text:
Wooster is an area of Baytown, Texas, United States that used to be a distinct unincorporated community in Harris County.

Wooster is named after Quincy Adams Wooster, from Monona County, Iowa. He purchased over 1,000 acres in 1892 and founded the township of Wooster, which included the peninsula that would include what would become known as the Brownwood subdivision.  Most of Brownwood was condemned by FEMA after Hurricane Alicia destroyed all but a few of the homes there in August 1983.  Most of the subdivision is now the Baytown Nature Center.

The community housed a temporary holding camp for German prisoners of war during World War II.

Education
Wooster is within the Goose Creek Consolidated Independent School District.

Wooster Today
In the late 1990s Exxon Mobil began purchasing former company homes in the Wooster area.  The Wooster area and many residences had adjoining property with the oil refinery's property.  The oil company purchased the homes to make a protective greenbelt around the perimeter of the plant and to prevent future litigation if new homeowners reported medical conditions that might be related to plant operations. While residents were not forced to move, most of them have taken the buyout.  Very few houses remain in the area today.

External links

 Harris County block book map: https://books.tax.hctx.net/v038/AE1997_37-38_0347.jpg
Alfred Quincy Wooster founder
Alfred Quincy Wooster Bio
Wooster Baptist Church
Wooster School

Baytown, Texas
Geography of Harris County, Texas
Greater Houston
Galveston Bay Area


text:
Сёмъя (устаревшее название — Сём-Я) — река в Берёзовском районе Ханты-Мансийского автономного округа. Устье реки находится в 102 км по правому берегу реки Ятрия. Длина реки — 38 км.

Притоки
Основные притоки:
 В 10 км от устья, по левому берегу реки впадает река Охтлям.
 В 12 км от устья, по левому берегу реки впадает река Инась.
 В 19 км от устья, по левому берегу реки впадает река Похлуй.
 В 27 км от устья, по левому берегу реки впадает река Сыглэг.
 В 31 км от устья, по правому берегу реки впадает река Кодыръя.

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России относится к Нижнеобскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки — Северная Сосьва, речной подбассейн реки — Северная Сосьва. Речной бассейн реки — (Нижняя) Обь от впадения Иртыша.

По данным геоинформационной системы водохозяйственного районирования территории РФ, подготовленной Федеральным агентством водных ресурсов.

Примечания

Притоки Ятрии
Реки Берёзовского района (Ханты-Мансийский автономный округ)

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Wiślinka (niem. Wesslinken, kaszb. Wislënkô) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Pruszcz Gdański.

Położenie
Znajduje się przy czwartym kilometrze drogi wojewódzkiej nr 501 Przejazdowo - Nowa Karczma.

Administracyjnie graniczy:
 od północy poprzez Martwą Wisłę z Wyspą Sobieszewską
 od zachodu z miastem Gdańsk
 od południa z wsią Bogatka (gmina Pruszcz Gdański) oraz Koszwały (gmina Cedry Wielkie)
 od wschodu z wsią Trzcinisko (gmina Cedry Wielkie)

Geograficznie Wiślinka znajduje się na terenie Żuław Gdańskich.

Dojazd do miejscowości z centrum Gdańska zapewniają linie autobusowe 112, 186, 212 i N9 zarządzane przez Zarząd Transportu Miejskiego w Gdańsku oraz prywatna linia autobusowa 864.

Wiślinka jest położona 2 km od plaży na Wyspie Sobieszewskiej, 12 km od centrum Gdańska oraz 5 km od obwodnicy południowej Gdańska i drogi krajowej S7.

Historia
Historyczne nazwy Wiślinki to: Weßlinken, Wisselynke, Wisselinke, Wysselinkuue, Wisselineke, Wiślinke, Weslynken.

Pierwsze wzmianki pochodzą z przełomu XIV i XV wieku. Wówczas wieś należała do Zakonu Krzyżackiego. W 1540 r. w wyniku przerwania wałów na Wiśle w okolicach Kiezmarku wieś została całkowicie zalana, trzy lata później – po kolejnej powodzi – wieś została całkowicie wyludniona. Wzmianki o jej ponownym zasiedleniu pojawiają się dopiero w 1550 r. Wiślinka jako wieś wolna w 1601 r. otrzymała wilkierz. We wsi istniała także karczma, pełniąca rolę strażnicy wałowej.

Po reformie administracyjnej z 1887 r. gmina wiejska Wiślinka stała się częścią powiatu Danziger Niederung. Siedziba obwodu, urząd stanu cywilnego i kościół ewangelicki mieściły się w Bogatce, a kościół katolicki w Gdańsku.

W okresie międzywojennym w Wiślince działała agenda pocztowa, firma budująca jachty, łodzie motorowe i statki rzeczne, a także zajazd z przystankiem autobusowym i cegielnia. Przez Wisłę kursował prom z Wiślinki do Sobieszewa.

W latach 1945–1954 miejscowość była siedzibą gminy Wiślinka. W latach 1945–1998 miejscowość należała do województwa gdańskiego.

W 2013 we wsi kosztem 721 tys. zł (w tym blisko 582 tys. z UE) powstała przystań na Martwej Wiśle, wyposażona w pomost cumowniczy dla 8 jednostek pływających, dźwig, mniejsze pomosty oraz 100-metrowy hangar. Obiekt wyposażono w parking, część rekreacyjną pod wiatą oraz sanitariaty. W latach 2018–2019 kosztem 3,5 mln zł przystań rozbudowano (wykonano kanał dopływowy do obiektu, nabrzeże skarpowe (narzutowe) i pomost do cumowania 32 jednostek pływających).

22 września 2018 oddano do użytku ścieżkę rowerową z Przejazdowa do Sobieszewa.

W l. 2020-2021 na terenie wsi przy moście Sobieszewskim powstało osiedle mieszkaniowe.

Składowisko fosfogipsów w Wiślince
Na obszarze Wiślinki, nad południowym brzegiem Martwej Wisły, znajduje się hałda fosfogipsu. Zdaniem organizacji ekologicznych stanowi "zagrożenie dla środowiska" dla rejonu Wyspy Sobieszewskiej i Żuław Gdańskich, podczas gdy wyniki najnowszych badań instytucji krajowych i właściciela hałdy wskazują na "brak negatywnego oddziaływania hałdy na środowisko".

Geneza
Składowisko w Wiślince formalnie funkcjonuje od 1972 r. Znajduje się tutaj około 16 mln ton odpadów poprodukcyjnych, głównie fosfogipsu. Właścicielem składowiska są obecnie Gdańskie Zakłady Nawozów Fosforowych "Fosfory" sp. z o.o. Początkowo składowisko miało mieć tymczasowy charakter – planowano zapełnić jedynie głębokie na 10 metrów wyrobisko po dawnej cegielni. Obecnie wysokość hałdy wynosi około 50 metrów. W 2007 r. właściciele składowiska rozpoczęli działania zmierzające do zamknięcia i zabezpieczenia składowiska fosfogipsów w Wiślince. 5 lutego 2009 r. marszałek województwa pomorskiego Jan Kozłowski wydał decyzję o zamknięciu hałdy. Projekt zakłada, że na hałdę zostanie dowiezione jeszcze pół miliona ton fosfogipsu (celem nadania jej regularnego kształtu). Obecnie hałda poddawana jest dalszemu procesowi rekultywacji.

Opinie ekologów i Ekspertyza Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu
Badania organizacji ekologicznych wskazują na "bardzo negatywne oddziaływanie składowiska na środowisko". Nieformalna Grupa Inicjatywna "Fosfi" podaje, iż zgromadzony na hałdzie fosfogips "powoduje emisję do wód, gleb i powietrza metali ciężkich, związków fluoru, siarki oraz strontu i uranu".

W ramach ekspertyzy "Ocena ryzyka zdrowotnego mieszkańców Wiślinki związanego z oddziaływaniem hałdy fosfogipsu", wykonanej przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, dokonano analizy zagrożeń stwarzanych przez składowisko fosfogipsu. W oparciu o dane dostarczone przez władze samorządowe ustalono listę potencjalnie szkodliwych dla zdrowia ludzi substancji występujących na składowisku fosfogipsu.

Autorzy raportu wskazali na "wysoki iloraz zagrożenia mieszkańców Wiślinki i najbliższych okolic, związany z narażeniem na rozważane substancje". Jednocześnie zwrócili uwagę, iż "dominujący wkład daje tu jednak fluor występujący w wodzie; dodając przy tym, iż problem anomalnie wysokich zawartości fluoru w wodach na terenie Żuław jest znany od lat, zatem nie jest on specyficzny dla Wiślinki w kontekście lokalizacji składowiska fosfogipsu".

Autorzy wskazali na "istnienie potencjalnego zagrożenia wystąpieniem w tej grupie populacji negatywnych skutków zdrowotnych związanych z toksycznym działaniem substancji występujących na składowisku fosfogipsu".

W opinii autorów raportu ryzyko nowotworowe (rozumiane jako prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworu) związane z narażeniem na arsen w glebie, nie osiąga poziomów skłaniających do interwencji.

Zdaniem autorów "udział badanych substancji w całkowitym populacyjnym ilorazie zagrożenia związanym z narażeniem na zanieczyszczoną glebę dominujący wkład wnosi mangan (82,6%), nikiel (6,2%), arsen (4,3%) i miedź (3,7%). (97,4%) fluor. żelazo (45%), nikiel (42,8%) i mangan (8,2%)".

Ekspertyza Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Gdańsku
14 czerwca 2013 r. fundacja Johna Nurminena, której działalność finansuje między innymi fiński koncern energetyczny Fortum, opublikowała raport na temat składowiska fosfogipsów w Wiślince. Jego wyniki miały potwierdzić dotychczasowe doniesienia na temat "zanieczyszczania Morza Bałtyckiego przez substancje wydobywające się z hałdy fosfogipsów". Zarzuty fundacji odrzucił jednak Główny Inspektor Ochrony Środowiska Andrzej Jagusiewicz. Pod koniec lipca 2013 r. do mediów wyciekły informacje, że fundacja Nurminena wysłała list do władz Grupy Azoty (właściciela Gdańskich Zakładów Nawozów Fosforowych), w którym informuje, że "jest przygotowana do zapewnienia najlepszego dostępnego fińskiego know-how, a także doradzania pro bono w zakresie najefektywniejszych technologii łagodzenia wycieków fosforu w Gdańsku". List ten dotarł do władz spółki kilka dni po publikacji raportu fundacji Nurminena, wskazującego na "negatywne oddziaływanie hałdy na środowisko naturalne w okolicach Gdańska", a jeszcze przed wynikami badań polskich instytucji.

1 lipca 2013 Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Gdańsku rozpoczął kolejne badania, mające określić oddziaływanie hałdy fosfogipsów w Wiślince na środowisko. Trwały one do 29 lipca, natomiast wyniki zostały podane do publicznej wiadomości 21 sierpnia podczas konferencji prasowej "Fosfogipsy w Wiślince". Raport wykazał, iż "mimo stwierdzonych nieprawidłowości składowisko nie stanowi zagrożenia zarówno dla środowiska naturalnego", jak i dla zdrowia mieszkańców. Również badanie, przeprowadzone na próbkach pobranych od zwierząt należących do obwodu łowieckiego Wiślinka, "nie wykazało przekroczeń dopuszczalnych zawartości pierwiastków toksycznych".

Zobacz też
 Aglomeracja trójmiejska
 Rafineria Gdańska
 Bogatka
 Przejazdowo
 Trzcinisko
 Wyspa Sobieszewska

Przypisy

Linki zewnętrzne

  Gazeta Wyborcza - Duży Format (Magdalena Grzebałkowska, współpraca Tomasz Rykaczewski) 2005-05-29

Pruszcz Gdański (gmina wiejska)


text:
Мина Тандер (; ) — немецкая актриса.

Биография
Родилась в семье афганского журналиста и учительницы немецкого языка. Отец умер, когда ей было шесть лет. Выросла в Кёльне.

Хотела стать танцовщицей и актрисой. Совмещала учёбу в средней школе и Академии балета в Кёльне. Была замечена на выступлении школьного театра в Мюнстере местным режиссёром и была приглашена в театральную школу. В 16 лет снялась в своём первом телевизионном фильме «Absprung». Первую большую роль получила в 1999 году в фильме «Hinter dem Regenbogen». В последующие годы снялась в нескольких телевизионных фильмах.

Училась на различных актёрских курсах и у разных педагогов — с 1998 по 2000 год у Ута Мария Шульце (Uta Maria Schütze), театральной школе «Der Keller», брала уроки пения у Лии Монтойя-Палмен в Кёльне. С 2004 года занималась с Фрэнком Бетцельтом и с профессором Майклом Келлером в высшей школе театрального мастерства «Эрнст Буш» в Берлине.

В 2000 году получила роль Леони в молодёжной кинокомедии «Муравьи в штанах».

В 2009 году за главную роль в фильме «Maria, ihm schmeckt's nicht!» была оценена немецкими кинокритиками в номинации «Лучшая женская роль».

Записала саундтреки к фильму «Подари мне своё сердце» (2010), песня «Наша любовь расцветает в темноте» и «Песня Марии» (с Питером Лохмайером).

В 2012 году в фильме «Ты обещал» сыграла главную роль в официальной программе Международного кинофестиваля в Венеции.

В 2011 году родила дочь. Живёт в Берлине и состоит в браке с режиссёром Эльмаром Фишером.

Сестра — Симин Тандер поёт и пишет музыку для группы «Симин».

Избранная фильмография

Ссылки
 Mina Tander на filmportal.de


text:
Kulturwehr (pol. Obrona kultury, początkowo Kulturwille) – gazeta wydawana w języku niemieckim od 1924 roku w Berlinie przez Związek Mniejszości Narodowych w Niemczech. Czasopismo miało charakter naukowy i prenumerowały je biblioteki uniwersyteckie.

Historia
Pismo powstało w końcu 1924 roku pod nazwą Kulturwille, jednak wraz z zaostrzaniem się nietolerancji w nazistowskich Niemczech została ona zmieniona w maju 1925 roku na Kulturwehr. Gazeta była oficjalnym organem prasowym Związku Mniejszości Narodowych w Niemczech, jednak jej wydawcą oraz właścicielem był Stanisław Sierakowski, pierwszy prezes Związku Polaków w Niemczech, w owym czasie prezes Związku Mniejszości Narodowych. Czasopismo drukowane było w Olsztynie przez Seweryna Pieniężnego, redaktora i wydawcę Gazety Olsztyńskiej.

Redaktorem naczelnym został Łużyczanin – Jan Skala. Miesięcznik zajmował się prezentacją kultury mniejszości narodowych: Serbołużyczan, Duńczyków, Fryzów, Polaków i Litwinów, które zamieszkiwały ówczesne Niemcy, a także problematyką obrony ich praw. W 1925 roku mimo sprzeciwu władz niemieckich Kulturwehr wpisany został na międzynarodową listę czasopism naukowych i był prenumerowany przez wszystkie wielkie biblioteki uniwersyteckie na świecie.

Na łamach czasopisma w sierpniu 1924 wydrukowano memoriał w sprawie szkolnictwa Serbołużyczan oraz Duńczyków, a we wrześniu 1927 roku – projekt ustawy o regulacji szkolnictwa mniejszościowego. Wraz ze wzrostem popularności ideologii narodowosocjalistycznej w początku lat 30. pismo zostało zdominowane przez materiały poświęcone łamaniu praw mniejszości.

5 listopada 1937 delegacja Związku Polaków w Niemczech spotkała się w Berlinie z kanclerzem III Rzeszy Adolfem Hitlerem. Na konferencji wręczyła mu Memoriał ludności polskiej w Rzeszy niemieckiej wyliczający przykłady prześladowania Polaków w nazistowskich Niemczech przez narodowych socjalistów. Kanclerz Rzeszy otrzymał również egzemplarze czasopisma Kulturwehr opisujący podobne incydenty wobec innych mniejszości.

Nazizm
Po dojściu do władzy w Niemczech nazistów redakcję czasopisma spotkały szykany oraz prześladowania. Skala był redaktorem pisma do odebrania mu przez władze niemieckie prawa wykonywania zawodu dziennikarskiego w 1936 roku. Wydawcy Kulturwehr, Stanisławowi Sierakowskiemu, nazistowskie władze nakazały opuszczenie III Rzeszy. W 1933 roku przeniósł się on do Polski i osiadł w majątku osieckim. 20 października 1939 aresztowany przez Volksdeutscher Selbstschutz i więziony w rypińskim więzieniu, gdzie po kilku dniach tortur został zamordowany wraz z żoną Heleną, córką Teresą i jej mężem Tadeuszem Gniazdowskim.

Zamordowany został przez niemieckich nazistów również Seweryn Pieniężny, właściciel redakcji Gazety Olsztyńskiej, gdzie czasopismo Kulturwehr było drukowane.

Przypisy

Bibliografia
 "Polski ruch narodowy w Niemczech w latach 1922–1939", Wojciech Wrzesiński, Warszawa 2005

Czasopisma w języku niemieckim
Czasopisma wydawane od 1924
Czasopisma wydawane do 1939
Niemieckie czasopisma naukowe
Niewydawane czasopisma niemieckie
Prasa serbołużycka
Prasa w Berlinie
Prasa w Republice Weimarskiej
Prasa w III Rzeszy


text:
Bounty, is a 2017 Rwandan documentary film directed by Shyaka Kagamé and produced by Florence Adam for Les Productions JMH.

The film received positive reviews and won several awards at international film festivals. The film received critical acclaim and screened at several film festivals. The documentary is special due to no voice-overs, interviews or camera faces. The film deals with questions about the identity of black Afro–Swiss people.

Plot
The film deals with the daily lives of five people from very different backgrounds: Bacary, Winta, Jeffrey, Rili and Ayan in which all were born  or raised in Switzerland..

Cast

References

External links
 Bounty on YouTube

2017 films
Rwandan documentary films
2017 documentary films
Films shot in Rwanda


text:
Olimpijskie Centrum Sportowe Sərhədçi () – hala widowiskowo-sportowa w Baku, stolicy Azerbejdżanu. Należy do państwowej służby celnej. Została otwarta 31 sierpnia 2009 roku. Może pomieścić 2500 widzów.

Zadaszenie głównego budynku stanowi metalowa kopuła o średnicy 53 m i wadze 360 t. Główna hala obiektu może pomieścić 2500 widzów. Poza główną halą w budynku znajdują się inne pomieszczenia, ponadto częścią kompleksu, należącego do państwowej służby celnej, jest znajdujące się obok pełnowymiarowe boisko piłkarskie z zadaszoną trybuną na 1850 widzów, mniejsze boisko do uprawiania różnych sportów oraz basen. W skład kompleksu wchodzi również hotel.

Budowa obiektu rozpoczęła się w 2007 roku, a jego otwarcie, z udziałem prezydenta Azerbejdżanu, İlhama Əliyeva, miało miejsce 31 sierpnia 2009 roku. W 2014 roku arena gościła turniej finałowy rozgrywek UEFA Futsal Cup sezonu 2013/2014 oraz mistrzostwa Europy w taekwondo. W 2017 roku w hali odbyły się zawody w piłce ręcznej oraz tenisie stołowym w ramach igrzysk solidarności islamskiej, a w roku 2019 mecze koszykówki podczas letniego olimpijskiego festiwalu młodzieży Europy.

Przypisy

Obiekty sportowe w Baku
Hale sportowe i widowiskowe w Azerbejdżanie


text:
Ekoparken eller Nationalstadsparken i Stockholm, Lidingö og Solna består af Skeppsholmen, Kastellholmen, Fjäderholmarna, dele af Norra Djurgården, dele af  Ladugårdsgärdet, Djurgården, Ulriksdal, Haga og Brunnsviken. Ekoparken blev udpeget  til verdens første bynationalpark i 1995, og rummer et rigt plante og dyreliv.

Kungliga nationalstadsparken
Store dele af nationalparken administreres af Kungliga Djurgårdsförvaltningen. Det var for en stor del var på kong Carl 16. Gustav af Sveriges initiativ, at parken blev oprettet. Derfor bruger man også navnet Kungliga nationalstadsparken.

Dyre- og planteliv
Parken indeholder Nord-Europas største bestand af gamle ege, og er tilholdssted for den udrydningstruede Barbatula barbatula (en ferskvandsfisk i karpefamilien).

Beskyttet område
Samlet repræsenterer området på 27 km² en så stor kultur- og naturværdi, at Riksdagen har vedtaget at beskytte det mod fremtidig udbygning. Der er anlagt en 36 km lang cykelrute i området.

Billeder

Eksterne kilder og henvisninger

Ekoparkens officielle websted

Stockholms län
Stockholms geografi
Nationalparker i Sverige


text:
Química, el juego del amor es una serie emitida por Canal 13 durante 2008 y 2009. Su estreno fue el viernes 26 de diciembre de 2008, a las 22:00. Sus protagonistas son Augusto Schuster (Felipe en Amango) y Gabriela Ernst (Paloma en Amango). La serie se basa en la esencia de High School Musical, pero se desarrolla de manera diferente.

Es la sucesora de Amango.

Trama
Nicolás Darwin Vargas (Augusto Schuster) es un adolescente de 15 años, ya salió de la escuela y de la universidad, es un verdadero perno.

Todo empieza cuando Nico, va al dentista y conoce a Linda Ventura (Gabriela Ernst), una muchacha popular, capitana de las porristas en una escuela de alto rendimiento. Él queda profundamente enamorado de ella, pero sabe que Linda nunca se fijaría en un perdedor como es él.

Es así, como Nico se matricula en la misma escuela de Linda, y hace un plan: Convertirse en el jugador estrella del equipo de basquetball del colegio.

Para eso necesitará la ayuda de su amigo Gregorio "El Lata" Latapiaf (Juan Pablo Sáez) un científico loco amigo de Nicolás, quien inventa unas zapatillas únicas para que pueda saltar y jugar de forma excelente en el equipo.
Es así como Nico, inventa a Nicolás Cooper, su especie de lado B que conquistará a Linda, pero para ello, deberá pasar por duros retos, situaciones un tanto complicadas, y tratar de dar lo mejor de sí en la cancha.

Personajes

 Nicolás Darwin Vargas: es un adolescente de 15 años muy enamoradizo y nerd, superdotado ya que ya se graduó del colegio y de la universidad. Se enamora de Linda Ventura y decide entrar en la misma escuela de Linda, creando un "alter ego" completamente diferente a él.
 Nicolás Cooper: es el alter ego de Nicolás Darwin para conquistar a Linda. Es un excelente jugador de basquetbol gracias a sus zapatillas y muñequeras. Nunca va a las clases de ciencias, por miedo a que su padre (el profesor) lo descubra. Es tan bueno como un jugador de la NBA.
 Linda Ventura: es la más linda y popular del colegio, también es la líder de las porristas o "cheerleaders" como se llaman en la escuela. Aun así, a pesar de su popularidad, es bastante amable y dulce, y tiene enamorados a bastantes chicos de la escuela.
 Gregorio "El Lata" Latapiaf: es el amigo y compañero de laboratorio de Nicolás Darwin. Es el único que sabe la verdad sobre Nico Cooper. Él inventó las zapatillas para saltar alto y las nano muñequeras. Se hace pasar por el tutor de Nico Cooper para poder matricularse en John Little School, y por Nicolás Vargas en la fiesta de Linda. Para que aceptaran a Nicolás en la escuela inventa una historia muy similar a Batman.
 Rita: la mejor amiga de Linda. Ella está enamorada de Nico Cooper, aunque antes estaba enamorada de Mirko.
 Mirko: el más popular de la escuela (claro, hasta que aparece Nicolás Cooper). Es capitán del equipo de basquetbol e hijo del entrenador. Siempre ha estado enamorado de Linda.
 Cocó: distraída, soñadora, vive en un mundo de fantasías. Es amiga de Rita y Linda. Muchas veces en la serie aparece haciendo tests de revistas a sus compañeros.
 Silvia Cruz: le encanta el colegio, es una nerd. Mantiene una afición con Harry Potter, y cuando insultan a este o pierde los estribos se vuelve peligrosa.
 Mazza: un jugador de basquetbol, 2 veces en la serie ha sido golpeado por Silvia. Es un "barsa" como dicen muchos.

Curiosidades

 El primer nombre pensado para la serie era El Juego y su estreno estaba previsto para verano del 2009 (se adelantó al 26 de diciembre de 2008).

 Por primera vez, Augusto Schuster y Gabriela Ernst son pareja en una serie, algo sorpresivo porque en Amango, sus personajes no tenían mucha relación y pocas veces compartieron escenas juntos.

 En el tercer capítulo de la serie, Nicolás Darwin tiene una pesadilla, donde todos le gritan "tramposo" hasta el Guru Guru.

 La serie ha tenido bastantes cambios de horario, se estrenó el 26 de diciembre de 2008 a las 22:00, su horario habitual iba a ser a las 20:00 pero con la transmisión de la serie "Los Simpsons", era transmitida a las 20:30 luego el horario fue a las 18:00, pero hubo problemas de transmisión para que así se transmitiera a las 19:30 también a las 16:15. Los últimos capítulos se transmitieron a las 09:00

 D-Niss apareció en la serie como extra.

 Se le ofreció a Adriana Vacarezza para ser madre de Augusto Schuster en la serie pero la actriz rechazó la oferta por tener contrato con Chilevisión (CHV).

Capítulos
La serie tiene 23 capítulos de 20-30 minutos y un piloto de aprox. 1 hora (es muy corta).

Véase también
 Amango

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Series de televisión de Canal 13 (Chile)
Series de televisión de Chile
Series de televisión de los años 2000
Televisión de Chile en 2008
Televisión de Chile en 2009


text:
John Mitchell (March 8, 1781 – August 3, 1849) was a member of the U.S. House of Representatives from Pennsylvania.

Background

John Mitchell was born near Newport, Pennsylvania.  He moved to Bellefonte, Pennsylvania, in 1800 and was employed as a clerk in the ironworks.  He was elected sheriff of Centre County, Pennsylvania, in 1818.  He worked as an engineer and surveyor and laid out the Centre and Kishacoquillas Turnpike in 1821 and constructed many of the turnpikes in middle and northern Pennsylvania.  He was a member of the Pennsylvania House of Representatives in 1822 and 1823.

Mitchell was elected as a Jacksonian to the Nineteenth and Twentieth Congresses.  After his time in congress, Mitchell surveyed proposed canal routes between the Susquehanna and Potomac Rivers in 1826.  He was an engineer on the Erie extension in 1827 and canal commissioner in 1829.  He moved to Bridgewater, Pennsylvania, in 1842 and engaged in civil engineering and iron manufacturing.  He was member of the canal survey commission from 1845 until his death in Bridgewater in 1849.  Interment in Old Beaver Cemetery.

Sources

The Political Graveyard

1781 births
1849 deaths
Members of the Pennsylvania House of Representatives
American surveyors
Jacksonian members of the United States House of Representatives from Pennsylvania
19th-century American politicians
People from Newport, Pennsylvania


text:
Га́нна Степа́нівна Кашу́ба ( , село Великосілки, тепер Кам'янка-Бузького району Львівської області — , село Великосілки Кам'янка-Бузького району Львівської області) — українська радянська діячка, доярка колгоспу «Україна» села Великосілки Кам'янка-Бузького району Львівської області. Герой Соціалістичної Праці (8.04.1971).

Біографія
Народилася в багатодітній селянській родині. У 1947 році її батько був убитий вояками УПА за співпрацю з радянською владою.

З раннього дитинства працювала в колгоспі села Великосілки.

З 1952 року — доярка колгоспу «Україна» села Великосілки Кам'янка-Бузького району Львівської області. Досягла надоїв по 2500 кілограмів молока від кожної корови. Пізніше довела надої до 6233 кілограмів молока від кожної корови.

Без відриву від виробництва закінчила середню школу, а потім і зооветеринарний технікум.

Член КПРС з 1968 року.

Указом Президії Верховної Ради СРСР від 8 квітня 1971 року за видатні успіхи, досягнуті в розвитку сільськогосподарського виробництва та виконанні п'ятирічного плану продажу державі продуктів землеробства і тваринництва, Кашубі Ганні Степанівні присвоєно звання Героя Соціалістичної Праці з врученням ордена Леніна і золотої медалі «Серп і Молот».

Потім — на пенсії в селі Великосілки Кам'янка-Бузького району Львівської області.

Нагороди
 Герой Соціалістичної Праці (8.04.1971)
 два ордени Леніна (8.04.1971)
 медалі

Джерела
 Кашуба Анна Степановна

Члени КПРС
Персоналії за алфавітом
Уродженці Кам'янка-Бузького району
Померли в Кам'янка-Бузькому районі


text:
Stroud es una ciudad ubicada en el condado de Creek en el estado estadounidense de Oklahoma. En el año 2010 tenía una población de 	2690 habitantes y una densidad poblacional de 83,28 personas por km².

Geografía
Stroud se encuentra ubicada en las coordenadas  (35.759098, -96.652162).

Demografía
Según la Oficina del Censo en 2000 los ingresos medios por hogar en la localidad eran de $27,222 y los ingresos medios por familia eran $31,742. Los hombres tenían unos ingresos medios de $26,076 frente a los $18,250 para las mujeres. La renta per cápita para la localidad era de $15,010. Alrededor del 17.6% de la población estaban por debajo del umbral de pobreza.

Referencias

Enlaces externos

Ciudades de Oklahoma
Localidades del condado de Creek


text:
Gullfoss (i. e. Cascada Dorada) es una catarata situada en el cañón del río Hvitá en el sureste de Islandia. Forma parte de la ruta turística del Círculo Dorado.

Características

Gullfoss es una de las atracciones más populares del país. Se encuentra en el amplio cauce del río Hvítá, que fluye hacia el sur y a un kilómetro de la cascada gira bruscamente hacia el este cayendo en tres escalones curvados. En ese momento se cae en dos saltos (de 11 y de 21 metros) en una grieta de 32 metros de profundidad, que mide unos 20 metros de ancho y 2,5 kilómetros de largo. El caudal medio en esta catarata es de 140 metros cúbicos por segundo en verano y 80 en invierno. El máximo flujo de agua medido es de 2.000 metros cúbicos.

Durante la primera mitad del siglo XX y algunos años más adelante, se creó una importante especulación acerca del posible uso de Gullfoss para generar electricidad. Durante este periodo la catarata fue alquilada indirectamente a inversores extranjeros por sus dueños, Tómas Tómasson y Halldór Halldórsson. Sin embargo, los intentos de los inversores de llevar a cabo el proyecto fracasaron, parcialmente por falta de fondos. La catarata fue vendida posteriormente al Estado islandés. Incluso entonces se idearon planes para explotar el Hvítá, lo que habría cambiado Gullfoss para siempre. Estos planes no se llevaron a cabo y ahora Gullfoss está protegido.

Junto con Þingvellir y los géisers de Haukadalur, Gullfoss forma parte del Círculo Dorado, una ruta turística de un día muy popular en Islandia.

Véase también
 Geografía de Islandia
 Cascadas de Islandia

Enlaces externos

 Fotos en islandsmyndir.is

 Información y fotos de Gullfoss

Cascadas de Suðurland


text:
Augustus Owsley Stanley (* 21. Mai 1867 in Shelbyville, Shelby County, Kentucky; † 12. August 1958 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker und von 1915 bis 1919 Gouverneur von Kentucky. Diesen Bundesstaat vertrat er außerdem in beiden Kammern des Kongresses.

Frühe Jugend und Aufstieg
Augustus Stanley besuchte unter anderem die Gordon Academy und das Centre College, das er 1889 abschloss. Danach studierte er Jura und verdiente sich das dafür nötige Geld als Lehrer. Im Jahr 1894 wurde er als Anwalt zugelassen, worauf er in Flemingsburg eine Kanzlei eröffnete. Politisch bekannte sich Stanley zu der Demokratischen Partei. Im Jahr 1900 unterstützte er die erfolglose Präsidentschaftskandidatur von William Jennings Bryan und war auch einer von dessen Wahlmännern. Zwischen 1903 und 1915 war er Abgeordneter im US-Repräsentantenhaus in Washington. Dort setzte er sich für die Interessen der einheimischen Tabakbauern ein. Er war ein Gegner der großen Trusts, die um Monopolstellungen auf ihren jeweiligen Gebieten kämpften. Allerdings setzte er sich in der Frage der Prohibition für die Alkoholindustrie ein, was ihn 1914 seine Wiederwahl in den Kongress kostete.

Gouverneur von Kentucky
Nach dem Ausscheiden aus dem Kongress bewarb sich Stanley 1915 um das Amt des Gouverneurs von Kentucky. Sein Gegner war der Republikaner Edwin P. Morrow, mit dem er eng befreundet war. Stanley trat im Wahlkampf für einen Ausbau des Straßennetzes, das Ende der Zwangsarbeit für Sträflinge und ein Prohibitionsgesetz auf lokaler Ebene ein. Das Wahlergebnis war denkbar knapp. Stanley siegte mit 471 Stimmen Vorsprung, was 49,1 % gegen 49,0 % der Wählerstimmen entsprach – eines der knappsten Wahlergebnisse in Kentucky überhaupt. Seine Amtszeit begann am 7. Dezember 1915. Stanley begann, seine Wahlversprechen umzusetzen. Während seiner Amtszeit wurden Anti-Trust-Maßnahmen eingeleitet. Ein Gesetz zum Schutz der Arbeiter wurde genauso erlassen wie ein Gesetz zur Eindämmung der Korruption. Außerdem gab es ein Gesetz zur Regelung der Zwangsarbeit von Sträflingen. Die Prohibitionsfrage wurde auch weiterhin in Kentucky, wie in den meisten anderen Bundesstaaten auch, kontrovers diskutiert. Noch 1916 hatte das Parlament einen entsprechenden Antrag abgelehnt. Zwei Jahre später stimmte die General Assembly dann einem Prohibitionsgesetz zu, und 1919 ratifizierte Kentucky den 18. Verfassungszusatz, der das Alkoholverbot in der US-Verfassung festschrieb. Allerdings sollte sich dieses Gesetz nicht bewähren. Es führte nicht nur in Kentucky, sondern in den ganzen USA zu Bandenbildungen zwecks Alkoholschmuggel. Das organisierte Verbrechen erlebte einen enormen Aufschwung, während gleichzeitig die Behörden nicht in der Lage waren, die Einhaltung des Prohibitionsgesetzes zu kontrollieren. Schließlich wurde der 18. Verfassungszusatz im Jahr 1933 widerrufen.

Während der Amtszeit von Gouverneur Stanley traten die Vereinigten Staaten im April 1917 in den Ersten Weltkrieg ein. Ein Vorschlag, den Deutschunterricht an öffentlichen Schulen zu verbieten, scheiterte am Veto des Gouverneurs. Gegen Ende seiner Amtszeit wurde ein Ausschuss gebildet, der die Steuergesetze des Landes überarbeiten sollte. Als 1918 der Posten eines US-Senators für Kentucky durch den Tod des Amtsinhabers Ollie Murray James frei wurde, kandidierte Stanley erfolgreich für dieses Amt. Folglich trat er am 19. Mai 1919 vom Amt des Gouverneurs zurück. Vizegouverneur James D. Black beendete dann seine verbleibende Amtszeit bis zum Dezember desselben Jahres.

Weitere Karriere und Tod
Zwischen dem 19. Mai 1919 und dem 3. März 1925 amtierte Stanley als demokratischer Senator von Kentucky. In jener Zeit hatten die Republikaner dort eine deutliche Mehrheit und daher war sein Einfluss eher gering. Bei den Wahlen des Jahres 1924 verlor er sein Mandat an den Republikaner Frederic M. Sackett. Daraufhin nahm Stanley seine Anwaltstätigkeit wieder auf. Im Jahr 1930 wurde er von US-Präsident Herbert Hoover in die International Joint Commission berufen. Diese Kommission befasste sich mit dem Verhältnis der USA zu Kanada. Zwischen 1933 und 1954 war Stanley Vorsitzender dieser Kommission. Er starb am 12. August 1958 in Washington. Stanley war mit Sue Soaper verheiratet, mit der er drei Kinder hatte. Der Toningenieur Owsley Stanley war sein Enkel.

Weblinks
 Augustus Stanley in der National Governors Association (englisch)

Senator der Vereinigten Staaten aus Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Gouverneur (Kentucky)
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1867
Gestorben 1958
Mann


text:
Erithalis est un genre de plante de la famille des Rubiaceae. On rencontre ce genre de la Floride à l'Amérique tropicale.

Liste d'espèces
Selon  :
 Erithalis angustifolia DC.
 Erithalis diffusa Correll
 Erithalis fruticosa L.
 Erithalis harrisii Urb.
 Erithalis odorifera Jacq.
 Erithalis quadrangularis Krug & Urb.
 Erithalis salmeoides Correll
 Erithalis vacciniifolia (Griseb.) C.Wright

Selon  :
 Erithalis fruticosa L.
 Erithalis odorifera Jacq.

Selon  :
 Erithalis angustifolia DC. (1830)
 Erithalis diffusa Correll (1977)
 Erithalis fruticosa L., Syst. Nat. ed. 10 (1759)
 Erithalis harrisii Urb. (1908)
 Erithalis odorifera Jacq. (1763)
 Erithalis quadrangularis Krug & Urb. (1897)
 Erithalis salmeoides Correll (1977)
 Erithalis vacciniifolia (Griseb.) C.Wright (1869)

Selon  :
 Erithalis diffusa
 Erithalis fruticosa
 Erithalis harrisii
 Erithalis odorifera
 Erithalis quadrangularis
 Erithalis salmeoides
 Erithalis vacciniifolia

Selon  :
 Erithalis angustifolia DC.
 Erithalis diffusa Correll
 Erithalis fruticosa L.
 Erithalis harrisii Urb.
 Erithalis odorifera Jacq.
 Erithalis quadrangularis Krug & Urb.
 Erithalis salmeoides Correll
 Erithalis vacciniifolia (Griseb.) C.Wright

Selon  (Attention liste brute contenant possiblement des synonymes) :

Notes et références

Liens externes


text:
La monarchie christophienne est le régime politique en vigueur à Saint-Christophe-et-Niévès, dans lequel un monarque héréditaire est le souverain et le chef d'État du pays. L'actuel monarque de Saint-Christophe-et-Niévès est le roi  depuis le . En tant que tel, il occupe de jure la position de chef d'État et détient quelques pouvoirs qui lui sont propres. Cependant, comme le monarque demeure au Royaume-Uni, il délègue ses fonctions à un gouverneur général (actuellement Dame Marcella Liburd, depuis le ), considéré comme le chef de l'État de facto.

Saint-Christophe-et-Niévès est l'un des quinze royaumes du Commonwealth qui reconnaissent comme monarque le souverain britannique, actuellement le roi . Les monarchies du Royaume-Uni et de Saint-Christophe-et-Niévès sont toutefois juridiquement distinctes, chacun de ces deux États souverains possédant son propre gouvernement. Le roi est le seul membre de la famille royale à avoir un rôle constitutionnel ; lui, son fils aîné, le prince William, et les autres membres de la famille royale assument diverses fonctions cérémonielles publiques à Saint-Christophe-et-Niévès et à l'étranger.

Aspects internationaux et nationaux

Royaume du Commonwealth

Quinze pays du Commonwealth des Nations, qui compte , sont connus sous le nom de royaumes du Commonwealth. Saint-Christophe-et-Niévès est l'un d'entre eux. Bien qu'ils partagent la même personne comme chef d'État, chacun de ces royaumes est souverain et indépendant des autres ; la monarchie christophienne a donc un caractère à la fois distinct et partagé.

Le , le Royaume-Uni accorde un statut d'autonomie à lÉtat associé de Saint-Christophe, Niévès et Anguilla. Dès le début des négociations, mi-janvier, des Anguillais avaient exprimé leur désaccord. Cette expression de désaccord finit par se traduire par quelques violences. Le , les Anguillais se soulèvent, chassent la police de Saint-Christophe et mettent en place un conseil législatif. Le , Anguilla se retire unilatéralement de l'État associé. Cette situation est entérinée par la Grande-Bretagne en 1971, cependant, lÉtat associé de Saint-Christophe, Niévès et Anguilla existe de jure jusqu'en 1983.

Saint-Christophe-et-Niévès est une monarchie constitutionnelle similaire aux autres royaumes du Commonwealth. Le monarque ne réside pas dans le pays. Il est représenté par le gouverneur général de Saint-Christophe-et-Niévès, nommé par lui sur l'avis du Premier ministre, qui accomplit la plupart de ses fonctions. La Constitution de Saint-Christophe-et-Niévès est adoptée le .

Titre du roi
 possède officiellement un titre différent dans chacun de ses royaumes. Le titre du roi à Saint-Christophe-et-Niévès est le suivant :

Succession au trône
La succession au trône suit la primogéniture absolue, conformément aux dispositions de l'Acte de succession à la Couronne (2013) ainsi que de l'Acte d'Établissement (1701) et de la Déclaration des droits (1689). Ces textes, bien que votés à l'origine par le Parlement du Royaume-Uni, font partie du droit constitutionnel d'Antigua-et-Barbuda. L'héritier du trône britannique héritera donc également du trône christophien. L'héritier actuel est le prince William, qui devrait devenir roi de Saint-Christophe-et-Niévès à la mort de son père.

Rôle constitutionnel

La Constitution de Saint-Christophe-et-Niévès mentionne à plusieurs reprises le roi sous le terme de Majesty.

Pouvoirs exécutif et législatif
L'article 21 mentionne qu'.

L'article 25 : .

L'article 51 : .

Dans le cadre de fédération avec Niévès, l'article 100 précise qu'.

Le serment d'allégeance, tel que mentionné dans la Constitution de 1958, est :

Pouvoir judiciaire
Au sein des royaumes du Commonwealth, le souverain est chargé de rendre la justice à tous ses sujets, et est donc traditionnellement considéré comme la source de la justice.

L'article 99 de la Constitution décrit qu'il est possible d'interjeter appel des décisions de la Cour d'appel devant Sa Majesté en Conseil de plein droit dans les cas suivants :
 décision finale dans toute procédure civile lorsque la question en litige dans l'appel à Sa Majesté en conseil est de la valeur prescrite ou supérieure ou lorsque l'appel porte directement ou indirectement sur une réclamation ou une question relative à un bien ou un droit de la valeur prescrite ou vers le haut :
 les décisions finales dans toute procédure civile ou pénale impliquant une question d'interprétation de la présente Constitution ;
 les décisions définitives rendues dans l'exercice de la compétence conférée au tribunal de grande instance par l'article 112 ;
 tous autres cas prescrits par le Parlement.

Il est possible d'interjeter appel devant Sa Majesté en conseil avec l'autorisation spéciale de Sa Majesté de toute décision de la Cour d'appel en matière civile ou criminelle.

Monarchie à Niévès

Selon les dispositions de la Constitution de Saint-Christophe-et-Niévès, la monarchie fonctionne séparément sur l'île de Niévès, et la Couronne dans la juridiction névicienne est appelée  ().

Le gouverneur général nomme un vice-gouverneur général pour l'île de Niévès, qui exerce les fonctions du bureau vice-royal sur l'île. Le vice-gouverneur général réside à Charlestown, la plus importante localité de l'île.

Le monarque et l'Assemblée de Niévès constituent le corps législatif de l'île. Trois des huit membres de l'Assemblée sont nommés par le gouverneur général : deux sont nommés conformément à l'avis du Premier ministre de Niévès, le dernier est nommé sur l'avis du chef de l'opposition à l'Assemblée. Tous les projets de loi adoptés par l'Assemblée de Niévès doivent recevoir la sanction royale. Le gouverneur général est également responsable de la dissolution de l'Assemblée sur l'avis du Premier ministre.

Le gouverneur général, afin de maintenir la stabilité de l'administration de l'île de Niévès, nomme comme Premier ministre la personne la plus susceptible de conserver le soutien de la majorité des élus à l'Assemblée de Niévès. Le gouverneur général nomme les autres membres de l'administration parmi les membres de l'Assemblée, en suivant les conseils du Premier ministre. La fonction de l'administration de l'île de Niévès est de conseiller le gouverneur général dans le gouvernement de l'île de Niévès. L'administration est collectivement responsable devant l'Assemblée pour tout conseil donné au gouverneur général.

Liste des monarques christophiens

Visites royales
La reine  et le duc d'Édimbourg visitent Saint-Christophe-et-Niévès en , où la reine tient une investiture à la . C'est la princesse Margaret qui se rend à Saint-Christophe-et-Niévès en  pour représenter la reine lors des célébrations de l'indépendance.

La reine et son mari se rendent à nouveau à Saint-Christophe-et-Niévès en 1985. Lors de ce voyage, une réception a lieu à bord du HMY Britannia.

Articles connexes
 Politique à Saint-Christophe-et-Niévès
 Liste des monarchies en Amérique

Références

Politique à Saint-Christophe-et-Niévès
Saint-Christophe-et-Niévès
Saint-Christophe-et-Niévès


text:
Aharoni is a Hebrew language typeface created by Tuvia Aharoni for Ludwig & Mayer as a Hebrew version of Erbar-Grotesk, and later used by the Monotype Corporation and Kivun Computers Ltd, known best for its use in Microsoft Windows. Versions of it have been included in Windows 2000, XP, XP SP2, Server 2003, Server 2008, 7, 8, 10 and 11.

References

External links

 Microsoft Typography - Aharoni

Hebrew typefaces
Typefaces and fonts introduced in 1935


text:
Das Monument der revolutionären Arbeiterbewegung war ein Denkmal in Halle (Saale), das von 1970 bis 2003 auf dem dortigen Ernst-Thälmann- bzw. Riebeckplatz stand. Umgangssprachlich ist das Monument als Fäuste bekannt.

Gestaltung
Das Denkmal aus Beton zeigte vier 15 Meter hohe erhobene Fäuste, die die Arbeiterbewegung symbolisieren sollten. An mehreren Stellen markierten Jahreszahlen revolutionäre Daten, unter anderem: 1848 (Märzrevolution), 1869 (Gründung der Sozialdemokratischen Arbeiterpartei in Eisenach), 1917 (Oktoberrevolution in Russland), 1918 (Novemberrevolution), 1921 (Märzkämpfe in Mitteldeutschland), 1949 (Gründung der DDR), 1968 (Annahme der nach 1949 zweiten Verfassung der DDR). Nach dem Zusammenbruch des DDR-Regimes wurden die Jahreszahlen 1953 (Aufstand vom 17. Juni 1953), 1961 (Bau der Berliner Mauer), 1989 (Zusammenbruch des DDR-Regimes) und 1990 (Wiedervereinigung Deutschlands, in Schwarz-Rot-Gold) provisorisch ergänzt.

Geschichte

Erschaffen wurde das Denkmal 1969–1970 von Heinz Beberniß zusammen mit Gerhard Lichtenfeld und Sigbert Fliegel im Zuge der Neugestaltung des Hallenser Riebeckplatzes zum zentralen Ernst-Thälmann-Platz an der Westseite des Platzes vor dem Haus des Lehrers. Enthüllt wurde es am 6. Oktober 1970.

Im Oktober 2001 beschloss der Stadtrat von Halle den Abriss des Denkmales, da es der notwendigen Umgestaltung des zum Unfallschwerpunkt gewordenen Riebeckplatzes im Wege gestanden habe. Im Juli 2003 wurde das Denkmal trotz Protesten aus Teilen der Bevölkerung abgerissen.

Rezeption
1973 wurde das Monument auf einer Briefmarke der Deutschen Post in der Dauermarkenserie Aufbau in der DDR abgebildet. Es war auf dem 30-Pfennig-Wert zu sehen und ist neben den Berliner Bauwerken Lenindenkmal (Abriss 1991), Großgaststätte Ahornblatt auf der Fischerinsel (Abriss 2000) und dem Palast der Republik (Abriss 2006–2008) eines von vier Motiven der Reihe, das nicht mehr existiert.

Weblinks

 Beschreibung auf Halle-im-bild.de

Einzelnachweise

Denkmal in Halle (Saale)
Bauwerk in Halle (Saale)
Ehemaliges Denkmal
Erbaut in den 1960er Jahren
Zerstört in den 2000er Jahren
Betonskulptur
Skulptur (Sachsen-Anhalt)
Skulptur (1970)
Bildende Kunst (DDR)
Hand in der Kunst
Arbeit in der Bildenden Kunst


text:
Stara Ciortorîia (în ) este o comună în raionul Liubar, regiunea Jîtomîr, Ucraina, formată din satele Borușkivți, Doslidne și Stara Ciortorîia (reședința).

Demografie

Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Stara Ciortorîia era vorbitoare de ucraineană (%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi.

Note

Stara Ciortoriîia
Stara Ciortoriîia, Liubar
Stara Ciortoriîia, Liubar, Jiîtomiîr


text:
Le Gouvernement de la République espagnole en exil () était la continuité du gouvernement en exil de la Seconde République espagnole à la suite de la victoire des forces de Francisco Franco lors de la guerre civile espagnole. Il a existé jusqu'à la restauration de la démocratie parlementaire en 1977.

Histoire
À la chute de la République en , le président (Manuel Azaña) et Premier ministre (Juan Negrín) s'exilent en France. Manuel Azaña démissionne de son poste avant de mourir en . Diego Martínez Barrio, Premier ministre en 1936, lui succède en tant que président. Lorsque l'Allemagne nazie occupe la France en 1940, le gouvernement s'exile au Mexique, dont le président Lázaro Cárdenas continue de reconnaître la République comme le gouvernement légal de l'Espagne, bien que Negrín a passé les années de guerre à Londres. Negrín démissionne de son poste de Premier ministre en 1945 et il est remplacé par José Giral.

Jusqu'en 1945, les républicains exilés espéraient qu'à la fin de la Seconde Guerre mondiale le gouvernement franquiste serait écarté du pouvoir par les Alliés. Ceci ne s'étant pas passé, le gouvernement en exil conserve un rôle purement symbolique. Le gouvernement revient à Paris en 1946. Il y a aussi un gouvernement basque en exil et un gouvernement catalan en exil.

Le gouvernement espagnol en exil est installé jusqu'au début des années 1960 au 15 avenue Foch ; il bénéficie alors de la sympathie des autorités françaises en raison du rôle des républicains espagnols dans la Résistance. Quant au gouvernement basque en exil, il avait acheté dès 1937 l'immeuble du 11 avenue Marceau, non loin de l'ambassade franquiste. Estimant qu'il a été acquis avec de l'argent public, Franco réclame sa restitution, d'autant plus que des publications qui lui sont hostiles y sont diffusées. Il obtient gain de cause en 1951, lors du rétablissement des relations diplomatiques franco-espagnoles, et le bâtiment accueille ensuite les services culturels de l'ambassade officielle.

Immédiatement après-guerre, le gouvernement conserve ses relations diplomatiques avec le Mexique, le Panama, le Guatemala, le Venezuela, la Pologne, la Tchécoslovaquie, la Hongrie, la Yougoslavie, la Roumanie et l'Albanie. En revanche, les États-Unis, le Royaume-Uni, la France et l'Union soviétique ne le reconnaissent pas.

Après la mort de Franco en 1975, le roi Juan Carlos restaure le gouvernement démocratique. En 1977, les républicains en exil décident d'accepter le rétablissement de la monarchie et de reconnaître le nouveau gouvernement comme démocratique, même s'il n'est pas républicain. Le , le Gouvernement de la République espagnole est officiellement dissous. Dans un geste de réconciliation, Juan Carlos reçoit les dirigeants exilés lors d'une cérémonie à Madrid.

Présidents de la République en exil

Présidents du gouvernement en exil

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Seconde République espagnole
 Républicanisme en Espagne
 Réfugiés et exilés de la guerre d'Espagne

Lien externe

Seconde République espagnole
Ancienne république espagnole
Division administrative fondée en 1931
Espagne, Republique, seconde
Antifranquisme
Républicanisme en Espagne


text:
Simcha Rotem (geboren als Szymon Ratajzer) (* 24. Februar 1924 in Warschau; † 22. Dezember 2018 in Jerusalem) war unter dem Decknamen Kazik Ratajzer Mitglied des jüdischen Untergrunds in Warschau und diente als Chefkurier der Jüdischen Kampforganisation (ŻOB), die den Aufstand des Warschauer Ghettos gegen die Nationalsozialisten geplant und durchgeführt hat. Kazik war ein Pseudonym, ein beliebter polnischer Name, den ihm seine Kameraden gegeben hatten. Er galt als der letzte Widerstandskämpfer des Warschauer Ghettos. Nach dem Krieg wanderte er nach Israel aus, wo er den Namen Simcha Rotem annahm.

Widerstand im jüdischen Ghetto
Rotem schloss sich bereits früh der zionistischen Jugendorganisation an. Als die Nationalsozialisten Polen okkupierten, war er 15 Jahre alt. 1942 wurde er Mitglied der Widerstandsorganisation des Ghettos, der ŻOB. Diese und andere Organisationen wehrten sich bereits im Januar 1943 gegen Deportationen durch Polizei und Waffen-SS, als klargeworden war, wohin die Transporte gingen.

Am 19. April 1943 hatte die Rebellion jüdischer Aufständischer begonnen, die sich gegen SS-Einheiten wehrten. Kazik Ratajzer war eines der Stabsmitglieder der Jüdischen Kampforganisation (ŻOB), die den Ghetto‐Aufstand mit plante und ausführte. Er stand in Verbindung mit den ŻOB-Verantwortlichen außerhalb des Ghettos, organisierte Geld und suchte Verstecke. Als die Lage der Aufständischen im Mai 1943 endgültig aussichtslos geworden war, führte Rotem einige Dutzend Kameraden durch die Kanalisation nach draußen. Die Überlebenden versteckten sich in Wäldern nahe der Hauptstadt.

Die Deutschen legten das rund drei Quadratkilometer große Ghetto in Schutt und Asche, viele verbliebene Bewohner starben in den Flammen oder erstickten. Die blutige Niederschlagung des Aufstands besiegelte das Schicksal der meisten bis dahin überlebenden Warschauer Juden, die vor dem Krieg ein Drittel der Bevölkerung gestellt hatten. Tausende wurden erschossen oder in die Todeslager deportiert.

Auszeichnungen und Ehrungen

 Großkreuz des Ordens Polonia Restituta (2013)
 Verdienstorden der Republik Polen (2003)
 Goldene Medaille der Polnischen Armee (Polnisch: Medal Wojska Polskiego) (2013)

Bibliografie (deutsch)
 Kazik. Erinnerungen eines Ghettokämpfers. Autobiografie 1939–1945. Aus dem Hebr. von Ronit Mayer Beck. Berlin 1996 sowie Assoziation A, Berlin 2017, ISBN 978-3-86241-460-4

Weblinks
 Agnieszka Hreczuk: Der letzte Kämpfer. In: Jüdische Allgemeine, 23. April 2014 (abgerufen am 4. Januar 2018)
 Simcha Rotem ist tot. Kämpfer des Warschauer Aufstands. In: tagesschau.de, 23. Dezember 2018 (abgerufen am 4. Januar 2018)
 Spiegel Online: Letzter Widerstandskämpfer des Warschauer Ghettos gestorben. 22. Dezember 2018 (abgerufen am 4. Januar 2018)
 Corina Gall: "Ich habe den jüdischen Widerstand im Ghetto in all seiner Stärke und Pracht gesehen" In: NZZ vom 19. April 2018 (abgerufen am 4. Januar 2018)
 Interview von Claude Lanzmann mit Simcha Rotem für die Dokumentation Shoah, Digitale Sammlung des United States Holocaust Memorial Museum (abgerufen am 9. Juli 2020)

Person des Judentums (Warschau)
Aufständischer des Warschauer Ghettos
Autobiografie
Literatur (Hebräisch)
Pole
Geboren 1924
Gestorben 2018
Mann


text:
Georgios Kalamidas (, 17. Dezember 1944 in Agrinio; † vor oder am 2. September 2022) war ein griechischer Jurist. Er war von Juli 2009 bis Juni 2011 Präsident des griechischen Obersten Gerichtshofs Areopag.

Kalamidas hatte Rechtswissenschaften an der Universität Athen studiert. Er trat im Juni 1972 in den Justizdienst und wurde im Juli 2007 zum Vize-Präsidenten des Obersten Gerichtshofs befördert. Durch Beschluss des Ministerrats wurde er am 2. Juli 2009 zum Nachfolger von Vasilis Nikopoulos als Präsident des Areopag berufen.

Kalamidas war verheiratet und Vater eines Kindes.

Quelle
 Der frühere Präsident des Obersten Gerichtshofs, George Kalamidas, ist gestorben. In: Proto Thema, 2. September 2022 (griechisch)

Einzelnachweise

Präsident (Oberstes Gericht Griechenlands)
Grieche
Geboren 1944
Gestorben 2022
Mann


text:
Abdul Hamid al-Dbeibeh ( also spelled Dbeibah; born 13 February 1959) is a Libyan politician and businessman who is the prime minister of Libya under the Government of National Unity (GNU) in Tripoli. Dbeibeh was appointed on 15 February 2021 through the Libyan Political Dialogue Forum, and he was expected to hold the office until elections on 24 December 2021, which were later postponed.

Early life and education
Dbeibeh was born on February 13, 1959, in the western city of Misrata. Dbeibeh claimed to have earned a Master's degree in civil engineering from the University of Toronto in 1992; however, the university has denied Dbeibeh's claims. The information was published days prior to December 24, 2021 Libyan elections, thus allowing for controversy over the Presidential candidate's false claims and fabrications in relation to his educational career. Under Libyan electoral law, candidates are required to have a university degree from an accredited university.

Business career
Dbeibeh returned to Misrata during a construction boom, gaining the trust of Libyan leader Muammar Gaddafi, who appointed him as the head of Libyan Investment and Development Company (LIDCO), a major construction firm responsible for some of the country's biggest public works projects, including the construction of 1,000 housing units in the leader's hometown of Sirte. After Gaddafi's fall in 2011, he was sanctioned for corruption by Libya's new transitional government.

Dbeibeh was the manager of the Al-Ittihad Football Club.

Political career

In 2020, he founded Libya al-Mustakbal (Libya Future) Movement. Dbeibeh has been described as an independent. Al-Dabaiba campaigned jointly on the presidential ticket with Mohamed al-Menfi and Musa Al-Koni as vice president. Al-Dabaiba's government is the first unified government since 2014.
Dbeibeh was elected as Prime Minister of Libya to lead a temporary unified executive in February 2021. Dbeibeh's list obtained 39 votes, five more than that of Aguila Saleh Issa and Fathi Bashagha. Dbeibeh faced accusations that he had attempted to bribe some of the delegates at the LPDF via his cousin, the wealthy businessman Ali al-Dbeibeh. The list including Aguila Saleh and Fathi Bashagha was perceived to be favoured by the United States of America. The US ambassador denied any attempt to influence the electoral process.

Dbeibeh was required under the agreements made by the LPDF to nominate a cabinet of ministers and propose the selection to the House of Representatives (HoR) for a vote of confidence by 26 February 2021, which was expected to establish the Government of National Unity.

His position has been contested since 10 February 2022, after Fathi Bashagha was selected too as prime minister by the Libyan House of Representatives. However, Dbeibeh rejected Bashagha's appointment as prime minister, stating that he will only hand power after a national election. Khalifa Haftar and his Libya National Army welcomed Bashagha's appointment. On 10 February 2022, he survived an assassination attempt when assailants fired bullets into his car. According to a government source close to him, he was unharmed amid intense factional wrangling for government control. The United Nations continues to recognize Dbeibeh as interim prime minister.

Personal life
He is the cousin and brother in law of Ali Ibrahim Dabaiba, previously the mayor of Misrata and head of state-owned development contractor LIDCO during the Gaddafi era, who was in 2012 on a list of sanctioned officials, subject of an Interpol red notice and arrested in 2014. He is estimated to have embezzled as much as $7 billion at 2011 rates from contracts LIDCO had issued under his leadership, per Suisse secrets.

Criticism
Wolfgang Pusztai, a former Austrian diplomat based in Libya, said that Dbeibeh's reputation was contentious for the prime ministership, since he was alleged to be involved in "corruption, money laundering, financing of the Muslim Brotherhood, vote buying". Pusztai felt that the truth of the claims was irrelevant to the political situation of 2021, since it was the perceptions that counted.

References

1958 births
Libyan politicians
Living people
Libyan businesspeople
People from Misrata
Prime Ministers of Libya
21st-century Libyan politicians


text:
Saint Procopius Church of Tirana () is an Orthodox church on the outskirts of Tirana, Albania. It was one of only two Orthodox churches that existed in the city before World War II, the other one being the 19th-century Evangelismos Church, which was demolished in 1967.

History

Old building
In 1787 the Bargjini family, feudals of Tirana, gave the permit to the Orthodox community of Tirana to construct the church, as a compensation for the protection that the community had offered in the local defense of the city against the attacks of Kurt Pasha of Berat. The church was built between 1790 and 1797 although in the church codex the donators of the construction can be traced only in a 1818 entry, as copies of the prior codex have been lost. A considerable part of the community were Vlachs and the codex, which included all the important activities of the church was written in Greek. The construction was half underground, whereas no bells were allowed, as was the law for newly constructed churches in Muslim countries. The church had dimensions of 22m long and 13m wide. The construction in 1874 of the Evangelismos Church, in the central plaza of Tirana (later demolished in 1967), entailed a smaller attendance to the Saint Procopius Church.

Current building
In 1940 a new urbanistic plan for Tirana was approved. The Orthodox community of Tirana accepted moving the old church into a new building, which would be located at the Park of Saint Procopius, around 25m over the level of the old one, and around 400m away from it. Kristofor Kisi, then primate of the Albanian Orthodox Church entrusted  with the project of the new building Skënder Luarasi, a young architect who had graduated from the University of Vienna, and was son of patriot Kristo Luarasi. Ing Lucca & Co, Milano-Napoli was the company that built it, and the new church was ready in 1942, and inaugurated in 1945, right after World War II. In December 2017, Tirana Mayor Erion Veliaj announced a project to restore the church to its pre-1967 state.

References

Sources

Churches completed in 1797
18th-century churches in Albania
Churches completed in 1942
20th-century churches in Albania
Churches in Tirana
Albanian Orthodox churches
1797 establishments in the Ottoman Empire


text:
Woolley Colliery – wieś w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym West Yorkshire, w dystrykcie (unitary authority) Wakefield. Leży 21 km na południe od miasta Leeds i 253 km na północ od Londynu.

Przypisy

Wsie w hrabstwie West Yorkshire


text:
Oxford é uma cidade  localizada no estado americano de Maine, no Condado de Oxford.

Demografia
Segundo o censo americano de 2000, a sua população era de 3960 habitantes.

Localidades na vizinhança
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 28 km ao redor de Oxford.

Ligações externas

Cidades do Maine
Condado de Oxford


text:
48Я6-К1 «Підліт» () — універсальна мобільна твердотільна трикоординатна станція радіолокації з ФАР кругового огляду та виявлення повітряних цілей на малих і гранично малих висотах у складній перешкодовій обстановці.

Радіолокаційний комплекс розроблений концерном ППО «Алмаз-Антей» для Повітряно-Космічних Сил Росії. Комплекс призначений для видачі цілевказівки для ЗРК С-300, С-400 та подібних до них.

До 2009 р. концерном ППО «Алмаз-Антей» вже велося створення дослідного зразка РЛС. Державні випробування комплексу розпочато у 2010 р. Перші поставки РЛС «Подлет-К1» до військ ППО Росії розпочато у 2015 р.

Можливості комплексу
РЛС забезпечує:

 автоматичне виявлення та визначення координат цілі
 захоплення та супровід будь-яких аеродинамічних цілей у тому числі і малопомітних
 визначення державної приналежності
 видачу інформації про цілі зенітним ракетним комплексам (наприклад, С-300 та С-400) та винищувальної авіації.

Особливості конструкції
РЛС має кілька режимів бойового чергування:

 Режим низьковисотного виявлення — основний бойовий режим, при якому забезпечується отримання трасової або координатної інформації за цілями, що діють на малих і гранично малих висотах
 Режим висотного виявлення — бойовий режим, у якому забезпечується отримання трасової чи координатної інформації з цілям, які діють на малих, середніх і великих висотах
 Режим далекого виявлення — режим забезпечення отримання трасової або координатної інформації за цілями, що діють на великих дальностях у простих перешкодах
 Гірський режим — режим отримання трасової або координатної інформації за цілями, що діють на малих і гранично малих висотах, при встановленні РЛС на позиціях у горах.

Склад комплексу

 антенний пост на шасі КАМАЗ
 кунг управління на шасі КАМАЗ
 електрогенератор на шасі КАМАЗ

Основні характеристики
 Діапазон частот випромінювання — сантиметровий
 Кількість цілей, що одночасно виявляються, — 200
 Дальність дії:
 10-200 км
 10-300 км (дод. режим)
 Максимальна висота виявлення — 10 км.
 Зона виявлення:
 за азимутом — 360 град
 за кутом місця — від -2 до +25 град і (від -7 до +12 град в дод. режимі)
 Швидкість цілей — до 4400 км/год
 Точність вимірювання координат цілі:
 за дальністю — 200 м
 за азимутом — 1.6 град
 Період огляду простору — 5 і 10 с
 Коефіцієнт придушення відбиття від місцевих предметів — 50 Дб
 Час розгортання (згортання) засобів комплексу — 20 хв.

Бойове застосування

Російсько-українська війна

Застосовується в ході Вторгнення в Україну. Відомо про знищення українськими військовими однієї РЛС під Лазурним на узбережжі Чорного моря 19 липня 2022 року.

Менш ніж за тиждень після того, 24 липня 2022 року ОК «Південь» повідомило про знищення російської батареї ЗРК С-300 в районі Зеленотропинського (поблизу з ринком «Журавель», на відстані близько 23 км від знищеної РЛС під Лазурним).

Експлуатанти

Галерея

Примітки

Радіолокаційні станції
Засоби ППО російсько-української війни


text:
A fizika és annak az elektromossággal foglalkozó ága  a távíró továbbfejlesztésével eljutott arra a felismerésre, hogy elektromossággal hangot lehet kelteni. Hangszórónak nevezzük azokat az elektronikai eszközöket, amelyek elektromos jelet hallható hanggá alakítanak.

Számos nem elektromos hangtovábbító és -visszaadó eszközt is kikísérleteztek. Ilyen a csőben vezetett hang, a "hangtelefon" (régen például a hajókon használták), a klasszikus gramofon, stb.

Az első elektroakusztikus kísérletek között szerepelt az az elképzelés, ami a hangvisszaadást egy tekercs hangfrekvenciás mágneses terébe helyezett rezgő (hangolt) lemezkékkel szerette volna megoldani. (Ezen az elven konstruálták később a hálózati frekvenciamérő műszereket.) Hasonló lehetett a megoldás a szájharmonika kialakításához, végső soron egy tekercsbe helyezett, kissé átalakított szájharmonikáról volt szó. Ehhez hasonlóan képzelték el a mikrofont is. Noha az elképzelés alapját a hang hullámokra való felbontása adta, és ez az elv önmagában működőképesnek tűnik, a kísérletek mégsem vezettek használható eredményre.

Az első sikeres megoldások az elektromágnes működése alapján készültek. A fejlesztéseknek két fő iránya alakult ki. Az egyik mágneses elvű, azaz egy elektromágnesbe vezetett hangfrekvenciás jel hozza létre a változó mágneses erőteret, és ez hat egy mágneses diafragmára, ennek mozgása hozza létre a hangot. A másik irányzatnál egy erős mágneses térben helyezik el a tekercset (sound coil), és erre a tekercsre ható erő hozza létre a nem mágneses membrán mozgását. Ezt dinamikus elvnek, vagy az angolszász irodalomban mozgótekercsesnek (moving coil) nevezzük. A hangszóró történetének hőskorában más működési elv még nemigen merült fel, noha készültek kristályhangszórók, hallgatók és egyéb egzotikus konstrukciók: minden más megoldás vagy gyengének vagy rossz minőségűnek bizonyult.

Jelentősebb mérföldkövek
 Az első akusztikus lépést még a múlhatatlan emlékű Nikola Tesla alapozta meg, amikor a szénmikrofon működéséről beszélt. Ezt a megoldást Bell később telefonjában alkalmazta.
 1874-ben Ernst Werner von Siemens adott be egy szabadalmi kérelmet az USA-ban egy magneto-elektromos készülékre. Ez egy mágneses térben mozgó tekercset tartalmazott, de hangvisszaadás céljaira nem alkalmazták.
 1876-ban Alexander Graham Bell szabadalmaztatta a telefont. A konstrukció egy fontos dolgot tartalmazott: a gramofonok mintájára egy kisméretű hangtölcsért. Eleinte a hallgatót mikrofonként is használták, azaz felváltva beszéltek bele és hallgatták.
 Míg a Bell-féle megoldás inkább mágnesesnek nevezhető (lágymágneses lemezből készült a membránja), Siemens a dinamikus, azaz mozgótekercses megoldást alkalmazta nem-mágneses membránnal. Ezt Siemens hangtölcsérrel kiegészítve 1877-ben Németországban és később az Egyesült Királyságban is szabadalmaztatta.
 1898-ban Oliver Lodge Angliában benyújtotta a dinamikus hangszóró légrésére, annak távtartására vonatkozó szabadalmi kérését.
 1901-ben szintén Angliában írta le először John Stroh a tölcsér alakú membránt, bordázott papírszéllel.
 1908 a központosító pille (centering spider) első alkalmazásának éve, Anton Pollak ekkor szabadalmaztatta az USA-ban.
 1911–ben Edwin S. Pridham és Peter L. Jensen kifejlesztette a Magnavox elnevezésű, első, ma is ismert formájú dinamikus hangszórót. Az alkalmazott lengőtekercses hangszóró ekkor még sajnálatosan keskenysávú volt, igazán zenei célokra csak korlátozottan volt alkalmas. Igazi bemutatója 1915-ben a San Diegó-i City Hall-ban volt, zenét sugároztak vele a közönségnek.
 1915 a lengőnyelves (balanced armature) hangszóró születési éve. A Bell Lab-ban Harold Arnold vezetésével indított hangrendszer-fejlesztés keretében vezették be. Ez a megoldás már közszükségleti célokra is alkalmassá tette a hangszórót.
 1918-ban A Bell Lab-beli Henry Egerton nyújtotta be az elkészült lengőnyelves hangszóró szabadalmi leírását.
 1921-ben a Magnavox rendszerű hangszóró tölcséres (horn) kivitelét is elkészítették. Ugyanekkor C. L. Farrand kialakította a Phonetron elnevezésű dinamikus hangszóróját, amelyet már az asztali rádiókban alkalmaztak.
 1923-ban született meg a híres Thorophone hangszóró.
 1924-ben a Siemens-nél tevékenykedő Frank Capps nyújtotta be szabadalomra a H. Egerton lengőnyelves rendszeréhez hasonló működési elvű, de saját konstrukcióját. Ezzel a megoldással a hangszórót alkalmazhatóvá tették a telepes táplálású rádióknál.
 1925-ben Chester W. Rice és Edward W. Kellogg a Bell Lab-ban konstruálta meg a Rice-Kellogg néven jegyzett közvetlensugárzó gerjesztett dinamikus hangszórót, amelyet szabadalmaztattak. Ez a szerkezet már jelentős teljesítmény leadására volt képes, nagy mérete miatt elsősorban színházakban, mozikban alkalmazták. A hangterelő tölcséres jellegű illesztő megoldása mind a mai napig használatos megoldás – természetesen lényegesen jobb hangszórómotorral megépítve.
 1925-ben, Victor Ortophonic alkalmazott exponenciális tölcsért fonográfjában. (Ez lesz később az alapja a közismert Klipsch hangszórónak.) Ortophonic alkalmazott a fonográf technikájában először teljesen elektronikus megoldást, hangszedővel és elektroncsővel.
 1926 a futurisztikus alakú Vitaphone és a Movietone típusok (Bell Lab) születési éve. A Vitaphone tölcséres sugárzó 100 Hz–5 kHz átvitelével, és – még ma is egyedülálló – 25%-os hatásfokával tűnt ki. (Érdekességként megjegyezzük, hogy a mai hangszórók 0,2–2%-os hatásfokkal rendelkeznek). A 205D még lengőnyelves, de az 555W típusú már mozgótekercses (dinamikus) rendszerű volt.
 1928-ban Herman J. Fanger írta le az első koaxiális hangsugárzó megoldást, amely még egyazon motorral, de kettős membránnal üzemelt. A nagyobb, külső membrán a mély hangokat sugározta, míg a belső, kis tölcsér a magas hangokat. Ezt a megoldást alkalmazzuk a mai napig – noha viták folynak a minőségéről. A maga módján és idejében mégis egy hatalmas lépés volt a minőségi hangvisszaadás terén.
 1929-ben E. W. Kellogg szabadalmaztatta az elektrosztatikus hangszórót, amelyet sok kicsi panel összekapcsolásával képzelt el. A Westinghouse-nál J. D. Seabert olyan tölcséres sugárzót készített, amely képes volt egy nagy színházterem teljes kihangosítására.
 1930-ban Albert L. Thuras találmánya került a Szabadalmi Hivatal elé. Ez volt a "bass-reflex" elven alapuló hangsugárzó doboz.
 1931-ben a Bell Lab-ban készült el az első kétutas hangszóró, pontosabban két hangszóróból álló rendszer. Ezt "divided range"-nek, azaz megosztott sávúnak nevezték. Az egyik egy tölcsérrel ellátott sugárzó, míg a másik egy dinamikus kialakítású hangszóró volt.
 1932-ben színházi célra az RCA készített egy valódi kétutas rendszert: egy nagyméretű tölcsérrel 40 Hz-es alsó határt értek el. Ugyanebben az évben Hans Voigt elektrosztatikus hangszóróját szabadalmaztatta az Egyesült Királyságban.
 1933-ban H. A. Frederick (Bell Lab) mutatta be a háromutas hangsugárzó rendszert, amely már középsugárzót (present, vagy middle) is tartalmazott.
 1933 a Stereophonic, vagyis a sztereó hangzás bemutatási éve. Érdekessége, hogy mindjárt 3 csatornán üzemelt, azaz a jobb és a bal csatorna mellett egy mai értelemben "center" csatornát is alkalmaztak. Kifejlesztésében Dr. Wente és A. L. Thuras vettek részt. (Bell Lab). Az első igazi sztereofonikus hangközvetítés Puskás Tivadar Telefonhírmondójánál (1893. február 15-én) jelent meg, ami műszakilag nem volt teljesen zavartalan minőségű, és a hangzás jelentőségét sem aknázták ki kellőképpen.
 1937-ben Berlinben Eugen Beyer konstruálta az első dinamikus fejhallgatót, ami azonnal stúdióminőségűre sikerült. Típusa Beyerdynamic DT 48. A hasonló elvű dinamikus mikrofonját (M19B) előszeretettel használta sok stúdió és adóállomás.
 1940-ben alkotta meg Paul W. Klipsch a róla elnevezett tölcséres hangsugárzót. Fontossága, hogy az eddig alkalmazott hatalmas, trombitaszerű tölcsér-alkotmányokat egy ládába hajtogatta, tehát lényegesen kisebb méretűre szorította össze.
 1945-ben az Altec Lansing Corporation forgalomba hozta Voice of the Theater (= "a színház hangja") rendszerét.
 1949-ben a Bell Lab-nál W. E. Kock és F. K. Harvey kidolgozta az akusztikus lencsét.
 1951-ben Siegfried Klein Párizsban bemutatta Ionophon, más néven plazmahangszóróját. A membránt "tömeg nélküli" iontér képviselte, ezért a kapott hang fenomenális minőséggel rendelkezett. A kis kivehető teljesítmény, a mélyhangok hiánya és a működésével kapcsolatos technikai nehézségek nem segítették az elterjedését.
 1953-ban kapott védjegyoltalmat A. Janszen egy elektrosztatikus magashang-sugárzó hangszóróra.
 Az ötvenes évek elejéig a jelentősebb színházi hangosításra Rice-Kellogg rendszerű hangszórót használtak, de ez – elsősorban méretei miatt – alkalmatlan volt házi körülmények közötti üzemeltetésre. Erre a célra általában a gyengébb minőségű, de könnyen gyártható, olcsóbb, lengőnyelves hangszórókat alkalmazták. Edgar Villchour egy Western Electric gyártmány átalakításával elkészítette az első lágy felfüggesztésű hangszórót, ezzel a zárt dobozt és a légfelfüggesztéses mélynyomót alkotta meg (1954). Ezzel egy csapásra házi használatra is alkalmas, kiváló mélyátvitelt valósított meg, elfogadható méretek mellett. Ugyancsak ő 1958-ban kis cégének harmadik típusú hangfalánál a magashangok lesugárzásához egy új konstrukciót alkalmazott, a dómsugárzót ("tweeter" = csipogó). Az új hangfalkonstrukcióval megnyílt az út a minőségi hangvisszaadás felé.
 1957-ben alkotta meg Peter Walker a – méltán híres – Quad ESL lapos paneles elektrosztatikus hangfalát. A Quad az 50-es években alkalmazta először a szalaghangszórót, amely igen alkalmas a magashangok lesugárzására is, igaz, eléggé nagy méretek mellett.
 Az 1960-as években Faulkus leporolta az Ionophone rendszert és újratervezte. A nehézségek miatt a projekt nem folytatódott.
 1962-ben Beyerdynamic Transistophone néven piacra került az első vezeték nélküli mikrofon.
 1973-ban megjelent a DT204 kvadrofon fejhallgató a Beyerdynamic-tól.
 1974-ben volt az Eartquake bemutatója. Jelentőségét a monumentalitása adja: négy hatalmas tölcsérrel és egyéb sugárzókkal összesen 1000 W teljesítménnyel vezérelték, ami abban az időben – különösen a jó hatásfokú tölcsérekkel – lehengerlő hangerejű lehetett. A hangzást az Universal Pictures Sensurround rendszerével négysávos mágneses hangsávú 35 mm-es film biztosította.
 1976-ban a Beyerdynamic megalkotta az első elektrosztatikus fejhallgatót, amit 1980-ban dobtak piacra.
 1982-ben George Lucas és Tomlinson Holman a THX minősítést először alkalmazta "A jedi visszatér" című filmnél. Noha nem jelent műszaki előrelépést a THX bevezetése, de – mint egy szigorú műszaki és akusztikus paraméter-szabvány és elvárás – a THX minősítés megszerzése magas színvonalat garantál. A THX megjelölés egy házimozi dobozán semmiféle érdemi jelentéssel nem bír, hiszen a nappalinkba telepített masinát nagyon ritkán fogja a Lucas hangmérnöke bemérni és igazolni a minősítési szempontoknak való megfeleltetését.
 1996-ban a ma NXT néven ismert társaság kidolgozta az elosztott-módú hangszórót (DML: Distributed Mode Loudspeaker). Ebben (eldobva a kónuszos alakú membrán elvét) a membránt egy nagyméretű sík lap jelenti. Itt a hangot az egész lap (közel) egyidejű mozgása sugározza le. A kifejlesztésre Dr. Ken Heron 1991-évi szabadalma alapján került sor. A DML továbbfejlesztése NXT néven ismert.
 1998-ban Benwin piacra dobta az első DML lapos panelt.
 2000-ben a New Transducers Limited–nél (NXT) Joerg Panzer fejlesztette tovább a DML-t: több egymást követő síkmembránt és membránonként külön meghajtómotort alkalmazott.

További információk
 The Loudspeaker: A brief history
 Eminent története
 Klipsch története
 KEF története
 Carlsson története
 Quad története
 JBL története
 B&W története
 Háttérinfomáció
 Shure története
 Hangszórótörténet
 www.search.com Enciklopédia
 The history of Radio
 100 years of cinema loudspeakers

Hangtechnika


text:
Fabian Wohlmuth (* 25. Juni 2002 in Oberwart) ist ein österreichischer Fußballspieler.

Karriere
Wohlmuth begann seine Karriere beim SC Pinkafeld. Zur Saison 2016/17 kam er in die AKA Burgenland, in der er bis 2019 sämtliche Altersstufen durchlief. In der Saison 2018/19 kam er zu vier Einsätzen für seinen Stammklub Pinkafeld in der viertklassigen Burgenlandliga.

Zur Saison 2019/20 wurde er auf die SV Mattersburg umgemeldet. Im August 2019 spielte er erstmals für die Amateure der Mattersburger in der Regionalliga. Im Jänner 2020 rückte er in den Profikader auf, kam allerdings zu keinem Einsatz. In der abgebrochenen Regionalliga-Spielzeit absolvierte Wohlmuth zwölf Spiele. Nach der Saison 2019/20 musste Mattersburg allerdings den Spielbetrieb einstellen.

Parallel dazu besucht er die Kooperationsschule der AKA Burgenland, das BSSM in Oberschützen.

Daraufhin schloss er sich zur Saison 2020/21 dem Zweitligisten SV Lafnitz an. Sein Debüt in der 2. Liga gab er im September 2020, als er am dritten Spieltag jener Saison gegen den SV Horn in der Startelf stand.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SC Pinkafeld)
Fußballspieler (SV Mattersburg)
Fußballspieler (SV Lafnitz)
Österreicher
Geboren 2002
Mann


text:
Njemačka hokejska liga (njemački: Deutsche Eishockey Liga) ili skraćeno DEL, najviši je razred njemačkog hokeja na ledu. Osnovana je 1994. godine kao zamjena za tadašnju hokejašku Bundesligu. U njemačkoj je liga poznata pod nazivom DEL - Die 1. Bundesliga. Za razliku od prethodne Bundeslige, DEL nije pod kontrolom Njemačkog hokejaškog saveza. Liga je također poznata kao liga s najvećim brojem američkih i kanadskih igrača hokeja izvan Sjeverne Amerike.

DEL prvaci

Klubovi

Vanjske poveznice

Službena stranica

Hokej na ledu
Nacionalna natjecanja u hokeju na ledu


text:
Pachypatella is a genus of fungi in the family Parmulariaceae.

References

Parmulariaceae
Taxa described in 1915
Taxa named by Ferdinand Theissen
Taxa named by Hans Sydow
Dothideomycetes genera


text:
Marching cubes (крокуючі кубики) — алгоритм комп'ютерної графіки, вперше опублікований SIGGRAPH у 1987 розроблений Лоренсеном та Кляйном, для виділення полігональної сітки ізоповерхні з тривимірного скалярного поля (яке іноді називають вокселями). Еквівалентний двовимірний метод називають алгоритмом .

Застосування цього алгоритму в основному пов'язані з медичними візуалізаціями, такими як комп'ютерна томографія та магнітно-резонасний знімок, та метакулі.

Алгоритм

Цей алгоритм проходиться по скалярному полю, бере вісім сусідніх точок (формуючи уявний куб), потім визначає які полігони потрібні щоб представити частину ізоповерхні, що проходить крізь цей куб. Потім всі полігони з'єднуються в бажану поверхню.

Це робиться за допомогою створення індексу до обчисленого попередньо масиву з 256 можливих конфігурацій многокутників () всередині куба. Індекси утворюються, якщо брати значення у кожній з восьми точок, як біт у восьмибітному цілому. Якщо скалярне значення більше ніж ізо-значення (значення всередині поверхні), то відповідний біт прирівнюється одиничці, а коли воно менше (ззовні), то встановлюється в нуль. Конкатенація всіх восьми значень і є індексом полігону в масиві можливих конфігурацій.

Потім кожна вершина створених полігонів розміщується у своїй позиції на ребрі куба, яка обраховується за допомогою лінійної інтерполяції двох скалярних значень, що з'єднані тим ребром.

Попередньо обчислений масив з 256 конфігурацій може бути отриманий за допомогою симетричних відображень та поворотів 15 оригінальних випадків. Тим не менш, якщо використовувати лише ці 15 конфігурацій, то отримати суцільну поверхню неможливо.

Градієнт скалярного поля в кожній точці сітки також є нормаллю ізоповерхні, що проходить крізь ту точку. Тому, ми можемо інтерполювати ці нормалі вздовж ребер кожного куба, щоб знайти нормалі згенерованих вершин, що є важливим для освітлення кінцевої моделі.

Патент
Алгоритм Marching Cubes був основним прикладом бід від патентів на програмне забезпечення, і запатентований незважаючи на доволі очевидне рішення проблеми генерації поверхні. Розроблений подібний алгоритм, названий marching tetrahedra, щоб обійти патент та незначну проблему неоднозначності в деяких конфігураціях. Дія цього патенту закінчилась у 2005, тому зараз можна законно використовувати алгоритм без патентних відрахувань. (June 5, 1985).

Зноски

Посилання
 Overview and source code by Paul Bourke
 GameDev overview by Matthew Ward of Worcester Polytechnic Institute
 Introductory description with additional graphics
 Some of the early history of Marching Cubes
 Timothy S. Newman and Hong Yia. Marching Cubes survey article.

Комп'ютерна графіка
Геометричні алгоритми
Генерація мешу
Алгоритми комп'ютерної графіки
Тривимірна графіка


text:
Un deambulatore è un dispositivo medico che viene utilizzato da persone disabili o anziane che hanno bisogno di un ulteriore sostegno per mantenere un adeguato equilibrio o la stabilità mentre deambulano oppure usato da persone con problematiche riguardanti la perdita di equilibrio
. In commercio esistono diversi tipi di deambulatori, ciascuno con finalità particolari, prodotti e commercializzati da numerose società.

I deambulatori iniziarono ad apparire nei primi anni cinquanta. Il primo brevetto statunitense fu assegnato nel 1953 a William Cribbes Robb, di Stretford, in Inghilterra, per un dispositivo chiamato "deambulatore", che era stato depositato presso l'ufficio brevetti britannico nel mese di agosto 1949. Due varianti con ruote furono entrambe coperte da brevetto negli USA nel maggio 1957, e il primo disegno privo di ruote, che in lingua inglese fu chiamato "walker" venne brevettato nel 1965 da Elmer F. Ries di Cincinnati, Ohio. Il primo deambulatore che richiama nell'aspetto i moderni dispositivi fu invece brevettato nel 1970 da Alfred A. Smith di Van Nuys, California.

Design
Il disegno di base è costituito da un telaio che è alto all'incirca come l'altezza delle anche di un uomo medio, profondo circa 30 cm (più o meno quanto il bacino umano) profondo e leggermente più ampia rispetto all'utente. I deambulatori sono disponibili anche in altri formati come il deambulatore pediatrico (per bambini) o bariatrico (per le persone obese).
I moderni deambulatori sono finemente regolabili e possono essere posizionati in altezza fino alle dimensioni ritenute più comode per l'utente, permettendo comunque al paziente di mantenere una leggera curvatura (flessione) degli arti superiori. Questa leggera flessione risulta fisiologicamente necessaria per consentire la corretta circolazione del sangue attraverso le braccia nel corso dell'utilizzo del deambulatore.
Le due gambe anteriori del deambulatore possono essere o meno dotate di ruote, a seconda della forza e delle capacità residue di deambulazione della persona che utilizza il dispositivo. Esistono peraltro anche deambulatori dotati di ruote piroettanti sulle gambe posteriori di un deambulatore dotato di ruote anteriori.
I moderni deambulatori si caratterizzano per la notevole leggerezza (generalmente intorno ai 7 kg di peso) e stabilità. Queste caratteristiche vengono perseguite attraverso l'impiego di materiali moderni, come ad esempio il telaio in alluminio, a garanzia di una notevole resistenza agli urti e di un peso contenuto.

Utilizzo
La persona si trova a camminare con il bacino all'interno dell'area del deambulatore, con le mani che poggiano sulla struttura di metallo del telaio a fornire un sostegno supplementare.
Tradizionalmente, un deambulatore o girello viene raccolto e posizionato a una breve distanza (circa 15–20 cm) davanti all'utilizzatore. Viene appoggiato assicurandosi che tutti e 4 i piedini siano ben poggiati a terra, quindi l'utente cammina, prima con una gamba e poi con l'altra, verso l'ausilio e il processo viene ripetuto.
Per evitare che il dembulatore si inclini di lato, esponendo l'utente al rischio di una rovinosa caduta, è necessario che tutti e 4 i piedini poggino per terra.

I deambulatori a struttura rigida, privi di ruote, sono destinati ad utenti che non hanno un sufficiente equilibrio con le stampelle ma richiedono solo un minimo sostegno, e richiedono che per avanzare il passo, il deambulatore venga sollevato almeno di un minimo.
Questo tipo di ausili necessitano che il paziente conservi un discreto controllo delle articolazioni degli arti superiori ed una buona capacità di prensione con le mani.
Solo in questo modo è possibile ottenere un effetto di spinta/strisciamento del deambulatore stesso.
Il problema è in parte risolto dai deambulatori dotati di piedini, meglio ancora dotati di ruote.
Con questo tipo di deambulatori l'utente può spingere in avanti l'ausilio, piuttosto che raccoglierlo e posizionarlo davanti a sé. L'accorgimento dei piedini/ruote rende più semplice l'utilizzo del deambulatore, in quanto non è richiesto che il paziente utilizzi le braccia per sollevarlo e posizionarlo di fronte e poco più in là del suo baricentro. Questo tipo di ausili viene incontro a quegli utenti che hanno poca forza nelle braccia.

Un deambulatore è un ottimo strumento per coloro che sono convalescenti e si stanno riabilitando a seguito di un trauma ad un arto inferiore oppure al dorso od in regione lombare. Risulta anche ampiamente utilizzato da persone con disturbi di appoggio del piede o con lievi problemi di equilibrio.

Mini deambulatore
Si tratta di un ausilio per la deambulazione che è circa la metà, nelle dimensioni, rispetto ad un deambulatore tradizionale. Questo ausilio è destinato all'uso da parte di persone la cui destrezza, in una mano o un braccio, è limitata o inesistente. Gli emideambulatori sono più stabili rispetto ad un bastone quadripode (un bastone con quattro punti che toccano il suolo, anziché uno solo), ma non sono raccomandati se il soggetto è in grado di utilizzare un deambulatore tradizionale.

Stampella ibrida
Una stampella ibrida (in inglese walker cane hybrid) è un ausilio introdotto nel 2012 e progettato per colmare il divario esistente tra un bastone da passeggio e un girello.
La stampella ibrida è dotata di due gambe che forniscono un supporto laterale (da lato a lato), supporto del quale risulta privo il semplice bastone da passeggio.
Può essere utilizzata con le due mani poste di fronte all'utente, similmente a quanto accade per un girello, e in tal modo fornisce un supporto maggiore di quanto non possa essere dato da un semplice bastone da passeggio.
L'ausilio può anche essere regolato per essere utilizzato con una o due mani, sul davanti e sul lato, così come un supporto per salire le scale.
Si deve comunque tenere presente che queste stampelle ibride non sono progettate per sostituire un classico deambulatore, che normalmente è fornito di quattro gambe, progettato per essere utilizzato con entrambe le mani e dare supporto nelle diverse direzioni.

Rollatore
Un approccio diverso al deambulatore è il rollatore, chiamato anche deambulatore con ruote, inventato dallo svedese Aina Wifalk nel 1978, un malato di poliomielite.
Anche se in origine si trattava di un marchio, "rollator" in molti paesi è diventato un termine generico che indica un deambulatore dotato di ruote (spesso 4, due anteriori e due posteriori), ed è anche il tipo più comune di deambulatore.
Il rollatore è in genere costituito da un telaio con tre o quattro grandi ruote, un manubrio e spesso un sedile incorporato, che permette all'utente di fermarsi per riposare quando necessario. I deambulatori sono spesso dotati di un carrello, generalmente anteriore, che può essere utilizzato per riporre degli oggetti, ad esempio una borsa della spesa.
I Rollatori sono in genere più sofisticati rispetto ai deambulatori convenzionali con ruote. In questi ausili più moderni, oltre a specifici sistemi di regolazione dell'altezza, esistono infatti delle manopole, definite manopole di spinta con una impugnatura in materiali morbidi (ad esempio gomma) al fine di facilitare la presa, rendendola più sicura e confortevole. Queste manopole di impugnatura e di spinta sono regolabili in altezza (generalmente entro una ventina di centimetri) per adeguarsi alle esigenze del paziente.
Sono inoltre dotati di una leva del freno, posizionata immediatamente al di sotto delle manopole, avente sia una funzione di sicurezza durante la deambulazione (impiegabile per fermare immediatamente il rollatore), sia una finalità di stazionamento allorché il dispositivo viene utilizzato dall'utente come appoggio che gli permette di sedersi in sicurezza.
I deambulatori più tecnologici possono presentare un sistema di seduta, che varia da costruttore a costruttore, in genere costituito da un sedile pieghevole in materiale plastico molto resistente, che può essere
utilizzato dall'utente quando il deambulare è divenuto eccessivamente faticoso e necessita di una pausa e di riposo. Determinati modelli possono anche essere dotati di una fascia poggia schiena, avente appunto funzione di schienale.
La robustezza dei rollatori spesso è superiore rispetto a quella dei deambulatori convenzionali. I freni possono essere utilizzati anche per favorire le manovre con il rollatore: frenando un lato, mentre si sta ruotando, il rollatore gira automaticamente verso quel lato permettendo di raggiungere un raggio di sterzata molto stretto.

Nei rollatori più moderni si preferisce il ricorso a ruote anteriori e posteriori di grandi dimensioni (rispetto alle piccole ruote dei primi deambulatori), in quanto questa scelta sembra consentire di superare in modo più agevole determinati ostacoli che si possono trovare per strada, così come gradini, tombini sporgenti, marciapiedi o cordoli, il tutto in elevata sicurezza. Esistono inoltre modelli dotati di sospensioni interne, sempre finalizzate al facile passaggio su superfici sconnesse.

Galleria d'immagini

Note

Voci correlate
Girello (attrezzo)

Altri progetti

Collegamenti esterni
 Classificazione ISO dei Deambulatori

Disabilità
Locomozione individuale
Oggetti per la persona


text:
Baza – gmina w Hiszpanii, w prowincji Grenada, w Andaluzji, o powierzchni 545,39 km². W 2011 roku gmina liczyła 21 407 mieszkańców.

Gmina leży na południowym krańcu Altiplano de Granada.

Przypisy

Gminy w Andaluzji
Grenada (prowincja)


text:
Camila Andrea Valbuena Roa (Bogotá, 18 de febrero de 1997) es una ciclista colombiana de pista y ruta.  Desde 2020 corre para el equipo colombiano de categoría UCI Women's Continental Team el Colombia Tierra de Atletas Femenino.

Trayectoria en categorías menores
Camila Valbuena, se ha destacado tanto en pista como en ruta. Como ciclista prejuvenil, obtuvo en el 2013 la victoria en el Campeonato Nacional de Colombia ciclismo en contrarreloj individual.

En 2014, ya como ciclista juvenil, obtiene su primer gran triunfo internacional al coronarse como campeona en la Carrera por puntos en el Campeonato del Mundo de Pista celebrado en Gwangmyeong, Corea del Sur y tres medallas en el Campeonato Panamericano de Ciclismo en Pista en categoría juvenil con Oro en la ruta en contrarreloj individual y Oro en las pruebas de pista de Persecución individual y Carrera por puntos. Así mismo se impone de nuevo en el Campeonato Nacional de Colombia ciclismo en contrarreloj individual.

En 2015, aún en la categoría juvenil, obtiene 5 medallas en el Campeonato Panamericano de Ciclismo con 2 medallas en ruta, una de Oro en contrarreloj individual y plata en la prueba de fondo en ruta, así como 3 medallas en pista con Oro en Persecución individual, Plata en Persecución por equipos y Bronce en la Carrera por puntos.

Palmarés

Pista

Ruta
2016
 1 etapa del Tour Femenino de Colombia

2019
 2.ª en el Campeonato de Colombia Contrarreloj sub-23
 2.ª en el Campeonato de Colombia de Ciclismo en Ruta sub-23

2020
 3.ª en el Campeonato de Colombia Contrarreloj

2021
 Vuelta a Boyacá, más 1 etapa

2022
 3.ª en el Campeonato de Colombia Contrarreloj

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Camila Valbuena en sitiodeciclismo.com

Ciclistas de pista
Ciclistas de Colombia
Deportistas femeninas de Colombia
Ciclistas de ruta de Colombia
Ciclistas de pista de Colombia


text:
De Zevenheuvelenloop 2001 vond plaats op zondag 11 november 2001 in Nijmegen. Het was de achttiende editie van deze wedstrijd.

De wedstrijd bij de mannen werd gewonnen door de Keniaan Felix Limo  in 41.28,80. Hij versloeg hiermee de Ethiopiër Haile Gebrselassie en verpulverde het wereldrecord op de 15 km. De Keniaanse Rose Cheruiyot won de wedstrijd bij de vrouwen in 48.39,20.

In totaal finishte een recordaantal van 14.827 deelnemers, waarvan 11.800 mannen en 3027 vrouwen.

Uitslagen

Mannen

Vrouwen

2001
Atletiek in 2001


text:
Les élections législatives dans le Finistère ont lieu les dimanche  et . Elles ont pour but d'élire les députés représentant le département à l'Assemblée nationale pour un mandat de cinq années.

Élus

Mode de Srutin

L'élection se fait au scrutin uninominal majoritaire à deux tours.

Il faut réunir pour être élu au premier tour :

 la majorité absolue des suffrages exprimés ;
 un nombre de suffrages égal au quart des électeurs inscrits.

Au deuxième tour la majorité relative suffit. En cas d'égalité c'est le plus âgé qui est élu.

Résultats

Résultats par circonscription

Première circonscription (Quimper)
Regroupe les cantons de Quimper, Fouesnant et Pont-l'Abbé.

Deuxième circonscription (Brest)
Regroupe les cantons de Brest-1, Brest-2 et Brest-3.

*sortant

Troisième circonscription (alentours de Brest)
Regroupe les cantons de Ouessant, Saint-Renan, Ploudalmézeau, Lannilis, Plabennec et de Landerneau.

*sortant

Quatrième circonscription (Morlaix Est)
Regroupe les cantons de Morlaix, Taulé, Saint-Pol-de-Léon, Lanmeur, Plouigneau et Huelgoat.

*sortant

Cinquième circonscription (Morlaix Ouest)
Regroupe les cantons de Daoulas, Ploudiry, Lesneven, Saint-Thégonnec Sizun, Landivisiau, Plouescat et Plouzévédé.

Joseph Pinvidic (CNIP) ne se représente pas.

*sortant

Sixième circonscription (Châteaulin)

Regroupe les cantons de Crozon, Châteaulin, du Faou,Pleyben, Carhaix et de Châteauneuf-du-Faou

Jean Crouan (CNIP) ne se représente pas.

*sortant

Septième circonscription (Cornouaille Ouest)
Regroupe les cantons de Pont-Croix, Douarnenez, Plogastel-Saint-Germain et de Briec.

*sortant

Huitième circonscription (Quimperlé)
Regroupe les cantons de Concarneau, Quimperlé, Bannalec, Rosporden, Pont-Aven, Arzano et de Scaër.

*sortant

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Élections législatives françaises de 1962
 Liste des députés du Finistère
 Assemblée nationale

Lien externe

1962
Finistère


text:
Bruunshåb is a little town in Viborg Municipality, Denmark. The town was established in 1821 around Bruunshaab Gamle Papfabrik.

References

External links
 Bruunshaab Gl. Papfabrik
 Bruunshaab Gl. Papfabrik
 Viborg Kommune

Cities and towns in the Central Denmark Region
Viborg Municipality


text:
This Is Heavy Metal è il primo singolo tratto dall'album del 2010 del gruppo musicale finlandese Lordi, intitolato Babez for Breakfast. Il singolo è disponibile nei negozi specializzati dal 9 agosto 2010.

Il brano è stato presentato per la prima volta in live, al Gods of Metal 2010.

Formazione
 Mr. Lordi - voce
 Amen - chitarra elettrica
 OX - basso elettrico
 Awa - tastiere
 Kita - batteria


text:
Der Leichtathletik-Verband Tadschikistans stellte zwei Teilnehmer bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2013 in der russischen Hauptstadt Moskau.

Ergebnisse

Männer

Sprung/Wurf

Frauen

Laufdisziplinen

Einzelnachweise

Tadschikistan
Weltmeisterschaften 2013/Teilnehmer (Tadschikistan)


text:
Aidenbach é um município da Alemanha, situado no distrito de Passau, no estado da Baviera. Tem  de área, e sua população em 2019 foi estimada em 3.004 habitantes.

Municípios da Baviera


text:
Lacalma albirufalis är en fjärilsart som beskrevs av George Francis Hampson 1916. Lacalma albirufalis ingår i släktet Lacalma och familjen mott. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mott
albirufalis


text:
Росі́йсько-Азіа́тський Ба́нк — найбільший приватний банк Російської імперії, заснований у 1910 внаслідок злиття Російсько-Китайського й Російсько-Північного банків. Був цілковито під контролем французького капіталу. Незмінно головував у банку Олексій Іванович Путілов, який з 1908 до злиття очолював Російсько-Китайський банк.

В Україні мав значну мережу відділів і агентств та впливи в торгівлі хлібом й над деякими воєнними заводами.

У Росії в 1917 націоналізований. Певний час відділення у Китаї продовжували діяти.

Остаточно збанкрутів у 1926.

Література

 Владимир Лиходедов Русско-Азиатский банк Банкаўскі веснік, Мінськ, жовтень 2009

Банки Російської імперії
Історія Російської імперії
Підприємства, засновані 1910


text:
Suzanne Diskeuve foi uma patinadora artística belga. Ela conquistou com Edmond Verbustel uma medalha de bronze em campeonatos mundiais e uma medalha de bronze em campeonatos europeus.

Principais resultados

Com Edmond Verbustel

Patinadores artísticos da Bélgica


text:
Intentional misspelling may refer to:
 Sensational spelling
 Satiric misspelling


text:
Eulalia aurea is a grass (in the Poaceae family). It was first described as Andropogon aureum in 1804 by Bory de Saint-Vincent but was transferred to the genus, Eulalia, in 1830 by Kunth.

The Walmajarri people of the southern Kimberley call it "Water grass" and .

Distribution
It is found in southern Africa, Madagascar, Southeast Asia, and Australia. Within Australia, it is found in all mainland states and territories.

Gallery

References

External links
Eulalia aurea occurrence data from GBIF

Flora of Madagascar
Flora of Indo-China
Flora of Australia
Andropogoneae


text:
(né en 1783 – ) est un lutteur sumo dont le plus haut rang est ōzeki. Il a remporté 16 tournois durant sa carrière.

Biographie
Kashiwado est né à Goshogawara à Aomori et se rend à Edo en 1806, rejoignant l'. Il reçoit le nom de Kashiwado et travaille au service du domaine de Hirosaki. Son rang le plus haut est ōzeki. Il gagne 16 tournois dans la première division makuuchi, mais son pourcentage de victoires est peu élevé à 81%, comparé à Tanikaze Kajinosuke (94,9%) et Onogawa Kisaburō (91,7%).

En , la famille Gojo offre la titre de yokozuna à Kashiwado et son rival Tamagaki Gakunosuke, mais il refuse la proposition car il craint que cela lui attire la colère de la famille Yoshida. Tamagaki rejette également l'offre. L'année suivante, Tamagaki meurt soudainement, et son décès choque Kashiwado. En , il perd trois combats consécutivement et se retire.

Kahiwado n'est pas promu yokozuna mais comme le  Yoshida Oikaze a entendu parler de son cas, il décide d'élever Ōnomatsu Midorinosuke à ce rang en 1828, faisant d'Ōnomatsu le premier yokozuna en 39 ans.

Palmarès
 La durée réelle des tournois de l'année de l'époque varie souvent.
Dans le tableau suivant, les cases en vert sont celles des tournois remportés.

Voir aussi
 Liste des termes japonais spécifiques à la lutte sumo

Notes et références

 Onogawa Saisuke Tournament results

Naissance en 1783
Naissance dans la préfecture d'Aomori
Décès en décembre 1828
Décès à 45 ans
Ōzeki


text:
De Gouwespoorbrug (ook wel Gouwesluis) bij Alphen aan den Rijn, overspant de Gouwe en maakt deel uit van de Spoorlijn Woerden - Leiden. De draaibrug is gebalanceerd en bestaat uit twee helften van 20 meter.

Historie
De eerste draaibrug op deze locatie komt uit 1878.

Spoorbrug in Nederland
Oeververbinding over de Gouwe
Brug in Alphen aan den Rijn