text:
De Primetime Emmy Award voor beste vrouwelijke hoofdrol in een miniserie of televisiefilm (Engels: Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Limited Series or Movie) is een televisieprijs die sinds 1955 elk jaar wordt uitgereikt door de Academy of Television Arts & Sciences.

Records

Winnaars en genomineerden

Jaren 1950

Jaren 1960

Jaren 1970

Jaren 1980

Jaren 1990

Jaren 2000

Jaren 2010

Jaren 2020

Emmy Award


text:
Niemcy:
 Leps – dzielnica miasta Zerbst/Anhalt

Osoby:
 Irene Leps – niemiecka ilustratorka
 Otto Friedrich von Leps – pruski generał

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Walnut Grove is een plaats (town) in de Amerikaanse staat Tennessee, en valt bestuurlijk gezien onder Sumner County.

Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 677.

Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
8,7 km², geheel bestaande uit land.

Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Walnut Grove.

Externe link

Plaats in Tennessee


text:
, de nom complet Miranda Leigh Lambert, és una cantautora de música country estatunidenca. Esdevingué famosa el 2003 quan va acabar entre els finalistes de la temporada d'aquell any del programa musical de televisió Nashville Star. Coneguda sobretot com a solista actualment, és també membre del grup femení Pistol Annies. D'ençà el començament de la seva carrera Lambert ha rebut diversos premis com ara els Premis Grammy, els Premis de l'Acadèmia de Música Country i els Premis de l'Associació de Música Country.

Entre 2011 i 2015 va ser l'esposa del també cantant de country Blake Shelton.

Discografia
 Miranda Lambert (2001)
 Kerosene (2005)
 Crazy Ex-Girlfriend (2007)
 Revolution (2009)
 Four the Record (2011)
 Platinum (2014)
 The Weight of These Wings (2016)
 Wildcard (2019)
 Palomino (2022)

Guardons
Premis
 2015: Grammy al millor àlbum de country

Nominacions
 2011: Grammy al millor àlbum de country
 2013: Grammy al millor àlbum de country

Referències

Cantautors texans
Cantants de country estatunidencs
Guitarristes de country estatunidencs
Artistes texans
Time 100 de 2022
Naixements del 1983


text:
Johannes Franciscus (Jan) Broekhuis (Amsterdam, 25 February 1901 – Lucerne, 18 March 1974) was a Dutch composer, better known by his artistic name John Brookhouse McCarthy.

Biography
He studied at the Amsterdam Conservatory. His teachers included Julius Röntgen and Bernard Zweers. He previously had lessons from Evert Cornelis and Egbert Veen. In three years he obtained all diplomas and for piano the prize of excellence. After his studies he became a teacher at the conservatory in Limoges in France, also gave concerts there and then became conductor at the Théatre Français in Bordeaux. From 1931 he was an operetta conductor in Paris, Lyon and Amsterdam, among other places.

This was followed by his time for the Dutch broadcasting service, where he was employed as a conductor, composer and arranger and was very successful. Around that time (1933-'34) he wrote three compositions for the first Dutch show film De Jantjes, from which Omdat ik zoveel van je hou and Draaien are still played today. He was also the musical director and arranger for this film, the second Dutch sound film at all.

He also wrote countless songs for revue and cabaret, including all hits for the well-known Peter Pech revues, a creation by Jan Hahn and many for Heintje Davids, as well as for Willy Walden and Piet Muijselaar of the duo Snip and Snap, including the well-known song Snip snapt niet wat Snap snapt.

He also composed serious music, including a violin sonata dedicated to Jacques Thibaud and played by him, three nocturnes and a burlesque for cello and piano. Some of these works were performed for radio in the 1960s, including by his own trio with Willy and Jean Busch. At the time, the Promenade Orchestra, conducted by Benedict Silberman, performed the Ballade composed by him for piano and orchestra.

Broekhuis continued to work in England and America (in New York, Los Angeles and Hollywood) and stayed in Paris until 1931, where he accompanied the famous Mistinguett in the Folies Bergère. After that, many operettas were performed in Theater Carré under his direction. Both during Charles Trenet's tour in 1945 and Josephine Baker's final world tour in 1956, the orchestra in the Netherlands was under his direction.

Broekhuis had many orchestra formations under his own name at home and abroad. In addition, many operettas were performed in theater Carré under his musical direction and he was the conductor of various revues, including Heintje Davids and Rene Sleeswijk's Dutch revue (the Snip and Snap Revue). In the sixties he was also conductor of the Hoofdstad Operette for several seasons.

During this time he settled in Switzerland, where he enjoyed much success as a concert pianist for many years. He died on March 18, 1974, in Lucerne, where he is also buried. His music appears to have become timeless and now belongs to the Dutch national heritage.

Compositions (selection)

 Une Valse a la Chopin, for piano (1923)
 Waltz in a flat, for piano (1923)
 Waltz in b flat, for piano (1927)
 Jokes, for piano (1927)
 Waltz in A minor, for piano (1928)
 Serenade en forme de Polonaise, for violin and piano (1928)
 Saxovaria, for saxophone and piano (1929)
 Pour qui gardes tu ton coeur?, for voice and piano (1930)
 Frivolite, for saxophone (or violin) and piano (1931)
 Irene, for voice and piano (1931)
 Just a little paradise, for voice and piano (1931)
 Reflection, for violin and orchestra (1932)
 En murmurant, for violin, cello, clarinet, piano and contrabass (1932)
 Draaien, for voice and piano (1933)
 Omdat ik zoveel van je hou…!, for voice and piano (1934)
 Mijn volkstuinkoningin, for voice and piano (1934)
Compositions by Broekhuis are archived both in the Netherlands and in Germany.

References

External links
 Scores at muziekschatten.nl

1901 births
1974 deaths
20th-century Dutch composers
20th-century Dutch pianists
20th-century Dutch male musicians
Male composers
Male pianists
Musicians from Amsterdam
Conservatorium van Amsterdam alumni
Dutch expatriates in Switzerland


text:
Australia's Sexiest Tradie is a single-camera Australian mockumentary comedy television series on 7mate, created and written by Rick Donald, who also has the lead role. It is directed by Donald and Jason Perini and produced by Catherine Mack and Donald.

Plot
Australia's Sexiest Tradie follows the story of bogan plumber Frankie Wood. When local radio station, Heat FM, runs a seven-day competition to find "Australia's Sexiest Tradie", tradesman Franky Wood will go to any length to win and make his heartless father proud. As a finalist, Frankie finally has his moment in the spotlight with a documentary crew following his every move. But as the days pass, Frankie's portrayal of his perfect life starts to show cracks.

Cast
 Rick Donald as Franky Wood
 Jason Perini as Grub
 Peter Phelps as Boss Man Wayne
 Steve Le Marquand as Terry Wood
 Pippa Grandison as Barbara Wood
 Briallen Clarke as Hammer
 Annabelle Stephenson as Summer
 Hugo Johnstone-Burt as Steve
 Catherine Mack as Rachel
 Callan Knight as Max
 Felix Williamson as Smacker
 Carla Bignasca as Bigsie
 Ella Bourne as El
 Fiona Gillman as Gilly

Episodes

References

External links

2016 Australian television series debuts
Australian television sitcoms
Australian mockumentary television series
Australian comedy web series
English-language television shows
7mate original programming


text:
J. Scott Armstrong (born March 26, 1937) is an author, forecasting and marketing expert, and an Emeritus Professor of Marketing at the Wharton School of the University of Pennsylvania. Armstrong's research and writing in forecasting promote the ideas that in order to maximize accuracy, forecasting methods should rely on evidence-based methods.

Education and background
Armstrong received his B.A. in applied science (1959) and his B.S. in industrial engineering (1960) from Lehigh University. In 1965, he received his M.S. in industrial administration from Carnegie-Mellon University. He received his Ph.D. in management from the MIT Sloan School of Management in 1968. He has taught in Thailand, Switzerland, Sweden, New Zealand, Australia, South Africa, Argentina, Japan, and other countries.

Forecasting

Armstrong is the author of Long-Range Forecasting and the editor and co-author of Principles of Forecasting:  A Handbook for Researchers and Practitioners. He was a founder and editor of the Journal of Forecasting, and a founder of the International Journal of Forecasting, and the International Symposium on Forecasting.

Armstrong's work in forecasting promotes the ideas that in order to maximize accuracy, forecasting methods should be conservative (i.e., be consistent with cumulative knowledge of the past), and rely on simple evidence-based methods.

Marketing and advertising
Armstrong's book Persuasive Advertising: Evidence-based Principles was published by Palgrave Macmillan in 2010. In it, Armstrong presents 194 principles designed to increase the persuasiveness of advertisements. The principles were derived from empirical data, expert opinion, and observation. They are organized and indexed under ten general principles (e.g. emotion, attention), and those ten principles are further grouped into three categories: strategy, general tactics, and media-specific tactics.

In 1989, a University of Maryland study ranked Armstrong among the top 15 marketing professors in the U.S. based on a study using peer ratings, citations, and publications. He serves or has served on editorial positions for the Journal of the Academy of Marketing Science, the Journal of Business Research, Interfaces, and other journals. He was awarded the Society for Marketing Advances Distinguished Scholar Award for 2000.

Public policy
Armstrong also has published several papers dealing with public policy issues: ranging from the effectiveness of government mandated disclaimers, to the moral hazards of executive compensation. Regarding government mandated disclaimers, Armstrong argues that they can be ineffective- or even harmful- by encouraging negative behavior, perhaps by reducing the buyer's sense of personal responsibility. Armstrong further asserts that the free market will ensure that the appropriate information about a given product is made public. Sellers will label their products appropriately, as they have a long-term interest to ensure the satisfaction of buyers. Buyers themselves will seek to find out information about the product, as it is not directly provided to them. Regarding executive compensation, Armstrong published research in 2013 arguing that high executive pay fails to promote better performance. Additionally, the research argues that high pay incentivizes unethical behavior for executives, as they have little motivation to promote a firm's interest long-term.

Additionally, Armstrong has extensively researched the usage of the scientific method in modern academia; his research concluded that the majority of papers published do not comply with basic scientific guidelines. As a result of these findings, he co-created an evidence-based checklist of scientific principles that can be used to evaluate the scientific merit of a given paper.

Climate change

In an article published in Energy & Environment, Armstrong posited that the climate scientists have ignored the "scientific literature on forecasting principles", for instance by not referring to his own website forecastingprinciples.com. Armstrong wrote that of 17 articles by climatologists, none referred to "the scientific literature on forecasting methods". A group of biologists, whose polar bear research Armstrong disagreed with on that basis, have called Armstrong's applications of business forecasting methods to scientific projections "too ambiguous and subjective to be used as a reliable basis for auditing scientific investigations." Climatologist Kevin Trenberth states that Armstrong's criticisms "overlooked the fact that [the IPCC reports] address many of the things he is critical of."

Armstrong extended a "Global Warming Challenge" to Al Gore in June 2007, in the style of the Simon–Ehrlich wager.   Each side was to place $10,000 ($20,000 total) in trust, with the winner being determined by annual mean temperatures.  Gore declined the wager, stating that he does not gamble. Climatologist Gavin Schmidt  described Armstrong's wager as "essentially a bet on year to year weather noise" rather than climate change.

Armstrong has published articles and testified before Congress on forecasts of polar bear populations, arguing that previous estimates were too flawed to justify listing the bear as an endangered species. In an evaluation of Armstrong and other authors' criticism of polar bear population forecasts, Amstrup and other authors concluded that all of the claims made by Armstrong were either mistaken or misleading.
Armstrong also served as a Policy Expert consultant to the Heartland Institute, a conservative and libertarian public policy think tank.

Selected publications

Books
 The Scientific Method
 Persuasive Advertising: Evidence-based Principles
 Long-Range Forecasting
 Principles of Forecasting: A Handbook for Researchers and Practitioners

Papers

Founder
Armstrong is a founder or co-founder of these organizations, journals, and websites:

Organizations
International Institute of Forecasters, established 1982.
International Symposium on Forecasting, annually since 1981.

Journals
Journal of Forecasting, founded 1982. 1982-83 citation impact factor 7th in business, management, and planning journals.
International Journal of Forecasting, established 1985.

Websites
ForecastingPrinciples.com, founded 1997.
AdPrin.com, founded 2000. 2004 MERLOT Award, "Best online learning resource business & management."
PollyVote.com, founded 2004.
TheClimateBet.com, 2007 challenge to Al Gore.
IronLawofRegulation.com, founded 2016.

Awards and honors
 Received Lifetime Achievement Award in Climate Science from the Heartland Institute (2017)
 Selected as the inaugural lecturer for the "Armstrong Brilliance in Research in Marketing Award" (Hong Kong 2016)
 SMA/JAI Press Distinguished Scholar Award for 2000, 2000
 Silver Jubilee Lecturer for the 25th Anniversary Celebration of the College of Business at Massey University in New Zealand, 1998
 Honorary Fellow for "Distinguished Contributions to Forecasting" by the International Institute of Forecasters (1996)
 Ranked 15th among U. S. marketing professors based on peer ratings, citations, and publications (Kirkpatrick & Locke 1989)

See also
Bio-index model

References

External links
 Official website

American futurologists
Living people
MIT Sloan School of Management alumni
University of Pennsylvania faculty
1937 births


text:
Perioculodes meridichinensis is een vlokreeftensoort uit de familie van de Oedicerotidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Hirayama.

Oedicerotidae


text:
Bulbophyllum ellipticum är en orkidéart som beskrevs av Rudolf Schlechter. Bulbophyllum ellipticum ingår i släktet Bulbophyllum och familjen orkidéer. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Orkidéer
ellipticum


text:
Gepulste Plasmatriebwerke oder gepulste magnetoplasmadynamische Triebwerke (; PPT), im deutschsprachigen Raum auch als instationäre magnetoplasmadynamische Antriebe (iMPD) bekannt, gehören zu den elektrischen Raumfahrtantrieben und werden auf Satelliten meist zur Lage- und Bahnregelung eingesetzt. Auf Grund ihrer Funktionsweise gehören sie zur Gruppe der elektromagnetischen Antriebe.

PPT wurden erstmals 1964 auf der sowjetischen Raumsonde Sond 2 erfolgreich eingesetzt und gelten damit als die ältesten elektrischen Raumfahrtantriebe im Weltall. Seither wurden sie mehrfach für Satellitenmissionen eingesetzt, vor allem in den USA, aber auch in Japan und China.

Aufbau
Ein iMPD-Triebwerk besteht aus vier Hauptkomponenten:
 Kondensator zur Energiespeicherung
 Metallischen Elektroden zu physischen Etablierung des Kondensatorpotentials
 Treibstoff
 Zündvorrichtung, z. B. eine handelsübliche Zündkerze

In der Vergangenheit wurden sowohl parallele als auch koaxiale Elektrodenkonfigurationen untersucht. In beiden Fällen wird der Treibstoff zwischen den Elektroden zugeführt. Für die meisten Entwicklungen wird PTFE verwendet, aber auch alternative Treibstoffe wie z. B. Wasser werden untersucht.

Funktionsprinzip
Der verwendete Kondensator wird mit einer Betriebsspannung (bis zu mehreren kV) aufgeladen. Die Zündung erfolgt dann per Zündvorrichtung. Dabei wird der Schwingkreis bestehend aus Kondensator, Elektroden und Treibstoff geschlossen und es bildet sich eine Lichtbogenentladung entlang der Oberfläche des Treibstoffs. Durch den hohen Entladungsstrom von mehreren kA  wird ein Teil des Treibstoffs ablatiert, dissoziiert und ionisiert. Dabei entstehen Ladungsträger zwischen den Elektroden. Der sich zeitlich verändernde Entladungsstrom erzeugt ein starkes Magnetfeld. Durch Interaktion dieses Feldes mit den Ladungsträgern kommt es zu einer Beschleunigung durch die Lorentzkraft. Die Ladungsträger werden somit aus dem Elektrodenzwischenraum beschleunigt und erzeugen Schub. Die dabei erreichten Geschwindigkeiten der Ladungsträger liegen im Bereich von mehreren 10 km/s. Da die Energie des Kondensators begrenzt ist, klingt die Schwingung im Stromkreis schnell ab, so dass nach etwa 10–20 μs der Lichtbogen zusammenbricht und der Schubpuls beendet ist. Typische erreichte Impulse liegen bei einigen 100 μNs.

Technische Realisierungen
Forschung und Entwicklung von PPT weltweit konzentriert sich vor allem auf Russland, die USA, Europa, Japan und China, aber Entwicklungen auch in Südkorea, Argentinien, dem Iran und der Türkei wurden beobachtet. Neben Sond 2 wurden PPT auf mehreren anderen Satellitenmissionen erfolgreich eingesetzt.

Siehe auch
 Liste von Raumflugkörpern mit elektrischem Antrieb
 Magnetoplasmadynamischer Antrieb
 Thermisches Lichtbogentriebwerk

Weiterführende Literatur
 Monika Auweter-Kurtz: Lichtbogenantriebe für Weltraumaufgaben. B.G. Teubner, Stuttgart 1992, ISBN 978-3519061397.
 Robert G. Jahn: Physics of Electric Propulsion. Dover Publications, Inc., Mineola, NY, USA 2006, ISBN 0-486-45040-6.

Raketentechnik
Alternative Raumfahrtkonzepte


text:
Authoring software can refer to:

Optical disc authoring, software to create media on CDs and DVDs
Authoring system, software made so non-programmers can produce content, usually for educational use

Technology and engineering disambiguation pages


text:
Kannawurf é uma localidade e antigo município da Alemanha localizado no distrito de Sömmerda, estado da Turíngia.
Pertence ao Verwaltungsgemeinschaft de Kindelbrück. Desde 1 de janeiro de 2019, forma parte do município de Kindelbrück.

Antigos municípios da Turíngia


text:
«Тухлое яйцо» — протопланетарная туманность, рождающаяся из сбрасываемых оболочек красного гиганта OH231.8+4.2. Находится в созвездии Кормы. Своим названием обязана наличию большого количества молекул сероводорода и диоксида серы вокруг трансформирующейся звезды. Другое название (Калебаса) получила из-за того, что формой напоминает тыкву-горлянку. Первые детальные снимки были получены при помощи космического телескопа «Хаббл». Астрономы считают, что полностью развитая планетарная туманность образуется примерно через 1000 лет.

Ссылки
 The «Rotten Egg» Nebula: A Planetary Nebula in the Making

Примечания

Литература

Протопланетарные туманности
Корма (созвездие)


text:
Energias de Portugal (, по-русски читается «Энержи́аш-ды-Португа́л»), полностью EDP — Energias de Portugal, S.A.) — транснациональный холдинг, занятый производством, распределением по сетям и сбытом электроэнергии, а также закупками, доставкой и сбытом природного газа.

Компания основана в 1976 году, её штаб-квартира располагается в Лиссабоне.

Деятельность группы EDP широко представлена в Португалии, Испании, Франции, США, Бельгии, Польше, Румынии и Бразилии. Energias de Portugal является самой крупной производственной компанией в Португалии и третьим по величине производителем ветряной электроэнергии в мире.

Некоторые организации внутри структуры EDP, по странам и направлениям деятельности в электроэнергетике

Направление в целом курируется EDP Renováveis, в странах Европы — NEO.

Некоторые организации внутри структуры EDP, по странам и специализации в газовой отрасли

Примечания

См. также
 PSI-20 (фондовый индекс)

Ссылки

 Официальный сайт компании «Energias de Portugal»
 О финансовых показателях  группы EDP на американском сайте деловой информации

Электроэнергетические компании
Электричество в Португалии
Нефтегазовые компании Португалии
Транснациональные корпорации
Компании, основанные в 1976 году
Анонимные общества Португалии


text:
Fu un Primo ministro dell'Estonia, per soli tre giorni, dal 28 luglio 1920 al 30 luglio 1920. La sua nomina non trovò l'appoggio dell'Assemblea costituente estone.

Biografia
Ado Birk nacque a Tarvastu, nella contea di Viljandi, oggi in  Estonia, allora parte del Governatorato di Livonia dominato dall'Impero russo.

Si diplomò presso il Seminario Teologico (Ortodosso) a Riga, studiò inizialmente all'Accademia Teologica di San Pietroburgo e al dipartimento di Legge presso le Università di Tartu (1907 - 1908), San Pietroburgo (1908 - 1911) e quella di Lipsia (1911).

Tra il 1911 - 1912 fu direttore dell'Ufficio statistico di Tallinn. Dal 1912 al 1917, lavorò come  avvocato barrister con  Jaan Poska.

Nel 1917 egli fu nominato segretario provvisionale dell'Assemblea provinciale estone (Eesti Maanõukogu), e nel 1918 fu nominato Rappresentante ambasciatore dell'Estonia a Helsinki, in Finlandia.

Dal 1918 al 1919 fu Presidente dell'Assemblea provinciale estone e presidente del Comitato generale per le elezioni all'Assemblea costituente estone (Asutav Kogu). Dal 1919 al 1920 egli divenne vicepresidente dell'Assemblea Costituente e Ministro degli Esteri nuovamente nel 1920 e 1925.

Ebbe il mandato di Primo ministro dell'Estonia per soli tre giorni dal 28 luglio 1920 al 30 luglio 1920. Tra il 1917 ed il 1924 Birk fu anche Presidente sella Società Pompieri Volontari e tra il 1919 ed il 1922 fu il massimo rappresentante dell'Unione dei Pompieri Estoni.

L'esperienza come ambasciatore
Dal 1922 al 1926 fu ambasciatore dell'Estonia in Unione Sovietica. Durante questa funzione ebbe, all'inizio del 1926, un contrasto con il Ministro degli Esteri dell'Estonia e si rifiutò decisamente di ritornare in patria, anche dopo essere stato delegittimato e rimosso.

.

.

Nella seconda metà degl'anni venti e negli anni trenta, fu attivo nella Chiesa ortodossa apostolica estone (EAOC), e nel 1939 - 1940 fu Segretario ecumenico dell'EAOC, mentre era occupato anche come uomo d'affari a Tallinn.

L'arresto, la condanna, il decesso
Con la Seconda guerra mondiale, e l'occupazione militare dell'Estonia, Birk venne arrestato dalla polizia dei servizi segreti sovietici NKVD e il 14 giugno 1941 fu destinato al campo di concentramento sovietico a Sos'va. Fu condannato a morte, ma perì poco prima dell'esecuzione a Sos'va, Oblast' di Sverdlovsk, Siberia (Unione Sovietica).

Voci correlate
 Primo ministro dell'Estonia
 Politica dell'Estonia
 Storia dell'Estonia
 Chiesa ortodossa apostolica estone

Altri progetti

Primi ministri dell'Estonia


text:
Val Melaina is the 1st  of Rome, identified by the initials Z. I, lying north of the city centre and covering an area of 6.2447 km².

The classic 1948 film Bicycle Thieves and Luigi Zampa's  (1968) were shot in Val Melaina.

Geography
Val Melaina is in the northern part of the city, inside the Grande Raccordo Anulare. The boroughs of Nuovo Salario and Prati Fiscali are located within this zone.

The territory of Val Melaina includes the major part of the urban zone 4B Val Melaina, a little part of the urban zone 4E Serpentara and the southern part of the urban zone 4L Aeroporto dell'Urbe.

Boundaries
Northward, the zona borders with Castel Giubileo (Z. II), from which is separated by the countryside, between the river Tiber and Via Pian di Scò, by Via Pian di Scò itself, then by Via Gaetano Martino, Via Giacomo Brodolini and Viadotto Antonio Segni.

To the east, Val Melaina borders with Casal Boccone (Z. IV), whose boundary is marked by the stretch of Via delle Vigne Nuove between Viadotto Antonio Segni and Via Monte Resegone. To the south-east, it borders with Quartiere Monte Sacro (Q. XVI), from which is separated by Via Monte Resegone, Via Monte Massico, Via di Valle Melaina, Piazzale Jonio and Via dei Prati Fiscali up to Ponte Salario.

Southward, Val Melaina shares a border with Quartiere Parioli (Q. II), which is outlined by the stretch of the river Aniene, between Ponte Salario and the Tiber.

Westward, the zona borders with Quartiere Tor di Quinto (Q. XVIII) and with Zona Grottarossa (Z. LVI): the boundary is marked by the river Tiber.

Odonymy
Streets and squares of Val Melaina are chiefly named after Italian politicians and, particularly in the borough of Nuovo Salario, after towns in Tuscany. Odonyms of Val Melaina can be categorized as follows:
 Actors, e.g. Via Antonio De Curtis, Via Dina Galli, Via Gilberto Govi, Via Rodolfo Valentino;
 Local toponyms, e.g. Piazza dell'Ateneo Salesiano, Via dei Prati Fiscali, Via di Prato Rotondo, Via di Valle Melaina, Via della Serpentara;
 Mountains, e.g. Via Monte Amiata, Via Monte Artemisio, Via Monte Cavo, Via Monte Cervialto, Via Monte Resegone;
 Politicians, e.g. Piazza Bortolo Belotti, Via Ivanoe Bonomi, Via Giacomo Brodolini, Via Gabrio Casati, Via Francesco Cocco-Ortu, Via Giovanni Conti, Via Ugo Della Seta, Piazza Antonio Fradeletto, Via Ottorino Gentiloni, Via Filippo Antonio Gualterio, Via Ubaldino Peruzzi, Piazza Luigi Porro Lambertenghi, Via Giuseppe Prina, Viadotto Antonio Segni, Piazza Ottaviano Vimercati, Via Gaetano Zirardini;
 Towns in Tuscany, e.g. Via Cavriglia, Via Chiusi, Piazza Civitella Paganico, Via Comano, Piazza Filattiera, Largo Marliana, Piazza Minucciano, Via Pian di Scò, Via Pienza, Via Podenzana, Via Sarteano, Via Seggiano, Via Suvereto, Via Uzzano, Piazza Vinci, Via Vaglia.

Places of interest

Civil buildings
 Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, in Via Salaria
 Torre dello Scaricatore or Torre Salaria, in Via Salaria.
 Casale dello Scaricatore, in Via Salaria, a 17th-century farmstead.

Religious buildings
 San Frumenzio ai Prati Fiscali, in Via Cavriglia
 Santa Maria della Speranza, in Piazza Antonio Fradeletto
Sant'Ugo, in Viale Lina Cavalieri

Archaeological sites
 Ponte Salario, crossing the river Aniene
 Villa di Val Melaina, in Via delle Vigne Nuove, a Roman domus dating back to 1st century BC.
 Ipogeo della Torricella, in Via della Serpentara, a hydraulic artifact dating back to the 1st century BC.
 Sepulchre of Marius, in Via Salaria, dating back to the imperial age
 Roman cistern, in Via Gaetano Zirardini, dating back to the imperial age.

Natural areas

 Riserva naturale Valle dell'Aniene, alongside the Aniene.
 Parco della Torricella, in Via della Serpentara.
 Parco Chiala, in Via Luigi Chiala.
 Parco Thomas Sankara, in Via Ugo Della Seta.

Education
 Salesian Pontifical University, in Piazza dell'Ateneo Salesiano

References

Subdivisions of Rome


text:
Hofelich ist der Familienname folgender Personen:

 Ludwig Friedrich Hofelich (1842–1903), deutscher Maler und Holzstecher
 Markus Hofelich, deutscher Wirtschaftsjournalist
 Peter Hofelich (* 1952), deutscher Politiker (SPD), MdL


text:
Garforth Island is an uninhabited island located in the U.S. state of Alaska, in the Hoonah-Angoon area of the Unorganized Borough, within Glacier Bay National Park.

Location
Garforth Island is south of Muir Point, where the mouth of Muir Inlet narrows, and west of Mount Wright. Muir Inlet branches northeast off Glacier Bay.

Description
Garforth Island is barren and rocky.

Fauna
Harbor seals (Phoca vitulina richardsi) and Steller sea lions (Eumetopias jubatus) haul out on the rocks of the island to rest, and the waters contain walleye, pollock, capelin, Pacific sand lance, herring, and salmon. There are also humpback whales (Megaptera novaeangliae), killer whales, harbor porpoises (Phocoena phocoena), and sea otters (Enhydra lutris).

References

Islands of Unorganized Borough, Alaska
Uninhabited islands of Alaska


text:
Een opcentiem is in het algemeen een toeslag op een bepaald belastingtarief. Zo is een opdeciem een toeslag van tien procent, en een afcentiem een korting van een procent. De termen 'opcentiem' en 'afcentiem' zijn Vlaamse termen. In Nederland spreekt men van 'opcenten' en 'afcenten'.

Personenbelasting
De Belgische gemeenten kunnen opcentiemen heffen op de personenbelasting, welke officieel "Aanvullende gemeentebelasting op de personenbelasting" heten. Die variëren thans van nul tot negen. Iemand die in de gemeente Knokke-Heist bijvoorbeeld 5.000 euro inkomstenbelasting moet betalen zal hij daarop geen gemeentelijke opcentiemen betalen (daar Knokke-Heist nul opcentiemen heft). Een inwoner van Antwerpen daarentegen, betaalt acht opcentiemen of 400 euro. Dat bedrag wordt door de belastingdienst aan de stadskas doorgestort. Naast Knokke-Heist hanteren ook de kustgemeentes De Panne en Koksijde een nultarief. Maar ter compensatie heffen ze een belasting op tweede verblijven.

Ook de gewesten mogen opcentiemen heffen op de personenbelasting, maar tot nog toe hebben zij van deze bevoegdheid geen gebruik gemaakt, met uitzondering van het Brussels gewest waar deze 1 procent bedraagt boven op de gemeentelijke opcentiemen.

Onroerende voorheffing
Opcentiemen zijn ook het deel van de onroerende voorheffing dat in België naar de gemeente en de provincie gaat waarin een onroerend goed gelegen is.

De onroerende voorheffing van het Vlaams Gewest is een belasting van 3,97% op het geïndexeerde kadastraal inkomen van onroerende goederen. In het Waals en Brussels Hoofdstedelijk Gewest bedraagt deze 2,54%. De gemeenten, provincies en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voegen aan dat basistarief meestal vele honderden opcentiemen toe. Elke provincieraad en elke gemeenteraad legt jaarlijks zijn eigen tarief vast.

Hoe wordt de onroerende voorheffing berekend?

Stel dat het kadastraal inkomen van een woonhuis 1000 euro bedraagt. De stad Leuven heft hierop 1.400 opcentiemen. De opcentiemen voor de provincie bedragen bijvoorbeeld 230.

 Eerst moet het kadastraal inkomen geïndexeerd worden:
 1002 EUR x 1,579 (indexatiecoëfficiënt 2011) = 1.582 EUR.
 De onroerende voorheffing voor het Vlaamse Gewest is gelijk aan:
 1.582 EUR x 2,5% = 39,55 EUR.
 De provincie heft 230 opcentiemen of 2,3 keer de hoofdsom van de belasting (voor elke eurocent die het Vlaamse Gewest aanrekent, vraagt de provincie 2,3 eurocent). De onroerende voorheffing voor de provincie is dus gelijk aan:
 39,55 EUR x 2,3 = 90,96 EUR.
 Dit kan ook als volgt berekend worden: 2,5% x (230/100) = 5,75%.
 1.582 EUR x 5,75 % = 90,96 EUR.
 De gemeente heft 1.400 opcentiemen of 14 keer de hoofdsom van de belasting.
 39,55 EUR x 14 = 553,7 EUR.
 Dit kan ook als volgt berekend worden : 2,5% x (1400/100) = 35%.
 1.582 EUR x 35% = 553,7 EUR
 Het totaal van de onroerende voorheffing (zonder verminderingen) is gelijk aan:
 39,55 EUR + 90,96 EUR + 553,7 EUR = 684,21 EUR.
 Dit is gelijk aan 1.582 EUR x 43,25% (2,5% + 5,75% + 35%).

Verkeersbelasting
Hetzelfde principe wordt ook toegepast bij een gemeentelijke toeslag op de verkeersbelasting, al wordt hiervoor de term opdeciem gebruikt. 1 opdeciem = 1/10e (10%) van de basisbelasting

Zie ook
 Vlaamse Belastingdienst
 Belasting in België

Externe links
 www.onroerendevoorheffing.be
 Overzicht opcentiemen onroerende voorheffing en gemeentebelasting voor 589 Belgische gemeentes

Belasting in België


text:
Girolamo Fracastoro (Fracastorius) (1478 – 6. srpna 1553) byl italský lékař, filosof, astronom a básník. Narodil se v italské Veroně. Byl prvním zastáncem myšlenky, že epidemie jsou způsobeny malými přenosnými částicemi. Popsal příznaky skvrnitého tyfu, dal jméno pohlavně přenosné nemoci syfilis. Je po něm pojmenován měsíční kráter Fracastorius.

Dílo

 Syphilidis, sive Morbi Gallici (1530)
 Di Vino Temperatura (1534)
 Homocentricorum sive de Stellis, de Causis Criticorum Dierum Libellus (1535)
 Homocentrica (1538) – v tomto díle se pokusil nahradit Ptolemaiův systém soustavou homocentrických sfér.
 Naugerius sive de Poetica Dialogus (ca 1540)
 De Contagione et Contagiosis Morbis (1546)
 Syphilis sive de morbo gallico (1539, epická báseň, v překladu Syfilis neboli francouzská nemoc)

Odkazy

Reference

Externí odkazy

Italští astronomové
Astronomové 16. století
Italští básníci
Italští filozofové
Filozofové 16. století
Italští geografové
Geografové 16. století
Italští lékaři
Lékaři 16. století
Narození v roce 1478
Narození ve Veroně
Úmrtí v roce 1553
Úmrtí 6. srpna
Muži


text:
V is an energy drink brand produced by Frucor, a New Zealand-based beverage manufacturer. It was launched in Methven, New Zealand in August 1997 and in Australia in 1999. The product's success, a market share over 60% in New Zealand and 42% in Australia, makes it the most popular brand of energy drink in both countries. V is considered a local rival to Red Bull. Frucor says V energy drinks are not intended for children, and they are not recommended for pregnant women or people sensitive to caffeine.

Variants
V Energy (also referred to as "V Green") is the original flavour of V released in 1997.

Blue (also referred to as "V Blue") is a "mysterious" flavour introduced in October 2011 which V challenges the drinker to try and work out the flavour.

V Pure is a flavour alternative released in 2016 coming from 6 Natural Ingredients; apple juice, sparkling water, lemon juice, Guarana seed extract, caffeine from green coffee beans and natural V flavour.

V added a second Sugar Free flavour in 2018, themed after summer and the tropics. This product replaced V Zero.

V Tortured Orchard Raspberry Lemonade was introduced in 2018.

V Energy Shots
The energy shots (described as "Pocket Rockets") are claimed to be as effective as the larger cans but have an extremely bitter taste that, according to the V Pocket Rocket website, is to stop young children from drinking them.

V Iced Drinks
In 2018, V released 2 Iced Coffee and 2 Iced Chocolate drinks to the New Zealand and Australian Market.

Advertisement and promotions
The drink sponsored I'm a Celebrity...Get Me Out of Here! in the UK for its second series in 2003.

In April 2018, V together with donut store chain Donut King released in Australia a V flavoured donut. The donut was sold through Donut King stores nationwide and contained a gooey Guarana filling and covered in green sugar crystals.

V sponsored Back of the Y Masterpiece Television in the mid 2000s.

References

External links
 Australia production of V
 New Zealand production of V

Energy drinks
Products introduced in 1997
New Zealand drinks
New Zealand brands
Suntory


text:
Der Plopp (Eigenschreibweise: PLOPP!) war ein Hörspiel- und Featurewettbewerb, der von 2000 bis 2008 jährlich von der Berliner Akademie der Künste veranstaltet wurde. Er richtete sich an die "Szene unabhängiger Hörspielmacher". Der zugehörige Preis (auch Plopp-Award genannt) wurde im Rahmen eines offenen Wettbewerbs für Autorenproduktionen vergeben. Seit 2005 gab es mit dem Plopp-Doku eine zweite Auszeichnung, die speziell für das Genre Radio-Feature gedacht war.

Der Name des Wettbewerbs sei "in Anlehnung an jenes Geräusch" entstanden, "das beim unsachgemäßen Besprechen eines Mikrofons entsteht", schrieb Hermann Bohlen. Anderen gilt er als Kurzform für "Public Listening Of Private Productions" ("öffentliches Hören privater Produktionen"). Die Schreibweise des Namens variiert von "Plopp" bis "PLOPP*!-Award".

Preisträger
 2000: Antje Vowinckel: Bastia-Ruckzuck-Krawumm
 2001: Claudia Weber: Schrottplatz
 2002: Robert Weber: Hinter jeder Ecke ein Heckenschütze vom Arbeitsamt
 2003: Ina Kleine-Wiskott: Nächster Halt
 2004: Joachim Rohloff: Folgen Sie den roten Punkten
 2005:
 Hörspiel: Michael Fersch/Jan Bischof: 20.000 Nanometer unter der Erde
 Feature: Robert Schoen: Sibylle
 2007: Claudia Kattanek: Pendel, Baby - ein Intercityintermezzo
 2008 (zwei 1. Preise):
 Andrea Rothenburg/Sarah Weckert: Toilettentöne aus Berlin
 AstroMedya (Maike Mumm / Benedikt Strunz / Felix Engel): Mythos Mobbing - Vom Negativtrend zur Betriebsphilosophie

Literatur
 Walter Filz: Plopp oder Das Geräusch der Nähe. Ein Panorama des privaten Features. SWR 2, 5. Februar 2006. (90-minütige Dokumentation.)

Weblinks
 Offizielle Website
 Liste der Preisträger

Hörspielpreis (Deutschland)
Radio-Feature
Literaturpreis (Berlin)
Erstverleihung 2000
Letzte Veranstaltung 2008
Akademie der Künste (Berlin)
Geschichte des Hörfunks in Deutschland
Kulturgeschichte (Berlin)


text:
Presentación Previa
Johan Brunström y Raven Klaasen son los campeones defensores. No pudieron defender su título ya que decidieron no participar en esta edición.

Oliver Marach y Florin Mergea son los nuevos campeones del torneo tras derrotar en la final a František Čermák y Philipp Oswald por 6–4, 6–3.

Cabeza de serie

 'Oliver Marach /  Florin Mergea (Campeones)
 František Čermák /  Philipp Oswald (Final)

<li> Mikhail Elgin /  Michal Mertiňák (Cuartos de final)
<li> Ken Skupski /  Neal Skupski (Cuartos de final)

Cuadro

Referencias
 Cuadro principal de dobles

ATP Challenger Tour 2013
Tenis en 2013
Torneos de tenis en tierra batida
Challenger de Ginebra 2013


text:
John James Maginnis (March 17, 1948 – May 25, 2014) was a writer of columns and commentaries on current political events in his native Louisiana Maginnis' column appeared in newspapers and other sources statewide. His website is read by political analysts nationwide as a barometer of governmental trends and events in Louisiana.

Career

After military service, Maginnis  became a correspondent in Baton Rouge for The Catholic Commentator. He began his coverage of Louisiana political events in 1972. He wrote three books: The Last Hayride (1984), Cross to Bear (1992), and The Politics of Reform. The Last Hayride concerned the rise of Democrat Edwin Edwards to a then-unprecedented third nonconsecutive term as governor by unseating Republican David C. Treen in 1983. Cross to Bear narrated the controversial general election of 1991 when Edwards, thought to be politically finished, re-entered the governorship for a fourth term by coming up as the remaining alternative to David Duke.

In 2008, Maginnis began touting Louisiana Governor Bobby Jindal as a potential Republican contender for President or Vice President of the United States. He also questioned whether Jindal's potential for those offices was taking up too much time from state duties in Louisiana. Maginnis particularly observed Jindal's lack of enthusiasm for the Obama administration's economic "stimulus package" prior to Jindal's speaking to the nation as the Republicans' chosen responder to Obama's first address to Congress on February 24, 2009.

Maginnis was interviewed by Robert Siegel on National Public Radio (NPR) concerning Louisiana political trends.

References

1948 births
2014 deaths
Catholic High School (Baton Rouge, Louisiana) alumni
Louisiana State University alumni
American political writers
American male non-fiction writers
Journalists from Louisiana
American columnists
American newspaper publishers (people)
Writers from New Orleans
Writers from Baton Rouge, Louisiana
United States Navy sailors
Deaths from blood disease
Catholics from Louisiana


text:
Cedeira (llamada oficialmente Santa María do Mar de Cedeira) es una parroquia y una villa española del municipio de Cedeira, en la provincia de La Coruña, Galicia.

Otras denominaciones

La parroquia también es conocida por el nombre de ''Santa María del Mar de Cedeira.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:

Demografía

Municipio

Villa

Referencias

Enlaces externos

Parroquias de Cedeira
Localidades de Cedeira
Localidades de la provincia de La Coruña


text:
Ardore ist eine italienische Stadt in der Metropolitanstadt Reggio Calabria in Kalabrien mit  Einwohnern (Stand ).

Lage und Daten

Ardore liegt 95 km östlich von Reggio Calabria. Die Nachbargemeinden sind Benestare, Bovalino, Ciminà, Platì und Sant'Ilario dello Ionio. Der Ort liegt an der Ostseite des Aspromonte, etwa 5 km entfernt von der Küste des Ionischen Meeres.

Geschichte
Der Ort war bis 1555 im Besitz der Familie Gerace. Im Jahre 1783 ist der Ort durch ein Erdbeben beschädigt worden. Auf dem Gebiet der Gemeinde steht eine Wallfahrtskirche.

Sehenswürdigkeiten
Im Ort steht eine Ruine eine Schlosses. In der Kirche S. Leonardo steht ein römischer Sarkophag.

Im Ortsteil Bombile befindet sich das Kloster und die Kirche Santa Maria della Grotta. Die Kirche ist in den Tuffstein gegraben. Der Bau ist im Jahr 1502 dokumentiert, das genaue Baujahr nicht bekannt. Die Kirche ist heute eine Wallfahrtskirche.

Persönlichkeiten
 Francesco Misiano (* 26. Juni 1884 in Ardore; † 16. August 1936 in Moskau), Politiker, Mitgründer des Kommunistischen Partei Italiens

Einzelnachweise

Weblinks

 Informationen zum Heiligtum Madonna della Grotte in Bombile

Ort in Kalabrien


text:
Das Stufengebet (oder Staffelgebet) war in der römisch-katholischen Kirche der erste Teil der Heiligen Messe nach dem Einzug.  Mit der Liturgiereform des Zweiten Vatikanischen Konzils entfiel der Ritus. In Gruppen, die die heilige Messe nach der Liturgie von 1962 feiern, wird er bis heute praktiziert. Das Stufengebet wurde in lateinischer Sprache halblaut im Wechsel zwischen Priester und Ministranten, im Levitenamt zwischen Priester, Diakon und Subdiakon gesprochen.

Ablauf und Aufbau
Der Ausdruck Stufengebet bezieht sich darauf, dass der Ritus mittig vor den Stufen des Altars, zum Altar gewandt, vollzogen wird. Kleriker sprechen die Gebete stehend, Ministranten kniend. Im Choralamt singt die Choralschola gleichzeitig zum Stufengebet den Introitus, in der Betsingmesse sang die Gemeinde ein Eingangslied.

In der Missa lecta trägt der Priester beim Einzug in die Kirche den mit dem Kelchvelum bedeckten Kelch. Beim Erreichen der untersten Stufe des Altares bleibt er kurz stehen, übergibt das Birett dem Ministranten, verneigt sich oder macht eine Kniebeuge und ersteigt die Stufen, um den Kelch auf den Altar zu stellen. Daraufhin steigt er die Stufen wieder hinab und betet das Stufengebet. In der Missa solemnis steht der Kelch auf der Kredenz bereit, so dass der Priester ihn beim Einzug nicht mitführt und ihn nicht auf den Altar stellen muss. Somit bleiben Priester und Leviten am Ende des Einzugs an der untersten Stufe zum Altar stehen, legen die Birette ab, verneigen sich oder machen eine Kniebeuge und beginnen mit dem Stufengebet.

Nach dem Kreuzzeichen folgt ein Psalm (Iudica me,  (42)), eingerahmt von der Antiphon Introibo ad altare Dei; der Psalm entfällt in Messen für Verstorbene und in der Passionszeit, nicht aber die Antiphon. Es schließt sich das wechselseitige Schuldbekenntnis (Confiteor) an, das in gebeugter Haltung gesprochen wird. Nach der ebenfalls wechselseitigen Bitte um Vergebung und einigen Versikeln, endend mit Dominus vobiscum,  tritt der Priester mit dem Gebet Aufer a nobis zum Altar und küsst den Altar. In der Missa solemnis erfolgt jetzt die Inzens des Altares. Dann eröffnet der Priester mit der Rezitation des Introitus die Vormesse.

In anderen Riten, wie im Dominikanischen Ritus, fiel der Psalm Iudica me weg, und das Confiteor hatte einen anderen Wortlaut. Im Bistum Eichstätt wurden dem Confiteor noch die Diözesanheiligen Willibald und Walburga, zwischen dem Anruf an die Apostel und "allen Heiligen" beigefügt.

Text

Weblinks

Einzelnachweise

Liturgische Handlung (Heilige Messe)
Liturgisches Gebet (römischer Ritus)


text:
Camilo de Almeida Pessanha (* 7. September 1867 in Coimbra, Portugal; † 1. März 1926 in Macau) war ein portugiesischer Schriftsteller und einer der wichtigsten Vertreter des portugiesischen Symbolismus. Er war außerdem ein Mitglied der Questão Coimbrã.

Leben
Camilo Pessanha wurde am 7. September 1867 als Sohn eines Jurastudenten mit aristokratischen Vorfahren und dessen Haushälterin in Coimbra geboren. Seine schulische Ausbildung erhielt Pessanha hauptsächlich in Lamego, wo sein Vater als Richter arbeitete.
1884 folgte Pessanha dem Beispiel seines Vaters und immatrikulierte sich an der Juristischen Fakultät der Universität Coimbra, seine Familie zog gemeinsam mit ihm in die traditionsreiche Universitätsstadt. Dort begann er, 17 Jahre alt, mit dem Schreiber erster Gedichte, die er in den Lokalzeitungen "Gazeta de Coimbra" sowie "O Novo Tempo" veröffentlichte.
1881 begann er als Beigeordneter des Regionalbevollmächtigten, auf portugiesisch Subdelegado do Procurador Régio, in Mirandela zu arbeiten, später zog er nach Óbidos.

1894 zog Pessanha in die portugiesische Kolonie in China, Macau. Dort lehrte er zunächst als Professor für Geschichte und Philosophie am neu gegründeten Liceum Macau, danach arbeitete er als Beamter des Grundbuchamtes sowie als Richter im macaensischen Amtsgericht. Camilo Pessanha wandelte sich zu einer wichtigen Figur des kolonialen Gesellschaftsleben, er assimilierte sich mit der chinesischen Kultur. Er lebte gemeinsam mit einer orientalischen Frau zusammen, die bereits Kinder hatte, rauchte Opium und sammelte chinesische Kunst und Keramik, die heute im Museum Machado de Castro in Coimbra zu besichtigen ist. Zwischen 1894 und 1915 reiste Pessanha mehrere Male zurück nach Portugal zur Behandlung, da seine Gesundheit das tropisch-feuchte Klima Macaos nicht vertrug. Camilo Pessanha starb am 1. März 1926 in Macao an Lungentuberkulose, als Ursache wird der übermäßige Opiumgebrauch vermutet.

Werke
Obwohl Camilo Pessanha neben António Nobre als einer der wichtigsten Vertreter des portugiesischen Symbolismus gilt, kümmerte er sich selbst relativ wenig um die Veröffentlichung und Sammlung seiner Gedichte, die größtenteils mündliche Verbreitung fanden. Außerdem war Pessanha nie auf die Publikation seiner Werke angewiesen, da er finanziell unabhängig lebte. Neben seinen Gedichten veröffentlichte Camilo Pessanha 1912 ein Buch mit dem Titel Esboço Crítico da Civilização Chinesa, zu deutsch Kritischer Entwurf der chinesischen Zivilisation, außerdem schrieb er ein Vorwort mit dem Titel Ensino sobre Literatura Chinesa, zu deutsch Lehre der chinesischen Literatur, für das Werk Oito Elegias Chinesas im Jahr 1914.

Sein Freund und Bewunderer João de Castro Osório, beide kannten sich aus der Studienzeit in Coimbra, sammelte und kategorisierte Pessanhas Gedichte. Er veröffentlichte 1920 einen Gedichtband unter dem Titel "Clepsydra", der neun Sonette und 14 Gedichte enthält.

Weblinks
 Der Gedichtband "Clepsydra" ist vollständig in der portugiesischsprachigen Version des Schwesterprojekts Wikisource vorhanden: Clepsydra

Autor
Literatur (Portugiesisch)
Portugiese
Person (Coimbra)
Geboren 1867
Gestorben 1926
Mann


text:
Max von Stephanitz, rodným jménem Max Emil Friedrich von Stephanitz (30. prosince 1864, Drážďany, Saské království – 22. dubna 1936, Drážďany, nacistické Německo) byl německý chovatel psů a popularizátor německých ovčáků: plemene, které prakticky vytvořil v takové podobě, v jaké je známé v současnosti. Založil chovatelský spolek Verein für Deutsche Schäferhunde.

Život
Max von Stephanitz se narodil 30. prosince 1864 do rodiny z nižší šlechty. Na přání své rodiny se dal na vojenskou dráhu a vypracoval se až na jízdního důstojníka. Během své práce se setkal i s ovčáckými psy, kteří ho zaujali svojí pracovitostí. Krátce studoval i veterinu v Berlíně, kde získal základní poznatky o anatomii a biologii psů, což pak využil i ve svém šlechtitelském programu.

V 90. letech 19. století koupil pozemek nedaleko obce Grafrath v Bavorsku, kde začal s chovem psů. Hledal vhodné pracovní psy pro založení nové linie, až jej 8. dubna 1899 na výstavě psů ve Frankfurtu jeho spolupracovník Arthur Meyer upozornil na tříletého ovčáckého psa Hektora Linkersheima. Byl to krátkosrstý vlkošedý pes se vztyčenýma ušima a asi 60 cm v kohoutku. Von Stephanitz ho koupil a přejmenoval jej na Horanda von Grafrath.

Ještě v dubnu s Meyerem a dvanácti dalšími nadšenci založili spolek Der Verein für Deutsche Schäferhunde (česky Klub německých ovčáků, zkratkou uváděn i jako SV) se sídlem ve Wandsbecku u Hamburku. Von Stephanitz se stal prezidentem klubu a vznikla i plemenná kniha, do které byl jako první zapsán Horand von Grafrath. Cílem spolku bylo vytvořit čistě pracovní ovčácké plemeno se silným ochranářským instinktem. V září s Meyerem vytvořili první standard německého ovčáka, který byl poté schválen klubem.

Horand, jakožto dokonalý představitel plemene, byl dále křížen s podobnými fenami. Celkově byl otcem 53 vrhů. Von Stephanitz využil příbuzenskou plemenitbu, protože křížení s jinými plemeny se mu nezdálo vhodné. Tento přístup ale také, mimo jiné, vedl k četným zdravotním problémům, které plemeno sužují.

V roce 1901 vydal knihu Der deutsche Schäferhund in Wort und Bild.

Max von Stephanitz zemřel v roce 1936 v Drážďanech a byl pohřben na zdejším hřbitově Trinitatisfriedhof. Prezidentem SV byl až do své smrti. Následující dva roky probíhalo další zušlechťování německých ovčáků, především jejich exteriéru, což ale vedlo k příliš dlouhé zádi a krátkým končetinám. Plemeno přestalo být primárně pracovní a všimla si toho i von Stephanitzova dcera Berta, která německým chovatelům napsala otevřený dopis, v němž nabádala k navrácení se ke kořenům chovu.

V kultuře
O něm a psu Horandovi pojednává epizoda "Pes" televizního seriálu Dobrodružství kriminalistiky režiséra Antonína Moskalyka. Maxe von Stephanitze v tomto díle ztvárnil Stanislav Zindulka.

Odkazy

Reference

Literatura

Externí odkazy

 Oficiální webové stránky Verein für Deutsche Schäferhunde

Saští šlechtici
Němečtí kynologové
Narození v roce 1864
Narození 30. prosince
Narození v Drážďanech
Úmrtí v roce 1936
Úmrtí 22. dubna
Úmrtí v Drážďanech
Pohřbení v Drážďanech
Muži


text:
Pasi Ara Wt is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Barat van de provincie Atjeh, Indonesië. Pasi Ara Wt telt 230 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Atjeh


text:
Lumberton é uma cidade localizada no estado norte-americano de Carolina do Norte, no Condado de Robeson.

Demografia
Segundo o censo norte-americano de 2000, a sua população era de 20.795 habitantes.
Em 2006, foi estimada uma população de 21.894, um aumento de 1099 (5.3%).

Geografia
De acordo com o United States Census Bureau tem uma área de
40,9 km², dos quais 40,7 km² cobertos por terra e 0,2 km² cobertos por água.

Localidades na vizinhança
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 20 km ao redor de Lumberton.

Ligações externas

Cidades da Carolina do Norte


text:
Berenice kan bertrekking hebben op:

koninginnen uit het huis van de Ptolemaeën:
 Berenice I, moeder van Magas van Cyrene, en vrouw van Ptolemaeus I.
 Berenice Syra, dochter van Ptolemaeus II Philadelphus.
 Berenice II, meest bekende Berenice, dochter van Magas can Cyrene, en vrouw van Ptolemaeus III Euergetes I.
 Berenice III, dochter van Ptolemaeus IX Soter II.
 Berenice IV, dochter van Ptolemaeus XII Neos Dionysos, en een oudere zus van Cleopatra VII.


text:
Era la moglie di Clifford Durr, con cui ebbe cinque figli e fu amica intima di Rosa Parks e Eleanor Roosevelt nonché cognata del giudice della Corte suprema Hugo Black che presiedette numerose cause cruciali per i diritti civili.

Note


text:
Alphabet City è un quartiere di Manhattan, New York, situato tra il Lower East Side e l'East Village.

Deve il suo nome alle avenue (i viali longitudinali che percorrono l'isola) chiamate A, B, C e D, le uniche strade di Manhattan ad avere un nome formato da una sola lettera invece che un'indicazione numerica.

I principali luoghi del quartiere sono Tompkins Square Park ed il Nuyorican Poets Café.

Altri progetti

Quartieri di Manhattan


text:
Brown & Sharpe è un'azienda statunitense facente parte del gruppo svedese Hexagon AB, specializzata nella metrologia e nella strumentazione scientifica-tecnica. Durante il XIX e XX secolo, Brown & Sharpe è stata una delle principali aziende produttrici di utensili per meccanica e strumenti di misura per meccanica, come micrometri e comparatori. Ha creato alcuni standard industriali come:

 Brown & Sharpe wire gauge ovvero l'American wire gauge (AWG);
 Brown & Sharpe taper;
 Filettatura Brown & Sharpe per vite senza fine.

Storia

Brown & Sharpe fu fondata nel 1833 sulla South Main Street a Providence, Rhode Island da David Brown e figlio, Joseph R. Brown. Il primogenito si ritirò nel 1841, e il giovane Brown formò una società con Lucian Sharpe nel 1853, dando il nome alla società.

Vennero creati sistemi innovativi come la prima macchina automatica per fabbricare la scala graduata (1850) e la macchina per l'intaglio di ingranaggi (1855).

La società divenne incorporated nel 1868. Nel 1866 Samuel Darling entrò in società creando la Darling, Brown and Sharpe fino all'uscita di Darling nel 1892.

Nel 1872, la società si trasferì da Main Street a Woonasquatucket River a Smith Hill (Providence), Rhode Island. L'edificio fu disegnato nel 1872 da Thomas McFarlane dipendente dell'azienda.

Vi fu recessione dopo la prima guerra mondiale e durante la grande depressione. Solo verso il riarmo degli anni '30 e la successiva seconda guerra mondiale, permise di aumentare il fatturato.

Brown and Sharpe continuò nello sviluppo di utensili e strumenti di misurazione come calibri ed altro.

Dopo il secondo conflitto mondiale, Henry D. Sharpe, Jr. divenne presidente della Brown & Sharpe Manufacturing Company.

L'azienda raggiunse il picco di numero di dipendenti durante il periodo bellico, con 11.000 individui, che scesero a 3.394 nel 1976.

Il 22 marzo 1982 vi fu una manifestazione di protesta con 800 picchetatori, che vennero dissolti dalla polizia con gas lacrimogeni. Il Governatore J. Joseph Garrahy si scusò pubblicamente per l'accaduto. Lo sciopero continuò ad oltranza e molti lavoratori lasciarono l'azienda.

La società si concentrò negli anni'80-90 solo sulla strumentazione di misura, oramai digitale. Nel 1994 Brown & Sharpe acquisì la italiana DEA.

Nel 2001, Brown & Sharpe Manufacturing Company venne ceduta alla Hexagon AB.

Note

Bibliografia
 Carbone, Gerald M., (2017), Brown & Sharpe And The Measure of American Industry, Jefferson, North Carolina, USA: McFarland & Company, Inc., Publishers. Subtitle: Making the Precision Machine Tools That Enabled Manufacturing, 1833-2001. Published with the Rhode Island Historical Society. ISBN (print) 978-1-4766-6921-2. ISBN (ebook) 978-1-4766-2919-3.

Altri progetti


text:
La Acadèmia d'Enginyers de l'Exèrcit és una institució de formació militar de l'Exèrcit espanyol amb una àmplia tradició tecnològica i científica que va romandre a Guadalajara des de 1833 fins al seu trasllat a Segòvia en 1932 com a part de la seva fusió amb l'Acadèmia d'Artillers.

La seu de l'Acadèmia d'Enginyers a Guadalajara va estar situada al palau de Montesclaros, a l'oest de la ciutat, fins que en 1924 va ser destruït per un incendi fortuït que va acabar amb part de les seves dependències i amb una important col·lecció de models, documents, llibres i obres d'art. Des de llavors, i fins al seu trasllat definitiu, va continuar les seves activitats als edificis annexos al palau que avui constitueixen l'Arxiu General Militar de Guadalajara i al palau d'Antonio de Mendoza.

A les aules de l'Acadèmia d'Enginyers de Guadalajara van completar la seva formació 115 promocions, integrades per un total de 2.213 oficials enginyers, alguns d'ells màxims responsables del naixement i desenvolupament de l'Aeronàutica Militar Espanyola. Per les seves aules van passar, com a professors o alumnes, importants personatges, uns per la seva trajectòria castrense, uns altres per la seva aportació a l'avanç de l'enginyeria i la tècnica, com Mariano Barberán y Tros de Ilarduya, Eduardo Barrón, José Cubillo Fluiters, Alejandro Goicoechea Omar, Emilio Herrera Linares, Alfredo Kindelán y Duany, José Ortiz Echagüe o Pere Vives Vich.

Història

Orígens
L'Acadèmia d'Enginyers de l'Exèrcit obria les seves portes l'1 de setembre de 1803 en l'antic col·legi de Basilios d'Alcalá de Henares. Era una de les principals aspiracions planificades dins de les reformes promogudes al Cos pel seu Enginyer General, José Urrutia de las Casas, i aprovades per Carles IV.

El programa de la nova Acadèmia es concretava en quatre cursos anuals: un de preparatori i tres específics. En primer curs s'impartien les matèries d'àlgebra, Càlcul diferencial i integral, Hidrodinàmica i fortificació. En segon curs, artilleria, Mines, atac i defensa de places, Castramentació i Estratègia. I en tercer curs, Òptica, Perspectiva, Trigonometria esfèrica, Geografia, Astronomia, Topografia i Arquitectura civil. A més l'horari de formació es complementava amb classes de dibuix i les pròpies d'instrucció d'armes i pràctiques.

Amb el començament de la Guerra del francès, professors i alumnes de l'Acadèmia van abandonar Alcalá, creant-se una provisional a Cadis des de 1811 fins a 1814, any en què es reimplantà a Alcalá de Henares. En 1820, es van sumar a la causa liberal i en 1823, davant l'amenaça de les tropes del duc d'Angulema, es van traslladar a Granada i, posteriorment, davant l'assetjament de les tropes dels Cent Mil Fills de Sant Lluís, a Màlaga. Davant aquesta situació, el 27 de setembre de 1823, una Ordre de la Regència declarava dissolta l'Acadèmia d'Enginyers Militars. A l'any següent, el 23 d'abril de 1824, el Ferran VII dictava una altra Orde per la qual es creava el Col·legi General Militar a Segòvia en lloc de l'Acadèmia suprimida.

En 1826, Ambrosio de la Cuadra, enginyer general, aconseguia la promulgació d'una Real Ordre, amb data de 20 d'agost, per la qual s'obria novament l'Acadèmia d'Enginyers, aquesta vegada en Madrid. Després, fins a 1833, la seu rotaría per les localitats d'Àvila, Talavera de la Reina i Arévalo.

L'Acadèmia a Guadalajara
L'Acadèmia d'Enginyers seria instal·lada definitivament a Guadalajara per Reial Ordre de 13 de setembre de 1833. Allí, els Enginyers Militars ocuparien les dependències de la clausurada Real Fábrica de Paños, al palau de Montesclaros. Unes instal·lacions diàfanes i suficients en les quals desenvolupar amb comoditat i amplitud tota la seva activitat docent i administrativa. A més, comptava amb una considerable superfície oberta al barranc del Coquín per a activitats complementàries. El palau de Montesclaros era un complex antic, resultat de diverses ampliacions i reformes, l'últim episodi de les quals va correspondre, en 1778, a un programa de renovació i ampliació sota la direcció de l'arquitecte Diego García.

Entre 1837 i 1839, i a causa de la inseguretat generada per la Primera Guerra Carlina, la institució docent va traslladar les seves aules a Madrid. De retorn a Guadalajara, en 1839, es va aprovar un nou Reglament.

El període comprès entre 1843 i 1860 va ser el més fecund de l'Acadèmia d'Enginyers de Guadalajara, el que correspon amb els anys en què Antonio Remón y Zarco del Valle va ocupar el càrrec d'Enginyer General. Llavors van ser molt freqüents les comissions de professors, que es traslladaven a centres similars de formació de països amics per contrastar les seves opinions amb les dels seus col·legues, i incorporar al programa docent noves teories, últimes edicions i instrumental de precisió.

Però també durant aquests anys va haver-hi moments d'incertesa quan, per la ciutat, se sembrava el dubte sobre la continuïtat d'aquest institut castrense a Guadalajara. Va ser en 1864 quan, davant els signes evidents de deterioració que mostraven algunes parts del reconstruït palau de Montesclaros, es va formalitzar una comissió per estudiar en profunditat l'abast de les patologies. Va ser tal el resultat de la recerca que aquest mateix any es van proposar projectes per a una nova Acadèmia a Guadalajara, però també a Madrid i a Saragossa. Davant la possible pèrdua d'aquesta institució, l'ajuntament de Guadalajara va emprendre una campanya fins a aconseguir, el 28 de maig de 1867, una Reial Ordre que assegurava la continuïtat del centre a la ciutat. Les obres dissenyades per l'oficial d'Enginyers Juan Puyol es van perllongar des del 14 de novembre de 1867 fins al 24 de desembre de 1869. Mentre, els alumnes van seguir la seva formació en l'immediat caserna de San Carlos. Per al finançament d'aquest projecte, la Diputació Provincial de Guadalajara i l'Ajuntament van haver de realitzar un important esforç econòmic, aportant gran part del pressupost de l'obra: 110.000 escuts.

Novament en 1879 es va afrontar el projecte de renovació de les construccions del segle XVIII que coronaven el barranc del Coquín –en part sostingudes per les paredasses de l'antiga muralla medieval–. El comandant d'enginyers Federico Vázquez Landa va plantejar l'obra com una fortificació medieval, projectant, d'una part, un pavelló seguint el model de l'arquitectura dels palaus pontificis d'Avinyó, i, d'una altra, reconstruint una cortina de la muralla de la ciutat amb certes llicències mudèjars.

En 1888 l'Acadèmia acreixeria les seves dotacions amb la construcció d'un picadero, encara avui en peus, segons disseny realitzat en 1881 pel llavors capità José Marvá y Mayer.

En 1905 van tornar a programar-se obres de renovació, aquesta vegada tenint per objecte la façana principal. Llavors es va proposar l'eliminació de l'entreplanta sota coberta per aconseguir dependències de major altura i un disseny més harmònic en el mur de tancament, ara amb finestres de proporció vertical. Per a això, el capità Ramón Valcárcel López-Espila va optar per recórrer a plantejaments de gust historicista de tendència clàssica alternant llindars de traçat dispar, carreus fingits, pilastra d'ordre geganta, balaustrada i erigint una nova torre de major proporció.

Les obres, finalitzades en 1909, van dotar a la seu de l'Acadèmia, en l'antic palau de Montesclaros, d'una nova fisonomia que rivalitzava amb la de les seus de les principals institucions civils de Guadalajara i amb els elaborats dissenys que l'arquitecte Ricardo Velázquez Bosco realitzava per a les empreses de la duquessa de Sevillano.

Incendi i trasllat
La nit del 9 de febrer de 1924 un violent incendi destruïa gairebé per complet el palau de Montesclaros, salvant-se el picadero i els pavellons situats en la cornisa del barranc del Coquín.

Durant el sinistre es van perdre els gabinets de Construcció, Química, Mineralogia, Fotografia i Física, i el seu contingut: aparells de precisió i mesura, peces i models únics, col·leccions de minerals i fòssils, l'arxiu històric de la institució, etc. A més, van ser pastura de les flames altres dos importants fons patrimonials: el saló del Tron, on s'exposava una completíssima col·lecció de retrats d'Enginyers Militars, i la biblioteca, que comptava una col·lecció de més de 28.000 volums, inclosos desenes d'incunables procedents dels fons de la històrica Acadèmia de Matemàtiques de Barcelona.

L'endemà es va personar en el lloc del sinistre el President del Consell de Ministres, Miguel Primo de Rivera, i altres membres del Govern del Directori Militar, i el dilluns, a la una de la tarda, va arribar el rei Alfons XIII qui: "…va mostrar la seva aflicció per tan enorme desastre, prometent a l'alcalde que l'edifici incendiat es construirà de nou…". En aquest sentit, Ernesto Villar Peralta va redactar i va presentar el projecte de reconstrucció amb data 10 d'abril d'aquest any. No obstant això, les obres es van limitar a certes ampliacions sobre l'horta, repartint-se algunes aules per dependències del palau d'Antonio de Mendoza, llavors seu de la Diputació provincial i Institut d'Ensenyament Mitjà.

En 1928 una nova Ordre tornava a reorganitzar l'ensenyament militar, obligant a aquells que volien formar-se com a Enginyers a repartir els seus anys d'estudis entre Saragossa i Guadalajara. Un cop proclamada la II República, en Ordre de 4 de juliol de 1931, es va decretar la supressió de l'Acadèmia General i la integració de l'Acadèmia d'Enginyers en la d'Artilleria amb seu a Segòvia, on va ser traslladada.

Finalitzada la Guerra Civil Espanyola, l'ajuntament de Guadalajara va gestionar, sense èxit, davant els responsables de la dictadura militar la reinstal·lació de l'Acadèmia d'Enginyers en aquesta ciutat. Finalment, aquesta institució docent es va situar en Burgos i va ser traslladada definitivament a Hoyo de Manzanares (Madrid) en 1968. En canvi, en les instal·lacions de la Fundació de Sant Diego de Alcalá de Guadalajara es va domiciliar l'Acadèmia d'Infanteria, entretant es reconstruïen les seves instal·lacions en Toledo.

Vegeu també
 Acadèmia d'Enginyers d'Hoyo de Manzanares

Referències

Bibliografia
 Carrillo de Albornoz, Juan (2003): Bicentenario de la Academia de Ingenieros, Madrid.
 ___ (1911): Cuerpo de Ingenieros del Ejército: Estudio Histórico: Iniciado al celebrarse el Primer Centenario de la creación de su Academia y de sus Tropas, Madrid.
 García Bodega, Andrés (2006): Guadalajara y los ingenieros militares, Guadalajara.
 Pradillo y Esteban, Pedro José (2008): Guadalajara cuna de la Aerostación Española, Guadalajara.

Enllaços externs
 Academia de Ingenieros del Ejército  a enwada.es

Forces armades d'Espanya
Enginyeria militar
Guadalajara


text:
Slasher.com is a 2016 horror feature film directed by Chip Gubera and starring Jewel Shepard, R.A. Mihailoff, All-4-One's Delious Kennedy, Ben Kaplan, and Morgan Carter.

Premise
After meeting online, Jack and Kristy go on a weekend getaway to the woodlands of rural Missouri. While discovering each other, they soon learn of the terrorizing horrors that the forest has in store.

Awards

References

External links

2016 films
2016 horror films
American slasher films
Backwoods slasher films
2010s English-language films
2010s American films


text:
Cantigny Golf Club is a public golf course located in Wheaton, Illinois. It is a 27-hole course owned by the Robert R. McCormick Foundation and managed by Kemper Sports.

History
Cantigny Golf is built on the former estate of Colonel Robert R. McCormick, who was the editor and publisher of the Chicago Tribune. Robert R. McCormick inherited the land, which was known then as Red Oaks Farm, from his mother. The renaming of the land to Cantigny came upon Colonel McCormick's return from duty in World War I, where he led the First Infantry Division into the first American Victory in World War I at the Battle at Cantigny, a small French village roughly 60 miles north of Paris.

Upon Robert R. McCormicks passing, and due to his lack of kin, his will instructed that his entire estate to be used for philanthropic purposes, and the land to be used as a place of recreation for the public.

To encourage the public's use of the land, the McCormick Foundation developed plans for a public golf course. The construction of Cantigny Golf began in 1986, by the Wadsworth Construction Company, and was completed in 1988, and opened to the public in 1989. The course, designed by Roger Packard, is composed of three 9-hole courses: Lakeside, Woodside, and Hillside. Jacobson Golf Course Design updated the course in 2003.

Tournaments
Important Tournaments hosted by Cantigny Golf:

 1998 - Illinois PGA Club Professional Championship
 2002 - Illinois State Amateur Championship
 2007 - U.S. Amateur Public Links Championship
 2013 & 2014 - Chicago Open

References

Golf clubs and courses in Illinois
Buildings and structures in Wheaton, Illinois
Sports venues in DuPage County, Illinois


text:
Curtiss P-40 Warhawk (nazwy dla RAF-u i radzieckich sił powietrznych: P-40 Tomahawk, P-40 Kittyhawk) – amerykański samolot myśliwski, myśliwsko-bombowy i rozpoznawczy z okresu II wojny światowej.

P-40 były standardowym samolotem myśliwskim Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Forces (USAAF)) w czasie japońskiego ataku na Pearl Harbor i wykorzystywano je bojowo do końca wojny na Pacyfiku, czyli do początku września 1945. W trakcie wojny były zastępowane sukcesywnie przez P-47, P-51 i F4U Corsair.

W latach 1940–1941 używane głównie jako samoloty myśliwskie nawiązywały z trudem równe pojedynki z samolotami myśliwskimi przeciwnika, szczególnie na wysokościach powyżej 4500 m, a od 1943 znacznie ustępowały niemieckim samolotom tego typu w Luftwaffe i lotnictwie Japonii.

Okryły się chwałą i uzyskały status legendy w Chinach pilotowane przez ochotników amerykańskich w jednostce "Latające Tygrysy" pod dowództwem generała Claire Chennault (w zespole tym walczył też polski pilot Witold Urbanowicz).

Historia powstania
Projektowanie tego typu ma początek we wcześniejszej konstrukcji P-36 Hawk (1934), napędzanej silnikiem gwiazdowym chłodzonym powietrzem. Przez brak możliwości dalszego rozwoju tej maszyny zaczęto opracowywać nowy projekt, zakładający zastosowanie chłodzonego cieczą silnika widlastego typu Allison V-1710 z turbosprężarką, co wymusiło przesunięcie kabiny pilota do tyłu. Zbudowano trzynaście egzemplarzy tak przebudowanej maszyny oznaczonej XP-37. Wobec problemów z turbosprężarką, dla uproszczenia konstrukcji zdecydowano się na jej usunięcie. W lipcu 1937 jeden z egzemplarzy P-36A (nr 38-10) wyposażono w silnik Allison V-1710-19 o mocy 1150 koni mechanicznych. Projekt ten otrzymał w wytwórni oznaczenie Model 75P (wojskowe XP-40).

Zainstalowanie silnika widlastego wymagało dodatkowych zmian w konstrukcji, zwłaszcza przodu kadłuba. Ponieważ po bokach silnika zainstalowano dwa karabiny maszynowe M2 kal. 12,7 mm, między nimi, pod nosem, umieszczono chwyt powietrza do gaźnika. Niżej jeszcze pod częścią nosową znajdował się chwyt powietrza do chłodnic oleju. W przeciwieństwie do XP-37 kabiny nie przesunięto do tyłu. Pod skrzydłami zamontowano uchwyty dla sześciu bomb 9-kilogramowych. Prototyp oblatano 14 października 1938 r. Osiągi były niezadowalające, gdyż samolot osiągnął prędkość 482 km/h, więc prototyp przebudowano, zmieniając wlot powietrza, tak aby mieścił chłodnicę zarówno oleju, jak i płynu chłodzącego silnik. Zmieniono system rur wydechowych na sześć po każdej stronie i przeprojektowano osłony podwozia. Tak przebudowany XP-40 osiągnął prędkość 550 km/h na wysokości 3718 m.

Wersje

P-40
P-40 odbiegał od wymagań stawianym przez lotnictwo USA w 1939 samolotom myśliwskim, głównie z powodu braku turbosprężarki, ale ponieważ był tańszy w produkcji i mogła się ona rozpocząć prawie natychmiast (wykorzystywano ramę kadłuba już produkowanego P-36), 26 kwietnia 1939 zamówiono 524 egzemplarze pod oznaczeniem P-40 (H-81). Były one podobne do XP-40, ale w trakcie produkcji dokonywano ciągłych zmian z powodu rosnących wymagań, zwłaszcza dotyczących zwiększenia prędkości maksymalnej z 483 km/h (300 mph) do 580 km/h (360 mph). Zmieniono układ rur wydechowych, kształt i wielkość chwytu powietrza do gaźnika na górze osłony (został on przesunięty do tyłu) oraz przesunięto do przodu chłodnice znajdujące się pod nosem. Zmiany te jednak nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Samolot poddano próbom aerodynamicznym w tunelu NACA. Projekt poddano dalszym udoskonaleniom – zastosowano m.in. silnik Allison V-1710-33, zmieniono kształt osłony chłodnicy, użyto gładkich nitów do mocowania poszycia, zastosowano chowane koło ogonowe, dzięki czemu maszyna osiągnęła 589 km/h na wysokości 4570 m. Było to decydujące dla dopuszczenia do produkcji seryjnej. Uzbrojenie stanowiły 2 km 12,7 mm nad silnikiem i po jednym karabinie maszynowym 7,62 mm w płatach. Samoloty nie miały opancerzenia, samouszczelniających się zbiorników ani szyb pancernych.

Pierwszy egzemplarz oblatano 4 kwietnia 1940. Trzy pierwsze maszyny wykorzystano do prób. Osiągały one prędkość maksymalną 575 km/h na wys. 4572 m, pułap 9980 m, zasięg 1529 km, a na wysokość 4572 m wznosiły się w ciągu 5,3 min. Silnik zapewniał dobre osiągi tylko do wysokości 5000 m. Dostawy pierwszej wersji zakończono w czerwcu 1940 po zbudowaniu 200 sztuk. Resztę zamówienia odłożono, by umożliwić wykonanie zamówienia dla Francji w liczbie 140 egzemplarzy H-81A (eksportowej wersji P-40) z wyposażeniem francuskim. Wyprodukowanych maszyn nie zdołano dostarczyć przed kapitulacją i zamówienie w całości przejęła Wielka Brytania, przez co samolotom nadano oznaczenie Tomahawk I. Dostarczono je z francuskimi przyrządami i napisami, wymieniając jedynie karabiny w skrzydłach na Browning kal. 7,7 mm. Po przejęciu Brytyjczycy stwierdzili, że maszyny nie spełniają warunków operacyjnych z uwagi na brak opancerzenia i samouszczelniających się zbiorników paliwa. Z powodu gorszych osiągnięć na wysokości powyżej 4500 m od Me Bf 109 jedynie zagrożenie inwazją niemiecką spowodowało czasowe wprowadzenie ich do jednostek bojowych (w zmienionej już sytuacji przesunięto je do zadań treningowych) i do Afryki Północnej, gdzie walki powietrzne toczono na niższym pułapie. 16 samolotów tej wersji dostarczono do ZSRR, gdy przystąpił on do wojny po stronie aliantów.

W późniejszym czasie również dowództwo amerykańskie uznało niską przydatność tych samolotów i rozkazem z 22 czerwca 1942 wycofano je ze służby bojowej. Pod oznaczeniem RP-40 wykorzystywano je do holowania celów powietrznych.

P-40A

Oznaczenie P-40A nosił tylko jeden egzemplarz P-40, o numerze 40-326, przebudowany w marcu 1942 roku na samolot rozpoznawczy poprzez zainstalowanie aparatów fotograficznych. Prawdopodobnie przekazano go do Wielkiej Brytanii, gdzie nie nadano mu specjalnego oznaczenia.

P-40B
Wykonując dalszą część zamówienia (jeszcze na P-40), we wrześniu 1940 rozpoczęto produkcję 131 sztuk P-40B (Model H-81B). Postanowiono przede wszystkim wzmocnić uzbrojenie: oprócz 2 km-ów 12,7 mm w kadłubie, maszyny otrzymały też 4 km 7,62 mm w skrzydłach. Napędzane były silnikiem Allison V-1710-33 o mocy 1040 KM. Samoloty te dostarczono w styczniu 1941. Z uwagi na wzrost masy osiągi maszyny spadły, prędkość maksymalna wynosiła 566 km/h. Eksportowa wersja, wyprodukowana w liczbie 110 sztuk dla RAF, nosiła oznaczenie Tomahawk IIA (Model H81 A-2) i miała w skrzydłach km Browning 7,7 mm; zainstalowano też brytyjskie radiostacje. 23 z tych maszyn wysłano potem do ZSRR.

P-40C
Pierwotne zamówienie na P-40 zrealizowano do końca, budując 193 maszyny wersji P-40C (Model H81-B), które dostarczono między marcem a majem 1941. Wersja ta miała nową instalację paliwową, z samouszczelniającymi się zbiornikami paliwa z warstwą samouszczelniającą po stronie wewnętrznej (a nie zewnętrznej) o pojemności 609 litrów. Mogła też przenosić pod kadłubem dodatkowy zbiornik o pojemności 236 l. Miała też nowe radio. Ponieważ po raz kolejny wzrosła masa samolotu, spadły osiągi (prędkość maks. do 555 km/h na wys. 4572 m). Wersja eksportowa (z amerykańskim wyposażeniem) oznaczona była Tomahawk IIB (Model H81-A2; 930 sztuk). Na jednym egzemplarzu P-40C, nr 41-13456, w 1942, usunięto silnik z przodu kadłuba i zamontowano na skrzydłach dwa silniki Packard Merlin V-1650. Nie wiadomo, czy ta maszyna w ogóle wzbiła się w powietrze.

P-40D
Po rozpoczęciu produkcji P-40, w zakładach Curtiss opracowano projekt XP-46, który miał być napędzany nową wersją silnika Allison V-1710-39 o mocy 1150 KM. Dzięki nowej sprężarce, silnik utrzymywał tę moc do wysokości 3560 m. Ponieważ lotnictwo USA nie chciało przerywać produkcji P-40, zaproponowało 10 czerwca 1940 by silnik ten zainstalować w produkowanym samolocie. Wersję tę nazwano P-40D (oznaczenie fabryczne H-87). Nowy silnik był krótszy od poprzednich wersji o 26 cm, co było przyczyną skrócenia kadłuba o 17 cm i modyfikacji nosa samolotu. Zmniejszono przekrój kadłuba, zmodyfikowano osłonę kabiny, a ponieważ podniesiono wał śmigła, skróceniu uległo podwozie. Powiększono chłodnicę, którą przesunięto do przodu. Zainstalowano też opancerzenie, które zwiększyło masę o 79 kg. Z kadłuba usunięto karabiny maszynowe i przeniesiono je do skrzydeł, które z kolei przekonstruowano tak, by pozwalały na zainstalowanie działka – do czego jednak ostatecznie nie doszło. Konstrukcja skrzydeł pozwalała na zaczepienie 6 bomb po 9 kg. W praktyce jednak wykorzystywano jedynie zaczep podkadłubowy na bombę 227 kg lub zbiornik paliwa o pojemności 232 l. Wzrost masy samolotu znacznie przyczynił się do zmniejszenia prędkości wznoszenia i pułapu.

Pierwszy egzemplarz wzniósł się w maju 1941. Wyprodukowano 22 egzemplarze wersji P-40D, z uwagi na nowe wymagania dotyczące uzbrojenia. Jeszcze przed rozpoczęciem produkcji Wielka Brytania zamówiła 560 sztuk (wyprodukowano tylko 20), ze względu na zmiany nazwane Kittyhawk I.

P-40E
W zamówieniu na 2320 sztuk z 18 lutego 1941 zażądano zwiększenia uzbrojenia do 6 km 12,7 mm w skrzydłach. Zwiększono też opancerzenie do 79,5 kg, usunięto natomiast gotowe mocowania dla działek. Wersję tę oznaczono P-40E; wykorzystywała ona ten sam silnik co poprzednia wersja D, ale była cięższa (3814 kg wobec 3078 kg). Prędkość maksymalna wynosiła 582 km/h na wysokości 4572 m. Nowy silnik w wersji D i E spowodował, że wersje te były szybsze od poprzednich, ale zmniejszyła się prędkość wznoszenia i zwrotność. Skrócenie kadłuba w wersji D i E spowodowało, że samolot miał tendencję do zbaczania z linii prostej podczas startu i na niektórych maszynach instalowano dla kompensacji dodatkową płetwę. Wersja eksportowa dla RAF (w USA oznaczona P-40E-1) miała brytyjskie wyposażenie i była znana jako Kittyhawk IA. Zbudowano 1500 sztuk.

P-40F
W 1940 na jednym egzemplarzu P-40D zainstalowano silnik Rolls-Royce Merlin 28 z dwubiegową sprężarką o mocy startowej 1300 KM i oznaczono go jako XP40F (Model 87B-3). Próbowano w ten sposób szukać rozwiązania problemu słabych osiągów na dużych wysokościach. Oblatano go 30 czerwca 1941 roku. Nie miał on chwytu powietrza do gaźnika na górze kadłuba za śmigłem. Ponieważ próby przebiegły pomyślnie, postanowiono zamówić nowa wersję P-40F i zbudowano 1311 sztuk napędzanej licencyjną wersją tego silnika Packard Merlin V-1650-1 o mocy startowej 1300 KM. W USA została nazwana Warhawk. Pierwsze 699 sztuk nie miało początkowo oznaczenia odmiany, czyli były oznaczone P-40F, później wstecznie oznaczono je jako P-40F-1. Miały one powiększony o 30 litrów zapas paliwa oraz mogły przenosić pod kadłubem dodatkowe zbiorniki paliwa o pojemności do 665 litrów. Miały też małe płetwy grzbietowe przed statecznikiem, ale w praktyce niewiele one pomagały. W następnej odmianie P-40F-5 wydłużono kadłub o 48 centymetrów, w celu poprawy stabilności kierunkowej. Tę zmianę zachowano we wszystkich późniejszych wersjach P-40. Wyprodukowano 122 sztuk P-40F-5. P-40F-10 (177 sztuk) był wyposażony w elektryczny mechanizm wypuszczania klap. P-40F-15 (200 sztuk) był przystosowany do lotów w niskich temperaturach, zwłaszcza na Alasce. P-40F-20 (112 sztuk) miał zmienioną instalację tlenową dla pilota. 150 sztuk otrzymał RAF i nadał im nazwę Kittyhawk II. Jeden egzemplarz P-40F (nr 41-13602) oznaczono jako YP-40F i przeznaczono do testów systemu chłodzenia i usterzenia pionowego (które zostało na nim powiększone). Wyróżniał się on między innymi długą owiewką chłodnic pod spodem kadłuba, która wcześniej znajdowała się pod silnikiem. Pewną liczbę P-40F, oznaczanych później jako P-40R-1 wycofano w USA z jednostek bojowych i po zmianie silnika na model Allison V-1610-81 wykorzystano do szkoleń pilotów.

P-40G
Oznaczenie to nosiły 44 sztuki P-40 (Model 87-AG), w których zastosowano skrzydła z samolotu Tomahawk IIA, wyposażone w 4 karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm. Przebudowy dokonano na przełomie sierpnia i września 1941 roku. W wytwórni oznaczono je jako Model 81-AG. 16 z nich wysłano potem do ZSRR. Pozostałe w USA oznaczono jako RP-40G, gdzie litera R oznaczała ograniczenie w użyciu bojowym.

P-40J
To oznaczenie miała nosić maszyna bazująca na wersji P-40E, ale wyposażona w turbosprężarkę. Projekt porzucono w maju 1942 roku.

P-40K

Dostępność silnika Merlin była ograniczona i wersję P-40K wyposażono w nową wersję silnika Allison V-1710-73 z automatyczną kontrolą doładowania, o mocy startowej 1325 KM i utrzymującej moc 1150 KM na wysokości 3596 m przez 30 minut. Pierwotnie, 28 września 1941 roku zamówiono 600 sztuk tej wersji, jednak z uwagi na opóźnienia w rozwoju P-60, będącego jego następcą, zamówienie zwiększono do 1300 sztuk. Pierwszy egzemplarz wyprodukowano w sierpniu 1942 r. P-40K-1. Różnił się od wersji E jedynie silnikiem. W P-40K-5 zmieniono układ chłodzenia. K-1 i K-5 miały krótki kadłub; część K-1 i wszystkie K-5 miały podwyższony statecznik pionowy i były wyposażone w płetwę przed nim. Odmiana P-40K-10 (335 sztuk) miała już dłuższy kadłub, jak w wersji F-5 (wersje F i K były produkowane i rozwijane równolegle, wprawdzie z różnymi silnikami). P-40K-15 (165 sztuk) był przystosowany do lotów w niskich temperaturach. Wersję K dostarczano od sierpnia do końca 1942 roku. W RAF P-40K nosił oznaczenie Kittyhawk III. Jeden egzemplarz P-40K-10 wyposażono w silnik Allison V-1710-43, oznaczono jako XP-40K i użyto do testów. Miał on wielokrotnie zmieniane okaptowanie silnika i układ chłodzenia (m.in. chłodnice umieszczano w centropłacie pomiędzy skrzydłami).

P-40L
Założeniem konstrukcyjnym tej wersji była poprawa właściwości bojowych Warhawka. Była to lżejsza wersja P-40F też napędzana silnikiem Merlin (Model 87B-3). P40L-1 (50 sztuk) miał takie samo uzbrojenie i instalację paliwową jak P-40F-5. P-40L-5 (220 sztuk) i pozostałe odmiany miały usunięte 2 karabiny, uzbrojenie stanowiło więc 4 km 12,7 mm z zapasem 201 pocisków na każdy. Zapas paliwa zmniejszono o 140 litrów poprzez usunięcie położone na zewnątrz skrzydłowe zbiorniki, oraz zmniejszono opancerzenie. Efekty były mizerne. Spadek masy o 204 kilogramy spowodował wzrost prędkości zaledwie o 6 km/h, z tego też powodu często w warunkach polowych ponownie montowano usunięte elementy. P-40L-10 (148 sztuk) miał już przedłużony kadłub oraz elektryczne sterowanie trymerami lotek i zmodyfikowany układ doładowania silnika. P-40L-15 (112 sztuk) miał też przedłużony kadłub oraz zmienione filtry powietrza do gaźnika i światła pozycyjne. P-40L-20 (170 sztuk) miał zmienioną instalację i specjalny, automatycznie detonowany granat do jej ewentualnego niszczenia. Część P-40L wycofano z jednostek bojowych, wyposażono w silnik Allison V-1710-81 i przeznaczono do zaawansowanego treningu. Oznaczono je jako P-40R-2.

P-40M
Wersja ta była podobna do P-40K-20, różnicą był napęd silnikiem Allison V-1710-18 o mocy startowej 1200 KM i mocy 1125 KM na wysokości 5273 m. Charakterystyczna dla tego modelu była perforacja blachy pomiędzy śmigłem a rurami wydechowymi. Pierwsze egzemplarze zeszły z linii produkcyjnej w listopadzie 1942 roku i były przeznaczone do dostaw w ramach Lend-Lease. Oznaczono je jako Kittyhawk III. Odmiana P-40M-1 (60 sztuk) miała wzmocnione lotki. P-40M-5 (260 sztuk) miał nowe filtry powietrza do gaźnika i jeszcze bardziej wzmocnione lotki. P-40M-10 miał zmieniony system sygnalizacji podwozia i system paliwowy. Uzbrojenie wersji M stanowiło sześć karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm. W wersji M z uwagi na spadek masy w porównaniu z wersją K poprawiły się osiągi. Prędkość maksymalna wzrosła do 579 km/h na 6096 m oraz 568 km/h na 7620 m. Do lutego 1943 wyprodukowano łącznie 600 sztuk tej wersji.

P-40N

Była to uważana za najlepszą, najliczniej produkowana i ostatnia wersja seryjna P-40. W 1943 roku osiągi P-40 już daleko odstawały od nowych samolotów myśliwskich. Celem uniknięcia zaprzestania produkcji postanowiono opracować nową wersję, którą oznaczono jako P-40N (Model 87V, 87W). Planowano wyprodukować 1500 maszyn tej wersji z silnikiem Packard Merlin, pod oznaczeniem P-40P, do czego jednak nie doszło z uwagi na jego ograniczoną dostępność.
Konstrukcję samolotu dalej zoptymalizowano w stronę minimalizacji masy. Usunięto dwa karabiny maszynowe, zastosowano mniejsze i lżejsze podwozie, zastąpiono mosiężne chłodnice silnika i oleju aluminiowymi. Zmieniono kształt osłony pilota, uzyskując w ten sposób lepszą widoczność z kabiny. Osiągi maszyny poprawiły się, prędkość maksymalna wzrosła do 608 km/h na wysokości 3200 m. Pierwotnie zamówiono 780 sztuk, później jednak zredukowano zamówienie do 600 sztuk.

Odmiana P-40N-1 (400 sztuk) która pojawiła się w marcu 1943 roku, miała 555 litrów zapasu paliwa i uzbrojenie złożone z czterech karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm i osłonę kabiny pilota starszego wzoru. Masa własna wynosiła 2721 kg, całkowita 3356 kg, maksymalna zaś 4014 kg. Model P-40N-5 miał już zmodyfikowaną osłonę kabiny pod kątem poprawy widoczności z tyłu. Kabina ta była później stosowana w nowszych modelach. Uzbrojenie poszerzono ponownie do sześciu karabinów maszynowych kal. 12,7 mm. Pod skrzydłami zamontowano uchwyty do przenoszenia bomb lub zbiorników paliwa o łącznej masie do 680 kg. Masa całkowita samolotu wzrosła do 3787 kg, prędkość maksymalna spadła do 563 km/h ma wysokości 5000 m. Na wysokość 4267 m wznosił się w 7,3 minuty. P-40N-6 była to polowa modyfikacja N-5 na której zainstalowano aparaty fotograficzne do rozpoznania. P-40N-10 był przystosowany do lotów w niskich temperaturach. Dla zwiększenia prędkości wznoszenia usunięto dwa karabiny maszynowe. P-40N-15 miał akumulatory przeniesione przed przegrodę ognioodporną, nowe światła do lądowania i powiększone zbiornika paliwa. Uzbrojenie stanowiło znowu sześć karabinów maszynowych. P-40N-20 był napędzany silnikiem Allison V-1710-99. Był to zmodyfikowany silnik Allison V-1710-81 z automatyczną kontrolą doładowania. Wersja ta mogła zabierać 3 bomby o masie 226 kg. P-40N-25 miał zmienioną tablicę przyrządów i wykonane z tworzywa samouszczelniającego zbiorniki paliwa. Dwa egzemplarze P-40N-25 przebudowano na dwumiejscowe samoloty szkolno-treningowe i oznaczono je RP-40N-26. P-40N-26 był samolotem odmiany P-40N-5 z zamontowanymi w kadłubie aparatami fotograficznymi. 14 lutego zamówiono po 500 sztuk P-40N-30 i P-40N-35. P-40N-30 był modelem P-40N-25 o ulepszonym systemie elektrycznym i zapłonowym oraz instalacji olejowej. 22 maszyny tego typu przebudowano na dwumiejscowe samoloty treningowe i oznaczono P-40N-31. 70 innych przerobiono na samoloty treningowe P-40R-1. P-40N-35 miał zmienione przyrządy pokładowe, oświetlenie, instalację radiową i gaźnik. 30 czerwca 1944 r. Zamówiono 1000 sztuk następnej odmiany N-40, ale ostatecznie zbudowano tylko 220 sztuk. Była ona napędzana silnikiem Allison V-1710-115 o mocy 1360 KM. Miała poprawione, wykonane z tworzywa sztucznego zbiorniki paliwa, automatyczną kontrolę śmigła, nowe radio, instalację tlenową i rury wylotowe tłumiące płomienie. Ostatnie 100 sztuk wyposażono w lotki z pokryciem metalowym. Ostatni egzemplarz zszedł z linii produkcyjnej 30 listopada 1944 roku. Na jednym P-40N zamontowano kroplową osłonę kabiny pilota w celach testowych i oznaczono go XP-40N. W RAF P-40N nosił oznaczenie Kittyhawk IV.

P-40P

Wersja ta miała być identyczna jak N, ale z silnikiem Packard Merlin. Zrezygnowano z jej budowy.

P-40Q
Wersja P-40Q miała być samolotem dorównującym innym nowoczesnym samolotom na polu walki.
Zmiany wprowadziły znaczne usprawnienia w stosunku do poprzednich wersji P-40. Zmodyfikowano dwa egzemplarze P-40K i jeden P-40N instalując na nich nowy układ chłodzenia, turbosprężarkę dwustopniową i dokonano zmian w samej konstrukcji płatowca. Projekt oznaczano jako XP-40Q. Na jednym P-40K (nr 42-9987) oprócz nowego systemu chłodzenia, nos kadłuba miał dłuższy kształt i zastosowano śmigło czterołopatowe, napędzane silnikiem Allison V-1710-121 o mocy 1425 KM. Chłodnicę przesunięto do tyłu pomiędzy podwozie główne. Uzbrojenie stanowiły cztery karabiny maszynowe kal. 12,7 mm. Na pozostałych dwóch maszynach obniżono grzbiet kadłuba i zainstalowano kroplową osłonę kabiny jak w XP-40N. w toku kolejnych modyfikacji obcięto też końcówki skrzydeł. Zmiany te nadały tej wersji całkiem nowy wygląd, niepodobny do poprzednich. Prędkość maksymalna wynosiła 679 km/h na wysokości 6248 m a czas wznoszenia na wysokość 6096 metrów wynosił tylko 4,8 minuty. Samoloty seryjne miały być już uzbrojone w sześć karabinów maszynowych lub cztery działka 20 mm. Ponieważ osiągi maszyny nadal były gorsze od już produkowanych myśliwców, projekt porzucono.

P-40R
To oznaczenie nosiły maszyny wersji P-40F i L, na których zamiast silnika Packard Merlin, zainstalowano silnik Allison V-1710-81. Przebudowane tak 70 samolotów P-40F oznaczono jako P-40R-1 a P-40L przebudowano 53 sztuki o oznaczono jako P-40R-2. Używano ich do treningu pilotów.

Produkcja
P-40 odebrane przez USAAF:

RAF otrzymał następujące samoloty P-40:

Podsumowanie
Łącznie zbudowano 13738 sztuk samolotu P-40 wszystkich wersji.

W kulturze masowej
Niemal od początku wprowadzenia do służby, P-40 stał się prawdziwą "gwiazdą filmową" (jak to ujął krytyk filmowy "The New York Timesa"). Już w 1942 roku, "wystąpił" u boku Johna Wayne'a w filmie Latające Tygrysy (hicie kasowym). W tym samym roku "pilotował go" późniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych, a ówcześnie mało znany aktor Ronald Reagan w amerykańskim filmie szkoleniowym pt. Recognition of the Japanese Zero Fighter. W następnych latach P-40 można było zobaczyć w tak znanych obrazach wojennych jak Tobruk z 1967, Tora! Tora! Tora! z 1969, Pearl Harbor z 2001, Sky Kapitan i świat jutra z 2004, Eskadra "Czerwone ogony" z 2012. W 1979 roku, John Belushi stworzył w komedii Stevena Spielberga pt. 1941, kultową kreację "Dzikiego" Billa Kelso – amerykańskiego lotnika P-40 ścigającego Japończyków po nalocie na Pearl Harbor.

P-40 był protoplastą postaci Ripslinger, jednego z bohaterów animowanego filmu Samoloty z 2013 r.

Parametry i osiągi

Przypisy

Amerykańskie samoloty myśliwskie II wojny światowej
P-40


text:
HMS "Birmingham" – nazwa noszona przez trzy okręty brytyjskiej Royal Navy, pochodząca od miasta Birmingham:
  – krążownik lekki typu Town zwodowany w 1913, złomowany w 1931.
  – krążownik lekki typu Town (podtyp Southampton) zwodowany w 1936, złomowany w 1960.
  – niszczyciel rakietowy typu 42 zwodowany w 1973, wycofany ze służby w 1999, złomowany w 2000.
 HMS "Birmingham" – planowana fregata rakietowa typu 26, której wejście do służby przewidywane jest na lata 20. XXI wieku.

Przypisy

Birmingham


text:
Mohamed Yousri Salama (; 1 October 1974 – 24 March 2013) was an Egyptian politician, writer and activist.

Early life and education
Salama was born in Alexandria on 1 October 1974. He was the son of a professor of literature at Alexandria University, and his mother was a poet. He studied dentistry. He also studied theology in Alexandria. His teachers were Salafi preachers, including Mohamed Ismail Al Moqadem, who has a tolerant approach.

Career
Salama began to work as a dentist in his own clinic. However, he left the job and worked as a researcher and translator at the Bibliotheca Alexandrina Manuscript Centre. He joined politics during the Egyptian revolution in 2011. After the revolution, he became a member and spokesperson of the Salafist Nour Party. He left the party due to disagreements in August 2011. Then he joined the liberal Constitution Party led by Mohamed ElBaradei becoming one of its founding members. In addition, Salama was one of the senior figures of the party and a member of its supreme body.

Works
Salama published several books. He also wrote for several Egyptian newspapers, including Al Shorouk, Al Masry Al Youm and Al Dostour. In addition, his articles were published as book chapters. One of his articles published in August 2012 deals with the relationships between Copts and Salafists in the Egyptian context.

Death and funeral
Salama died of stomach disease at the age of 38 on 24 March 2013 in Alexandria. His funeral was held in Alexandria on 25 March 2013.

References

20th-century dentists
20th-century Egyptian writers
20th-century translators
21st-century Egyptian politicians
21st-century translators
1974 births
2013 deaths
Egyptian dentists
Egyptian translators
People of the Egyptian revolution of 2011
Politicians from Alexandria


text:
Fábio Carvalho de Souza (Vitória, 1969) é um produtor cultural e músico capixaba, ex-integrante do grupo Manimal, ativo entre os anos de 1986 e 2008, considerado uma das percursoras do "rockongo", fusão entre o ritmo tradicional do congo capixaba com ritmos modernos. Devoto de São Benedito e participante dos festejos de Congo, formou-se em bacharel em Música pela Universidade Federal do Espírito Santo (Ufes).

Como produtor e gestor cultural, coordena o Centro Cultural Caíeiras (Cecaes), OSCIP de finalidade cultural localizada na Ilha das Caíeiras, bairro de Vitória, e produz eventos como o Festival de Cultura Negra Torta Black e o  Festival Infanto-Juvenil de Cultura Negra Tortinha Black.  Foi idealizador e realizador de projeto como Congo na Escola, Grupo Congo Mirim da Ilha e o Ponto de Cultura Manguerê. Também ocupou funções como representante dos Pontos de Cultura do Espírito Santo, membro da Comissão Nacional de Pontos de Cultura do Brasil, do Conselho Municipal do Negro da Cidade de Vitória, e do Conselho Municipal de Políticas Publicas Culturais de Vitória, tendo sido eleito novamente para ocupar a cadeira de Música no ano de 2022.

Quintal Afro Congo Beat
Em 2015, Fábio Carvalho lançou seu primeiro disco solo, Quintal Afro Congo Beat, que trabalha na fusão de músicas tradicionais, especialmente do Espírito Santo, com sonoridades contemporâneas.Ouça aqui A obra, que  traz elementos do congo, o jongo, ticumbi, caxambu, reis de boi, samba e outros, foi produzida com apoio de Marcel Dadalto (da banda Zémaria) e Léo Caetano (Ex-Manimal)  "Minha preocupação é de manter uma fidelidade do ritmo, da tradição, mas incorporando elementos eletrônicos que não descaracterizassem a vertente dessa música. É um disco altamente brasileiro, contemporâneo, com um hibridismo cultural do tambor e casaca com arranjos melódicos, inserindo instrumentos de corda e toques de eletrônico. Tudo feito com muito respeito, pedindo permissão às pessoas que são detentoras e guardiãs dessas tradições" (entrevista do artista ao jornal Século Diário)Em 2020, uma das faixas gravadas, "Solte os cabelos", versão de um congo tradicional, foi remausterizada por artistas de vários países dando origem ao EP "Solte os cabelos", com colaboração de DJs FurmigaDub (Brasil), SucreSoul (África do Sul), Gutto Serta (Brasil/ Berlim) e Leandro Bonfim, de Vitória

O Congueiro do Santo Preto
Em 2013, o músico lançou o documentário o Congueiro do Santo Preto, em que aborda a vida e obra de Mestre Antônio Rosa, um dos mais reconhecidos mestres de congo da história do Espírito Santo, falecido em 1999, com quem Fábio conviveu por mais de 10 anos e aprendeu sobre essa manifestação da cultura popular capixaba. O filme foi co-dirigido por João Moraes e conta com fotos, vídeos e depoimentos do mestre e sobre ele, que foi fundador da Associação de Bandas de Congo (ABC) da Serra.

Homenagens recebidas
Assembleia Legislativa em 2003 – Dia da Consciência Negra

Assembleia Legislativa em 2005 – Medalha Chico Prego

Câmara Municipal da Serra 2006 – Comenda do Mérito - Insurreição de Queimados

Assembleia Legislativa em 2008 – Honra ao Mérito - Dia do Músico

Câmara Municipal de Vitória 2009- Titulo de Cidadão Vitoriênse.

Assembleia Legislativa em 2010 – Comenda " Medalha Chico Prego" como "Personalidade Cultural e Social".

Câmara Municipal da Serra 2013- Comenda "Personalidade Cultural" - Insurreição de Queimados.

Maracatu Estrela de Ouro 2015- Comenda Mestre Batista – PE

Assembleia Legislativa 2016 – Comenda Chico Prego

Músicos do Espírito Santo
Produtores culturais do Brasil por unidade federativa