text:
Corme-Royal ist eine westfranzösische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand: ) im Département Charente-Maritime in der Region Nouvelle-Aquitaine. Die Gemeinde gehört zum Arrondissement Saintes und zum Kanton Thénac (bis 2015: Kanton Saujon). Die Einwohner werden Cormillons genannt.

Lage
Corme-Royal liegt in der alten Kulturlandschaft der Saintonge etwa 14 Kilometer westlich von Saintes. Umgeben wird Corme-Royal von den Nachbargemeinden Saint-Sulpice-d'Arnoult im Norden und Nordwesten, Soulignonne im Norden und Nordosten, Nieul-lès-Saintes im Osten, La Clisse im Osten und Südosten, Luchat im Südosten, Pisany im Süden, Saint-Romain-de-Benet im Südwesten sowie Balanzac im Westen.

Bevölkerungsentwicklung

Quellen: Cassini und INSEE

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Nazaire aus dem 12. Jahrhundert, im 15. Jahrhundert befestigt
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Corme-Royal

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Charente-Maritime. Flohic Editions, Band 2, Paris 2002, ISBN 2-84234-129-5, S. 1048–1049.

Weblinks

 Notice Communale - EHESS

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Weinbauort in Frankreich
Ersterwähnung 1040
Gemeindegründung 1793


text:
Papabile (, also , ;  ;  or "able to be pope") is an unofficial Italian term first coined by Vaticanologists and now used internationally in many languages to describe a Catholic man, in practice always a cardinal, who is thought a likely or possible candidate to be elected pope. In some cases the cardinals will choose a papabile candidate. Among the papabili cardinals who have been elected pope are Eugenio Pacelli (Pius XII), Giovanni Battista Montini (Paul VI), and Joseph Ratzinger (Benedict XVI). However, at times the College of Cardinals elects a man who was not considered papabile by most Vatican watchers. In recent years those who were elected pope though not considered papabile include John XXIII, John Paul I, John Paul II. There is a saying among Vaticanologists: "He who enters the conclave as pope, leaves it as a cardinal." This is a popular proverb in Italy as well, indicating one should never be too sure of oneself.

The list of papabili changes as cardinals age. For instance, Carlo Maria Martini was thought to be papabile until he retired from his see upon reaching 75 years of age.

The term papabile is at least as old as the 15th century, since it is found in the Catholicon Anglicum.

In Italian, the word papabile is also used in non-Church contexts referring to short list candidates, i.e. those who, among the available candidates, are most likely to get elected or appointed to a specific position.

Papabili elected pope
 Francesco Saverio Castiglioni (elected as Pius VIII in 1829)
 Gioachino Pecci (elected as Leo XIII in 1878)
 Giacomo della Chiesa (elected as Benedict XV in 1914)
 Eugenio Pacelli (elected as Pius XII in 1939)
 Giovanni Battista Montini (elected as Paul VI in 1963)
 Joseph Ratzinger (elected as Benedict XVI in 2005)
 Jorge Mario Bergoglio (elected as Francis in 2013)

Papabili not elected
Being seen as papabile, however, is no guarantee of election, and is sometimes seen as a handicap. (Although the following candidates were widely discussed as candidates publicly, the actual vote results described below are frequently based on rumours and sourced, if at all, from off-the-record reports of individual cardinals.)
 Giuseppe Siri was widely expected to be elected pope in the 1958 and 1963 conclaves and continued to be a prime contender in both 1978 conclaves.  On the first of these occasions, Angelo Roncalli, an utterly unexpected choice, was elected and became Pope John XXIII.
Giovanni Benelli was widely expected to be elected pope in both the August and October 1978 conclaves.  In fact he was defeated in both (narrowly the second time).  In August, a candidate few saw as papabile, Albino Luciani, was elected and became Pope John Paul I–with the support of Benelli himself.  In October, another such candidate, Karol Wojtyła, was elected as John Paul II.
 Rafael Merry del Val was a widely considered candidate during the conclaves of 1914 and 1922 which eventually elected Benedict XV and Pius XI respectively, although he never garnered enough votes to be in serious contention.
 Bartolomeo Pacca – experienced diplomat under Pius VII, he was a candidate in 1823 and favored to win in 1829 but was vetoed by France. Cardinal Castiglioni was elected as Pius VIII.
 Emmanuele de Gregorio - expected to succeed Leo XII and Pius VIII, but never did.
 Mariano Rampolla – Leo XIII's Secretary of State. He was headed for victory in the 1903 conclave only to be vetoed by Kraków Cardinal Jan Puzyna de Kosielsko on behalf of Austro-Hungarian Emperor Franz Joseph I. With Rampolla blocked, Giuseppe Sarto was elected and became Pius X. One of Pius X's first acts was to abolish the rights of states to veto.
 Carlo Maria Martini – Jesuit, biblical exegete, Archbishop of Milan from 1980 to 2002. Considered to be the most likely successor to John Paul II for much of the 1980s and 1990s but was already suffering from Parkinson's disease by the time the 2005 papal conclave was convened.
 Francis Arinze – speculated by some media reports as a highly favoured successor to John Paul II but did not gain a substantial number of votes in the 2005 papal conclave.

Papabili at the 2013 conclave
The following cardinals, as noted in the cited references, were also considered papabili at the 2013 conclave, which elected Cardinal Jorge Mario Bergoglio, who took the name Francis.
  Angelo Bagnasco, Archbishop of Genoa
  Timothy M. Dolan, Archbishop of New York
  Péter Erdő, Archbishop of Esztergom-Budapest
  Seán Patrick O'Malley, Archbishop of Boston
  Marc Ouellet, Prefect of the Congregation for Bishops
  Gianfranco Ravasi, President of the Pontifical Council for Culture
  Leonardo Sandri, Prefect of the Congregation for the Oriental Churches
  Odilo Pedro Scherer, Archbishop of São Paulo
  Christoph Schönborn, Archbishop of Vienna
  Angelo Scola, Archbishop of Milan
  Luis Antonio Tagle, Archbishop of Manila
  Peter Turkson, President of the Pontifical Council for Justice and Peace

Papabili in future conclave - The Next Pope (2020)
Edward Pentin, Rome correspondent for the National Catholic Register, released a book in August 2020 entitled The Next Pope: The Leading Cardinal Candidates, listing 19 Cardinals he considered papabili for a future conclave after Pope Francis. Four of the 19, Wilfrid Napier, Gianfranco Ravasi, Angelo Scola and Angelo Bagnasco, turned 80 in 2021, 2022 and 2023 and thus will not be part of a future conclave (but could still be elected pope). Several others are due to reach the age of 80 in the next couple of years. The nineteen listed, and their current ages, are;

Non-papabili elected pope

 Barnaba Chiaramonti (elected as Pius VII in 1800)
 Annibale della Genga (elected as Leo XII in 1823)
 Bartolomeo Alberto Mauro Cappellari (elected as Gregory XVI in 1831)
 Giuseppe Melchiorre Sarto (elected as Pius X in 1903)
 Achille Ratti (elected as Pius XI in 1922)
 Angelo Giuseppe Roncalli (elected as John XXIII in 1958)
 Albino Luciani (elected as John Paul I in 1978)
 Karol Wojtyła (elected as John Paul II in 1978)

Pope John Paul I predicted Cardinal Wojtyła – the future John Paul II – would succeed him, and Cardinal Jean-Marie Villot predicted in May 1978 that only Wojtyła could gain the support of two-thirds of the cardinal electors, but was not widely considered papabile because he was not Italian. As of 1978, no non-Italian had been elected Pope since the 1522 conclave that chose the short-lived Dutch Pope Adrian VI.

See also
 Conclave capitulation
 Elective monarchy
 Holy See
 Index of Vatican City-related articles
 List of papal elections
 Papal appointment
 Papal primacy
 Papal conclave (2005; 2013)
 Papal coronation
 Terna, a list of the final three candidates to possibly be named bishop of a diocese, or another post that could only be filled by a bishop, in the appointment of Catholic bishops
 Short list, an analogous secular concept

Notes

References

Bibliography

News articles

External links

 Papabili list for 2009 at "Popes-and-Papacy"
 Site ranking potential papabili
  BBC News: Bets open on Benedict's successor

Election of the Pope
Italian words and phrases

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
es un exfutbolista japonés. Jugaba de defensa y su último club fue el AC Nagano Parceiro de Japón.

Trayectoria

Clubes

Estadística de carrera

J. League

Referencias

Personas de la prefectura de Kanagawa
Futbolistas de Japón
Futbolistas del FC Gifu
Futbolistas del AC Nagano Parceiro


text:
Santa Rosae era uma antiga massa terrestre ao largo do que é hoje o sul da Califórnia, perto do condado de Ventura e do condado de Santa Barbara, da qual as Ilhas do Canal da Califórnia são remanescências.

Antes do final da última glaciação, as quatro Ilhas do Canal da Califórnia mais setentrionais estaval ligadas numa única ilha contígua apenas a cerca de 7 km da costa continental. Com o derretimento das massas de gelo, a configuração acabou por ser a que hoje proporciona um arquipélago, quando o nível mar terá subido cerca de 120 m. Há indícios que sugerem uma ilha submersa, Calafia, entre Santa Rosae e o continente.

Santa Rosae é também conhecida por ter albergado uma população de mamutes-pigmeus (Mammuthus exilis), que se extinguiram há cerca de  anos, e pelo esqueleto com  anos do Homem de Arlington Springs, os mais antigos restos humanos descobertos na América do norte.

Geologia dos Estados Unidos


text:
El distrito electoral D (en inglés: Precinct D) es un distrito electoral ubicado en el condado de Seward en el estado estadounidense de Nebraska. En el Censo de 2010 tenía una población de 156 habitantes y una densidad poblacional de 1,68 personas por km².

Geografía
El distrito electoral D se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, el distrito electoral D tiene una superficie total de 92.9 km², de la cual 92.64 km² corresponden a tierra firme y (0.27%) 0.25 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 156 personas residiendo en el distrito electoral D. La densidad de población era de 1,68 hab./km². De los 156 habitantes, el distrito electoral D estaba compuesto por el 97.44% blancos y el 2.56% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 1.92% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Distritos electorales de Nebraska
Localidades del condado de Seward (Nebraska)


text:
Teising is a municipality in the district of Altötting in Bavaria in Germany and belongs to the parish Burgkirchen am Wald. The village is located very centrally between the towns of Altötting and Mühldorf am Inn. Since 2008 most traffic is rerouted to the nearby freeway A94, which help the village center gain considerably in attractiveness.

Teising is one of the oldest settlements in the area. Its first documented mention dates back to the year AD 710. There is evidence of Celtic settlements close by, of a main Roman road which connected Italy to the northern border of the Noricum province.

Once a dreamy village, it expanded rapidly when local farmers started selling land for new construction in the 1970s. Teising gained nationwide fame in 2000 as "debt-free" village. A recently opened business park has attracted many businesses to Teising, who value its easily accessible location, skilled workforce, and the high recreational value of Upper Bavaria.

Teising has two banks, a bakery, a butcher, two restaurants, two pubs, but no post office.

References

Altötting (district)


text:
Se Procura Pela Música do Filme High School Musical 2 Vá Para High School Musical 2 (trilha sonora)

Work This Out é o segundo single de Laura Gray, do álbum Make Feel Uptight.

Singles de 2008


text:
Valeriu Vasilievici Catînsus (ur. 27 kwietnia 1978 w Kiszyniowie) – mołdawski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy.

Kariera klubowa
Swoją karierę piłkarską Catînsus rozpoczął w klubie Agro Kiszyniów. W 1993 roku awansował do kadry pierwszego zespołu Agro i w sezonie 1993/1994 zadebiutował w nim w pierwszej lidze mołdawskiej. W Agro grał do końca 1997 roku, a na początku 1998 roku przeszedł do Zimbru Kiszyniów. W latach 1998, 1999 i 2000 trzykrotnie z rzędu wywalczył z Zimbru tytuł mistrza Mołdawii. W 1998 roku zdobył też Puchar Mołdawii.

W 2002 roku Catînsus został zawodnikiem ukraińskiego Czornomorca Odessa. Grał w nim w sezonach 2002/2003 i 2003/2004. W 2004 roku przeszedł do rosyjskiego Arsienału Tuła, występującego w Pierwszej Dywizji. W 2005 roku podpisał kontrakt z Tomem Tomsk z Priemjer-Ligi. Zawodnikiem Tomu był do końca 2009 roku. W 2010 roku przeszedł do Szynnika Jarosław.

Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Mołdawii Catînsus zadebiutował 31 16 grudnia 1999 w przegranym 0:2 towarzyskim meczu z Grecją. W swojej karierze grał w eliminacjach do MŚ 2002, Euro 2004, eliminacjach do MŚ 2006, Euro 2008 i eliminacjach do MŚ 2010. Od 1999 do 2009 roku rozegrał w kadrze narodowej 55 meczów.

Bibliografia

Reprezentanci Mołdawii w piłce nożnej
Piłkarze Agro-Goliadora Kiszyniów
Piłkarze Zimbru Kiszyniów
Piłkarze Czornomorca Odessa
Piłkarze Arsienału Tuła
Piłkarze Tomu Tomsk
Piłkarze Szynnika Jarosław
Urodzeni w 1978
Ludzie urodzeni w Kiszyniowie


text:
Bordeauxviner är viner från departementet Gironde i sydvästra Frankrike, kring staden Bordeaux. Regionen anses ofta vara världens mest framstående för röda kvalitetsviner. Kännetecknande för vinerna är att de inte görs av en enda druva, utan en blandning av druvor. De druvor som används är Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot, Malbec och Petit Verdot för röda viner samt Sauvignon Blanc, Sémillon och Muscadelle för vita. Kvalitetsvinerna i Bordeaux är kända för att kunna lagras länge på flaska. Bättre årgångar kan utvecklas 20 år eller mer vid lagringen.

Historik
Romarna började plantera vindruvor i Bordeaux. Efter romarrikets fall verkar vinframställningen ha dött ut i Bordeaux, men i början på 1000-talet tog vinframställningen fart igen. Inför världsutställningen 1855, som hölls i Paris, klassades de främsta vinerna i Bordeaux, och som grund för bedömningen hade man priset på vinerna vid den tidpunkten. I praktiken blev dock enbart vinerna i Médoc och Sauternes klassificerade. Under senare delen av 1990-talet har priserna på vinerna trissats upp och det är inte ovanligt att nya viner från de finaste slotten kostar flera tusen kronor i handeln. Vinerna har dock upplevt minskad efterfrågan under 2004 och 2005, varför priset är på väg något neråt igen. Under senare år har efterfrågan och priser ökat markant igen.

Indelning
Genom Bordeaux-distriktet rinner floderna Garonne och Dordogne, vilka har sitt utlopp i mynningsviken Gironde. Viken Gironde genomkorsar den lägre delen av Bordeaux-distriktet och har gett upphov till de, ibland använda, informella begreppen vänstra respektive högra stranden. Denna indelning har en viss relevans, även om den inte är geografiskt korrekt, då "vänstra stranden" (väster om Gironde och Garonne) respektive "högra stranden" (öster om Gironde och norr om Dordogne) har sina respektive kännetecken och förutsättningar. Mer korrekt är att prata om västra respektive östra Bordeaux. Bordeaux är formellt indelat i delområden (appellationer) där kvalitetsområdena framför andra är Médoc, Haut Médoc (på den "vänstra stranden") samt Pomerol och Saint-Émilion (tillhör "högra stranden"). Haut Médoc är i sin tur indelat i kommunerna St. Estéphe, Pauillac, St. Julien, Margaux, Listrac och Moulis, vilka också utgör appellationer. Pauillac anses ge de största, stramaste och välstrukturerade vinerna.  Margaux anses dock ofta ha större finess.

Mellan de två floderna ligger Entre-deux-Mers, som framför allt producerar viner med appellationen Bordeaux som ursprung, samt vita torra viner baserade på sauvignon blanc.

Hörande till Bordeauxdistriktet är också området Graves strax söder om staden Bordeaux. Här görs också till största delen röda viner. Inom distriktet Graves finns dock de högt värderade söta vita Sauternesvinerna.

På den västra stranden härskar Cabernet Sauvignon. Det beror på att detta område har det mildaste klimatet i Bordeaux samt att jorden innehåller mycket grus vilket denna druva trivs bra i. Vanligen blandas druvan med Cabernet Franc och Merlot till några delar. På den mer lantliga östra stranden, där jorden består av kalksten och klibbig lera, är förhållandet det omvända. Där dominerar Merlot och Cabernet Franc vilka blandas upp med Cabernet Sauvignon. Andra druvor som förekommer i blandningar är Malbec och Petit Verdot.

Kända bordeauxviner
Vid klassningen 1855, på franska kallad Les Grands Crus classés en 1855 , fick följande viner i Médoc den förnämsta utmärkelsen 1er cru classé: Château Latour, Château Lafite Rothschild, Château Margaux, samt Château Haut-Brion från Graves-distriktet. Vid en omklassning 1973 tillkom vinet Château Mouton-Rothschild som tidigare klassats som 2:a cru. Samtliga dessa viner kostar över 2000 kr på Systembolaget när nya årgångar släpps. Lagrade viner har ännu högre pris.

Vinerna i Saint-Èmilion har en egen klassifikation där de förnämsta vinerna delas in i Premiers grands crus (classé A och classé B) respektive Grands crus classés. Efter 2012 års revidering är 18 stycken egendomar klassade som Premiers grands crus, varav 4 stycken Premiers grands crus classés A, och 64 stycken som Grands crus classés. De fyra Premiers grands crus classé A är: Château Angélus, Château Ausone, Château Cheval Blanc och Château Pavie. En flaska Château Cheval Blanc, årgång 2010, kostade 12 661 kronor på Systembolaget, under hösten 2015.

Från distriktet Pomerol kommer vinet Château Petrus, som förmodligen är världens mest exklusiva vin. Det är väldigt få förunnat att få tag på det. Lyckas man är priset sällan under 10 000 kr och årgång 2005 kostade över 27 000 kr då det släpptes hösten 2008.

Bland Sauternesvinerna utmärker sig Château d'Yquem som det mest exklusiva.

Externa länkar
 CIVB, Conseil Interprofessionel de Bordeaux, bordeauxproducenternas samarbetsorganisations sida
 Bilder om Bordeauxviner (BKWine)
 Bordeaux, vinerna distrikten, producenterna,  av Britt Karlsson

Franska viner
Kultur i Bordeaux


text:
Catocala lemmeri är en fjärilsart som beskrevs av Mayfield 1923. Catocala lemmeri ingår i släktet Catocala och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
lemmeri


text:
Ву́лиця Ся́йво — вулиця в Залізничному районі Львова на Левандівці. Сполучає вулиці Городоцьку та Повітряну, утворюючи перехрестя з вулицями Широкою та Левандівською.

Назва
У 1981 році з двох окремих вулиць утворено нову вулицю, завдовжки близько 1,52 км. Її назвали — вулиця Сяйво. До того назви вулиць-попередниць змінювались неодноразово, переважно у зв'язку зі змінами політичних режимів.

Частина вулиці від Городоцької до перехрестя з вулицями Широкою та Левандівською 1927 — 1928 — Ґрюнвальдська, на честь Ґрюнвальдської битви 1410 року.
 1928 — 1943 — Міська.
 1943 — липень 1944 — Вестрінґ ІІ.
 липень 1944 — 1963 — Міська.
 від 1963 року — нинішня назва, вулиця Сяйво.

Частина вулиці від перехрестя з Широкою та Левандівською до вулиці Повітряної
 1930 — 1938 — Білогорська бічна, на честь підміського села Білогорща (нині — вулиця у Залізничному районі м. Львова).
 1938 — 1950 — Кулаковського, на честь Войцеха Кулаковського, польського військовика, учасника польсько-української війни (1918—1919) років.
 1950 — 1981 — Кленова.

Забудова
Забудова вулиці — польський: функціоналізм кінця 1920-х і конструктивізм 1930-х та радянський конструктивізм 1950—1980-х років. На вулиці Сяйво розташована лише одна пам'ятка архітектури місцевого значення — будинок під № 16.

Будинки
№ 10 — інформаційно-консультаційний центр та структурні одиниці ПрАТ «Львівобленерго» — «Львівенергоавтортанс», «Львівенергокомунікація», «Львівенергоналадка» та «Загін охорони».

№ 12 — львівський керамічний завод.

№ 13 — дев'ятиповерховий житловий будинок, збудований у 1980-х роках. Одне з приміщень першого поверху будинку займає поштове відділення № 12 ТОВ «Нова Пошта».

№ 14 — у 1920-х роках за проєктом архітектора Генрика Заремби на цьому місці був збудований дерев'яний Костел Матері Божої Неустанної Помочі. У 1946 році костел перетворили на православну церкву Покрови Пресвятої Богородиці, яку розібрали у 1960 році. 21 вересня 1991 року на цьому місці відбулося освячення й закладення першого каменя під споруду нової православної церкви Покрови Пресвятої Богородиці, будівництво якої завершили у 1996 році. Храм збудовано за проєктом архітектора Романа Сивенького. Нині храм належить Православній церкві України.

Поряд з церквою Покрови Пресвятої Богородиці зведуть будинок змішаного користування. 10 липня 2020 року виконавчий комітет Львівської міської ради затвердив Євгенії Мельник містобудівні умови та обмеження на зведення будівлі змішаного використання з житловими одиницями у верхніх поверхах, об'єктами громадського обслуговування та вбудовано-прибудованим гаражем на вул. Сяйво, 16-Б.

№ 15 — дев'ятиповерховий будинок, збудований у 1980-х роках. Одне з приміщень першого поверху будинку займає стоматологічна клініка «Наша стоматологія».

№ 16 — двоповерховий будинок з мансардою, зведений як житловий у стилі раннього польського функціоналізму кінця 1920-х років. Перший поверх кам'яниці оздоблений клінкерною цеглою. Будинок гладко отинькований та має вікна на кут з простінком і двосхилий дах. На фасаді на рівні мансардного поверху збереглася ніша від фігури святого, що знаходилася там до 1939 року. У 1935 році власниками будинку (конскрипційний № 1389) були Пйотр та Ельжбета Сейберт. За радянських часів тут містилася їдальня львівського керамічного заводу. Потім дитячий садок. Нині будинок перебуває на балансі Залізничного та Шевченківського відділу освіти Львівської ОТГ. Нижній поверх будівлі займає КП «Підприємство громадського харчування "Школярик"» ЛМР, а другий поверх в закинутому стані. Відділ освіти планує відновити тут дитячий садок. Будинок внесений до Реєстру пам'яток архітектури місцевого значення під охоронним № 2478-м.

№ 18 — двоповерхова будівля споруджена у 1950-х роках для залізничної школи № 5. Нині — Львівська середня загальноосвітня школа № 67.

№ 21 — житловий багатоповерховий будинок збудований наприкінці 1990-х років. На першому поверсі будинку містяться ЛКП «Сяйво» та відділення АТ «Комерційний банк "ПриватБанк"».

№ 99 — двоповерхова будівля споруджена у міжвоєнний період для змішаної народної семирічної школи. Від 1950-х років — залізнична школа № 4 та вечірня школа робітничої молоді № 23. Триповерхову прибудову школи звели у 1960-х роках. Нині — молодший корпус (початкова школа) Львівської середньої загальноосвітньої школи № 67.

Транспорт
2019 року виконком ЛМР погодив рішення про проєктування нової розв'язки у районі вулиць Городоцької та Сяйво. Там облаштують квазі-кільце. Рух реорганізують, аби зменшити затори на цій ділянці та налагодити транспортне сполучення до нового житлового масиву компанії «Ріел», що будується на вулиці Рудненській. Компанія «Ріел» замовила та профінансує проєкт. ЛКП «Львівавтодор» розробив транспортне моделювання вулиці Рудненської та напрацював ескіз облаштування квазі-кільця у районі вищезазначених вулиць. Робочий проєкт робитиме ЛКП «Інститут просторового розвитку».

Примітки

Джерела

 Ілько Лемко Левандівка // Львівська газета. — № 238 (308). — 2007. — 28 грудня.

Посилання

Вулиці Залізничного району Львова
Левандівка


text:
Всероссийское общество глухих (ВОГ) — общероссийская общественная организация людей-инвалидов с полной или значительной потерей слуха.

Общероссийская общественная организация инвалидов «Всероссийское общество глухих» (ВОГ) была создана в РСФСР (СССР) в 1926 году.

Главная задача ВОГ: защита законных прав и интересов граждан Российской Федерации с нарушениями слуха, их социальная реабилитация и интеграция в современное общество, обеспечение равных с другими гражданами возможностей.

ВОГ является членом Всемирной федерации глухих (ВФГ). Президент ВОГ является членом Совета ВФГ, директором Регионального секретариата ВФГ по странам Восточной Европы и Средней Азии.

Всероссийское общество глухих оказывает помощь и содействие людям с нарушениями слуха, вне зависимости от их членства в ВОГ.

С 2007 года ОООИ ВОГ имеет консультационный статус при Экономическом и социальном совете ООН (ЭКОСОС)

История
После прихода социалистов к власти 7 августа 1925 года состоялось первое собрание ВОГ в Москве в помещении центрального рабочего клуба глухих, на нём присутствовало 227 человек. В повестке дня был доклад П. А. Савельева «Будущее глухонемых и организация "ВОГ"». Собрание поручило заняться популяризацией идеи ВОГ и подготовить материалы к предстоящему Всесоюзному совещанию глухонемых, а также избрало временное бюро для организации Московского общества глухонемых в составе С. Соколова, Е. Кузнецова, Э. Тотьмянина, С. Иванова, Петрова и Юрьева.

Коллегия Народного комиссариата социального обеспечения (НКСО) постановила созвать Всероссийское совещание глухонемых, которое и состоялось 21-25 сентября 1926 года в Москве. Позже его стали называть первым съездом ВОГ. На совещании были избраны члены совета ВОГ (П. А. Савельев, С. И. Соколов, Э. М. Тотьямин, Н. Н. Минаков, Н. М. Крылов , П. П. Демчев, М. С. Минцлова- Пиотровская, А. Н. Калугина, Д. Л. Маркович) и ревизионной комиссии (Е. Е. Журомский, М. П. Калашникова, В. Г. Стасенко, А. С. Колмазнин, И. К. Лабунский). Председателем правления совета был единогласно избран Павел Алексеевич Савельев, ревизионной комиссии — Е. Журомский. Устав организации был утверждён 19 октября 1926 года коллегией НКСО.

16 января 1927 года в рабочем клубе глухонемых состоялось общее собрание членов Московского объединения глухонемых, которые проголосовали за преобразование объединения в Московский отдел ВОГ. Председателем совета и правления Московского отдела ВОГ был избран С. И. Соколов. На заседаниях правления были утверждены следующие отделы: Сызранский, Самарский, Калужский, Уфимский, Казанский, Таганрогский, Саратовский, Московский, Донской, Читинский и Тульский. Орловский отдел ВОГ был организован 23 января 1927 года. В марте 1927 года в Нижнем Новгороде состоялось первое объединённое собрание всех глухонемых города Канавина, Сормова и рабочих посёлков, на котором был организован Нижнегородский губотдел ВОГ и избрано его правление во главе с Г. Р. Вагановым.

С 10 по 13 мая 1927 года в Москве состоялась 2-я сессия совета ВОГ. В октябре того же года Ленинградский губотдел был преобразован в Северо-Западный областной отдел ВОГ с подчинением ему всех окружных отделов, входящих в Северо-Западную область.

В Сталинграде в сентябре 1925 года М. П. Ерёмина с группой выпускников школы из числа сирот организовала Трудовую коммуну глухонемых. В октябре 1927 г. на учёте Астраханского городского отдела ВОГ имелось 170 человек. В марте 1928 г. начал роботу драмкружок в составе 8 человек; участники работали над постановкой драматической пантомимы на основе пьесы «5 ночей».

10-14 февраля 1928 года начался 3-й пленум совета ВОГ. В апреле 1928 были организованы и утверждены правлением ВОГ Терский отдел в Пятигорске и Рязанский отдел ВОГ. Летом того же года были созданы отделы в Новосибирске, Свердловске, Перми, Вятке и Вологде, а Смоленский горотдел переименован в губотдел. В ноябре 1928 г. на первой Саратовской окружной конференции глухонемых, в связи с районированием Нижне-Волжской области, отдел ВОГ бы реорганизован из губернаторского в окружной.

На 1 октября 1928 года имелось 5 отделов в автономных республиках и областях, 40 губокружных и 11 уездных — всего 56 отделов, в которые было вовлечено 6526 глухих и 1081 слышащий. В январе 1929 г. ВОГ насчитывало 64 отдела, объединявших 8627 членов. В 73 артелях и мастерских ВОГ было занято 1228 человек

25-30 января 1929 года прошло второе Всероссийское совещание уполномоченных ВОГ. 12 мая был организован Республиканский отдел ВОГ немцев Поволжья. 7 июня 1929 г. этот отдел был утверждён на заседании Правления ВОГ, как и Красноярский окружной отдел ВОГ. В июне 1929 г. было уже более 10 тысяч членов ВОГ объединённых в 82 отделах.

26 октября 1929 г. Совет народных комиссаров РСФСР принял постановление «По докладу ВОГ о его деятельности»- о необходимости широкого вовлечения глухих в государственную деятельность. 2-е Всероссийское собрание уполномоченных ВОГ, названное позже Вторым съездом, работало 25-30 января 1929 года.

Структура
ВОГ насчитывает в своих рядах около 100 000 человек, из которых 95 % являются инвалидами с нарушениями слуха.

Общероссийская общественная организация инвалидов «Всероссийское общество глухих» включает в себя 76 региональных отделений и 878 отделений местных, которые обслуживают около 230 000 граждан страдающих глухотой. Первичные ячейки организации есть во всех субъектах Российской Федерации.

Структура «Всероссийского общества глухих» включает 35 социально-реабилитационных предприятий, которые решают проблемы профподготовки и трудоустройства инвалидов, финансируют уставную деятельность учреждений и организаций ВОГ. В систему Общества входят также 52 региональных и 182 местных учреждений социально-культурного назначения, а также Театр мимики и жеста (Москва), санаторно-курортное учреждение «Маяк» в Сочи, прочие базы отдыха и туризма по всей стране.

Руководство
 Президент — Иванов, Станислав Александрович
 Вице-президент ВОГ — Безруков, Евгений Николаевич
 Руководитель службы протокола ЦП ВОГ — Ларионов, Максим Бориславович

Главным правящим органом «Всероссийского общества глухих» является Съезд ВОГ.

Печатные издания
Под патронажем ВОГ издаётся журнал «В едином строю», выходят газеты «Мир глухих» (Москва) и «Волна» (Санкт-Петербург) общим тиражом 55 000 экземпляров. Также при ВОГ издаётся литература, связанная с проблемами глухоты и знакомящая своих читателей с творчеством инвалидов по слуху.

Награды

 Орден «Знак Почёта» (1976 год).
 Грамоты и благодарности руководства СССР и КПСС, РСФСР и РФ.

См. также
 Европейская федерация глухих
 Всемирная федерация глухих
 Всероссийское общество инвалидов
 Всероссийское общество слепых
 Жестовые языки
 Союз инвалидов России
 Слух

Примечания

Ссылки
 Официальный сайт «Всероссийского общества глухих»
 Значок «Отличник ВОГ»

Помощь глухим
Общественные организации России
Организации, основанные в 1926 году
Некоммерческие организации по алфавиту


text:
Gieorgij Dmitrijewicz Kostylew (ros. Георгий Дмитриевич Костылев, ur.  w Oranienbaumie (obecnie Łomonosow), zm. 30 listopada 1960) – radziecki lotnik wojskowy, Bohater Związku Radzieckiego (1942).

Życiorys
Urodził się w rodzinie robotniczej. Skończył 9 klas szkoły średniej i aeroklub, a w 1934 Centralną Szkołę Lotniczą w Tuszynie, od 1939 służył we Flocie Wojskowo-Morskiej. Brał udział w wojnie z Finlandią 1939-1940 i w wojnie z Niemcami od czerwca 1941 jako lotnik i dowódca klucza 3 gwardyjskiego lotniczego pułku myśliwskiego 61 Lotniczej Brygady Myśliwskiej Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Bałtyckiej, 5 lutego 1942 został zestrzelony i ranny w rękę, od 1942 należał do WKP(b). Do kwietnia 1942 wykonał 233 loty bojowe i stoczył 59 walk powietrznych, w których strącił osobiście 9 i w grupie 34 samoloty wroga. Prowadził także naloty na siłę żywą i technikę przeciwnika. Łącznie podczas wojny wykonał 418 lotów bojowych i stoczył 112 walk powietrznych, zestrzeliwując osobiście 12 i w grupie 34 samoloty wroga. W maju 1945 skończył wyższe kursy oficerskie Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Wojskowo-Morskiej, później służył na różnych stanowiskach w lotnictwie morskim, w 1953 został zwolniony do rezerwy w stopniu majora. Jego imieniem nazwano ulicę w Łomonosowie.

Odznaczenia
 Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (23 października 1942)
 Order Lenina (dwukrotnie)
 Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie)
I medale.

Bibliografia
 http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1131 (ros.)

Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego
Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
Odznaczeni Orderem Lenina
Radzieccy lotnicy wojskowi
Asy myśliwskie ZSRR II wojny światowej
Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej
Urodzeni w 1913
Zmarli w 1960


text:
Der Steppenpavian (Papio cynocephalus), auch Gelber Pavian oder Babuin genannt, ist eine Primatenart aus der Gattung der Paviane innerhalb der Familie der Meerkatzenverwandten (Cercopithecidae).

Merkmale

Steppenpaviane haben ein gelblichbraunes Fell, lediglich der Bauch, die Innenseite der Gliedmaßen und kleine Flecken neben der Schnauze sind weißlich. Die Schnauze ist schwarz und unbehaart, ebenso die Sitzschwielen. Der Schwanz wird entweder wie bei anderen Pavianarten "geknickt" gehalten, das heißt, der erste Teil steht nach oben und der hintere Teil hängt nach unten, oder er ist sanft gebogen. Der Körperbau ist verglichen mit anderen Pavianen relativ schlank, die Arme und Beine sind lang. Die Männchen sind mit bis zu 25 Kilogramm deutlich schwerer als die Weibchen, die nur 12 Kilogramm erreichen können. Auch die Eckzähne der Männchen sind deutlich größer.

Verbreitung und Lebensraum

Steppenpaviane sind in weiten Teilen des östlichen und südlichen Afrikas verbreitet. Ihr Verbreitungsgebiet reicht von Somalia und Kenia bis Tansania und das nördliche Mosambik und westwärts bis Angola und Sambia. Ihr Lebensraum sind nicht nur Steppen und Savannen, sondern auch Galeriewälder.

Lebensweise und Ernährung
Steppenpaviane sind tagaktiv und halten sich häufig am Boden auf, wo sie sich mit einem vierfüßigen Gang fortbewegen. Sie können jedoch auch gut klettern und ziehen sich in der Nacht meist auf Bäume zurück.

Diese Tiere leben in großen Gruppen aus 20 bis 180 Tieren. Es sind gemischte Gruppen, das heißt, sie umfassen viele Männchen und Weibchen. Innerhalb der Gruppe bildet sich unter beiden Geschlechtern eine ausgeprägte Hierarchie und ein komplexes Sozialverhalten (siehe Gruppenverhalten der Paviane).

Steppenpaviane sind Allesfresser mit einer Vorliebe für Früchte. Daneben nehmen sie jedoch auch andere Pflanzenteile wie Wurzeln und Knollen sowie Insekten, Eier und kleine Wirbeltiere (darunter auch kleine Primatenarten) zu sich.

Fortpflanzung

Die Fortpflanzung kann das ganze Jahr über erfolgen, die Weibchen weisen während der fruchtbaren Phase eine ausgeprägte Regelschwellung auf. Innerhalb der gemischten Gruppen kann sich prinzipiell jedes Männchen mit jedem Weibchen paaren. Das führt zu teilweise erbitterten Auseinandersetzungen unter den Männchen um das Paarungsvorrecht.

Nach einer rund 180-tägigen Tragzeit bringt das Weibchen meist ein einzelnes Jungtier zur Welt. Neugeborene haben ein schwarzes, rötliches oder weißes Fell, mit sechs bis neun Monaten bildet sich die Erwachsenenfärbung heraus. Nach rund einem Jahr wird das Jungtier entwöhnt und mit fünf bis sieben Jahren geschlechtsreif. Männliche Tiere müssen zu diesem Zeitpunkt ihre Geburtsgruppe verlassen, während die Weibchen oft zeitlebens darin verbleiben.

In freier Wildbahn können diese Tiere bis zu 27 Jahre alt werden, in Gefangenschaft auch älter.

Steppenpaviane und Menschen
Zwar stellen der Lebensraumsverlust und die Bejagung mancherorts Bedrohungen für die Steppenpaviane dar, insgesamt ist die Art aber weitverbreitet und nicht gefährdet.

Systematik
Der Steppenpavian ist eine der fünf Arten der Gattung der Paviane (Papio), die manchmal auch zu einer einzigen Art zusammengefasst werden. Es werden drei Unterarten unterschieden, die sich unter anderem im Fell, in der Schwanzhaltung und der Färbung der Neugeborenen unterscheiden:
 Papio cynocephalus cynocephalus lebt vorwiegend in Tansania und Nord-Mosambik. Ihr Schwanz ist deutlich geknickt und das Fell der Neugeborenen ist schwarz.
 P. c. ibeanus lebt in Somalia und Kenia. Diese Unterart könnte das Produkt der in dieser Region häufigen Hybridisierung zwischen Steppen- und Anubispavian sein.
 Der Kindapavian (P. c. kindae) ist von Angola bis Sambia verbreitet. Diese Unterart ist durch den bogenförmig getragenen Schwanz und die rötliche Fellfärbung der Jungtiere charakterisiert. Er gilt inzwischen als eigenständige Art.

Einzelnachweise

Literatur
 Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, ISBN 3-540-43645-6.
 Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Hrsg.): Mammal Species of the World. A taxonomic and geographic Reference. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 2005, ISBN 0-8018-8221-4.

Weblinks

 K. A. Cawthon Lang: Primate Factsheets: Yellow baboon (Papio cynocephalus)
 Informationen bei Animal Diversity Web

Backentaschenaffen


text:
Milagro je šestnajsti studijski album skupine Santana, ki je izšel leta 1992. Milagro, kar v španščini pomeni »čudež«, je bil posvečen v spomin Milesu Davisu in Billu Grahamu, bil pa je tudi prvi album Santane, ki je izšel pri založbi Polydor Records po 22 letih izdajanja pri založbi Columbia Records. Album je dosegel 102. mesto na lestvici Billboard 200.

Od leta 2010 je Milagro edini album skupine, ki ni v lasti korporacije Sony Music Entertainment, naslednice Sony BMG, ki je bila ustvarjena z združitvijo Sony Music Entertainment, pod katero spada založba Columbia, in BMG, pod katero spada trenutna založba skupine, Arista Records. Album je v lasti korporacije Universal Music Group, pod katero je založba Polydor prišla leta 1998.

Seznam skladb

Glasbeniki
 Carlos Santana – kitara, vokali
 Chester D Thompson – klaviature, aranžmaji, spremljevalni vokali
 Benny Rietveld – bas
 Walfredo Reyes, Jr. – bobni, tolkala
 Raul Rekow – timbales, tolkala, vokali
 Karl Perazzo – timbales, guido, quinto, bongo, vokali
 Billy Johnson – bobni (»Right On«, »Your Touch«)
 Tony Lindsay – vokali (»Life Is for Living«, »Make Somebody Happy«)
 Alex Ligertwood – vokali (»Somewhere in Heaven«)
 Larry Graham – vokali (»Right On«)
 Rebeca Mauleon – klavir (»Agua que va a caer«)
 Wayne Wallace – trombon (»Agua que va caer«, »Free All the People«, »Milagro«)
 Bill Ortiz – trobenta (»Agua que va caer«, »Free All the People«, »Milagro«)
 Robert Kwock – trobenta (»Agua que va caer«, »Free All the people«, »Milagro«)
 Melecio Magdaluyo – saksofon (»Agua que va caer«, »Free All the People«, »Milagro«)
 Bad River Singers – zbor (»Agua que va caer«)

Sklici

Albumi Santane
Albumi leta 1992


text:
Biografia
Antonio Orlandi Cardini nacque nel 1850 in Toscana.

Nonostante facesse parte della nobiltà, si schierò fin da giovane con i repubblicani; condividendo ideali come l'uguaglianza degli individui e l'indipendenza dei popoli.

Nel luglio del 1867, presenziò al discorso tenuto da Giuseppe Garibaldi presso Villa Sismondi a Pescia assieme all'amico fraterno Carlo Anzilotti. Dopo tale evento Carlo e Antonio decisero di seguire Garibaldi in battaglia.

La prima battaglia a cui Antonio prese parte fu quella di Mentana, con il grado di sergente. Successivamente, nel 1870, prese parte alla battaglia di Digione, con il grado di luogotenente. Ferito in tal circostanza, fu costretto a tornare a casa, dove proseguì la sua lotta politico-militare fondando il periodico Il Lume a Mano e dirigendo il giornale La Risveglia; ciò gli valse un mese di carcere.

Nel novembre del 1871, Giuseppe Garibaldi scrisse ad Antonio della prematura scomparsa del suo amico Carlo.

Nel 1888, diresse il giornale Il Delfino, organo ufficiale del partito democratico della Valdinievole.

Nel 1900, dedicò al suo amico Felice Cavallotti una targa commemorativa in via Ruga degli Orlandi presso Pescia. Il 16 settembre dello stesso anno Antonio pronunciò un discorso davanti alla folla, a tale evento prese parte anche il deputato Ettore Socci, suo amico e compagno d'armi.

Negli anni successivi Antonio intraprese numerosi viaggi in America del Sud con l'incarico di delegato commerciale sotto la Regia Legazione d'Italia. Tra i paesi visitati figurano: il Brasile, l'Uruguay, il Messico e l'Argentina.

Nel 1914, alla veneranda età di 64 anni, Antonio era ormai considerato il maggior esponente del repubblicanesimo nella Valdinievole; conscio di ciò tornò sul campo di battaglia come chef de bataillon al fianco prima dei francesi (nel 1914-1915) e poi come tenente di fanteria al fianco degli italiani (1915-1917). Sul fronte ebbe modo di conoscere varie personalità come Curzio Malaparte, Antonio Cippico e Peppino Garibaldi.

Nel gennaio del 1917 a causa dell'età avanzata fu costretto alla smobilitazione, tre anni dopo si tolse la vita con un colpo di pistola alla tempia.

In età postuma, venne pubblicato il saggio Battibecco. (1953-1957) di Curzio Malaparte il quale riporta alcune gesta di Antonio.

Onorificenze

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Legione Garibaldina

Altri progetti

Garibaldini
Personalità del Risorgimento
A


text:
Звенигородська міська громада — територіальна громада в Україні, в Звенигородському районі Черкаської області. Адміністративний центр — місто Звенигородка. Утворена Розпорядженням Кабінету Міністрів України від 12 червня 2020 року. Площа громади — 486.2 км², населення — 27808 мешканців (2020).

Населені пункти
У складі громади 1 місто (Звенигородка) і 15 сіл:
 Багачівка
 Вільховець
 Гнилець
 Гудзівка
 Гусакове
 Княжа
 Козацьке
 Майданівка
 Михайлівка
 Моринці
 Мурзинці
 Неморож
 Павлівка
 Стебне
 Хлипнівка

Примітки

Громади Звенигородського району


text:
This is a list of the National Register of Historic Places listings in Story County, Iowa.

This is intended to be a complete list of the properties and districts on the National Register of Historic Places in Story County, Iowa, United States. Latitude and longitude coordinates are provided for many National Register properties and districts; these locations may be seen together in a map.

There are 36 properties and districts listed on the National Register in the county, including 1 National Historic Landmark.

Current listings

|}

Former listings

|}

See also

 List of National Historic Landmarks in Iowa
 National Register of Historic Places listings in Iowa
 Listings in neighboring counties: Boone, Hamilton, Hardin, Jasper, Marshall, Polk

References

Story

Buildings and structures in Story County, Iowa


text:
Das Gemmingensche Amtshaus ist ein ehemaliges Amtshaus der Freiherren von Gemmingen in Widdern im Landkreis Heilbronn. Das Gebäude ist ein geschütztes Kulturdenkmal gemäß § 28 des Denkmalschutzgesetzes Baden-Württemberg.

Geschichte
Das Gebäude wurde 1584, nur zehn Jahre nach dem Bau des benachbarten Gemmingenschen Schlosses, erbaut. Die Freiherren von Gemmingen besaßen seit dem 15. Jahrhundert Ganerbenanteile in Widdern. Die Linie Bürg-Presteneck der Freiherren von Gemmingen, der der Besitz in Widdern gehörte, starb 1841 im Mannesstamm aus, ihr Besitz fiel an Sigmund von Gemmingen-Hornberg zu Treschklingen und dessen Söhne. Die Erben haben den Besitz in Widdern bald verkauft. Das Amtshaus kaufte 1846 die Gemeinde und richtete es als Lehrerwohnung ein. Zu den bekannten Bewohnern gehört der Schulmeister Ludwig Jehle, der in Widdern von 1939 bis 1947 die Volksschule leitete.

Beschreibung
Das Amtshaus ist ein zweigeschossiger Fachwerkbau mit massivem Sockelgeschoss, vorkragenden Geschossen und einem über zwei weitere Stockwerke reichenden Satteldach. An die westliche Traufseite angebaut ist ein runder Treppenturm. Das steinerne Torgewände des daneben befindlichen Kellerhalses ist bezeichnet 1584. Der Keilstein des Türgewändes im Erdgeschoss zeigt das gemmingensche Wappen und die Bezeichnung 1842.

Einzelnachweise

Literatur
 Heimatgeschichtlicher Verein Widdern (Hrsg.): Widdern einst und heute, Widdern 2011.

Weblinks

Fachwerkhaus im Landkreis Heilbronn
Bauwerk in Widdern
Erbaut in den 1580er Jahren
Widdern
Bauwerk des Hauses Gemmingen
Kulturdenkmal in Widdern


text:
Albania sent at least one athlete to compete at the 2007 World Championships in Athletics. Dorian Collaku failed to qualify for the final round of the Hammer Throw despite throwing his season's best 68.30 m.  He finished 27th overall.  Additionally, Klodiana Shala was on the provisional entry list but did not record a finish in the 400-m women's run.

Competitors

References

Nations at the 2007 World Championships in Athletics
World Championships in Athletics
2007


text:
De FIFA Player of the Century was een eenmalige prijs die door de FIFA werd uitgereikt aan de beste voetballer van de 20e eeuw. De prijsuitreiking vond plaats tijdens het jaarlijkse FIFA World gala in Rome op 11 december 2000. Diego Maradona en Pelé werden beide verkozen tot speler van de eeuw. Maradona won de onderscheiding op basis van een internetverkiezing, terwijl Pelé won op basis van stemmen van FIFA officials, journalisten en coaches.

Achtergrond
De FIFA koos al vanaf 1991 jaarlijks de FIFA World Player of the Year en wilde bij de start van het nieuwe millennium de FIFA Player of the Century eren. Maradona won de internetverkiezing ruim, met in totaal 53,6% van de uitgebrachte stemmen, tegenover 18,53% van de stemmen voor Pelé. Ondanks dat Eusébio, een generatiegenoot van Pelé, op de derde plaats was geëindigd, ontstond er commotie omdat bij de internetverkiezing met name jongeren hadden gestemd die Maradona hadden zien spelen, maar Pelé niet. De FIFA besloot daarom op het laatste moment een tweede verkiezing te houden en stelde daarvoor een commissie aan bestaande uit officials, journalisten en coaches. Zij kozen Pelé als beste speler van de eeuw met 72,5% van de stemmen. De keuze van de FIFA om een tweede stemming te organiseren, leek met name een uitvlucht te zijn om een ruzie tussen de aanhang van Maradona en Pelé te voorkomen. Beide golden als favoriet voor de eretitel.

FIFA internetverkiezing
De resultaten van de internetverkiezing waren als volgt:

FIFA Magazine en jury
Deze stemming werd gehouden onder lezers van FIFA Magazine en een jury.

Zie ook
 IFFHS - Speler van de eeuw
 World Soccer - De 100 beste voetballers van de eeuw
 France Football - Speler van de eeuw
 Wereldelftal van de twintigste eeuw
 FIFA 100
 AFS top 100

Voetbalprijs
Voetbal in de media
Lijsten van voetballers


text:
Rędziny – kolonia w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Słupia.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Przypisy

Słupia (gmina w województwie świętokrzyskim)


text:
Ait Mengellet ou Aït Menguellet (At Mangellat en kabyle, ou Imengellaten) est une tribu (arch, lɛerc) de Kabylie et aussi une confédération de tribus (taqbilt) composée de quatre grandes tribus kabyles (Âarc ou Âarchs) : At Mangellat, At Bu Yusef, At Weqbil et At Ɛeṭṭaf. L'une de ces quatre tribus porte le nom de la confédération et correspond à la commune de Ain El Hammam dans la wilaya de Tizi Ouzou en Algérie.

Les tribus (âarchs)
La confédération des Aït Menguellat compte aujourd'hui organisés autour de quatre tribus () :
 commune d'Ain El Hammam chez les Aït Menguellat, soit 19 villages pour  ;
 commune d'Abi Youcef chez les Aït Bou Youcef, soit 8 villages pour  ;
 commune d'Akbil chez la tribu du même nom, soit 8 villages pour  ;
 commune d'Ait Yahia chez la tribu du même nom, soit 24 villages pour  ;
 commune de Yattafène chez les Aït Attaf, soit 3 villages pour environ .

Ils portent les noms de Aït Menguellet, Menguelti, Meguellati, Menguellati, ou encore Meguellatni, et vivent aujourd'hui dans la ville de Tizi Ouzou, surtout s'agissant des Menguelti, qui se sont établis dans d'autres villages de la Grande Kabylie, par exemple à Ibetrunen (Tassadort, Tiselnine ou encore Ighil Ouberouak) après que Ameur, l'un des fils de Jeddi Menguellet, a quitté son père pour s'y installer, comme en témoigne le mausolée érigé en son honneur à Ighil Ouberouak ; et puis s'établissant également hors de la Grande Kabylie à Alger (surtout à Bouzareah), Sétif (surtout à El Hidhab) et dans le reste des régions berbères.

Les communes
 Ain El Hammam (Aseqqif n Ṭṭmana)
 Abi Youcef (At Bu-Yusef)
 Akbil (Aqbil)
 Yattafène (Iɛeṭṭafen)
 Aït Yahia (At Yeḥya)

Les villages
La tribu (Arch) des Aït Menguellat comporte les villages de : Taourirt At-Menguellet, Waghzen, Tamedjout, Waïtslid, Ait Ɛillem, Tililit, Aourir, Tasga Melloul, Ighil n'Ougni, Ikhef Oussamer, Taskenfout, Qarn n'Ayth Khlef, Azrou n'Kollal et enfin Ath Sidi Saïd et Ath Sidi Ahmed (qui regroupe chacun un ensemble de petits hameaux tels : Tagounsa, Bouagache, Azib n'Ayth Sidi Saïd, Qarn n'Ayth Sisi Saïd, Ighil K'sil, Tamesguida...).

Personnalités
 Jeddi Menguellet, dont le véritable nom serait Sidi Yâkoub Ibn Mohamed Esseghir (dit Mohamed Améziane, Fondateur de la Zaouia Sidi Ali Moussa) Ibn Sidi Ahmed Ben Youcef Errachidi El Méliani. Ancêtre des Zi Lhadi de Taourirt Menguellet. Mort la nuit du samedi 11 Jumada I an 990H (03 juin 1582).
 Sidi Lhadj El Hadi de Taourirt, fut en 1871, l'un des principaux agents du chef insurrectionnel El Mokrani, leader des Beni Menguellet. Arrêté en 1871, ses biens furent séquestrés.
 Chahid : Amar Ath Chikh, premier responsable de la zone de la Haute-Kabylie. Si Mokrane Menguelti
 Littérature et poésie : Lounis Aït Menguellet, Youcef Oulefki, Belaïd Izarar (Belaïd At Ali), Tahar Oussedik.
 Musique : Lounis Aït Menguellet, Amar Ezzahi, Karim Abranis, Rabah Taleb, Massa Bouchafa, Cherif Kheddam, Kamel Hamadi, Ould Slimane Mohamed (menad), Nora At Brahim, Naït si Ali Amar (Amar Amjah).
 Politique : Ali Boumendjel, Ahmed Boumendjel, Mohamed-Tahar Zeghouf, Ouahab Aït Menguellet, Mohand Amokrane Khelifati, Omar Oussedik, Boualem Oussedik, Hamid Sidi Saïd, Abdelmadjid Sidi-Saïd, Mohand Said Sidi Saïd, Salah Bouakouir, Ould Khelifa Mohamed Larbi (ex-président de l'A.P.N), Sammy Oussedik (coordinateur général d'IBTYKAR).
Journalisme : Manel Menguelti, journaliste AFP.
 Sport : Ali Idir, Rabah Menguelti, Ait Abderahmane Messaoud (football JSK), Aït Tahar Mourad (football JSK), Aziz Ben Hemlat (JSK), Nassim Sidi Saïd (sport mécanique), Aït Djoudi Azedine (JSK), Meftah et frêres (JSK).
 Sport (boxe) : Daoud Cherif.
 Sport (judo) : Larbi Benboudaoud.
 Théâtre et cinéma : Djamila Amzal.
 Peinture : Ould Mohand Slimane.
 Professeurs en médecine : Nour Oussedik, Fadila Boumendjel-Chitour, Wahiba Oussedik Mammeri, Mohand-Ouali Hamladji, Rose-Marie Hamladji, Sidi Saïd Abderrahmane,

Notes et références

Bibliographie

Tribu de Kabylie
Histoire de l'Algérie


text:
A Estação Morumbi é uma estação ferroviária pertencente à Linha 9–Esmeralda, operada pela ViaMobilidade. Está localizada no limite do distrito de Santo Amaro, em São Paulo. Fará integração com a Linha 17–Ouro prevista para o 2º semestre de 2022.

A Estação Morumbi está localizada ao lado da Marginal Pinheiros na altura da confluência entre a Avenida das Nações Unidas com a Avenida João Dória, no bairro de Vila Gertrudes no distrito de Santo Amaro, na Zona Sul de São Paulo.

História
A Estação Morumbi foi construída e inaugurada pela Estrada de Ferro Sorocabana (junto com o ramal de Jurubatuba), em 25 de janeiro de 1957, e demolida na década de 1970 pela FEPASA, durante as obras de remodelação dos trens de subúrbios. Por falta de recursos, seu projeto de reconstrução ficou paralisado por toda a década de 1980, sendo retomado apenas em 1994, quando o projeto arquitetônico foi contratado do arquiteto Luiz Carlos Esteves. Em 1992, a CPTM lançou o projeto Dinamização Sul, que visava a concluir as obras das estações faltantes dessa linha.

Após uma tentativa frustrada de iniciar as obras em 1994, a CPTM realizou com sucesso a licitação número 80866, dividindo as obras das novas estações da Linha Sul (atual Linha 9) em quatro lotes. A Estação Morumbi foi incluída no lote 3, ao lado da Estação Granja Julieta. Esse lote foi vencido pelas empresas Construtora Dumez S/A e GTM S/A, que assinaram em 4 de julho de 1997 o contrato número 80866102202, no valor de 11,514 milhões de reais e com prazo de dezoito meses para conclusão das obras. A estação foi reconstruída, em um local diferente da estação da EFS, na virada do milênio, sendo reinaugurada em 30 de junho de 2000.

Em 2010, foi apresentado o projeto da Linha 17 do Metrô, com uma estação de integração projetada ao lado da Estação Morumbi. Em 2011, foram iniciadas as obras da estação, que acabaram paralisadas diversas vezes por problemas jurídicos entre o Metrô e as construtoras. Atualmente, encontra-se em execução, com conclusão prevista para meados de 2022.

Em 20 de abril de 2021, foi concedida para o consórcio ViaMobilidade, composto pelas empresas CCR e RUASinvest, com a concessão para operar a linha por trinta anos. O contrato de concessão foi assinado e a transferência da linha foi realizada em 27 de janeiro de 2022.

Toponímia
A palavra "Morumbi" é um termo indígena de origem tupi que pode significar "mosca verde" (moru: "mosca"; e mbi: "verde"). O etnólogo Eduardo Navarro defende que "Morumbi" possui outros significados, como do tupi maromby, cujo significado é "rio dos peixes grandes" (maromba: "peixe grande"; y: "rio"), ou marumbi, termo da língua portuguesa que significa "lagoa cheia de taboas".

A estação da Sorocabana e, posteriormente, a da CPTM receberam o nome Morumbi por conta da proximidade com a ponte homônima sobre o Rio Pinheiros.

Características
A estação da CPTM possui um desenho arquitetônico avançado, com projeto baseado em módulos, passarela sobre a Via Professor Simão Faiguenboim, mezanino de embarque, elevadores para portadores de deficiência, rampa de acesso, piso de borracha, cobertura e mapas com ruas e localização dos pontos importantes da região.

Ligações externas

 Página oficial das obras de expansão da Linha 17–Ouro
 Página com os dados oficiais de desapropriação
 Página oficial do Metrô de São Paulo

Morumbi
Morumbi
Fundações em São Paulo em 1967


text:
La saison 1915-1916 du Championnat d'Autriche de football était la  du championnat de première division en Autriche. Les dix meilleurs clubs du pays se retrouvent au sein d'une poule unique, la 1.Klasse, où ils s'affrontent deux fois, à domicile et à l'extérieur. À l'issue du championnat, à cause du conflit mondial, il n'y a ni promotion, ni relégation.

C'est le SK Rapid Vienne qui remporte le championnat, en terminant en tête du classement final, avec 2 points d'avance sur le Floridsdorfer AC et 5 points sur le duo Wiener AF-Wiener AC (tenant du titre). C'est le  de champion d'Autriche de l'histoire du club.

Les 10 clubs participants

Compétition

Classement
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 2 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=50%|

|}

Matchs

Source : bundesliga.at

Bilan de la saison

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Championnat d'Autriche de football

Liens externes
  Page sur RSSSF

Championnat d'Autriche de football
Autriche
Autriche
1915 en Autriche-Hongrie
1916 en Autriche-Hongrie


text:
Кишинівська єпархія () — єпархія Російської православної церкви з центром у місті Кишинів, що входить до складу Православної церкви Молдови. Об'єднує парафії та монастирі на території Центральної Молдови. Кафедральний собор — Собор Різдва Христового. Єпархія розділена на 31 благочинні округи.

Назва

 Кишинівська і Хотинська (1813—1919)
 Кишинівська і Бессарабська (1941—1942)
 Кишинівська і Молдовська (1944—1992)
 Кишинівська (і всія Молдови) (із 1992)

Історія
Під час Російсько-турецьких війн 1787—1792 та 1806-1812 років російська армія займала Молдову та Валахію, тимчасово засновуючи в них духовне управління — Молдовлахійський екзархат, головою якого став екзарх Молдови, Валахії та Бессарабії Гавриїл (Бенулеску-Бодоні).

Після 1812 року, коли за умовами мирного договору до Росії відійшла Бессарабія, екзарху Гавриїлу було доручено організувати її церковне життя. Наприкінці вересня 1812 року митрополит Гавриїл із усім штатом духовного управління прибув із Ясс в Кишинів. У 1813 році Кишинівська єпархія була заснована офіційно, і їй присвоєні титули митрополії й екзархії.

Із 3 липня 1821 року кафедра стала архієпископією.

У 1918 році після анексії Бессарабії Румунією румунська влада без узгодження з Російською церквою зажадали від духовенства і пастви приєднатися до Румунської православної церкви. Архієпископ Кишинівський Анастасій (Грибановський) і його вікарії, які відмовилися підкоритися вимозі влади, були змушені покинути межі єпархії.14 червня 1918 року Священний синод Румунської церкви призначив «заступником місцеблюстителя архієпископа» на Кишинівську кафедру єпископа Хушського Никодима (Мунтяну), утворивши таким чином Бессарабську митрополію Румунської церкви. Патріарх Московський і всієї Русі Тихон в жовтні 1918 року висловив синоду Румунської православної церкви протест.

Після входження Бессарабії до складу СРСР Московський патріархат відновив Духовне управління нею: у грудні 1940 року єпископ Тульський Алексій (Сергеєв) призначений тимчасово керуючим Кишинівською єпархією, а в травні 1941 року — її правлячим архієреєм.

Після заняття Бессарабії румунськими військами в 1941 році і до 1944 року тут знову існувала Бессарабської митрополії Румунської церкви. У 1944 році Бессарабія знову була зайнята радянськими військами, і діяльність Кишинівської єпархії Московського патріархату відновилася.

У травні 1945 року в Бухаресті і в 1946 році в Москві патріархи Румунський Никодим і Московський і всієї Русі Алексій I підтвердили канонічну обґрунтованість відновлення над Кишинівською єпархією юрисдикції Російської православної церкви.

Після набуття Молдовою незалежності у 1991 році постало питання про можливе її приєднання до Румунії; постало питання і про приєднання Православної церкви в Молдові до Румунії. 8 вересня 1992 року з'їзд духовенства Кишинівської єпархії майже одностайно вирішив залишитися в складі Російської православної церкви. Але в тому ж 1992 році на території Молдови була також заснована Бессарабська митрополія Румунського патріархату, яка вважає себе спадкоємицею Бессарабської митрополії, що існувала раніше. Бессарабську митрополію очолив єпископ Петро (Педурару).

5 жовтня 1992 року Кишинівській єпархії була дарована автономія; єпархія була перетворена в Православну церкву Молдови (Кишинівську митрополію).

Із Кишинівської єпархії були виділені нові самостійні єпархії: 7 липня 1998 року — Кагульська, 6 жовтня 1998 року — Єдинецька, а також Тираспольська, 6 жовтня 2006 року — Бєльцька, а також Унгенська.

23 вересня 2010 року постановою Священного синоду Молдовської церкви сім парафій Ришканського району і Рудський монастир, які перебували у складі Єдинецької єпархії, переведені до складу Кишинівської єпархії.

Єпископи
 Гавриїл (Банулеско-Бодоні) (вересень 1812 / серпень 1813-30 березня 1821)
 Димитрій (Сулима) (18 червня 1821 — 4 серпня 1844)
 Іринарх (Попов) (12 листопада 1844 — 17 березня 1858)
 Антоній (Шокотов) (17 березня 1858 — 13 березня 1871)
 Павло (Лебедєв) (23 червня 1871 — 16 липня 1882)
 Сергій (Ляпідевський) (21 серпня 1882 — 12 січня 1891)
 Ісаакій (Положенський) (12 січня 1891 — 21 листопада 1892)
 Неофіт (Неводчиков) (21 листопада 1892 — 26 січня 1898)
 Яків (П'ятницький) (26 січня 1898 — 12 серпня 1904)
 Володимир (Сеньковський) (12 серпня 1904 — 16 вересня 1908)
 Серафим (Чичаґов) (16 вересня 1908 — 20 березня 1914)
 Платон (Рождественський) (20 березня 1914 — 5 грудня 1915)
 Анастасій (Грибановський) (10 грудня 1915—1919 (? 1965))
 1918—1940 — Бессарабська митрополія Румунської Православної Церкви
 Алексій (Сергеєв) (кінець 1940 — літо 1941)
 1941—1944 — Бессарабська митрополія Румунської Православної Церкви
 Ієронім (Захаров) (3 грудня 1944 — 13 січня 1947)
 Венедикт (Поляков) (18 лютого 1947 — 3 червня 1948)
 Нектарій (Григор'єв) (3 червня 1948 — 9 березня 1969)
 Варфоломій (Гондаровський) (20 березня 1969 — 11 жовтня 1972)
 Іонафан (Кополович) (11 жовтня 1972-12 травня 1987)
 Серапіон (Фадєєв) (17 травня 1987 — 7 липня 1989)
 Володимир (Кантарян) (із 21 липня 1989)

Примітки

Посилання
 Кишинівська єпархія на сайті «Русское православие»

Засновані 1813


text:
In informatica gli Enterprise JavaBean (EJB) sono i componenti software che implementano, lato server, la logica di business di un'applicazione web all'interno dell'architettura/piattaforma Java EE espletando servizi a favore della parte di front-end ovvero per la logica di presentazione di un'applicazione web. Rappresentano dunque uno strato software residente su un application server all'interno di un'architettura software di tipo multi-tier.

Le specifiche per gli EJB definiscono diverse proprietà che questi devono rispettare, tra cui la persistenza, il supporto alle transazioni, la gestione della concorrenza e della sicurezza e l'integrazione con altre tecnologie, come JMS, JNDI, e CORBA. Lo standard attuale, EJB 3.2, completato nella primavera del 2013, differisce notevolmente dalla versione 2.1 delle specifiche, in quanto introduce la possibilità di effettuare dependency injection e di effettuare mediante annotations le configurazioni che precedentemente avvenivano mediante XML. Gli EJB necessitano di un EJB container tipicamente implementato all'interno degli application server assieme al servlet container per la parte di front-end.

Motivazioni
Le specifiche Enterprise JavaBean intendono fornire una metodologia standard per implementare la logica di funzionamento delle applicazioni di tipo enterprise, applicazioni cioè che forniscono servizi via Internet su larga scala.  Per realizzare applicazioni di questo tipo è necessario affrontare una serie di problematiche tecniche che possono rivelarsi molto complesse e laboriose da risolvere.  Gli Enterprise JavaBean intendono fornire una soluzione a questi problemi in modo da semplificare lo sviluppo di questo tipo di applicazioni.

Le specifiche Enterprise JavaBean descrivono in dettaglio come realizzare un application server che fornisca le seguenti funzionalità:
 Persistenza;
 Elaborazione delle transazioni;
 Controllo della concorrenza;
 Programmazione ad eventi tramite il Java Message Service;
 Servizio di directory per elencare e nominare gli EJB (JNDI);
 Sicurezza (JCE e Java Authentication and Authorization Service);
 Installazione di componenti software in un application server;
 Invocazione di procedure remote tramite l'utilizzo di RMI-IIOP o CORBA;
 Fornire servizi web.

Inoltre le specifiche definiscono il ruolo del contenitore di Enterprise JavaBean e di come far comunicare il contenitore con gli EJB.

Tipologie

Fino alla versione 2.1 della specifica esistevano tre tipi di Enterprise JavaBeans, dalla versione 3.0 in poi ne esistono soltanto due, in quanto gli Entity Bean sono stati deprecati. Per completezza vengono riportati tutti i tipi di EJB.

EJB di sessione
Detti anche Session EJB. Gestiscono l'elaborazione delle informazioni sul server.  Generalmente sono una interfaccia tra i client e i servizi offerti dai componenti disponibili sul server.  Ne esistono di due tipi: con stato e senza stato.

Dalla versione 3.2 dello standard EJB possono essere invocati in modo asincrono. L'invocazione asincrona avrà come valore di ritorno una variabile di tipo Future<V>, che permetterà al chiamante di conoscere l'effettivo valore di ritorno, verificare l'eventuale presenza di eccezioni ed annullare una chiamata in corso.

Con stato
Vengono anche detti stateful.  I bean di sessione con stato sono oggetti distribuiti che possiedono uno stato.  Lo stato non è persistente, però l'accesso al bean è limitato ad un unico client.

Un esempio di bean con stato è:

 @Stateful
 public class Contatore {
    private int totale = 0;
    public int totale() {
        return totale;
    }
    public void incrementa() {
        totale = totale + 1;
    }
    public void azzera() {
        totale = 0;
    }
 }

Senza stato
Detti anche stateless.  I bean di sessione senza stato sono oggetti distribuiti senza uno stato associato, questa caratteristica permette un accesso concorrente alle funzionalità offerte dal bean.  Non è garantito che il contenuto delle variabili di istanza si conservi tra diverse chiamate ai metodi del bean.

Un esempio di bean senza stato è:

 @Stateless
 public class SalutoBean {

  public String salutaUtente() {
     return "Benvenuto!";
  }

 }

EJB guidati da messaggi
Detti anche Message driven EJBs. Erano gli unici bean con funzionamento asincrono (dalla versione 3.2 dello standard anche EJB di sessione possono essere invocati in modo asincrono).  Tramite il Java Message Service (JMS), si iscrivono a un argomento (topic) o a una coda (queue) e si attivano alla ricezione di un messaggio inviato all'argomento o alla coda a cui sono iscritti.  Non richiedono una istanziazione da parte dei client.

EJB di Entità
Vengono detti anche Entity EJB. Non sono più supportati, in quanto con la versione 2.0 e 2.1 dello standard EJB avevano delle prestazioni molto basse ed i programmatori preferivano utilizzare chiamate JDBC dirette o framework di persistenza come Hibernate o MyBatis. Per ovviare a questo problema, è stato introdotto Java Persistence API.

Il loro scopo era di inglobare gli oggetti sul lato server che memorizzano i dati. Gli entity bean fornivano la caratteristica della persistenza dei dati:
 Persistenza gestita dal contenitore (CMP): il contenitore si incarica della memorizzazione e del recupero dei dati relativi a un oggetto utilizzando una tabella di una base di dati.
 Persistenza gestita dal bean (BMP): in questo caso è il bean a occuparsi del salvataggio e recupero dei dati a cui fa riferimento, il salvataggio può avvenire in una base di dati o con qualsiasi altro meccanismo perché è il programmatore che si incarica di realizzare il meccanismo della persistenza dei dati.

Versioni

 JSR 220: Enterprise JavaBeans 3.0 introduce la possibilità di dichiarare e configurare gli Enteprise JavaBeans mediante il meccanismo delle annotations. Da questa versione in poi, un EJB non deve più estendere alcuna classe specifica. Tale modifica viene spesso citata come Plain Old Java Object (POJO). Vengono introdotti i primi meccanismi di dependency injection. Per la persistenza vengono abbandonati gli Entity Bean e c'è Java Persistence API (JPA).
 JSR 318: Enterprise JavaBeans 3.1 va nella direzione della semplificazione. Tale direzione è obbligata dalla fortissima diffusione dello Spring Framework. Introduce il cosiddetto Lite EJB, ovvero la possibilità di inserire degli Enterprise JavaBeans all'interno di un Web Archive, che finora poteva contenere unicamente servlet, ma non EJB. Ora è possibile invocare gli EJB da una applicazione Java SE, senza dover usare servlet container o application server. I session bean possono essere invocati in modo asincrono e c'è la possibilità di creare degli EJB Timer.
 JSR 345: Enterprise JavaBeans 3.2 introduce la possibilità di invocare i bean di sessione in modo asincrono.

Enterprise JavaBeans e microservices
Riguardo allo sviluppo di microservice attraverso l'utilizzo di Enterprise JavaBeans, Antonio Goncalves, Expert Member di CDI 2, Java EE 8 ed autore di numerosi libri su Java EE, scrive:

Ciò che intende sottolineare è che il numero di servizi che la specifica Enterprise JavaBeans porta con sé è elevato, quindi non è consigliabile quando si vogliano creare dei microservice.

Note

Voci correlate
 Java Persistence API
 Java EE
 Application server
 Spring framework

Java EE


text:
Avon Rubber plc é uma empresa Britânica de máxima tecnologia no ramo de pneus. A Avon já forneceu pneus para a Fórmula 1.

Ligações externas
Avon Rubber Website

Fabricantes de pneus do Reino Unido


text:
Gildor Inglorion je izmišljen lik iz del o Srednjem svetu angleškega pisatelja J.R.R. Tolkiena.

Gildor je globoki vilin iz hiše Finroda. V Gospodarju prstanov sreča Froda Bisagina na poti iz Šajerske; tu ga posvari pred Črnimi jezdeci in ponudi hobitom hrano ter prenočišče.

Globoki vilini


text:
Heteromycteris matsubarai és un peix teleosti de la família dels soleids i de l'ordre dels pleuronectiformes.

Distribució geogràfica
Es troba des de les costes del Japó fins a les de la Mar de la Xina Meridional.

Referències

matsubarai


text:
Berlin Mosque (, , ) in Berlin is situated on Brienner Straße 7-8 in Berlin-Wilmersdorf. It was designed by  Hermann and was built between 1923 and 1925. Berlin Mosque, which has two  minarets, was heavily damaged in World War II. The two minarets were rebuilt in 1999/2001.

The foundation stone was laid on 6 August 1923  and the mosque was inaugurated officially on 26 April 1925.

The style of the space is built in Mughal Architectural style, reflecting the great buildings of that time with signature stylings. One such styling is the architects use of onion dome and pastel colors. This makes the building very similar to the tombs of the Mughal Empire. Not only that, but the symmetry seen in the building reflects that of the Taj Mahal. Next to the mosque is the residence of the Imam, the religious head of the mosque. The Imam's residence stands at two stories tall.

The mosque is owned and maintained by the Lahore Ahmadiyya Movement (Ahmadiyya Anjuman Isha'at-i-Islam Lahore).

History
Due to the small influence Islam had in Germany prior to the building of the mosque in the 1900s, the Berlin Mosque was preceded by a small wooden structure built outside of Berlin, which was destroyed in 1923. Not long after, the Lahore Ahmadiyya Movement, who saw the need to construct a mosque in Germany, did so. The Berlin Mosque's tall minarets were heavily damaged in World War II due to an attack by Russian soldiers. Not only were the minarets damaged but the dome received damage as well. After receiving funds from the Berlin Monuments Department to restore the building, the mosque was able to be reopened in 1952.

Berlin Muslim Mission and the Berlin Mosque

The Plan for an Islamic Centre
In February of 1920, Indian Muslim political activist Pro. Abdul Jabbar Kheri met a German Muslim, Dr. Khalid Banning and began to consider the prospects of setting up an Islamic Centre in Berlin. While he considered this with Dr. Khalid Banning, Pro Abdul Jabbar Kheri received letters originally written to the Imam of the Woking Muslim Mission of England from a German lady suggesting the opening of a mission in Berlin following the basis of the Woking Muslim Mission of the Shah Jehan Mosque. His brother, Pro. Sattar Kheri sent the letters out to the Imam of the Mosque at Woking, Maulana Mustafa Khan and from there it reached the Lahore Ahmadiyya Movement (Ahmadiyya Anjuman Isha'at-i-Islam Lahore). The purview and the viability of the plan was considered and eventually accepted by the Lahore Movement.

The Need For The Propagation of Islam in Germany
In May 1922, the Mohammadan, a popular English newspaper in India, published an article with the title "The Need for the Propagation of Islam in Germany". The article was written by Pro. Abdus Sattar Kheri, an Indian Muslim political activist living in Berlin. He and his brother, Pro. Abdul Jabbar Kheri, were known as the Kheri Brothers and were the ones that initiated the idea of setting up an Islamic centre in Germany. They both played a significant role in leading the organization of Muslims in the German capital in the early 1920's.

Structural Details about the Mosque

See also
Ahmadiyya in Germany
Islam in Germany
Religion in Berlin
List of mosques in Europe

References

 "Berliner Moschee, Germany." Archnet, https://next.archnet.org/sites/14801.
 RIZVI, KISHWAR. The Transnational Mosque: Architecture and Historical Memory in the Contemporary Middle East. University of North Carolina Press, 2015, http://www.jstor.org/stable/10.5149/9781469621173_rizvi.
 Terrell, Robert Shea. "Building the Berlin Mosque: An Episode in Weltpolitik." Contemporary European History, vol. 30, no. 1, 2021, pp. 46–59., doi:10.1017/S0960777320000454.
 Structurae. "Ahmadiyya Mosque (Berlin-Wilmersdorf, 1928)." Structurae, Structurae, https://structurae.net/en/structures/ahmadiyya-mosque.
 Ahmad, Nasir. "Die Berliner Moschee ." AAIIL, https://aaiil.org/german/historyofberlin/90thanniversaryofBerlinMosque.pdf.

Further reading

 Nath, R. (Ram), 1933- (1982-<2005>). History of Mughal architecture. New Delhi: Abhinav. . OCLC 9944798.
 Religious architecture : anthropological perspectives. Verkaaik, Oskar,. Amsterdam: Amsterdam University Press. 2013. . OCLC 869720783.
Jonker, Gerdien (2019). "Das Moscheearchiv in Berlin-Wilmersdorf: Zwischen muslimischer Moderne und deutscher Lebensreform". In MIDA Archival Reflexicon, pp. 1-10.

External links

 The Berlin Mosque on the official website Berlin.de: http://www.berlin.de/ba-charlottenburg-wilmersdorf/bezirk/lexikon/islamischemoschee.html

Buildings and structures in Charlottenburg-Wilmersdorf
Ahmadiyya mosques in Germany
Mosques completed in 1925
1925 establishments in Germany
Mosques in Berlin
Mosque buildings with domes


text:
Bombardier Inc. je kanadský průmyslový koncern vyrábějící především letadla a kolejová vozidla (vlaky, tramvaje, "tramvaje na pneumatikách"). Společnost sídlí v Montrealu. Společnost založil Joseph-Armand Bombardier v roce 1942, tehdejší název byl L'Auto-Neige Bombardier Limitée. Prvním výrobkem firmy byl sněžný pásový automobil B7, který zakladatel firmy vynalezl v roce 1937.

Divize

Produkty se dělí na leteckou a kolejovou dopravu.

 Bombardier Aerospace - letecká divize Bombardieru
 Bombardier Transportation

Letadla
 Soukromá letadla (Business Aircraft)
 Komerční letadla (Commercial Aircraft)
 Obojživelná letadla (Amphibious Aircraft)

Vlaky a tramvaje
 Kolejová vozidla (automatizované soupravy, metro, meziměstské vlaky, regionální vlaky, vysokorychlostní vlaky, lokomotivy, tramvaje)
 "Tramvaje" na pneumatikách
 Podvozky
 Bezpečnostní systémy
 a další služby

Externí odkazy

 Oficiální stránky

Kanadské strojírenské firmy


text:
Agloval (o Aglovale) de Galis és el fill gran del rei Pellinor a la llegenda artúrica. Tal com els seus germans Sir Tor, Lamorak, Dornar i Perceval, és un cavaller de la Taula rodona.

En els romanços artúrics, Agloval no és una figura tan important com els seus germans Lamorak i Perceval. Segons la Post Vulgata artúrica i La mort d'Artús de Thomas Malory va ser, però, el qui va dur Perceval a Camelot perquè en fos cavaller. En la Vulgata artúrica, Agloval mor accidentalment a la mà de Galavany durant la recerca del Sant Grial, però en el llibre de Malory ell i el seu germà Tor són uns dels cavallers encarregats d'executar la reina Ginebra i que van morir quan Lancelot i els seus homes la van venir a rescatar.

Agloval apareix en el romanç holandès Moriaen, en què visita el país dels moros i on troba una bella princesa cristiana negra que li donarà un fill. Torna a les seves terres, i tretze anys més tard, el seu fill Moriaen arriba per buscar-lo. Després d'una sèrie d'aventures, pare i fill es reuneixen i tots dos tornen al país de Moriaen per a recuperar les seves terres.

En els temps moderns Agloval és el protagonista de la novel·la The Life of Sir Aglovale de Galis, de Clemence Housman, i de The Once and Future King, de T.H. White, on es presenta un retrat particularment afectuós del cavaller.

Referències

Personatges de la matèria de Bretanya


text:
"Nosso Vídeo" é uma canção do cantor e compositor brasileiro Sam Alves. A canção foi gravada para seu segundo álbum de estúdio intitulado ID, e lançada como single no dia 31 de março de 2015.

Videoclipe
No dia 18 de março de 2015 a canção ganhou um Videoclipe interativo, lançado em um site de domínio conforme a canção. Foi lançado em comemoração ao dia do fã, em parceria com o diretor Bruno Murtinho, o videoclipe foi rodado em plano sequência e fechado, possibilitando, ao fã uma diferente experiência: alterar o filtro da tela, mudar o ângulo da câmera, ou aproximá-la do cantor, capturando cada detalhe de sua emoção.

Lista de faixas

Desempenho nas tabelas musicais

Singles de 2015


text:
Vivir mata es una película de Argentina filmada en colores dirigida por Bebe Kamin sobre su propio guion escrito según un argumento de Gustavo Barrios, Ricardo Rodríguez y Bebe Kamín, que se estrenó el 30 de junio de 1991 y tuvo como actores principales a Juan Leyrado, Mauricio Dayub, Cecilia Roth y Alejandro Urdapilleta.

Sinopsis
Un joven diplomático radicado en Europa a fines del siglo XIX conoce a una extraña princesa y al regreso a su país se recluye en un cementerio para salir de allí un siglo más tarde.

Reparto

Comentarios

Paraná Sendrós en Ámbito Financiero escribió:
Alberto Farina en El Cronista Comercial dijo:
Manrupe y Portela escriben:

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Vivir mata en el sitio del cine nacional
 Información sobre Vivir mata en Internet Movie Data Base

Películas de vampiros


text:
"Diving" is a single recorded by American recording artist Bridgit Mendler, featuring American group RKCB. The single was released digitally to retailers on August 25, 2017 via Black Box. The song's music video directed by Vlad Sepetov along Mendler herself was released the same day on her official VEVO channel.

Composition
"Diving" is a "bass-heavy" cut that has been compared to that of Cassie, Tinashe, and Jhené Aiko. The song lyrically is a nostalgic song about a lost love.

Critical reception
Sana Parvayz from CelebMix called the song a "smooth jam".

Track listing
Digital download
"Diving" (featuring RKCB) – 3:40
Vice remix
"Diving" (Vice remix) – 3:14

Release history

References

2017 singles
2017 songs
Bridgit Mendler songs
Songs written by Bridgit Mendler


text:
Kościół katolicki w Chorwacji – katolicka wspólnota wiernych w Chorwacji pod zwierzchnictwem papieża. Prócz Kościoła rzymskokatolickiego w Chorwacji działają Kościoły katolickie obrządku wschodniego oraz niezależny od papieża Kościół starokatolicki.

Kościół rzymskokatolicki odgrywa, podobnie jak w Polsce, dużą rolę w życiu społecznym i jest elementem świadomości narodowej. W spisie powszechnym w 2001 87,8% mieszkańców Chorwacji zadeklarowało się katolikami.

Historia

Średniowiecze
Chorwaci mieli styczność z chrześcijaństwem od początków swojej historii. Już w 879 chorwacki władca Branimir, który miał swoją siedzibę w Nin, napisał do papieża Jana VIII list, w którym obiecał lojalność i posłuszeństwo papieżowi. W 1075 ban chorwacki Zvonimir został koronowany na króla przez legata papieża Grzegorza VII.

Papież Innocenty IV w 1248 nadał chorwackiemu Kościołowi unikatowy przywilej sprawowania liturgii w języku narodowym. Przywilej ten przetrwał ponad siedem stuleci, aż stracił swoje znaczenie po powszechnym dopuszczeniu liturgii w językach narodowych przez Sobór watykański II (1962-1965).

Austro-Węgry
Chorwaccy biskupi dążyli do uniezależnienia się od zwierzchnictwa arcybiskupów węgierskich. Dopiero w 1852 diecezję zagrzebską wyniesiono do godności archidiecezji. Tym samym utworzono pierwszą chorwacką metropolię (metropolia chorwacko-słoweńska). W XIX wieku rozwijało się szkolnictwo i ruchy katolickie.

Królestwo Jugosławii
W okresie międzywojnia Kościół katolicki w Chorwacji, wchodzącej w skład Królestwa Jugosławii, działał na ogół swobodnie, choć Serbski Kościół Prawosławny (de facto religia państwowa) prowadził działalność misyjną na terenach tradycyjnie katolickich. Utworzenie Jugosławii Kościół początkowo przyjął pozytywnie, choć część przedstawicieli duchowieństwa wolałaby, aby przetrwało Cesarstwo Austro-Węgierskie. Poparcie kleru zaczęło jednak szybko słabnąć, a duchowni uznali, że rządy jugosłowiańskie odebrały Kościołowi dawne przywileje. Nowa władza stała się według hierarchów wroga "obcym" (innym niż "narodowy" Kościół prawosławny) instytucjom religijnym. Kolejna fala pogorszenia stosunków nastąpiła po zabójstwie chorwackiego polityka Stjepana Radicia i ogłoszeniu dyktatury królewskiej w 1929 roku.

Równocześnie zaostrzyła się konkurencja Kościoła katolickiego z Serbskim Kościołem Prawosławnym. Katolicy obawiali się, że prawosławni zyskają na tyle, że będą w stanie ograniczyć działalność organizacji o profilu katolickim.

W regionie Kościół był konserwatywny i miał proautorytarną tradycję. Ułatwiało to powstanie szowinistycznych ruchów, które widziały Kościół jako sojusznika w walce z komunizmem i Żydami. Lokalny Kościół podtrzymywał tradycyjny, antysemityzm, sprzyjał dyskryminacji Żydów i ich konwersji na katolicyzm. Nawet w okresie Jugosławii, minister edukacji i katolicki ksiądz słoweński, Antoni Korošec, zatwierdzili i wprowadził prawo numerus clausus. Pomimo rosnącej wrogości duchowieństwa wobec Żydów, których oskarżali o bolszewizm lub wspieranie rządu w Belgradzie, w ciągu dwudziestolecia wojennego nie podejmowano agresywnych działań antysemickich.

Wśród kleru popularność zdobył radykalny nacjonalizm, reprezentowany przez ekstremistyczną Chorwacką Partię Prawa, a następnie przez ruch ustaszy. Chorwaccy nacjonaliści uważali bowiem religię katolicką za część swojej tożsamości narodowej. Po wprowadzeniu dyktatury króla Aleksandra I, Kościół mocno się zradykalizował, szczególnie po nieudanej próbie ratyfikacji konkordatu w połowie 1930 roku.

Rząd starał się załagodzić nacjonalistyczne napięcia poprzez szanowanie instytucji religijnych i deklaracje poparcia dla umiarkowanych hierarchów. Popularnością rządu cieszył się Alojzije Stepinac, dawny żołnierz serbskiej armii walczący na froncie macedońskim, uważany przez rząd w Belgradzie za zwolennika Jugosławii.

W kolejnych latach, podczas gdy Watykan i regionalna hierarchia próbowała negocjować z rządem, natomiast duchowieństwo parafialne wpajało Chorwatom program podobieństwa nacjonalizmu chorwackiego i katolicyzmu. Część z nacjonalistycznych duchownych było słabo wykształcona. Radykalizacja zachodząca w środowisku kościelnym doprowadziła do zbliżenia się przedstawicieli tegoż środowiska do ustaszy - ruch ten narodził się w latach 30. i reprezentował pozycje skrajnej prawicy. Jak się okazało zażarty antykomunizm, wrogość do idei Jugosławii i prawosławia przyczyniła się do wzrostu w Kościele sympatii pronazistowskich.

W latach 30. Kościół przejawiał coraz bardziej pozytywny stosunek do kwestii niepodległości.

Niezależne Państwo Chorwackie

W 1941 utworzono satelickie państwo Niemiec nazistowskich, Niezależne Państwo Chorwackie (NDH). Watykan, jak i Kościół chorwacki z entuzjazmem przyjęli upadek Jugosławii na skutek klęski w wojnie obronnej. Pozytywnie przyjęto też utworzenie NDH. Utworzony przez ustaszy rząd Ante Pavelicia i Kościół łączył m.in. silny katolicyzm przywódcy ustaszy, a także przekonanie ustaszy, iż "stosunki z Watykanem były równie ważne jak stosunki z Niemcami".

Ustasze ogłosili katolicyzm oficjalną religią państwową. W liście pasterskim biskup Stepinac poprosił wiernych i duchownych o wspieranie rządu. W kościołach odbyć się miała modlitwa o dobro NDH.

Poparcie dla reżimu wśród duchowieństwa katolickiego w dużej mierze zależało od regionu. Większe było w Dalmacji oraz Bośni i Hercegowinie, niższe w Chorwacji i Slawonii. Wpływ miał też wiek księży - poparcie dla ustaszy było najwyższe wśród najmłodszych, a najniższe wśród starszych. Hierarchia katolicka podzieliła się na radykalną większość i mniejszość umiarkowanych krytyków NDH. Postawa duchowieństwa zależna była też od okresu rządów ustaszy, początkowo w większości była ona entuzjastyczna. Ludobójstwo ustaszy stopniowo podzieliło duchowieństwo na trzy grupy. Pierwszą stanowili przeciwnicy, którzy współpracowali z partyzantką jugosłowiańską - szacuje się, że było ich co najmniej 70. W drugiej grupie znaleźli się entuzjaści reżimu, w tym członkowie ustaszowskich organizacji i aktywni uczestnicy ich zbrodni. Większość duchowieństwa zajęła stanowisko pośrednie. Grupa ta sympatyzowała z prokatolickimi reformami Pavelicia (zakaz aborcji, pornografii i bluźnierstwa) ale odrzucała wrogość reżimu wobec mniejszości wyznaniowych i etnicznych. W tej grupie odnotowano wiele zachowań dwuznacznych i niezdecydowania w kontaktach z dyktaturą.

Po kolejnych falach ustaszowskiego ludobójstwa w lecie i jesienią 1941 roku, Stepinac "zdecydował się na ograniczoną reakcję". Jednakże w dalszym ciągu podzielał opinię duchownych uważających, iż Jugosławia stanowiła "więzienie narodu chorwackiego", a nawet zorganizował spotkanie papieża Piusa XII i Pavelicia. Mimo bardziej sceptycznej postawy Stepinaca wobec Kościoła, wielu duchownych jeszcze gorliwiej wspierało reżim. Jednym z nich był Ivan Šarić, który uważał, że Bóg stoi za ruchem chcącym "wyzwolić" świat od Żydów czy atakował wrogów ideowych ustaszy twierdząc, że socjalizm i komunizm powstały przy udziale szatana.

Niektórzy duchowni włączyli się w działanie ustaszowskich formacji lub bezpośrednio brali udział w ludobójczych działaniach. Ivan Guberin, lider Ruchu Katolickiej Chorwacji (HKP; jedna z form Akcji Katolickiej) był strażnikiem przybocznym Pavelicia, a Bozidas Bralo - szefem policji bezpieczeństwa w Sarajewie odpowiedzialnym za szereg akcji antysemickich. W Bośni i Hercegowinie przywódca ruchu Jure Francetić zdecydował, aby dużą liczbę stanowisk w partii ustaszy oddać w ręce duchowieństwa.

Ludność żydowska starała się uzyskać ochronę Kościoła katolickiego przed represjami. Kościół jednak prowadził politykę konwersji, toteż uratować od zagłady Żydów mogło ratować jedynie przechodzenie na katolicyzm. Prawo konwersji wprowadzone przez Stepinaca nie zapobiegło jednak kolejnym prawom antyżydowskim. Władze NDH przywłaszczyły sobie wiele cerkwi prawosławnych, które zostały "opuszczone lub zarekwirowane". Katolicki episkopat i HKP były zaangażowane w koordynację i zarządzanie tymi działaniami. Kampania przymusowej konwersji prawosławnych Serbów na katolicyzm ruszyła we wrześniu 1941 roku. Kościół utrzymywał wobec niej niepewne i niejednoznaczne stanowisko; z jednej strony uważano, że pomoże to przetrwać ludności wywodzącej się z mniejszości, a z drugiej strony odrzucał wymuszone nawrócenia. Plany rządu wdrażano we współpracy z duchowieństwem, głównie z franciszkanami.

Przed kampanią zmuszania Serbów i Żydów do konwersji, biskup Stepinac zwołał Synod Biskupów Chorwackich, który wezwał do humanitarnego traktowania Żydów, którzy przyjęli katolicyzm.

NDH próbowało odzyskać poparcie Stepinaca, który w październiku 1942 skrytykował pośrednio politykę rządu. W okresie deportacji Żydów do obozu śmierci w Auschwitz wysłał on raport do Watykanu, w którym bronił działań rządu jako promotora katolicyzmu. W czasie swojej wizyty w Watykanie od 24 maja do 4 czerwca 1943, Stepinac mimo wcześniejszych krytycznych opinii, bardzo korzystnie dla ustaszy opisał stan państwa chorwackiego.

Pod koniec wojny hierarchowie katoliccy rozpoczęli mówienie o mordach Żydów, jednak w tym czasie większość przedstawicieli tejże społeczności poniosła już śmierć. Członkowie Kościoła zaczęli potępiać wcześniejsze przypadki podżegania przez księży przeciwko Żydom i udział duchowieństwa w zbrodniach. Episkopat dalej jednak popierał samo istnienie NDH, uważając, że uratuje on chorwacką "niepodległość", ani nie zerwał z katolickimi fundamentalistami, którzy uważali wojnę światową za starcie między państwami Osi a "Judeo-bolszewizmem".

Phater w swojej książce z 2000 roku stwierdził, że ustalenie stopnia udziału Chorwatów w holokauście jest na tyle trudne, że w Chorwacji to katolicka większość była sprawcami aktów ludobójstwa. Phayer zestawił tę sytuację z położeniem okupowanej Polski, gdzie to katolicy stali się ofiarami ludobójczej polityki nazistów.

Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii
W 1945 roku emerytowany biskup Dubrownika Josip Marija Carević został zamordowany przez nowe, komunistyczne władze, a biskup Josip Srebrnić został zamknięty w więzieniu na dwa miesiące. Po wojnie liczba katolickich wydawnictw spadła z ok. stu do tylko trzech. 18 września 1946 aresztowano arcybiskupa Alojzije Stepinaca. 30 września rozpoczął się jego proces. Stepinacowi postawiono zarzuty kolaboracji z ustaszami i wspierania byłych ustaszów (Križari), przeprowadzających ataki sabotażowo-dywersyjne na terenie Jugosławii. Opinie historyków i opinii publicznej odnośnie do procesu są podzielone, niektóre badania zachodnich badaczy przedstawiają proces jako pokazowy, jeszcze inni twierdzą, że proces został przeprowadzony właściwie.

11 października 1946 roku sąd skazał Stepinaca na 16 lat więzienia. Wypuszczono go po pięciu latach, pod warunkiem, że wyjedzie do Rzymu albo resztę kary spędzi w swojej parafii w Krašiciu. Stepinac wybrał Krašić. 29 listopada 1952 papież Pius XII mianował Stepinaca kardynałem. W odpowiedzi na to Jugosławia zerwała stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Apostolską.

Kościół umożliwił ucieczkę części zbrodniarzy ustaszowskich do frankistowskiej Hiszpanii, państw arabskich i Ameryki Południowej (głównie Argentyny) aby zapewnić im bezpieczeństwo przed procesami o zbrodnie. Franciszkanin i pułkownik ustaszy, Krunoslav Draganović odpowiedzialny był za wywłaszczenie własności Serbów w czasie ludobójstwa, oskarżony został o pranie brudnych pieniędzy ustaszy i kosztowności skradzionych ofiarom wojny w Chorwacji. W roku 1945 Draganović wydrukował w Rzymie Mali Hrvatski kalendar za godinu 1945 (Mały Kalendarz Chorwacki na rok 1945) adresowany do emigrantów chorwackich. Razem z biskupem Aloisem Hudalem był głównym organizatorem dróg ucieczki faszystowskich przestępców wojennych do Argentyny i innych krajów Ameryki Południowej. Pomagał on Departamentowi Stanów Zjednoczonych w organizacji informatorów i szpiegów na terytorium pod kontrolą ZSRR. Draganović wycofany został ze współpracy dopiero po 1958 roku, po śmierci Piusa XII. Okazało się, że Draganović pomagał w ucieczce m.in. niemieckiego zbrodniarza wojennego Klausa Barbie.

Według źródeł kościelnych w latach 40. XX wieku zginęło 17 procent chorwackiego duchowieństwa. Wielu kapłanów było więzionych i brutalnie torturowanych.

Problemem Kościoła lat powojennych była również nacjonalizacja majątków kościelnych. Kościół tracił szpitale, szkoły, nieruchomości, a nawet klasztory. W szkołach zakazano nauki religii. Przez cały okres istnienia ludowej Jugosławii postępowała ateizacja życia społecznego.

Biskupi chorwaccy należeli do Konferencji Episkopatu Jugosławii.

Republika Chorwacka
Po przemianach i rozpadzie Jugosławii Kościół katolicki uzyskał pełną swobodę i doświadczył szybkiego wzrostu popularności. Przywrócono naukę religii w szkołach. Powstała Konferencja Episkopatu Chorwacji.

Podczas wojny w Chorwacji (1991-1995) podział na wyznawców katolicyzmu i prawosławia były często określane jako podstawowa oś podziału między stronami konfliktu, co doprowadziło do zniszczenia wielu kościołów i cerkwi.

9 kwietnia 1997 wszedł w życie konkordat regulujący stosunki państwa i Kościoła.

Niepodległą Chorwację trzykrotnie odwiedził papież Jan Paweł II.

Podział administracyjny
 Metropolia rijecka
 Archidiecezja rijecka
 Diecezja gospicko-seńska
 Diecezja Krk
 Diecezja porecko-pulska.
 metropolia Ðakovo-Osijek
 archidiecezja Ðakovo-Osijek
 Diecezja pożedzka
 Diecezja sremska (Serbia)
 Metropolia splicko-makarska
 Archidiecezja splicko-makarska
 Diecezja dubrownicka
 Diecezja hvarsko-bracko-viska
 Diecezja szybenicka
 Diecezja kotorska (Czarnogóra)
 Metropolia zagrzebska
 Archidiecezja zagrzebska
 Diecezja bielowarsko-kriżewczyńska
 Diecezja sisacka
 Diecezja varażdińska
 Eparchia kriżewczyńska (greckokatolicka)
 diecezje bezpośrednio podległe Stolicy Apostolskiej
 Archidiecezja zadarska
 Ordynariat Polowy Republiki Chorwackiej

Nuncjatura apostolska

Chorwacja utrzymuje stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Świętą od 1992. Przedstawicielstwo Watykanu w Chorwacji, w randze nuncjatury znajduje się w Zagrzebiu.

Od 2017 nuncjuszem apostolskim w Chorwacji jest arcybiskup Giuseppe Pinto.

Przypisy

Bibliografia
Biondich, Mark (2007). «Radical Catholicism and Fascism in Croatia, 1918-1945». Totalitarian Movements and Political Religions 8 (2): s. 383-399.
Biondich, Mark (2006). «Controversies surrounding the Catholic Church in wartime Croatia, 1941–45». Movements and Political Religions 7 (4): s. 429-457.
Biondich, Mark (2005). «Religion and nation in wartime Croatia: Reflections on the Ustasa policy of forced religious conversions, 1941-1942». Slavonic and East European review 83 (1): s. 71-116.
«U.S. and Allied Wartime and Postwar Relations and Negotiations With Argentina, Portugal, Spain, Sweden, and Turkey on Looted Gold and German External Assets and U.S. Concerns About the Fate of the Wartime Ustasha Treasury»
Gitman, Esther (2006). «A Question of Judgement: Dr. Alojzije Stepinac and the Jews». Review of Croatian History 1: s. 47-72.
Kolstø, Pål (2011). «The Croatian Catholic Church and the long road to Jasenovac». Nordic Journal of Religion and Society 24 (1): s. 37-56.
Krišto, Jure (2007). «The Catholic Church and the Jews in the Independent State of Croatia.». Review of Croatian History 1: s. 13-47.
Ogyanova, Irina (2006). «Religion and church in the ustasha ideology». Croatica Christiana Periodica 64: s. 157 – 190.
Shelah, Menachem (1989). «The Catholic Church in Croatia, the Vatican and the Murder of the Croatian Jews». Holocaust and Genocide Studies 4 (3): s. 323–39.

Falconi, Carlo. Bernard Wall (trans.). 1970. The Silence of Pius XII. Boston: Little, Brown, and Company.
Phayer, Michael. 2000. The Catholic Church and the Holocaust, 1930–1965. Indianapolis: Indiana University Press. .
Phayer, Michael. 2008. Pius XII, The Holocaust, and the Cold War. Indianapolis: Indiana University Press. .


text:
Ouvéa, o Uvea, es el atolón más occidental del archipiélago de las islas Loyauté, al noreste de Nueva Caledonia. Sus coordenadas son: .

La superficie total es de 132,1 km², con una altitud máxima de 39 m. La isla es alargada de norte a sur formada por dos partes unidas por un estrecho istmo de 25 km de largo. Los extremos norte y sur se prolongan hacia el oeste por una barrera de coral y unos islotes diseminados. La costa oeste de la isla es una larga playa de 25 km.

En la isla conviven dos comunidades, una polinesia y la otra canaco, con dos lenguas pero con una cultura más próxima a la melanesia. Colonizada tanto desde la gran isla de Nueva Caledonia (Grande-Terre) como desde Samoa y Tonga, en el  se establecieron inmigrantes polinesios de la isla Uvea de Wallis y Futuna. Por eso en ocasiones se distingue Uvea Este (Wallis) de Uvea Oeste (Ouvéa), y se incluye la isla en las llamadas islas periféricas polinesias. Esta comunidad habla el uveano occidental, o faga uvea, muy próximo al uveano oriental, o wallisiano. La lengua de los kanaks de Ouvéa es el laai.

La población total era de 4.359 habitantes en el censo del 2004, aproximadamente la mitad polinesios y la mitad kanaks. La capital es Fayaoué.

Historia

En abril de 1988, una sangrienta toma de rehenes tuvo lugar en Ouvéa. Cuatro gendarmes resultaron muertos y veintisiete fueron tomados como rehenes en una cueva por los partidarios del Frente Socialista de Liberación Nacional Canaco (Front de Libération National Kanak Socialiste - FLNKS), que abogaba por la independencia de Nueva Caledonia. Doce de los gendarmes capturados fueron puestos en libertad después, pero seis miembros de un equipo francés de lucha contra el terrorismo también fueron tomadas como rehenes. Cuando las negociaciones para liberar los rehenes no tuvieron éxito, las fuerzas de seguridad francesa sitiaron la cueva y liberaron a los rehenes. Dieciocho canacos y 2 gendarmes resultaron muertos, y posteriormente, se alegó que tres canacos habían sido ejecutados sumariamente, o dejados morir, después de ser arrestados.

Véase también
 Francia de ultramar
 Imperio colonial francés

Islas Loyauté
Islas periféricas polinesias
Comunas de Nueva Caledonia