text:
La Pennzoil è una compagnia petrolifera statunitense fondata a Los Angeles, in California, nel 1913; in passato aveva sede al Pennzoil Place situato nel centro di Houston. Nel 1999 è stata acquisita dalla Shell formando la SOPUS (Shell Oil Products US).

Storia

Origini e crescita
Le origini della compagnia possono essere fatte risalire alla "South Penn Oil Company", un'azienda petrolifera nata come unità della Standard Oil ad Oil City, in Pennsylvania, nel maggio 1889, per opera di Michael Late Benedum e Joe Trees.

La compagnia è diventata presto il più grande produttore di petrolio della regione, raggiungendo l'indipendenza quando la Standard Oil fu scissa nel 1911. A quei tempi, due società, una sulla Costa Orientale e l'altra sulla Costa Occidentale (fondate rispettivamente nel 1908 e nel 1913) iniziarono a commercializzare i propri olii motore con il marchio Pennzoil. Le loro raffinerie e distributori sarebbero stati successivamente incorporati come "The Pennzoil Company" nel 1925. Nel 1955, South Penn Oil acquisì la completa proprietà di Pennzoil Co.

Nel 1963, la South Penn Oil si fuse con la Zapata Petroleum e la Stetco Petroleum, per formare una nuova "Pennzoil Company", con sede a Houston e con Hugh Liedtke come presidente. Nel 1965 Pennzoil commercializzava i suoi prodotti petroliferi in tutto il mondo.

Nel 1968, la United Gas Corporation fu acquistata da Pennzoil, attraverso un acquisto con leva finanziaria, necessario perché Pennzoil non aveva abbastanza risorse per acquistare la United a titolo definitivo.

Durante gli anni '70, l'azienda trasferì i suoi uffici al Pennzoil Place nel centro di Houston, in Texas. Nel 1977 viene costituita una società spin-off denominata POGO, acronimo di Pennzoil Offshore Gas Operators.

Nel 1984, la Pennzoil ha stipulato un contratto informale ma vincolante con Getty Oil per l'acquisto di una grande porzione della compagnia, che prevedeva la cessione dei diritti sui giacimenti petroliferi di Getty alla Pennzoil. Tuttavia, la compagnia petrolifera Texaco, che operava nella convinzione che l'accordo non fosse ancora definitivo, tentò di acquisire Getty per sé.Pennzoil citò quindi in giudizio Texaco nel tribunale statale del Texas, sostenendo che Texaco aveva indotto Getty a violare il contratto con Pennzoil. Una giuria ha assegnato a Pennzoil 7,53 miliardi di dollari di danni compensativi e $ 3 miliardi di danni punitivi. Secondo la legge del Texas, Pennzoil poteva garantire un pegno su tutte le proprietà di Texaco nello Stato, a meno che Texaco non avesse inviato un'obbligazione per coprire il giudizio, gli interessi e i costi della causa (stimata in $ 13 miliardi).

Texaco, tuttavia, fece causa presso la Corte Distrettuale degli Stati Uniti per il Distretto Meridionale di New York, sostenendo che il procedimento del Texas aveva violato i diritti costituzionali di Texaco. Pennzoil fece allora appello alla Corte Suprema degli Stati Uniti, in contrapposizione alla Corte federale.

La Corte Suprema ha annullato la decisione del tribunale distrettuale, sulla base del fatto che il tribunale federale di New York avrebbe dovuto astenersi dall'interferire con la decisione di un tribunale statale. Texaco fece nuovamente ricorso contro la decisione del tribunale statale del Texas. La Corte d'Appello del Texas confermò infine il verdetto della giuria, ma riscontrò che il tribunale aveva abusato della sua discrezionalità. I danni risarcitori di 7,53 miliardi sono rimasti inalterati. Dopo che Texaco ebbe dichiarato bancarotta, Pennzoil accettò di risolvere il caso per 3 miliardi di dollari.

Acquisizione
Nel 1998, le divisioni di olio motore, prodotti e servizi di Pennzoil sono state scorporate come società indipendente, acquisendo successivamente la rivale Quaker State Corp., diventando "Pennzoil-Quaker State Company", a sua volta acquistata poi dalla Shell.

La Shell ha infatti acquisito la Pennzoil-Quaker State Company nel 2002, per incorporarla come due marchi di olio motore separati, Pennzoil e Quaker State.

Benzina
Tra i suoi prodotti, Pennzoil vende anche benzina. Nelle prime parti della storia dell'azienda, le stazioni di servizio erano marchiate come Pennzip, anche se in seguito furono cambiate in Pennzoil. Per decenni, le stazioni di servizio Pennzoil sono state per lo più commercializzate nella Pennsylvania occidentale, nel New York occidentale, nell'Ohio settentrionale e orientale e nella Virginia Occidentale settentrionale.

Negli anni '90, i carburanti Pennzoil ha visto un periodo di rinascita quando la catena di negozi Cogo's, nell'area di Pittsburgh, ha iniziato a collaborare con l'azienda. Il co-branding è durato solo pochi anni e i marchi di Cogo sono passati a BP ed Exxon nel 2001.

Dopo l'acquisto di Pennzoil da parte di Shell, c'era la possibilità che le restanti stazioni Pennzoil, principalmente nella Pennsylvania occidentale, sarebbero state convertite a Shell. Questo non è successo, ma le tre stazioni di servizio Pennzoil nell'area di New Castle, in Pennsylvania, hanno avviato un co-branding con il marchio 7-Eleven nel 2003; dei tre impianti, solo uno è ancora attivo con i due marchi del gruppo.

Motorsport
Pennzoil ha sponsorizzato numerosi piloti statunitensi nei campionati USAC, IndyCar Series e NASCAR, oltre a vari eventi sportivi; è anche fornitore del team americano di Formula 1 Haas F1 Team.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Compagnie petrolifere statunitensi


text:
Perséphone (W64) is een melodrama in drie aktes, gecomponeerd door Igor Stravinsky tussen mei 1933 en januari 1934 te Voreppe en Parijs. Het werk, dat iets korter duurt dan een uur, is gecomponeerd voor tenor, verteller, gemengd koor, kinderkoor en orkest. De actie, op een tekst van André Gide, is verdeeld over drie scènes. Perséphone ging op 30 april 1934 in het Palais Garnier te Parijs in première, in een uitvoering van de Ballets Ida Rubinstein onder de muzikale leiding van de componist

Libretto

Stravinsky en André Gide

De opdracht voor Perséphone kreeg Stravinsky in 1933 van Ida Rubinstein. Zij wilde een gedicht van André Gide, gebaseerd op de Homerische hymne aan Demeter, op muziek laten zetten voor een nieuw ballet. Stravinsky en Gide hadden elkaar een aantal keren ontmoet, voor de Eerste Wereldoorlog nu en dan bij repetities van de Ballets Russes en in 1917 in Zwitserland toen er sprake van was dat Stravinsky muziek zou componeren bij een productie van Shakespeare's Antony and Cleopatra in een vertaling van Gide. In februari 1933 ontmoette Gide Stravinsky in Wiesbaden om het werk te bespreken. In een brief aan Stravinsky gaf Gide aan hoe hij het onderwerp van Perséphone interpreteerde: tussen de natuurlijke interpretatie (de afwisseling van de seizoenen, het zaad dat valt op aarde sterft en wordt herboren door de slaap van de winter) en mystieke, doordat de mythe gerelateerd was aan zowel het oude Egypte als aan de Christelijke doctrine.
Al snel liepen de opvattingen hoe het werk vormgegeven en uitgevoerd moest worden uiteen en ook over de 'vertaling' van de woorden naar woorden-op-muziek bleek tussen Stravinsky en Gide geen overeenkomst. Volgens Stravinsky begreep Gide niets van dat proces; Gide dacht dat de componist slechts de klemtonen van de schrijver hoefde te volgen. Stravinsky vormde Perséphone om tot een religieus drama, niet geheel tot Gide's waardering zoals een ongepubliceerd manuscript aantoont dat kort na de première werd geschreven. Dat componist én schrijver samen moesten werken om één vorm van muziek te krijgen ontging hem volgens Stravinsky volledig; bovendien kon Gide volgens Stravinsky diens muzikale taal niet volgen. Gide voelde zich zo ontzet dat hij voor een maand naar Sicilië vertrok en verder geen repetities bijwoonde. Van samenwerking was dus eigenlijk geen sprake, zei Stravinsky tegen Robert Craft. Stravinsky suggereerde later ook dat het het beste zou zijn om Gide's tekst te schrappen en te vervangen door een tekst van Auden de tekst te laten aansluiten op de muziek.

Gide liet de tekst publiceren zoals die was voor de compositie (dus zonder de met Stravinsky overeengekomen wijzigingen), hij voorzag Stravinsky van ongevraagde adviezen over de manier waarop de tekst op muziek zou moeten klinken en schreef in de marges hoe het ritme moest zijn wat duidelijk door Stravinsky als irritant pedant werd ervaren en hij was niet aanwezig op de première: uiteindelijk zagen de beide mannen elkaar niet meer. Volgens Stravinsky waren ze niet kwaad op elkaar, maar hij merkt in dezelfde tekst wel op dat Gides schrijven iets weg heeft van gedistilleerd water. De incompatibilité d'humeur zorgde er ook voor dat Stravinsky ook niet meer met Gide correspondeerde, maar hij betoonde zich ontroerd toen hij in 1951 van de dood van Gide hoorde

Synopsis van het verhaal

 Scène 1 – Persephone ontvoerd
Eumolpos, stichter van de Eleusinische Mysteriën, roept Demeter aan, de godin van de aarde en de moeder van Perséphone. Demeter heeft haar dochter aan de nimf (mythologie)nimfen toevertrouwd. Zij verheugen zich in de lente en plukken bloemen in het veld. Zij waarschuwen Persephone niet de mooiste bloem, de narcis, te plukken, want wie aan de narcis ruikt, ziet de Onderwereld. Persephone slaat hun raad in de wind. Eumolpos herinnert haar eraan dat een heel volk van schimmen wacht op haar, op haar jeugd en haar lente, en dat haar medelijden haar tot bruid van Pluto, god van de Onderwereld, bestemt. Persephone daalt af in het rijk der schimmen.
 Scène 2 – Perséphone in de Onderwereld
Perséphone ontwaakt in de Onderwereld. De schimmen vragen haar over de lente te vertellen. Zij horen de stem van Pluto en Eumolpos zegt tot Perséphone dat het haar lot is te heersen, niet om medelijden te tonen; een dronk uit de rivier de Lethe zal haar haar medelijden doen vergeten. Dan brengen de bewoners van de Onderwereld haar geschenken, die zij weigert. Mercurius geeft haar een granaatappel; de smaak ervan doet haar terugverlangen naar de wereld van de levenden. Aanschouw de narcis en je zult de aarde zien, zeggen de schimmen, maar wat Perséphone ziet is een winterse wereld en een radeloze moeder. Eumolpos stelt har gerust: Demeter voedt een kind op dat onder de naam Triptolemos de mensen zal leren de aarde te bewerken. Perséphone zal dankzij hem het daglicht weer zien, zijn bruid worden en opnieuw over de lente heersen.
 Scène 3 – Persephone herboren
Stervelingen offeren bij de tempel van Demeter en smeken Perséphone terug te keren. Triptolemos ontdoet Demeter van haar rouwkleed. Dan wijken de stenen en Perséphone verschijnt. Waar zij loopt bloeien rozen en beginnen vogels te fluiten. Zij voegt zich bij Demeter, Triptolemus en de nimfen. Zij verheugt zich in het weerzien, ofschoon zij beseft dat zij elk jaar opnieuw naar de Onderwereld zal moeten afdalen. Je lot is, zegt Eumolpos, een weinig daglicht in het rijk der duisternis te brengen.

Compositie
Stravinsky omschreef Perséphone als een masque of pantomime, met een gezongen en een gesproken tekst. De mime moet niet spreken en de spreker niet mimen, en de partij moet door twee uitvoerders worden gedeeld. Perséphone was de eerste tekst in het Frans die Stravinky op muziek zette sinds Deux poèmes de Paul Verlaine in 1910. De aantrekkingskracht zat voor Stravinsky eerder in de variëteit en kracht van de lettergrepen dan in de
poëtische kwaliteit.
De ontvangst van het werk was niet onverdeeld gunstig. Stravinsky zei zelf dat anderen dan hij maar moesten bepalen of het werk een zuurtje was, een slap samenraapsel(. Over Perséphone - Stravinsky op de divan van Ravel, maar er vervolgens afgegleden – zei Craft dat de eerste scène een behoorlijk banaal niveau heeft.

Stravinsky maakte in 1949 een revisie van het werk met minimale wijzigingen

Oeuvre
Zie het Oeuvre van Igor Stravinsky voor een volledig overzicht van het werk van Stravinsky.

Geselecteerde discografie
 Vera Zorina (Perséphone, recitante), Michele Molese (Eumolpos, tenor), Ithaka College Concert Choir, The Texas Boys Choir of Fort Worth, Gregg Smith Singers en het Columbia Symphony Orchestra o.l.v. Igor Stravinsky, in de 'Igor Stravinsky Edition', deel Oratorio – Melodrama (met Oedipus Rex, The Flood, Ode en Monumentum pro Gesualdo di Venosa ad CD annum)(Sony Classical, 2CDs, SM2K 46 300)
 Anne Fournet (Perséphone, recitante), Anthony Rolfe Johnson (Eumolpos, tenor), The London Philharmonic Choir, Tiffin School Boys' Choir en The London Philharmonic o.l.v. Kent Nagano (met Le Sacre du printemps)(Virgin Classics, 2CDs 7243 5 61249 2 9)

Literatuur
 Andriessen, Louis en Elmer Schönberger (1983), Het Appolinisch uurwerk. Over Stravinsky, Amsterdam, De Bezige Bij
 Boucourechliev, André (1987), Stravinsky (vert. uit het Frans), New York, Holmer and Meier
 Carr, Maureen A. (2002), Perséphone: The Collaboration between André Gide and Igor Stravinsky, in Multiple Masks. Neoclassicism in Stravinky's Works on Greek Subjects, Lincoln en Londen, University of Nebraska Press
 Craft, Robert (1992), Perséphone in Stravinsky: Glimpses of a Life, New York, St.Martin's Press
 Craft, Robert (1985), Correspondence with André Gide en Perséphone. The Evolution of the Libretto in Stravinsky. Selected Correspondence Vol. III, Londen, Faber and Faber
 Schönberger, Elmer (1987), Stravinsky. 8 concerten, Hilversum, Omroepvereniging VARA
 Stravinsky, Igor en Robert Craft (2002), Memories and Commentaries, Londen, Faber and Faber
 Stravinsky, Igor en Robert Craft (1968), Dialogues, Londen, Faber and Faber
 White, Eric Walter (1979), Stravinsky. The Composer and his Works, Londen, Faber and Faber

Compositie van Igor Stravinsky
Compositie voltooid in 1934
Balletmuziek

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
is een Japans voormalig voetbalster.

Carrière

Clubcarrière
Nasu speelde voor Iga FC Kunoichi en INAC Kobe Leonessa. In 2016 beëindigde zij haar carrière als voetbalster.

Interlandcarrière
Nasu nam met het Japans nationale elftal O20 deel aan het WK onder 19 in 2002.

Nasu maakte op 1 augustus 2009 haar debuut in het Japans vrouwenvoetbalelftal tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Frankrijk. Ze heeft drie interlands voor het Japanse vrouwenelftal gespeeld.

Statistieken

Japans voetballer


text:
Pękanino (dawniej: niem. Panknin) – wieś w północnej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Malechowo.

W miejscowości ma remizę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.

Zobacz też
 Pękanino

Przypisy

Pękanino (powiat sławieński)


text:
Acalymma vittatum es una especie de insecto coleóptero de la familia Chrysomelidae. Es una seria plaga de cucurbitáceas las que daña tanto en su estadio larvario, como adulto. Fue descrita científicamente en 1775 por Fabricius. Basónimo: Cryptocephalus vittatus.

Se encuentra en el este y centro de Norteamérica, al este de las Montañas Rocosas.

Descripción
Mide aproximadamente medio centímetro de longitud; se caracteriza por élitros que  cubren totalmente el abdomen y que son de color castaño amarillentos atravesados longitudinalmente por tres bandas negras gruesas. Tiene cierta semejanza con Diabrotica virgifera, que es otra plaga seria de las cosechas. La diferencia es que la superficie ventral abdominal de  A. vittatum es negra y la de D. virgifera es amarilla y que los élitros de D. virgifera a menudo no llegan al final del abdomen.

Ciclo vital
Los adultos emergen de la diapausa en grandes números en la primavera y se alimentan del follaje, flores y polen de especies de Cucurbitaceae. Puede haber una o dos generaciones por año según la región, con la última generación entrando en diapausa para pasar el invierno. Las hembras depositan huevos en los tallos de sus plantas huéspedes o en su proximidad. Los huevos son de color naranja brillante y de un milímetro de diámetro. Las larvas se alimentan de las raíces de las plantas, a menudo del género Cucurbita.

Impacto agrícola

Estos insectos pueden causar serio daño al follaje de las cosechas, especialmente de plantas más viejas. El daño es más serio al principio de la primavera cuando los escarabajos emergen de la diapausa invernal, pero el daño continúa durante toda la estación de crecimiento.

Además los adultos son uno de los dos vectores conocidos de la  bacteria  Erwinia tracheiphila, que causa una enfermedad a menudo fatal de las cucurbitáceas. La bacteria pasa de las heces del insecto a las heridas causadas por sus mordeduras al comer y llega al sistema vascular de la planta, donde prolifera bloqueando al xilema.

Referencias

vittatum
Taxones descritos por Johan Christian Fabricius
Insectos descritos en 1775


text:
Ageniaspis mayri is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Luigi Masi.

De soort parasiteert volgens Masi Oecophyllembius neglectus, een mineermot uit de familie Gracillariidae, waarvan de larven in olijfboombladeren mineren. O. neglectus is een junior synoniem van Metriochroa latifoliella.

Encyrtidae


text:
Arthur François Emile van Schendel (Ede, 18 mei 1910 - Amsterdam, 6 februari 1979) was een Nederlands kunsthistoricus en museumdirecteur.

Levensloop
Van Schendel was een zoon van de bekende schrijver Arthur van Schendel (1874-1946) en diens tweede echtgenote Anna de Boers.

Hij was tien toen hij met zijn ouders naar Italië verhuisde en in Firenze school ging. In 1930 trok hij naar Parijs en studeerde er kunstgeschiedenis aan de Sorbonne. In 1933 kwam hij weer naar Nederland en werd onbezoldigd medewerker in het departement schilderijen van het Rijksmuseum Amsterdam. In 1936 werd hij er als assistent benoemd.

In 1938 behaalde hij een doctoraat in de kunstgeschiedenis aan de Sorbonne met een dissertatie gewijd aan middeleeuwse tekeningen in Lombardije.

In de periode voor de Tweede Wereldoorlog, en ook tijdens de oorlog, bestond zijn voornaamste activiteit er in de kunstwerken van het Rijksmuseum in veilige schuilplaatsen onder te brengen.

Na de oorlog werd hij conservator in het departement schilderwerken en in 1950 werd hij de directeur van het departement. Niet verwonderlijk behoorde het behoud van kunstwerken tot zijn hoofdbekommernis. Heel wat schilderijen werden onder zijn supervisie gereinigd, gerestaureerd en bestudeerd, met inbegrip van De Nachtwacht. Voor dit meesterwerk werd wetenschappelijk onderzoek gedaan met infrarode fotografie en Röntgen-doorlichting. Hiervoor deed hij beroep op de Belgische deskundige Paul Coremans. Samen met restaurateur H. H. Mertens publiceerde hij hierover de bevindingen.

Het Röntgenonderzoek van Rembrandts De Staalmeesters bracht nieuwe inzichten mee over de schildertechniek van de meester.

In 1963 richtte Van Schendel in Amsterdam een onafhankelijk laboratorium op, het Centraal Laboratorium voor Onderzoek van Voorwerpen van Kunst en Wetenschap.

Hij speelde een aanzienlijke rol binnen de internationale organisaties die zich bekommerden om conservatie en restauratie van kunstwerken.
 Samen met Paul Coremans en andere museumdirecteurs stichtte hij in 1950 in Londen het International Institute for Conservation of Historic and Artistic Works (IIC).
 In 1959 was hij een van de stichters van het International Centre for the Study of the Preservation and Restoration of Cultural Property, in Rome.
 Van 1965 tot 1971 was hij voorzitter van de International Council of Museums (ICOM).

In 1959 volgde hij in het Rijksmuseum Amsterdam David Röell op als algemeen directeur. Zijn hoofdopdracht was voortaan het voleindigen van de renovatie van het museum, die door zijn voorganger was aangevat. Twee gebouwen werden herbouwd, naar een ontwerp van architect Dick Elffers (1910-1990) om er de afdelingen beeldhouwwerk, toegepaste kunsten en Nederlandse geschiedenis in onder te brengen. Van Schendel was hierbij voorstander van sobere en aantrekkelijke presentaties, in een rustige sfeer.

Onder zijn leiding verwierf het Rijksmuseum schilderijen van grote meesters, onder meer een triptiek door Lucas van Leyden en landschappen door Aelbert Cuyp en Philips Koninck. In 1965 kocht het Rijksmuseum het toen aan Rembrandt toegeschreven Heilige Familie op nachtelijke vlucht aan.

Onder Van Schendels leiding werden belangrijke tentoonstellingen georganiseerd, zoals in 1968-1969 over de Italiaanse fresco's die in 1966 uit het overstroomde Firenze waren gered. In 1969 bezochten 460.489 bezoekers een tentoonstelling naar aanleiding van de vierhonderdste verjaardag van de dood van Rembrandt, destijds een record voor het Rijksmuseum.

Van Schendel ging met pensioen in 1975 en bleef nog tot aan zijn schielijke dood in 1979, actief in verschillende organisaties.

Publicaties
 Le dessin en Lombardie jusqu'à la fin du XVe siècle (doctoraatsverhandeling), Brussel, 1938 & Amsterdam, Breitner, 1939.
 (met H.H. Mertens) De restauraties van Rembrandt's Nachtwacht, in: Oud Holland, 1947.
 De schimmen van De Staalmeesters, in: Oud Holland, 1956.

Literatuur

 Huldeboek Arthur Van Schendel, Bulletin van het Rijksmuseum, speciale uitgave, 1975.
 Karel G. BOON, Arthur van Schendel en zijn Rijksmuseum.
 Hugues DE VARINE BOHAN, Le rayonnement international d'Arthur van Schendel - De internationale betekenis van Arthur van Schendel.
 Dick ELFFERS, Van Schendel als bouwheer.
 Nieuws uit het Rijksmuseum.
 Pieter J.J. VAN THIEL e.a. (eds), All the Paintings of the Rijksmuseum in Amsterdam: a completely illustrated catalogue, Department of Paintings of the Rijksmuseum, Maarssen, G. Schwartz, 1976.
 S. H. LEVIE, Ter nagedachtenis aan dr. A.F.E. van Schendel, in: Bulletin van het Rijksmuseum, 1979.
 Geoffrey AGNEW & Richard INGRETT, Obituary Arthur Van Schendel, Apollo, 1979.
 A. B. DE VRIES, Arthur van Schendel (1910-1979), in: The Burlington Magazine, 1979.
 Gijs VAN DER HAM, 200 jaar Rijksmuseum. Geschiedenis van een nationaal symbool, Zwolle, Waanders, 2000.

Externe link
 A.A.M. de Jong, 'Schendel jr., Arthur François Emile van (1910-1979)', In: Biografisch Woordenboek van Nederland
 Arthur Van Schendel in Dictionary of Art Historians

Nederlands kunsthistoricus
Directeur van het Rijksmuseum


text:
Gregory Ruzicka is general counsel to RS&W REALTY, INC., and a founding partner of the law firm of Ruzicka, Snyder & Wallace, LLP. He resides in Newport Beach, California.

In 2008, Ruzicka participated in the Fox television show, Secret Millionaire in which Ruzicka and his son covertly sought out underprivileged individuals from Imperial Beach, offering them at least $100,000 from their personal funds.

External links
 Ruzicka, Snyder & Wallace, LLP

Year of birth missing (living people)
Living people
People from Newport Beach, California
American lawyers
Place of birth missing (living people)


text:
Frambuesa o rojo frambuesa es un color rojo purpúreo de luminosidad media, bastante saturado, de textura visual brillante, que tiene como referente específico la frambuesa, el fruto maduro de la especie Rubus idaeus. Este color está comprendido en los acervos iconolingüísticos tradicionales de las culturas.

Variantes culturales y lingüísticas
En idioma inglés, la denominación cromática «frambuesa» (raspberry) incluye al rojo oscuro y a una serie de coloraciones rojo purpúreas que se alejan del color real de las frambuesas maduras; esto se debe a que se trata de tonalidades que en su tiempo fueron publicados en diversos inventarios cromáticos.

Usos
En vexilología, el frambuesa es un color típico de las banderas cosacas.

Véase también
 Rojo
 Morado
 Cromatología iconolingüística
 Lista de colores

Referencias

Rojo
Tonos de rosa


text:
Adrien de Cantorbéry ou Hadrien de Cantorbéry († ), est un réformateur de l'Église d'Angleterre.

Biographie
D'origine berbère, né en Afrique du Nord, il devient abbé de l'abbaye de Nérida (ou monasterium Niridanum sur l'île de Nisida), monastère bénédictin situé non loin de Naples, alors qu'il est encore très jeune. En 664, à la mort de Deusdedit, archevêque de Cantorbéry, le pape Vitalien le propose comme nouvel archevêque, mais il refuse et suggère à sa place Théodore de Tarse. Vitalien accepte mais demande à Adrien d'accompagner le futur archevêque à son siège épiscopal.

En 668, Adrien et Théodore commencent leur voyage, mais Adrien est retenu en route par le maire du palais de Neustrie, persuadé qu'il détient des secrets de l'empereur byzantin, Constant II Héraclius. En 670, Adrien, fraîchement arrivé en Angleterre, est nommé abbé de Saint-Pierre à Cantorbéry, abbaye fondée par Augustin de Cantorbéry et qui portera ensuite le nom de son fondateur. Il assiste Théodore dans sa mission de réforme et d'unification des traditions liturgiques anglaises avec les rites romains. Il fait de l'école de Cantorbéry un centre d'enseignement réputé, et crée de nombreuses écoles ailleurs en Angleterre, qui formeront les futurs membres du clergé anglais, français ou allemand. Il meurt en 710, et est enterré à Cantorbéry, dans l'église Saint-Augustin.

Il est considéré comme saint, et sa fête se tient le 9 janvier, date de sa mort selon la tradition. Sa vie est rapportée par Bède le Vénérable et Guillaume de Malmesbury.

Voir aussi

Bibliographie
 Vincent Serralda et André Huard, Le Berbère… Lumière de l'Occident, p. 147, Nouvelles Éditions Latines, Paris, 1990

Liens externes

Bénédictin
Abbé du VIIe siècle
Religieux anglais
Adrien de Cantorbery
Saint catholique et orthodoxe du VIIIe siècle
Saint catholique et orthodoxe des iles britanniques
Décès en 710
Personnalité berbère du VIIe siècle


text:
Dichagyris devota är en fjärilsart som beskrevs av Hugo Theodor Christoph 1884. Dichagyris devota ingår i släktet Dichagyris och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
devota


text:
Carabus (Archicarabus) monticola – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny Carabinae.

Gatunek ten został opisany w 1826 roku przez Pierre'a F. M. A. Dejean.

Ciało długości od 16 do 26 mm, owalne, stosunkowo krótkie, wypukłe, ubarwione brązowo-czarno lub brązowo-niebieskawo z obrzeżeniem pokryw i nasadą przedplecza błyszczącymi, metalicznie zielonymi, niebieskimi lub fioletowymi. Pokrywy z rzeźbą w formie delikatnych zagoników naprzemiennych z rzędami regularnie rozmieszczonych, drobnych dołków.

Chrząszcz o rozmieszczeniu zachodnioalpejskim, podgatunek nominatywny znany z południowo-wschodniej Francji i północno-zachodnich Włoch, natomiast pozostałe podgatunki są włoskimi endemitami. Według Fauna Europaea gatunek notowany również w Szwajcarii.

Wyróżnia się cztery podgatunki:

 Carabus monticola fontanae Born, 1906
 Carabus monticola liguricus Born, 1898
 Carabus monticola monticola Dejean, 1826
 Carabus monticola roccae Born, 1923

Przypisy

Biegaczowate
Chrząszcze Europy
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1826 roku


text:
A história da tributação nos EUA começa com o protesto colonial contra a política tributária britânica na década de 1760, levando à Revolução Americana. A nação independente coletou impostos sobre as importações (chamadas de " tarifas"), o governo tentou cobrar impostos sobre as garrafas de vidro das bebidas alcoólicas, mas isso gerou a Rebelião do Whiskey. Os estados e localidades coletavam impostos eleitorais e impostos sobre a propriedade de terrenos e edifícios comerciais. Além disso, havia os impostos especiais de consumo estaduais e federais. Os impostos estaduais e federais sobre herança começaram depois de 1900, enquanto os estados (mas não o governo federal) começaram a coletar impostos sobre vendas na década de 1930. Os Estados Unidos impuseram impostos de renda brevemente durante a Guerra Civil e na década de 1890. Mas só em 1913, foi ratificada a 16ª Emenda, legalizando definitivamente o imposto de renda.

Taxação colonial

Os impostos eram baixos nos níveis locais, coloniais e imperiais durante a era colonial. A questão que levou à Revolução foi se o parlamento tinha direito de cobrar impostos aos americanos quando não estivessem representados no parlamento.

Tarifas

Renda para o governo federal
As tarifas desempenharam papéis diferentes na política comercial e na história econômica dos Estados Unidos. As tarifas foram a maior fonte de receita federal da década de 1790 até a véspera da Primeira Guerra Mundial, até ser superada pelo imposto de renda. Uma vez que a receita da tarifa era considerada essencial e fácil de coletar nos principais portos, foi acordado que a nação deveria ter uma tarifa para fins de receita.

História econômica dos Estados Unidos


text:
Separatorvlees, ook wel schraapvlees of spuitvlees geheten, is een product uit de vleesindustrie. Het is een substantie die geproduceerd wordt van de resten spierweefsel en dergelijke die aan beenderen overblijven nadat het grove vlees er vanaf is gesneden. Zo is kipseparatorvlees bijvoorbeeld een bijproduct van kipfilet. Separatorvlees is een van de goedkoopste vleesproducten en het wordt in Nederland vooral gebruikt als grondstof voor frituursnacks. Nederland is leidend op het gebied van de separatorindustrie.

Gewoon vlees en separatorvlees
Een voor consumptie bestemd dier wordt geslacht en uitgebeend, dat wil zeggen dat het vlees van de botten wordt gesneden. Daarbij blijven altijd vleesresten op de botten achter. Vervolgens worden met een lagedruk-separator vleesresten van de botten gehaald. Het verkregen product, dat sterk op gehakt lijkt, wordt separatorvlees, MRM-vlees of baadervlees genoemd en mag ook gewoon als "vlees" worden verkocht.

Daarna worden onder hoge druk de laatste restjes eetbaar materiaal verwijderd, hoewel er daarbij ook minuscule botdeeltjes worden afgescheiden. Het product van deze laatste handeling moet als "separatorvlees" op de verpakking staan. Van dit vleesproduct wordt vaak een farce of vleesdeeg gemaakt, waarna het geleverd wordt aan de levensmiddelenindustrie. Ook wordt het als grondstof verwerkt bij de productie van (huis)diervoeders.

Dieren
Het overgrote deel van dit mechanisch verkregen (separator)vlees komt van kippen, de rest van varkens. Op runderen mag deze techniek niet worden toegepast (vanwege gevaar op besmetting met BSE/gekke-koeienziekte).

Grondstoffen
Het verkregen separatorvlees wordt voornamelijk in de snackindustrie gebruikt, voor bijvoorbeeld frikandellen en kipnuggets. Verder zijn de botten na verwerking door de separator schoner dan bij meer traditionele slacht en dus meer geschikt als grondstof voor verdere verwerking. Om die reden noemt de Nederlandse Consumentenbond het procedé een vorm van duurzaamheid.

Hygiëne
Door de machinale scheiding en verdere handelingen als malen en persen is separatorvlees gevoeliger voor bacteriële infectie dan ander vlees. Het moet dan ook goed doorverhit worden, bijvoorbeeld middels frituren. De noodzaak van een laatste verhitting door de consument is voor de NVWA een belangrijke reden om separatorvlees ook als zodanig op de verpakking te willen zien staan.

Regelgeving
Gebruik van de term is onderhevig aan definities voor vlees van de Europese Unie; materiaal kleiner dan een bepaalde lengte mag volgens Europese richtlijnen geen vlees meer heten en zal daardoor als dierlijk eiwit op het etiket worden aangeduid in plaats van als (separator-)vlees.

Bijlage I van de EG-verordening VERORDENING (EG) Nr. 853/2004 definieert separatorvlees als:
"het product dat wordt verkregen door vlees dat na het uitbenen nog aan de beenderen
vastzit of vlees van de pluimveekarkassen daarvan mechanisch te scheiden, waardoor de
spierweefselstructuur verloren gaat of verandert."

Vlees
Voedingsmiddelenindustrie


text:
Злоякісна гіпертермія (ЗГ) — це синдром, який зазвичай розвивається у відповідь на дію сильних інгаляційних анестетиків та/або сукцинілхоліну (суксаметонію) у генетично схильних осіб.[1] У схильних до злоякісної гіпетермії (ЗГ) пацієнтів ця дія може спричинити клінічний епізод ЗГ — стрімке прискорення обміну речовин, що призводить до критичного підвищення температури тіла та рабдоміолізу з потенційною гіперкаліємією. За відсутності захворювання, що уражає серцевину м'язевих волокон, схильність до ЗГ є субклінічним станом. Проте деякі схильні до ЗГ люди можуть відчувати дискомфорт під час занять спортом у спеку; нерідко скаржаться на судоми у м'язах.

Примітки

Анестезія
Рідкісні хвороби


text:
Mezzo Mix – produkt Coca-Cola Company, sprzedawany w Niemczech, w Austrii oraz w niektórych sklepach importujących niemieckie produkty np. w Piotrze i Pawle. W wolnym tłumaczeniu, slogan produktu brzmi "Cola całuje pomarańczę". Jest to połączenie zwykłej Coca-Coli i łagodnego smaku pomarańczy, smakujące jak Coca-Cola zmieszana z Fantą o smaku pomarańczowym. W Szwecji i Belgii sprzedawany jako Fanta Mezzo.

W latach 90. w produkcji były dwa rodzaje Mezzo Mix: pomarańczowy i cytrynowy. Wersję cytrynową wycofano, ze względu na niską sprzedaż. Od roku 2003 jest produkowana ponownie jako Coca-Cola o smaku cytrynowym.

Składniki Mezzo Mix to: woda, cukier, sok pomarańczowy, dwutlenek węgla. Kolor: karmel, kwas cytrynowy, kofeina, kwas askorbinowy, stabilizatory. Od lipca 2007 funkcjonuje również bezcukrowa wersja "Zero".

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Mezzo Mix

Coca-Cola
Marki coli


text:
Audymetr (ang. audimeter) – urządzenie, które służy do pomiaru oglądalności stacji telewizyjnych przez wybraną grupę respondentów (gospodarstw domowych).

Audymetr umożliwia dokonanie analizy:
 wielkości audytorium telewizyjnego
 wybieranych stacji tv przez badanych widzów
 pór największej oglądalności programów telewizyjnych.

Analiza informacji przekazywanych przez audymetr umożliwia planowanie kampanii reklamowych, ocenę ich skuteczności oraz opracowywanie oferty cenowej spotów reklamowych przez nadawców telewizyjnych.

Marketing
Media


text:
Сфингомиелинфосфодиэстераза (КФ 3.1.4.12, сфингомиелиназа, ) — лизосомальный фермент, расщепляющий мембранный липид сфингомиелин на фосфатидилхолин и церамид. Недостаточность фермента приводит к значительному накоплению липидов в лизосомах, что вызывает заболевания, известные как болезнь Ниманна-Пика. Существует 5 форм фермента: кислая сфингомиелиназа (SMPD1), нейтральные (SMPD2, SMPD3) и кислая сфингомиелиназа-подобные (SMPDL3A, SMPDL3B).

Семейство сфингомиелиназ
Выявлено пять типов SMase. Они классифицируются в соответствии с их катионной зависимостью и оптимумом действия pH и включают в себя:

 Лизосомальная кислота SMase
 Секретируемая цинк-зависимая кислотная SMase
 Магний-зависимая нейтральная SMase
 Магний-независимый нейтральный SMase
 Щелочная SMase

Из них лизосомальная кислая SMase и магний-зависимая нейтральная SMase считаются основными кандидатами на продукцию церамида в клеточной реакции на стресс.

Нейтральная сфингомиелиназа
Активность нейтральной сфингомиелиназы (N-SMase) была впервые описана в фибробластах пациентов с болезнью Ниманна-Пика — лизосомальной болезнью накопления, характеризующейся дефицитом кислой SMase. Последующее исследование показало, что этот фермент был продуктом отдельного гена, имел оптимальный pH 7,4, зависел от ионов Mg 2+ по своей активности и был особенно богат в мозге. Однако более недавнее исследование головного мозга крупного рогатого скота подтвердило существование множества изоформ N-SMase с различными биохимическими и хроматографическими свойствами.

Главный прорыв произошел в середине 1980-х годов с клонированием первых N-SMases из Bacillus cereus и Staphylococcus aureus. Использование последовательностей этих бактериальных сфингомиелиназ в поисках гомологии в конечном итоге привело к идентификации дрожжевых N-SMases ISC1 в почкующихся дрожжах Saccharomyces cerevisiae и ферментов N-SMase млекопитающих, nSMase1 и nSMase2. Идентичность между SMase млекопитающих, дрожжей и бактерий очень низкая — примерно 20 % между nSMase2 и SMase B. cereus. Однако выравнивание последовательностей (см. Рисунок) указывает на ряд консервативных остатков во всем семействе, особенно в каталитической области ферментов. Это привело к предположению об общем каталитическом механизме для семейства N-SMase.

Третий белок N-SMase — nSMase3 — был клонирован и охарактеризован в 2006 году. nSMase3 имеет небольшое сходство последовательностей с nSMase1 или nSMase2. Однако, по-видимому, существует высокая степень эволюционной консервативности от низших организмов к высшим, что позволяет предположить, что они могут включать уникальную и отличную N-SMase. Высокая экспрессия nSMase3 в сердце и скелетных мышцах также предполагает потенциальную роль в сердечной функции.

Активный сайт
Увеличенное изображение активного сайта SMase со связанными ионами Co 2+, показывающее остатки, ответственные за связывание катионов двухвалентного металла.

Решение кристаллической структуры нейтральной сфингомиелиназы из Listeria ivanovii и Bacillus cereus позволило более полно понять их ферментативный сайт. Активный сайт из B. Cereus SMase содержит остатки Asn −16, Glu −53, Asp −195, Asn-197, и его −296. Известно, что из них остатки Glu-53, Asp-195 и His-296 важны для активности. Относительная каталитическая активность SMase, когда ионы металлов связаны с активным центром, была изучена для ионов двухвалентных металлов Co 2+ , Mn 2+ , Mg 2+ , Ca 2+ и Sr.2+ . Из этих пяти ионов металлов Co 2+ , Mn 2+ и Mg 2+, связанные с активным центром, приводят к высокой каталитической активности SMase. Ca 2+ и Sr 2+, связанные с активным центром, проявляют гораздо более низкую каталитическую активность SMase. Когда один Mg 2+ ион или два Co 2+ ионы связываются с активным сайтом, двойные гекса-скоординированые результаты геометрии с двумя октаэдрическими би-пирамидами для Co 2+ и один октаэдрической би-пирамиды для Mg 2+ . Когда один Ca 2+ion связывается с активным центром, в результате получается гепта-скоординированная геометрия. Следовательно, предполагается, что различие в каталитической активности для ионов металлов связано с геометрическими различиями. Что касается Co 2+ и Mg 2+ , SMase имеет лучшую реакционную способность, когда два иона Co 2+ связаны с SMase; когда эти ионы Co 2+ связаны, каждый из Glu-53 и His-296 связывает один двухвалентный катион металла. Эти катионы окружены мостиковыми молекулами воды и действуют как кислоты Льюиса.

Механизм
Решение кристаллической структуры нейтральной сфингомиелиназы из Listeria ivanovii и Bacillus cereus также пролило свет на их каталитические механизмы. Активный сайт SMase содержит остатки Glu и His, каждый из которых связан с одним или двумя катионами двухвалентного металла, обычно Co 2+ , Mg 2+ или Ca 2+ для оптимальной работы. Эти два катиона участвуют в катализе, привлекая SM к активному центру SMase. Двухвалентный катион, связанный с остатком Glu, взаимодействует с амидокислородом и кислородом сложного эфира между C1 и фосфатом.группа СМ; Остаток Asn и катион двухвалентного металла, связанный с остатком His, связываются с атомами кислорода фосфатной группы SM. Это стабилизирует отрицательный заряд фосфатной группы. Катион металла, связанный с остатком His и боковыми цепями Asp и Asn, снижает значение pKa одной из мостиковых молекул воды, таким образом активируя молекулу воды. Затем эта молекула воды действует как нуклеофил и атакует фосфатную группу SM, создавая пятивалентный атом фосфора, отрицательный заряд которого стабилизируется катионами двухвалентных металлов. Затем фосфат преобразует свою тетраэдрическую конформацию с образованием церамида и фосфохолина.

Кислая сфингомиелиназа
Кислая сфингомиелиназа — один из ферментов, входящих в состав семейства сфингомиелиназ (SMase), ответственных за катализ деградации сфингомиелина до церамида и фосфатидилхолина. Они подразделяются на щелочную, нейтральную и кислую SMase в зависимости от pH, при котором их ферментативная активность оптимальна. На ферментативную активность кислых сфингомиелиназ (аСМаз) могут влиять липиды, катионы, pH, окислительно-восстановительный потенциал, а также другие белки окружающей среды. В частности, было показано, что aSMases обладают повышенной ферментативной активностью в среде, обогащенной (LBPA) или фосфатидилинозитом (PI), и ингибируют активность при наличии фосфорилированных производных PI.

Сфингомиелинфосфодиэстераза 1 [SMPD1] — это ген, который кодирует два фермента aSMase, различных в пулах сфингомиелина, которые они гидролизуют. Лизосомальная сфингомиелиназа (L-SMase) обнаруживается в лизосомном компартменте, а секреторная сфингомиелиназа (S-SMase) обнаруживается внеклеточно.
КФ 3.1.4

Примечания


text:
Elio Bavutti (5 de maio de 1914 — 9 de fevereiro de 1987) foi um ciclista italiano que participou em dois eventos nas Olimpíadas de Berlim 1936 competindo pela Itália e, logo no ano seguinte, tornou-se um ciclista profissional.

Ciclistas olímpicos da Itália
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1936
Naturais de Módena


text:
Będzin Miasto – przystanek osobowy w Będzinie, w województwie śląskim, w Polsce. Pierwotny budynek dworcowy, powstały około roku 1859, szybko przestał odpowiadać potrzebom miasta, wobec częściowo drewnianej konstrukcji i małej kubatury. Nowoczesny dworzec w stylu modernistycznym został zaprojektowany na powierzchni 4800 m² w 1927 r. przez znanego architekta Edgara Norwertha (konstruktorem był Stanisław Hempel). Budynek dworcowy, zrealizowany przez firmę Pronaszko i Sobieszek, oddano do użytku na wiosnę 1931 r., z dwuletnim opóźnieniem w stosunku do planów. Przez wiele lat dworzec był jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta, jednak później rozpoczęła się jego dekapitalizacja. Dworzec znajdował się w bardzo złym stanie, wskutek wieloletnich zaniedbań remontowych, jednak w lecie 2006 r. rozpoczęto prace remontowe. Aktualnie zostały one zakończone – w budynku znajduje się m.in. siedziba Straży Miejskiej.

W roku 2018 przystanek obsługiwał 700–1000 pasażerów na dobę.

Stan dworca po remoncie
Na dworcu znajdują się dwa odnowione perony, z których każdy zawiera jedną krawędź. W budynku jest kasa biletowa Kolei Śląskich i Przewozów Regionalnych połączona z punktem informacji, rozkłady jazdy, poczekalnia, filia biblioteki miejskiej, mała scena Teatru Dzieci Zagłębia, toalety oraz tablice informacyjne przewoźników. Obok budynku znajduje się przystanek autobusowy, postój taksówek i siedziba Straży Miejskiej.

Zatrzymują się tutaj pociągi:
 Kolei Śląskich – osobowe
 Przewozów Regionalnych – REGIO
 PKP Intercity – TLK i InterCity

Przypisy

Linki zewnętrzne

M
Stacje i przystanki kolejowe w Polsce oddane do użytku w 1859


text:
Marcel Camus (* 21. April 1912 in Chappes im Département Ardennes; † 13. Januar 1982 in Paris) war ein französischer Regisseur.

Camus war zunächst Zeichenlehrer und geriet im Zweiten Weltkrieg für vier Jahre in Kriegsgefangenschaft. 1946 begann Camus als Regieassistent, in den nächsten Jahren arbeitete er unter anderem mit Jacques Becker und Henri Verneuil zusammen. 1952 half er dem Schauspieler Daniel Gélin bei dessen Regiearbeit Von Sensationen gehetzt (Les dents longues) als Autor und technischer Berater. 1956 konnte Camus seinen ersten Spielfilm drehen, der vor dem Hintergrund des von Frankreich gerade verlorenen Kolonialkrieges in Vietnam spielte.

Sein zweiter Film Orfeu Negro, den Camus 1959 herausbrachte, verlegte die antike Geschichte von Orpheus und Euridike in das moderne Rio de Janeiro, wobei Camus hier überwiegend mit Laienschauspielern arbeitete. Die Hauptrollen übernahmen die US-amerikanische Schauspielerin Marpessa Dawn und der brasilianische Fußballspieler Breno Mello. Der Film erhielt beim Filmfestival Cannes 1959 eine Goldene Palme sowie bei der Oscarverleihung 1960 den Oscar für den besten fremdsprachigen Film. Der Film markierte den weltweiten Durchbruch der Bossa-Nova-Musik. An den Erfolg dieses Filmes konnte Camus später nie mehr anknüpfen.

Camus drehte weitere Spielfilme, die exotische Schauplätze und sorgfältig konstruierte poetische Geschichten kombinierten, aber er fand kaum noch ein Publikum. Auch die 1970 mit Bourvil in der Hauptrolle gedrehte Komödie Leo der Kriegsheld, die für Camus eine Abkehr von seinen eher poetischen Filmen bedeutete, erwies sich nicht als kommerzieller Erfolg. In den 1970er Jahren verlegte er sich dann mehr und mehr auf Arbeiten für das Fernsehen. Dazu gehörte die erste Staffel der erfolgreichen kanadisch-französisch-deutschen Serie Die Grashüpfer (Les Faucheurs des marguerites) über die Zeit der Flugpioniere. Sie lief in 4 Staffeln von 1974 bis 1982 in der ARD.

Seine Grabstätte ist auf dem Friedhof Père Lachaise (division 87).

Filmografie

 1950: Renaissance de Havre (Kurzfilm)
 1956: Das Halbblut von Saigon (Mort en fraude)
 1959: Orfeu Negro
 1960: Brasilianische Rhapsodie (Os Bandeirantes)
 1962: Paradiesvogel (L'oiseau de paradis)
 1965: Und die Wälder werden schweigen (Le Chant du monde)
 1968: Vivre la nuit
 1970: Un été sauvage
 1970: Leo, der Kriegsheld (Le Mur de l'Atlantique)
 1976: Hirten der Nacht (Os Pastores da Noite), auch Otalia de Bahia
 1980: Mein Freund Winnetou (Winnetou le mescalero) (Fernsehserie)
 1981: Der Geheimagent (L'agent secret)

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3.

Weblinks

Filmregisseur
Drehbuchautor
Franzose
Geboren 1912
Gestorben 1982
Mann


text:
Nemestrinus exalbidus är en tvåvingeart som först beskrevs av Robert W. Lichtwardt 1907.  Nemestrinus exalbidus ingår i släktet Nemestrinus och familjen Nemestrinidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Tvåvingar
exalbidus


text:
Live – dwupłytowe wydawnictwo tarnowskiego zespołu Totentanz zawierające DVD i CD-Audio, na których znalazł się zapis koncertu z Tarnowską Orkiestrą Kameralną, który to odbył się 5 czerwca 2009 roku na tarnowskim rynku. Aranżacji utworów dokonał Bartłomiej Szułakiewicz.

Lista utworów
Listy utworów na płycie DVD i CD-Audio są identyczne. Podane czasy trwania utworów odnoszą się do wersji audio.

 "Paranoja" – 4:26
 "Marionetka" – 4:23
 "Przeżyjemy zło" – 4:54
 "Całkiem sam" – 6:23
 "Oceany gwiazd" – 3:52
 "Światło dnia" – 5:21
 "Odkłamanie" – 3:43
 "Poza wszystkim" – 5:13
 "Nikt" – 3:14
 "Nie zostało nic" – 5:36
 "Na koniec świata" – 4:06
 "Zimny dom" – 6:11
 "Daję mniej" – 3:48
 "Zagubieni" – 6:17
 "Eutanazja" – 4:19
 "Zawołać" – 7:43

Skład
Podczas koncertu wystąpił zespół Totentanz w składzie:
 Rafał Huszno – gitara, wokal
 Erik Bobella – gitara basowa
 Adrian Bogacz – gitara
 Sebastian Mnich – perkusja

Gościnnie wystąpił:
 Piotr "Quentin" Wojtanowski – gitara akustyczna i elektryczna

Tarnowska Orkiestra Kameralna zagrała w składzie:
 I skrzypce: Jan Kołodziejczyk, Justyna Pawłowska, Monika Niedzielko, Angelina Kierońska, Marta Jarocka
 II skrzypce: Anna Nachman, Karolina Sajdak, Dorota Oleszkowicz, Monika Dziurawiec
 Altówki: Monika Siwek, Katarzyna Bednarenko, Karolina Drwięga
 Wiolonczele: Anna Podkościelna-Cyz, Joanna Stasiak, Bogdan Kołodziejczyk, Katarzyna Chrobak
 Kontrabas: Jakub Dworak
 Głosy: Katarzyna Olszewska-Balmas, Monika Stec, Sławomir Ramian
 Klawisze: Kajetan Borowski
 Dyrygent: Bartłomiej Szułakiewicz

Ekipa techniczna
 Realizacja nagrań: Jacek Mastykarz
 Mix: Piotr "Quentin" Wojtanowski
 Master: Leszek Łuszcz
 Realizacja obrazu: Mania Studio
 Operatorzy: Arkadiusz Żyłka, Mateusz Winkiel, Jakub Burakiewicz, Bartosz Nowak, Mikołaj Syguła, Łukasz Łazarczyk
 Montaż: Michał Berensztajn

Prapremiera
Prapremierowy pokaz płyty DVD miał miejsce 3 grudnia 2009 w piwnicach Tarnowskiego Centrum Kultury.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Albumy koncertowe
Albumy Totentanz
Albumy Mystic Production
Albumy muzyczne wydane w roku 2009


text:
Руй Энрике Барбоса Пополисио (, 2 декабря 1919, Сантьяго, Чили — 8 июня 2014, там же) — чилийский учёный-агроном, предприниматель и государственный деятель. Министр сельского хозяйства Чили (1963—1964), ректор Чилийского университета (1968—1969).

Биография
Родился в богатой и влиятельной семье. Его дед — генерал, участник Тихоокеанской и Гражданской войн, сенатор Оросимбо Барбоса (1838—1891), отец — депутат парламента, министр иностранных дел Чили Энрике Барбоса (1882—1976).

Получил среднее образование в интернате им. Барроса Араны и национальном институте им. Х. М. Карреры. В 1943 году он окончил Чилийский университет по специальности инженер-агроном, специализировался на энологии. В 1950 году получил статус доктора в университете Турина.

С 1951 года преподавал в Чилийском университете, был профессором факультета сельскохозяйственных наук. В 1961 году избран деканом этого факультета, переизбирался в 1964 и 1967 годах.

В 1963 году вошёл в состав правительства президента Алессандри Родригеса в качестве министра сельского хозяйства и колонизируемых земель. На посту министра также был председателем Совета по аграрной реформе и главой Института аграрного развития, представлял Чили в Межамериканском банке развития. В 1964 году основал Институт аграрных исследований.

В 1968—1969 годах был ректором Чилийского университета, председателем Совета ректоров страны.

В 1973 году занимал должность директора Корпорации развития (CORFO). На следующий год возглавлял чилийскую делегацию на Всемирном конгрессе виноделов в Италии. В 1977 году основал корпорацию по развитию сельскохозяйственных наук, получил звание члена-корреспондента аргентинской Академии сельского хозяйства и ветеринарии. Входил в руководство Корпорации виноделов Чили и Совета по защите вина. В 1988 году возглавил комиссию по высшему образованию при Коллегии инженеров-агрономов.

Награждён многими премиями и медалями. С 1972 года — профессор-эмерит Чилийского университета.

Умер 8 июня 2014 года на 95-м году жизни.

Примечания

Ссылки
 Biografías de chilenos: miembros de los poderes Ejecutivo, Legislativo y Judicial (1876—1973), Armando de Ramón y otros, Ediciones Universidad Católica de Chile, Santiago, 2003, Tomo I, pp. 141–142
 Rectores de la U. de Chile. Ruy Barbosa Popolizio (1967—1969)

Выпускники Чилийского университета
Преподаватели Чилийского университета


text:
Lindburgs Fall ist eine deutsche Fernseh-Krimi-Komödie von Franziska Meyer Price aus dem Jahr 2011 mit Fritz Wepper in der Hauptrolle.

Handlung
Peter Lindburg ist Schauspieler und seit Jahrzehnten als "Kommissar Kämpfer" in der Krimiserie "Blaulicht" seinen Fans ein Begriff. Doch diese Fangemeinde schrumpft und so erreicht die Serie nach 280 Folgen dem Fernsehsender nicht mehr genug Quote, sodass die Serie abgesetzt wird. Lindburg ist darüber verärgert zieht sich in seine Heimatstadt in Thüringen zurück. Er will erst einmal die Ruhe dort genießen und vielleicht ein eigenes Drehbuch schreiben, dass ihm dann zu einem Comeback verhelfen könnte. So macht er sich auf den Weg in das Städtchen Lindburg, nach dem er seinen Künstlernamen gewählt hatte, mietet sich im Hotel "Zur Traube" ein und beginnt mit der Arbeit. Zum Abend macht er einen Spaziergang und beobachtet vom Park aus, wie in einem Mietshaus augenscheinlich ein Mann mit einer Frau streitet und sie dann erschlägt. Umgehend meldet er den Vorfall bei der Polizei, doch die nimmt ihn zunächst nicht ernst. Kommissarin Biehl nimmt sich dann doch seiner an und besichtigt mit ihm den vermeintlichen Tatort. Lindberg irrt sich allerdings bei der Zuordnung des Fensters hinter dem er den Mord beobachtet haben will und kann die Kommissarin deshalb nicht überzeugen. Die Wohnung über der gerade kontrollierten gehört allerdings dem Staatsanwalt Dr. Eugen Wangenheim, gegen den jede Verdächtigung ausgeschlossen erscheint. Für die Kommissarin hat sich das ganze damit erledigt, für den eingefleischten Fernsehermittler allerdings nicht. Er observiert Wangenheim und holt sogar seinen Fernsehassistenten Conny dazu, um sich mit ihm abwechseln zu können, denn schließlich will er ja eigentlich an seinem Drehbuch schreiben.

Lindburgs Belagerung vor Wangenheims Wohnung macht den Staatsanwalt zunehmend nervös und dieser droht ihm. Doch das spornt Lindburg erst recht an und er kann in Erfahrung bringen, dass bis vor kurzem eine alte Frau Wangenheims Wohnung genau so belagert hatte, wie er es jetzt tut. Lindburg geht diesem Hinweis nach und findet heraus, dass es sich dabei um Hilde Zietkov handelt, die vor 30 Jahren die Hausangestellte bei den alten Wangenheims war und seit kurzem verschwunden ist. Da die Polizei Lindburgs Anschuldigungen gegen den Staatsanwalt keinen Glauben schenkt, ist er bei den Ermittlungen auf sich allein gestellt. Nachdem, was er bis jetzt zusammengetragen hat, dürfte Hilde Zietkov den Staatsanwalt erpresst haben, damit er ihr hilft für ihren Sohn Oliver, der zur Zeit eine Gefängnisstrafe verbüßt, einen Straferlass zu erwirken. Offensichtlich waren Wangenheims Eltern Geschwister und dies wusste Hilde Zietkov. Da Wangenheim kurz davor steht einen Karrieresprung zu machen, konnte er sich so einen Skandal nicht leisten.

Durch Lindburgs Hartnäckigkeit gelingt es ihm Wangenheim kurzzeitig aus der Reserve zu locken und so wird nun doch endlich auch die Polizei aufmerksam. Nachdem tatsächlich die Leiche von Hilde Zietkov auf dem Gelände des alten Herrenhauses der Wangenheims gefunden wird, soll der Staatsanwalt wegen Mordes festgenommen werden. Doch Lindburg wendet ein, dass Wangenheim die Leiche nur entsorgt haben dürfte, denn nach seinen Beobachtungen ist der Täter Rechtshänder, was auf Eugen Wangenheim nicht zutrifft. So legt Cäcilie Wangenheim ein Geständnis ab, da sie nicht dulden wollte, dass Eugens Karriere zerstört werden sollte.

Nachdem Lindburgs kriminalistischer Spürsinn nun positiv in den Medien vermarktet wird, soll er eine neue Fernsehserie erhalten, aber der Schauspieler lehnt ab. Er hat am Privatleben Gefallen gefunden, das all die Jahre viel zu kurz gekommenen war und nimmt Kontakt zu seiner ehemaligen Jugendliebe Sabine Arnhold auf, die noch immer hier in Lindburg wohnt. Mit einem riesengroßen Blumenstrauß klingelt er an ihrer Haustür und findet, dass es nie zu spät ist.

Hintergrund
Lindburgs Fall wurde vom 17. Februar bis zum 18. März 2011 in Leipzig und Freyburg (Unstrut) gedreht. Filmschauplatz wurde unter anderem das Hotel Zur Traube in der Oberstraße. Die Produktion übernahm die Neue Deutsche Filmgesellschaft in Zusammenarbeit mit ARD Degeto und wurde im Ersten am 19. August 2011 ausgestrahlt.

Renate Blume, die aus DEFA-Produktionen wie Der geteilte Himmel, Ulzana oder auch Barfuß ins Bett bekannt ist, spielt hier 67-jährig die aufmerksame Nachbarin Frau Kampmann.

Rezeption

Einschaltquote
Die Erstausstrahlung von Lindburgs Fall am 19. August 2011 wurde in Deutschland von 4,66 Millionen Zuschauern gesehen und erreichte einen Marktanteil von 17,4 Prozent für das ZDF.

Kritiken
Rainer Tittelbach von Tittelbach.tv meinte: "Zum Siebzigsten von Fritz Wepper (17. August 2011) hat ihm die ARD ein 'Schmankerl' in komödiantischer Tonart auf den Leib geschrieben. 'Lindburgs Fall' mit reichlichen Anspielungen auf die serielle Ermittlertätigkeit des Fernsehschauspielers gehört zu den besseren Versuchen, das Schmunzelkrimi-Genre à la Agatha Christie fürs deutsche Fernsehen wiederzubeleben." Tittelbach findet den Film eine "kurzweilige Mörderjagd mit überraschend viel Schwung […] und einer namhaften Besetzung bis in die kleinste Rolle. Das i-Tüpfelchen ist Barbara Schöneberger als Klatsch-und-Tratsch-Moderatorin, die sich auch als Reporterin in den Interview-Nahkampf stürzt."

Ein "gelungene Krimi-Komödie" nannte Jürgen Kirsch von Quotenmeter.de diesen Film. Es sei "eine runde Geschichte, die Spannung auf der einen Seite, aber auch lustige Momente auf der anderen Seite beinhaltet. Brillant ist dabei die Rolle von Peter Lindburg mit Fritz Wepper ausgefüllt. Der Schauspieler stellt einmal mehr Spielfreude unter Beweis und sorgt für eine Authentizität seiner Rolle, die trotz mancher Übertreibungen nie ins Lächerliche oder den Klamauk abdriftet." "Nicht ganz glücklich ist allerdings, dass dem Zuschauer schon nach einer Viertelstunde ein Mörder präsentiert wird, der von der Exekutive aber eben nicht dingfest gemacht wird."

Tilmann P. Gangloff schrieb für Kino.de: "Schon die Eingangsidee ist großartig, und Fritz Wepper haucht ihr mit viel Selbstironie Leben ein." "Die Handlung [selbst] ist nicht gerade dynamisch erzählt, da hat Franziska Meyer-Price[…] schon ganz anderes Tempo vorgelegt. Aber der Film lebt ohnehin vom Spiel mit Lindburgs Vorgeschichte." "Der Fall dagegen ist dermaßen an den Haaren herbeigezogen, dass er anderswo höchst unglaubwürdig wirken würde."

Weblinks

 Lindburgs Fall bei Fernsehserien.de

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Deutscher Film
Fernsehfilm
Kriminalfilm


text:
Blaesoxipha zaitzevi är en tvåvingeart som beskrevs av Boris Borisovitsch Rohdendorf och Yu. G. Verves 1979. Blaesoxipha zaitzevi ingår i släktet Blaesoxipha och familjen köttflugor.

Artens utbredningsområde är Uzbekistan. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Köttflugor
zaitzevi


text:
Ю́рий  Игна́тов:
 Игнатов, Юрий Дмитриевич (1940—2013) — российский фармаколог, академик РАМН.
 Игнатов, Юрий Петрович (1937—2022) — советский футболист и футбольный арбитр, а также тренер.


text:
The OMX Stockholm 30 (OMXS30) is a stock market index for the Stockholm Stock Exchange. It is a capitalization-weighted index of the 30 most-traded stock on the Nasdaq Stockholm stock exchange. The index started on 30 Sep 1986 with a base value of 125.

Index composition

2021-11-01

Contract Specifications
The OMX Stockholm Index trades on the NASDAQ Nordic Derivatives exchange (OMXFUT). the contract specifications are shown below:

Annual returns

The following table shows the annual development of the OMX Stockholm 30 since 1986.

Footnotes

External links
Official Nasdaq Nordic list of OMXS30 components
 Bloomberg page for OMX:IND

Nasdaq Nordic
Swedish stock market indices


text:
Les îles Similan (en  ; API : mùː kɔ̀ʔ si.mi.lan) est un archipel de la mer d'Andaman dans la province de Phang Nga, à 70 km de la côte de Phang Nga dans le sud de la Thaïlande. Il était à l'origine composé de neuf îles et compte aujourd'hui onze îles : Ko Tachai, Ko Bon, Ko Bangu, Ko Similan, Ko Payu, Ko Hin Pousar, Ko Ha, Ko Miang, Ko Payan, Ko Payang et Ko Huyong.

C'est un parc national marin thaïlandais (อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน) depuis 1982, ouvert au public de novembre à mai et fermé le reste de l'année. Sa superficie totale est de  et inclut  d'îles.

Climat
Dans le sud de la Thaïlande, en particulier les îles Similan, la température varie de  pendant la saison froide à  pendant la saison chaude. La température de l'eau de la mer d'Andaman est comprise entre  et .

Le sud de la Thaïlande est marqué par les moussons du nord-est et du sud-ouest.

De mai à octobre, c'est la saison des pluies avec la mousson du sud-ouest : pluies et vents forts s'abattent sur la mer d'Andaman.

De décembre à mars, il y a très peu de pluie. Mars et avril sont les mois les plus chaud : c'est la saison chaude. La mer d'Andaman est alors calme et l'eau est claire.

Topographie des îles Similan
Les îles de cet archipel sont de petites îles granitiques aux plages de sable blanc et à la végétation tropicale entourées de superbes récifs coralliens.

Ko Tachai
Ko Tachai (เกาะตาชัย) appelée aussi île n°11. Cette île, détruite par le tourisme de masse et le réchauffement climatique, est totalement fermée depuis 2016  afin que son écosystème marin puisse se reconstituer.

Ko Bon
Ko Bon (เกาะบอน) ou île n°10

Ko Bangu

Ko Bangu (เกาะบางู) ou île n°9 (เกาะเก้า) mesure au maximum d'Ouest en Est 1,3 km et 900 m du Nord au Sud. Son sommet culmine a environ 90 m. Sa superficie est de 70,2 ha (0,7 km2).

Ko Similan

Ko Similan (เกาะสิมิลัน) appelé aussi île n°8 (เกาะแปด) est la plus grande des îles de l'archipel.

Elle mesure au maximum du Nord au Sud 4,5 km et 1,6 km d'Ouest en Est. Sa superficie est de 382,89 ha (3,8 km2).

Les touristes peuvent débarquer sur cette île déserte, se promener et admirer la baie de sable blanc de Ao Kueak (อ่าวเกือก).

Ko Payu
Ko Payu (เกาะปายู) ou île n°6 (เกาะหก) a 700m de large et 1,3 km de long. Son sommet culmine à 116 m. Son aire est de 45,7 ha (environ 0,5 km2). Cette petite île n'a pas de plage.

Ko Hin Pousar
Ko Hin Pousar (เกาะหินปูซาร์) nommée aussi île n°7 (เกาะเจ็ด) a au maximum 400 m de large et 300 m de long. Son point culminant est à 36 m de hauteur. Son aire est de 7,16 ha (soit un peu moins de 0,1 km2).

Ko Ha
Ko Ha (เกาะห้า), c'est-à-dire l'île n°5, est minuscule. Elle ne mesure pas plus de 200 m. Son aire est de 1,95 ha.

Ko Miang
Ko Miang (เกาะเมียง) ou île n°4 (เกาะสี่) a 2 km de long et 1,2 km de large. Son sommet culmine à 128 m. Sa superficie est de 70,8 ha (0,7 km2).

Les touristes peuvent débarquer sur cette île et se promener sur sa grande plage (หาดใหญ่) de sable blanc et sa petite plage (หาดเล็ก) de l'autre côté de l'île. Il y a un restaurant et un magasin de location de bateau.

Ko Payan
Ko Payan (เกาะปาหยัน) ou île n°3 (เกาะสาม) est une toute petite île qui mesure au maximum 400 m de large et 300 m de long. Sa surface est de 4,32 ha.

Ko Payang
Ko Payang (เกาะปายัง) appelée île n°2 (เกาะสอง) mesure 2 km de long et 500 m de large. Elle est presque plate, son altitude maximum est de 10 m. Sa surface est de 73,1 ha (0,7 km2).

Ko Huyong
Ko Huyong (เกาะหูยง), l'île n°1 (เกาะหนึ่ง), est interdite aux touristes car c'est un lieu de ponte des tortues vertes. Elle mesure 1,8 km de long et 700 m de large. Sa surface est de 88,2 ha (presque 1 km2).

Flore
Dans les forêts de plage et de bord de mer poussent le badamier, le badamier de l'Inde, le takamaka et le rare arbre manilkara littoralis. On trouve aussi l'hibiscus tiliaceus, le capparis microcantha, le pandanus tectorius, le palaquium obovatum, le wrightia, l'arbre à orchidées bauhinia saccocalyx, des palmiers dont des palmiers grimpants calameae etc.

Faune
Le parc national marin de l'archipel des îles Similan recense des centaines d'espèce remarquables.

Dans les îles, il y a une biodiversité terrestre très limitée :

  de mammifères dont deux espèces de primates (macaques crabiers et semnopithèques obscurs), des écureuils et des chauves-souris frugivores renards-volants (ou roussettes) (Pteropus hypomelanus) ;
  d'oiseaux mais la plupart ne sont que de passage et ne résident pas longtemps dans les îles ; les amateurs de pigeons peuvent voir, en particulier sur l'île Ko Miang, des nicobars à camail, des carpophages blancs et des carpophages pauline ; on peut de plus observer entre autres des aigrettes sacrées et des aigrettes garzettes, des œdicnèmes des récifs et aussi des rapaces pygargues blagres, des passereaux martins tristes, des grands coucals, des hirondelles rustiques, des labbes parasites, des sternes de Dougall ... ;
 de 22 à  de reptiles dont des lézards Leiolepis belliana, des varans du Bengale et des varans malais ; des serpents indotyphlops albiceps et des  pythons réticulés ;
  d'amphibiens ;
  de crabe terrestre cardisoma carnifex essentiellement herbivore et une espèce de bernard l'ermite terrestre coenobita brevimanus ;
 et naturellement des insectes et des araignées etc.
Mais, autour des îles, dans la mer, il y a une très grande biodiversité qui attire les plongeurs de toute la planète.

Faune marine
Le fond de la mer d'Andaman autour des îles Similan nous fait admirer une très grande biodiversité de coraux : des coraux durs (plus de  différentes) tels les coraux bulles et les acropora ; des coraux durs ou mous tels les alcyonacea (dont des alcyonaires jaunes scleronephthya) et les gorgones appelées aussi coraux cornés (dont des gorgones géantes ou gorgones éventails subergorgia mollis) ; et des coraux mous comme les nephtheidae. Il y a en plus des anémones de mer, des éponges dont des éponges en tonneau et des ascidies .On voit aussi des coquillages porcelaine, des mollusques berthella, des comatules, des coussins de belle-mère, des étoiles de mer, des oursins-diadème de l'Indo-Pacifique et oursins tortues ; des vers sapins de Noël ; des crevettes dont des crevettes arlequins ; des crabes xanthidae et des crabes porcelaine ; des seiches sepia pharaonis ; des pieuvres ...Il y a aussi plus de  de poissons, poissons très abondants :

 baliste à marges jaunes, baliste bleu, baliste clown, baliste double-queue, baliste ondulé, baliste titan et baliste vermiculé ;
 carangue à grosse tête et carangue bleue ;
 chirurgien à poitrine blanche, chirurgien à nageoires jaunes et chirurgien bleu ;
 diagramme oriental (ou gaterin rayé) ;
 fusilier à dos jaune et fusilier tricolore pterocaesio tile (fusilier à ligne olive) ;
 gobie bryaninops et gobie de feu (ou poisson de feu) ;
 hétérocongre tacheté (ou anguille-jardinière mouchetée) ;
 hippocampe ;
 maquereau des Indes ;
 mérou patate, mérou rouge et mérou sanguin ;
 murène à tête jaune, murène à tête grise et murène ruban bleue ;
 Napoléon (labre géant) ;
 platax à longues nageoires;
 poisson-ange à anneau, poisson-ange à front jaune, poisson-ange duc (ou poisson-ange royal) et poisson-ange empereur ;
 poisson-cocher commun, poisson-cocher fantôme et  poisson-cocher grégaire ;
 poisson coffre jaune et poisson coffre pintade ;
 poisson clown à trois bandes ;
 poisson-écureuil géant;
 poisson-faucon à taches de rousseur paracirrhites forsteri ;
 poisson hachette nain parapriacanthus ransonneti;
 poisson-lézard synodus jaculum;
 poisson-licorne (ou naso) ;
 poisson-papillon à collier blanc, poisson-papillon de Meyer, poisson-papillon orné, poisson-papillon peint et poisson-papillon quadrillé ;
 poisson-perroquet à bosse et poisson-perroquet à menton bleu ;
 poisson-pincette jaune (ou chelmon à long bec) ;
 poisson-scorpion à houppe ;
 raie électrique (poisson-torpille torpedo fuscomaculata), raie guitare à nez rond, raie guitare maculée, raie léopard, raie manta océanique, raie pastenague à points bleus et raie pastenague à taches bleues ;
 rascasse à nageoires blanches ;
 requin à pointes noires, requin baleine, requin-léopard (appelé requin-zèbre quand il est jeune) et requin-corail (ou requin à pointes blanches) ;
 sigan ondulé et sigan guttatus ;
 syngnathes ;
 barracuda, tazar rouge (ou goemon) et sphyraena jello ;
 thon blanc etc.

Il y a de plus quelques mammifères marins : des fausses orques (ou faux épaulards), des grands dauphins et des grands dauphins de l'océan Indien.

Il est aussi possible d'admirer quatre espèces de tortue marine : tortue verte (ou tortue franche), tortue luth, tortue imbriquée et tortue olivâtre.

Tourisme
L'archipel des Similan est accessible en bateau à partir de l'embarcadère de Thap Lamu à Khao Lak.

En 2017, il y a eu 912 000 visiteurs dans ce parc marin ; et certains jours, il y avait plus de 7 000 visiteurs par jour.

En 2019, il y a eu 676 793 visiteurs (25 950 thaïlandais et 647 203 étrangers).

En 2020 et 2021, à cause de l'épidémie de Covid-19 et des fermetures de frontières qui en résultent, la fréquentation touristique du parc national de l'archipel des Similan chute : en 2020, 422 307 visiteurs (19 899 thaïlandais et 402 408 étrangers) ; et au premier semestre 2021, seulement 107 522 visiteurs, principalement des citoyens thaïs (99 885 thaïlandais et seulement 10 637 étrangers).

Aujourd'hui, afin de mieux préserver ce riche patrimoine naturel, le nombre de visiteurs quotidiens est limité à 3 325 et le parc national des îles Similan est interdit aux touristes pendant la saison des pluies du 15 mai au 15 octobre.

La meilleure période pour faire de la plongée et admirer les poissons est de novembre-décembre à avril, quand la mer d'Andaman est calme : la visibilité est alors de 5 à 30 m de profondeur.

La meilleure période pour observer les grands poissons pélagiques venant du large, tels les requins-baleines, les raies manta, les barracudas, les thons et les carangues ..., c'est pendant la saison chaude en mars et avril.

Menaces
La principale menace pour la biodiversité de ce parc national, c'est le réchauffement climatique : entre 1998 et 2010, 90 % des coraux des îles Similan et des îles Surin ont blanchi puis sont morts.

Autre menace non négligeable : le tourisme de masse. Afin de réduire les pollutions et nuisances générées par les touristes, l'accès du parc national est interdit de mai à octobre et le nombre de visiteurs quotidiens en période d'ouverture est limité à 3 325 visiteurs par jour.

On peut aussi ajouter les menaces de pollutions industrielles et domestiques, la surpêche...

Notes et références

Lien externe

Similan
Similan
Mer d'Andaman
Parc national en Thaïlande
Province de Phang Nga


text:
Paraborsonia is a genus of sea snails, marine gastropod mollusks in the family Borsoniidae.

Species
Species within the genus Paraborsonia include:
 Paraborsonia lindae Petuch, 1987
 † Paraborsonia varicosa (G. B. Sowerby I, 1850)

References

External links
 Pilsbry, H. A. (1922). Revision of W. M. Gabb's Tertiary Mollusca of Santo Domingo. Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia. 73(2): 305-435, pls 16-47
  Bouchet P., Kantor Yu.I., Sysoev A. & Puillandre N. (2011) A new operational classification of the Conoidea. Journal of Molluscan Studies 77: 273-308.


text:
John Devine (Dixon, 2 november 1985) is een Amerikaans wielrenner. In 2004 maakte hij deel uit van het allereerste Amerikaans nationaal team van mountainbikers jonger dan 23. Zijn prestaties bleven hier niet onopgemerkt. Al gauw maakte hij echter de overstap naar het wegwielrennen.
Hij reed als belofte al enkele goede uitslagen in Europa, onder andere in de Ronde van Antwerpen in 2005. Dankzij een goede 3e plaats in de Ronde van Tarragona wist hij Johan Bruyneel te overtuigen en kreeg hij een contract aangeboden bij Discovery Channel. In 2008 fietst Devine voor Team T-Mobile.

Erelijst
2005
 3e in 2e etappe Tweedaagse van de Gaverstreek
 3e in Proloog Ronde van Antwerpen, Booischot
 3e in 3e etappe Ronde van Antwerpen, Alt-Hoeselt

2006
 3e in Eindklassement Volta Ciclista Provincia Tarragona
 3e in Romsée - Stavelot - Romsée

2007
 1e in Eindklassement Volta Ciclista Provincia Tarragona
 1e in 5e etappe deel a Volta Ciclista Provincia Tarragona, Escornalbou
 1e in 2e etappe Ronde de l'Isard d'Ariège (U23), Guzet Neige
 1e in Eindklassement Ronde de l'Isard d'Ariège (U23)

Tourdeelnames
geen

Ploegen
2007 - Discovery Channel Pro Cycling Team
2008 - Team High Road

Externe links

 Profiel op de Wielersite

Amerikaans wielrenner
Amerikaans mountainbiker


text:
Vranići kod Višnjana je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 49 stanovnika te 16 obiteljskih kućanstava.
Prema popisu stanovništva 2011. godine naselje je imalo 58 stanovnika.

Izvori

Naselja u Istarskoj županiji


text:
Hylesia colombex är en fjärilsart som beskrevs av Paul Dognin 1923. Hylesia colombex ingår i släktet Hylesia och familjen påfågelsspinnare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Påfågelsspinnare
colombex


text:
Skogsnycklar (Dactylorhiza fuchsii) är en orkidéart, eller underart som först beskrevs av George Claridge Druce, och fick sitt nu gällande namn av Károly Rezsö Soó von Bere.

Skogsnycklar ingår som underart till Fläcknycklar i Handnyckelsläktet som ingår i familjen orkidéer. Enligt den finländska rödlistan är arten nära hotad i Finland. Artens livsmiljö är rikkärr.

Underarter

Arten delas in i följande underarter:

 D. f. carpatica
 D. f. fuchsii
 D. f. hebridensis
 D. f. okellyi
 D. f. psychrophila
 D. f. sooana

Bildgalleri

Källor

Noter

Externa länkar

Handnyckelsläktet


text:
Штит се може односити на:

Штит, оруђе за одбрану
Штит (хералдика), хералдички појам
Штит (сазвежђе), сазвежђе јужне хемисфере
Штит (цваст) или прост штит, врста цвасти
Сложени штит, врста цвасти


text:
Isoanala est une commune urbaine malgache située dans la partie ouest de la région d'Anosy.

Géographie
Isoanala se situe sur la route nationale 13 (Ihosy-Tôlanaro) à 77 km de Betroka, 48 km de Beraketa et 126 km d'Antanimora Sud.

Démographie

Économie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Anosy

Ville à Madagascar
Commune dans la région de l'Anosy


text:
Hamburg-Harburg (németül Bahnhof Hamburg-Harburg) vasútállomás Németországban, Hamburg Harburg kerületében. A német vasútállomás-kategóriák közül a második csoportba tartozik.

Vasútvonalak
Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik:

Forgalom

Regionális

Távolsági

Kapcsolódó állomások
A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb:

További információk
 Hamburg-Harburg – Bahnhof.de
 Képek a Bahnhof Hamburg-Harburg

Hamburg vasútállomásai
Bottal létrehozott vasútállomás cikkek
1897-ben megnyílt vasútállomások


text:
Tommy Black (*Chigwell, Inglaterra, 26 de noviembre de 1979), futbolista escocés. Jugaba de volante y su primer equipo fue Arsenal FC.

Clubes

Futbolistas de Escocia
Futbolistas del Arsenal Football Club
Futbolistas del Carlisle United Football Club
Futbolistas del Crystal Palace Football Club
Futbolistas del Sheffield United Football Club
Futbolistas del Gillingham Football Club
Futbolistas del Bradford City Association Football Club
Futbolistas del Southend United Football Club
Futbolistas del Stevenage Football Club


text:
Nahirne (ukr. Нагірне; do 1946 roku Pakość) – wieś na Ukrainie, w rejonie mościskim obwodu lwowskiego.

W XVI wieku wieś była własnością Stadnickich.

W II Rzeczypospolitej miejscowość stanowiła początkowo samodzielną gminę jednostkową. 1 sierpnia 1934 roku w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do gminy wiejskiej Mościska w powiecie mościskim, w województwie lwowskim.

Bibliografia
 miejscowość na mapie

Linki zewnętrzne

Przypisy

Wsie w obwodzie lwowskim
Rejon mościski


text:
Animal en extinción es el octavo álbum del grupo chileno Fulano, y el quinto de estudio, lanzado en 2015 por el sello El Templo Records.

Historia

Luego de haberse reunido en 2009, el grupo trabaja en una nueva producción, sin embargo problemas internos y decisiones personales provocan un desmembramiento progresivo de la agrupación. El 16 de abril de 2012 Raúl Aliaga anuncia su alejamiento del grupo "Mis agradecimientos de haber compartido una gran trayectoria junto a una banda emblemática de nuestra cultura chilena. Todo en la vida tiene un principio y un fin. Me despido de todos los que hicieron posible todos estos años ser músico baterista de Fulano y haber desarrollado una importante parte de la historia" El 2 de enero de 2013 anuncian: "A todos nuestros seguidores y amigos les comunicamos que Arlette Jequier ha dejado el Grupo Fulano por razones personales. Lamentamos profundamente su partida." Con ella también parte Jaime Vázquez. No obstante aquello el 19 de marzo de 2013 se anuncia el ingreso de nuevos integrantes y la confirmación de la grabación de un nuevo álbum de estudio; "Les informamos de la incorporación a nuestro proyecto de la talentosa cantante y pianista Francisca (Paquita) Rivera y del versátil vientista Cristóbal Dahm en Saxo Barítono, Tenor y Clarinete, como también el regreso de Rafael Chaparro en saxos, y Christopher Schönffeldt en batería". Con esta nueva formación se presentan en el Festival Vang en San Joaquín junto al destacado compositor brasileño Arrigo Barnabé, mientras simultáneamente ese mismo día la banda hermana Mediabanda iniciaba su segunda etapa.

Durante 2014, y paralelamente a la celebración de los 30 años se estrenaba en el Féstival In-Edit Nescafé el documental "Fulano, animal en extinción" mostrando al grupo en esta nueva etapa creativa.

En 2015, y luego de una gira por Chile que incluyó a ciudades como Iquique, Valparaíso, Santiago, Talca, Concepción, Temuco, y Valdivia, el grupo se avoca a grabar su esperado nuevo álbum titulado Animal en Extinción. Vendrían nuevos cambios en la batería, tras un breve paso de Cristóbal Rojas tras la ida definitiva de Schönffeldt a Villa Cariño, es Álvaro Poblete quien entra al estudio de grabación. Finalmente en diciembre de 2015 el grupo lanza su primer álbum de estudio en 18 años, con Crisosto y Campos entre los miembros originales. El álbum abre con un suave tema del fallecido Jaime Vivanco, para luego desplegar una lírica contestataria e inconformista, junto con la característica música de gran desarrollo rítmico, melódico y estructural. Sin embargo luego del lanzamiento del álbum, se anuncia que el grupo se disuelve debido a diferencias entre Campos y Crisosto, dando fin a 31 años de historia musical de vanguardia y resistencia cultural.

A un año exacto de la disolución de la banda, la herencia de Fulano cobra vida en tres proyectos que simultáneamente son noticia; Cristián Crisosto junto a Chaparro y Dahm participan en el cuarto álbum de Mediabanda titulado "Bombas en el Aire". Jorge Campos junto a Paquita, Muñoz, y Poblete crean el "Colectivo Animal en Extinción" para difundir parte del último trabajo de Fulano y anuncian nuevo disco. Arlette Jequier junto al compositor y guitarrista Camilo Acevedo estrenan "Arlette Jequier y Grupo" y anuncian un álbum debut, finalmente lanzado en enero de 2018 y titulado Aire.

Temas
Solo quería decirte que…
Fábula y fantasía
Late cerebro
Conservadores por el cambio
Viaje al silencio
La tonada amarga de la vida del tercer mundo
Nada cuadra
Jacodance
Mina inmune
Selah… deténgase y escuche

Créditos
Cristián Crisosto, composición, flauta traversa, saxo soprano y alto
Jorge Campos, composición y bajo
Rafael Chaparro, saxo tenor y alto
Felipe Muñoz, teclados
Cristóbal Dahm, saxo barítono y clarinete
Paquita Rivera, voz
Álvaro Poblete, batería

Referencias

Álbumes de Fulano
Álbumes de Chile de 2015
Álbumes en español


text:
La Honda Stepwgn est un monospace vendu depuis 1996 au Japon, sa dernière génération date d'octobre 2009.

Première génération

Deuxième génération

Troisième génération

La troisième génération de Stepwgn a été diffusée au Japon de  à . Un léger restylage est intervenu en .

Essentiellement diffusé au Japon (et inconnu des États-Unis et de l'Europe), ce monospace, rival du Nissan Serena, n'a été proposé qu'avec un seul moteur essence, livrable en traction (avec un réservoir à carburant de 57 litres) ou en quatre roues motrices (avec un réservoir alors ramené à 55 litres).

Quatrième génération

La quatrième génération de Stepwgn a été présentée au Tokyo Motor Show d'octobre 2009 et sa carrière a commencé dans la foulée. Si la carrosserie est entièrement nouvelle, toute la partie technique est reprise de la précédente version. Le réservoir de la version traction a été porté de 57 à 60 litres, celui de la version 4x4 restant à 55 litres. En cours de carrière la transmission CVT à variateur a été généralisée.

Cinquième génération

La cinquième génération du monospace Stepwgn est lancée en  au Japon. De dimensions quasi identiques à la génération précédente, le nouveau Stepwgn s'en distingue par un décrochage de la hauteur de caisse au niveau de la troisième vitre arrière et du coffre. Pour la première fois le Stepwgn adopte un moteur hybride essence-électricité. Le Stepwgn se décline en différentes versions, base, Modulo, Spada et Modulo X, bénéficiant chacune de sa propre identité stylistique au niveau de la face avant.

En 2017, le Stepwgn bénéficie d'un léger restylage. La version Spada peut désormais être disponible avec le moteur hybride.

Stepwgn
Automobile des années 1990
Automobile des années 2000
Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
Monospace


text:
La Catedral de San Pedro y San Pablo(en inglés: Cathedral Church of SS. Peter and Paul) es la catedral católica en la ciudad de Bristol, Inglaterra, en el Reino Unido. Está situada en la zona de Clifton, es la sede de la Diócesis de Clifton y es conocida comúnmente como la catedral de Clifton. Ha sido un edificio catalogado de grado II desde el año 2000.

La catedral fue construida para reemplazar el asiento anterior diocesano de la Pro-Catedral de los Santos Apóstoles en Bristol (1850-1973). La pro-catedral tenía un historial de trabajos de construcción problemático.

En 1965, los arquitectos se encargaron de realizar el diseño de una nueva catedral en un sitio diferente en Clifton. El diseño fue principalmente de R. J. Weeks. La construcción comenzó en marzo de 1970 y terminó en mayo de 1973.

Véase también
Iglesia católica
Catedral de San Pedro y San Pablo

Referencias

Catedrales católicas de Inglaterra
Bristol
Catedrales de Inglaterra del siglo XX
Bristol
Arquitectura de 1973
Reino Unido en 1973
Arquitectura brutalista en el Reino Unido
Iglesias brutalistas


text:
Jan Tromp is een van de hoofdpersonages uit de wekelijkse gagstrip Jan, Jans en de kinderen, oorspronkelijk van tekenaar Jan Kruis (1933-2017). Zijn belangrijkste rol in de strip is die van huisvader.

Kenmerken
De figuur van Jan Tromp is gedeeltelijk gebaseerd op Jan Kruis zelf, al zijn er weinig uiterlijke overeenkomsten met de tekenaar van de strip. Zo draagt hij geen bril en baard, maar heeft hij enkel een snor.
Jan is halverwege of achter in de dertig; in verschillende stripjes krijgt hij soms een iets andere leeftijd toegekend. In een van de eerste verhalen blijkt dat hij dan 35 jaar is. In het tweede album (waar Jeroentje in de strip wordt geïntroduceerd) is hij inmiddels 37, maar daarna wordt hij niet meer ouder.

Familierelaties
Jan is de jongste zoon van Gerrit Tromp. Jan en zijn vader kunnen het niet erg goed met elkaar vinden en zijn het over veel dingen oneens. Jan heeft ook een oudere broer, Gijs (een onzichtbaar personage), van wie door Jans vader gezegd wordt dat hij veel succesvoller dan Jan is. Gijs heeft namelijk zijn eigen zaak, alhoewel er door Jan gesuggereerd wordt dat Gijs belasting ontduikt.

Hij is de echtgenoot van Jans Tromp. Jan en Jans hebben samen drie kinderen: de ca. veertienjarige Karlijn, de ca. achtjarige Catootje en de tweejarige Gertje, die in bundelalbum 23 geboren werd. De eerste twee kinderen zijn er al vanaf het begin (1970).

Verhaallijnen
Jan stoort zich geregeld aan de extreme dierenliefde van met name Catootje (in de oudste strips ook Karlijn). Soms worden er door de kinderen dieren in huis genomen terwijl Jan het daar helemaal niet mee eens is. Jan is met name ongelukkig met de komst van Loedertje (bundelalbum 5). Ook bij het avondeten heeft Jan vaak aanvaringen met zijn dochters; met Catootje omdat zij zo vaak klaagt over het eten, en met Karlijn omdat zij het als vegetariër vreselijk vindt als de anderen vlees eten.

Carrière en latere rol als "huishoudman"
In de eerste jaren van de strip werkt Jan bij verschillende bedrijven, waaronder een oliemaatschappij. Jans doet dan nog het volledige huishouden. Begin jaren '90 worden de rollen omgedraaid; Jan gaat zich nu fulltime op het huishouden toeleggen, terwijl Jans aan een carrière begint (met de opkomst van het feminisme). Striptekenaar Kruis wilde hiermee de verhaallijnen gaandeweg aanpassen aan de veranderende positie van de vrouw in de maatschappij. Omdat Jan niet erg goed blijkt te zijn in het huishouden, worden er diverse huishoudsters ingehuurd. Eerst is dit Zwaantje Bonebrood, later Moeps Pepernoot (met wie Jans vader vroeger eens verkering had).

Met de overname van de strip door Studio Jan Kruis in 1999 zijn Jan en Jans beiden gaan werken, maar op verschillende uren.

Trivia
In album 12 heeft Han Peekel (bekend van Wordt Vervolgd) een klein rolletje als collega van Jan.

Externe links
Wie is wie? Jan, janjans.nl.nu

Personage uit Jan, Jans en de kinderen


text:
Calanthe lechangensis är en orkidéart som beskrevs av Zhan Huo Tsi och Tang. Calanthe lechangensis ingår i släktet Calanthe och familjen orkidéer. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Orkidéer
lechangensis


text:
Kheireddine Abdul Wahab (1878 – January 1944) was a Lebanese businessman and mayor of the city of El Mina, who played a pivotal role in the establishment of Lebanon's second largest harbor, at Tripoli, as well as founding the Piloting & Harboring company, which oversees present-day harbor activities.

Biography
Abdul Wahab was born the son of a sailor in the northern city of El Mina, which was then known as Al-Askaleh, during Ottoman rule. Wahab received little schooling, and became a foreman on the El Mina docks, where merchant ships used smaller, local boats to onload and offload cargo. This was a lengthy, and labor-intensive process, and Abdul Wahab, with the help of his brother Adel, and enjoying the advantage of having a large family, the Abdul Wahabs, came to dominate the El Mina harbour labour force during the first decade of the 20th century, seeing Kheireddine himself become the owner of the small loading boats, leveraging his labour advantage.

In 1914, with World War I imminent, the importance of vital harbors became apparent. Kheireddine enjoyed good relations with the Ottomans at the time, and with political backing was the first, and to this day, the only man who leased one of Lebanon's islands, Cows island (today known as Abdul Wahab Island), as his ship construction site. This was the beginning of a long history of shipping, that extended between Cairo and Aleppo, branching out into commercial transport, import and export, in addition to the piloting and harboring business in El Mina.

By the end of the war and the inception of the French Mandate on Lebanon, Abdul Wahab had switched camps, and had helped Allied forces during the war through using his shipping business and in his status as a respected figure in the region. Among other tasks, he served as a proxy to assist the Allies in smuggling arms, ammunition and food behind enemy lines.

With the end of war in 1918, the French mandate modernized many outlets in Lebanon, one of which was the construction of the "Grumpk" key, as well as deepening the waters and the construction of a modern harbor in Tripoli, Lebanon, that still stands today. The project was contracted to a French corporation, which in turn subcontracted it to the local businesses, including Abdul Wahab's. The mandate then issued him the exclusive right of providing piloting, harboring, and fresh water supply services within Tripoli harbor waters.

The French mandate appointed Kheireddine Abdul Wahab as mayor of the newly established city of Al-Askaleh, a position which he held for 20 years until his death. In his later years, and after forming the Kheireddine and Adel Abdul Wahab Holding company, which at one point was a major owner of Al-Askaleh business and real estate, Abdul Wahab retired and took to philanthropy until his death in January 1944.

References

"Yawmiyat Madinah" (Diaries of a City) - By J. Touma, Jarousse Press 2003.
"El-Mina - Tarikh w Tourath"  (El Mina: History and Culture) - By A. Kabbara, Dar El-Chamal Press 2006.

See also
El Mina, Lebanon

1878 births
1944 deaths
People from Tripoli, Lebanon
Dock workers from the Ottoman Empire


text:
Rory O'Hanlon (born 7 February 1934) is a former Irish Fianna Fáil politician who served as Ceann Comhairle of Dáil Éireann from 2002 to 2007, Leas-Cheann Comhairle of Dáil Éireann from 1997 to 2002, Minister for the Environment from 1991 to 1992, Minister for Health from 1987 to 1991 and Minister of State for Social Welfare Claims in 1982. He served as a Teachta Dála (TD) for the Cavan–Monaghan constituency from 1977 to 2011.

Early life
Born in Dublin in 1934, O'Hanlon was brought up in a family that had a strong association with the republican tradition. His father was a member of the Fourth Northern Division of the Irish Republican Army during the War of Independence.

O'Hanlon was educated at Mullaghbawn National School, before later attending St. Mary's College, Dundalk and Blackrock College in Dublin. He subsequently studied medicine at University College Dublin and qualified as a doctor. In 1965 he was appointed to Carrickmacross as the local general practitioner and was the medical representative on the North Eastern Health Board from its inception in 1970 until 1987.

Political career

Beginnings
O'Hanlon entered his first electoral contest when he was the Fianna Fáil candidate in the 1973 Monaghan by-election caused by the election of Erskine Childers to the Presidency. He was unsuccessful on this occasion but was eventually elected at the 1977 general election for the Cavan–Monaghan constituency.  O'Hanlon was one of a handful of new Fianna Fáil deputies who were elected in that landslide victory for the party and, as a new TD, he remained on the backbenches.  Two years later he became a member of Monaghan County Council, serving on that authority until 1987.

In 1979 Jack Lynch suddenly resigned as Taoiseach and leader of Fianna Fáil. The subsequent leadership election resulted in a straight contest between Charles Haughey and George Colley. The latter had the backing of the majority of the existing cabinet, however, a backbench revolt saw Haughey become Taoiseach. O'Hanlon had supported Colley and was thus overlooked for appointment to the new ministerial and junior ministerial positions. In spite of this he did become a member of the powerful Public Accounts Committee in the Oireachtas.

When Fianna Fáil returned to power after a short-lived Fine Gael-Labour Party government in 1982, O'Hanlon was once again overlooked for ministerial promotion. An extensive cabinet reshuffle towards the end of the year saw O'Hanlon become Minister of State for Social Welfare Payments. His tenure was short-lived as the government fell a few weeks later and Fianna Fáil were out of power.

Government minister
In early 1983, Charles Haughey announced a new front bench and O'Hanlon was promoted to the position of spokesperson on Health and Social Welfare.

Following the 1987 general election, Fianna Fáil were back in power, albeit with a minority government, and O'Hanlon became Minister for Health. Immediately after taking office, he was confronted with a number of controversial issues, including the resolution of a radiographers' dispute and the formation of an HIV/AIDS awareness campaign. While Fianna Fáil campaigned on a platform of not introducing any public spending cuts, the party committed a complete u-turn once in government. The savage cuts in relation to healthcare earned O'Hanlon the nickname "Dr. Death". In spite of earning this reputation, O'Hanlon also introduced law to curb smoking in public places.

O'Hanlon's handling of the Department of Health meant that he was one of the names tipped for promotion as a result of Ray MacSharry departure as Minister for Finance. In the end, he was retained as Minister for Health and was disappointed not to be given a new portfolio following the 1989 general election.

In 1991, O'Hanlon became Minister for the Environment following Albert Reynolds' failed leadership challenge against Charles Haughey.

When Reynolds eventually came to power in 1992, O'Hanlon was one of several high-profile members of the cabinet who lost their ministerial positions.

Post-cabinet career
In 1995, O'Hanlon became chairman of the Fianna Fáil parliamentary party before being elected Leas-Cheann Comhairle (deputy chairperson) of Dáil Éireann in 1997. Following the 2002 general election, O'Hanlon became Ceann Comhairle of Dáil Éireann. In this position, he was required to remain neutral and, as such, he was no longer classed as a representative of any political party. He was an active chairman of the Dáil; however, on occasion, he was criticised, most notably by Labour's Pat Rabbitte, for allegedly stifling debate and being overly protective of the government. Following the 2007 general election, he was succeeded as Ceann Comhairle by John O'Donoghue. He was the Vice-Chairman of the Joint Oireachtas Committee on Foreign Affairs.

He retired from politics at the 2011 general election.

Personal life
Two of O'Hanlon's children have served as local politicians in Cavan–Monaghan, a son Shane is a former member of Monaghan County Council and a daughter Fiona O'Hea served one term on Cootehill Town Council while the Sinn Féin TD Caoimhghín Ó Caoláin, is also a relation of O'Hanlon. He is also the father of actor and comedian Ardal O'Hanlon.

References

(acting)

1934 births
Living people
Alumni of University College Dublin
Fianna Fáil TDs
Local councillors in County Monaghan
Members of the 21st Dáil
Members of the 22nd Dáil
Members of the 23rd Dáil
Members of the 24th Dáil
Members of the 25th Dáil
Members of the 26th Dáil
Members of the 27th Dáil
Members of the 28th Dáil
Members of the 29th Dáil
Members of the 30th Dáil
Ministers for Health (Ireland)
Ministers of State of the 23rd Dáil
People educated at Blackrock College
Politicians from County Dublin
Presiding officers of Dáil Éireann
Ministers for the Environment (Ireland)


text:
Hembram ist der Familienname folgender Personen:

Phoolchand Hembram (* 1989), indischer Fußballspieler
Purnima Hembram (* 1993), indische Leichtathletin
Sarojini Hembrom (* 1959), indische Politikerin


text:
The Year's Best Science Fiction: Twenty-Seventh Annual Collection is a science fiction anthology edited by Gardner Dozois that was published on July 6, 2010.  It is the 27th in The Year's Best Science Fiction series. It was also published in the UK as The Mammoth Book of Best New SF 23.

Contents
The book includes 32 stories, all first published in 2009. The book also includes a summation by Dozois, a brief introduction to each story by Dozois and a referenced list of honorable mentions for the year. The stories are as follows:

Robert Charles Wilson: "Utriusque Cosmi"
Steven Gould: "A Story, With Beans"
Karl Bunker: "Under The Shouting Sky"
John Kessel: "Events Preceding the Helvetican Revolution"
Maureen F. McHugh: "Useless Things"
Bruce Sterling: "Black Swan"
Paul McAuley: "Crimes and Glory"
Alexander Irvine: "Seventh Fall"
Dominic Green: "Butterfly Bomb"
Vandana Singh: "Infinites"
John Barnes: "Things Undone"
Jay Lake: "On The Human Plan"
Peter Watts: "The Island"
Lavie Tidhar: "The Integrity of the Chain"
Mary Rosenblum: "Lion Walk"
Jo Walton: "Escape to Other Worlds with Science Fiction"
Rand B. Lee: "Three Leaves of Aloe"
Elizabeth Bear & Sarah Monette: "Mongoose"
Albert E. Cowdrey: "Paradiso Lost"
Nicola Griffith: "It Takes Two"
Geoff Ryman: "Blocked"
James Van Pelt: "Solace"
Nancy Kress: "Act One"
John C. Wright: "Twilight of the Gods"
Ted Kosmatka & Michael Poore: "Blood Dauber"
Damien Broderick: "This Wind Blowing, And This Tide"
Adam Roberts: "Hair"
Robert Reed: "Before My Last Breath"
Paul Cornell: "One of Our Bastards Is Missing"
Chris Roberson: "Edison's Frankenstein"
Ian Creasey: "Erosion"
Ian McDonald: "Vishnu at the Cat Circus"

Release Details
 2010, United States, St. Martin's Press , Pub date July 2010, Hardcover
 2010, United States, St. Martin's Griffin , Pub date July 2010, Trade paperback

References

External links

Review at Wall Street Journal

2010 anthologies
2010s science fiction works
27
St. Martin's Press books


text:
«Матуся» або «Мамця» () — американський телевізійний ситком, створений Чаком Лоррі, Едді Городецьки та Джеммою Бейкер, що транслювався на каналі CBS з 23 вересня 2013 року по 13 травня 2021 року, протягом восьми сезонів.

Події розгортаються в місті Напа (Каліфорнія), де проживає неблагополучна парочка — мати та її дочка, Бонні й Крісті Планкетт. Обидві — розведені багато років, намагаються налагодити своє життя та стосунки, намагаються боротися із залежністю, відвідують групу Анонімних Алкоголіків. У головних ролях знялися акторки Анна Фаріс та Еллісон Дженні, в інших ролях — Мімі Кеннеді, Джеймі Преслі, Бет Голл, Вільям Фіхтнер, Сейді Кальвано, Блейк Гаррет Розенталь, Метт Джонс, Френч Стюарт, Крістен Джонстон.

Серіал, знятий перед живою аудиторією, створений компаніями Chuck Lorre Productions та Warner Bros. Television. Він отримав визнання від критиків і глядачів протягом усього періоду показу, причому головна заслуга віддана його сценарію та виконанню (зокрема, відзначається гра Еллісон Дженні). «Матусю» схвалювали за вирішення проблем реального життя, таких як алкоголізм, наркоманія, підліткова вагітність, азартні ігри, безпритульність, рецидив, рак, смерть, домашнє насильство, передозування, параліч, зґвалтування, ожиріння, інсульт, СПАУ та викидень, а також за дотримання балансу між гумористичними та похмурими аспектами цих питань.

«Матуся» постійно отримувала високі рейтинги у своєму жанрі із середньою глядацькою аудиторією 11,79 мільйонів, що зробило її третьою за рейтингом комедією на телебаченні США серед п'яти найкращих комедій для дорослої аудиторії.

Ситком здобув різні нагороди, Еллісон Дженні двічі поспіль отримала нагороду «Еммі» за найкращу жіночу роль другого плану в комедійному серіалі в 2014 і 2015 роках, а також була номінована в 2016 році та як найкраща головна актриса в комедійному серіалі — у 2017, 2018, 2021 роках. Серіал також отримав кілька номінацій на Critics' Choice Television Awards і нагороду People's Choice Awards.

4 вересня 2020 року Анна Фаріс оголосила про свій вихід із серіалу, і незабаром після цього CBS повідомила про закінчення шоу після восьмого сезону. Фінал серіалу вийшов в ефір 13 травня 2021 року.

Примітки

телесеріали 2013