text:
Camden County is a county located in the U.S. state of Missouri. As of the 2020 Census, the population was 42,745. Its county seat is Camdenton. The county was organized on January 29, 1841, as Kinderhook County and renamed Camden County in 1843 after Charles Pratt, 1st Earl Camden, Lord Chancellor of the United Kingdom and leader of the British Whig Party. Camden County is also the primary setting of the Netflix show Ozark.

Geography
According to the U.S. Census Bureau, the county has a total area of , of which  is land and  (7.4%) is water.

Adjacent counties
Morgan County  (north)
Miller County  (northeast)
Pulaski County  (east)
Laclede County  (southeast)
Dallas County  (southwest)
Hickory County  (west)
Benton County  (northwest)

Major highways
 U.S. Route 54
 Route 5
 Route 7

Fire Towers
Fire Towers Include:
Branch Fire Tower
Climax Springs Fire Tower
Hurricane Deck Fire Tower

Demographics

As of the census of 2000, there were 37,051 people, 15,779 households, and 11,297 families residing in the county.  The population density was 57 people per square mile (22/km2).  There were 33,470 housing units at an average density of 51 per square mile (20/km2).  The racial makeup of the county was 97.68% White, 0.26% Black or African American, 0.49% Native American, 0.29% Asian, 0.04% Pacific Islander, 0.22% from other races, and 1.03% from two or more races. Approximately 0.93% of the population were Hispanic or Latino of any race.

There were 15,779 households, out of which 23.80% had children under the age of 18 living with them, 61.80% were married couples living together, 6.60% had a female householder with no husband present, and 28.40% were non-families. 23.30% of all households were made up of individuals, and 9.50% had someone living alone who was 65 years of age or older.  The average household size was 2.31 and the average family size was 2.68.

In the county, the population was spread out, with 20.30% under the age of 18, 6.10% from 18 to 24, 23.30% from 25 to 44, 31.40% from 45 to 64, and 19.00% who were 65 years of age or older.  The median age was 45 years. For every 100 females there were 100.00 males.  For every 100 females age 18 and over, there were 97.50 males.

The median income for a household in the county was $35,840, and the median income for a family was $40,695. Males had a median income of $28,020 versus $20,825 for females. The per capita income for the county was $20,197.  About 8.00% of families and 11.40% of the population were below the poverty line, including 17.00% of those under age 18 and 7.70% of those age 65 or over.

Religion
According to the Association of Religion Data Archives County Membership Report (2010), Camden County is part of the Bible Belt, with evangelical Protestantism being the most predominant religion. The most predominant denominations among residents in Camden County who adhere to a religion are Southern Baptists (33.09%), nondenominational evangelical groups (13.92%), and Roman Catholics (11.44%).

2020 Census

Education

Public schools
Camdenton R-III School District – Camdenton
Dogwood Elementary School (PK-02)
Hawthorn Elementary School (03-04)
Osage Beach Elementary School (PK-04)
Hurricane Deck Elementary School (PK-04)
Oak Ridge Intermediate School (05-06)
Camdenton Middle School (07-08)
Camdenton High School (09-12)
Climax Springs R-IV School District – Climax Springs
Climax Springs Elementary School (K-06)
Climax Springs High School (07-12)
Macks Creek R-V School District – Macks Creek
Macks Creek Elementary School (PK-06)
Macks Creek High School (07-12)
Stoutland R-II School District – Stoutland
Stoutland Elementary School (PK-06)
Stoutland High School (07-12)

Private schools
Camden Christian School – Camdenton (PK-12) – Baptist

Public libraries
Camden County Library District

Politics

Local
The Republican Party predominantly controls politics at the local level in Camden County.

State

Camden County is split between two legislative districts that elect members of the Missouri House of Representatives, both of which are represented by Republicans.

District 123 — Suzie Pollock (R-Lebanon). Consists of the southern half of the county, including the communities of Camdenton, Linn Creek, Macks Creek, and Stoutland.

District 124 — Lisa Thomas (R-Lake Ozark). Consists of the northern half of the county, including the communities of Climax Springs, Lake Ozark, Osage Beach, Sunrise Beach, and Village of  Four Seasons.

All of Camden County is a part of Missouri's 16th District in the Missouri Senate and is currently represented by Justin Brown (R-Rolla).

Federal
Most of Camden County is included in Missouri's 3rd Congressional District and is currently represented by Blaine Luetkemeyer (R-St. Elizabeth) in the U.S. House of Representatives. Luetkemeyer was elected to a seventh term in 2020 over Democratic challenger Megan Rezabek.

Part of Camden County is included in Missouri's 4th Congressional District and is currently represented by Vicky Hartzler (R-Harrisonville) in the U.S. House of Representatives. Hartzler was elected to a sixth term in 2020 over Democratic challenger Lindsey Simmons.

Camden County, along with the rest of the state of Missouri, is represented in the U.S. Senate by Josh Hawley (R-Columbia) and Roy Blunt (R-Strafford).

Blunt was elected to a second term in 2016 over then-Missouri Secretary of State Jason Kander.

Political culture

Camden County has long been a Republican stronghold. The last Democrat to carry the county was Franklin D. Roosevelt in 1932, the only time a Democrat has won the county since Stephen Douglas in 1860. Underlining how Republican the county is, it rejected native son Harry Truman in 1944 when he was Roosevelt's running mate, and when he headed the ticket himself in 1948. Jimmy Carter is the only Democrat since Roosevelt to manage even 40 percent of the county's vote.

Like most rural areas in western Missouri, voters in Camden County generally adhere to socially and culturally conservative principles which tend to influence their Republican leanings.

Missouri presidential preference primaries

2020
The 2020 presidential primaries for both the Democratic and Republican parties were held in Missouri on March 10. On the Democratic side, former Vice President Joe Biden (D-Delaware) both won statewide and carried Camden County by a wide margin. Biden went on to defeat President Donald Trump in the general election.

Incumbent President Donald Trump (R-Florida) faced a primary challenge from former Massachusetts Governor Bill Weld, but won both Camden County and statewide by overwhelming margins.

2016
The 2016 presidential primaries for both the Republican and Democratic parties were held in Missouri on March 15. Businessman Donald Trump (R-New York) narrowly won the state overall, but carried a majority of the vote in Camden County. He went on to win the presidency.

On the Democratic side, former Secretary of State Hillary Clinton (D-New York) narrowly won statewide, but Senator Bernie Sanders (I-Vermont) carried Camden County by a small margin.

2012
The 2012 Missouri Republican Presidential Primary's results were nonbinding on the state's national convention delegates. Voters in Camden County supported former U.S. Senator Rick Santorum (R-Pennsylvania), who finished first in the state at large, but eventually lost the nomination to former Governor Mitt Romney (R-Massachusetts). Delegates to the congressional district and state conventions were chosen at a county caucus, which selected a delegation favoring Santorum. Incumbent President Barack Obama easily won the Missouri Democratic Primary and renomination. He defeated Romney in the general election.

2008
In 2008, the Missouri Republican Presidential Primary was closely contested, with Senator John McCain (R-Arizona) prevailing and eventually winning the nomination.

Then-Senator Hillary Clinton (D-New York) received more votes than any candidate from either party in Camden County during the 2008 presidential primary. Despite initial reports that Clinton had won Missouri, Barack Obama (D-Illinois), also a Senator at the time, narrowly defeated her statewide and later became that year's Democratic nominee, going on to win the presidency.

Communities

Cities
Camdenton (county seat)
Lake Ozark (mostly in Miller County)
Linn Creek
Osage Beach (largest city, also in Miller County)
Richland (mostly in Pulaski County and a small part in Laclede County)

Villages
Friedenswald
Stoutland
Sunrise Beach
Village of Four Seasons

Census-designated places
Climax Springs
Macks Creek
Montreal

Other unincorporated places

 Bannister
 Barnumton
 Branch
 Damsel
 Decaturville
 Green Bay Terrace
 Hugo
 Hurricane Deck
 Neongwah
 Passover
 Purvis
 Roach
 Sagrada
 Toronto
 Wet Glaize

Notable people
 Joseph W. McClurg, Governor of Missouri (1869-1871) and U.S. Representative from Missouri (1863-1868)

See also
National Register of Historic Places listings in Camden County, Missouri

References

Further reading
 History of Laclede, Camden, Dallas, Webster, Wright, Texas, Pulaski, Phelps, and Dent counties, Missouri (1889) full text

External links
 Digitized 1930 Plat Book of Camden County  from University of Missouri Division of Special Collections, Archives, and Rare Books
 Camden County Historical Society

Missouri counties
1841 establishments in Missouri
Populated places established in 1841


text:
Release Therapy è il quinto studio album del rapper statunitense Ludacris, pubblicato il 26 settembre 2006, vincitore del premio Best Rap Album ai Grammy Awards del 2007.

Il rapper ha rivelato di aver tagliato le sue treccine per differenziare questo album dagli altri 4, come ha fatto Busta Rhymes per The Big Bang.

Concepimento
Diversamente dagli altri album, Release Therapy ha un approccio sulla musica più serio e maturo, è diviso in due parti differenti:

Release Side, con pezzi che usano tematiche più serie e riflessive come War With God, Slap e Tell It Like It Is.
Therapy Side, con pezzi che vogliono far star bene e molto più in stile Ludacris come Money Maker e Woozy.

Singoli
Il primo singolo, Money Maker, prodotto da Pharrell, il quale partecipa alla canzone, diventa un successo, arrivando alla prima posizione della classifica americana e vincendo un Grammy come Best Rap Song nel 2007.

Gli altri singoli sono Grew Up A Screw Up, Runaway Love e Slap.

Runaway Love, in collaborazione con Mary J. Blige, è diventata un altro successo in America, arrivando alla seconda posizione in classifica, vendendo un milione di copie e vincendo un BET Award come "Miglior Collaborazione del 2007".

Charts
L'album ha debuttato al #1 della Billboard 200 con  copie nella prima settimana. È il terzo album di Ludacris ad arrivare alla prima posizione in classifica. Complessivamente l'album ha venduto 2 milioni di copie.

Tracce

Note

Collegamenti esterni

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Владимир Григорьевич Зусман (1910—1976) — специалист по электрооборудованию станков автоматических линий, лауреат Государственной премии СССР (1967).

Биография
С 1928 по 1936 г. работал на промышленных предприятиях Одессы в должностях от электромонтера до инженера — электрика.

В 1935 г. окончил Одесский политехнический институт.

С 1936 г. на преподавательской работе в Одесском индустриальном институте, в 1939 году защитил кандидатскую диссертацию и в 1940 году был утверждён в звании доцента.

В июле 1940 года перешёл в ЭНИМС (Экспериментальный НИИ металлорежущих станков), в котором работал до последних дней жизни сначала старшим научным сотрудником, затем руководителем электротехнического отдела и отдела программного управления.

С 1956 года занимался созданием устройств числового программного управления станками (ЧПУ). Под его руководством были заложены основы проектирования устройства ЧПУ и изготовлены первые советские станки с ЧПУ.

По совместительству преподавал во Всесоюзном заочном энергетическом институте, МИРЭА и Институте усовершенствования руководящих кадров Минстанкопрома.

Государственная премия СССР 1967 года (в составе коллектива).

Умер в конце ноября или в начале декабря 1976 года после непродолжительной тяжелой болезни.

Семья:

Жена: Зусман Любовь (Либа) Ионовна

Дети: Незлина Ирина Владимировна, Зусман Иоан Владимирович, Зусман Георгий Владимирович - доктор технических наук.

Сочинения
 Автоматизация позиционных электроприводов [Текст] / В. Г. Зусман, А. М. Мейстель, Ю. И. Херсонский. — Москва : Энергия, 1970. — 119 с. : черт.; 20 см.
 Кодирование информации управляющих программ [Текст] / И. А. Вульфсон, В. Г. Зусман, А. Г. Розинов. — Москва : Энергия, 1968. — 95 с. : ил.; 20 см.
 Системы числового управления и перспективы их развития [Текст] / [В. Г. Зусман, А. Г. Розинов, А. А. Левин и др.]; [Ред. коллегия: д-р техн. наук, проф. И. В. Харизоменов (пред.) и др.]. — Москва : Машиностроение, 1975. — 168 с. : ил.; 21 см.
 В. Г. Зусман, Э. Л. Тихомиров, А. М. Лебедев и др. Контурные системы числового управления и их элементы [Текст] / [Ред. коллегия: д-р техн. наук проф. И. В. Харизоменов (пред.) и др.]. — Москва : Машиностроение, 1972. — 175 с. : ил.; 21 см. — (Электроавтоматика станков).

Источники
 https://www.booksite.ru/elektr/1977/1977_1.pdf
 Журнал Электричество 1977 № 1
 http://chabad.odessa.ua/media/pdf/312/JHEB3120676.pdf


text:
(3011) Chongqing (1978 WM14) – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 5,73 lat w średniej odległości 3,2 j.a. Odkryta 26 listopada 1978 roku.

Zobacz też
 lista planetoid 3001–4000
 lista planetoid

Linki zewnętrzne

Planetoidy pasa głównego
Nazwane planetoidy
Obiekty astronomiczne odkryte w 1978


text:
Ichneumon appetens es una especie de insecto del género Ichneumon de la familia Ichneumonidae del orden Hymenoptera.

Historia
Fue descrita científicamente por primera vez en el año 1868 por Kawall.

Referencias

Enlaces externos

appetens


text:
Le cornu est un instrument de musique à vent. Il est d'origine étrusque. C'est un instrument militaire utilisé par les Romains.

Description
Le cornu est un cor muni d'une barre transversale.

Notes et références

Documentaires
 Documentaire : À la recherche de la musique de l'Antiquité, à partir de 43 minutes 15 secondes, réalisation : Bernard George, France, 2021, diffusé sur Arte :

Liens externes
 .

Instrument de musique ancien
Instrument à vent


text:
La Samsung Fire Cup (appreviata comunemente in Samsung Cup) è un torneo internazionale di Go.

Torneo
La formula del torneo è variata nel corso degli anni, inizialmente si trattava di un torneo ad eliminazione diretta, attualmente la formula prevede un torneo preliminare, a cui chiunque può partecipare (anche i dilettanti), al termine del quale 16 giocatori si qualificano aggiungendosi ai 4 semifinalisti dell'anno precedente.

Dopo una fase a gruppi le semifinali e la finale sono al meglio delle 3 partite (la finale in passato era al meglio delle 5 partite).

Il premio per il vincitore è di 300.000.000 di won coreani (circa 200.000 euro)

Albo d'oro

Competizioni di go internazionali


text:
Bathyraja diplotaenia е вид хрущялна риба от семейство Arhynchobatidae. Видът не е застрашен от изчезване.

Разпространение и местообитание
Разпространен е в Япония (Хокайдо и Хоншу).

Среща се на дълбочина от 400 до 800 m.

Източници

Литература

Bathyraja
Фауна на Япония


text:
The 1996 NHL Entry Draft was the 34th NHL Entry Draft. It was held at the Kiel Center in St. Louis, Missouri, on June 22, 1996.

The last active player in the NHL from this draft class was Zdeno Chára, who retired after the 2021–22 season.

Selections by round
Club teams are located in North America unless otherwise noted.

Round one

Round two

Round three

Round four

Round five

Round six

Round seven

Round eight

Round nine

Draftees based on nationality

See also
 1996–97 NHL season
 List of NHL players

References

 www.hockeydb.com

External links
 prosportstransactions.com: 1996 NHL Entry Draft Pick
 1996 NHL Entry Draft player stats at The Internet Hockey Database

Draft
National Hockey League Entry Draft


text:
Williamslärka (Mirafra williamsi) är en fågel i familjen lärkor inom ordningen tättingar.

Utbredning och systematik
Fågeln förekommer i ökenområden i norra Kenya (Marsabitregionen). Den behandlas som monotypisk, det vill säga att den inte delas in i några underarter.

Status
Williamslärkan har ett rätt begränsat utbredningsområde, men beståndet tros vara stabilt. IUCN placerar arten i hotkategorin livskraftig. Världspopulationen uppskattas till 200 000 vuxna individer.

Namn
Fågelns svenska och vetenskapliga namn är en hyllning till den brittiska ornitologen John George Williams (1913-1997) som var kurator på  Coryndon Museum i Nairobi.

Källor

Noter

Externa länkar

 Läten på xeno-canto.org

Lärkor
Fåglar i etiopiska regionen
Endemiska fågelarter i Kenya


text:
Gioca nel ruolo di libero nelle Denso Airybees.

Carriera
L'approccio alla pallavolo per Yūko Sano avviene come nella maggior parte delle giocatrici nipponiche, nei tornei scolastici: la giocatrice faceva parte infatti della squadra della sua scuola, la Kitasaga High School.

Nel 1998 fa il suo esordio nel massimo campionato giapponese con l', dove resta per due stagioni, per passare poi nel 2000 alle , dove resta per altre tre stagioni. Durante questo periodo e precisamente nel 2002, ottiene le prime convocazioni in nazionale, partecipando al campionato mondiale 2002, mentre la prima medaglia, un argento, arriva al campionato asiatico e oceaniano 2003, seguita da un bronzo nell'edizione 2005.

Nella stagione 2004-05 si trasferisce in Francia, nel Racing Club de Cannes, dove resta fino al 2006, ottenendo la vittoria di due campionati e due coppe di Francia, oltre ad un secondo posto nella Champions League 2005-06, persa contro la Pallavolo Sirio Perugia, dove ottiene il premio come miglior libero.

Nel 2006 torna in Giappone, nelle Hisamitsu Springs, dove milita ancora oggi, e con il quale vince un campionato nel 2007. Con la nazionale, oltre a partecipare alle olimpiadi di Pechino, chiuse al quinto posto, ottiene un oro al campionato asiatico e oceaniano 2007 e un bronzo a quello 2009. Nel 2010 ottiene un bronzo al campionato mondiale.

Nella stagione 2010-11 va a giocare nella Superliqa azera, per l'İqtisadçı Voleybol Klubu; con la nazionale, nel 2012, si aggiudica la medaglia di bronzo ai Giochi della XXX Olimpiade. Nel 2012-13 passa al Galatasaray Spor Kulübü.

Dopo aver giocato la Coppa del Mondo per club col Volero Zürich, si ritira dall'attività agonistica; tuttavia cambia idea e nel gennaio 2014 firma per le Denso Airybees, nella V.Challenge League giapponese, ottenendo la promozione in massima serie: rientra quindi anche in nazionale, aggiudicandosi la medaglia d'argento al World Grand Prix 2014, ricevendo anche i premi di MVP e miglior libero.

Palmarès

Club

2006-07

2004-05, 2005-06

2009

2004-05, 2005-06

Nazionale (competizioni minori)
  Trofeo Valle d'Aosta 2004
  Piemonte Woman Cup 2008

Premi individuali
 2003 - V.League: Miglior libero
 2006 - Champions League: Miglior libero
 2007 - V.Premier League: Miglior libero
 2007 - Campionato asiatico per club: Miglior ricevitrice
 2007 - Campionato asiatico e oceaniano: Miglior ricevitrice
 2008 - V.Premier League: Miglior libero
 2009 - V.Premier League: Miglior libero
 2011 - Superliqa: Miglior difesa
 2013 - Champions League: Miglior ricevitrice
 2013 - Coppa del Mondo per club: Miglior libero
 2014 - World Grand Prix: MVP
 2014 - World Grand Prix: Miglior libero

Altri progetti

Collegamenti esterni

Vincitori di medaglia di bronzo olimpica per il Giappone


text:
Sevilla je glavni grad Andaluzije (Španjolska), te glavni grad istoimene provincije. Šire gradsko područje, uključujući satelitske gradove, ima 1.493.416 stanovnika (2009.) čime je tako četvrti grad po veličini u Španjolskoj.

Smjestio se na obalama Guadalquivira na prekrasnom položaju. Bio je to bogat i slavan grad već u doba arapske vladavine, a kasnije su iz njega kretali konkvistadori u osvajačke pohode i vraćali se donoseći prekooceansko blago. Danas je Sevilla sveučilišni grad i sjedište biskupije, te glavno trgovačko središte južne Španjolske.

Sevilla obiluje umjetničkim blagom, pa je i zbog toga odredište mnogih turista. S graditeljskog stajališta gradski su spomenici mješavina različitih stilova: uz blistave spomenike arapske umjetnosti, kao što su Alcazar i zvonik Giralda, tu su i remek-dijela gotičke umjetnosti, a među njima i veličanstvena katedrala. Od 1987. uvršteni su na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi.

Povijest

Prema legendi, grad je osnovao grčki mitološki junak Heraklo, no prema istraživanjima zaključeno je kako je grad osnovan već u 8. st. pr. Kr. Feničani iz Kartage su ga kolonizirali, a 206. god. osvojio ga je i uništio rimski zapovjednik Scipion Stariji koji je započeo obnovu grada kojeg su zvali Hispalis, ali je i osnovao susjedni grad Italicu. Italica je danas najveći rimski arheološki lokalitet u Španjolskoj. Za vrijeme sukoba s Pompejem oko 45. god., Julije Cezar ju je utvrdio zidinama i prozvao Colonia Iulia Romana. U rimsko doba Sevilla je postala važnim
trgovištem eteričnim uljima.

Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva gradom su dominirali Vandali, a od 461. god. Vizigoti. Početkom 7. st. u Sevilli djeluje njen nadbiskup, Sveti Izidor Seviljski, koji snažno utječe na vizigotsku vladavinu. God. 712., osvojili su je Mauri koji su vladali iz Cordobe i nazvali je Išbīliya (إشبيلية). God. 1023. Omejidi je proglašavaju prijestolnicom kalifata, a njen prvi emir, al-Mutamid, izgradio je prvu palaču 1091. god. Maurska arhitektura i urbanizam su odredili izgled grada i njihov utjecaj je još uvijek je prisutan.

God. 1145., zauzeli su je Almoravidi iz Afrike koji su je držali sve do rekonkviste Ferdinanda III. Kastiljskog koji je osvojio 1248. god. Nakon sedam mjeseci opsade on je protjerao sve maurske stanovnike.

Alfons X. Mudri je gradu dodijelio moto No madeja Do (Ona me nije napustila), koji se i danas nalazi na gradskom grbu i zastavi. Prva zloglasna inkvizicija je otvorena u Sevilli 1480. god.

Kristofor Kolumbo je 1492. god. zaplovio iz andaluzijske luke Huelve na putovanje koijm će otkriti Ameriku. Otkrićem Novog Svijeta, Sevilla je doživjela neviđen razvoj jer je njena trgovačka komora (Casa de Contratacion) imala ekskluzivno pravo trgovine s Amerikama. Grad je u 17. stoljeću imao preko 150,000 stanovnika i bio je treći po veličini u Španjolskoj, dok mu kuga nije prepolovila broj stanovnika 1649. god. Moć mu je počela opadati kada se trgovina preselila u Cadiz 1717. god., što je zapečaćeno katastrofalnim potresom 1755. god.

Nakon što je rijeka Guadalquivir muljem zatrpala luku grad je zapao u gospodarsku krizu iz koje se oporavio tek industrijskim razvojem na prijelazu iz 19. u 20. st. Na prijelazu iz 1929. u 1930. god. u Sevilli je održana Španjolsko-Američka izložba, a 1992. god. Svjetska izložba (Expo) koja je ponovno oživjela grad. Grad je dobio podzemnu željeznicu u travnju 2009. godine.

Znamenitosti

Zaštićeni spomenici svjetske baštine:
 Katedrala u Sevilli je građena od 1401. do 1519. godine, a njena veličina i četvrtasti tlocrt bili su diktirani tlocrtom džamije na kojemu je ona sagrađena. Ona je među najvećim od svih srednjovjekovnih i gotičkih europskih katedrala, u smislu prostora i volumena. Unutra ima najduži brod u Španjolskoj, te je bogato uređena s velikom količinom zlata. Od svih stupova i drugih elemenata koje je katedrala iskoristila od džamije, najpoznatiji je minaret Giralda koji je pretvoren u zvonik. Na njegovom vrhu se nalazi kip, lokalno poznat kao El Giraldillo, koji predstavlja Vjeru. Unutrašnjost tornja ima rampe umjesto stepenica, kako bi se omogućilo mujezinu i drugima da se na konju popnu na vrh.
 Dvorac Alcázar preko puta katedrale, se razvio od gradske stare maurske palače. Njegova gradnja započela je 1181. ggodine i nastavila se više od 500 godina, uglavnom u stilu Mudéjar, ali i u renesansi. Njegovi vrtovi su spoj maurske, andaluzijske i kršćanske tradicije.

Ostale znamenitosti:
 Torre del Oro je sat-kula koju su izgradili Almohadi kao stražarnicu i obrambenu barijeru na rijeci. Lanac je protezan kroz vodu iz baze tornja kako bi se spriječilo plovila da uđu u riječnu luku.
 Gradska vijećnica, sagrađena je u 16. stoljeću u renesansnom pleterskom stilu, majstor graditelj Diego de Riaño. Fasadu prema Plaza Nueva je sagrađena u 19. stoljeća u neoklasičnom stilu.
 Sveučilište u Sevilli (osnovano 1505.) je smješteno u izvornom mjestu prve tvornice duhana u Europi, La Antigua Fábrica de duhani, ogromne zgrade u baroknom stilu iz 18. stoljeća; navodno inspiracija Bizetu za operu Carmen.
 Plaza de España, u Parku Marije Lujze (Parque de Maria Luisa, arhitekt Jean-Claude Nicolas Forestier) izgrađen je po projektu arhitekta Aníbala Gonzáleza za sajam Exposición Ibero-Americana 1929. god. To je izvanredan primjer regionalne arhitekture preporoda, bizarne i visoke mješavine različitih povijesnih stilova, kao što je Art Deco i Neo-Mudéjar, bogato ukrašena tipičnim glaziranim pločicama (majolika).

Slavni Seviljani

Gradovi prijatelji

  Kansas City, SAD
  Columbus, SAD
  Angers, Francuska (2002.)

Sevilla ima i potpisan ugovor o suradnji s
  Krakov, Poljska

Izvori

Vanjske poveznice

Sevilla 360º
fotografije Seville

Svjetska baština u Španjolskoj


text:
One je singl švédského housového hudebního uskupení Swedish House Mafia. Poprvé byla vydána ve Švédsku 6. června 2010. Verze písně se zpěvem amerického zpěváka Pharrella Williamse byla pojmenována One (Your Name) a vydána ve Velké Británii 25. července 2010.

Singl debutoval na rádiu BBC Radio 1 ve večerní hudební show DJe Zane Lowe 22. dubna 2010. O měsíc později zahrál i zpívanou verzi. Píseň dosáhla první pozice v Nizozemí, druhé v Belgii a v žebříčku UK Dance. V České republice se umístila na 4. místě.

Autoři a producenti
Píseň byla napsána a produkována členy uskupení: Axwellem, Stevem Angellem a Sebastianem Ingrossem. Text písně napsal zpěvák Pharrellem Williamsem. Podle Angella byl zpěv nahrán v Austrálii rok před tím, než byla skladba vydána a původně měl být použit pro jinou píseň.

Hitparáda

Odkazy

Reference

Externí odkazy
 Klip One (Your Name) na Streamu

Singly z roku 2010


text:
Reuenthal ist

ein Familienname:
 Neidhart von Reuenthal, mittelalterlicher Lyriker

ein Ortsname:
 Reuenthal AG, ein Ortsteil der Gemeinde Full-Reuenthal im Kanton Aargau, Schweiz
 Festung Reuenthal, eine Festung aus dem 20. Jahrhundert
 Reuenthal (Dinkelsbühl), ein Ortsteil der Stadt Dinkelsbühl, Landkreis Ansbach, Bayern
 Reuenthal (Weilbach), ein Ortsteil der Gemeinde Weilbach, Landkreis Miltenberg, Bayern
 Reuenthaler Mühle bei Ofteringen

Siehe auch:
 Reuental


text:
Schizotus cardinalis is een keversoort uit de familie vuurkevers (Pyrochroidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1852 door Mannerheim.

Vuurkevers


text:
Jacques François Dugommier (Trois-Rivières (Guadeloupe), 1 augustus 1738 - nabij Figueres, Catalonië, 17 november 1794) was een Frans generaal ten tijde van de Franse Revolutie.

Dugommier, geboren als Jacques François Coquille, ging in 1759 in dienst bij de koloniale militie op Guadeloupe om het eiland te verdedigen tegen de Britten. Hij vocht op Martinique tijdens de Zevenjarige Oorlog. Hij veranderde zijn naam in Dugommier in 1785.

Na het uitbreken van de Franse Revolutie in 1789 werd hij benoemd tot kolonel en gaf bevel aan de Franse revolutionaire troepen die zeven maanden lang het Fort Saint-Pierre op Martinique verdedigden tegen geallieerde aanvallen.

Hij vertrok naar Frankrijk in 1793 en werd gedeputeerde van de Nationale Conventie. Het jaar daarop steeg hij in rang tot brigadegeneraal en accepteerde weer een militair bevel om het van alle kanten bedreigde Frankrijk te helpen verdedigen. In november 1794 volgde hij Generaal Carteaux op als bevelhebber van de Franse revolutionaire troepen die de stad Toulon belegerden. Hierbij volgde hij de strategie van de jonge artilleriekapitein Napoleon Bonaparte om de stad in te nemen (zie verder Beleg van Toulon).

In januari 1794 werd hij benoemd tot bevelhebber van de Armée des Pyrénées-Orientales, het Franse revolutionaire leger dat de Spaanse troepen moest terugslaan die de Franse zuidoostelijke provincie Roussillon waren binnengevallen. Deze Pyreneeënoorlog bleek een groot succes voor Dugommier. De Franse troepen heroverden alle bezette gebieden, staken vervolgens de Pyreneeën over en vielen Catalonië en Baskenland binnen.

De Fransen behaalden overwinning na overwinning op de Spanjaarden in het Frans-Spaanse grensgebied. Voor Dugommier liep het echter tragisch af. Op 17 november werd hij dodelijk getroffen tijdens de Slag bij la Montaña Negra, nabij Figueres in Catalonië. Hij werd begraven in het fort van Bellegard, dat hij twee maanden eerder had ingenomen. Later werd hij herbegraven in Perpignan in een piramidevormig grafmonument.

Nadat Napoleon aan de macht kwam in Frankrijk liet hij Dugommiers naam graveren in het Panthéon in Parijs. Ook gaf Napoleon een (in die tijd enorme) toelage van 100.000 franc aan Dugommiers zonen.

In Parijs werd de Rue Dugommier naar hem vernoemd, en in 1939 werd het Parijse metrostation Charenton hernoemd tot Dugommier. Ook in andere Franse steden zijn straten naar hem vernoemd, waaronder de Rue Dugommier in Perpignan en de Boulevard Dugommier in Marseille. Het Franse oorlogsschip Pluton, dat deelnam aan de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, werd in 1797 hernoemd naar Dugommier ter ere van de generaal.

Zie ook
 Fort Oostoever

Frans generaal
Persoon in de Franse revolutionaire oorlogen
18e-eeuws militair


text:
Luminary Micro — американська компанія, яка виробляла мікроконтролери і базувалася в Остіні, США. Заснована у 2004 році. У 2009 році Luminary Micro була придбана компанією Texas Instruments. Сума угоди не розголошувалася.

Див. також
 Texas Instruments

Примітки

Підприємства, засновані 2004
Техас
Texas Instruments
Підприємства США


text:
Global Strategic Metals Ltd (ehemals Global Strategic Metals NL, East Coast Minerals NL) ist ein Bergbauunternehmen aus Australien. Es betreibt Lagerstättenexploration und Bergwerke für Silber und andere Metalle in Westaustralien. Die Aktien des Unternehmens wurden an der Australian Securities Exchange und dem Open Market der Frankfurter Wertpapierbörse gehandelt, im Juni 2012 änderte man seinen Namen von East Coast Minerals in Global Strategic Metals. Die Haupteigentümer des Unternehmens sind Exchange Minerals mit 33,5 % und Cape Lambert mit 19,5 % der Aktien. Im August 2014 wurde die Börsennotierung zurückgezogen, Logo und Name geändert.

Lagerstätten

Elizabeth Hill
Der Elizabeth Hill liegt etwa 25 Kilometer südlich von Karratha, hier wurde zwischen 1998 und 2000 in einem kleinen Untertagebau Silber abgebaut. 16.800 Tonnen Gestein mit einem Gehalt von 2100 Gramm Silber pro Tonne Gestein wurden gefördert, insgesamt 1,17 Millionen Feinunzen Silber. Nach dem Abbau wurden weitere Probebohrungen durchgeführt, 2010 fand man bei solchen Gestein mit einem Silbergehalt von 6,4 Gramm pro Tonne Gestein in vier Metern Tiefe. Diese Werte liegen deutlich unter denen aus früheren Zeiten, der Abbau ist nicht rentabel.

Gossan Dam
Das Gossan-Dam-Gebiet liegt im Mukinbudin Shire, seit den 1970er Jahren wurden Gesteinsproben von hier analysiert. Bei Bohrungen durch Shell Minerals Exploration im Jahr 1977 wurden als beste Resultate in einem Meter Tiefe 1,00 % Kupfer, 1,50 % Blei, 1,70 % Zink und 760 Gramm Silber pro Tonne Gestein gemessen. In 85 Meter Tiefe lagen die Werte bei 0,65 % Kupfer, 1,58 % Blei, 1,81 % Zink und 680 Gramm Silber pro Tonne Gestein. 1997 wurden weitere Probenahmen aus dem Eisernen Hut von Merrit Mining durchgeführt. Die besten Resultate waren 2,23 % Zink, 1,01 % Blei, 12,9 % Mangan und 34,8 Gramm Silber pro Tonne Gestein.

Wolfsberg Lithium Project
Nahe der Stadt Wolfsberg in Kärnten lagern die vermutlich größten Lithiumvorkommen Europas in Form von Spodumen. Bereits in den 1980er Jahren wurden Probebohrungen durchgeführt, heute werden die Vorräte auf rund 17 Millionen Tonnen Gestein mit einem Gehalt von 1,5 % Lithiumoxid veranschlagt und weitere acht bis zwölf Millionen Tonnen Gestein mit einem Lithiumoxidgehalt von 1,5 bis 2,0 % werden vermutet. Die Abbaurechte gehörten der Kärntner Montanindustrie, die sie 2011 für 10,25 Millionen Euro an East Coast Minerals verkaufte. Das Unternehmen will im Stollen auf der Lavanttaler Weinebene pro Jahr etwa 300.000 bis 350.000 Tonnen Gestein abbauen.

Einzelnachweise

Ehemals börsennotiertes Unternehmen
Bergbauunternehmen (Australien)
Unternehmen (Perth)


text:
Hylaea fasciaria, the barred red, is a moth of the family Geometridae. The species can be found in Central and North Europe, Urals, Caucasus, Altai and East Siberia.

The wingspan is 27–40 mm. The forma fasciaria has a rust-red leaf colour, the forma prasinaria has green coloured wings. Both have on the front wings two slightly irregular curved, thin transverse bands, the midfield thus closed has usually a slightly darker colour. These bands are pale whitish coloured in the rust-red form, in the green form the colouring varies from  pale whitish to beige to light brown. In addition in the green form the front edge of the front wing (costa) is weakly coloured in the same shade, the outer edge of both pairs of wings is fringed in this colour.
The hindwings are usually somewhat lighter in colour and have a more or less clear, pale cross line in the second half of the wing. In addition to the two main forms, there are other colour variants with different shades of green or plain brown.

"Linne twice described this species; first a worn, greyish red form, then on the following page (as prosapiaria) a brighter red example. Both forms show the 2 curved lines of the forewing and 1 on the hindwing. — ab. grisearia Fuchs differs little from Linnes first type, but is stillgreyer. Frequent in Scotland. Also recorded from Germany and Austria. — ab. manitaria H.-Sch. is of a umform dark liver-colour with the lines obliterated. — ab. cinereostrigaria Klem. has the lines dark grey instead of white. The type specimens (females) were also narrow-winged. — ab. ochreochrearia Joan. (= ochracearia Rbl.) is clear ochreous, nearly as in Ennomos erosaria ab. intermediaria Gmpbg. is a transitional form, green with red costal margin, fringes, and edging to the lines. — prasinaria Schiff. is an interesting green form with the white lines usually well-developed and is common in some localities, the larva feeding on pines and spruce fir, while that of typical fasciaria feeds on Scotch fir. ab. extiticta Vorbr. Mull-Rutz is a modification of prasinaria, darker green with the white lines almost or entirely obsolete."

The moths fly in two generations from April to October. .

The caterpillars feed on coniferous trees, including Pinus sylvestris and Picea abies.

References

 The flight season refers to the Belgium and the Netherlands. This may vary in other parts of the range.

External links

Barred red on UKmoths
Fauna Europaea
Moths and Butterflies of Europe and North Africa

Campaeini
Moths described in 1758
Moths of Europe
Moths of Asia
Taxa named by Carl Linnaeus


text:
Das Quedlinburger Stadtschloss, auch als "Hagensches Freihaus" bekannt, liegt am östlichen Eingang zur Altstadt Quedlinburgs und bildet ein herausragendes Beispiel eines renaissancezeitlichen Stadtschlosses. Der Bauherr Christoph von Hagen ließ diesen Massivbau 1564–1566 im Stil der herrschaftlichen Architektur der Zeit errichten. Der heute als Hotel genutzte Adelshof ist Teil des UNESCO-Weltkulturerbes der historischen Fachwerkstadt Quedlinburg. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Edelhof eingetragen.

Baustil
Die Schaufassade zum Klink und zur Bockstraße mit Volutengiebeln und Zwerchhäusern wird durch einen markanten Eckturm mit "welscher Haube" ergänzt. Im Hofbereich befindet sich ein weiterer Treppenturm mit Wendelstein, der heute über die Orangerie des Hotels zu erreichen ist, sowie ein aufwändig gestaltetes Eingangsportal mit Sitznischen und Pilasterrahmung.

Im Inneren ist die zum Teil erhaltene und restaurierte Ausstattung mit Holzdecken und Holzvertäfelungen mit reichen Intarsien vorhanden. Die unterste Fensterreihe wurde beim Bau in 3,50 m Höhe angebracht, weil davor die Stadtmauer der Altstadt stand. Besonders erwähnenswert sind auch die Türen im Kaminzimmer des Hauses, heute als Lounge bezeichnet. Diese wurden zur Bauzeit direkt aus dem Dresdner Zwinger geliefert.

Geschichte

Christoph von Hagen ließ in exponierter Lage von Quedlinburg, in unmittelbarer Nähe des Übergangs von der Altstadt zur Neustadt, in den Jahren 1564–1566 ein Schloss mit Renaissancefassade, prunkvollen Verzierungen und Deckenkonstruktionen aus Holz sowie aus Sandstein gehauenen Treppenläufen errichten. Später hat das Schloss vielfältige Nutzungen erfahren. Zumindest seit 1630 residierte in diesem Schloss der Stiftshauptmann Christoph Vitzthum von Eckstedt. Er durfte den angrenzenden Teil der Stadtmauer abreißen, musste sich allerdings verpflichten, ständig die davor liegenden Ufermauern des Mühlgrabens in Ordnung zu halten. Ab 1816 befand sich im nördlichen Teil der erste Sitz des Quedlinburger Landrats.

In der jüngeren Vergangenheit befanden sich in dem Gebäudekomplex das Landratsamt sowie Arztpraxen und Geschäfte. Zuletzt wurde das Haus als Wohnhaus genutzt, bevor es nach mehrjährigem Leerstand in den Jahren 2002 bis 2004 restauriert und rekonstruiert wurde. Durch diese Arbeiten, vor allem durch die Sicherung seiner Substanz, wurde das "Hagensche Freihaus" in seinen ursprünglichen Zustand zurückversetzt. Die beiden Seitenflügel des im August 2004 eröffneten Vier-Sterne-Hotels wurden als Neubau errichtet. Heute gehört das Hotel der Precise Hotel Collection an und wird unter dem Namen "Wyndham Garden Quedlinburg Stadtschloss" geführt.

Literatur
 Falko Grubitzsch in: Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Sachsen-Anhalt. Band 1: Ute Bednarz, Folkhard Cremer u. a.: Regierungsbezirk Magdeburg. Neubearbeitung. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2002, ISBN 3-422-03069-7, Seite 749
 Hans-Jürgen Meie: Weltkulturerbe Quedlinburg, Studio Volker Schadach, Goslar 1998, S. 63, ISBN 3-928728-29-6
 Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt Band 7.1.: Landkreis Quedlinburg, Stadt Quedlinburg, erarbeitet von Falko Grubitzsch et al., Halle/Saale, 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 90 f.
 Oliver Schlegel: Versiegende Quellen; Von der Wasserversorgung eines mittelalterlichen Quartiers (Bockstraße 6/Klink 11), in: Archäologie und Bauforschung, hrsg. von der Stadt Quedlinburg, 8 (2004), S. 14 f.

Weblinks

 Website des Schlosshotels

Einzelnachweise

Stadtschloss
Schloss im Landkreis Harz
Hotel in Sachsen-Anhalt
Quedlinburger Stadtschloss
Bockstraße (Quedlinburg)
Klink (Quedlinburg)
Wyndham Worldwide


text:
The F.M. Jordan House is a historic house at 18 Laurel Street in Auburn, Maine.  Built in 1881, it is one of the finest examples of Second Empire style in the state.  It was built by Charles Jordan, a local master builder and distant relative of Francis Jordan, for whom it was built.  The house was listed on the National Register of Historic Places in 2014.  It is now subdivided into apartments.

Description and history
The F.M. Jordan House stands in a residential area south of Auburn's downtown, on the east side of Laurel Street.  It is a -story wood-frame structure, with a mansard roof providing a full third floor.  A three-story tower, also topped by a mansard roof, projects from the center of the west-facing front facade.  The roof eaves are studded with brackets and dentil moulding, and the transition between the roof faces has a shallow cornice.  Dormers project from the roof, with fully pedimented dormers and flanking decorative woodwork.  An ornate single-story porch extends across the front facade, with rounded projecting sections flanking the main stairs.  The interior retains significant original plaster and woodwork, despite its conversion into apartments.  A period carriage house, set behind the house, has also been converted to apartments.

The house was built in 1881 for Francis M. Jordan, a principal owner of the Auburn Aqueduct Company, whose facilities greatly improved the city's firefighting infrastructure.  He afterward expanded into banking, and funded early electric companies in the city.  His house is the first known commission of Charles Sumner Frost, a Maine native whose first professional position was as a draftsman for the Boston architectural firm Peabody and Stearns, and who later achieved national notice for his work in Chicago.

See also
National Register of Historic Places listings in Androscoggin County, Maine

References

Houses completed in 1881
Houses on the National Register of Historic Places in Maine
Houses in Auburn, Maine
National Register of Historic Places in Androscoggin County, Maine
1881 establishments in Maine
Second Empire architecture in Maine


text:
Eyes of Innocence is the first album released by Irish singer Brídín Brennan. It consists of a wide selection of original songs, while the hit song "You Can't Hurt Me" has a sample of Glen Campbell's "By the Time I Get to Phoenix". The album produced two hit songs.

Track listing
 "Face to Face"
 "You Can't Hurt Me"
 "Hang On"
 "Where's Your Love"
 "Got What You Wanted"
 "Deep Deep Sleep"
 "It's Too Late"
 "Breakdown"
 "Power of Three"
 "Another Day"
 "Don't Go"

Clannad
2005 debut albums


text:
Patrick Payton is an American football defensive end for the Florida State Seminoles.

High school career
Payton attended Miami Northwestern Senior High School in Miami, Florida. As a junior, he had 17.5 sacks. He committed to Florida State University to play college football.

College career
After redshirting his first year at Florida State in 2021, Payton earned playing time in 2022. He played in 13 games, finishing with 31 tackles and five sacks and was named the ACC Defensive Rookie of the Year.

References

External links
Florida State Seminoles bio

Living people
Players of American football from Miami
American football defensive ends
Florida State Seminoles football players


text:
Een koningskroon is een kroon die koningen dragen. Een kroon is een deel van de regalia, bijzondere voorwerpen die bij de functie van een koning behoren. Mensen hebben altijd en in bijna alle culturen hun rang onderstreept door iets bijzonders op hun hoofd te dragen. Het heeft als bijkomend voordeel dat de gezagsdrager ook groter lijkt.

Het moment dat een koning voor het eerst een kroon op zijn hoofd krijgt geplaatst, wordt de kroning genoemd. Dit bijzondere moment, vaak onderdeel van een uitgebreid ritueel waarin ook een zalving en allerlei andere rituelen en voorwerpen een rol spelen, sprak zozeer tot de verbeelding dat de kroon, en niet de scepter of rijksappel, bij uitstek het symbool van koningschap werd.

De Lage Landen

België
Een koningskroon is in België in afbeeldingen boven het koninklijke wapenschild geplaatst. In werkelijkheid beschikt het land niet over een kroon.

Het Koninkrijk Holland
Lodewijk Napoleon Bonaparte aanvaardde de troon, maar werd niet gekroond. Het koninkrijk bezat ook geen kroon. Desondanks was er voor heraldisch gebruik een kroon nodig om op wapenschilden en documenten te plaatsen. De kroon van Holland was een beugelkroon met fleurons en parels op pieken, die opvallend genoeg géén kruis op de rijksappel die boven op de kroon was aangebracht, droeg. De kroon was niet gevoerd.

Nederland
De stadhouders en ook de republiek der Verenigde Nederlanden bezaten geen koningskroon. Koning-stadhouder Willem III gebruikte de Engelse regalia. Er waren wel kronen die bij de begrafenissen van Willem van Oranje en zijn opvolgers werden gebruikt. Bij Willem van Oranje en ook bij zijn zoon Maurits was het, volgens de afbeeldingen, een diadeem met vier fleurons dat voor de kist werd uitgedragen.

Koning-stadhouder Willem III en zijn vrouw werden in Londen begraven, maar bij de begrafenis van stadhouder Willem IV verschijnt een beugelkroon ten tonele. Een diadeem met beugels, wereldbol en kruis zou aan het hoofdeind van het opgebaarde lijk hebben gestaan. Het is niet bekend om wat voor kroon het hier gaat, er zijn geen afbeeldingen en de kroon zelf is verloren gegaan.

Bij begrafenissen in de 19e eeuw en ook bij de begrafenis van koningin Emma werd de kist steeds door een koningskroon gedekt. Het is niet met zekerheid bekend of men de kroon van 1815 of die die in 1840 werd vervaardigd daarvoor heeft gebruikt.

Koning Willem I, een koning met een koperen kroon
Bij de inhuldiging van koning Willem I (toen nog soeverein vorst) op 30 maart 1814 in Amsterdam was er geen kroon aanwezig. Op 21 september 1815, toen de koning in Brussel werd ingehuldigd, waren de nieuwe kroon en de andere, inderhaast vervaardigde, regalia daags tevoren in Brussel aangekomen.

De kroon was gesmeed uit verguld koper en met op gekleurd papier gezette glazen stenen en namaakparels versierd. De stenen waren onregelmatig verdeeld over een diadeem met een doorsnee van 20 centimeter dat te groot was om te dragen. In de onderrand zitten gaten die bestemd lijken om de kroon op een kussen vast te binden.

Het vermoeden bestaat dat deze onpraktische en ondraagbare kroon de bij de begrafenis van stadhouder Willem IV op 4 februari 1752 gebruikte begrafeniskroon was.

Uit 1814 en 1815 is de correspondentie tussen de koning en de Hoge Raad van Adel bewaard gebleven maar van de kroon en de andere juwelen is geen rekening te vinden.

De Hoge Raad van Adel stelt een kroon vast

Op briefpapier, documenten, knopen, onderscheidingen en uniformen van een koninkrijk is de kroon afgebeeld als herkenbaar teken van macht. De kroon dekt ook het wapen van de koning. Over het uiterlijk van die kroon, dat wil zeggen de wijze waarop deze wordt afgebeeld, mag dus geen misverstand bestaan. De Nederlandse heraldische koninklijke kroon werd daarom in 1816 bij Koninklijk Besluit of Kabinetsorde van 24 juni 1816 nr. 77 vastgesteld. Deze koningskroon bestaat uit een met edelstenen bezette gouden hoofdband met daarop gouden fleurons en daartussen parels op (korte) gouden pieken. De Nederlandse kroon is een beugelkroon, achter de fleurons steken acht met parels bezette beugels, ook wel (oprijzende) diademen genoemd, omhoog. Waar deze samenkomen is op de top een kleine rijksappel te zien. De echte kroon is gevoerd met rood fluweel, dat in de heraldische kroon meestal ontbreekt.

Deze koningskroon is in Nederland in afbeeldingen boven het koninklijke wapenschild geplaatst. Het wapen van de koning is ook het wapen van het koninkrijk. In dat rijkswapen wordt de kroon van voren afgebeeld, dan ziet men vijf beugels en fleurons met daartussen vier parels.

De kroon van 1840
Koning Willem II liet voor zijn inhuldiging in Amsterdam een nieuwe kroon ontwerpen door de gerenommeerde Amsterdamse juweliersfirma Bonebakker. Het ontwerp en de uitvoering werden overgelaten aan de werkmeester Theodorus Gerardus Bentvelt. Deze volgde uiteraard het voorgeschreven model van de heraldische kroon. Er was opnieuw grote haast geboden want koning Willem I was zeer plotseling, op 7 oktober 1840, afgetreden. Nog geen twee maanden later, op 27 november 1840, één dag voor de inhuldiging werd de kroon, samen met een rekening van 1470 gulden (800 gulden voor de kroon, 600 gulden voor de meesterknecht, 70 gulden voor het met fluweel beklede kistje) op het paleis bezorgd. Uit de bewaard gebleven boekhouding van Bonebakker blijkt dat de geslepen glazen imitatiestenen, de zogenaamde strass, Fl. 38,60 hebben gekost en voor de 72 "parels" (doorboorde koperen kogeltjes bedekt met een pasta van lijm, gelatine en visschubben van witvis) Fl. 11,50 werd betaald.
De kroon was van vuurverguld zilver. Een deel van de kroon is matgoud. Andere delen zijn gepolijst.
De kroon lag met de eveneens voor deze inhuldiging vervaardigde rijksappel, grondwet en scepter op een credenstafel in de Nieuwe kerk en werd daarna tot de inhuldiging van koning Willem III niet meer gezien.

Ruim op tijd voor de inhuldiging van koningin Wilhelmina in 1898 liet koningin-regentes Emma de kroon nazien door een juwelier. Juwelier C.P. 't Hart in Den Haag verving de 72 imitatieparels door 48 nieuwe, niet doorboorde imitaties die op stiftjes werden vastgelijmd. Op de opengevallen plaatsen werden kleine knopjes aangebracht om de gaten in de beugels te maskeren. De jonge koningin is met de kroon met 72 parels gefotografeerd, maar een schilderij van de inhuldiging laat een kroon met 48 parels zien.

De gouden koets en de crème caleche, beide uit 1898, en ook de in 1998 omgebouwde gala-lijkwagen vertonen kronen met 72 parels.

De kroon van koning Willem II is nu zesmaal gebruikt bij een inhuldiging. Hoewel de kroon slechts een geringe waarde heeft wordt hij in een kluis bewaard en heeft het publiek de kroon slechts tweemaal kunnen zien, te midden van een zee van bloemen op de kist van de opgebaarde koningin Emma en op de tentoonstelling "Theater van Staat" die in 1990 op Het Loo werd gehouden.

Tot 27 juli 1963 waren de beide kronen, de scepter, de rijksappel, het rijkszwaard en de geborduurde standaard privébezit van de koning. Koningin Juliana droeg deze symbolen van haar regering samen met de fluwelen kroningsmantel over aan de Stichting Regalia van het Huis Oranje-Nassau.

De weergave van de Nederlandse kroon op wapenborden van hofleveranciers en ook op staatsieportretten is vaak onnauwkeurig. Misschien kreeg een schilder als Joseph Paelinck, die in 1819 een portret van koning Willem I met een niet gevoerde en slechts in de verte op de Nederlandse kroon gelijkende kroon schilderde, de kroon ook nooit te zien.

In november 2013 ontstond er ophef omdat op een nieuwe koningszegel van PostNL niet de Nederlandse Kroon staat afgebeeld.

Kronen in andere Europese staten
De koningskroon in andere (historische) Europese staten zag er per land zeer verschillend uit.

Bulgarije

De monarchie liet in Bulgarije hun eigen kronen en regalia maken. Dit land heeft een typische kroon. De diadeem bestaat alleen uit fleurs de lis, naar het voorbeeld van de Franse kroon. Normaliter bestaat de diadeem ook uit andere figuren als bloemen of kruizen. Onder aan de kroon hangen twee linten, gelijk aan de bisschopsmijter en aan andere Oost-Europese kronen.

Denemarken
De kroon van Denemarken was gemaakt voor koning Christiaan VI. Bestaat uit een gouden band met edelstenen, daarop acht beugels en daarop een rijksappel met een kruis op de top. Een oudere kroon, gemaakt in 1595, zonder beugels, rijksappel of kruis, bestaat nog. De laatste koning van Denemarken die werd gekroond was Christiaan VIII.

Er is ook voor Christiaan IV een speciaal soort kroon ontworpen. Deze kroon heeft een vorm van een mijter, een zogenaamde keizerskroon. Dit ontwerp werd gemaakt in 1595-1596 maar is nooit ontwikkeld, vermoedelijk vanwege de Dertigjarige Oorlog. Deze kroon doet denken aan de Oostenrijkse rudolfskroon.

Duitsland
Toen de periode van het Heilige Roomse Rijk voorbij was (1806), ontstonden er in Duitsland verschillende koninkrijken die elk hun koningskroon hadden. Dit waren de koninkrijken Pruisen, Beieren, Saksen, Hannover en Württemberg.

Engeland
De kroon van Sint-Eduard bestaat uit een gouden band, versierd met rode en blauwe edelstenen met opstaande Franse lelies en in het midden witte kruisen. Deze ondersteunen vier beugels met parels. De beugels op hun beurt ondersteunen een rijksappel met een anglicaans kruis op de top. Deze kroon combineert de Franse en Engelse kronen tot één, omdat de koning van Engeland ook aanspraak kon maken op de Franse troon. De kroon is na het herstel van de monarchie onder Karel II van Engeland vervaardigd. Oudere kronen werden tijdens de republiek omgesmolten.

De Britse koningen bezitten een groot aantal kronen.

Finland

Op 6 december 1917 verklaarde Finland, dat een groothertogdom onder de Russische tsaar was geweest, zich onafhankelijk van Rusland. Na de Finse Burgeroorlog verkoos het parlement - waarvan de sociaaldemocraten waren uitgesloten - op 9 oktober 1918 de Duitse prins Frederik Karel van Hessen-Kassel tot koning Väinö I. De koning regeerde slechts twee maanden.

Er werd speciaal voor deze koning een kroon gemaakt. Opvallend aan de kroon is dat de rijksappel waar normaliter een kruis staat nu het heraldisch symbool van Finland is geplaatst. Bij de diadeem staan de heraldische wapens van de 19 landskappen of regio's.

Frankrijk
De meest gebruikte koningskroon van Frankrijk bestond uit een gouden band met daaraan Franse lelies afgewisseld met kleine puntjes. De Franse lelies ondersteunen een grotere Franse lelie (fleur de lis). Deze afbeelding is ook terug te vinden in het wapen van het koninkrijk Frankrijk.
De Franse regalia werden bewaard in de Abdij van de Saint-Denis-basiliek ten noorden van Parijs. Tot aan de Franse revolutie kon men daar de heilige kroon van Lodewijk IX van Frankrijk en de kronen van Filips Augustus en keizer Hendrik IV bezichtigen.

De kroon van Lodewijk XV (in 1722 in Reims gekroond) is bewaard gebleven. In 1792 zijn echter veel kronen en juwelen van de Bourbons omgesmolten. De diamanten waren niet in Saint Denis in bewaring gegeven. Een deel van de diamanten van de Franse kroon, waaronder de Regentdiamant, de Grand Sancy en vermoedelijk ook de "grote blauwe diamant van de kroon" (die misschien de Hope diamant is) werden door de Koning in andere sieraden en op geborduurde kleding gebruikt.

Griekenland
Toen Otto I van Griekenland koning werd van Griekenland in 1832 werd er regalia besteld bij de Franse juwelier Fossin et Fillis te Parijs en werd hij gekroond in Griekenland. Koning George I van Griekenland tot aan de laatste koning werden niet gekroond. De kroon en andere regalia werden door Albrecht, Hertog van Beieren, in 1959 verzonden naar Griekenland aan Paul I. Deze regalia werden geaccepteerd in Griekenland en bleven ook in Griekenland na de val van de monarchie.

Hongarije

De Heilige kroon van Sint-Stefanus bestaat is de bekende kroon uit Hongarije, het is een nationaal symbool. De kroon heeft een eigen lijfwacht: een elite-eenheid van het Hongaarse leger bewaakt Hongarijes kostbare schat. De Oostenrijkse keizer en koning van Hongarije Karel I van Oostenrijk, die van 1916 tot 1918 regeerde, is als laatste met deze kroon gekroond. Bij niet regerende koninginnen, de laatsten waren koningin Zita van Bourbon-Parma en Koningin "Sisi" Elisabeth werd de kroon een moment boven de rechterschouder gehouden.

Het is een wat merkwaardige vorm in vergelijking met de westerse kronen. In plaats van bladeren, fleurs de lis of kruisen bestaat de kroon uit haaks oplopende punten. De kroon is een bol met daarop een scheef kruis. Hij bestaat uit twee delen: het onderste deel is Byzantijns en werd door keizer Michael VII Ducas geschonken. Het is een glad, rond diadeem met grote saffieren en emaillen afbeeldingen van Michael VII Ducas, diens zoon Constantijn, de Heilige Demetrius, de heilige Joris en hertog Géza van Hongarije (? - 997), de vader van Stefanus. De negen hangers met robijnen en spinellen zijn een typisch ornament van een Byzantijnse kroon. Naast het portret van Géza is de tekst "despotes pistós" (Grieks: "Trouwe heerser") gegraveerd. Hieruit kunnen we opmaken dat de keizer de koning van de Hongaren als een vazal zag. Dit diadeem die de naam van de heilig verklaarde zoon draagt, is dus aan de vader geschonken. Het bovenste deel is een Latijnse beugelkroon die in het jaar 1000 door Paus Silvester II aan Hongarijes eerste koning Stefan werd geschonken. Stefan werd in het jaar 1000 gekroond. Op de beugels zijn vier heiligen, Petrus, Paulus, Jacobus en Johannes in emaille uitgebeeld. Boven op de kroon troont Christus, gezeten tussen zon en maan. Waarom het kruis scheef staat is onbekend.

Italië
Er bestaan verschillende Italiaanse kronen, dit omdat Italië in de geschiedenis geen eenheid was maar verschillende staatjes.

In de eerste plaats is er de IJzeren Kroon, een middeleeuws diadeem, dat in de gesmede binnenrand een veronderstelde spijker uit het kruis waaraan Jezus Christus in Golgotha werd gedood, bevat. Napoleon Bonaparte gebruikte als koning van Italië deze ijzeren kroon. De kroon was bezit van de keizers van Oostenrijk en bevindt zich nu in de schatkamer van de Hofburg in Wenen. Napoleon stelde in 1805 een Orde van de IJzeren Kroon in, die later ook een Oostenrijkse ridderorde werd.

Italië bezat van 1868 tot 1946 een eigen Orde van de IJzeren Kroon. Het koninkrijk Italië dat in 1871 Italië verenigde en geregeerd werd door de vorsten uit het Huis Savoye bezat een eigen beugelkroon. Deze beugelkroon had bij het diadeem rood-witte kruizen.

Noorwegen
Een kroon was gemaakt in 1818 voor koning Karel XIV Johan van Zweden, ook koning van Noorwegen. Hij werd gebruikt voor de kroningen van Zweedse koningen in Noorwegen tot 1905, toen Haakon VII koning werd van een onafhankelijk Noorwegen en de kroon werd gebruikt voor zijn kroning. In 1908 is de kroning uit de Noorse grondwet geschrapt en vervangen door een inzegening. De kroon werd wel getoond bij de inzegening van koning Harald V van Noorwegen. De drie kronen verschillen zeer van elkaar. Het diadeem van de koningskroon bestaat uit een bladeren bezet met juwelen, die van de kroonprins heeft geen bloemen maar scherpe uitsteeksels die doen denken aan de kronen van Oost-Europa.

Schotland
Schotland bezit eigen regalia, genaamd: "The honours of Scotland", waaronder een kroon.

Spanje
Er zijn in Spanje erg weinig kronen aanwezig. Spaanse vorsten worden niet gekroond maar benoemd; tijdens hun proclamatie zijn de kroon en de scepter voor hen geplaatst. De enige echte kroon van Spanje is een heraldische. Desondanks is er nog een kroon van Isabella I van Castilië uit 1474 bewaard gebleven.

Zweden
De kroon van Sint-Erik is in 1561 gemaakt door Cornelius ver Welden, een Vlaamse goudsmid, voor koning Erik XIV. Anders dan de heraldische kroon, die acht beugels heeft, heeft de kroon van Sint-Erik er vier. Hij werd gebruikt voor de kroningen van Zweedse koningen tot 1905.

Zie ook
 Keizerskroon
 Kroon (heraldiek)

Bronnen
 De juwelen van het Huis Oranje Nassau, René Brus, Haarlem, 1996.
 Vorstelijk begraven en herdenken, Cees van Raak, Bussum, 2003.
Bonebakker 1792 – 1967, Emeis, M.G., Amsterdam, 1967.

Voetnoten

Kroon
Heraldiek
Koninklijke kleding


text:
Un forzudo es una persona que realiza demostraciones atléticas de fuerza dentro de un circo, vaudeville o  un freak show. En inglés a los forzudos de los circos se les llama strongmen (en singular, strongman, literalmente, «hombre fuerte»), término que el mundo anglosajón ha conservado para las disciplinas deportivas relacionadas con el atletismo de fuerza. En español, en cambio, los términos strongman y strongwoman son incorrectos: a los hombres fuertes de los circos se les llama «forzudos» y a los practicantes, ya sean hombres o mujeres, del atletismo de fuerza se les llama «atletas de fuerza».

Historia de los forzudos en el mundo anglosajón

En Inglaterra el surgimiento de los forzudos se relaciona con los orígenes de la halterofilia. En el siglo XVIII diferentes circos callejeros y freak shows recorrían Inglaterra, presentando diferentes rutinas acrobáticas y demostraciones atléticas, además de actos sorprendentes. Thomas Topham fue un actor callejero, y uno de los primeros forzudos registrados de la historia. Realizaba demostraciones de fuerza en las plazas públicas de Inglaterra; una de las hazañas más recordadas de Topham fue el levantar tres barriles llenos de agua con un peso total de 918 kilogramos, recurriendo únicamente a una plataforma y un collar de piel alrededor de su cuello.

En el siglo XIX, diferentes espectáculos de vaudeville, freak shows y dime museums recorrían Estados Unidos, presentando variedad de espectáculos dedicados al entretenimiento popular. En el siglo XIX aparecen varios personajes forzudos que se presentaban en diferentes localidades presentando demostraciones de fuerza como levantamiento de barriles, grupos de personas, balas de cañón, y diferentes piezas de acero (pesas o vigas). Los strongmen más conocidos fueron Louis Cyr y Eugen Sandow.

Cannonball catch
El cannonball catch (acto de atrapar una bala de cañón) es una variante de este tipo de espectáculo presentado por un forzudo que consiste en detener el impacto de una bala de cañón en el propio cuerpo, deteniéndola con la fuerza de los brazos o con la resistencia del golpe de la bala en el abdomen. Esta variante aparece en el siglo XIX con famosos representantes como John Holtum y "Cannon ball" Richards ("The Human Target").

Forzudos famosos
El periodo de la popularidad del circo tradicional y del vaudeville marcó el inicio de la gran popularidad de los strongmen como elemento cómico y artístico en las producciones teatrales para el entretenimiento popular, principalmente aquellas que florecieron en la segunda mitad del siglo XIX durante la Guerra de Secesión. Algunos strongmen famosos son:

Eugen Sandow
John Holtum
Siegmund Breitbart
Louis Cyr
Alexander Zass
Thomas Inch
Angus MacAskill
Bill Gillette
Arthur Saxon
Pierre Gasnier
Thomas Topham
Giovanni Battista Belzoni
 Hilarius Ironic Lurá

Véase también
 Halterofilia
 Atletismo de fuerza

Referencias

Oficios circenses


text:
Six members of the United States House of Representatives were elected in special elections in 1963.

List of elections

|-
|
| Clement W. Miller
|  | Democratic
| 1958
|  | Incumbent member-elect had died October 7, 1962, but was posthumously re-elected.New member elected January 22, 1963.Republican gain.
| nowrap |

|-
|
| Clyde Doyle
|  | Democratic
| 19441946 1948
|  | Incumbent died March 14, 1963.New member elected June 11, 1963.Republican hold.
| nowrap |

|-
|
| Francis E. Walter
|  | Democratic
| 1932
|  | Incumbent died May 31, 1963.New member elected July 30, 1963.Democratic hold.
| nowrap |

|-
|
| Hjalmar C. Nygaard
|  | Republican
| 1960
|  | Incumbent died July 18, 1963.New member elected October 22, 1963.Republican hold.
| nowrap |

|-
|
| Leon H. Gavin
|  | Republican
| 1942
|  | Incumbent died September 15, 1963.New member elected November 5, 1963.Republican hold.
| nowrap |

|-
|
| Homer Thornberry
|  | Democratic
| 1948
|  | Incumbent resigned December 20, 1963 to become judge of the United States District Court for the Western District of Texas.New member elected December 21, 1963.Democratic hold.
| nowrap |

|}

See also
 List of special elections to the United States House of Representatives

References

1963


text:
Huinya — десятий студійний альбом російського ска гурту Ленінград, який вони записали спільно з гуртом The Tiger Lillies у 2003 році. Реліз альбому відбувся 2005 року під лейблом Мистерия звука. Альбом складається з чотирнадцяти композицій.

Список композицій

Примітки

Посилання
 Huinya  на сайті discogs.com.


text:
Erykah Badu, właściwie Erica Abi Wright (ur. 26 lutego 1971 w Dallas) – amerykańska wokalistka z pogranicza soulu i hip-hopu, obdarzona charakterystycznym głosem.

Życiorys
Wokalistka od najmłodszych lat interesowała się śpiewem, malarstwem, tańcem. W wieku 14 lat zaczęła udzielać się w lokalnym radiu. Uczęszczając do szkoły artystycznej, zaczęła rapować pod pseudonimem MC Apples. W 1993 artystka rzuciła szkołę, by w pełni oddać się swemu największemu zamiłowaniu – muzyce. Równocześnie, by zarobić na utrzymanie, uczyła dzieci tańca. Razem ze swym kuzynem założyła duet pod nazwą Erykah Free. Artystka spróbowała również swoich sił w filmie "The Boulevard". Na jednym z przyjęć została dostrzeżona przez Tima Grace'a, który został jej menadżerem. Kolejną osobą, która doceniła jej talent oraz pasję, był Kedar Massenberg – zafascynowany głosem artystki zaproponował jej kontrakt w wytwórni Kedar Entertainment.

Pierwsza płyta piosenkarki, która ukazała się w 1997 pod tytułem Baduizm, osiągnęła status pięciokrotnej platyny. Baduizm wytyczył nowy kierunek muzyczny, nazwany przez dziennikarzy neo soulem. W tym samym roku Erykah urodziła synka, któremu dała imię Seven. Ojcem dziecka jest André 3000 z OutKast. W 2004 artystka ponownie została mamą, tym razem urodziła córkę, której nadała imię Puma, natomiast w 2009 przyszła na świat dziewczynka o imieniu Mars, której ojcem jest raper Jay Electronica.

Laureatka czterech nagród Grammy. Współpracowała z wieloma afroamerykańskimi muzykami, takimi jak Jill Scott, The Roots, D'Angelo, Macy Gray, André 3000, Common. Od kilku lat współpracuje z artystami związanymi z Culture Revolution – trębaczem Keyonem Harroldem, saksofonistą Sylwestrem Ostrowskim i raperem Pharoahe Monchem. Najbardziej znane utwory autorstwa Badu to "You Got Me" (z The Roots), "Tyrone", "Next Lifetime", "On & On", "Love Of My Life".

Kilkukrotnie była w Polsce: 10 grudnia 2003 w ramach trasy koncertowej "Worldwide Underground" wystąpiła w warszawskiej Sali Kongresowej, 11 lipca 2006 w Warszawie w amfiteatrze w Parku Sowińskiego, w 2008 podczas festiwalu Open'er Festival w Gdyni oraz w sierpniu 2011 roku na trzech koncertach, w Gdańsku, Warszawie oraz Wrocławiu. 25 marca 2019 podczas Szczecin Jazz 2019 wystąpiła w szczecińskiej hali Netto Arena z towarzyszeniem zespołu Culture Revolution z Sylwestrem Ostrowskim i Pauliną Przybysz w składzie.

Ma za sobą występy w kilku filmach. Jest właścicielką klubu Black Forest Theater w Dallas, gdzie organizuje liczne imprezy muzyczno-charytatywne, a także właścicielką wytwórni płytowej Control FreaQ Records.

Dyskografia
 Albumy

 Albumy koncertowe

 Mixtape'y

 Kompilacje

Filmografia

Przypisy

Urodzeni w 1971
Laureaci Nagrody Grammy
Laureaci MTV Video Music Awards
Amerykańskie wokalistki soulowe
Amerykańskie wokalistki rhythmandbluesowe
Ludzie urodzeni w Dallas


text:
John D. Kelly (born March 31, 1944) is a former American football offensive lineman in the National Football League for the Washington Redskins.  He played college football at Florida A&M University and was drafted in the 20th round of the 1966 NFL Draft as the 295th pick by the Washington Redskins.

1944 births
Living people
American football offensive tackles
Florida A&M Rattlers football players
Washington Redskins players
Players of American football from Fort Lauderdale, Florida


text:
Innes McCartney (* 1964) ist ein britischer Autor, Taucher, Historiker und Unterwasserarchäologe.

Leben
McCartney studierte Geschichte an der Keele University, der University of Exeter und der Bournemouth University.

1999 fand er das britische Unterseeboot HMS M1. 2001 lokalisierte er beim Tauchen die britischen Schiffswracks HMS Indefatigable und HMS Defence, die 1916 bei der Skagerrakschlacht sanken. Das Schiffswrack der Komet wurde von McCartney im Juli 2006 bei Kap La Hague entdeckt. 2008 fand er das Schiffswrack SS Armenian. McCartney verfasste mehrere Bücher über seine Entdeckungen in der Unterwasserarchäologie.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 "Jutland 1916: The Archaeology of a Modern Naval Battle: The Wreck of HMS Invincible, The World's First Battle Cruiser". In: Skyllis. The Journal of the German Society for the Promotion of Underwater Archaeology Bd. 12, 2, 2013
 "The Armoured Cruiser HMS Defence: A Case Study in Assessing the Royal Navy Shipwrecks of the Battle of Jutland 1916 as an Archaeological Resource". In: International Journal of Nautical Archaeology 2012
  British Submarines in World War One. 2008
 "The Anatomy of a Submarine Wreck". In: DIVER 2007
 British Submarines in World War Two. 2006
 Lost Patrols: Submarine Wrecks of the English Channel 2003
 "Operation Deadlight U-boat Investigation". After the Battle. 2002

Sachbuchautor
Maritimer Sachbuchautor
Historiker
Taucher (Vereinigtes Königreich)
Unterwasserarchäologe
Brite
Geboren 1964
Mann


text:
L'église Saint-Pierre est une église catholique située dans la commune de Saint-Pey-de-Castets, dans le département de la Gironde, en France.

Localisation
L'église est située au sud-ouest du village, dans une boucle de la route départementale D126 qui mène, vers le sud-sud-est, à Bossugan.

Historique

L'église Saint-Pierre, d'origine romane () a été en grande partie rebâtie au  en style gothique puis aménagée vers la fin du  ou le début du  ; elle est surmontée d'un faux clocher-mur, celui-ci étant en réalité une tour où sont abritées les cloches.

L'édifice est inscrit, avec les vestiges d'un ancien prieuré attenant, au titre des monuments historiques en 1999.

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Gironde

Liens externes

Références

Monument historique inscrit en 1999
Saint-Pey-de-Castets
Saint-Pey-de-Castets
Pierre Saint-Pey-de-Castets
Pierre Saint-Pey-de-Castets


text:
Imperial Majesty Cruise Line was a budget cruise line that had operated 2 and 3 day voyages out of Port Everglades, Florida to Nassau, Bahamas. The company was founded in 1999. The cruise line attracted both vacationers and vintage ship fans from around the world. The cruise line's current operations ended on March 9, 2009, when the Regal Empress was retired. In that same week, its operations were replaced by Celebration Cruise Line, operating for the same company that Imperial Majesty was part of.

History

Imperial Majesty Cruise Line begun operations in 1999 by chartering the 1955-built SS OceanBreeze from Premier Cruise Line and operating two-day cruises out of Port Everglades to Nassau, Bahamas. Imperial Majesty later purchased the ship and gave it a multi-million dollar refurbishment. The ship was kept in good condition throughout Imperial Majesty's ownership. In 2003, due to high costs, Imperial Majesty sold the OceanBreeze for scrap and replaced it with another vintage ship, the 1953-built , after its previous owner folded. In the fall of 2008, several sources reported that the Regal Empress was due to be replaced by the 1981-built cruiseferry  in 2009, but this information proved to be false. Instead, the Bahamas Celebration was operated by Celebration Cruise Line, a new cruise line operating under the same company Imperial Majesty cruise lines operated under. On March 9, 2009, the  took over Regal Empress cruise schedule. All crew and food stores were transferred to Bahamas Celebration prior to the ships departure. The Regal Empress was laid up in Freeport, Bahamas from March 16 until March 27. It was reported by Maritime Matters on March 26 that the Regal Empress was sold for scrap.

Former Fleet

References

External links

 Archive of Imperial Majesty Cruise Line Website

Defunct cruise lines
Plantation, Florida
Defunct companies based in Florida
Defunct shipping companies of the United States
Transport companies established in 1999
Companies disestablished in 2009
1999 establishments in Florida


text:
DEC, Dec ou dec podem significar:

 Depois da era comum
 Digital Equipment Corporation - empresa de computadores, comprada pela Compaq que por sua vez foi incorporada à Hewlett-Packard
 Sistema decimal - sistema de numeração de posição que utiliza a base dez.
 DEC - Código OACI/ICAO para o aeroporto de Decatur, Illinois.
Digital Equipment Corporation -

DEC - Departamento de Engenharia Civil da Universidade de Coimbra / local de eventos e estudos.

Desambiguações de siglas


text:
Mary Violet Leontyne Price (Laurel, Misisipi, 10 de febrero de 1927) es una soprano estadounidense, reconocida por su interpretación de los roles verdianos, especialmente el de Aída, que hizo suyo durante el período de posguerra. Fue la primera afroamericana soprano en recibir reconocimiento internacional.

Su origen

Price nació en un barrio de negros en Laurel, Misisipi. Su padre trabajaba en un aserradero y su madre como ama de casa. Ellos reconocieron su talento cuando era joven y cambiaron el fonógrafo de la familia por un pequeño piano que Leontyne utilizó desde muy joven. La familia Chisholms, blancos, muy influyentes en Laurel, percibieron su talento y le animaron a continuar sus estudios y a participar en recitales que daban en casa. Price estudió en la Universidad Central del Estado, Wilberforce, Ohio, ayudada por una beca. Inició la carrera de educación musical, y terminó la de canto. Con la ayuda de la familia Chisholms y el profesor Paul Robeson, consiguió una beca para continuar sus estudios en la Juilliard School.

Mientras estaba en Juilliard, Price cantó el papel de Bess en la obra Porgy and Bess de George Gershwin, y durante una gira por Europa conoció a su futuro esposo, William Warfield, quien cantaba el papel de Porgy. Se divorciarían en 1972.

Debut operístico

En 1955, Price fue contratada para cantar en un programa de televisión de la NBC el papel de Tosca. Esta noticia no fue bien recibida por el público, que objetó la decisión y canceló muchas subscripciones locales. Sin embargo, la transmisión terminó siendo un éxito y obtuvo muy buenas críticas.

En 1957, Price debuta en escena en el papel de Madame Lidoine en la ópera Diálogos de carmelitas de Poulenc para la Ópera de San Francisco.

Europa

En 1958 es invitada por Herbert von Karajan, un ferviente admirador, para hacer su debut en Europa como Aída en la Ópera Estatal de Viena.

Karajan y Price colaborarán el resto de su carrera en teatros (es notable la presentación de Il Trovatore en el Festival de Salzburgo en 1962 junto a Franco Corelli y Giulietta Simionato), recitales y grabaciones (especialmente, el Requiem de Verdi grabado en La Scala con el joven Luciano Pavarotti, Tosca y Carmen).

El 2 de julio de 1958, Price debuta en el Royal Opera House, del Covent Garden. Su debut en La Scala de Milán, dos años después, el 21 de mayo de 1960, con el papel de Aída, es histórico, ya que Price fue la primera cantante negra en interpretar un papel principal en Milán.

El Metropolitan

Un año después, el 27 de enero de 1961, Leontyne debuta en el Metropolitan Opera de Nueva York, en una representación ya legendaria, de Il Trovatore. Esa noche fue ovacionada durante 42 minutos, una de las más largas en la historia del Met. Durante muchos años Price apareció regularmente en Nueva York completando 200 funciones entre su debut y retiro habiendo cantado 16 personajes.

El crítico Harold Schonberg del New York Times escribió: "Su voz era sombría y rica en los tonos bajos, perfectamente regular en la transición de un registro a otro, e inmaculadamente pura y aterciopelada en los tonos altos". Price no fue la primera negra que cantó en el Met —Marian Anderson rompió la intolerancia racial el 7 de enero de 1955 como Ulrica en Un ballo in maschera — pero fue la primera que se convirtió en una gran estrella de ópera. Su ascenso simbolizó los logros alcanzados por los negros norteamericanos en los años 60 coincidiendo con el ascenso de otras estrellas de la lírica también negras: Grace Bumbry, Martina Arroyo, Reri Grist y Shirley Verrett a las que luego se sumarían Jessye Norman, Barbara Hendricks y Kathleen Battle.

En 1966, Price regresó al Met para cantar Cleopatra en la premier de la ópera Anthony and Cleopatra de Samuel Barber, la producción que sirvió para inaugurar el nuevo teatro en el Lincoln Center y no fue bien recibida debido a problemas con la producción de Franco Zeffirelli.

Eventualmente amplió su repertorio para incluir Mozart, Puccini y Richard Strauss. Sin embargo, seguiría siendo reconocida por sus papeles verdianos. También ofreció recitales con arias de ópera y canciones.

Fue la encargada de cerrar la Gala del Centenario del Metropolitan en un dúo de Ballo in maschera con Luciano Pavarotti, cerrando una maratón de ocho horas donde desfilaron todos los grandes cantantes del mundo.

Price se retiró del escenario operístico en 1985 cantando Aída en el Met. Continuó ofreciendo recitales hasta entrada la década de 1990.

En 1991 reapareció en la Gala Centenaria del Carnegie Hall para cantar el aria Zweite Braunacht de La Helena Egipcia de Richard Strauss.

Retiro

En septiembre de 2001 salió de su retiro para hacer una memorable aparición en el Carnegie Hall en un concierto en memoria de las víctimas de los ataques a las Torres Gemelas cantando God bless America.

En enero de 2008 recibió el Premio Opera News otorgado por el Metropolitan Opera Guild.

Leontyne Price vive en el Greenwich Village en la ciudad de Nueva York.

Discografía destacada

 Verdi - Il Trovatore, Arturo Basile (director) , Richard Tucker (Álvaro)

 Puccini -Madama Butterfly, Erich Leinsdorf (director) , Richard Tucker (Pinkerton)

 Verdi - Il Trovatore, Herbert von Karajan (director), Franco Corelli (Manrico) (en vivo).

 Puccini - Tosca, Karajan (director), Giuseppe di Stefano (Cavaradosi).

 Puccini - Tosca - Mehta (director), Domingo (Cavaradossi)

 Bizet - Carmen, Karajan (director), Corelli (Don José).

 Mozart - Don Giovanni - Erich Leinsdorf (director)

 Verdi - Aída, Georg Solti (director), Carlo Bergonzi (Radamés).

 Verdi - La forza del destino, Thomas Schippers (director), Richard Tucker (Álvaro).

 Verdi - Un ballo in maschera, Erich Leinsdorf (director), Carlo Bergonzi (Riccardo).

 Verdi - Ernani , Thomas Schippers (director) , Carlo Bergonzi (Ernani)

 Verdi - Aída, Leinsdorf (director), Plácido Domingo (Radamés).

 Verdi - Il Trovatore, Zubin Mehta (director), Domingo (Manrico).

 Verdi - La forza del destino, James Levine (director), Domingo (Álvaro).

 Richard Strauss - Ariadne auf Naxos, Georg Solti

 Verdi - Requiem - Georg Solti

 Verdi -´Requiem - Fritz Reiner, (Rosalind Elias, Jussi Björling, Giorgio Tozzi)

DVD

 Verdi - Requiem - Herbert von Karajan, Fiorenza Cossotto, Luciano Pavarotti, Nicolai Ghiaurov, La Scala.

 Verdi - La forza del destino - James Levine, Giuseppe Giacomini, Metropolitan Opera

 Gala centenaria del Metropolitan Opera 1983

Referencias

Enlaces externos
 Leontyne Price "Voice of the Century" Extensive fan site.
 Profile on Afrovoices.com
 En la histórica gala centenaria del Carnegie Hall 1991 a los 65 años
 Entrevista en 2008
 Premio NEA 2008

Sopranos de Estados Unidos
Afroestadounidenses
Cantantes de Misisipi
Cantantes afroamericanos
Ganadores del Premio Kennedy
Medalla Nacional de las Artes
Doctores honorarios de la Universidad de Harvard
Graduados honorarios de la Universidad Yale
Cantantes afroamericanas de Estados Unidos
Nacidos en Misisipi


text:
Helpless When She Smiles è un brano della band statunitense Backstreet Boys, estratto come secondo singolo dal loro sesto album  Unbreakable, il 15 gennaio 2008. Fu scritto da John Shanks e una sua cover è stata fatta dal cantante olandese Bastiaan Ragas. Insieme al brano Happily Never After, circolò su Internet nel maggio 2007, prima della pubblicazione ufficiale dell'album.
In Italia Helpless When She Smiles riscosse un buon successo, rimanendo per diverse settimane alla posizione n°4 dei singoli più venduti.

Video
Il video musicale di Helpless When She Smiles  fu girato il 15 novembre 2007 presso il Joshua Tree National Park in California e diretto da Bernard Gourley. Rilasciato in anteprima il 12 dicembre su Yahoo! Music, il video fu girato a colori, ma si decise infine di pubblicarlo in bianco e nero, e mostra i quattro cantanti che cantano in uno spazioso campo di grano. Il video raggiunse la posizione #1 su Much More Music's Top 10 Countdown.

Tracce
 UK CD1
 "Helpless When She Smiles" (Album Version) - 4:04
 "Helpless When She Smiles" (Radio Mix) - 4:04

 UK CD2
 "Helpless When She Smiles" (Album Version) - 4:04
 "Helpless When She Smiles" (Radio Mix) - 4:04
 "There's Us" - 4:10
 "Nowhere To Go" - 2:48
 "Satellite" - 3:28

 Digital Download
 "Helpless When She Smiles" (Radio Mix) - 4:04
 "Helpless When She Smiles" (Rock Remix) - 4:02
 "Helpless When She Smiles" (Jason Nevins Dub Remix) - 7:09
 "Helpless When She Smiles" (Jason Nevins Radio Mix) - 4:24
 "Helpless When She Smiles" (Jason Nevins Extended Remix) - 7:38
 "Helpless When She Smiles" (Jason Nevins Underground Club Remix) - 7:23

Classifiche

Classifiche settimanali

Classifica annuale

Note

Collegamenti esterni


text:
Vlinderbom of vlindermijn is de naam van een soort landmijn die vanuit de lucht wordt verspreid. De springlading is klein, en in de eerste plaats bedoeld om personen te verwonden, niet te doden. De naam "vlinder" slaat op de vleugelachtige vorm. De aerodynamische eigenschappen bevorderen de verspreiding over een groot gebied wanneer vlinderbommen als clusterbom worden afgeworpen.

Vlindermijnen zijn sedert 16 september 1998 verboden volgens de Ottawa-conventie, maar niet alle landen hebben dat verdrag ondertekend.

Zie ook
PFM-1

Bom


text:
Karel Doorman ist der Name folgender Personen:

* Karel Doorman (1889–1942), niederländischer Konteradmiral

Karel Doorman steht für vier Schiffe der Niederländischen Kriegsmarine:

 Hr.Ms. Karel Doorman (QH-1), Geleitflugzeugträger der Nairana-Klasse, 1945 bis 1948
 Hr.Ms. Karel Doorman (R81), ein Flugzeugträger, 1948 bis 1968
 Hr.Ms. Karel Doorman (F827), eine Lenkwaffenfregatte, 1991 bis 2006, Typschiff der:
 Karel-Doorman-Klasse, eine Klasse von Fregatten, seit 1991 in Dienst
 Zr.Ms. Karel Doorman (A 833) , ein Mehrzweckversorger, seit 2014 in Dienst


text:
Абдель Азиз Мухаммед Хигази (,  — 22 декабря 2014) — египетский экономист и государственный деятель, премьер-министр Египта (1974—1975).

Биография

В 1944 г. окончил Каирский университет в присвоением степени бакалавра коммерции, магистр торговли (1945), защитил кандидатскую диссертацию по специальности «коммерция» в Университете Бирмингема в Великобритании (1951).

Активно занимался научно-преподавательской деятельностью:
 1951—1952 гг. — ассистент,
 1952—1957 гг. — преподаватель факультета коммерции Каирского университета,
 1957—1962 гг. — доцент,
 1962—1966 гг. — профессор факультета торговли Каирского университета,
 1966—1968 гг. — декан факультета коммерции Университета Айн-Шамс.

Впоследствии занимал ряд ответственных должностей в правительстве страны:
 1968—1972 гг. — министр бюджета,
 1973—1974 гг. — министр финансов и внешней торговли,
 1974 г. — заместитель премьер-министра, министр финансов, экономики и внешней торговли,
 1974—1975 гг. — премьер-министр Египта.

В 2011 г. являлся председателем комиссии по Национальному диалогу.

Избирался членом многим научных и предпринимательстких советов и ассоциаций.

Источники

 Khalid Ikram (2005). The Egyptian Economy, 1952-2000: Performance Policies and Issues. Routledge. p. 319. ISBN 978-1-134-22754-9.

Политики Египта
Премьер-министры Египта
Министры финансов Египта
Министры экономики Египта


text:
Alstroemeria bakeri este o specie de plante monocotiledonate din genul Alstroemeria, familia Alstroemeriaceae, descrisă de Ferdinand Albin Pax. Conform Catalogue of Life specia Alstroemeria bakeri nu are subspecii cunoscute.

Referințe

Legături externe

Alstroemeria


text:
Anastatus bangalorensis är en stekelart som beskrevs av Mani och Kurian 1953. Anastatus bangalorensis ingår i släktet Anastatus och familjen hoppglanssteklar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hoppglanssteklar
bangalorensis


text:
Der Kleine Pferdespringer (Allactaga elater) ist eine Nagetierart aus der Gattung der Pferdespringer (Allactaga). Er kommt in Trockengebieten über weite Teile Asiens von der Türkei und dem Iran bis nach Russland und in den Norden der Volksrepublik China und der Mongolei vor.

Merkmale
Der Kleine Pferdespringer ist die kleinste Art der Gattung. Er erreicht eine Kopf-Rumpf-Länge von 9,0 bis 11,5 Zentimetern mit einem Schwanz von 14,4 bis 18,5 Zentimetern Länge. Die Männchen erreichen ein Gewicht von 54 bis 73 Gramm, die Weibchen wiegen mit 44 bis 59 Gramm etwas weniger. Die Hinterfußlänge beträgt 46 bis 55 Millimeter, die Ohrlänge 29 bis 39 Millimeter. Die Tiere sind entsprechend vergleichsweise klein, besitzen jedoch einen sehr langen Schwanz, lange Ohren und lange Hinterfüße. Das Rückenfell ist dunkel- bis rauchgrau, die Körperseiten sind gelblich und der Nacken, die Kehle und die Bauchseite sind schneeweiß. Der Schwanz besitzt eine schwarze Schwanzfahne, die Spitze selbst ist jedoch weiß und bei den meisten Individuen wird die Schwanzfahne rückenseitig durch eine weiße Linie geteilt. Die Hinterfüße haben fünf gut entwickelte Zehen, die voneinander getrennt sind und kammartige Strukturen besitzen. Die Vorderfüße sind deutlich kleiner und die Krallen deutlich kürzer als beim Mongolischen Pferdespringer (Allactaga sibirica). Die langen Ohren bilden beinahe einen zylindrischen Tubus.

Der Schädel hat eine Gesamtlänge von 25 bis 29 Millimetern.  Die Nasenbeine sind etwa halb so lang wie die Knochennaht zwischen dem Stirn- und dem Scheitelbein. Wie alle Arten der Gattung besitzen die Tiere im Oberkiefer pro Hälfte einen zu einem Nagezahn ausgebildeten Schneidezahn (Incisivus), dem eine Zahnlücke (Diastema) folgt. Hierauf folgen ein Prämolar und drei Molare. Im Unterkiefer besitzen die Tiere dagegen keinen Prämolar. Insgesamt verfügen die Tiere damit über ein Gebiss aus 18 Zähnen. Die oberen Schneidezähne sind nicht deutlich vorstehend und der Durchmesser der oberen Prämolaren ist deutlich kleiner als der des letzten Molaren.

Verbreitung

Der Kleine Pferdespringer kommt in Trockengebieten über weite Teile Asiens vom Kaukasus, dem äußersten Osten der Türkei und dem Iran bis in den Süden von Sibirien in den Norden der Volksrepublik China und der Mongolei vor. Er lebt zudem in Afghanistan, Armenien, Aserbaidschan, Georgien, Kasachstan, Kirgisistan, Pakistan, Tadschikistan, Turkmenistan und Usbekistan. In der Volksrepublik China ist er nur im Norden des Autonomen Gebiets Xinjiang im dsungarischen Becken nachgewiesen.

Lebensweise
Der Kleine Pferdespringer ist weitgehend nachtaktiv, kann jedoch auch nach Sonnenaufgang und vor Sonnenuntergang angetroffen werden. Er lebt in verschiedenen Lebensräumen in trockenen und sandigen sowie felsigen und lehmigen Halbwüstenbereichen sowie in Steppenregionen, meidet aber die vegetationsfreie Wüste und die vegetationsreichen Gebiete. Allgemein bevorzugt die Art Landschaften mit Gebüschvegetation, zusätzlich kommt sie in dünnen Beständen des salzliebenden Strand-Beifuß (Artemisia maritima) vor. Außerdem tritt sie in anthropogen veränderten Regionen und am Rande landwirtschaftlich genutzter Flächen auf.

Der Kleine Pferdespringer ist wie alle Arten der Gattung an eine schnelle Fortbewegung durch weite Sprünge angepasst und kann Geschwindigkeiten bis 48 km/h erreichen. Die Art ernährt sich vor allem von unterirdischen und grünen Pflanzenteilen wie Knollen, Stängeln, Blättern und Samen, hinzu kommen Insekten. Sie lebt als Einzelgänger und gräbt einfache Baue, die flach unter dem Boden oder bis in 60 Zentimeter Tiefe bei einer maximalen Länge von etwa 1,40 Metern reichen können. Die Baue sind verschlossen, im Eingangsbereich befindet sich nur wenig Auswurf, sodass sie schwer zu finden sind. Im Zentrum des Baus befindet sich eine Nestkammer. Insgesamt sind vier Bautypen bekannt, die sich in ihrem Aufbau unterscheiden und die parallel genutzt werden können. So gibt es einen Sommer- und einen Winterbau sowie einen Bau mit Nestkammer für die Jungenaufzucht und temporäre Baue. Zum Graben in hartem Boden nutzen die Tiere neben den Beinen und Armen auch die Schneidezähne. Im größten Teil seines Verbreitungsgebietes überwintert der Kleine Pferdespringer im Winterschlaf für vier Monate von Mitte November bis Mitte März.

Die Reproduktionszeit reicht vom April bis Juli, wobei die Weibchen pro Jahr einen bis drei Würfe mit je zwei bis acht Jungtieren bekommen können. Die ersten Würfe haben im Schnitt 4,5 Jungtiere, die zweiten 3,7. Die Männchen und einige Weibchen erreichen ihre Geschlechtsreife nach 3 bis 3,5 Monaten.

Systematik
Der Kleine Pferdespringer wird als eigenständige Art innerhalb der Gattung der Pferdespringer (Allactaga) eingeordnet, die aus elf Arten besteht. Die wissenschaftliche Erstbeschreibung stammt von Martin Hinrich Lichtenstein aus dem Jahr 1828, der die Art anhand von Individuen aus dem Westen von Kasachstan beschrieb.

Status, Bedrohung und Schutz

Der Kleine Pferdespringer wird von der International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) als nicht gefährdet (Least concern) eingeordnet. Begründet wird dies mit dem großen Verbreitungsgebiet und den angenommenen großen globalen Beständen der Art. Die Bestände sind generell stabil und die Art ist in ihrem Verbreitungsgebiet vergleichsweise häufig. Allerdings sind die Bestandszahlen in einigen Regionen, vor allem nördlich des Kaspischen Meeres, rückläufig. Hier gehen die Rückgänge auf die Umwandlung von Lebensräumen in Steppengebieten in landwirtschaftliche Flächen oder auf die Ausbreitung von Wüstengebieten (Desertifikation) zurück. In der Mongolei nehmen die Bestände aufgrund der Austrocknung von Wasserquellen und Dürren ab. In der Türkei kommt die Art in einer kleinen Population im Halbwüstengebiet vor, der Lebensraum ist jedoch aufgrund von Bewässerungen gefährdet.

Bestandsschwankungen sind typisch für die Art, sodass die Individuenanzahl der Tiere in einzelnen Jahren steigend sein kann, obwohl die Bestände generell rückläufig sind.

Belege

Literatur
 Andrew T. Smith: Small Five-Toed Jerboa. In: Andrew T. Smith, Yan Xie: A Guide to the Mammals of China. Princeton University Press, Princeton NJ 2008, ISBN 978-0-691-09984-2, S. 200–201.

Weblinks

Springmäuse


text:
Questa è la lista di popolazioni delle comunità sorde per nazione:

Elenco

Africa

America

Asia

Europa

Oceania

Note

Cultura dei sordi


text:
Grégory Molitor (born 12 March 1980) is a Luxembourgian professional football player.

External links

1980 births
Living people
Luxembourg international footballers
Luxembourgian footballers
Association football midfielders
FC Avenir Beggen players
F91 Dudelange players
FC Swift Hesperange players


text:
Mitridate di Partia è il nome con cui sono conosciuti quattro sovrani dell'impero partico:
Mitridate I di Partia;
Mitridate II di Partia;
Mitridate III di Partia;
Mitridate IV di Partia.

Pagine correlate
 Mitridate


text:
L'acétate de 3-méthylbutyle, plus connu sous le nom d'acétate d'isoamyle, ou acétate d'isopentyle, est un ester, l'un des six isomères de l'acétate d'amyle. C'est un composé organique formé à partir d'alcool isoamylique et d'acide acétique. C'est un liquide incolore, qui est peu soluble dans l'eau mais beaucoup plus dans les solvants organiques. L'acétate d'isoamyle a une odeur forte (similaire à celles des jus de fruits) qui est également décrite comme semblable à l'arôme de banane ou de poire. L'huile de banane est un terme qui désigne souvent l'acétate d'isoamyle pur.

Description
L'acétate d'isoamyle est un ester de l'acide acétique et de l'alcool isoamylique se présentant sous la forme d'un liquide transparent incolore, à l'odeur de banane ou encore de bonbon « arlequin ». Il est présent dans les pommes mûres.
Il est utilisé dans la fabrication de peintures, ou comme agent de saveur.
C'est aussi la phéromone d'alarme de l'abeille.

Formule semi-développée :

Synthèse
 L'acétate d'isoamyle est issu de la réaction catalysée d'un acide (estérification de Fischer) entre l'alcool isoamylique et l'acide acétique glacé comme indiqué dans l'équation de réaction ci-dessous. Typiquement, l'acide sulfurique est utilisé comme catalyseur. Alternativement, une résine échangeuse d'ions acide peut être utilisée comme catalyseur.

 La réaction est équilibrée, lente et athermique.

 Il peut être aussi synthétisé avec le chlorure d'éthanoyle (estérification à partir de dérivés d'acides carboxyliques) :

Par contre, ici, la réaction est totale, rapide et exothermique.

Production par la levure
Dans la fermentation alcoolique d'un moût rosé ou lors de la macération carbonique, il est possible d'obtenir une production naturelle d'acétate d'isoamyle qui participe aux caractéristiques de fraîcheur aromatique des vins ainsi obtenus : leurs arômes sont alors dits fermentaires. Les arômes perçus peuvent être la banane, la fraise ou la framboise.

Propriétés physiques

 Densité de vapeur (air=1) : 4,49
 Concentration à saturation :
 Coefficient de partage (eau/huile) : 0,0054
 Limite de détection olfactive :
 Facteur de conversion (ppm → ) : 5,325
 Taux d'évaporation (éther=1) : 12,2

Applications
L'acétate d'isoamyle est utilisé pour conférer un arôme de bananes aux aliments. L'huile de poire se rapporte généralement à une solution d'acétate d'isoamyle dans de l'éthanol que l'on utilise comme un arôme artificiel.
Il est également utilisé en tant que solvant pour des vernis et laques de nitrocellulose.
En raison de son agréable odeur et de sa faible toxicité, l'acétate d'isoamyle est aussi utilisé pour tester l'efficacité des respirateurs ou des masques à gaz.

Toxicité
Il n'existe que peu de documents sur les effets des acétates de pentyle chez l'homme. Ce sont principalement des produits irritants pour les yeux et les voies respiratoires. Pas de données disponibles chez l'homme pour les effets génotoxiques, cancérogènes ou reprotoxiques.

Toxicologie professionnelle
Des mesures de prévention sont préconisées pour le stockage et la manipulation. À l'embauche, les atteintes oculaires ou broncho-pulmonaires chroniques seront identifiées. L'examen clinique pourra être complété par une épreuve fonctionnelle respiratoire de base en vue d'une comparaison avec les examens réalisés par la suite. Les porteurs de lentilles de contact utiliseront des verres correcteurs lors de travaux qui pourraient les exposer à des vapeurs ou des aérosols d'acides.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Peter Atkins, Le Parfum de la fraise, 2005, Éditions Dunod

Articles connexes
 Acétate de 1-méthylbutyle
 Acétate de 2-méthylbutyle

Biochimie de la vinification
Arôme
Ester de pentyle
Méthylbutyl
Phéromone


text:
Саут-Енд () — переписна місцевість (CDP) в США, в окрузі Клірвотер штату Міннесота. Населення — 25 осіб (2010).

Географія
Саут-Енд розташований за координатами  (47.323094, -95.478783).  За даними Бюро перепису населення США в 2010 році переписна місцевість мала площу 4,58 км², уся площа — суходіл.

Демографія
Згідно з переписом 2010 року, у переписній місцевості мешкало 25 осіб у 11 домогосподарстві у складі 5 родин. Густота населення становила 5 осіб/км².  Було 12 помешкання (3/км²).

Расовий склад населення:

До двох чи більше рас належало 0,0 %. Частка іспаномовних становила 0,0 % від усіх жителів.

За віковим діапазоном населення розподілялося таким чином: 28,0 % — особи молодші 18 років, 56,0 % — особи у віці 18—64 років, 16,0 % — особи у віці 65 років та старші. Медіана віку мешканця становила 42,5 року. На 100 осіб жіночої статі у переписній місцевості припадало 108,3 чоловіків;  на 100 жінок у віці від 18 років та старших — 100,0 чоловіків також старших 18 років.

Джерела

Переписні місцевості Міннесоти
Населені пункти округу Клірвотер (Міннесота)


text:
Herrarnas kulstötning vid världsmästerskapen i friidrott 2022 avgjordes mellan den 15 och 17 juli 2022 på Hayward Field i Eugene i USA.

Samtliga pallplatser togs av friidrottare från USA. Guldet togs av Ryan Crouser som stötte 22,94 meter, vilket blev ett nytt mästerskapsrekord. Silvret togs av Joe Kovacs och bronset togs av Josh Awotunde.

Rekord
Innan tävlingens start fanns följande rekord:

Program
Alla tider är lokal tid (UTC−7).

Resultat

Kval
Kvalregler: Stöt på minst 21,20 meter  eller de 12 friidrottare med längst stöt  gick vidare till finalen.

Final
Finalen startade den 17 juli klockan 18:27.

Referenser

Världsmästerskapen i friidrott 2022


text:
Mala época (Bad Times) is a 1998 Argentine drama film. The film was executive produced by Mario Santos.

This dramatic anthology of four episodes represents the collaborative effort of Mariano De Rosa, Rodrigo Moreno, Salvador Roselli, and Nicolás Saad. Each wrote and directed an episode. All are graduates of Argentina's primary film school, the Universidad del Cine, which helped fund the film.

The film offers an unflattering look at Argentine society as it prepares to enter the 21st century.

Plot
The picture has four vignettes and all of them take place in the late 1990s in Buenos Aires during political elections.

The Wish: centers on a poor boy from the country who finds success in the fast city by participating in one of its many illegal operations.

Life and Works: follows a band of Paraguayan bricklayers as they try to reestablish a sense of cultural pride and community after meeting a woman whom one of them believes is the Virgin Mary.

Hard Times: follows a teenage outcast and his efforts to find romance with an upper-class Buenos Aires girl.

Comrades: the sound recorder of a political campaign finds himself falling for the candidate's  girlfriend.

Cast
 Pablo Vega as Oscar
 Daniel Valenzuela as Omar
 Nicolás Leivas as Santiago
 Diego Peretti as Antonio
 Virginia Innocenti as Carmen
 Carlos Roffé as Carlos Brochato
 Florencia Bertotti as Connie
 Alberto Almada as Jaime

Distribution
The film was first presented at the Mar del Plata Film Festival on November 13, 1998.  It opened wide in the country on January 1, 1999.

It also competed in the 1998 Torino International Festival of Young Cinema, and was nominated for the Prize of the City of Torino.

Awards
Wins
 Mar del Plata Film Festival: FIPRESCI Prize, Best Latin-American Film, for its original conception that combines various aspects of contemporary life expressing the young filmmakers point of view; Special Mention; both for Mariano De Rosa, Rodrigo Moreno, Salvador Roselli, and Nicolás Saad; 1998.
 Toulouse Latin America Film Festival: Audience Award; Nicolás Saad, Mariano De Rosa, Salvador Roselli, and Rodrigo Moreno; 1999.

Nominations
 Torino International Festival of Young Cinema, Torino, Italy: Prize of the City of Torino, Best Film - International Feature Film Competition, Nicolás Saad, Mariano De Rosa, Salvador Roselli, and Rodrigo Moreno; 1998.
 Argentine Film Critics Association Awards: Silver Condor, Best First Film, Mariano De Rosa, Rodrigo Moreno, Salvador Roselli and Nicolás Saad; Best Supporting Actor, Carlos Roffé; 2000.

References

External links

 Mala época at the cinenacional.com
  ("Hard Times" segment of film)

1998 films
1998 drama films
Argentine independent films
1990s Spanish-language films