text:
Wstęp (, ) – pierwsza, początkowa część wypowiedzi. Zadaniem wstępu jest pozyskanie przychylności i uwagi odbiorcy oraz wyjaśnienie celu wypowiedzi. Teorią wstępu zajmuje się retoryka.

Teorię wstępu, w dużej części obowiązującą także współcześnie, wyłożył w IV wieku przed Chrystusem Arystoteles w swojej . Teorię tę rozwinął Cyceron, który był twórcą łacińskiej terminologii dotyczącej wstępu. Poprzez jego prace terminologia ta trafiła do języków zachodnich, w tym języka polskiego. Ustalenia Arystotelesa i Cycerona, w I wieku po Chrystusie, usystematyzował oraz zebrał w zbiorze tez i przykładów Kwintylian.

Zgodnie z zasadami retoryki prawidłowo skonstruowany wstęp składa się z trzech obowiązkowych elementów – pozyskania przychylności (captatio), pozyskania uwagi oraz nawiązania do tematu wypowiedzi. Treść tych trzech elementów wstępu powinna zawierać między innymi standardowe formuły, zwane toposami wstępu.

Wstęp powinien cechować się stosownością, starannością i nie być zbyt długi. Wstęp zwyczajny, nazywany wprowadzeniem, można skomponować w rodzaju prostym, ujmującym lub okolicznościowym. W szczególnych sytuacjach stosuje się wstęp nadzwyczajny, czyli insynuację.

Wstęp jako część wypowiedzi
Wstęp jest jedną z części wypowiedzi. Klasyczne dzieło retoryczne składa się z pięciu części: wstępu (exordium), narracji (narratio), argumentacji (probatio), zbijania zarzutów (refutatio) i zakończenia (conclusio).

Zdaniem teoretyków retoryki, wstęp jest o tyle konieczny, o ile przyczynia się do pozyskania przychylności odbiorców i ich zaciekawia. W niektórych okolicznościach wstęp można pominąć, gdyż jak stwierdził Arystoteles nie należy stosować wstępu, jeżeli temat wypowiedzi jest niedługi lub oczywisty.

Dla Arystotelesa wstęp był początkiem mowy i niejako torowaniem drogi temu, co ma nastąpić. Dla autora Retoryki dla Herenniusza wstęp to początek wypowiedzi, dzięki wstępowi umysł słuchaczy zostaje przygotowany do słuchania. Cyceron twierdził w De inventione, że wstęp odpowiednio przygotowuje umysł słuchacza do dalszego ciągu wypowiedzi.

Elementy wstępu
Przygotowując się do skomponowania wstępu, autor powinien wziąć pod uwagę podstawowe okoliczności do których się odnosi. Kwintylian twierdził: ten, kto zamierza zabrać głos, winien wpierw się zastanowić, co właściwie zamierza wyrazić, przed kim, w czyjej obronie, przeciw komu, w jakim czasie i miejscu, a także w jakich okolicznościach musi się wypowiedzieć; dalej – jaka jest powszechna opinia o tym, co stanowi przedmiot wypowiedzi, jakich uprzedzeń należy się spodziewać, wreszcie – co mamy zamiar zganić lub czego pragniemy. Okoliczności te powinny zostać uwzględnione w komponowaniu trzech obowiązkowych elementów, które zawiera wstęp – captatio, pozyskania uwagi i nawiązania do tematu.

Dla osiągnięcia zamierzonego we wstępie celu, teoretycy retoryki – zwłaszcza Cyceron, a za nim Kwintylian – polecali stosowanie konwencjonalnych schematów, czyli toposów. Do podstawowych formuł wstępu należały np. toposy skromności czy nowości. Formuły te rozpowszechniły się niezwykle szeroko w całej literaturze starożytnej oraz średniowiecznej, a potem przeniknęły do piśmiennictwa nowożytnego. Niezliczona liczba pisarzy twierdziła we wstępie, że np. pisze o czymś nowym, tworzy na rozkaz, nie ma wystarczającego talentu itp. Część współczesnych badaczy przyjmuje te oświadczenia za wiarygodne, podczas gdy są to przeważnie standardowe toposy wynikające z zastosowania zasad retoryki.

Pozyskanie przychylności
Sposoby pozyskiwania przychylności odbiorcy we wstępie określano terminem captatio benevolantiae. Stąd w staropolszczyźnie ten element wstępu nazywano "kaptowaniem". Według Arystotelesa opiera się ono na kwalifikacjach intelektualnych i moralnych autora, które należało podkreślić. Oprócz tych ogólnych przesłanek zalecał Arystoteles wyjaśnienie, że zabiera się głos z urzędu lub obowiązku, zwłaszcza gdy temat jest kontrowersyjny. Kwintylian podsumował rozważania Arystotelesa w tezie, że autor winien wykazać się we wstępie trzema przymiotami – rozsądkiem, cnotą i dobrą wolą.

Przychylność odbiorców zależy w dużej mierze od tezy, którą zamierza udowadniać retor. Kwintylian zauważył, że w przypadku sprawy uznanej za uczciwą, sama jej natura jest wystarczająca, aby pozyskać sympatię, zaś w przypadku sprawy zaskakującej czy haniebnej, potrzebne jest pewne usprawiedliwienie. Dlatego autor powinien posługiwać się we wstępie standardowymi formułami, toposami, których celem jest pozyskanie sympatii.

Niektórzy teoretycy retoryki uważali, że captatio ma decydujące znaczenie dla osiągnięcia celu wypowiedzi. W podręcznikach podawano anegdotyczny przykład oskarżonej prostytutki Fryne, która uzyskała w sądzie przychylny dla siebie wyrok ograniczywszy wystąpienie do captatio – Fryne pożaliła się na nieszczęścia, których doświadcza z powodu swojej urody, a potem obnażyła przed sędziami swoje niezwyklej urody piersi.

Formuła skromności
Najbardziej popularnym toposem związanym z captatio jest formuła skromności. Polega ona na skromnym zachowaniu, na które trzeba zwrócić uwagę odbiorców. Według Cycerona było wskazane, aby autor okazywał swoją pokorę i uległość. Wszelkie usprawiedliwienia – z własnej słabości czy ze swego niewystarczającego przygotowania – mają na celu nastawić przychylnie odbiorców.

Za wzorcowo skomponowaną formułę skromności uważa się wstęp do Mówcy Cycerona. Autor napisał w nim, że podjęcie tematu przekracza jego siły, dlatego obawia się krytyki ze strony ludzi wykształconych. Nie ośmiela się mieć nawet nadziei, że osiągnie zamierzony cel. Przypuszcza więc, że Brutus, któremu przesyła dzieło, posądzi go o brak rozwagi. Ustąpił nalegającym przyjaciołom jedynie dlatego, że prośba o zajęcie przez niego stanowiska była należycie uzasadniona.

Cycerona naśladowano powszechnie. Tacyt próbował przekonać, że jego Agricola ułożona została w języku niewykształconym i pozbawionym sztuki. Gelliusz uznał się za człowieka nieuczonego i prostego na początku swych Nocy attyckich. Ennodiusz zażenowany był ubóstwem swojego umysłu. Fortunat podkreślał, że mały talent nie pozwalał mu na opis wielkich rzeczy. Hieronim pisał pełen obaw, z drżeniem i ze wzruszeniem. Sulpicjusz Sewer bał się, aby niewprawna mowa nie zraziła czytelników i by nie uznano mnie za najbardziej ze wszystkich godnego nagany. Tego typu sformułowań nie brakuje we wstępach niemal każdego autora.

Formuła dedykacji
Jednym z ulubionych toposów wstępu jest dedykacja. Ma ona na celu pozyskanie dla autora przychylności odbiorców poprzez wskazanie na związki retora z osobami powszechnie cenionymi i znanymi. Jednak sens dedykacji jest głębszy – łączy ona autora i odbiorcę we wspólnocie sacrum. Cyceron ofiarował większość swych dzieł przyjaciołom lub powszechnie znanym osobom publicznym, przyrównując zazwyczaj ten gest do ofiary religijnej. Stacjusz posłał swemu przyjacielowi dzieło z okazji jego wyzdrowienie i porównał to wprost do składania ofiary bogom. Formuły dedykacyjne sięgały do słownictwa religijnego. Używano zwrotów z modlitw i ofiar – dicare, dedicare, consecrare, vovere. Stąd do formuły dedykacyjnej zaliczano wszelkie odwołania do bogów.

Zwyczaj ten przejęli od pisarzy klasycznych autorzy chrześcijańscy. Częste od późnej starożytności przekonanie, że poświęcenie we wstępie dzieła Bogu lub świętym jest równoznaczne ze złożeniem go w ofierze, sięga Hieronima, który opracował podstawowe toposy oparte na tekstach biblijnych. Najbardziej popularne przez wieki były toposy odwołujące się do wdowiego grosza czy ofiary pierwocin z plonów. Zwroty tego typu mają za zadanie pozyskiwać życzliwość odbiorcy poprzez wskazanie na wspólnotę wartości i przekonań między nim a autorem.

Formuły poszukiwawcze
Cyceron sformułował w De inventione tezę, zgodnie z którą życzliwość można pozyskać we wstępie na cztery sposoby: odwołując się do nas samych, do strony przeciwnej, do odbiorców, wreszcie do poruszanych przez nas rzeczy (ab nostra, ab adversariorum, ab iudicum persona, a causa). Te cztery sposoby zwano formułami poszukiwawczymi.

Ab nostra odnosi się do autora, który powinien wskazywać na siebie, swoich stronników i sprawę jako zasługujące na powszechną sympatię. Uwaga musi być skupiona na fakcie, że autor podjął dany temat, kierując się pobudkami zasługującymi na szacunek z moralnego punktu widzenia – nie po to, aby coś zyskać, ale jako reprezentant ogólnego, ważnego interesu. Własną stronę można przedstawić jako prawą i ukazać jako prześladowaną przez stronę przeciwną. Ab nostra należy przeprowadzić z dużym wyczuciem a autor winien unikać podejrzeń o arogancje, w przeciwnym razie mógł stracić sympatię odbiorców. Warto więc ją poprzedzić formułą skromności.

Ab adversariorum zmierza do wyeliminowania sympatii, którą mogła się cieszyć strona, która krytykowała udowadnianą w wypowiedzi tezę. Zdaniem Cycerona o metodzie dotyczącej strony przeciwnej mówimy wówczas, jeśli usiłujemy wzbudzić względem niej uczucie niechęci, albo zazdrości czy pogardy. Niechęci, jeśli wyciągniemy na światło dzienne jakiś fakt plugawy, tyrański, okrutny, zdradziecki. Zazdrości, jeśli ukażemy władzę, bogactwo, nepotyzm przeciwnika oraz wykorzystywanie tego w sposób arogancki i nieznośny – tak, aby wydawało się, iż bardziej polega na tych właśnie przywilejach, niż na prawdzie lub prawie. Pogardy, jeśli ukażemy jego bezczynność, zaniedbanie, gnuśność, lenistwo i swawolne próżniactwo.

Ab iudicum persona zasadza się na pochwale odbiorców i sprawieniu im przyjemności estetycznej (delectatio). Pochwała musi być związana z tematem mowy oraz przeprowadzona inteligentnie i z umiarem. Według Kwintyliana powinniśmy pozyskiwać życzliwość nie tylko poprzez prostą pochwałę, która musi być wyrażona taktownie i zgodnie z regułami sztuki, lecz przez powiązanie pochwały odbiorcy z poparciem dla naszej sprawy. Na przykład broniąc człowieka dobrze urodzonego, odwołujemy się do godności odbiorcy, broniąc nisko urodzonego, powołujemy się na jego poczucie sprawiedliwości; gdy mamy do czynienia z nieszczęśliwym wypadkiem wzbudzamy litość odbiorcy, gdy zaś bronimy ofiar zła, odwołujemy się do jego szacunku dla prawa. "Delectatio" można osiągnąć dzięki wytwornemu stylowi, który jednak we wstępie powinien być powściągliwy. Wyjątkiem jest wprowadzenie uroczyste, podczas którego można zastosować styl wysoki. Kwintylian ostrzegał: aktualna jest zasada, że we wstępie należy zważać na to, aby żadne niestosowne słowo, zbyt śmiała metafora, jakaś fraza zaczerpnięta ze zmurszałej tradycji lub poetyckiej swobody, nie miała miejsca. Ponieważ nasza pozycja nie jest jeszcze umocniona, uwaga odbiorcy jest wciąż napięta i zmusza nas do opanowania się.

A causa polega na pochwale stanowiska autora i krytyce stanowiska strony czy stron przeciwnych. Zdaniem Cycerona: o metodzie odnoszącej się do poruszanych rzeczy mówimy, jeśli podnosimy wartość naszego przedmiotu w sprawie, chwaląc go, przedmiot zaś strony przeciwnej pomniejszamy, okazując wobec niego lekceważenie.

Pozyskanie uwagi
Dostrojeniem lub dostosowaniem nazywa się sposoby pozyskiwania uwagi odbiorcy. Jak stwierdził Arystoteles odbiorca chętnie słucha i czyta o rzeczach, które są ważne, które dotyczą go osobiście, budzą zdziwienie lub są ciekawe. Dostrojenie polega więc na prawidłowej ocenie stosunku odbiorcy do autora i tematu wypowiedzi. Aby pozyskać uwagę autpr winien uwzględnić okoliczności czasu, miejsca, zdarzeń i ludzi.

Pozyskanie uwagi szczególne wymagane jest przy tematach uważane za błahe lub nudne, a także, gdy należy spodziewać się arogancji czy wybredności ze strony odbiorcy. Dlatego autor powinien dążyć do uzyskania efektu nazywanego przyciąganiem uwagi, stosując konwencjonalne schematy (toposy) wskazywane przez teorię retoryki. Zdaniem Kwintyliana przyciągniemy uwagę wówczas, jeżeli obiecamy, iż będziemy prawić o rzeczach doniosłych, nieznanych, nadzwyczajnych, albo o takich, które dotyczą Rzeczypospolitej, albo o tych, które odnoszą się do samych odbiorców, czy też takich, które dotyczą czci bogów nieśmiertelnych.

Formuła prośby
Teoria retoryki nie wyklucza krótkiej, artystycznej prośby o uwagę, skierowanej do odbiorcy. Może ona mieć charakter prosty (proszę, abyście wysłuchali moich słów z uwagą), albo charakter uroczysty, na przykład o podłożu politycznym czy religijnym (proszę, słuchajcie wszyscy tu obecni w nabożnym skupieniu). Prośba taka nie jest jednak zalecana, można ją stosować tylko wówczas, gdy autor jest pewien jej skuteczności.

Formuła nowości
Najpopularniejszym toposem pozyskiwania uwagi jest formuła nowości: będę mówił o czymś, czego nigdy wcześniej nie mówiono (Horacy), pieśń nigdy dotąd nie słyszaną śpiewam (Milton), wyjawiam rzeczy, których dotąd nie ujęto ni wierszem, ni prozą (Wergiliusz), niewątpliwie niektórzy z was zdziwią się tym, o czym będę mówił (Cyceron), przynoszę coś, czego nikt jeszcze nie mówił (Arystoteles). Jest on przesadnym powiększeniem (amplifikacją) znaczenia przedmiotu wypowiedzi poprzez użycie rozległych, uniwersalnych pojęć albo przez wyrażenie zdziwienia, które sprawiały, że odbiorca stawał się bardziej uważny i podatny na zdumienie.

Niekiedy odwraca się ten topos w formułę – rozważono już chyba wszystko. Używano wówczas często cytatu z Wergiliusza: omnia iam vulgata ("wszystko już powiedziano"). Stosowano w tym przypadku amplifikację nie poprzez powiększenie przedmiotu wypowiedzi, ale pomniejszenie dotychczasowego stanu dyskusji czy badań.

Formuła zwięzłości
Obok formuły nowości, najczęściej używanym podczas pozyskiwana uwagi toposem, jest formuła zwięzłości. Zalecał ją już Izokrates, po nim między innymi Arystoteles, autor Retoryki dla Herenniusza czy Cyceron: opuściłem wiele z tych spraw, które były mi znane, ponieważ uważałem, że wystarczy odnotować tylko te nadzwyczajne – należało mieć bowiem na uwadze, aby obfitość nagromadzonych rzeczy nie spowodowała znużenia (Sulpicjusz Sewer), krótko rzecz przedstawię, bo zwięzłość mowy jest wielu przyjaciółką (Augustyn), tak jak tylko mogę przedstawiam rzecz krótko (Einhard), we wskazówkach będę zwięzły (Horacy), powiem o tym tak, bym zmierzał do sedna spraw (Wergiliusz), przechodząc obok wielu rzeczy, opuszczę je dla zwięzłości – pozostałe przebiegnę w szybkich słowach (Alkuin).

Formułę zwięzłości stosuje się niezależnie od rzeczywistej długości wypowiedzi. Zdaniem Kwintyliana: skutecznym zabiegiem dla rozbudzenia uwagi odbiorcy jest wytworzenie w nich wrażenia, że nie będziemy mówić rozwlekle, lecz trzymając się ściśle istoty sprawy. Zapewnienie to zyskuje szczególną wiarygodność, jeżeli sam wstęp charakteryzuje się zwięzłością.

Formuła dzielenia się wiedzą
Arystoteles uważał, że wskazanie na obowiązek dzielenia się wiedzą, którą posiada autor, jest podstawową formułą, którą należy zastosować we wstępie. Do ulubionych toposów należało posiadanie wiedzy sprawia, że obowiązkiem jest dzielenie się nią (Seneka), wiedza o rzeczach pożytecznych winna się rozwijać (Dicta Catonis), by mnie nie uznano winnym ukrywania mych talentów (Dante). Od późnej starożytności często używano w tej formule zwrotów i cytatów biblijnych, na przykład paraboli o talentach, które nie wolno zakopywać i świetle, którego nie wolno ukrywać pod korcem.

Formuła tua res agitur
Można powiązać pozyskiwanie uwagi z rozbudzeniem emocji. Ten sposób zalecany jest jednak tylko w szczególnych okolicznościach, zwłaszcza podczas zastosowania wstępu nadzwyczajnego. Emocje rozbudza się poprzez przedstawienie przedmiotu wypowiedzi jako ważnego z punktu widzenia interesów odbiorców. Zabieg taki zwano tua res agitur – sprawa dotyczy także ciebie.

Zdaniem Kwintyliana autor w ramach tua res agitur rozbudza odbiorcę, którego umysł winien być poruszony nadzieją, strachem, ostrzeżeniem błaganiem, a nawet kłamstwem, jeśli sądzimy, że przyciągnie to jego uwagę. Przykładem podawanym w podręcznikach był wstęp do mowy sądowej W obronie Kwintusa Legariusza, w której Cyceron – w ramach formuły tua res agitur – insynuował, że oskarżyciel zrobił dokładnie to samo, co oskarżony. Masz tedy Tuberonie, czego sobie oskarżyciel życzyć powinien – oskarżonego przyznającego się do winy. Do winy służenia pod tym samym sztandarem, pod którym ty i twój ojciec, mąż ze wszech miar chwały godzien, służyliście. Nim więc poczytacie Legariuszowi ten czyn za winę, wpierw do własnej winy przyznać się należy.

Nawiązanie do tematu
Nawiązanie do głównej myśli ma skoncentrować uwagę odbiorcy na sednie sprawy i wyjaśnić cel wypowiedzi. Może to być wstępne wartościowanie tematu, zaakcentowanie konieczności jego poznania, a także podkreślenie wagi lub atrakcyjności problemu – czyli formuły obecne w captatio i pozyskiwaniu uwagi.

Cyceron zalecał bezpośrednie nawiązanie do tematu w zakończeniu, ponieważ zamknięcie wstępu powinno pozostawać w harmonii z początkiem narracji. Kwintylian ujął to w następującym twierdzeniu: nasz zamiar winien być wskazany przy końcu wstępu, tak jednak, aby przejście do narracji następowało łagodnie i bez trudu.

Zasady komponowania wstępu
Wstęp używany w wypowiedzi retorycznej, zdaniem starożytnych teoretyków, powinien cechować się stosownością i starannością.

Każdy wstęp powinien być stosowny, to znaczy ściśle związany z tematem wypowiedzi. Jego zadaniem jest dać naturalny początek myśli, czyli wprowadzić do właściwego tematu wypowiedzi, rozwijanego w drugiej jej części, to znaczy w narracji. Zaletą wstępu jest również staranność, czyli właściwe zespolenie myśli i słów, tak aby tworzyły przemyślaną całość intelektualną i estetyczną.

Wstęp nie powinien być za długi. Nawet uroczyste wprowadzenie okolicznościowe, według ustaleń teoretyków, nie powinno przekraczać ósmej części całości dzieła, czyli około 10–15% wypowiedzi. Wstęp prosty lub okolicznościowy nie powinien przekraczać 5% objętości całej pracy. Przedłużanie wstępu nad miarę zazwyczaj świadczy o braku argumentów – skupianiu się jedynie na pozyskiwaniu życzliwości odbiorcy oraz usiłowaniu wzbudzenia niechęci do strony przeciwnej. Arystoteles twierdził: ci, których sprawa jest kiepska lub sprawia wrażenie kiepskiej, posługują się wstępami. Lepiej bowiem dla nich zajmować się wszystkim innymi niż sprawą. Dlatego niewolnicy, zamiast odpowiadać wprost na postawione im pytania, kołują w odpowiedzi i używają długich wstępów.

Wstęp wadliwy
Do wadliwie skomponowanych wstępów zalicza się: stosowane bez zmian do wielu wypowiedzi (powszechne – vulgarae), stosowane bez zmian przy udowadnianiu przeciwstawnych tez (wspólne – commune), takie które przeciwnik może obrócić na swoją korzyść (zamienne – commutabile), nie związane ściśle ze sprawą (oderwane – separatum), niewłaściwie umieszczone w strukturze wypowiedzi (przeniesione – translatum), zbyt rozwlekłe (długie – longum), nie spełniające wymogów teorii (sprzeczne z zasadami – contra praecepta). Dlatego prawidłowo skomponowany wstęp winien być niepowtarzalny, ustawiony pod udowadnianą tezę, niewygodny dla przeciwnika, związany ściśle ze sprawą, umieszczony na początku wypowiedzi, niezbyt długi i spełniający wymogi teorii retorycznej.

Rodzaje wstępów
Wstępu zwyczajnego, zwanego wprowadzeniem (principium, prooemium), używa się w większości wypowiedzi. W szczególnych okolicznościach uzasadnione może być zastosowanie wstępu nadzwyczajnego, czyli insynuacji (insinuatio).

Wstęp zwyczajny
We wstępie zwyczajnym, czyli wprowadzeniu, należy odwołać się do przedmiotu wypowiedzi (czyli jej celu, głównej myśli), a także do okoliczności miejsca i czasu, w celu pozyskania przychylności i uwagi odbiorcy. Cyceron twierdził w De inventione – jedynym celem wprowadzenia jest przygotować odbiorców w taki sposób, aby byli jeszcze bardziej skłonni do dalszej części wypowiedzi. Większość autorów jest zgodna co do tego, iż najlepiej osiąga się to trzem sposobami: przez pozyskanie życzliwości odbiorców, przykucie ich uwagi oraz wyrażenie przez nich gotowości zrozumienia sprawy. Należy jednak wyraźnie powiedzieć, że cele te muszą być wzięte pod uwagę podczas całej wypowiedzi, lecz szczególnie istotne są na początku, kiedy uzyskujemy dostęp do umysłów, aby potem przeniknąć do nich jeszcze głębiej.

Teoria retoryki wyróżnia trzy rodzaje wprowadzenia – proste, ujmujące i uroczyste.

Wprowadzenie proste
Wprowadzenie proste odznacza się jasnym i zwięzłym formułowaniem myśli oraz prostotą środków stylistycznych. We wprowadzeniu tego typu odradza się stosowanie niespodziewanych efektów czy puent. Autor powinien się w nim skoncentrować na wyjaśnieniu celu wypowiedzi. Wprowadzenie proste powinno być stosunkowo krótkie. Z trzech obowiązkowych elementów wstępu, dominantą wprowadzenia prostego jest nawiązanie do tematu.

Jako przykład prostego wprowadzenie podawano w podręcznikach wstęp do Pierwszej werrynki. Cyceron wyjaśnia w nim cel mowy, którym było wykazanie, że skazanie oskarżonego o zdzierstwa, bogatego i wpływowego Werresa, nie będzie tylko aktem sprawiedliwości, ale również elementem walki z korupcją i naprawy państwa. Zgodnie z zasadami Cyceron odwołuje się do miejsca wygłoszenia mowy (czyli sądu, przed który doprowadzono Werresa), a także czasu (niebezpiecznego, zdaniem autora, dla państwa). Ponieważ jest to wprowadzenie proste, mówca jedynie wspomina o odbiorcy (sędziowie) a własną osobę pomija. Coś, co było najbardziej upragnione i niezmiernie potrzebne dla uciszenia nienawiści przeciwko senatorom i zdjęcia niesławy z sądów, to – jak się zdaje – nie z ludzkiej roztropności, ale z niemal boskiego zarządzenia zostało wam dane, sędziowie, w tym ważnym dla Rzeczypospolitej czasie. Utrwaliło się bowiem szkodliwe dla Rzeczypospolitej, a dla was niebezpieczne przekonanie – które nie tylko w Rzymie, ale i między sąsiednimi narodami często można usłyszeć – że w sądach, jakie mamy teraz, żaden bogacz, jakkolwiek winny, skazany być nie może. Teraz właśnie, w chwili tak niebezpiecznej dla waszego stanu i waszej władzy sądowniczej, kiedy są tacy, co w projektach prawa i w mowach do ludu usiłują rozgrzać nienawiść przeciwko senatowi, przyprowadzono przed was oskarżonego Werresa, człowieka przez swoje życie i uczynki już w mniemaniu powszechnym potępionego, ale dla ogromnych bogactw, jak posiada i którymi się chełpi, od winy wcześniej uwolnionego.

Wprowadzenie ujmujące
Wprowadzenie ujmujące stosuje się w tematach trudnych, szczególnie gdy mogą on być nieprzyjemne dla odbiorcy. We wprowadzeniu tego typu autor powinien zabiegać ze szczególnym zaangażowaniem o pozyskanie przychylności odbiorcy, używając w tym celu różnych środków stylistycznych. Wprowadzenie ujmujące powinno być średniej długości. Z trzech obowiązkowych elementów wstępu, dominantą wprowadzenia ujmującego jest captatio.

Jednym z najbardziej znanych przykładów jest wstęp do mowy W sprawie Marka Marcelliusza, wygłoszonej przez Cycerona w czasie dyktatury Cezara. Po kilku latach nieobecności Cyceron zjawił się we wrogim mu senacie i przemówił w obecności podejrzliwego Cezara. Aby pozyskać przychylność słuchaczy, mówca pomniejszył swoją rolę, skierował szereg życzliwych słów pod adresem senatorów i wychwalał dyktatora. Dopiero w końcówce wstępu przeszedł do tematu, czyli sprawy odwołania z wygnania Marcelliusza. Celem tej mowy było sformułowanie pod adresem Cezara postulatu przywrócenia republiki. Długiemu milczeniu, senatorowie, które przez te lata zachowywałem nie z bojaźni, ale częściowo z żalu, częściowo dla przyzwoitości, dzień dzisiejszy koniec położył. Więc od tego dnia zaczynam znowu, według mego dawnego zwyczaju, wypowiadać myśli i życzenia moje objawiać. Tak wielkiej bowiem dobroci, tak rzadkiej i niesłychanej łaskawości, takiego umiarkowania przy nieograniczonej władzy, tak na koniec niewymownej i prawie boskiej mądrości – żadnym sposobem milczeniem pominąć nie mogę. Tak jest, senatorowie! Kiedy Marek Marcelliusz wam i Rzeczypospolitej został oddany, wydaje się, że nie tylko jego, ale i mój głos i moja rada zostały wam i Rzeczypospolitej przywrócone i zachowane. Bolałem, senatorowie, i niezmiernie się martwiłem, widząc, że mąż taki, który bronił tej samej co i ja sprawy, nie tego samego doznał losu. Dlatego nie mogłem się skłonić, ani nie sądziłem, aby mi się godziło wystąpić znowu w dawnym moim zawodzie, będąc odłączonym od tego współpracownika i naśladowcy mego, towarzysza prac i ćwiczeń moich. Swoją decyzją także mnie, Gajuszu Cezarze, zagrodzoną drogę dawniejszego życia otworzyłeś, a senatowi ukazałeś jakby znak jakiś, po którym poznać można, ile dobrego Rzeczpospolita spodziewać się od ciebie powinna. Wiedziałem o tym wcześniej z przykładu wielu osób, a szczególnie po sobie samym – ale gdy przywróciłeś Marka Marcelliusza senatowi i ludowi rzymskiemu, wszyscy zrozumieli, że zapomniałeś o urazach, że więcej ważysz powagę tego stanu i godność Rzeczypospolitej, niż swoje własne niechęci i podejrzenia. Marcellus odebrał dzisiaj największą całego życia swojego zapłatę – w jednomyślnej zgodzie senatu oraz w twym wyważonym i wspaniałomyślnym wyroku – z czego bez wątpienia poznajesz, jak chwalebnie jest wyświadczyć dobrodziejstwo, gdy jego przyjęcie tyle chluby przynosi. Szczęśliwy zaiste Marcelliusz, którego ocalenie tyle prawie wszystkich raduje, ile jemu samemu sprawia radości. To szczęście słusznie i sprawiedliwie go spotkało. Któż bowiem albo pochodzeniem, albo uczciwością, albo zamiłowaniem nauk, albo czystością obyczajów, albo innymi chlubnymi zaletami przewyższa go?

Wprowadzenie uroczyste
Wprowadzenie uroczyste wiąże się z okolicznościami zewnętrznymi, które wymagają od autora zastosowania szczególnie wystylizowanych figur retorycznych. Wprowadzenie tego typu powinno opierać się na niespodziewanych efektach i puentach. Należy w nim zachować równowagę pomiędzy wyjaśnieniem celu wypowiedzi a pozyskiwaniem przychylności odbiorcy. Przy wprowadzeniu uroczystym dopuszcza się długie, nieproporcjonalne rozbudowanie tej części wypowiedzi. Z trzech obowiązkowych elementów wstępu, dominantą wprowadzenia uroczystego jest pozyskanie uwagi.

Po powrocie z wygnania Cyceron został owacyjnie przywitany na ulicach Rzymu. Skandując jego imię, tysiące mieszkańców zmusiły go do wygłoszenia okolicznościowej mowy na Forum Romanum. Wstęp do niej, pełen niezwykłych efektów stylistycznych, uważany jest za jeden z najlepszych przykładów wprowadzenia okolicznościowego. Cyceron wykorzystał w nim większość standardowych toposów wstępu. Komentatorzy zwracali szczególną uwagę na zręczne zastosowanie formuły nowości do tematu powrotu z wygnania.

Rzymianie! W modłach, które zanosiłem do najlepszego, największego Jowisza i do innych bogów nieśmiertelnych – wówczas kiedy siebie samego i moje szczęście poświęciłem za waszą całość, spokój i zgodę – prosiłem ich, aby jeżeli kiedyś dobro własne nad wasze przedłożyłem, to niech ta dobrowolnie przyjęta kara trwa wiecznie; lecz jeżeli we wszystkich moich działaniach miałem na celu zachowanie Rzeczypospolitej, jeżeli dla waszego dobra zdecydowałem się na to nieszczęsne z Rzymu wygnanie, aby nienawiść ku Rzeczypospolitej i wszystkim dobrym obywatelom – od dawna zagnieżdżona w występnych i zuchwałych sercach – na mnie raczej jednym się skupiła, niż spadła na jakiegoś dobrego obywatela czy na całą Rzeczpospolitą. Na koniec modliłem się, że jeżeli takie były moje uczucia dla was i dla dzieci waszych, to abyście wy, senatorowie i wszyscy obywatele, kiedyś o mnie wspomnieli, nade mną się ulitowali i za mną zatęsknili. Odbieram, Rzymianie, nagrodę za moje poświęcenie – i sąd bogów nieśmiertelnych, świadectwo senatu, zgoda całej Italii, przyznanie się nieprzyjaciół oraz wasze nieocenione i niewygasające dobrodziejstwo, napełniają serce moje najżywszą radością. Chociaż nie ma dla człowieka nic bardziej pożądanego nad ciągłą, jednostajną i nieodmienna pomyślność, nad życie niezakłócone żadną przeciwnością, to gdyby wszystkie dni moje były ciche i spokojne, nie znałbym tej niewymownej radości, tej boskiej prawie rozkoszy, jaką mnie teraz wasze dobrodziejstwo przenika. Co słodszego nad dzieci dała ludziom natura? Do moich takie mam przywiązanie, tak są dobre, że mi są droższe nad życie, a jednak nie tak bardzo cieszyłem się, gdy na świat przyszły, jak gdy mi zostały zwrócone. Nic nikomu nie było nigdy droższe, jak mnie mój brat; ale tego szczęścia nie czułem tak mocno, gdym go używał – dopiero kiedy musiałem się bez niego obchodzić, i kiedyście jemu mnie, a mnie jego oddali. Każdemu własność miła, ale odzyskane szczątki mego majątku więcej mi teraz sprawiają przyjemności, niż dawniej, gdy były nienaruszone. Ile, na koniec, ma w sobie rozkoszy przyjaźń, zażyłość, sąsiedztwo, klientela, same nawet święta i igrzyska – lepiej poznałem, obywając się bez nich, niż kosztując ich słodyczy. Cóż dopiero godność, znaczenie, stopień, stan senatorski? Wszystkie te dobrodziejstwa wasze, jakkolwiek świetne, zawsze zdawały mi się zwyczajnymi. Dziś odnowione, zdają mi się jaśnieć większym blaskiem, niż kiedy przyćmione nie były. Sama zaś ojczyzna! Bogowie nieśmiertelni! Zaledwie wyrazić można jak słodkie, jak zachwycające wznieca uczucia. Jak piękny jest widok Italii! Jakie ludne miasta! Jaki krajobraz! Jakie pola! Jakie owoce ziemi! Jak wspaniała stolica! Jaka grzeczność mieszkańców! Jaka godność rządu! Jaki majestat ludu rzymskiego! Nikt się tym tak jak ja nie cieszył. Lecz jak zdrowie przyjemniejsze jest dla tych, którzy z ciężkiej choroby powstali, niż dla tych, którzy nigdy nie chorowali, tak to wszystko droższe jest, gdy się je utraci, niż gdy się ciągle posiada.

Wstęp nadzwyczajny
Wstępu nadzwyczajnego, insynuacji (insinuatio), należy używać tylko w wyjątkowych okolicznościach, gdy czynniki zewnętrzne są dla autora bardzo niesprzyjające, np. gdy odbiorcy są wyraźnie wrodzy, gdy inny retor pozyskał wcześniej dla siebie przychylność albo gdy grozi niebezpieczeństwo.

We wstępie nadzwyczajnym należy zwracać się bezpośrednio do odbiorców, przeciwników lub samego siebie. Jego celem jest odzyskanie utraconej wcześniej życzliwości albo ostrzeżenie przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Nadzwyczajność środków polega na chwyceniu się sposobów pozamerytorycznych – próbie oddziaływania na emocje odbiorcy, zwłaszcza przez zastosowanie formuły tua res agitur. Należy bowiem znudzonego zainteresować, poważnego rozbawić, spokojnego wystraszyć, wystraszonego uspokoić itp.

Dwoma szczególnymi przypadkami wstępu insynuacyjnego, wymienianymi w teorii retoryki, są zapowiedź przyznania się do winy (Nie proszę o litość, na los swój zasłużyłem...) lub zapowiedź pełnej szczerości (Wszystko wyznam prawdziwie...), które mogą być sprzeczne z dalszym tokiem argumentacji w wypowiedzi. Ich celem jest bowiem pozyskanie uwagi oraz przychylności odbiorcy.

Jako przykład insynuacji, w podręcznikach zazwyczaj przytaczano mowę, którą wygłosił Cyceron w przeddzień planowanego w Rzymie zamachu stanu, Pierwszą katylinarkę. Cyceron wiedział o planach spiskowców, ale nie miał na to dostatecznych dowodów. Jako konsul zwołał więc posiedzenie senatu, a nie mogąc przeprowadzić dowodu winy Katyliny, postanowił zmusić go do przyznania za pomocą starannie przygotowanej mowy, która przypominając improwizację, miała wzbudzić spontaniczne oburzenie. Dlatego rozpoczął od wstępu nadzwyczajnego: Dokądże, Katylino, będziesz szydził z naszej cierpliwości? Jak długo twoje szaleństwo będzie się nami bawić? Jak długo będzie paradować twoja wyuzdana zuchwałość? Nicże cię nie obchodzi nocna załoga Palatynu, nic straże miejskie? Żartujesz sobie z lęku ludzi, z tego, że wszyscy przyzwoici skupiają się razem, że senat obraduje pod mocną osłoną? Nic ci nie mówią te twarze? Nie zdajesz sobie sprawy, że twoje plany są obnażone?

Przypisy

Bibliografia

Retoryka
Teoria literatury


text:
Lucius Salvius Otho Cocceianus (* um 55 in Ferentium; † zwischen 83 und 96) war ein römischer Politiker, Senator und Neffe des Kaisers Otho.

Cocceianus stammte aus Ferentium und war Sohn des Lucius Salvius Otho Titianus, Konsul in den Jahren 52 und 69, und der Cocceia. Er erlebte als Knabe die Kämpfe des Vierkaiserjahres 69, in denen sein Onkel Otho gegen Vitellius unterlag und sich darauf selbst tötete. Otho ließ Cocceianus am Tage vor seinem Tod zu sich rufen und versicherte ihm, der Sieger werde ihn verschonen, da Otho seinerseits der Familie des Vitellius nichts angetan hatte. Bei dieser Gelegenheit soll Otho seinem Neffen auch enthüllt haben, er habe ihn später, nach dem Sieg, adoptieren und zum Mitregenten erheben wollen; vorerst habe er dies unterlassen, um ihn im Falle der Niederlage nicht zu gefährden. Tatsächlich verschonte Vitellius den Bruder und den Neffen seines Vorgängers. Kaiser Domitian ließ Cocceianus umbringen, weil er den Geburtstag Othos gefeiert hatte.

Die Laufbahn des Cocceianus ist weitestgehend unbekannt. Einer Inschrift zufolge wurde er im Jahr 63 in ein Priesterkollegium (vielleicht die Salii Palatini) aufgenommen. Im Jahr 82 war er Suffektkonsul.

Literatur
 Werner Eck: L. Salvius Otho Cocceianus. In: Der Neue Pauly Bd. 10, 2001, Sp. 1274
 Klaus Wachtel: L. Salvius Otho Cocceianus. In: Prosopographia Imperii Romani (PIR) Bd. 7 Fasc. 2, 2006, S. 55f.: S 144 (und Stammbaum der Familie S. 53)

Anmerkungen

Konsul (Römische Kaiserzeit)
Geboren im 1. Jahrhundert
Gestorben im 1. Jahrhundert
Mann

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Thomas Heinrich Backens (* 24. März 1859 in Flensburg; † 25. Mai 1925 in Marne) war ein deutscher Fotograf.

Leben und Wirken
Thomas Backens war ein Sohn des Ölmüllers Jacob Marquard Backens (* 16. März 1820 in Flensburg; † 21. März 1868) und dessen zweiter Ehefrau Christine Magdalena Margaretha, geborene Knutzen (* 12. April 1824). Er hatte vier Geschwister, von denen drei älter als er waren. Sein Vater ging 1856 und 1860 insolvent, was zum sozialen Niedergang der Familie führte. 1868 beging sein Vater Selbstmord und hinterließ vier minderjährige Kinder. Die Mutter sicherte als Wäschnerin den Unterhalt der Familie.

Backens konnte trotz der prekären Situation seines Elternhauses zehn Jahre eine Schule besuchen. Anfang Mai 1875 bis Mai 1878 absolvierte er eine Ausbildung als Musiker bei dem städtischen Musikdirektor Christian Petersen in Sonderburg. Anschließend zog er nach Altona, wo er wahrscheinlich als Musiker tätig werden wollte. Im September 1878 zog er wieder zu seiner Mutter nach Flensburg.

Spätestens 1880 brachte der Flensburger Wilhelm Dreesen Backens während zwei bis drei Wochen das Fotografieren bei. Zu dieser Zeit handelte es sich nicht um einen Lehrberuf mit festgelegten Ausbildungsinhalten. Vermutlich 1880 besuchte er als reisender "Bildereinsammler", der für Dreesens Atelier Vergrößerungsaufträge beschaffen sollte, Meldorf. Aufgrund der guten Geschäfte eröffnete er dort im selben Jahr ein eigenes Atelier. Da keine auf die Anfangszeit datieren Aufnahmen bekannt sind, ist größtenteils unklar, was er während dieser Zeit tat. Seine Konkurrenten vor Ort waren Claus Claussen, der ab 1857 in Meldorf arbeitete und Detlef Mehlert, der ab 1872 ein Geschäft hatte, das sein Bruder 1862 eröffnet hatte. Dies dürfte mit dazu geführt haben, dass Backens anfangs wirtschaftliche Probleme hatte. Ein Anzeichen dafür ist sein "Abschiedskonzert" aus dem April 1883, mit dessen Eintrittsgeldern er, dem Beispiel eines älteren Bruders folgend, nach Amerika auswandern wollte. Während seiner späteren Zeit als Fotograf beteiligte er sich weiterhin als Musiker bei zumeist wohltätigen Veranstaltungen.

Obwohl er angekündigt hatte, auswandern zu wollen, übernahm Backens im Mai 1883 überraschenderweise das fotografische Atelier von Detlef Mehlert in Marne.  Nach seiner Hochzeit wohnte und arbeitete er dauerhaft hier. Das Atelier in Meldorf blieb bis 1902 eine Nebenstelle. In Marne hatte Backens schnell wirtschaftlichen Erfolg. Er übernahm die Firma von Johann Engelcke, der der einzige wirkliche Wettbewerber in Marne war. 1887/88 ließ er ein neues Wohn- und Geschäftsgebäude bauen, das über ein modernes Atelier verfügte und in dem ein kleines Ladenlokal untergebracht war. Außerdem repräsentierte er hier verschiedene Musikinstrumentenbauer.

Um 1890 eröffnete Backens ein weiteres Atelier in Brunsbüttelhafen. Der Grund dürfte der Bau des Nord-Ostsee-Kanals gewesen sein, der die örtliche Wirtschaft belebte und gute Aufträge in Aussicht stellte. Er dokumentierte den Bau des Kanals und die Eröffnung der Brunsbütteler Schleuse mit zahlreichen Fotografien. Bis zum Ausbruch des Ersten Weltkriegs entwickelte er sich zum bedeutendsten Fotografen Süderdithmarschens. Aufgrund seiner Geschäftserfolge wurde er zu einem der Honoratioren Marnes.

Bilder
Backens versuchte, die schnellen technischen und sozialen Veränderungen der Region zu fotografieren und noch vorhandene lohnenswerte Motive aus der vorindustriellen Zeit zu dokumentieren. Außerdem beschäftigte er sich mit aktuellen Ereignissen in Dithmarschen. Seine Werke sind aufgrund ihrer Vielseitigkeit erwähnenswert. Den größten Teil seiner Einnahmen erzielte er, wie seiner Zeit bei Fotografen üblichen, mit Porträts. Gleichzeitig arbeitete in Themengebieten, die in der seinerzeit jungen Fotografie selten beachtet wurden. Das galt insbesondere für Landschaftsfotos der Westküste und der Marsch, hin und wieder auch der Geest. Darüber hinaus hielt er das tägliche Leben in Stadt und Land mit den signifikanten sozialen Differenzen im Bild fest.

Als einer von wenigen Fotografen erhielt er die kaiserliche Erlaubnis, den Bau des Nord-Ostsee-Kanals zu dokumentieren. Somit entstanden heute sehr begehrte Fotografien.

Backens Bedeutung blieb lokal begrenzt, auch, weil er seine Motive nur in einem engen Umkreis wählte. Während sich sein Lehrer Dreesen über den Vertrieb von vielen gedruckten Alben bekannt machte, erstellte Backens nur zwei bekannte Alben. Er beteiligte sich jedoch an Ausstellungen in Rendsburg, Kiel, Flensburg und Altona und gewann dabei viele Preise. Diese erhielt er für seine vielseitigen Motive, die qualitative Anfertigung der Bilder im Trockenverfahren und mitunter auch für deren künstlerische Ausführung.

Familie
Backens heiratete am 17. November 1883 in Meldorf Luise Bornstrohm (* 17. November 1853 in Meldorf; † 13. März 1939 in Marne). Ihr Vater Carl Matthias Niclas Bornstrohm (* 21. April 1811 in Meldorf; † 18. Dezember 1893 ebenda) arbeitete in Meldorf als Textilhändler und Schneidermeister. Er war verheiratet mit Auguste Dorothea, geborene Radsack (1831–1891).

Das Ehepaar Backens hatte drei Söhne und zwei Töchter, von denen die ältere unmittelbar nach der Geburt verstarb.

Literatur
 Jutta Müller, Karsten Schrum: Backens, Thomas. in: Biographisches Lexikon für Schleswig-Holstein und Lübeck. Band 12. Wachholtz, Neumünster 2006, ISBN 3-529-02560-7, Seite 23–35.

Einzelnachweise

Fotograf (19. Jahrhundert)
Fotograf (20. Jahrhundert)
Person (Marne, Holstein)
Deutscher
Geboren 1859
Gestorben 1925
Mann


text:
Hoghmik () is a village in the Amasia Municipality of the Shirak Province of Armenia.

Demographics
The population of the village since 1831 is as follows:

References

Populated places in Shirak Province


text:
Joachim Werner Ehrig (født 21. februar 1947 i Heidelberg, Tyskland) er en tysk tidligere roer.

Ehrig vandt en bronzemedalje for Vesttyskland i firer uden styrmand ved OL 1972 i München. De tre øvrige medlemmer af båden var Peter Funnekötter, Franz Held og Wolfgang Plottke. Den vesttyske båd kom ind på tredjepladsen i finalen, hvor Østtyskland vandt guld, mens New Zealand tog sølvmedaljerne. Det var det eneste OL, Ehrig deltog i.

Ehrig vandt desuden en VM-sølvmedalje i firer uden styrmand i 1970, samt en EM-bronzemedalje i samme disciplin i 1971.

OL-medaljer
 1972:  Bronze i firer uden styrmand

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Tyskland
Personer fra Heidelberg


text:
Олень — железнодорожная станция Сахалинского региона Дальневосточной железной дороги.

История

Станция открыта в 1941 году в составе пускового участка Поронайск — Победино.

20 августа 1945 года станция освобождена советскими войсками.

Описание

Станция состоит из двух путей колеи 1067 мм, все неэлектрифицированные. У первого пути расположена низкая посадочная платформа с вокзал. От станции расходятся подъездные пути.

Деятельность

По параграфу станция способна осуществлять небольшие грузовые отправления со складов и на открытых площадках, а также продажу пассажирских билетов. На станции останавливаются пассажирские поезда (кроме скорого поезда № 001/002 сообщением Южно-Сахалинск — Ноглики), курсирующие между Южно-Сахалинском, Тымовском и Ногликами. В летний период назначается пригородный поезд Поронайск — Победино, имеющий остановку на станции.

Ссылки
 Олень в «Транслогисте»
 Расписание поездов по станции Олень в Яндексе
 История железных дорог Сахалина на «Сайте о железной дороге»
 Фото станции
 Расписание пригородных поездов в базе ОАО "РЖД"

Станции Сахалинского региона Дальневосточной железной дороги
Железнодорожные станции и платформы Сахалинской области


text:
Grzegorz Krzysztof Wyszyński (ur. 16 września 1988) – polski duchowny Narodowego Kościoła Katolickiego, arcybiskup Rzymsko-Katolickiego Kościoła Anglii i Walii Rytu Łacińskiego; były duchowny Kościoła Starokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej; od lipca 2018 biskup diecezji polskiej Narodowego Kościoła Katolickiego- kościoła prawnie działającego na terytorium Polski (wpisany do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych prowadzonym przez MSWiA pod pozycją nr.189),.

Życiorys
Grzegorz Wyszyński pochodzi z Oławy. Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego postanowił zostać duchownym. Formację klerycką odbywał w rzymskokatolickim seminarium duchownym we Wrocławiu. Przed święceniami opuścił seminarium, odszedł z Kościoła katolickiego i został starokatolikiem. W 2012 roku uzyskał tytuł magistra teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, na podstawie pracy z katolickiej nauki społecznej Kapłan w nauczaniu społecznym Stefana Kardynała Wyszyńskiego napisaną pod kierunkiem promotora ks. prof. dr hab. Waldemara Irka. 10 maja 2012 w Warszawie otrzymał święcenia diakonatu z rąk biskupa Sylwestra Bigaja - ówczesnego ordynariusza diecezji kanadyjskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego. Święcenia prezbiteratu otrzymał dnia 17 czerwca 2017 roku z rąk biskupa Wojciecha Zdzisława Kolma.

W marcu 2018 roku powołano diecezję polską NKK w Polsce, której został ordynariuszem, zaś 27 lipca 2018 decyzją I Synodu Generalnego Narodowego Kościoła Katolickiego został wybrany biskupem NKK i mianowany ordynariuszem diecezji polskiej Kościoła. Sakrę biskupią przyjął w dniu 28 lipca 2018 w Ciechocinku z rąk bp. Roberta Matysiaka.

Rektor Seminarium Duchownego NKK. Pełni funkcję wiceprzewodniczącego Rady Synodalnej Kościoła i przewodniczącego Komisji Ekumenicznej Kościoła, jest również sędzią Trybunału Kościoła. Ponadto jest przewodniczącym Kolegium Biskupów Narodowego Kościoła Katolickiego.

Przypisy

Duchowni Kościoła Starokatolickiego w RP
Polscy biskupi starokatoliccy
Urodzeni w 1988


text:
Broby är en kommundel inom Täby kommun, Stockholms län. Den ligger centralt i kommunen och gränsar mot Valla i väster, Såsta i norr, Karby och Ensta i öster samt till Ella park i söder.

Kommundelen har namn efter Broby gård. Vid Broby gård finns i dag ett demensboende för permanent- eller korttidsboende.

Inom kommundelen finns bostadsområden som Erikslund, Lövbrunna och Visinge.

Referenser

Kommundelar i Täby kommun


text:
La laguna dei Curi (; ; ; ) è un'area del mar Baltico isolata dalla penisola dei Curi, un sottile cordone litorale lungo 98 km, e situata sulle coste della Lituania e della Russia.

Nell'estremo settentrionale della penisola vi è un passaggio verso il mare aperto, in corrispondenza del passaggio si trova la città lituana di Klaipėda mentre la parte meridionale della laguna fa parte dell'exclave russo dell'oblast di Kaliningrad. È russa la parte maggiore della laguna: 1200 km² su una superficie totale di 1610 (o 1619 km²). La baia ha una lunghezza di 93 km, una larghezza di 17,3 km, una profondità media di 3,7 m e una massima di 7. Vi sfociano molti corsi d'acqua, il maggiore è il fiume Nemunas, il quale fornisce circa il 90% dei suoi afflussi.

Il nome deriva dalla popolazione dei Curi che si insediarono nell'area circostante.

Storia

Nel XIII secolo, l'area intorno alla laguna faceva parte delle terre abitate dai Curi e dei Pruzzi. In seguito, finì per confinare con la regione storica della Lituania Minore. All'estremità settentrionale dello Spit, si trova un passaggio per il mar Baltico, e il luogo fu selezionato dai cavalieri teutonici nel 1252 per fondare il castello di Memelburg e la città di Memel. Nei secoli successivi, la regione passò al Ducato di Prussia e poi al Regno di Prussia. Memel venne ufficialmente chiamata Klaipėda nel decennio 1923-1939, mentre il territorio circostante finì in mano alla Germania nazista, e tale scelta fu confermata anche dopo il 1945, quando entrò a far parte della RSS Lituana.

Nel periodo interbellico, si scelse di tracciare come confine il fiume che sfocia nella laguna dei Curi vicino a Rusnė (in tedesco: Ruß). Per quanto concerne il principale corso d'acqua della regione, questo veniva definito die Memel dai tedeschi nei suoi 120 km finali, mentre la parte superiore, localizzata in Lituania, era conosciuta come Nemunas. La demarcazione ripartiva altresì la penisola nei pressi della piccola località di villeggiatura di Nida (in tedesco: Nidden); il settore meridionale dello Spit e della laguna rimasero in mano alla Germania fino al 1945 a seguito dell'ultimatum imposto alla Lituania del 1939.

Il confine è oggi funzionale a separare la Lituania e la Russia, poiché dopo la seconda guerra mondiale, l'estremità meridionale dello Spit e l'area tedesca a sud del fiume (ossia la parte della Prussia orientale con la città di Königsberg in Sambia) divenne parte di un'exclave della Russia chiamato Oblast' di Kaliningrad.

Kursenieki
Mentre oggi i Kursenieki, noti anche in lituano come Kuršininkai, risultano un gruppo etnico baltico quasi estinto (perché in gran parte assorbito dai tedeschi) che vive lungo la penisola di Neringa, nel 1649 l'insediamento di Kuršininkai si estendeva da Memel (Klaipėda) a Danzica (Gdańsk). I Kuršininkai vennero considerati alla stregua dei lettoni fino al termine della prima guerra mondiale, quando la Lettonia ottenne l'indipendenza dall'Impero russo: tale considerazione si basava su ragioni linguistiche. Su queste premesse si basavano le rivendicazioni lettoni sulla penisola di Neringa, il cui status nel periodo interbellico la vide in mano alla Lituania e alla Prussia Orientale.

Profili geografici

La laguna, formatasi circa 7.000 anni a.C., non è salmastra come si potrebbe pensare, e ospita invece acqua dolce; la profondità media risulta di 3,8 metri. La biodiversità è alta per via della presenza di numerose specie, sebbene l'inquinamento dell'acqua negli ultimi decenni ha causato la riduzione di alcune specie ittiche. La presenza di diverse specie di alghe si attesta a partire dagli anni 2000.

Note

Voci correlate
 Delta del Nemunas
 Laguna della Vistola

Altri progetti

Collegamenti esterni
 Mappe: N-34-IX e N-34-X (rilevate nel 1984, ed. 1988)

Geografia dell'Oblast' di Kaliningrad
Mar Baltico
Lagune della Lituania
Lagune della Russia


text:
Deh-e Arab () is a village in Faragheh Rural District, in the Central District of Abarkuh County, Yazd Province, Iran. At the 2006 census, its population was 925, in 271 families.

References

Populated places in Abarkuh County


text:
Sunday Mba (born 28 November 1988) is a Nigerian footballer who last played as a attacking midfielder for Yeni Malatyaspor and the Nigeria national team.

Club career
Mba joined Rangers on loan in May 2013 from Warri Wolves. He scored in his Rangers' debut, a 3–1 loss to Clube Recreativo Desportivo do Libolo in the 2013 CAF Champions League
He signed for Bastia in December after a drawn-out negotiation that lasted most of the year.

In October 2019, after 2 years without a club, he said he wanted to return to active football.

International career
He was a member of the Nigeria B team that won the 2010 WAFU Nations Cup. He made his senior debut in the Eagles' 0–0 tie against Angola in January 2012. He scored a brace against Liberia in his next game.

He was called up to Nigeria's 23-man squad for the 2013 Africa Cup of Nations. Mba scored the winning goal in Nigeria's 2–1 quarter-final win over Ivory Coast. On 10 February 2013, in the final against Burkina Faso, he scored the first and only goal of the game, to hand Nigeria their third Africa Cup of Nations title.

He was selected for Nigeria's squad at the 2013 FIFA Confederations Cup.

References

1988 births
Living people
Nigerian footballers
Nigeria international footballers
Nigerian expatriate footballers
Enyimba F.C. players
Rangers International F.C. players
Dolphin F.C. (Nigeria) players
Warri Wolves F.C. players
CA Bastia players
Yeni Malatyaspor footballers
Ligue 2 players
TFF First League players
2013 Africa Cup of Nations players
2013 FIFA Confederations Cup players
Africa Cup of Nations-winning players
Expatriate footballers in Turkey
People from Aba, Abia
Association football midfielders


text:
Десант біля коси Вербової — радянський військовий десант на Таманському півострові, відбувся 1 травня 1943 року, був здійснений силами Азовської військової флотилії у перебігу нацистсько-радянської війни.

Передумови
Кінцем квітня — початком травня 1943 року підрозділи 9-ї радянської армії (котрою керував генерал Костянтин Коротеєв) Північно-Кавказького фронту здійснюють наступальну операцію, метою якої було прорвати прибережну оборонну лінію 17-ї німецької армії (так звана «Блакитна лінія»), котра виходила до Азовського моря біля коси Вербової — північніше Темрюка. Місцина, де проводився наступ, була важкопрохідною, доводилося долати плавні та перетинати лимани, що сповільнювало просування військ. Для пришвидшення наступу командуючий фронтом генерал Іван Петров наказує командиру Азовської флотилії контр-адміралу Сергію Горшкову здійснити десантування на косу Вербову. До складу десанту виділялося 238 бійців із 41-ї стрілецької дивізії НКВС.

Перебіг десанту
Висадження здійснювалося з 2-х патрульних катерів, котрі були при десантуванні виявлені німецькими силами. На березі радянські бійці дізналися, що тут була створена протидесантна оборона — про що не повідомляла радянська розвідка — там розміщалася артилерійська батарея, кулеметні гнізда та прожектори, біля берега патрулював німецький патрульний катер.

Близько 3-ї години ночі 1 травня десант висаджується та переховується у прибережних плавнях, здійснивши обхідний маневр, на ранок десантники атакують німецькі сили з тилу. Радянські катери залишилися в місці висадки та відводять увагу на себе, ведуть артилерійську перестрілку, знищивши прожектори. Німецький катер, що підійшов до місця бою був обстріляний, зазнав значних ушкоджень через прямі потрапляння та викинувся на берег, радянські моряки його переслідували та полонили екіпаж. Радянські катери зазнали не вельми значних ушкоджень та продовжували брати участь у бою — на світанку, після початку атаки десантників, катери здійснювали артилерійську підтримку, також прикриття з неба проводили винищувачі 8-ї повітряної армії.

Десантні дії були вдалими, німецьку оборону подолано, вдень для підкріплення прибуває загін річкових напівглісерів Азовської флотилії, цим самим значно полегшилися дії десанту — напівглісери вільно пересувалися неглибокими плавнями, моряки з кулеметів обстрілювали противника, довозили набої та відвозили поранених.

В той же час було проведено відволікаючий десант — 35 бійців трьома групами висаджуються в ніч з 30 квітня на 1 травня біля села Варварівка під веденням капітана Дмитра Калініна з метою створити враження, що наступ почався на цій ділянці. В бою було вбито до 30 німецьких вояків, Калінін підірвав себе, з відволікаючого десанту загинуло до 20 моряків, ті, що вижили, пробралися через 2 тижні до Новоросійська під керівництвом мічмана Миколи Земцова, збираючи розвідувальні дані.

Протягом 1 травня частини 9-ї армії просунулися вглиб нацистської оборони на кілька кілометрів, витіснивши противника з прибережної ділянки та значної частини коси Вербової. Радянські частини займають досить зручний рубіж, з якого згодом переходить у наступ під час Новоросійсько-Таманської операції.

Десант біля коси Вербової став першою десантною операцією Азовського флоту після його відновлення в лютому 1943 року.

Командир румунського загону, котрий ніс оборону прибережної лінії, наказав поховати Дмитра Калініна з належними офіцерськими почестями.

Див. також
 Десант на косу Тузла
 Десант біля Благовєщенської — озера Солоного
 Темрюцький десант

Джерела
 Десант біля коси Вербова
 Завтра була війна
 1 травня 1943

Десанти Другої світової війни
Конфлікти в 1943
Операції і битви радянсько-німецької війни
Битви СРСР
1943 в СРСР
Німецько-радянська війна у Росії
Німецько-радянська війна у Краснодарському краї
Події 1 травня
Травень 1943
Битви у Краснодарському краї
Історія Темрюцького району


text:
Florent Pagny (ur. 6 listopada 1961 w Chalon-sur-Saône) – francuski piosenkarz, autor tekstów piosenek i aktor.

Życiorys
Urodził się w Chalon-sur-Saône, w regionie Burgundii w rodzinie skromnej klasy robotniczej jako syn Odile, sekretarki / fanki Luisa Mariano, i Jeana Pagny, sprzedawcy winiet. Dzieciństwo spędził w Montchanin w Burgundii z trzema braćmi i siostrą. Jako dziecko był nadpobudliwy i często zmieniał szkołę. Miał 13 lat, gdy wraz z rodziną przeniósł się do Górnej Sabaudii w Bonneville.

Jako nastolatek zaczął śpiewać i brał udział w lokalnych konkursach talentów i konkursach radiowych, gdzie wykonywał repertuar Luisa Mariano, idola swojej matki, a podczas wyścigu kolarskiego Tour de France wygrał specjalny konkurs talentów zorganizowany przez dziennik "Le Dauphiné Libéré". Występował w programach telewizyjnych Michela Sardou i Gérarda Lenormanda. Mając 16 lat przerwał naukę w Chamonix. W 1976 wyjechał do Paryża na lekcje teatralne, przebywał w rezydencji Armii Zbawienia w Ménilmontant i zaczął zarabiać na życie dzięki kilku dorywczym pracom, w tym jako barman w nocnym klubie. Następnie przez trzy lata uczęszczał do Conservatoire Maurice-Ravel de Levallois-Perret, gdzie uczył się śpiewu klasycznego i odkrywał wszystkie możliwości swojego barytonowo–martinowego głosu. Był stałym bywalcem Les Halles.

W tym czasie poznał reżysera castingu Dominique'a Besneharda, który szukał twarzy do filmu Jean-Jacques'a Beineix Diva. Nie dostał tej roli, ale otrzymał role w filmach: komedii policyjnej Claude Zidi Fajtłapa (Inspecteur la Bavure, 1980) jako przyjaciel Michela (Coluche) z Gérardem Depardieu, komedii Les surdoués de la première compagnie (1981) jako żołnierz z Xavierem Deluc i L'amour nu (1981) jako bokser z Marlène Jobert. Znalazł się też w obsadzie dramatu kryminalnego Boba Swaima Równowaga (La balance, 1982) jako Ange Simoni u boku Nathalie Baye oraz dramatu historycznego Alaina Corneau Fort Saganne (1984).

W 1987 Pagny wydał swój debiutancki singiel "N'Importe Quoi". Hymn antynarkotykowy okazał się wielkim sukcesem, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy. Wraz z wydaniem w 1988 singla "Laissez-nous respirer", Pagny umocnił swój wizerunek jako ikony młodzieńczego buntu i niepokoju. Jego trzeci singiel "Comme d'habitude" był coverem piosenki z 1967 napisanej przez Claude'a François. Wiosną 1990 ukazał się pierwszy album Merci (wyd. Philips). Podczas gdy krytycy muzyczni wyśmiewali jego rebeliancką postawę, płyta okazała się sporym hitem. Nawiązał współpracę z Jean-Jacques'iem Goldmanem, który skomponował mu pierwsze piosenki pod pseudonimem Sam Brewski.

Wydany w 1992 album Réaliste był wielkim sukcesem. Na płycie znalazł się też utwór "Caruso", pierwotnie wykonany przez Lucio Dallę.

W 1997, dzięki płycie Savoir aimer, Pagny powrócił na szczyt francuskiej listy przebojów, a później zdobył nagrodę dla Najlepszego artysty roku na dorocznej gali Victoires de la Musique. Był jedynym przedstawicielem Francji, który w czerwcu 1998 uczestniczył w międzynarodowym koncercie charytatywnym Luciano Pavarottiego. W 1999 powrócił na listy przebojów z piosenką "Dors". Pod koniec 1999 wydał album RéCréation, który pokrył się podwójną platyną.

W 2001 był jurorem Star Academy 1, a w latach 2012-2018 pełnił funkcję trenera The Voice: La Plus Belle Voix.

W 2004 wcielił się w postać D'Artagnana w filmie telewizyjnym Milady z Arielle Dombasle w roli tytułowej.

W marcu 2018, w ramach akcji "Sidaction", wziął udział w nagraniu utworu i wideoklipu "Sa raison d'être, 2018".

Życie prywatne

W latach 1988–1991 tworzył związek z Vanessą Paradis (1988–1991). Media były poruszone tą relacją, biorąc pod uwagę różnicę wieku obu artystów (ona miała wtedy 15 lat, a on 26).

W 1993 związał się z Azuceną Caamaño, artystka malarką i byłą argentyńską modelką, z którą ma dwoje dzieci, syna Inkę (ur. 1996) i córkę Aël (ur. 1999). Pobrali się w 2006.

25 stycznia 2022 ogłosił, że cierpi na raka płuc i odwołał swoją trasę koncertową.

Dyskografia

albumy
 1990: Merci
 1992: Réaliste
 1994: Rester vrai
 1997: Savoir aimer
 1999: RéCréation
 2000: Châtelet Les Halles
 2001: 2
 2003: Ailleurs land
 2004: Baryton
 2006: Abracadabra
 2007: Pagny chante Brel
 2009: C'est comme ça
 2010: Tout et son contraire
 2010: Baryton. Gracias a la vida
 2013: Vieillir avec toi
 2016: Habana
 2017: Le présent d'abord
 2018: Tout simplement
 2019: Aime la vie
 2021: L'avenir

Przypisy

Francuscy wokaliści popowi
Francuscy wokaliści rockowi
Francuscy aktorzy filmowi
Francuscy aktorzy głosowi
Ludzie urodzeni w Chalon-sur-Saône
Urodzeni w 1961


text:
Луцій Пінарій Мамерцін (; ? — після 432 до н. е.) — політичний та військовий діяч часів ранньої Римської республіки, військовий трибун з консульською владою (консулярний трибун) 432 року до н. е.

Життєпис
Походив з патриціанського роду Пінаріїв. Син Луція Пінарія Мамерціна Руфа, консула 472 року до н. е. Про початок кар'єри відсутні відомості.

У 432 році його обрано військовим трибуном з консульською владою разом з Луцієм Фурієм Медулліном та Спурієм Постумієм Альбіном Регілленом.

Разом з колегою спочатку займався ліквідацією наслідків мору невідомої хвороби 433 року до н. е. Також опікувався доправлянням зерна з Лаціума та Кампанії. При цьому намагалися відвести напади з боки етрусків, вольсків та еквів, оскільки політично та військово Рим ще був послаблений. Водночас з іншими консулярними трибунами намагався протидіяти народним трибунам, що домагалися допуску плебеїв до вищих посад. Зрештою Пінарій, Постумій та Фурій не змогли завадити прийняттю закону, що знищував корупційну складову й надавав можливість плебеям обіймати посаду військового трибуна з консульською владою. Тоді у сенаті було проведено рішення щодо обрання консулів на наступний рік. Подальша доля невідома.

Джерела
 Тит Лівій, Ab Urbe condita, IV, 2, 25.
 Broughton, T. R. S. (1951). The Magistrates of the Roman Republic: 509 B.C. — 100 B.C. (en inglés). Scholars Press.
 Forsythe, G. (2005). A Critical History of Early Rome. From Prehistory to the First Punic War (en inglés). University of California Press.

Пінарії


text:
The Presbyterian and Methodist Schools Association (PMSA) is an independent joint not for profit organisation of the Uniting Church in Australia and Presbyterian Church of Queensland. The PMSA owns and operates four independent schools: Brisbane Boys' College, Somerville House, Clayfield College and Sunshine Coast Grammar School. All the schools owned and managed by the Association are located in Queensland.

Despite the name of the PMSA, the 1977 merger of approximately two-thirds of the Presbyterian Church, the entire Methodist Church of Australasia, and almost all of the churches of the Congregational Union of Australia formed the Uniting Church of Australia. All PMSA schools are guided by and practise ecumenical Christian values - relationships, care, ethics, personal development, excellence and celebration.

See also

Education in Australia
Education in the Uniting Church in Australia

External links
PMSA Website

Uniting Church schools in Australia

Non-profit organisations based in Australia


text:
«La mia storia tra le dita» es una canción de 1994 del cantautor milanés Gianluca Grignani.

Presentada en versión reducida en el Sanremo Giovani 1994, sirvió para clasificar a Grignani para la edición de ese año del Festival di Sanremo.

La canción está incluida en su disco debut Destinazione Paradiso de 1995.

Gianluca Grignani grabó además una versión en español titulada Mi historia entre tus dedos. Esta canción está en el disco Destino Paraiso (1995), versión en español de Destinazione Paradiso.

Versiones
En 1996 José Augusto registró una versión con el título "A Minha História", la versión en portugués de "La mia storia tra le dita".
En 1999 el cantante dominicano Mickey Taveras grabó una versión en versión salsa romántica titulada "Mi historia entre tus dedos" incluida en el álbum "Más Romántico". También el mismo año el dúo "Las Chamorro" hizo su propia versión del tema.
En 2001, la cantante brasileña Ana Carolina realizó una versión titulada Quem de Nós Dois.
En 2004, el cantante español Sergio Dalma grabó una versión de Mi historia entre tus dedos, al mismo tiempo que lanzó una versión en Catalán de la misma canción con el título de "Plorant Les Hores"
En 2009 Ornella Vanoni realizó una versión de "La mia storia tra le dita". (Versión en Italiano de "Mi Historia Entre tus Dedos". En 2011, el cantante argentino (nacionalizado mexicano) Noel Schajris hizo su versión de dicho tema para su tercer álbum "Grandes canciones". En 2015 la cantante flamenca Licia Fox realizó una versión de "La mia storia tra le dita". La agrupación Los 4 estreno en 2017 una versión en salsa.

También tiene la versión de cumbia de Mario Luis.
Armando Manzanero hizo también su versión en 2014.

La chilena Andrea Labarca grabó una canción de respuesta, conservando la música, titulada "Mi Historia Entre Tus Dedos".

Enlaces externos

Sencillos de 1994
Canciones en italiano


text:
Вале́рий Миха́йлович Шерстяно́й (; р. 3 сентября 1950) — русский и немецкий филолог, поэт, издатель, художник. Автор «фонетических» («звучарных») стихов и исследований по русскому поэтическому авангарду.

Биография
Валерий Шерстяной родился 3 сентября 1950 года в советском концлагере в Казахстане. Мать — репрессированная литовка.

Окончил романо-германское отделение филологического факультета Кубанского государственного университета.

В 1979 году эмигрировал в Германию. В 1990-х годах организовал в Берлине несколько международных фонопоэтических фестивалей «БОБЭОБИ».

В 1998 году опубликовал в Вене книгу своих переводов на немецкий язык Таngo mit Kuhen. Anthologie der russischen Lautpoesie des 20.Jahrhunderts («Танго с коровами. Антология русской саундпоэзии 20 века»).

Издатель коллекционных (тиражом около 20 экземпляров) рукописных книг по образцу русских футуристических книг, компакт-дисков и видеофильмов с записями «фонетической» («звучарной») поэзии.

Стихи Шерстяного включены в антологию «Року укор» (Москва, 2003).

Библиография
 Valeri Scherstjanoi "Zaoum – Schriften" experimentelle texte hrsg. von k. riha und s.j. schmidt siegen Gesamthochschule Siegen (1985)
 Alexander Tufanow "ZU SA-UM Phonische Musik und Funktionen der Konsonantenphoneme" Aus dem Russischen von Valeri Scherstjanoi Gertraud Scholz Verlag Obermichelbach (1989) ISBN 3-925599-10-X.
 VALERIJ ŠERSŤANOJ "vizuálni texty" Galerie Stará radnice Dům uměni města Brna Vorwort von Jiři Valoch (1990) ISBN 80-7009-021-9.
 Valeri Scherstjanoi "das russische abc - scribentisch" gertraud scholz verlag obermichelbach (1990) ISBN 3-925599-17-7.
 Valeri Scherstjanoi "laute zeichnen bilder hören" gertraud scholz verlag obermichelbach (1991) ISBN 3-925599-25-8.
 Valeri Scherstjanoi "ars scribendi" kap + galerie art-contact Karlsruhe (1992)
 Valeri Scherstjanoi (Hrsg.) "Tango mit Kühen" Anthologie der russischen Lautpoesie zu Beginn des 20. Jahrhunderts edition selena Wien (1998) ISBN 3-85266-081-5.
 Valeri Scherstjanoi "lauter scherben. texte zeichnungen chronik" Books on Demand Norderstedt (2008) ISBN 978-3-8370-5750-8.
 Alexej Krutschonych "Phonetik des Theaters" [Taschenbuch] herausgegeben, mit einem Nachwort und aus dem Russischen übersetzt von Valeri Scherstjanoi Verlag Reinecke & Voß Leipzig (2011) ISBN 978-3-9813470-5-0.
 Valeri Scherstjanoi "Mein Futurismus" [Taschenbuch] mit einem Nachwort von Michael Lentz Verlag Matthes & Seitz Berlin (2011) ISBN 978-3-88221-618-9.
 Valeri Scherstjanoi "Partitions scribentiques" anthologie 26 p., avec une illustration par Jonathan Bragdon hochroth Paris (2013) ISBN 978-2-9543903-3-8.

Примечания

Литература

Ссылки

Выпускники Кубанского государственного университета
Литературоведы СССР
Литературоведы Германии
Поэты СССР
Поэты Германии
Исследователи русского авангарда
Иммигрировавшие в Германию из СССР
Издатели Германии
Лауреаты Международной отметины имени отца русского футуризма Давида Бурлюка


text:
La Tour-Blanche (La Tor Blancha em occitano) foi uma comuna francesa na região administrativa da Nova Aquitânia, no departamento Dordonha. Estendia-se por uma área de 8,13 km².

Em 1 de janeiro de 2017, passou a formar parte da nova comuna de La Tour-Blanche-Cercles.

Antigas comunas de Dordonha


text:
«Ра́дио Рело́х» (, букв. «Ра́дио Часы́») — кубинская новостная радиостанция. Начала вещание 1 июля 1947 года с крыши здания в Гаване, в котором раньше располагались офисы радиостанции «Circuito CMQ».

Радиостанция «Радио Релох» по своему уникальна: её отличительными признаками являются постоянное тиканье секундных стрелок, объявление диктором времени каждую минуту и при этом постоянном фоне секундных стрелок круглосуточное, 24 часа в сутки, зачитывание новостей в прямом эфире.

Была одной из первых круглосуточных радиостанций в Латинской Америке.

Это общегосударственная радиостанция, входящая в Систему кубинского радио, которой управляет государственное учреждение Кубинский институт радио и телевидения.

Программы
Радиостанция не передаёт ни музыки, никаких записей в эфире тоже нет. Всё, что вы слышите, когда настраиваетесь на неё, это тиканье (пикание) часов и на его фоне голос диктора. Время на радиостанции стандартное кубинское, от Национальной кубинской обсерватории.

Примечания

Ссылки

 Radio Reloj — EcuRed
 Circuito CMQ — EcuRed

Радиовещание на Кубе


text:
TSP TALK is an online web communications website and forum established for federal employees and military personnel. It was originally created in 2004 by former federal employee and computer specialist Tom Crowley.

Though the board includes topics on various areas, the principal topic of the board is discussion surrounding investment strategies of various Thrift Savings Plan (TSP) retirement funds, specifically oriented toward individuals who preferred to change strategies depending on overall market conditions. The purpose was to help educate shareholders about investment planning and self-help.

Some investment styles and subjects were highlighted in fedsmith.com, another publication aimed at federal employees. The article comments included references to several competing websites, of which TSP TALK was the most often cited by readers.  TSP TALK was identified in a trade publication for federal executives in November 2006 as one of several sites providing collaboration and discussions relating to federal employee investments. At the time, federal employees shared discussions of investment strategies, allocation theories, and held competitions on a member invented tracking listing showing daily returns. TSPTALK.COM first appeared in major government employee press article in a November 2006 article published in GOVEXEC.COM. Several other federal employee newspaper and publication articles followed.

Controversy and regulation
Shortly after the 2006 article highlighted the activities of participants, the number of participants grew, and the Federal Retirement Thrift Investment Board (FRTIB), the TSP's oversight agency, began efforts to terminate the activities of the members. People were learning different investment styles and strategies, and shifting from a "buy and hold" mentality, to one of several different philosophies. These included swing trades, where a person would move part or all of their funds into a sector fund, and/or single-fund investing, where members invested solely in one fund for short periods of time, before reverting to the safety of the "G" fund, or government treasury funds.  Web tracking showed an average of roughly 9 thousand unique visitors a day.

TSP TALK members became known as TSP TALKERS, and posted a wide range of information, including investment chart theory, reading charts, detecting trading signals, and occasionally political commentary.

The website became controversial in mid-2007 and early 2008, when the FRTIB (Federal Retirement Thrift Investment Board) cited frequent reallocation of savings by members of the group, and issued a ban on trades of more than two moves per month. The stated intention was to reduce costs for the funds. The board proposed new regulations to counter employees controlling their own investment funds.  The changes were published as a notice of federal rule making published in the Federal Register on January 16, 2008, and were proposed to be effective March 31, 2008.  TSP TALK members responded by creating a petition and submitted more than 4,000 signatures opposing the move.  However, despite shareholder opposition, and as a result, changed federal regulations restricting moves between funds to two per month between all funds, and further moves to the G Fund only.  As a result of the ban, trading costs actually increased, rather than decreased.  For 2009, costs increased 32%.

References

External links
 TSPtalk.com
 FedSmith.com
 TSP finalizes rules on fund transfer restrictions
 Where to turn when the TSP tanks
 TSP Talk on OhMyGov!
 TSP Talk Blogs on GovLoop.com

Investment in the United States
Retirement in the United States
Civil service in the United States
Federal Retirement Thrift Investment Board
2004 establishments in the United States


text:
Lynley Hannen, född den 27 augusti 1964 i Dunedin i Nya Zeeland, är en nyzeeländsk roddare.

Hon tog OS-brons i tvåa utan styrman i samband med de olympiska roddtävlingarna 1988 i Seoul.

Referenser

Källor

Externa länkar
Sports-reference.com

Nyzeeländska roddare
Nyzeeländska olympiska bronsmedaljörer
Olympiska bronsmedaljörer 1988
Tävlande vid olympiska sommarspelen 1988 från Nya Zeeland
Tävlande i rodd vid olympiska sommarspelen 1988
Personer från Dunedin
Födda 1964
Levande personer
Kvinnor


text:
Kim Newcombe (Nelson, 2 januari 1944 - Northampton, 14 augustus 1973) was een motorcoureur uit Nieuw-Zeeland.

Hoewel hij in Nelson geboren was, groeide Kim Newcombe op in Auckland, tot hij naar Australië verhuisde. Aanvankelijk woonde hij daar in Brisbane, vanaf 1963 in Melbourne.

In Nieuw-Zeeland had hij al deelgenomen aan motorcross- en grasbaanraces en in Australië reed hij shorttrackwedstrijden. In 1968 vertrok hij naar Europa.

In 1969 kwam hij in contact met Dieter König, die de König racemotoren voor speedboten maakte. Newcombe ging voor König werken en samen met coureur John Dodds ontwikkelde hij een motorfiets met een 500 cc tweetakt-boxermotor met roterende inlaten die kon worden ingezet in de 500 cc wegraceklasse. De motor werd ook gebruikt in de zijspanklasse. Bovendien werd een 680 cc-versie gemaakt voor de 750 cc zijspanklasse en de 750 cc Prijs van de FIM. Newcombe was zelf verantwoordelijk voor het frame, dat zeer stabiel en laag gebouwd was en waardoor de motorfiets erg handelbaar was.

In 1970 startte Dodds sporadisch al met de König racer, maar in het wereldkampioenschap wegrace gaf hij meestal de voorkeur aan zijn Linto. In 1971 werd bijna het hele seizoen door Dodds en Newcombe gebruikt om de racers verder te ontwikkelen. Dodds concentreerde zich op de 250 cc klasse met een Yamaha en gebruikte de König alleen in de GP van Duitsland, waar hij tiende werd.

Kim Newcombe kreeg pas in 1972 een internationaal startbewijs. In dat jaar reed Dodds alleen in de 250- en de 350cc-klasse met Yamaha's, maar Newcombe gebruikte de König nu zelf in de 500 cc klasse. De MV Agusta's van Giacomo Agostini en Alberto Pagani waren in die tijd nog onverslaanbaar, en bovendien waren ook de licht opgeboorde 354 cc Yamaha's erg snel en wendbaar. Toch werd Newcombe al in de openingsrace in Duitsland derde. In Frankrijk werd hij tiende en in Assen twaalfde, maar in de GP van de DDR werd hij opnieuw derde, nadat hij vier ronden lang aan de leiding gereden had. Na een vijfde plaats in Zweden eindigde hij als tiende in het wereldkampioenschap. Er waren intussen meer geïnteresseerden voor de König motor: Paul Eickelberg en Ernst Hiller gebruikten een König in de 500 cc klasse en in de zijspanklasse reden de gebroeders Gerry en Nick Boret en Rolf Steinhausen/Werner Kapp ermee. De gebroeders Boret werden er zelfs derde mee in de Sidecar TT op het eiland Man.

In 1973 verschenen Jarno Saarinen en Hideo Kanaya aan de start met de nieuwe viercilinder Yamaha TZ 500. Die machine bleek te sterk voor de concurrentie, en bovendien kende het team van MV Agusta veel technische problemen. In de Grand Prix van Frankrijk werd Newcombe vijfde, maar in Oostenrijk vielen beide MV Agusta's van Agostini en Phil Read uit en Kim Newcombe werd derde, weliswaar met een ronde achterstand op Saarinen en Kanaya. In Duitsland viel hij uit. Toen gebeurde het zware ongeluk in de 250 cc race van Monza, waarbij Saarinen en Renzo Pasolini het leven verloren. Dat had grote gevolgen. Niet alleen trok Yamaha haar 500 cc-racers terug uit het wereldkampioenschap, men ging nu eindelijk meer aandacht besteden aan de veiligheid van de circuits. Terwijl tot dat moment de bezwaren van de coureurs door organisatoren vaak gewoon weggewuifd werden, werd nu op veel circuits alleen gestart als de coureurs hun fiat hadden gegeven. Dat de Isle of Man TT geboycot werd was al in 1972 besloten, maar bij de volgende Grand Prix in Joegoslavië werd het circuit gekeurd door Giacomo Agostini, John Dodds, Chas Mortimer en Kim Newcombe. Zij keurden de baan goed, maar toch verbood Arturo Magni, de teamchef van MV Agusta, zijn rijders te starten. Zonder de MV's en de 500 cc Yamaha's trainde én startte Kim Newcombe als snelste. Hij reed zelfs een eenzame race, want niemand kon hem volgen en hij won zijn eerste Grand Prix. Hij nam hiermee de leiding in het wereldkampioenschap. In Assen werd hij achter Phil Read tweede, genoeg om leider in het WK te blijven. In de GP van België kreeg Newcombe technische problemen, maar hij wist toch nog als vierde te finishen. Ook in Tsjecho-Slowakije reed hij een goede race, maar in de laatste ronde viel hij terwijl hij op de derde plaats lag. In Zweden werd hij derde achter de beide MV Agusta's en in Finland werd hij vierde. Phil Read had nu zijn wereldtitel veiliggesteld, maar Kim Newcombe stond comfortabel op de tweede plaats. Tot aan de GP van Spanje zaten zeven weken, en Kim Newcombe vulde die periode om aan zo veel mogelijk internationale races deel te nemen en in Berlijn bij de König-fabriek aan de motoren te werken.

Overlijden
Tijdens de training van de John Player International race op Silverstone liep Kim Newcombe zijn rondje over het circuit. Daarbij vroeg hij aan de baancommissarissen om bij Stowe Corner meer strobalen te plaatsen. Dit verzoek werd afgewezen. Tijdens de 750 cc Prijs van de FIM-race gleed Kim Newcombe met de 680 cc König juist in deze bocht van de baan en hij botste tegen een betonnen muur. Hij liep ernstige hoofdverwondingen op en overleed enkele dagen later in het ziekenhuis van Northampton. Hij werd postuum tweede in het wereldkampioenschap 500 cc.

Hij liet zijn echtgenote Janeen en zijn zoon Mark, die op dat moment vier jaar oud was, achter. Zijn verhaal vormde de basis voor de prijswinnende documentaire Love, Speed and Loss van Justin Pemberton uit 2006.

Wereldkampioenschap wegrace resultaten
(Races in vet zijn pole-positions; races in cursief geven de snelste ronde aan)

Newcombe, Kim


text:
Kristina "Krissi" Börner (* 8. November 1990 in Georgsmarienhütte als Kristina Gessat) ist eine ehemalige deutsche Fußballspielerin.

Karriere
Die Tochter des Fußballtrainers Jürgen Gessat startete ihre Karriere 1996 im Alter von sechs Jahren beim TSG Dissen. Nachdem sie alle Mannschaften bis zur D-Jugend in Dissen durchlaufen hatte, wechselte sie 2002 zum SV Bad Laer. In Bad Laer spielte sie im Alter von 13 Jahren in der Saison 2003/04 in der Regionalliga. Es folgten zwei Jahre im Regionalliga-Team des SV Bad Laer, bevor sie im Sommer 2005 in die B-Jugend des FC Gütersloh 2000 wechselte.

In der Saison 2011/12 erreichte Gessat mit Gütersloh den 2. Platz in der 2. Bundesliga Nord. Da die 2. Mannschaft des 1. FFC Turbine Potsdam nicht aufsteigen konnte, qualifizierte Gütersloh sich damit für die Frauen-Bundesliga. Am 9. September 2012 absolvierte sie ihr erstes Bundesligaspiel in der Tönnies-Arena. Am 31. Januar 2013 löste sie ihren Vertrag beim FSV Gütersloh 2009 auf und beendete für ihr Studium ihre aktive Karriere.

International
Bei der U-20-Weltmeisterschaft 2010 wurde Kristina Gessat mit der deutschen Mannschaft Weltmeisterin. Hierbei stand sie bei allen Spielen, vom ersten Gruppenspiel bis zum Endspiel, in der Startformation und wurde auch nie ausgewechselt.

Privates
Aus Anlass der in Deutschland stattfindenden Fußball-Weltmeisterschaft der Frauen 2011 griff das deutsche Playboy-Magazin das Thema auf und lichtete neben Börner auch die Spielerinnen Annika Doppler, Julia Simic, Ivana Rudelić und Selina Wagner in der Juli-Ausgabe ab.

Seit 2011 studiert sie Kommunikationsdesign an der Fachhochschule Bielefeld. Ihr Lebensgefährte ist seit Herbst 2012 der deutsche Fußballprofi Julian Börner, der bei Hannover 96 unter Vertrag steht. Die beiden heirateten im Dezember 2013. 2017 wurde das Paar Eltern einer Tochter.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspielerin (FSV Gütersloh 2009)
Playboy-Model
Deutscher
Geboren 1990
Frau


text:
Локальная лемма Ловаса — лемма теории вероятностей. Если некоторое количество событий не зависит друг от друга и вероятность каждого меньше 1, то вероятность того, что ни одно из событий не произойдет, положительна. Локальная лемма Ловаса позволяет ослабить условие независимости: пока события «не сильно зависимы» друг от друга и не слишком вероятны по отдельности, вероятность того, что ни одно из них не произойдет, положительна. Этот результат чаще всего используется в вероятностном методе, в частности для доказательства существования.

Существует несколько версий леммы. Симметричная версия, приведённая ниже, является самой простой и наиболее часто используемой. Более слабая версия была доказана в 1975 году Ласло Ловасом и Палом Эрдёшом в статье «Проблемы и результаты по 3-хроматическим гиперграфам и некоторые смежные вопросы». Другие версии см. .

В 2020 году  и  получили премию Гёделя за алгоритмическую версию локальной леммы Ловаса.

Симметричная версия леммы
Пусть A1, A2,..., Ak – последовательность событий. Каждое событие происходит с вероятностью не более p и зависит не более чем от d других событий.
Лемма 1 (Ловас, Эрдёш 1973; опубликовано в 1975).

Пусть .

Тогда вероятность того, что ни одно из событий не произойдет, положительна.

Лемма 2 (Ловас 1977; опубликовано ).

Пусть

где e = 2.718... является основанием натуральных логарифмов.

Тогда вероятность того, что ни одно из событий не произойдет, положительна.
Именно лемму 2 обычно называют «Локальной леммой Ловаса».

Лемма 3 (Ширер, 1985).

Пусть

Тогда вероятность того, что ни одно из событий не произойдет, положительна.

Условия, накладываемые леммой 3 оптимальны, а значит условие

тоже достаточно.

Асимметричная версия леммы
Формулировка асимметричной версии, учитывающей события с различными оценками вероятности:

Лемма (асимметричная версия).

Пусть  – конечное множество событий в вероятностном пространстве Ω. Для любого  пусть  определяет смежные с  вершины в графе зависимостей (в графе зависимостей вершина  не смежна с событиями, которые с ней взаимно независимы). Если существует отображение  такое, что

то вероятность того, что ни одно из событий  не произойдет, положительна и справедливо неравенство

Симметричная версия немедленно вытекает из асимметричной версии. Для этого достаточно положить

 .

Тогда выполняется достаточное условие

 ,

поскольку

Конструктивное против неконструктивного
Как и многие утверждения о вероятностях, эта лемма неконструктивна и не содержит метода явного определения вероятностного пространства, в котором ни одно из событий не происходит. Однако известны алгоритмические версии локальной леммы с более сильными условиями (Beck 1991; Czumaj and Scheideler 2000). В 2009 году  и  сформулировали конструктивную версию локальной леммы, не требующую более сильных условий. Они также предложили распределённую версию алгоритма. В 2016 году Кай-Мин Чунг, Сет Петти, Шин-Ха Су предложили ещё два более эффективных распределённых алгоритма в статье "Распределённые алгоритмы для локальной леммы Ловаса и раскраска графов".

Неконструктивное доказательство
Докажем асимметричную версию леммы, из которой можно получить симметричную версию.

Индукцией по мощности  докажем, что для всех   и для всех  :  выполняется неравенство .

База индукции. Для   утверждение верно, так как неравенство  выполняется по условию леммы.

Шаг индукции. Необходимо показать, что неравенство выполняется для любого  , если оно выполняется для всех   : .

Положим . Применим теорему Байеса и получим

Оценим отдельно числитель и знаменатель. Пусть . Так как  не зависит от событий из ,

Разложим знаменатель с помощью теоремы Байеса, а затем воспользуемся предположением индукции. Мы можем применить предположение индукции,  поскольку каждое событие зависит от подмножества множества   и каждое из этих подмножеств имеет мощность меньшую, чем . Получим

Из  и  получим

,

так как значение  всегда принадлежит . Мы доказали, что  .

Запишем искомую вероятность, многократно использовав определение условной вероятности. Получим

что и требовалось доказать.

Пример
Предположим, что 11n точек расположены на окружности и окрашены в n различных цветов таким образом, что каждый цвет окрашивает ровно 11 точек. В любой такой раскраске должен быть набор из n точек, содержащий одну точку каждого цвета, но не содержащий пары соседних точек.

Чтобы убедиться в этом, представьте, что вы выбираете точку каждого цвета случайным образом. Причем все точки выбираются равновероятно, то есть с вероятностью 1/11. Есть 11n  различных событий, которых мы хотим избежать, они соответствуют 11n парам соседних точек на окружности. Для каждой пары вероятность выбрать обе точки в этой паре составляет не более, чем 1/121 (ровно 1/121, если две точки имеют разные цвета, иначе 0), поэтому положим p = 1/121.

Будет ли выбрана конкретная пара точек (a, b), зависит только от выбора точек цвета a и цвета b и не зависит от выбора любого другого набора точек в других n - 2 цветах. Это означает, что событие "a и b оба выбраны" зависит только от тех пар соседних точек, которые разделяют цвет либо с a, либо с b.

На окружности 11 точек, имеющих общий с a цвет (включая саму точку a), каждая из которых состоит в двух парах. Это означает, что есть 21 пара, кроме (a, b), которые включают в себя тот же цвет, что и a, и то же самое верно для b. В худшем случае эти два множества не пересекаются, поэтому мы можем взять d = 42 в условии леммы. Получаем

По локальной лемме существует положительная вероятность того, что ни одно из нежелательных событий не произойдет, то есть того, что наше множество не содержит пары соседних точек. Это означает, что множество, удовлетворяющее нашим условиям, должно существовать.

Примечания

Ссылки

Теоремы теории вероятностей и математической статистики
Комбинаторика
Леммы


text:
"Destruction" is a song by American indie rock band Joywave. It was released as a single from their debut studio album, How Do You Feel Now?, on March 30, 2015. A music video for the song was released on January 13, 2016 through YouTube. "Destruction" peaked at number 18 on the Billboard Alternative Songs chart and was featured on the soundtrack for the video games Madden NFL 16 and the 2015 Need for Speed reboot.  An abridged version, consisting of just the first verse, chorus and outro, was used for the launch trailer for Fortnite Battle Royale.

Music video
The official music video for "Destruction" was released on the band's YouTube channel on January 13, 2016. It was directed by Philip Andelman and produced by Aviv Russ and Joywave. The video follows the band as they hold auditions for a new member, eventually finding an MP3 player as the right choice. They enter recording sessions together and set off on a tour as well, until the MP3 player goes solo, eventually leaving Joywave out of the limelight. Nina Corcoran of Nerdist complimented the video, calling it "clever both in its conception and creation."

Track listing

Charts

References

2015 singles
2015 songs
Hollywood Records singles
Music videos directed by Philip Andelman


text:
Beck Bennett (Wilmette, Illinois, 1 de octubre de 1984) es un actor, comediante y escritor estadounidense reconocido por su asociación con el popular programa de televisión Saturday Night Live, uniéndose al elenco del mismo en su temporada 39 en 2013. Antes de participar en SNL, Bennett logró popularidad en su país por su participación en la campaña publicitaria "It's Not Complicated" de AT&T. Cuenta con un programa en YouTube titulado Theatre of Life.

En 2012 debutó en el cine interpretando el papel de Todd en la película Kill Me Now. Otras de sus apariciones notables en cine incluyen las películas Zoolander 2, Sing y The Late Bloomer (2016), Brigsby Bear	(2017) y The Angry Birds Movie 2 (2019).

Vida personal
En mayo de 2016 público en Instagram una foto con su novia Jessy Hodges, con la que celebraban cinco años juntos. La pareja se casó el 25 de agosto de 2018. El 11 de marzo de 2022 se hizo público el nacimiento de su primer hijo.

Ha sido amigo de su compañero de reparto de SNL, Kyle Mooney, desde que ambos estudiaban en la Universidad del Sur de California.

Filmografía

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Guionistas de Estados Unidos
Humoristas de Estados Unidos


text:
José Nozolini Barbosa (São Filipe, ilha do Fogo, 13 de junho de 1869 — Lisboa, 4 de setembro de 1923), frequentemente referido apenas por José Barbosa, foi um jornalista, escritor e político português de origem cabo-verdiana, figura influente no período da Primeira República Portuguesa. Membro do Partido Unionista, entre outras funções foi deputado e por duas vezes Ministro das Colónias.

Biografia
Influente jornalista republicano nos tempos finais da Monarquia Constitucional Portuguesa, após a implantação da República Portuguesa foi cortejado pelos grandes partidos mas preferiu ingressar num pequeno partido, o Partido Unionista. Foram-lhe oferecidas várias pastas ministeriais e posições vantajosas no Ultramar, como sejam a de Alto Comissário de Angola ou de Moçambique e embaixadas no estrangeiro mas recusou. Durante a Primeira Guerra Mundial foi encarregado pelo governo português para conduzir negociações secretas com os governos aliados (França e Estados Unidos) sobre assuntos ligados com a marcha da guerra.

No entanto, aceitou ser Ministro das Colónias no Governo dos Cinco Minutos, presidido por Francisco Fernandes Costa, que não chegou a tomar posse, e novamente no 23.º governo da República, presidido por Domingos Pereira, em funções de 21 de janeiro de 1920 a 8 de março de 1920.

A partir de Junho de 1916 foi director do jornal lisboeta A Lucta substituindo Brito Camacho que deixara o lugar em virtude da mobilização para a França aquando da Primeira Guerra Mundial.

Era presidente do Conselho Superior de Finanças quando faleceu em 1923.

Ligações externas
José Barbosa

Políticos de Portugal


text:
Claorhynchus ("zlomený zobák", podle nalomených kostí v nasální části lebky) je pochybný rod pravděpodobně ceratopsidního dinosaura, žijícího na konci křídového období na území západu Severní Ameriky.

Historie
Fosilie formálně popsal americký paleontolog Edward Drinker Cope v roce 1892. Holotyp nese katalogové označení AMNH 3978 a byl objeven v sedimentech souvrství Laramie na území Colorada. Dosud není jisté, o jakého dinosaura se jednalo, velmi pravděpodobně šlo ale o vývojově vyspělého ceratopsidního dinosaura (patrně rod Triceratops) nebo o kachnozobého (hadrosauridního) dinosaura.

Reference

Literatura
 Hatcher, J. B., Marsh, O. C., and Lull, R. S. (1907). The Ceratopsia. Government Printing Office: Washington, D. C., 300 pp.
 Glut, D. F. (1997). "Claorhynchus". Dinosaurs: The Encyclopedia. McFarland & Company. p. 299. .

Externí odkazy
 Profil na databázi Fossilworks
 Informace na webu A-Dinosaur-a-Day

Ptakopánví dinosauři
Rohatí dinosauři
Dinosauři žijící v křídě
Dinosauři ze Severní Ameriky


text:
Marcel Kimemba Mbayo (24 april 1978) is een Congolese voetballer (middenvelder) die in zijn carrière onder andere voor Lokeren (2x), Gençlerbirliği SK en Malatyaspor speelde. In 2011 maakte hij van Lokeren de overstap naar AFC Tubize. In juni 2012 legde tweedeklasser SK Sint-Niklaas Mbayo vast. In 2016 maakte Marcel de overstap naar de Lokerse club SK Lokeren Doorslaar om hier zijn voetbalcarrière misschien af te sluiten. Hierbij speelt ook zijn ex-ploeggenoot van Lokeren, namelijk Saïdou Panandétiguiri.

Mbayo speelde meermaals voor de nationale ploeg van Congo-Kinshasa.

Zijn zoon Dylan Mbayo is ook profvoetballer.

Statistieken

Mbayo,Marcel


text:
Schrattenbachův palác - barokowy pałac w Brnie, w Czechach, przy ulicy Kobližná 4. Obecnie służy jako siedziba główna Biblioteki Jiřího Mahena. Na miejscu obecnego gmachu stały początkowo dwa domy, które w roku 1703 odkupiła Marie Elisabeth hrabina Breunerová, a w ich miejscu wystawiła pałac według projektu wiedeńskiego architekta Alexandra Christiana Oedtla. W roku 1725 pałac przeszedł w posiadanie ołomunieckiego kardynała Wolfganga Hannibala hrabiego von Schrattenbach. Na jego polecenie obiekt przebudowano  w latach 1735–1738 i dodano drugie piętro. Na przełomie 1767 i 1768 roku mieszkał tu Wolfgang Amadeus Mozart, a na pamiątkę jego pobytu na fasadzie umieszczono tablicę.

Linki zewnętrzne

 Historie Schrattenbachova paláce, kjm.cz

Brno
Pałace w Czechach
Zabytki Czech


text:
The Magic Kingdom Resort Area includes five resorts located along the shores of the Seven Seas Lagoon and Bay Lake, near the Magic Kingdom at the Walt Disney World Resort. The area began with the opening of Disney's Contemporary Resort, Disney's Polynesian Resort and Disney's Fort Wilderness Resort & Campground. The Walt Disney World Monorail System connects Disney's Contemporary Resort, Disney's Polynesian Village Resort and Disney's Grand Floridian Resort & Spa to the Transportation and Ticket Center and the Magic Kingdom.

Resorts
Disney's Contemporary Resort
Disney's Polynesian Village Resort
Disney's Grand Floridian Resort & Spa
Disney's Wilderness Lodge
Disney's Fort Wilderness Resort & Campground
Shades of Green (Not open to the general public) not owned or operated by the Walt Disney Company
Reflections - A Disney Lakeside Lodge (postponed indefinitely)

Vacation Club Villas
Bay Lake Tower at Disney's Contemporary Resort
Disney's Polynesian Villas & Bungalows
The Villas at Disney's Grand Floridian Resort & Spa
 Boulder Ridge Villas at Disney's Wilderness Lodge
 Copper Creek Villas & Cabins at Disney's Wilderness Lodge
 The Villas at Reflections

Cancelled resorts
Disney's Asian Resort
Disney's Mediterranean Resort
Disney's Persian Resort
Disney's Venetian Resort
Fort Wilderness Junction

See also
Animal Kingdom Resort Area
Disney Springs Resort Area
Epcot Resort Area
ESPN Wide World of Sports Resort Area

References

External links

Disney's Official Resorts Web Page

Hotels in Walt Disney World Resort


text:
Прису́тствені місця, або прису́тствія — загальна назва державних адміністративних органів у Російській імперії, у тому числі колегіального характеру, для центрального, губернського або повітового управління. Запроваджувалися російським царем Петром I на основі запозиченого зі Швеції вчення камералізму із принципами спеціалізації, регламентації обов'язків чиновників, визначеними днями тижня та годинами перебування в канцеляріях, уніфікованими штатами й жалуванням, законодавчо впроваджуваними формами діловодства, типами та видами документів, а також ступенем підпорядкованості їх один одному й контролю за їхньою діяльністю. За недотримання режиму роботи в присутствених місцях чиновників і службовців штрафували, звільняли зі служби тощо.

В українських губерніях присутствені місця запроваджувалися російською імператрицею Катериною II на основі законодавчого акта «Учреждения для управления губерний Российской империи» 1775. Унаслідок придушення польського повстання 1830—1831 у 1830 в західних губерніях повністю ліквідовувалися регіональні назви присутствених місць і запроваджувалися загальноросійські: департаменти головних судів отримали назву карних палат, гродські суди ліквідовувалися, а їхні функції переходили до повітових земських судів із новою назвою — «повітові» (уездные). Того ж року назви присутствених місць у губерніях Лівобережної України також були уніфіковані відповідно до «Учреждений …». Крім того, запроваджувалися нові присутствені місця, зокрема совісні та сирітські суди, а в західних губерніях — міські думи. 1837 канцелярська служба в міських присутствених місцях: магістратах, ратушах, та секретарів у міських думах набула значення державної.

Соціальні реформи, проведені 1860—79, сприяли появі самоврядних органів влади, діяльність яких контролювалася й спрямовувалася державними установами, які у своїй назві використовували слово «присутствіє», зокрема: губернське в селянських справах присутствіє, губернське в земських і міських справах присутствіє, присутствіє у справах страхування робітників та ін. Для економії коштів і зручності населення основні державні установи розміщувалися в одній адміністративній будівлі в губернському та повітовому місті, яка отримувала назву «присутствені місця». Їх будівництво здійснювалося за типовими проектами і фасадами, схваленими російським імператором Олександром I 1823. Якщо губернські чи повітові в'язниці не були заповнені злочинцями, то присутствені місця розташовувалися в їхніх приміщеннях.

1845 були схвалені верховною владою нові типові проекти губернських 3-поверхових та повітових 2-поверхових присутствених місць, а також окремо — плани будівель друкарень, етапних приміщень і приміщень для ночівлі. Для будівництва присутствених місць держава виділяла кошти, а також запроваджувала їх збір із місцевого населення, зокрема практикувала такий у Подільській, Волинській і Київській губерніях. 1845 його сплачували в Подільській губернії купці — 0,25 % їхніх капіталів, ін. платники податків, за винятком державних селян, — 3,5 копійки сріблом упродовж 5-ти років; у Волинській губернії розмір збору було збільшено для платників податку до 4 копійок сріблом, термін сплати тривав 14 років. Для населення Київської губернії встановлювалася така ж схема сплати коштів на облаштування присутствених місць, із тією різницею, що збір становив 5 копійок сріблом, зі строком 8 років.

Примітки

Джерела та література
 Шандра В. С. Присутствені місця //

Посилання
 Присутствіє //

Російська імперія
Діловодство
Канцелярії


text:
Wróblewski is one of the notable Polish noble families in the Kingdom of Poland.

History
The first known Wróblewski of Ślepowron coat of arms was Łukasz Wróblewski (born around 1620). He settled down in a village of Kołomyja in Pokucie together with his wife, Katarzyna (née Owadowska), during war with Cossacks. There is not much info available about him, except that he had at least one son. His name was Piotr, and he also had at least one son, who was named Sebastian.

Sebastian Wróblewski was the heir of the Wróblewski family. He married Katarzyna (née Rajtarowska) with whom he had three sons. They would later become founders of the three lines of the House of Wróblewski:
 Bazyli Wróblewski
 Józef Wróblewski
 Jan Wróblewski

Main lines

Vilnius line
The Vilnius line was founded by Bazyli Łukasz Wróblewski, oldest of three sons of Sebastian Wróblewski. Initially, Bazyli and his brothers lived in the area of Kołomyja in Pokucie, but with time Bazyli and his family decided to move to Vilnius. Some of the descendants of this line live until now in central and southern Poland, mainly in the vicinity of Kraków and Łódź.

Notable members of this line are:
 Walery Antoni Wróblewski, one of the leaders of the January Uprising and the Paris Commune,
 Tadeusz Wróblewski, lawyer and founder of the Wróblewski Library in Vilnius,
 Franciszek Wróblewski, Doctor of Medicine and Surgery
 Ludwik Wróblewski, Doctor of Medicine and Surgery
 Augustyn Wróblewski, biochemist,

Pokucie line
The line of Pokucie was founded by Józef Wróblewski, who was the brother of Bazyli, protoplast of the Vilnius line. Józef lived in the area of Kołomyja in Pokucie. The descendants of Józef Wróblewski were Walerian Wroblewski, a professor of high school, and his daughter, Wanda Wróblewska-Składzień, a lawyer, commander of WSK AK Tarnow, Lieutenant of AK.

Military line
The Military line was founded by descendants of Jan Wróblewski, brother of Józef and Bazyli. Notable members of this line are two brothers -  Stanisław Wróblewski, General of the Second Republic of Poland, and Jan Karol Wróblewski, also general of the Second Republic of Poland. Stanisław was born in 1868 in Skwyra and Jan Karol was born in 1871 in Radowce.

References