Lenne und ist über die B 236 an das überregionale Straßennetz angebunden.

Weblinks

Einzelnachweise

Ortsteil von Iserlohn


text:
Le secteur pavé de Willems à Hem (ou secteur pavé de Hem) est un secteur pavé de la course cycliste Paris-Roubaix situé sur les communes de Willems, Sailly-lez-Lannoy et Hem d'une distance approximative de  avec une difficulté actuellement classée 3 étoiles.

Description
Il débute dans le hameau de Robigeux, commune de Willems, à l'intersection de la rue d'Hem (RD 64) et la rue de France en direction d'Hem. Il s'ensuit une succession de virages avec un léger passage sur la commune de Sailly-lez-Lannoy pour en finir aux abords de la ville d'Hem via la Rue du Calvaire (RD 700) après environ  de pavés.

La présence de bandes de macadam sur les côtés de la route rend ce secteur assez facile à traverser. Cependant les nombreux virages obligent les coureurs à traverser plusieurs fois les pavés. Les bandes de macadam ne sont pas souvent refaites et sont de très mauvaises qualités, d'où l'augmentation du risque d'une crevaison. En 2018 des blocs sont placés de façon régulière sur les bandes de macadam pour y empêcher le passage des coureurs.

Le secteur est prévu d'être supprimé à l'horizon 2022 afin d'aménager la route mais aussi pour durcir la course avec l'ajout d'un autre secteur beaucoup plus long dans les alentours.

En 2017, il fait encore partie du parcours mais passe en 3 étoiles.

Caractéristiques
 Longueur :
 Difficulté : 2 étoiles jusque 2016, 3 étoiles depuis 2017
 Secteur n° 2 (avant l'arrivée)

Galerie photos

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Paris-Roubaix
 Willems
 Sailly-lez-Lannoy
 Hem

Willems
Cyclisme dans le département du Nord


text:
Dark Chords on a Big Guitar è un album in studio della cantante statunitense Joan Baez, pubblicato nel 2003.

Tracce
 Sleeper (Greg Brown) – 4:35
 In My Time of Need (Ryan Adams) – 4:33
 Rosemary Moore (Caitlin Cary) – 5:15
 Caleb Meyer (Gillian Welch, David Rawlings) – 2:31
 Motherland (Natalie Merchant) – 4:44
 Wings (Josh Ritter) – 4:01
 Rexroth's Daughter (Greg Brown) – 5:19
 Elvis Presley Blues (Gillian Welch, David Rawlings) – 4:40
 King's Highway (Joe Henry) – 3:28
 Christmas in Washington (Steve Earle) – 5:13

Collegamenti esterni


text:
La 69e édition  de la Coppa Sabatini est une course UCI ProSeries 2021 de catégorie 1.Pro disputée le  autour de Peccioli en Italie sur une distance de .

Présentation

Parcours

Équipes

Favoris

Classement général

Liste des participants

Notes et références

Liens externes

2021
Cyclisme en Italie en 2021
Cyclisme sur route en 2021
Cyclisme en septembre 2021


text:
Auchy-la-Montagne est une commune française située dans le département de l'Oise, en région Hauts-de-France.

Géographie

Description

Auchy-la-Montagne est un village périurbain du Beauvaisis dans l'Oise situé à  au sud-est de Crèvecœur-le-Grand,  au nord de Beauvais et à  au sud-ouest de Amiens.

Communes limitrophes

Climat
Le climat qui caractérise la commune est qualifié, en 2010, de « climat océanique dégradé des plaines du Centre et du Nord », selon la typologie des climats de la France qui compte alors huit grands types de climats en métropole. En 2020, la commune ressort du type « climat océanique altéré » dans la classification établie par Météo-France, qui ne compte désormais, en première approche, que cinq grands types de climats en métropole. Il s'agit d'une zone de transition entre le climat océanique, le climat de montagne et le climat semi-continental. Les écarts de température entre hiver et été augmentent avec l'éloignement de la mer. La pluviométrie est plus faible qu'en bord de mer, sauf aux abords des reliefs.

Les paramètres climatiques qui ont permis d'établir la typologie de 2010 comportent six variables pour les températures et huit pour les précipitations, dont les valeurs correspondent à la normale 1971-2000. Les sept principales variables caractérisant la commune sont présentées dans l'encadré ci-après.

Avec le changement climatique, ces variables ont évolué. Une étude réalisée en 2014 par la Direction générale de l'Énergie et du Climat complétée par des études régionales prévoit en effet que la  température moyenne devrait croître et la pluviométrie moyenne baisser, avec toutefois de fortes variations régionales. Ces changements peuvent être constatés sur la station météorologique de Météo-France la plus proche, « Beauvais-Tillé », sur la commune de Tillé, mise en service en 1944 et qui se trouve à  à vol d'oiseau, où la température moyenne annuelle évolue de  pour la période 1971-2000 à  pour 1981-2010, puis à  pour 1991-2020.

Urbanisme

Typologie
Auchy-la-Montagne est une commune rurale, car elle fait partie des communes peu ou très peu denses, au sens de la grille communale de densité de l'Insee.

Par ailleurs la commune fait partie de l'aire d'attraction de Beauvais dont elle est une commune de la couronne. Cette aire, qui regroupe , est catégorisée dans les aires de  à moins de .

Occupation des sols

L'occupation des sols de la commune, telle qu'elle ressort de la base de données européenne d'occupation biophysique des sols Corine Land Cover (CLC), est marquée par l'importance des territoires agricoles (94,6 % en 2018), une proportion identique à celle de 1990 (95 %). La répartition détaillée en 2018 est la suivante :
terres arables (89,4 %), prairies (5,2 %), zones urbanisées (4,7 %), forêts (0,7 %).

L'IGN met par ailleurs à disposition un outil en ligne permettant de comparer l'évolution dans le temps de l'occupation des sols de la commune (ou de territoires à des échelles différentes). Plusieurs époques sont accessibles sous forme de cartes ou photos aériennes : la carte de Cassini (), la carte d'état-major (1820-1866) et la période actuelle (1950 à aujourd'hui).

Habitat et logement
En 2018, le nombre total de logements dans la commune était de 236, alors qu'il était de 202 en 2013 et de 185 en 2008.

Parmi ces logements, 93,8 % étaient des résidences principales, 4 % des résidences secondaires et 2,2 % des logements vacants. Ces logements étaient pour 95,9 % d'entre eux des maisons individuelles et pour 3,6 % des appartements.

Le tableau ci-dessous présente la typologie des logements à Auchy-la-Montagne en 2018 en comparaison avec celle de l'Oise et de la France entière. Une caractéristique marquante du parc de logements est ainsi une proportion de résidences secondaires et logements occasionnels (4 %) supérieure à celle du département (2,5 %) et à celle de la France entière (9,7 %). Concernant le statut d'occupation de ces logements, 79,7 % des habitants de la commune sont propriétaires de leur logement (82,4 % en 2013), contre 61,4 % pour l'Oise et 57,5 pour la France entière.

Toponymie
La localité a été désignée sous les noms d'Auchy, Auchi, Auchy proche Francastel et  Auchi-Saint-Eloi (Auciacum, Auchi in Montana, Auchiacum sancti Eligii).

Louis Graves indique que « l'épithète ajoutée au nom de la commune est tirée de la nomenclature ecclésiastique, et signifie, non pas que le territoire est montueux , mais que la paroisse était comprise dans le doyenné de Montagne ».

Histoire

En 1077 a lieu au Auchy une bataille entre Guillaume le Conquérant et son fils Robert Courte-Heuse.

Louis de Villiers de L'Isle-Adam, évêque de Beauvais, donne en 1520 à son chapitre cathédral la seigneurie et la justice d'Auchy, qu'il avaient acquises de Marie de Riencourt et du collège de Montagu à Paris.

En 1836, on indiquait que la commune  comptait « trois moulins à vent. Quelques habitans filent alors de la laine, mais le plus grand nombre est occupé à la culture du territoire qui est très morcellé ».

Politique et administration

Rattachements administratifs et électoraux
La commune se trouve dans l'arrondissement de Beauvais du département de l'Oise. Pour l'élection des députés, elle fait partie de la première circonscription de l'Oise.

Elle faisait partie depuis 1801 du canton de Crèvecœur-le-Grand. Dans le cadre du redécoupage cantonal de 2014 en France, la commune rejoint le canton de Saint-Just-en-Chaussée.

Intercommunalité
La commune faisait partie de la communauté de communes de Crèvecœur-le-Grand Pays Picard A16 Haute Vallée de la Celle créée fin 1992.

Dans le cadre des dispositions de la loi portant nouvelle organisation territoriale de la République (Loi NOTRe) du 7 août 2015, qui prévoit que les établissements publics de coopération intercommunale (EPCI) à fiscalité propre doivent avoir un minimum de 15 000 habitants, le préfet de l'Oise a publié en octobre 2015 un projet de nouveau schéma départemental de coopération intercommunale, qui prévoit la fusion de plusieurs intercommunalités, et notamment celle de Crèvecœur-le-Grand (CCC) et celle des Vallées de la Brèche et de la Noye (CCVBN), soit une intercommunalité de 61 communes pour une population totale de .

Après avis favorable de la majorité des conseils communautaires et municipaux concernés(et malgré les souhaits de la commune, qui aurait souhaité être rattachée à la communauté d'agglomération du Beauvaisis), cette intercommunalité dénommée communauté de communes de l'Oise picarde (CCOP)  est créée au  et comprend la commune.

Toutefois, la commune et huit autres issues de l'ex-CCC, qui font partie de l'aire urbaine de Beauvais, protestent contre leur intégration au sein de la CCOP, et demandent leur rattachement à la communauté d'agglomération du Beauvaisis (CAB), en soulignant leur proximité territoriale avec la ville préfecture, et afin de voir leurs administrés profiter des équipements et des projets portés par la CAB tout en évitant une forte augmentation de leur fiscalité locale liée à l'harmonisation des taux de ces impôts entre l'ex-CCC et l'ex-CCVBN.

Au terme de ce processus, la commune intègre le  la communauté d'agglomération du Beauvaisis, la portant ainsi à 53 communes.

Liste des maires

Politique de développement durable
Le projet de parc éolien du Moulin-Malinot, mené par l'entreprise Ostwind fait l'objet d'une enquête publique en 2021. Il comprendrait onze mats situés à Francastel, Viefvillers, Rotangy et Auchy-la-Montagne, mais suscite des oppositions locales menées notamment par l'association Eolienne60, qui estime leur nombre excessif dans le nord-Beauvaisis.

Équipements et services publics

Enseignement
Les enfants de la commune sont scolarisés au sein du regroupement pédagogique intercommunal (RPI) qui regroupe Auchy-la-Montagne et Luchy.

En 2011, ce RPI comprenait cinq classes, et la commune faisait part de son intention de construire un nouveau groupe scolaire de quatre classes.

Population et société

Démographie

Évolution démographique

Pyramide des âges
La population de la commune est relativement jeune.
En 2018, le taux de personnes d'un âge inférieur à  s'élève à 41,2 %, soit au-dessus de la moyenne départementale (37,3 %). À l'inverse, le taux de personnes d'âge supérieur à  est de 18,2 % la même année, alors qu'il est de 22,8 % au niveau départemental.

En 2018, la commune comptait  pour , soit un taux de 53,22 % d'hommes, largement supérieur au taux départemental (48,89 %).

Les pyramides des âges de la commune et du département s'établissent comme suit.

Économie
L'activité dominante du village est l'agriculture.

Il ne dispose plus en 2021 de commerces de proximité, mais un projet de réouverture d'un ancien café est engagé par ses propriétaires avec le soutien municipal

Culture locale et patrimoine

Lieux et monuments

 La Forge d'Auchy-la-Montagne, installée dans un ensemble picard à pans de bois et torchis datant de 1765, où un artisan forgeron serrurier exerce son métier suivant les traditions des arts du feu.
 L'église Saint-Éloi, très remaniée et dont le portail date de 1789, mais le chœur du . Le clocher, daté également de 1789, massif et construit en pierres appareillées avec soin, est un parfait exemple du style Louis XVI,Elle contient une statue en bois de saint Roch datant de 1767.

  Château de 1760.

Personnalités liées à la commune
 Désiré Bouteille (1880-1940), homme politique.
 Jacques Brisset, (mort  le 28 décembre 1599 à Gerberoy), fils de Jean Brisset, seigneur d'Hausseline, prévôt royal de Milly et lieutenant-général de Gerberoy, et de son épouse Martine Patin (morte en juin 1579) , Jacques Brisset, écuyer, seigneur d'Auchy-la-Montagne, demeurant à Gerberoy, est anobli par l'exercice suffisant de la charge de secrétaire du Roi au Grand Conseil, et depuis maintenu en sa noblesse par arrêt des commissaires généraux du 24 novembre 1668, ensuite inquiété comme sujet à révision attendu la révocation des privilèges de 1669, puis de nouveau maintenu en sa noblesse par arrêts contradictoires rendus les 3 août 1698 et 17 mars 1699 par Jean-Baptiste Phélypeaux de Pontchartrain, intendant de la généralité de Paris en 1690-1709. Il fait enregistrer ses armes en l'Armorial général de Paris dressé en conséquence de l'arrêt rendu le 22 novembre 1696 par le Conseil d'État : « d'azur, au chevron d'argent accompagné en chef de deux lys de jardin d'argent tigés de même et en pointe d'un cœur d'or transpercé de deux flêches du même passées en sautoir, au chef d'or chargé de trois étoiles rangées de sable. » Il épouse  par contrat passé le 7 février 1660 Magdeleine Bodin, dont Marguerite-Suzanne Brisset, Marie-Thérèse Brisset (baptisée le 4 mars 1669), Marie Brisset, et Francoise Brisset (baptisée le 30 octobre 1672).

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des communes de l'Oise

Liens externes
 Auchy-la-Montagne sur le site de l'Institut géographique national
 Auchy-la-Montagne sur le site de l'Insee

 .

 .

Notes et références

Notes

Références

Site de l'Insee

Autres sources

Auchy-la-Montagne
Aire urbaine de Beauvais


text:
Bahia peut faire référence à :
 Bahia, un prénom arabe ;

Toponyme
 Bahía Blanca, une ville d'Argentine, chef lieu du partido du même nom ;
 Bahia, un État fédéré du Brésil ;
 Bahia (ou Salvador de Bahia), nom souvent utilisé en français pour désigner Salvador, la capitale de cet État ;
 , le nom d'origine de Salvador ;
 Bahia, census-designated place américaine située en Californie ;

Botanique
 Bahia, une plante de la famille des Asteraceae ;
 bahia, un nom vernaculaire du Mitragyna ledermannii.

Divers
  Bahia, un croiseur de la Marine brésilienne en service de 1910 à 1945 ;
 Bahia, un sous-marin de la Marine brésilienne, ancien sous-marin américain sous le nom de , en service de 1943 à 1972 ;
 Bahia, un album du saxophoniste de jazz John Coltrane sorti en 1958 ;
 le palais de la Bahia est un ancien palais du  de Marrakech au Maroc.


text:
Het tennistoernooi van Montreal/Toronto van 2005 werd van 8 tot en met 21 augustus 2005 gespeeld op hardcourt-buitenbanen in Canada. De officiële naam van het toernooi was Rogers Cup.

Het toernooi bestond uit twee delen:
 ATP-toernooi van Montreal 2005, het toernooi voor de mannen in het Uniprix Stadium te Montreal, 8–14 augustus
 WTA-toernooi van Toronto 2005, het toernooi voor de vrouwen in het Rexall Centre te Toronto, 15–21 augustus

2005
Montreal/Toronto


text:
La Ruta de Illinois 130, y abreviada IL 130 (en inglés: Illinois Route 130) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 218,7 km (135.87 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 130 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La Ruta de Illinois 130 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois


text:
Kódy ISO 3166-2 pro Tádžikistán identifikují 2 regiony, 1 autonomní region, 1 teritorium hlavního města a 1 území distriktů spadajících pod administrativu vlády (stav v roce 2016). První část (TJ) je mezinárodní kód pro Tádžikistán, druhá část sestává ze dvou písmen identifikujících region.

Seznam kódů
 TJ-GB autonomní region Horský Badachšán
 TJ-DU hlavní město Dušanbe
 TJ-KT Khatlon (Kurgan-Tjube)
 TJ-SU Sughd (Chodžent)
 TJ-RA Centrálně spravované okresy

Související články
 ISO 3166-2, seznam kódů územně správních celků všech zemí.
 ISO 3166-1, seznam kódů všech zemí, používaných současně jako jejich doménová jména na internetu.

TJ
Tádžikistán


text:
Benedetta Ciardi (* 7. Oktober 1971 in Florenz, Italien) ist eine italienische Astrophysikerin. Seit 2006 leitet sie eine Forschungsgruppe am Max-Planck-Institut für Astrophysik in Garching.

2004 wurde ihr der Marie Curie Excellence Award der Europäischen Kommission verliehen.

Sie untersuchte unter anderem den Effekt der Strahlung der ersten Sterne in der Frühphase des Universums (Reionisierungsphase) auf die Gaswolken bei der Galaxienentstehung. Dabei führte sie auch umfangreiche Computersimulationen durch.

Quellen

Einzelnachweise

Astrophysiker
Astronom (20. Jahrhundert)
Astronom (21. Jahrhundert)
Physiker (20. Jahrhundert)
Italiener
Geboren 1971
Frau


text:
Cateterismo cardíaco, Cinecoronariografia, Angiografia Coronária ou Estudo Hemodinâmico é um exame invasivo para examinar vasos sanguíneos e o interior do coração. O acesso ao interior do coração é feito através de um tubo longo, fino e flexível, chamado cateter, geralmente com cerca de 2,5 milímetros de diâmetro e 1 metro de comprimento, colocado por um vaso sanguíneo periférico do braço, da coxa ou do pescoço. Tem como objetivo corrigir problemas em veias e artérias, como obstruções.

Procedimento
Algumas vezes uma substância contrastadora (ou simplesmente contraste) especial é colocada no cateter para fazer com que o interior do coração e vasos sanguíneos apareçam nos raios-x. O contraste pode mostrar se placas ateroscleróticas estreitaram ou bloquearam as artérias coronárias. A aterosclerose é uma doença caracterizada pela formação de placas de gordura no interior de um vaso sanguíneo, que estreitam a passagem no interior desse vaso, podendo bloquear o fluxo de sangue ao coração. Bloqueios nas artérias também podem ser vistos usando ultrassom durante o cateterismo cardíaco. Ultrassom usa ondas sonoras para criar imagens detalhadas dos vasos sanguíneos do coração.

Os médicos podem tomar amostras de sangue e músculo cardíaco durante o cateterismo, assim como realizar pequenas cirurgias cardíacas. Cardiologistas geralmente fazem o cateterismo no hospital com a pessoa acordada durante o procedimento. Há pouca ou nenhuma dor durante o cateterismo, porém a pessoa pode sentir dor no vaso sanguíneo onde o médico inseriu o cateter. O cateterismo cardíaco raramente causa complicações sérias.

Em geral, dura entre 30 e 60 minutos, conforme o procedimento realizado.

Geralmente é feito em uma sala específica para procedimentos invasivos do hospital com o paciente acordado (anestesia local), deitado sob um aparelho de raio-X. Em criança pode ser usado anestesia geral para evitar agitação.

Após o exame o paciente deve ficar em repouso absoluto por 4 a 6 horas enquanto seus sinais vitais são analisados para prevenir complicações e tratar imprevistos.

Preparação
Antes do exame é importante:
 Fazer jejum de quatro horas;
 Avaliar se é necessário suspender algum medicamento em uso;
 Procurar repousar.

Indicações

O cateterismo cardíaco é usado para diagnóstico e tratamento de várias condições cardíacas. A razão mais comum é para avaliar dor no peito, a qual pode ser sintoma de doença da artéria coronária. Nesse caso, o cateterismo cardíaco pode mostrar se a placa está estreitando ou bloqueando as artérias cardíacas.

É indicado para:
 Mostrar obstruções das artérias que irrigam a musculatura do coração (artérias coronárias);
 Avaliar alterações do funcionamento das válvulas e do músculo cardíacos;
 Esclarecer as suspeitas de alterações anatômicas não confirmadas por outros exames;
 Mostrar em detalhes uma malformação congênita;
 Desobstruir artérias e válvulas.

Variações terapêuticas

Angioplastia
Desobstrução de artéria coronária ou ponte de safena que esteja comprometida por uma placa de gordura ou um coágulo. É feita usando-se um balão que, posicionado e inflado no ponto de estrangulamento, restitui a circulação no vaso.

Stent coronário
Fixação de uma tela de aço inoxidável na parede interna do vaso desobstruído durante a angioplastia, para impedir novo estrangulamento. sendo dividido em duas classes: Stents farmacológico e Convencionais.

Valvoplastia
Desobstrução de válvulas cardíacas (pulmonar e mitral) por meio de um ou mais balões infláveis, normalizando a livre circulação do sangue.

Principais riscos
O cateterismo cardíaco é um procedimento médico de rotina, que raramente (menos de 1% dos casos) causam problemas sérios.
Entretanto, complicações podem incluir:
Hemorragia(Sangramento);
Infecção;
Dor onde o cateter é inserido;
Dano aos vasos sanguíneos;
Reação alérgica ao pigmento e analgésico.

Outras complicações ainda menos comuns incluem:
Arritmia (batimento cardíaco irregular), a qual vai embora sozinha mas pode necessitar de tratamento se persistir;
Coágulos sanguíneos que podem desencadear derrame, ataque cardíaco ou outros problemas sérios;
Pressão sanguínea baixa;
Acúmulo de sangue ou fluido no saco que envolve o coração (Esse fluido pode impedir que o coração bata apropriadamente).

Raramente as complicações são fatais, pois existem diversos procedimentos para corrigi-los. O risco de complicações com cateterismo cardíaco é maior se a pessoa tem diabetes, doença nos rins ou tiver mais de 75 anos de idade. O risco de complicações também é um pouco maior em mulheres e pessoas que fazem o cateterismo em emergência.Se não tratado pode levar a morte.

Ver também
 Veia
 Enfermagem
 Assepsia

Exames complementares em cardiologia


text:
Sperbersbach ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt in Tallage am Sperbersbach, einem linken Zufluss der Wörnitz, und ist ringsum von Ackerland und Grünland mit einzelnem Baumbestand umgeben. 1 km weiter nördlich erhebt sich der Mühlberg (), 1 km südlich der Schloßberg (), beides Erhebungen der bewaldeten Sulzachrandhöhen, einem Abschnitt der Frankenhöhe. Die Waldgebiete Lohe, 0,75 km weiter östlich, und Taubenschläglein, 0,75 km weiter südöstlich, befinden sich ebenfalls auf den Sulzachrandhöhen. Gemeindeverbindungsstraßen führen zur Staatsstraße 2222 bei Bergnerzell (1,5 km südlich), zur Ungetsheimer Mühle (0,7 km nördlich) und nach Oberransbach (1,4 km östlich).

Geschichte
Sperbersbach lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 bestand der Ort aus 11 Anwesen und 1 Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren das Stiftsverwalteramt Feuchtwangen (4 Güter), das Kastenamt Feuchtwangen (1 Gütlein, 1 Mahlmühle, 1 Häuslein; 1 Gut, Abgaben an Pfarrei Oberampfrach), die Herrschaft Goldbach (1 Gütlein) und die Reichsstadt Dinkelsbühl (2 Gütlein). Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus 10 Anwesen, wovon 8 feuchtwangischen Ämtern unterstanden. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jh.) wurde Sperbersbach dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Breitenau zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Sperbersbach am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf


text:
Го́ттгард фон Ке́ттлер із Ре́йхена (;  — ) — німецький лицар. Представник шляхетського роду Кеттлерів із Нового Ассена. Народився у Рейхені, Вестфалія. Католик. Син Госвіна фон Кеттлера і Єлизавети фон Гацфельд із Вільденбурга. 1483 року придбав замок Еггерінгхаузен у Мелльріху, що став його резиденцією. Чоловік Марії-Маргарити фон Брокгорст-Батенбург. Мав 2 синів — Франциска, що став головою імперського абатства Корвей, і Готтгарда, кавалера Ордену Золотого руна. Помер у власній резиденції. Дід Готтгарда фон Кеттлера, першого герцога Курляндії і Семигалії.

Сім'я
Батько: Госвін (І) Кеттлер (1400—1471) — засновник гілки Кеттлерів із Нового Ассена.
Матір: Єлизавета фон Гацфельд (?—1451) — донька Готтфріда фон Гацфельда.
Дружина: Марія-Маргарита фон Брокгорст-Батенбург (1450—1505) — донька Дітріха фон Брокгорст-Батенбурга
Діти:
Сини:
Дітріх Кеттлер (?—?)  Анна фон Нессельроде (?—?);  Юта фон Фет (?—?).
Госвін (ІІ) Кеттлер (?—1519)  Клара фон Гоберг (?—?).
Гісберт Кеттлер (?—?)
Вільгельм Кеттлер (?—?)
Генріх Кеттлер (?—?)
Готтгард (ІІ) Кеттлер (1480—1556) — кавалер Ордену Золотого руна.  1511: Сибілла-Софія фон Нессельроде (1490—1572).
Франц Кеттлер (?—1547) — Корвейський абат (1504—1547)
Доньки:
Маргарита Кеттлер (?—?)
Ельза Кеттлер (?—?)
Анна Кеттлер (?—?)

Джерела

Посилання
 Gotthard I. Kettler // Descendants of Charlemagne.
 Kettler family  // Genealogy.eu.

Кеттлери


text:
Канильяс-де-Асейтуно () — город и муниципалитет в Испании, входит в провинцию Малага, в составе автономного сообщества Андалусия. Муниципалитет находится в составе района (комарки) Аксаркия-Коста-дель-Соль. Занимает площадь 42 км². Население — 2285 человек (на 2010 год).

Фотографии

Население

Примечания

Ссылки
 Официальная страница

Муниципалитеты Малаги
Города Малаги


text:
Mistrovství světa ve fotbale hráčů do 20 let 2015 se konalo od 30. května do 20. června 2015 na Novém Zélandu. Turnaj pořádaný pod patronací FIFA byl dvanáctým v historii. Odehrál se ve městech Auckland, Christchurch, Dunedin, Hamilton, New Plymouth, Wellington a Whangarei. Vítězem se stala srbská fotbalová reprezentace do 20 let, pro kterou to byl premiérový titul v této kategorii. Navázala tak na jugoslávský výběr do 20 let, který vyhrál MS U20 v roce 1987.

Účastníci

Skupinová fáze

Skupina A

|}

Skupina B

|}

Skupina C

|}

Skupina D

|}

Skupina E

|}

Skupina F

|}

Vyřazovací fáze

Pavouk

Osmifinále

Čtvrtfinále

Semifinále

O 3. místo

Finále

Vítěz

Odkazy

Reference

Externí odkazy

  Oficiální web

2015
Fotbal v roce 2015


text:
Літературна премія імені Івана Антоновича Єфремова — російська премія за фантастичну літературу, заснована міжнародною Радою з фантастичної і пригодницької літератури і Спілкою письменників Росії у 2003 році. Присуджується щорічно, за винятком тих років, коли жоден кандидат не набирає мінімуму балів від журі.

Слід відрізняти цю премію від однойменної премії за внесок у розвиток російської (і раніше радянської) фантастики взагалі.

Вручення

Участь і нагородження
Подання на здобуття премії відбувається у вільній формі державними органами, редакціями літературних, суспільно-політичних і науково-популярних газет і журналів, видавництвами, творчими спілками, членами Ради з фантастичної і пригодницької літератури, благодійними та іншими громадськими організаціями країн СНД і далекого зарубіжжя. Спочатку приймалися твори, опубліковані російською мовою впродовж попереднього року. З 2011 приймаються написані впродовж двох попередніх.

Рішення про присудження Літературної премії імені Івана Єфремова приймається загальними вільним голосуванням членів Ради з фантастичної і пригодницької літератури. У 2004—2010 рокаї була встановлена норма голосування — 50 % від членів Ради (потім в зв'язку з тим, що чисельність Ради значно зросла, і з'явилися секції науково-популярної, героїко-пригодницької, військової літератури і Асоціація дослідників фантастики) норма була знижена до 25 %. Списки тих, хто проголосував, оприлюднюються. Результати загального голосування затверджуються Президією Ради та Секретаріатом Правління Союзу письменників Росії. Кількість премій, що присуджуються за підсумками того чи іншого року, не регламентується у всіх номінаціях. Премія в номінації «За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури» присуджується особам, які мають при голосуванні 50 % плюс 1 голос тих, хто голосував. Твори, номіновані на здобуття премії, оцінюються за 10-ибальною системою. Премії удостоюються твори, які набрали понад 8,0 балів.

Рішення про присудження приймається щорічно. У разі якщо жодний твір чи особа не набирають необхідних балів, вручення премії не відбувається.

При присудженні нагороди вручається Лауреатський знак (нагрудна медаль з каменю симбірциту з бронзовою накладкою) із профілем Івана Єфремова. Для кожної категорії визначений свій колір стрічки знака і диплом встановленого зразка.

Номінації
За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури. Нагороду в цій номінації можна отримати один раз в житті. Стрічка медалі червона. Номінація ділиться на дві категорії: а) письменники, критики, літературознавці, перекладачі, організатори літературного процесу. Вручається регулярно;

б) видавці, меценати. Вручається з 2008 року.

За видатний літературно-художній твір. Нагорода може присуджуватися тому ж письменнику неодноразово. Стрічка медалі зелена. Початково, у 2004—2005 роках, вручалася за роман, повість, оповідання (цикл оповідань). Впродовж 2006—2010 років — без поділу за жанрами. У наступні роки номінація поділилася на: а) в області наукової фантастики;

б) в області пригодницької фантастики;

в) в області соціальної фантастики.

Початково, у 2004—2005 роках, приймалися твори, опубліковані російською мовою впродовж року, що передує року нагородження, з 2011 — впродовж двох років, що передують року нагородження.

За літературознавчі та критичні роботи. Може вручать неодноразово. Стрічка медалі бордова.

За досягнення в галузі художнього перекладу. Номінація фактично існує з 2008 року. Нагорода може вручатись неодноразово. Стрічка медалі темно-синя.

Лауреати
2004
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Євгеній Гуляковський, Володимир Дмитрович Михайлов
 За видатний літературно-художній твір: Святослав Логінов «Свет в окошке» (роман), Євгеній Лукін «Чушь собачья» (повість), Людмила Козинець «Таима» (оповідання)
 За літературознавчі та критичні роботи: Кир Буличов «Падчерица эпохи»

2005
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Євгеній Войскунський, Сергій Павлов
 За видатний літературно-художній твір: Сергій Булига «Чужая корона» (роман), Геннадій Прашкевич «Подкидыш ада» (повість), Далія Трускіновська «Перешейцы» (оповідання)
2006-2007

Премія не присуджувалася

2008
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Віталій Піщенко, Анатолій Морозов
 За літературознавчі та критичні роботи: Геннадій Прашкевич  «Красный сфинкс. История русской фантастики от В. Ф. Одоевского до Бориса Штерна»
 За досягнення в галузі художнього перекладу: Володимир Баканов

2009
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Павло Амнуель, Андрій Балабуха
 За видатний літературно-художній твір: Андрій Саломатов за твори для дітей і підлітків опубліковані впродовж 1989—2008 років, Євгеній Лукін «С нами бот» (повість), «Лечиться будем» (повість)
 За літературознавчі та критичні роботи: Олена Ковтун «Художественный вымысел в литературе ХХ века», Антон Первушин «10 мифов о советской фантастике»
 За досягнення в галузі художнього перекладу: Катерина Доброхотова-Майкова — за серію перекладів творів Н. Стівенсона і працю з молодими перекладачами

2010
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Сергій Сухінов
 За літературознавчі та критичні роботи: Ленська Тетяна Сергіївна — за підготовку до видання мемуарів С. А. Снєгова «Книга бытия»

2011
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Леонід Панасенко
 За видатний літературно-художній твір: Олександр Сілецький «Дети, играющие в прятки на траве» (наукова фантастика, роман), Віталій Піщенко, Михайло Шалаєв «Абордажники» (пригодницька фантастика, роман)

2012

Премія не присуджувалася

2013
 За видатний літературно-художній твір: Дмитро Федотов «Аберрация» (наукова фантастика, роман)

2014

Лауреатів було оголошено в 2015
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Євгеній Філенко

2015

Лауреатів було оголошено в 2016
 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Святослав Логінов, Євгеній Лукін
 За досягнення в галузі художнього перекладу: Сергій Легеза — за переклад роману Яцека Дукая «Інші пісні»

2016

 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Владислав Крапівін, В'ячеслав Рибаков
 За досягнення в галузі художнього перекладу: Марія Десятова — за переклад творів Конні Вілліс

2017

 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Ольга Ларіонова
 За літературознавчі та критичні роботи: Валерій Окулов — за «Пространству поиска нет пределов» (библиографический указатель)

2018

 За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Віталій Забірко, Далія Трускіновська
 За досягнення в галузі художнього перекладу: Кирило Савельєв

2019

За видатний внесок у розвиток вітчизняної фантастичної літератури: Сергій Казанцев, Леонід Кудрявцев
За видатний літературно-художній твір: Олег Дивов «Чужая Земля» (роман)
За літературознавчі та критичні роботи: Андрій Щупов «Владислав Крапивин»

Посилання

 Інформація про премію на сайті «Лаборатория фантастики»

Фантастичні премії Росії
Літературні премії Росії
Іван Єфремов


text:
Ignacy Szwykowski (Szwejkowski, Szweykowski) herbu Ogończyk (zm. w 1794) – sędzia grodzki wileński w latach 1777–1792, marszałek wileński konfederacji targowickiej.

Komisarz Komisji Porządkowej Cywilno-Wojskowej województwa wileńskiego w 1790 roku. Był członkiem Komisji Wojskowej Wielkiego Księstwa Litewskiego z nominacji konfederacji targowickiej w 1793 roku.

Przypisy

Bibliografia

 Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 1, Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, pod redakcją Andrzeja Rachuby, Warszawa 2004
 Złota księga szlachty polskiej, r. XII, Poznań 1890

Członkowie Komisji Wojskowej Wielkiego Księstwa Litewskiego (konfederacja targowicka)
Komisarze Komisji Porządkowych Cywilno-Wojskowych (województwo wileńskie)
Marszałkowie konfederacji targowickiej (województwo wileńskie)
Sędziowie grodzcy wileńscy
Ignacy
Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej
Zmarli w 1794


text:
Bulbophyllum protectum är en orkidéart som beskrevs av Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. Bulbophyllum protectum ingår i släktet Bulbophyllum och familjen orkidéer. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Orkidéer
protectum


text:
İpek Soylu e Jil Teichmann erano le campionesse in carica del torneo di doppio ragazze, ma entrambe non hanno preso parte al torneo.

Viktória Kužmová e Aleksandra Pospelova hanno conquistato il titolo battendo in finale Anna Kalinskaya e Anastasia Potapova con il punteggio di 7-5, 6-2.

Teste di serie

  Charlotte Robillard-Millette /  Katie Swan (primo turno, ritirate)
  Dalma Gálfi /  Fanny Stollár (primo turno)
  Vera Lapko /  Tereza Mihalikova (secondo turno)
  Anna Blinkova /  Olesya Pervushina(quarti di finale)

  Francesca Di Lorenzo /  Luisa Stefani (semifinale)
  Michaela Gordon /  Claire Liu (primo turno, ritirate)
  Chihiro Muramatsu /  Zheng Wushuang (primo turno)
  Usue Maitane Arconada /  Maia Lumsden (quarti di finale)

Tabellone

Finali

Parte alta

Sezione 1

Parte bassa

Sezione 2

Collegamenti esterni

US Open 2015


text:
Joan Paleòleg (grec: Ἱωάννης Παλαιολόγος, Ioannis Paleologos; 1288/89–1326) fou un membre de la família Paleòleg, la dinastia regnant de l'Imperi Romà d'Orient, que fou governador de Tessalònica.

Era fill del general Constantí Paleòleg, fill de l'emperador Miquel VIII Paleòleg (r. 1259–1289), i de la seva muller, Irene Paleòleg Raül.

El 1305, fou nomenat panhipersebast. 20 anys més tard, durant la guerra civil romana d'Orient del 1321–1328, era governador de Tessalònica. El 1326, es revoltà contra el seu oncle, l'emperador Andrònic II Paleòleg i s'uní a les forces del rei serbi, Esteve Uroš III de Dečani, amb el qual saquejaren els dominis romans d'Orient de la Macedònia central fins a Serres. Andrònic II provà d'apaivagar-lo enviant-li ambaixadors amb la insígnia de cèsar, la segona dignitat més alta de l'Imperi Romà d'Orient, i Joan es comprometé a posar fi a la seva rebel·lió i tornar a Tessalònica. Tanmateix, poc després emmalaltí i morí a Skopje.

Joan es casà amb Irene, una dona d'una família desconeguda. El matrimoni tingué una filla, Maria, que esdevingué la reina consort d'Esteve Uroš, i un fill de nom desconegut que caigué el 1332 a la batalla de Russókastro.

Referències

Dinastia Paleòleg
Cèsars
Panhipersebasts
Governadors romans d'Orient
Persones de Tessalònica
Desertors romans d'Orient
Morts a Skopje
Polítics grecs


text:
La commune rurale de Jyväskylä () est une ancienne commune rurale du centre-ouest de la Finlande, dans la région de Finlande-Centrale, qui fait partie depuis le  de la ville de Jyväskylä.

Histoire
La commune fut distraite de Laukaa en 1868. Cette scission s'inscrivait alors dans le mouvement qui consistait à créer autour des villes, de superficie limitées, des communes rurales pouvant absorber une partie de leurs excédents de population. Au maximum, la Finlande a compté 33 communes rurales. La commune de Jyväskylän maalaiskunta était jusqu'au  la dernière de ces communes subsistant en Finlande, avant de fusionner avec Jyväskylä et Korpilahti, le . La commune avait déjà antérieurement perdu du territoire à plusieurs reprises, avec la séparation de Toivakka en 1910, puis deux cessions de territoire à Jyväskylä en 1941 et 1965, mais n'avait jamais cessé d'accroître sa population. Un rattachement de Toivakka à Jyväskylä est probable à court terme, si bien que l'ancienne commune retrouverait a posteriori une partie de son territoire perdu, mais au sein d'une autre entité communale.

Géographie
La commune d'une superficie de entourait presque en totalité la ville de Jyväskylä. Au sud, elle comprenait l'extrémité nord du lac Päijänne. On y trouvait de nombreux autres lacs qui couvrent 15 % de la superficie totale, le plus important étant le Leppävesi.

Le tissu urbain était très décousu, et s'articulait autour de trois agglomérations importantes, sans un vrai centre identifié (la mairie se trouvant même située en plein cœur de la ville de Jyväskylä) : Vaajakoski, 14 000 habitants, Palokka, 11 000 habitants, et Tikkakoski 5 000, à quoi s'ajoutaient 7 autres petits regroupements de population identifiables.

Personnalités
C'est la commune de naissance du pilote de rallye Tommi Mäkinen de Pekka Jormakka et de Marko Palo.

Bibliographie

Notyes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Commune rurale en Finlande

Liens externes

 Jyväskylän seutu
 Jyväskylä

Jyvaskylan maalaiskunta
Jyvaskylan maalaiskunta


text:
Hjertegarn ( tidligere Odense Kamgarnspinderi) er en dansk producent af strikkegarn.

Virksomheden blev grundlagt i Odense i 1926 af Carl Bremer. I begyndelsen lå både produktion og hovedsæde på Klosterbakken i centrum, men i 1958 opførtes en ny fabrik på Munkerisvej i Odense M. Produktionen beskæftigede i 1960'erne over 1.000.

Hjertegarn blev i 1992 solgt og flyttet til Karup, hvor den stadig har til huse. Samtidig blev produktionen flyttet til udlandet og foregår i dag dels i Europa, dels i Asien. En del af produktionen eksporteres til det øvrige Norden og Estland.

I 2004, 2006 og 2007 blev Hjertegarn af Børsen udpeget til gazellevirksomhed.

De tidligere fabriksbygninger huser i dag Odense Tekniske Gymnasium og Syddansk Erhvervsskole.

Eksterne henvisninger
 Hjertegarns hjemmeside

Referencer

Etableret i 1926
Virksomheder i Odense
Tekstilvirksomheder i Danmark
Garn


text:
Limavady (; ) is a market town in County Londonderry, Northern Ireland, with Binevenagh as a backdrop. Lying   east of Derry and  southwest of Coleraine, Limavady had a population of 12,032 people at the 2011 Census. In the 40 years between 1971 and 2011, Limavady's population nearly doubled. Limavady is within Causeway Coast and Glens Borough.

From 1988 to 2004, a total of 1,332 dwellings were built in the town, mainly at Bovally along the southeastern edge of the town. The large industrial estate at Aghanloo is 2 miles (3 km) north of the town.

History

Limavady and its surrounding settlements derive from Celtic roots, although no-one is sure about the exact date of Limavady's origins. Estimates date from around 5 CE. Early records tell of Saint Columba, who presided over a meeting of the Kings at Mullagh Hill near Limavady in 575 CE, a location which is now part of the Roe Park Resort.

Gaelic Ireland was divided into kingdoms, each ruled by its own family or clan. In the Limavady area, the predominant family was the O'Cahans. Their mark is found everywhere in the town and surrounding area. O'Cahan's Rock is one of Limavady's main historical points. This is where, according to local myth, a dog belonging to one of the Chiefs jumped the river to get help from nearby clans after a surprise enemy attack. This gave Limavady its name, Limavady being the anglicised version of Leim an Mhadaidh, which means leap of the dog. This rock, along with other relics of Limavady's history, can be seen at Roe Valley Country Park.

The town developed from a small Plantation settlement founded by Sir Thomas Phillips. In 1610 Sir Thomas Phillips was granted 13,100 acres of land at Limavady which included an O'Cahan castle. He commenced the building of the 'Newtown of Limavady' which was laid out in a cruciform road pattern. Newtown Limavady was incorporated, with the appointment of a Provost and 12 Burgesses, on 31 March 1613 with a charter granted by King James I. By 1622, 18 one-storey houses and an inn had been built and they were centred on the crossroads which contained a flagpole, a cross and stocks.

Limavady had an early association with the linen and Irish whiskey industries. In 1608, a licence was granted to Sir Thomas Phillips by King James I to distil whiskey.

for the next seven years, within the countie of Colrane, otherwise called O Cahanes countrey, or within the territorie called Rowte, in Co. Antrim, by himselfe or his servauntes, to make, drawe, and distil such and soe great quantities of aquavite, usquabagh and aqua composita, as he or his assignes shall thinke fitt; and the same to sell, vent, and dispose of to any persons, yeeldinge yerelie the somme 13s 4d...

The Limavady Distillery was founded in 1750 on the banks of the River Roe. Limavady, however, did not benefit from subsequent expansion of linen manufacturing in the 19th century. As a result, it remained a modest sized market town until the late 20th century. Limavady Town Hall, later known as the Alexander Memorial Hall and now part of the Roe Valley Arts & Cultural Centre, was completed in 1872.

In 1941 RAF Limavady, a base for air patrols over the Atlantic during World War II, was opened just to the north of the town. The RAF left the base in 1945 but it continued as a naval air station until 1958, when the land was returned to agricultural use.

During the Troubles in Northern Ireland, four people were killed in or near Limavady by the Provisional Irish Republican Army. Two were members of the security forces and two were civilians who were killed by a bomb as they drove past Limavady Royal Ulster Constabulary station.

In 1987, Limavady became famous as the unintended arrival point for the world's first transatlantic hot air balloon crossing by Richard Branson and Per Lindstrand.

Townlands
Limavady sprang up within the townland of Rathbrady Beg in the parish of Drumachose and was originally known as Newtown Limavady. Over time, the urban area has expanded into the surrounding townlands. These include:
 Bovally ()
 Coolessan ()
 Enagh ()
 Killane ()
 Rathbrady Beg ()
 Rathbrady More ()

Politics
Limavady is in both the Causeway Coast and Glens Borough Council area and the East Londonderry constituency for elections to the Westminster Parliament and Northern Ireland Assembly. In 2014, the residents of Limavady district elected 3 Democratic Unionist Party, 1 Social Democratic and Labour Party and 1 Sinn Féin councillors to the borough council.

Places of interest
 Limavady lies in the scenic Roe Valley area and the Roe Valley Country Park on the River Roe lies to the southwest of the town.
 The birthplace of New Zealand Prime Minister Rt. Hon. William Massey is on Irish Green Street. Nearby Massey Avenue is named after him.
 The archaeologically significant Broighter Gold collection was found nearby in 1896. It is currently in the National Museum in Dublin.
 Jane Ross, who first transcribed Londonderry Air, was born and lived in Limavady. A plaque is shown above her old house on Main Street.

Popular culture

Danny Boy
Limavady is most famous for the tune "Londonderry Air" collected by Jane Ross in the mid-19th century from a local fiddle player. The tune was later (ca. 1913) used for the song "Danny Boy".

Events
The town hosts events such as the NI Super Cup, the Danny Boy Jazz and Blues Festival, the Roe Valley Folk Festival the Stendhal Festival of Art, and the Bishop Hervey International Summer School.

Transport
Limavady is in close proximity to City of Derry Airport, 9 miles (15 km) to the west, and the Port of Londonderry, 13 miles (22 km) to the west.

Road
In 2003 a road bypass was completed to the north of Limavady at a cost of £11.5 million. This bypass aimed to reduce the time taken to travel on the A2 between Derry and Coleraine.

Rail
The Limavady Railway was a branch line to the main Derry – Belfast line. Limavady railway station opened on 29 December 1852, closed for passenger traffic on 3 July 1950 and finally closed altogether on 2 May 1955. Limavady Junction railway station opened on 1 March 1855 and finally closed on 17 October 1976. Limavady is no longer served by the branch line – the nearest station is at Bellarena, approximately  from the town.

Bellarena railway station has direct trains west to Derry and east to Castlerock, Coleraine (for stations to ), and stations to  and Belfast Great Victoria Street.

Canal
The Broharris Canal was constructed in the 1820s when a cut, some  long on the south shore of Lough Foyle near Ballykelly was made in the direction of Limavady. The inhabitants of Limavady appealed for the building of a canal from Lough Foyle to the town but were turned down, and the Broharris Canal was the nearest they came to achieving such a navigable link.

Education
There are four primary schools, three secondary schools, a regional college and a special needs school in Limavady. Limavady's schools are closely located in an 'education circle'. The three secondary schools are all located along the same stretch of road (Ballyquin Road and Irish Green Street), with Rossmar Special School opposite Limavady Grammar School, Termoncanice Primary opposite Limavady High School and St. Mary's High School. Limavady Central Primary School is located a short distance from the other schools.

Primary schools
 Termoncanice Primary School
 Roe Valley Integrated Primary
 Limavady Central Primary School
 Drumachose Primary School
 Gaelscoil Leim an mhadaidh

Secondary schools
 St Mary's High School
 Limavady Grammar School
 Limavady High School

Regional college
 North West Regional College

Special needs schools
 Rossmar Special School (formerly Limegrove/Greystone Hall)

Sport
 Wolfhounds GAC is the local Gaelic Athletic Association club
 Limavady United F.C.
 Roe Valley F.C.
 Roe Rovers F.C.
 Newtowne F.C.
 Drummond Cricket Club

Demography
On Census day (27 March 2011) there were 12,032 people living in Limavady (4,759 households), accounting for 0.66% of the NI total. Of these:

 21.52% were aged under 16 years and 13.54% were aged 65 and over;
 51.37% of the usually resident population were female and 48.63% were male;
 51.83% belong to or were brought up in a 'Protestant and Other Christian (including Christian related)' religion and 44.41% belong to or were brought up in the Catholic religion;
 56.27% indicated that they had a British national identity, 31.08% had a Northern Irish national identity and 18.47% had an Irish national identity (respondents could indicate more than one national identity);
 37 years was the average (median) age of the population;
 9.20% had some knowledge of Ulster-Scots and 6.43% had some knowledge of Irish (Gaelic).

Notable people

 Rev. Robert Bradford MP - Methodist Minister and MP for South Belfast. Murdered by the Provisional IRA on 14 November 1981.
 David Brewster LLB - noted Solicitor and former UUP Forum member for East Londonderry 1996.
 John Deighan – Derry GAA Gaelic footballer and SDLP Councillor.
 Sir Denis Desmond, KCVO, CBE (Born 1943), is a retired British company director and public administrator, who was Lord Lieutenant of County Londonderry from 2000 to 2018. Lives in Bellarena House just outside Limavady.
 Boyd Douglas (born 13 July 1950) - Councillor on Limavady Borough Council and later Causeway Coast and Glens Borough Council from 1997 - 2014. He also served as MLA for East Londonderry from 1998 to 2003.
 William Douglas - Flight Lieutenant in the Royal Air Force during the Second World War. He rose to prominence as Limavady District Master in the Orange Order. From 1960 to 1973, he served on Limavady Rural District Council. He was then elected in Londonderry for the Ulster Unionist Party at the 1973 Northern Ireland Assembly election, and held his seat on the Constitutional Convention and at the 1982 Assembly.
 George Downing – seventeenth-century politician.
 Senator John Cherry Drennan CBE JP born 1899 died 1983) Drennan studied at Foyle College before working as a farmer in the Limavady area. He became active in the Ulster Unionist Party, and served for it in the Senate of Northern Ireland from 1961 until it was prorogued in 1972. Lord Lieutenant for County Londonderry 1965 - 1974.
 Very. Rev. Victor Griffin – formerly Dean of St Patrick's Cathedral, Dublin
 Ruth Kelly – Labour MP and former Cabinet Minister.
 Andrew Kinnear - (ca 1750 – May 23, 1818) was an Irish-born political figure in New Brunswick. He represented Westmorland in the Legislative Assembly of New Brunswick from 1786 to 1792.
 Senator John Andrew Long - Former Chairman of Limavady Rural Council and Northern Ireland Senator 1921-1941 (elected) Deputy Speaker 1927–28; Deputy Leader 1930–41, Parliamentary Secretary in the Department of the Prime Minister from 1930 to 1941.
Professor Charles Gibson Lowry FRCOG (1880 - 1951) surgeon at the Royal Victoria Hospital and the Royal Maternity Hospital in Belfast. In 1921 he became professor of midwifery at Belfast and a Pro-Chancellor of, Queen's University, Belfast. He was a foundation fellow of the Royal College of Obstetricians and Gynaecologists. He served with the Royal Army Medical Corps during the First World War.
 Rt. Hon. William Lowry MP - (19 March 1884 – 14 December 1949) was an Irish barrister, judge, Ulster Unionist Party Member of Parliament, and Attorney General for Northern Ireland.
 William Ferguson Massey – 19th Prime Minister of New Zealand (from 1912 to 1925) was born and educated in the town before migrating.
 Thomas St George McCarthy (1862–1943) – was an Ireland rugby union international and founder member of the Gaelic Athletic Association. He also played soccer for Limavady FC when he was stationed in the town in 1888, and captained both the town's football and cricket clubs. He was a double winner of the County Londonderry senior cup in football and the inaugural County Londonderry Senior cricket cup final in 1888. He rose to become vice-president of the North West of Ireland Football Association and captain of the County Londonderry representative cricket side that played against the Northern Cricket Union.
 Rt. Hon. Maurice Marcus McCausland - He was High Sheriff of County Londonderry in 1908, and in 1926, he was appointed as Lord Lieutenant of County Londonderry, serving until his death. In 1934, he was appointed to the Privy Council of Northern Ireland.
 Judge John McCunn (1820–1872) Judge of the Superior Court New York from 1863 to 1870
 Jimmy McCurry (1830–1910) – folk musician, traditionally associated with the Londonderry Air.
 Gerry Mullan – Former Glentoran, Everton and Northern Ireland footballer.
Sir David Ogilby (1755 - 1834) was born in Limavady, County Londonderry, and went to India to serve with the East India Company. After twenty-two years he was knighted and returned to Ireland. He wrote and published poems, which included translations of Indian poets, in Walker's Hibernian Magazine in 1804.
John Scott Porter (31 December 1801 – 5 July 1880) educated locally and at the Royal Belfast Academical Institution. For a time he was a schoolteacher and edited The Christian Observer in London. In 1826 he became a Presbyterian minister, and from 1831 he had a congregation at Rosemary Street, Belfast. In 1838 he was appointed Professor of Theology and in 1851 Professor of Hebrew to the Association of Irish Non-Subscribing Presbyterians. He edited the Christian Moderator and the Bible Christian and was a prolific theological writer. Among his works was Principles of Textual Criticism, published in 1848. He was devoted to the preservation of the Irish language.
 William Porter – His Majesty's Attorney General at the Cape of Good Hope, South Africa
 Dr. Muriel Robertson FRS, protozoologist and bacteriologist
 Willie Ross - Former Limavady Councillor and MP for Londonderry then East Londonderry 1974–2001.
 Thomas Teevan LLB MP - West Belfast MP and youngest Limavady Urban Council Chairman.
 Samuel Young (1822–1918), MP, was Limavady Brewery's founder.

See also

List of localities in Northern Ireland by population

References

External links

 Borough of Limavady
 Limavady and the Roe Valley by Jochen Lueg

Towns in County Londonderry


text:
Coenotephria triciliata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Wiltshire.

triciliata


text:
Åke Gustaf Olof Thorvald Blomström, född 31 december 1931 i Stockholm, död  31 maj 1985, var radioproducent för dokumentärer och underhållningsserier vid Sveriges Radio.

Biografi
Efter studentexamen vid Beskowska skolan i Stockholm studerade han nordiska språk och litteraturhistoria vid Stockholms högskola. Han började vid Sveriges Radio i maj 1958 som vikarie vid grammofonarkivet och fick fast anställning 1 januari 1962. Under sin placering vid radioarkivet lyckades han stoppa en planerad utgallring av äldre inspelningar, som om den genomförts skulle ha inneburit betydande förluster av oersättligt arkivmaterial.

Den 1 juli 1968 knöts Åke Blomström till Radioteatern, där han under de följande åren ledde radions satsningar på en underhållningsserier som "Dickie Dick Dickens" och nyskrivna kriminalserier som sändes under somrarna.

Han gjorde också insatser inom radions barnteaterproduktion och skapade och organiserade de uppmärksammade Ungradiodagarna, då hela radioutbudet dominerades av barn och ungdomar. I samband med utdelningen av Stora Journalistpriset 1979 tilldelades Åke Blomström ett hedersdiplom "för idé och genomförande av "barndagen" i svensk radio i oktober 1979"." Temadagen arrangerades i anslutning till FN:s internationella barnår.

Tillskapandet av en ny dokumentärredaktion vid Riksradion var till stor del Åke Blomströms förtjänst. Som chef för dokumentärredaktionen kom han att bli en nyckelperson i den svenska public serviceradions internationella samarbete inom Europeiska Radiounionen (EBU). Vid sin bortgång vid 53 års ålder instiftade kollegorna inom EBU ett internationellt pris, The Åke Blomström Memorial Prize – Priset till Åke Blomströms minne för att stötta unga talanger och stimulera tillkomsten av nya dokumentärer. Priset har utdelats sedan 1986 i samverkan mellan nio europeiska företag inom public serviceradio.

Radioteater

Regi (ej komplett)

Referenser

Män
Gravsatta på Norra begravningsplatsen i Stockholm
Födda 1931
Avlidna 1985
Producenter vid Sveriges Radio
Journalister från Stockholm
Svenska journalister under 1900-talet


text:
The Order of the Companions of Honour (Æresriddernes orden) er en britisk orden som blev stiftet af kong Georg 5. af Storbritannien i juni 1917.

I lighed med Order of the British Empire er den for belønning for særlige fortjenester indenfor kunst, litteratur, musik, videnskab, politik, industri og religion.

Motto
In action faithful and in honour clear

Nulevende medlemmer
 Malcolm Fraser (1977)
 The Rt Hon. Sir Michael Somare (1978)
 The Rt Hon. The Lord Healey (1979)
 The Rt Hon. Sir Brian Talboys (1981)
 The Rt Hon. Doug Anthony (1981)
 Dr Frederick Sanger (1981)
 The Rt Hon. The Lord Carrington (1983)
 Lucian Freud (1983)
 Dr Sydney Brenner (1987)
 The Rt Hon. The Lord Tebbit (1987)i
 The Rt Hon. The Lord Baker of Dorking (1992)
 The Rt Hon. The Lord Brooke of Sutton Mandeville (1992)
 The Rt Hon. The Lord King of Bridgwater(1992)
 Dame Janet Baker (1993)
 The Rt Hon. The Lord Owen (1994)
 The Rt Hon. The Lord Hurd of Westwell (1995)
 Sir David Attenborough (1996)
 The Rt Hon. The Lord Howe of Aberavon (1996)
 The Rt Hon. The Lord Heseltine (1997)
 David Hockney (1997)
 Peter Brook (1998)
 Dr Eric Hobsbawm (1998)
 The Rt Hon. Sir John Major (1998)
 The Rt Hon. The Lord Patten of Barnes (1998)
 Bridget Riley (1998)
 General John de Chastelain (1999)
 Doris Lessing (2000)
 The Rev Chad Varah (2000)
 Sir Harrison Birtwistle (2001)
 Sir Colin Davis(2001)
 Paul Scofield (2001)
 Michael Howard (2002)
 Harold Pinter (2002)
 The Rt Hon. The Lord Hannay of Chiswick (2003)
 Sir Howard Hodgkin (2003)
 Dr James Lovelock (2003)
 Sir Charles Mackerras (2003)
 Sir Denis Mahon (2003)
 Prof Dan McKenzie (2003)
 Dame Judi Dench (2005)
 Prof Anthony Pawson (2006)
 Sir Ian Murray McKellen (2007)
 Peter Higgs (2012)
 Thomas Galbraith (2013)
 Sir Menzies Campbell (2013)
 Nicholas Serota (2013)
 Peter Maxwell Davies (2013)
 Baronesse Onora O'Neill (2013)
 Dame Maggie Smith (2014)

Æresmedlemmer
 Lee Kuan Yew (1970)
 Dr Amartya Sen (2000)
 Bernard Haitink (2002)

Eksterne henvisninger
 Liste over ordner og link til søgning på modtagere publiceret på London Gazettes hjemmeside.

Ordener, dekorationer og medaljer fra Storbritannien


text:
An entablature (; nativization of Italian , from  "in" and  "table") is the superstructure of moldings and bands which lies horizontally above columns, resting on their capitals. Entablatures are major elements of classical architecture, and are commonly divided into the architrave (the supporting member immediately above; equivalent to the lintel in post and lintel construction), the frieze (an unmolded strip that may or may not be ornamented), and the cornice (the projecting member below the pediment). The Greek and Roman temples are believed to be based on wooden structures, the design transition from wooden to stone structures being called petrification.

Overview

The structure of an entablature varies with the orders of architecture. In each order, the proportions of the subdivisions (architrave, frieze, cornice) are defined by the proportions of the column. In Roman and Renaissance interpretations, it is usually approximately a quarter of the height of the column. Variants of entablature that do not fit these models are usually derived from them.

Doric
In the pure classical Doric order entablature is simple. The architrave, the lowest band, is split, from bottom to top, into the guttae, the regulae, and the taenia.

The frieze is dominated by the triglyphs, vertically channelled tablets, separated by metopes, which may or may not be decorated. The triglyphs sit on top of the taenia, a flat, thin, horizontal protrusion, and are finished at the bottom by decoration (often ornate) of 'drops' called guttae, which belong to the top of the architrave. The top of the triglyphs meet the protrusion of the cornice from the entablature. The underside of this protrusion is decorated with mutules, tablets that are typically finished with guttae.

The cornice is split into the soffit, the corona, and the cymatium. The soffit is simply the exposed underside. The corona and the cymatium are the principal parts of the cornice.

Ionic
The Ionic order of entablature adds the fascia in the architrave, which are flat horizontal protrusions, and the dentils under the cornice, which are tooth-like rectangular block moldings.

Corinthian

The Corinthian order adds a far more ornate cornice, divided, from bottom to top, into the cyma reversa, the dentils, the ovolo, the modillions, the fascia, and the cyma recta. The modillions are ornate brackets, similar in use to dentils, but often in the shape of acanthus leaves.

The frieze is sometimes omitted—for example, on the portico of the caryatides of the Erechtheum—and probably did not exist as a structure in the temple of Diana at Ephesus. Neither is it found in the Lycian tombs, which are reproductions in the rock of timber structures based on early Ionian work. The entablature is essentially an evolution of the primitive lintel, which spans two posts, supporting the ends of the roof rafters.

Non-classical architecture
The entablature together with the system of classical columns occurs rarely outside classical architecture. It is often used to complete the upper portion of a wall where columns are not present, and in the case of pilasters (flattened columns or projecting from a wall) or detached or engaged columns it is sometimes profiled around them. The use of the entablature, irrespective of columns, appeared after the Renaissance.

See also

 Classical order
 Classical architecture
Prastara, an entablature in the Hindu temple architecture

References

Architectural elements


text:
The São Bento River is a river of Santa Catarina state in southeastern Brazil. It is a tributary of the Mãe Luzia River.

See also
List of rivers of Santa Catarina

References
 Map from Ministry of Transport

Rivers of Santa Catarina (state)


text:
Grays River may refer to:

Grays River (Washington), a tributary of the lower Columbia River
Grays River, Washington, a census-designated place in Wahkiakum County, Washington
Grays River, New Zealand, a river in New Zealand


text:
Sztuka buddyjska – obejmuje między innymi rzeźby, posągi i płaskorzeźby, malarstwo, mandale, architekturę (stupy, klasztory, wykute w skale jaskinie).
Częstymi tematami sztuki buddyjskiej są sceny z życia Buddy, jak również przedstawienia bodhisattwów i innych bóstw.

Dzieła sztuki buddyjskiej

Buddharupa

Rzeźby, posągi lub obrazy przedstawiające Buddę noszą w sanskrycie nazwę buddharupa. Mają one na celu nie tyle upamiętniać historyczną postać, ile raczej stanowić przypomnienie o drzemiącym w ludziach potencjale osiągnięcia Oświecenia, jak również napawać oglądającego spokojem, inspirować go do osiągnięcia szczęścia. Statuetki Buddy przedstawiają go w różnych pozycjach zwanych mundra, jednak najczęściej spotykana jest pozycja lotosu, symbolizująca idealną równowagę myśli. Budda dotykający prawą ręką ziemi bierze ją na świadka swojego Oświecenia; akt ten symbolizuje niezłomną wiarę i postanowienie. Przedstawienie leżącego Buddy symbolizuje jego ostatnią śmierć i wyzwolenie się z cyklu narodzin i śmierci.

Mandale

Mandale występują w buddyzmie tantrycznym i są to symboliczne diagramy, oparte na regularnych figurach geometrycznych. Stanowią one przedstawienie wszechświata. Kiedy mandala jest ukończona, stanowi zbiornik dla bóstw i punkt zbiorczy dla sił wszechświata. Mentalna podróż do środka mandali jest symboliczną wędrówką przez kosmos do esencji rzeczywistości. Mandale są wykorzystywane i tworzone podczas medytacji. Mimo iż niektóre mandale są malowane i służą jako trwały obiekt kontemplacji, w buddyzmie tybetańskim tradycyjnie piaskowe mandale po ukończeniu są celowo niszczone poprzez wysypywanie piasku do rzeki, aby rozprowadzić posiadaną przez nie pozytywną energię.

Historia
Najstarszym odkrytym zabytkiem buddyjskim są ślady drewnianej struktury z VI w. p.n.e., będące pozostałością najstarszej buddyjskiej świątyni w miejscu narodzin Buddy. Kolejnym chronologicznie znanym zabytkiem jest kolumna Aśoki w Lumbini z 249 r. p.n.e.

Jednymi z pierwszych dzieł sztuki buddyjskiej były stupy, w których przetrzymywane miały być relikwie Buddy. Początkowo były budowane z użyciem cegieł, drewna, słomy i bambusa. W I w. p.n.e. do stup dodano kamień: kamienne poręcze i portale, zdobione reliefami, przedstawiającymi sceny z życia Gautamy i jego poprzednich żywotów (patrz dżataka). Początkowo jednak Buddy nie przedstawiano w postaci ludzkiej, ale poprzez m.in. symbol (np. ślady stóp, Koło Dharmy), puste siedzenie czy puste miejsce pod parasolem. W I w. n.e. postać Buddy stała się już dominującym motywem sztuki buddyjskiej.

Głównymi ośrodkami sztuki buddyjskiej na początku naszej ery były:

 Gandhara (okolice Peszawaru) – sztuka z tego obszaru jest efektem połączenia buddyjskiej tematyki z grecko-rzymskim stylem i techniką, uwidaczniającymi się w fizjonomii oraz sposobie przedstawiania pofałdowanych szat, podobnych do rzymskich tog. Budda był przedstawiany z zakrytymi obydwoma ramionami, a jego twarz i włosy wzorowane były często na rzeźbach Apolla. Popularny był motyw Gautamy jako księcia sprzed osiągnięcia Oświecenia, jak również wychudzonego ascety; pojawiły się również przedstawienia przyszłego buddy Maitrei, zarówno jako buddy w klasztornych szatach oraz jako książęcego bodhisattwy przed osiągnięciem Oświecenia. Rzeźby wykonywano w zielonym fyllicie i szaroniebieskich mikach, jak również stiuku. Były one umieszczane w kapliczkach dookoła stup. Styl ten kwitł przez ok. 400–500 lat, a jego głównymi ośrodkami były miasta Peszawar i Taksila; rozwijał się on również na terenie Afganistanu.

 Mathura – sztuka buddyjska kwitła na tym obszarze w czasach Królestwa Kuszanów. To tutaj, równocześnie z Gandharą, powstały pierwsze rzeźby przedstawiające Buddę; tutaj był on przedstawiany z nagim prawym ramieniem i ciałem rozszerzonym przez święte tchnienie (prana). Rzeźby Buddy i bodhisattwów z Mathury były eksportowane m.in. do Sarnath czy odległego Radźgiru w Biharze. Charakterystyczne dla sztuki okresu Mathura było przedstawienie grupy kilku bogów w rzędzie, na przykład bogów pomyślności - Ganeśa, Kubera i Lakszmi.
 Andhra Pradesh – Budda był tutaj przedstawiany z poważną, nieuśmiechającą się twarzą oraz szatą odkrywającą lewe ramię i tworzącą na skraju feston. Sztuka tego rejonu była inspiracją dla artystów ze Sri Lanki.

 państwo Guptów (IV–VI w. n.e.) – okres ten jest często nazywany Złotą Erą i uznawany za szczyt rozwoju sztuki buddyjskiej. Głównymi ośrodkami sztuki w tym okresie były Mathura, Sarnath i Nalanda. Styl dominujący w tym okresie powstał w wyniku połączenia elementów sztuki Mathury i Gandhary. Cechami charakterystycznymi tego okresu są włosy ułożone w malutkie, pojedyncze loczki, drobne fałdy szat czy obficie dekorowane aureole. Tworzono także brązowe posągi Buddy. Z okresu tego pochodzą również wykute w skale świątynie i wihary w Ajancie i Ellorze w Maharashtrze, zbudowane pod patronatem króla Vakataki. Znajdują się w nich ozdobne filary, rzeźby Buddy i freski przedstawiające sceny z jego życia od poczęcia do osiągnięcia Oświecenia. Z tego okresu pochodzi również świątynia Mahābodhi (mimo iż była później wielokrotnie odnawiana), charakteryzująca się wyjątkowo ozdobną śikharą. Sztuka guptańska stanowiła inspirację dla przyszłych pokoleń artystów z Indii, Nepalu, Tajlandii i Indonezji.

W późniejszym okresie buddyzm ewoluował i wytwarzał coraz większy panteon bodhisattwów, bóstw i bogiń, z których najpopularniejsza była Tara. W Nepalu i Tybecie powstał całkowicie nowy zestaw bóstw, przedstawianych zarówno w rzeźbie, jak i na malowanych zwojach. Okrutne postacie zostały przedstawione jako obrońcy buddyzmu i jego wyznawców. Bardziej ezoteryczne przedstawienia obejmujących się bogów i bogiń symbolizowały wyzwolenie będące rezultatem połączenia żeńskiej mądrości i męskiego współczucia.

Przypisy


text:
Bundesautobahn 15 (em português: Auto-estrada Federal 15) ou A 15, é uma auto-estrada na Alemanha.

A Bundesautobahn 15 tem 64 km de comprimento.

Estados
Estados percorridos por esta auto-estrada:
 Brandemburgo

Ver também
 Autoestradas da Alemanha
 Auto-estradas

Bundesautobahn 15


text:
Hermann Schulte-Sasse (* 8. Januar 1948 in Salzgitter) ist ein deutscher Mediziner. Er war Bremer Staatsrat und war von Dezember 2012 bis hin zum Juli 2015 Senator für Gesundheit in Bremen (parteilos).

Biografie

Ausbildung und Beruf
Schulte-Sasse wuchs in Waltrop auf und machte 1966 sein Abitur am Freiherr vom Stein-Gymnasium in Lünen. Nach dem Grundwehr- und Zivildienst studierte er von 1968 bis 1974 Medizin an der Medizinischen Hochschule Hannover und der Universität Heidelberg und bildete sich ab 1975 in Lünen, Bochum und Berlin weiter zum Internisten aus. Von 1976 bis 1979 nahm er einen Lehrauftrag an der Fachhochschule Dortmund wahr. Er promovierte 1991 zum Dr. med. an der Universität Frankfurt am Main. Von 1979 bis 1981 war er als Entwicklungshelfer des Deutschen Entwicklungsdienstes (DED) in Ecuador tätig. In den daran anschließenden Jahren engagierte er sich für eine bessere Arzneimittelversorgung von Entwicklungsländern in der BUKO-Pharmakampagne. Von 1986 bis 1991 arbeitete er als Oberarzt am Institut für Klinische Pharmakologie am Klinikum Bremen-Mitte. Danach war er bis 1993 beratender Arzt bei der AOK – Landesverband Bremen/Bremerhaven. Von 1993 bis 1997 nahm er die Aufgaben eines gewählten, hauptamtlichen Stadtrates (Gesundheitsreferent) von München wahr. 1997 bis 1998 war er mit dem Aufbau und der Leitung des Stabsbereichs für Medizin beim AOK-Bundesverband in Bonn beschäftigt und zugleich zeitweise auch Vorsitzender eines  Unterausschusses der Ärzte und Krankenkassen für Fragen des Leistungskataloges der Gesetzlichen Krankenversicherung (GKV).

Von 1998 bis 2001 war er Abteilungsleiter im Bundesgesundheitsministerium (Bereiche Krankenversicherung und Krankenhauswesen).

Politik
2002 erfolgte seine Ernennung zum  Staatssekretär in der Senatsverwaltung für Gesundheit, Soziales und Verbraucherschutz in Berlin.

2007 wurde der parteilose Schulte-Sasse in Bremen zum Staatsrat für die Bereiche Gesundheit, Verbraucherschutz und Frauen bei der Senatorin Ingelore Rosenkötter (SPD) berufen, die er damit auch vertrat. Er setzte sich für die gesetzliche Obduktionspflicht bei ungeklärten Todesfällen bei Kindern bis zum sechsten Lebensjahr ein, um mögliche Misshandlungen aufdecken zu können. Am 30. Juni 2011 ist er infolge der Senatsneubildung aus dem Amt als Staatsrat ausgeschieden.

Schulte-Sasse wurde im Dezember 2012 als Senator für Gesundheit in den Senat unter Bürgermeister Jens Böhrnsen (SPD) berufen. Seine Vorgängerin war Renate Jürgens-Pieper (SPD).

Siehe auch
 Liste Bremer Staatsräte und Stellvertreter von Senatoren
 Senat Böhrnsen III

Einzelnachweise

Weblinks

Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Staatssekretär (Berlin)
Staatsrat (Bremen)
Senator (Freie Hansestadt Bremen)
Gesundheitsminister (Bremen)
Politiker (München)
Entwicklungshelfer
Deutscher
Geboren 1948
Mann


text:
Andrej Siarhiejewicz Karpacz (; ur. 6 czerwca 1994) – białoruski zapaśnik walczący w stylu wolnym. Zajął 30. miejsce na mistrzostwach świata w 2019. Brązowy medalista mistrzostw Europy w 2018. Wicemistrz mistrzostw świata wojskowych w 2017 i brązowy w 2016. Piąty na igrzyskach wojskowych w 2015 i dziewiąty w 2019. Trzeci na ME U-23 w 2015 roku.

Przypisy

Białoruscy zapaśnicy
Urodzeni w 1994


text:
En physique mathématique, l'étoile-produit est un opérateur mathématique sur une variété de Poisson pour déformer la multiplication de l'algèbre des fonctions lisses à valeurs complexes en une algèbre associative non commutative.

L'opérateur est une quantification de déformation, une formalisation mathématique de la quantification issue de la physique.

Définitions

Déformation formelle
Soit  un anneau commutatif et  une algèbre sur un anneau. Soit  l'anneau des séries formelles et  l'algèbre des séries formelles sur  avec les coefficients dans .

La déformation formelle  de l'opérateur de multiplication  de l'algèbre  est une application -bilinéaire

tel que pour tout

où  est la multiplication des séries formelles:

Étoile-produit
Soit  une variété de Poisson, où  est un tenseur de Poisson.

L'étoile-produit  est une déformation formelle sur , c'est-à-dire une multiplication -bilinéaire

de la forme

où  sont des applications -bilinéaire

vérifiant les axiomes:
  est associative:  pour tout .
 .
  (où  est le crochet de Poisson).
  pour tout .

Propriétés
Si les  sont des opérateurs bidifférentiels,  est appelé un étoile-produit différentiel.

Si les  sont des opérateurs bidifférentiels d'ordre  est dans chaque argument,  est appelé un étoile-produit naturel.

On appelle un  du type Weyl, si  et  est hermitien, c'est-à-dire  (avec la convention ).

Exemple
 Le   défini comme

pour  est un étoile-produit sur  avec une forme symplectique canonique  et la constante de Planck .

Existence

Sur les variétés symplectiques
De Wilde et Lecomte ont prouvé qu'un étoile-produit différentiel existe sur chaque variété symplectique.

Sur les variétés de Poisson
Maxime Kontsevitch a prouvé que toute variété de Poisson de dimension finie peut être quantifiée, ce qui implique l'existence de étoile-produit différentiel sur des variétés de Poisson arbitraires.

Littérature

Références

Physique mathématique
Physique quantique


text:
Caferli is a village in the District of Kuşadası, Aydın Province, Turkey. As of 2010, it had a population of 116 people.

References

Villages in Kuşadası District


text:
Wydarzenia w Polsce

 18 lutego-11 kwietnia – w Krakowie obradował sejm.
 24 października-17 grudnia – w Piotrkowie obradował sejm.
 Powstał projekt kodyfikacji polskiego procesu sądowego: Formula processus, jedyny skodyfikowany dział prawa sądowego w Polsce przedrozbiorowej.
 Kleszczele otrzymały prawa miejskie.

Wydarzenia na świecie

 6 czerwca – koronacja Gustawa Wazy na króla Szwecji. Ostateczny rozpad Unii kalmarskiej.
 1 lipca – pierwsze spalenie na stosie zwolenników Marcina Lutra.
 19 listopada – wybrany na papieża Giulio de' Medici, nieślubny pogrobowiec po zamordowanym przez spiskowców Giuliano de' Medici, przyjął imię Klemens VII; wybór ten zakończył trwające 50 dni konklawe, zwołane po śmierci Hadriana VI.

 Pierwszy raz użyto nazwy skrzypce.

Urodzili się
 18 października – Anna Jagiellonka, król Polski, żona Stefana Batorego (zm. 1596)

Zmarli
 7 maja – Franz von Sickingen, zwolennik reformacji, przywódca powstania przeciwko arcybiskupowi Trewiru (ur. 1481).
 8 września – Maciej Miechowita, polski uczony (ur. 1457)
 14 września – Hadrian VI, ostatni papież spoza Włoch, aż do czasów Jana Pawła II (ur. 1459)
 Luca Signorelli, malarz włoskiego renesansu (ur. ok. 1445)

Przypisy

1523


text:
2090 Mizuho, provisional designation , is a stony asteroid from the outer region of the asteroid belt, approximately 18 kilometers in diameter.

The asteroid was discovered on 12 March 1978, by Japanese astronomer Takeshi Urata at the JCPM Yakiimo Station in Shimizu, Japan, who named it after his daughter, Mizuho Urata.

Orbit and classification

Mizuho orbits the Sun in the outer main-belt at a distance of 2.7–3.5 AU once every 5 years and 5 months (1,967 days). Its orbit has an eccentricity of 0.13 and an inclination of 12° with respect to the ecliptic.

The asteroid was first identified as  at Simeiz Observatory. The first used observation was obtained at Heidelberg Observatory in 1951, extending the Mizuho observation arc by 27 years prior to its official discovery observation.

Physical characteristics

In the Tholen classification, Mizuho is characterized as a common S-type asteroid.

Rotation period

In February 2010, a rotational lightcurve for Mizuho was obtained from photometric observations by James W. Brinsfield at the Via Capote Observatory  in California. It gave a rotation period of 5.47 hours with a brightness variation of 0.30 magnitude ().

Diameter and albedo

According to the surveys carried out by the Japanese Akari satellite, and NASA's Wide-field Infrared Survey Explorer with its subsequent NEOWISE mission, Mizuho measures between 18.0 and 18.9 kilometers in diameter and its surface has an albedo of between 0.207 and 0.219, which is typical for stony asteroids. The Collaborative Asteroid Lightcurve Link, however assumes a standard albedo for a carbonaceous C-type asteroid of 0.057 and correspondingly calculates a much larger diameter of 35.3 kilometers.

Naming

The discoverer named this minor planet after his daughter, Mizuho Urata. It was the first asteroid in over 50 years to be discovered by a non-professional astronomer, which set off a wave of interest in amateur asteroid discovery, especially in Japan. The official  was published by the Minor Planet Center on 1 September 1978 ().

References

External links
 Asteroid Lightcurve Database (LCDB), query form (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR – Observatoire de Geneve, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000)  – Minor Planet Center

002090
Discoveries by Takeshi Urata
Named minor planets
002090
19780312


text:
Un consorci és una associació d'entitats amb personalitat jurídica.
 Pot ser una associació econòmica en la qual una sèrie d'empreses tenen l'ànim de desenvolupar una activitat conjunta mitjançant la creació d'una nova societat. Generalment es dona quan en un mercat amb barreres d'entrada diverses empreses decideixen formar una única entitat amb la finalitat d'elevar el seu poder monopolista. Es diferencia del trust en que les empreses mantenen llur independència jurídica.
 També es denomina consorci l'acord pel qual els accionistes d'empreses independents accedeixen a lliurar el control de les seves accions a canvi de certificats de consorci que els donen dret de participar en els guanys comuns d'aquest consorci. Els participants en el consorci es denominen Concorde. Un exemples de consorcis són el W3C, Airbus (al moment de crear-se l'any 1970) i en certa manera el Observatori Europeu Austral (ESO).
 En dret administratiu un consorci és una organització de dret públic entre una o més entitats públiques-Administració-i un o més subjectes o organitzacions de Dret Privat.

Referències

Vegeu també

 Aliança d'empreses
 Holding
 Càrtel

Comerç
Vies d'obtenció de poder monopolístic


text:
«Naves», «Náves», «Navés» o «Navès» puede referirse a:

Nave
 Plural de la palabra nave.

Divisiones administrativas

En España
 Naves (C.P. 33594), parroquia en el concejo de Llanes, Asturias.
 Naves (C.P. 33???), parroquia en el concejo de Oviedo, Asturias.
 Navès (C.P. 25286), municipio de Lérida.

En Francia
 Naves, comuna en Auvergne.
 Naves, antigua comuna en el departamento de Ardèche, actualmente integrada en Les Vans.
 Naves, antigua comuna de Aveyron, actualmente integrada en Calmont.
 Naves, comuna en Limousin.
 Naves, comuna en Norte-Paso de Calais.
 Naves, antigua comuna de la Savoie, actualmente integrada en La Léchère.
 Naves, comuna en Tarn, al lado de la ciudad de Castres.
Variante
 Nâves-Parmelan, comuna de la Haute-Savoie.

En Portugal
 Naves, parroquia situada en Almeida.

Apellido
 Andrés Náves Álvarez (1839-1910), botánico y religioso español - abreviatura "Náves".


text:
Skała zbiornikowa – skała posiadająca pory i szczeliny umożliwiające migrację oraz akumulację płynów i gazów złożowych. W skałach takich mogą występować złoża ropy naftowej i gazu ziemnego, ewentualnie mogą być wykorzystane do wtórnego magazynowania tych surowców. Skałami zbiornikowymi są przeważnie piaskowce i niektóre odmiany wapieni.

Klasy pojemności skał zbiornikowych
 o małej pojemności (porowatość efektywna wynosi 5-10%)
 o średniej pojemności (p.e. 10-15%)
 o dużej pojemności (p.e. 15-20%)
 o bardzo dużej pojemności (p.e. powyżej 20%)

Wiertnictwo
Geologia naftowa