text:
Полицентрическая Тульско-Новомосковская агломерация — городская агломерация, включающая в себя часть территории Тульской области.

История
Возникла во времена индустриализации из двух городов-ядер (Тулы и Новомосковска) с их спутниками и стала одной из немногих миллионных агломераций при городах-немиллионерах. В постсоветскую постиндустриальную эпоху испытывает очень значительную депопуляцию, с уменьшением численности населения от 1,3-1,4 до 1,0 млн.чел. Межрегиональным центром социально-экономического развития и притяжения центральной России не является.

Тула взаимосвязана сетью автомобильных дорог с другими промышленными центрами области — городами Щёкино, Новомосковск, Узловая, Киреевск, Донской, расположенными в пределах полуторачасовой доступности и образующими Тульско-Новомосковскую агломерацию. В пределах Тульско-Новомосковской агломерации наблюдается маятниковая миграция, осуществляются тесные культурно-бытовые и производственные связи. На территории Тульско-Новомосковской агломерации сложилось локальное компактное территориальное образование вокруг Новомосковска с особо тесными внутренними связями. На территории Тульско-Новомосковской агломерации формируются несколько кластеров — Новомосковский, Алексинский, Щекинский, Узловской. Входит в состав формирующегося вокруг Московской агломерации Центрального мегалополиса.

Администрация Тульской области заявляет о важности развития агломерации:
«Несомненно, эффективным механизмом, способным привлечь необходимые материальные и кадровые ресурсы для реализации этой задачи, станет формирование и развитие территориально-производственных кластеров — агломераций на территории области.
Формируется проект создания "Тульской агломерации", которая в границах Тулы, Новомосковска, Щекина, Донского, Узловой, части Ленинского и Киреевского районов объединит более 1 миллиона человек и станет серьезной базой экономического роста не только области, но и всего Центрального федерального округа.
Проект подразумевает развитие инфраструктуры, в первую очередь дорожной сети, что будет способствовать интенсивному развитию строительного и агропромышленного комплексов», — губернатор Тульской области Владимир Груздев.

Состав

Состав агломерации согласно Схеме территориального планирования Тульской области

Схема территориального планирования Тульской области является основным документом, регулирующим пространственное развитие Тульской области. В состав данной схемы входит и Схема расселения, в которой указаны как границы всей Тульско-Новомосковской агломерации, так и границы образующих её собственно Тульской, Новомосковской и Щекинской агломераций второго порядка. Границы Тульско-Новомосковской агломерации делимитированы так, что в её состав ни один район Тульской области не входит целиком. То же относится и к составляющим Тульско-Новомосковскую агломерацию агломерациям второго порядка.

Население агломерации составляет ок. 1,05-1,06 млн жит.

Тульская агломерация

Численность населения составляет ок. 580 тыс. жит. Включает в себя:
 Городской округ Тула 493 тыс. жит.
 Бо́льшая часть Ленинского района 56 тыс. жит.
 Городское поселение пос. Ленинский (пос. Ленинский и пос. Барсуки) 11 тыс. жит
 Городское поселение пос. Плеханово 9 тыс. жит.
 Сельское поселение Хрущёвское 4 тыс. жит.
 Сельское поселение Рождественское (за исключением северной части) 6 тыс. жит.
 Сельское поселение Фёдоровское (восточная часть) 2 тыс. жит.
 Сельское поселение Обидимское (юго-восточная часть) 1 тыс. жит.
 Сельское поселение Иншинское (восточная часть) 8 тыс. жит.
 Сельское поселение Медвенское (западная часть) 2 тыс. жит.
 Сельское поселение Шатское (кроме северо-восточной части) 4 тыс. жит.
 Сельское поселение Ильинское (кроме крайней южной части) 9 тыс. жит.
 Южная часть Ясногорского района 4 тыс. жит.
 Городское поселение пос. Ревякино 3,3 тыс. жит.
 Сельское поселение Денисовское (юго-западная часть) 0,4 тыс. жит.
 Сельское поселение Архангельское (юго-восточная часть) 0,6 тыс. жит.
 Северо-западная часть Киреевского района
 Городское поселение Болохово 10 тыс. жит.
 Сельское поселение Красноярское (юго-западная часть)
 Сельское поселение Большекалмыкское (северная часть)
 Сельское поселение Новосельское (западная часть)

Новомосковская агломерация

Численность населения составляет ок. 360—370 тыс. жит. Включает в себя:
 Городской округ г. Новомосковск (юго-западная часть) ок. 140 тыс. жит.:
 г. Новомосковск 131 тыс. жит.
 бывш. сельское поселение Рига-Васильевское (кроме северной части)
 бывш. сельское поселение Спасское (кроме северной части)
 Городской округ г. Донской 64 тыс. жит.
 Бо́льшая часть Узловского района (без южной части) 82 тыс. жит.:
 Городское поселение Узловая 56 тыс. жит.
 Городское поселение Брусянский 3 тыс. жит.
 Городское поселение Дубовка 9 тыс. жит.
 Сельское поселение Каменецкое 4 тыс. жит.
 Сельское поселение Майское 3 тыс. жит.
 Сельское поселение Партизанское 5 тыс. жит.
 Сельское поселение Смородинское (северная часть) 2 тыс. жит.
 Сельское поселение Фёдоровское (северная часть)
 Северо-западная часть Кимовского района св. 30 тыс. жит.:
 Городское поселение Кимовск 29 тыс. жит.
 Сельское поселение Пронское (бо́льшая часть, кроме восточной части)
 Юго-западная часть Венёвского района св. 6 тыс. жит.:
 Городское поселение Грицовский 6 тыс. жит.
 Сельское поселение Южное (южная половина)
 Восточная часть Киреевского района св. 30 тыс. жит.:
 Городское поселение Киреевск 25 тыс. жит.
 Городское поселение Шварцевский 5 тыс. жит.
 Сельское поселение Дедиловское сельское поселение (бо́льшая часть, кроме фрагмента южной части)
 Сельское поселение Богучаровское (небольшой фрагмент к югу от Киреевска)
 Сельское поселение Новосельское (восточная часть)

Щёкинская агломерация
Численность населения составляет ок. 120 тыс. жит. Включает в себя:
 Северо-восточная часть Щёкинского района 97 тыс. жит.:
 Городское поселение г. Щёкино 59 тыс.
 Городское поселение г. Советск 8 тыс. жит.
 Городское поселение пос. Первомайский 10 тыс. жит.
 Городское поселение пос. Огарёвка 3 тыс. жит.
 Сельское поселение Головеньковское (восточная часть) 5 тыс. жит.
 Сельское поселение Лазаревское (северная часть) 2 тыс. жит.
 Сельское поселение Костомаровское (бо́льшая часть, кроме южной части) 4 тыс. жит.
 Сельское поселение Ломинцевское 6 тыс.
 Западная часть Киреевского района
 Городское поселение г. Липки 10 тыс. жит.
 Городское поселение пос. Бородинский 7 тыс. жит.
 Сельское поселение Сельское поселение Большекалмыкское (южная часть)
 Сельское поселение Приупское
 Сельское поселение Богучаровское (северная часть)
 Небольшие фрагменты южной части Ленинского района (часть Тульских засек, без населённых пунктов).

Согласно Положению о территориальном планировании, входящему в состав Схемы территориального планирования Щёкинского района:
«Город Советск, рабочие поселки Первомайский, Ломинцевский, Огарёвка, поселки Социалистический образуют групповую систему расселения, центром которой является город Щёкино. Перечисленные поселения выполняют функции кустовых центров и являются центрами второго порядка.»

Укрупнённая оценка территории и численности населения Тульско-Новомосковской агломерации (части районов, не входящие в агломерацию не исключены)
Включает в себя помимо Тулы и Новомосковска, город Донской, районы Киреевский, Щёкинский, Узловский и Ленинский. Значительные части указанных районов не входят в состав агломерации, но из итога не были исключены из-за недостатка статистических данных по этим частям.

Экономика

Химическая и нефтехимическая
Производство минеральных удобрений:
 Новомосковская акционерная компания «Азот», которая входит в состав Минерально-химической компании «ЕвроХим»
 Компания «Щёкиноазот»

Бытовая химия Новомосковскбытхим — Procter & Gamble)
 Производство синтетических смол и пластических масс (Узловая),
 Производство синтетических красителей, химических волокон и нитей (Щёкино).

Машиностроение
Оборонное (КБП, Тульский оружейный завод), сельскохозяйственное (Тула), электроника (Донской), подъемно-транспортное, горно-шахтное и горно-рудное (Тула), химическое и нефтехимическое, машиностроение для легкой и пищевой промышленности.

Пищевая промышленность
Наиболее яркие представители — производители знаменитых пряников, кондитерские фабрики «Старая Тула» и «Ясная Поляна». Крупными представителями отрасли является Тульский комбинат хлебопродуктов.

Металлургия
Производство черных металлов полного цикла (Тула), порошковая и цветная металлургия (Тула).

Кроме того, представлены промышленность строительных материалов (ведётся строительство цементного завода мощностью 2 млн т/год в Новогуровском) и лёгкая (текстильная, швейная) промышленность.

Энергетика
Действуют: Щёкинская ГРЭС (400 МВт) и Новомосковская ГРЭС (234 МВт, 302 Гкал/час), Первомайская ТЭЦ (125 МВт, 674 Гкал/час). Все перечисленные станции принадлежат Тульскому филиалу Квадра.

Топливная промышленность
Основана на запасах бурого угля, на 2002 год ещё действовали 3 шахты («Подмосковная» и «Бельковская» в Венёвском, «Васильевская» в Киреевском районе) и 1 разрез «Кимовский». Добыча в 2001 году составила 1 млн тонн (в 1980-е показатель достигал 25 млн тонн в год), что покрывает потребность в исходных энергоресурсах на чуть более 10 %. В 2000-х годах начала действовать программа ликвидации угольных выработок. Шахта Васильевская была закрыта в 2004 году, шахта Бельковская — в 2006 году, шахта Подмосковная — в июле 2009 года. По состоянию на 2016 год, действует лишь Новольвовский участок разреза Кимовский — около села Петрушино Рязанской области.

Ссылки
 Тульско-Новомосковская агломерация
 Центральный экономический район
 Генеральный план г. Тулы
 Официальный сайт администрации Тульской области
 Официальный сайт Тульской областной Думы
 Тульская область в справочнике-каталоге «Вся Россия»
 Программа социально-экономического развития Тульской области на период до 2010 года
 «Большая Тула» поспорит с «новой Москвой» за людские ресурсы

Примечания

Городские агломерации России
География Тулы
Тульская область
Новомосковск (Тульская область)


text:
El arroyo Sarandí  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Grande Inferior, desemboca en el río Yí tras recorrer alrededor de 21 km.

En sus costas se desarrolló la Batalla de Sarandí.

Referencias

Sarandí
Sarandí
Cuenca del río Yí

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Galar (baskiska: Galar Zendea) är en kommunhuvudort i Spanien.   Den ligger i provinsen Provincia de Navarra och regionen Navarra, i den nordöstra delen av landet,  km nordost om huvudstaden Madrid. Galar ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Galar är kuperad åt sydväst, men åt nordost är den platt. Terrängen runt Galar sluttar norrut. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km söder om Galar. Runt Galar är det ganska tätbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Pamplona,  km nordost om Galar. Trakten runt Galar består till största delen av jordbruksmark.

Kustklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är december, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är augusti, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Navarra


text:
Sung Hyun-ah (23 de julio de 1975) es una actriz surcoreana y ex Miss Corea. Participó y quedó como segunda finalista (o tercer lugar) en el concurso Miss Corea de 1994. Fue la representante del país en el concurso Miss Internacional 1994, donde llegó a semifinalista y ganó como Miss Fotogénica.

Controversia
En diciembre de 2013, Sung fue acusada de cargos de prostitución, por supuestamente recibir ₩50 millones de un empresario de apellido Chae con quien se reunió tres veces para mantener encuentros sexuales en el 2010. Ella contrademandó para probar su inocencia. En agosto de 2014, el tribunal desestimó la solicitud de Sung y dictaminó que ella era culpable de prostitución; fue condenada a pagar una multa de ₩2 millones (US$1 930). Pero el 18 de febrero de 2016, el Tribunal Supremo dictaminó que ella era inocente de los cargos de prostitución, anulando la decisión del tribunal.

Filmografía

Cine
 Time (2006)
 The Customer Is Always Right (2006)
 The Intimate (2005)
 Cello (2005)
 The Scarlet Letter (2004)
 Woman is the Future of Man (2004)
 Live or Die (2003)
 Boss X-File (2002)
 Hallelujah (1997)

Series
 Flames of Desire (MBC, 2010-2011)
 Ja Myung Go (SBS, 2009)
 Yi San (MBC, 2007–2008)
 Bad Woman, Good Woman (MBC, 2007)
 One Day Suddenly (SBS, 2006)
 Open Drama Man and Woman "I'm Mr. Heidi and Married" (SBS, 2001)
 Twins (KBS, 2001)
 Lipstick (iTV, 2001)
 MBC Best Theater "Train Heading to Kaikoura" (MBC, 2000)
 Because of You (MBC, 2000)
 Hur Jun (MBC, 1999-2000)
 Should My Tears Show (MBC, 1999)
 Crystal (SBS, 1999)
 Advocate (MBC, 1998)
 See and See Again (MBC, 1998-1999)
 Kim Chang-wan's Three Stories (KBS, 1998)
 Devotion (KBS, 1997)
 70-Minute Dramas "가방을 든 남자" (SBS, 1997)
 18 Years of Growing Up (SBS, 1996)
 Exploration of Man (SBS, 1996)
 LA Arirang (SBS, 1995-1996)
 MBC Best Theater "Adelaide" (MBC, 1995)
 Salut D'Amour (KBS2, 1994)

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de Corea del Sur
Actrices de televisión de Corea del Sur


text:
Myrmecaelurus nematophorus är en insektsart som beskrevs av Navás 1929. Myrmecaelurus nematophorus ingår i släktet Myrmecaelurus och familjen myrlejonsländor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Myrlejonsländor
nematophorus


text:
I santi innocenti è un film del 1984 diretto da Mario Camus, tratto da un romanzo di Miguel Delibes.

Fu presentato in concorso al 37º Festival di Cannes, dove Francisco Rabal e Alfredo Landa vinsero il premio per il miglior interpretazione maschile.

Trama

Riconoscimenti
 1984 - Festival di Cannes
 Premio per il miglior interpretazione maschile (Francisco Rabal e Alfredo Landa)
 Premio della giuria ecumenica - Menzione Speciale

Note

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film basati su opere di narrativa


text:
Массерано () — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Бьелла.

Население составляет 2254 человека (2008 г.), плотность населения составляет 86 чел./км². Занимает площадь 27 км². Почтовый индекс — 13866. Телефонный код — 015.

В коммуне 8 сентября особо празднуется Рождество Пресвятой Богородицы.

Демография
Динамика населения:

Администрация коммуны
 Официальный сайт: www.comune.masserano.bi.it

Ссылки
 [www.comune.masserano.bi.it Официальный сайт населённого пункта ]
 Национальный институт статистики
 Национальный институт статистики


text:
Spigelia riparia är en tvåhjärtbladig växtart som beskrevs av L. B. Smith. Spigelia riparia ingår i släktet Spigelia och familjen Loganiaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gentianaordningen
riparia


text:
Akira Terakado est un peintre japonais du , né en 1935 à Ibaraki.

Biographie
Akira Terakado naît en 1935 à Ibaraki.

Il participe à de nombreuses expositions de groupe depuis 1956.
En 1967, il obtient l'un des prix de la  Biennale des Jeunes Artistes de Tokyo.
En 1968, il figure à la  Exposition d'Art Japonais Contemporain, au Mexique ; à l'Exposition d'Art Japonais Contemporain à Tokyo et à l'Expsition Orientation d'Art Moderne, à Kyoto.
En 1969, il obtient le Grand Prix de la  Biennale des Jeunes Artistes de Tokyo ; il participe aussi à l'Exposition d'Art Japonais Contemporain de Tokyo.
En 1970, il participe à la  Exposition d'Art Japonais Contemporain, en France.
Il montre plusieurs expositions personnelles au Japon depuis 1957, et une exposition personnelle à Paris, en 1970.

Dans une technique apparentée au dessin géométrique industriel, il construit des cubes dans des tonalités célestes, souvent aux perspectives aberrantes, qui s'élancent à l'assaut du ciel.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
.
Constantin Jelenski: Catalogue de l'exposition Akira Terakado, Galerie Lambert, Paris, 1970.

Liens externes

Peintre japonais du XXe siècle
Naissance en 1935


text:
La diocesi di Curubi (in latino: Dioecesis Curubitana) è una sede soppressa e sede titolare della Chiesa cattolica.

Storia
Curubi, corrispondente alla città di Korba nell'odierna Tunisia, è un'antica sede episcopale della provincia romana dell'Africa Proconsolare, suffraganea dell'arcidiocesi di Cartagine.

Sono noti quattro vescovi di questa sede. Vittore, vescovo donatista, assistette alla conferenza di Cartagine del 411, che vide riuniti assieme i vescovi cattolici e donatisti dell'Africa. Tra i vescovi cattolici convocati a Cartagine dal re vandalo Unerico nel 484 partecipò il vescovo Felice, che venne esiliato in Corsica. Peregrino prese parte a un'assemblea sinodale del 525 e Bennato firmò gli atti del concilio africano antimonotelita del 646.

A Curubi fu esiliato Cipriano di Cartagine attorno al 257. Nel suo De civitate Dei sant'Agostino riferisce di un fatto miracoloso avvenuto a Curubi e di come lui e Aurelio di Cartagine abbiano indagato sull'avvenimento per verificarne l'attendibilità.

Dal 1933 Curubi è annoverata tra le sedi vescovili titolari della Chiesa cattolica; dal 26 marzo 1998 il vescovo titolare è Claudio Silvero Acosta, S.C.I. di Béth., già vescovo ausiliare di Encarnación.

Cronotassi

Vescovi
 Vittore † (menzionato nel 411) (vescovo donatista)
 Felice † (menzionato nel 484)
 Peregrino † (menzionato nel 525)
 Bennato † (menzionato nel 646 circa)

Vescovi titolari
 Paul-Marie Dumond, C.M. † (27 aprile 1912 - 19 febbraio 1944 deceduto)
 Joseph-Paul Strebler, S.M.A. † (8 novembre 1945 - 14 settembre 1955 nominato arcivescovo di Lomé)
 Rafael Valladares y Argumedo † (18 agosto 1956 - 31 agosto 1961 deceduto)
 Paul Grégoire † (26 ottobre 1961 - 20 aprile 1968  nominato arcivescovo di Montréal)
 Eugène-Jean-Marie Polge † (25 aprile 1968 - 25 giugno 1970 succeduto arcivescovo di Avignone)
 Jean Cuminal † (2 gennaio 1975 - 6 maggio 1982 nominato vescovo di Saint-Flour)
 Emerson John Moore † (3 luglio 1982 - 14 settembre 1995 deceduto)
 Walter Pérez Villamonte † (16 dicembre 1995 - 7 marzo 1998 nominato vescovo di Potosí)
 Claudio Silvero Acosta, S.C.I. di Béth., dal 26 marzo 1998

Note

Bibliografia
 Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig, 1931, p. 465
 Stefano Antonio Morcelli, Africa christiana, Volume I, Brescia, 1816, pp. 149–150
 J. Ferron, v. Curubis in Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques, vol. XIII, Paris, 1956, coll. 1115-1116

Collegamenti esterni

 La diocesi nel sito di www.gcatholic.org
Curubi sul sito dell'Associazione storico-culturale di Sant'Agostino

Curubi
Curubi


text:
Lee Chae-rin (hangul: 이채린), mer känd under artistnamnet CL, född 26 februari 1991 i Seoul, är en sydkoreansk sångerska, rappare och låtskrivare. Hon var tidigare medlem i tjejgruppen 2NE1 tillsammans med Sandara Park, Minzy, och Park Bom från gruppens debut 2009 till att den upplöstes 2016.

Karriär

Början på musikkarriären
Hon föddes i Seoul, men tillbringade en stor del av sin barndom i Japan och Frankrike där hon lärde sig tala engelska, japanska och franska. När hon var tonåring bosatte sig hennes familj återigen i Sydkorea.

CL:s första musikdeltagande var i gruppen Big Bangs låt "Intro (Hot Issue)" år 2007. Senare samma år hade hon sitt första framträdande vid Seoul Broadcasting Systems Music Awards tillsammans med musikgrupperna under YG Entertainment. Hennes första krediterade framträdande i en låt var i Uhm Jung-hwas "DJ" 2008, i vilket hon rappade. CL medverkade även i YMGA:s låt "What".

2NE1

YG Entertainment annonserade att en ny grupp med fyra medlemmar skulle debutera runt maj 2009. Bolaget påstod att gruppen tränat i fyra år och att deras debutalbum skulle innehålla låtar skrivna av 1TYMs ledare Teddy Park och G-Dragon från Big Bang. Gruppens namn var från början "21", men då en annan sångare använde samma namn lades NE till i namnet, förkortning för "New Evolution". CL placerades som gruppens ledare, tillsammans med övriga medlemmarna Sandara Park, Minzy, och Park Bom.

Solokarriär
I augusti 2009 samarbetade CL med skivbolagsvännerna G-Dragon från Big Bang och Teddy Park från 1TYM med låten "The Leaders", som var med på G-Dragons första soloalbum Heartbreaker. CL skrev sin egen del av låttexten. I augusti, efter att ha slutfört kampanjen för låten "I Don't Care" hade 2NE1 en kort paus då gruppmedlemmarna fokuserade på egna singlar. Först släppte Sandara Park låten "Kiss" där CL medverkade. Sången toppade som bäst femteplats på Gaon Charts månadslista. CL samarbetade även med Minzy för låten "Please Don't Go,".

I mars 2012 samarbetade CL med koreanska rapparen Kim Jin-pyo för en reklamkampanj av Adidas Originals  I maj 2013 annonserade YG Entertainment att CL skulle släppa sin första solosingel på fem år hos bolaget i slutet av månaden. Den 28 maj släpptes "The Baddest Female" tillsammans med en musikvideo samma dag.

Diskografi

Singlar

Referenser

Externa länkar
Officiell webbplats
Artistinformation och diskografi på MelOn

Kvinnor
Födda 1991
Levande personer
Sydkoreanska sångare
Sydkoreanska rappare
Personer från Seoul
WP:Projekt Korea
Mononymt kända personer


text:
La chiesa della Madonna dell'Olivo si trova a Torrita di Siena.

Storia e descrizione
Venne edificata nel 1425 smantellando l'antica pieve di San Costanzo a Scanello. Agli inizi del '700 venne restaurata per ospitare una Madonna in terracotta invetriata, poi andata trafugata. Dall'immagine, ritenuta miracolosa, venne tratta la nuova intitolazione, perché era ubicata sopra la porta di un'oliviera.

L'edificio ha una semplice facciata con tetto a capanna, portale archivoltato e occhio circolare. La parte apicale in laterizi, che si imposta sul muro a bugne regolari di pietra tufacea, attesta che la struttura venne successivamente innalzata. Il campanile venne eretto nel 1818. Sulla parete presbiteriale è dipinto una stemma della famiglia Pecorai datato 1625 mentre è appena visibile tra la cantoria lignea un affresco seicentesco.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Chiese di Torrita di Siena
Chiese dedicate a Maria
Madonna dell'Olivo


text:
Andreï Sergueïevitch Makine (; born 10 September 1957) is a French novelist. He also publishes under the pseudonym Gabriel Osmonde. Makine's novels include Dreams of My Russian Summers (1995) which won two top French awards, the Prix Goncourt and the Prix Médicis. He was elected to seat 5 of the Académie Française on 3 March 2016, succeeding Assia Djebar.

Biography
Andreï Makine was born in Krasnoyarsk, Russian SFSR, Soviet Union on 10 September 1957 and grew up in the city of Penza about 700 kilometres (435 mi) south-east of Moscow. As a boy, having acquired familiarity with France and its language from his French-born grandmother (it is not certain whether Makine had a French grandmother; in later interviews he claimed to have learned French from a friend), he wrote poems in both French and his native Russian.

In 1987, he went to France as a member of a teacher's exchange program and decided to stay. He was granted political asylum and was determined to make a living as a writer in French. However, Makine had to present his first manuscripts as translations from Russian to overcome publishers' skepticism that a newly arrived exile could write so fluently in a second language. After disappointing reactions to his first two novels, it took eight months to find a publisher for his fourth, Dreams of My Russian Summers. Finally published in 1995 in France, the novel became the first in history to win both the Prix Goncourt and the Prix Médicis plus the Prix Goncourt des Lycéens.

In 2001 Makine began secretively publishing as "Gabriel Osmonde", a total of four novels over ten years, the last appearing in 2011. It was a French literary mystery and many speculated about who Osmonde might be. Finally in 2011 a scholar noticed Osmonde's book 20,000 femmes dans la vie d'un homme had been inspired by Makine's Dreams of My Russian Summers and Makine confirmed that he was the author. Explaining why he used a pseudonym he said, "I wanted to create someone who lived far from the hurly-burly of the world".

Translations
All of Makine's novels have been translated into English by Geoffrey Strachan.

Le testament français was published in English as Dreams of My Russian Summers in the United States,  and under its  original French title in the United Kingdom. It has also been translated into Russian by Yuliana Yahnina and Natalya Shakhovskaya, and it was first published in Russian in 1996 in the 12th issue of Foreign Literature (Иностранная литература) literary magazine.

Bibliography
 La Fille d'un héros de l'Union soviétique, 1990, Robert Laffont  (A Hero's Daughter, 1996 )
 Confession d'un porte-drapeau déchu, 1992, Belfond (Confessions of a Fallen Standard-Bearer, 1996 )
 Au temps du fleuve Amour, 1994, Editions du Félin (Once Upon the River Love, 1996 )
 Le Testament français, 1995, Mercure de France (Dreams of My Russian Summers, 1997 ; also published in English as Le Testament Francais)
 Le Crime d'Olga Arbelina, 1998, Mercure de France (Crime of Olga Arbyelina, 2000 )
 Requiem pour l'Est, 2000, Mercure de France (Requiem for a Lost Empire, 2001 )
 La Musique d'une vie, 2001, Éditions du Seuil (A Life's Music, 2004 ; also published as Music of a Life)
 La Terre et le ciel de Jacques Dorme, 2003, Mercure de France (The Earth and Sky of Jacques Dorme, 2005 )
 La Femme qui attendait, 2004, Éditions du Seuil (The Woman Who Waited, 2006 )
 L'Amour humain, 2006, Éditions du Seuil (Human Love, 2008 )
 Le Monde selon Gabriel, 2007, Éditions du Rocher
 La Vie d'un homme inconnu, 2009, Éditions du Seuil (The Life of an Unknown Man, 2010 )
 Cette France qu'on oublie d'aimer, 2010, Points
 Le Livre des brèves amours éternelles, 2011, Éditions du Seuil (Brief Loves That Live Forever, 2013 )
 Une Femme Aimée, 2013, Éditions du Seuil (A woman loved, 2015)
 Le Pays du lieutenant Schreiber, 2014
 L'archipel d'une autre vie, 2016
 Au-delà des frontières, 2019
 L'Ami arménien, 2021, Éditions Grasset (Armenian Friend, 2021 )

As Gabriel Osmonde
 Le Voyage d'une femme qui n'avait plus peur de vieillir, Albin Michel, 2001
 Les 20 000 Femmes de la vie d'un homme, Albin Michel, 2004
 L'Œuvre de l'amour, Pygmalion, 2006
 Alternaissance, Pygmalion, 2011

References

External links
"A writer's life: Andreï Makine", Philip Delves Broughton, The Daily Telegraph, 28 March 2004
"Interview: Andrei Makine - Through the iron curtain to Paris", Natasha Fairweather, The Independent, 31 January 1999
 "Madame Bovary C'est Moi: An Interview With Andreï Makine", Gerry Feehily, 3:AM Magazine, 1 September 2008
French language links
 Site du collectif de chercheurs sur l'œuvre d'Andreï Makine Autour de l'œuvre d'Andreï Makine

 Critical bibliography (Auteurs.contemporain.info)
 Le Monde selon Gabriel voir le site:  Le Monde selon Gabriel
 Murielle Lucie Clément, author of a PhD Thesis Andreï Makine. Présence de l'absence: une poétique de l'art (photographie, cinéma, musique) and many articles on this author.

1957 births
Living people
People from Penza
French people of Russian descent
Soviet emigrants to France
20th-century French novelists
21st-century French novelists
French male novelists
Prix Goncourt winners
Prix Médicis winners
Prix Goncourt des lycéens winners
Russian male novelists
Members of the Académie Française
20th-century French male writers
21st-century French male writers
Naturalized citizens of France


text:
Blue Neighbourhood – debiutancki album dance-popowy australijskiego piosenkarza Troye'a Sivana. Wydawnictwo ukazało się 4 grudnia 2015 roku nakładem wytwórni muzycznej Universal Music oraz Capitol. Nad płytą pracowali tacy producenci, jak: Alex Hope, SLUMS, Alex JL Hiew, Caleb Nott, Dan Hume, Pip Norman, Emile Haynie, Bram Inscore, Jack Antonoff oraz XXYYXX. Pod względem muzycznym album łączy w sobie przede wszystkim muzykę dream pop oraz electropop.

Promocję albumu rozpoczęto we wrześniu 2015 roku, wraz z premierą pierwszego promującego singla – "Wild". Kompozycja w Australii zajęła m.in. 16. miejsce w notowaniu ARIA Charts. 13 listopada 2015 roku wydany został drugi singel, "Youth", a w kwietniu 2016 ukazał się ostatni singel "Talk Me Down".

Lista utworów

Notowania i certyfikaty

Listy przebojów

Certyfikaty

Przypisy

Linki zewnętrzne
Okładka albumu

Albumy muzyczne wydane w roku 2015
Albumy Troye'a Sivana


text:
Warren Antoine Cartier  (January 12, 1866 – November 7, 1934) was a 19th-century businessman. He was twice elected mayor of the Ludington, Michigan and was a banker, and a lumber tycoon. In civic life, he was involved with many societies and organizations.

Early life
Warren Antoine Cartier's father was Antoine E. Cartier. He was born on January 12, 1866, in Manistee, Michigan. His family moved to Ludington, Michigan when he was twelve years old.

Cartier attended church schools and public schools, and a Varennes business college near Montreal for two years. He then enrolled at Indiana's University of Notre Dame in 1884 at the age of 18 and graduated in 1887 with a civil engineering degree.

Personal life

Cartier married Catherine Dempsey on May 22, 1888. They had three sons.

The Cartier's residence was the  Warren A. and Catherine Cartier House at Ludington, Michigan. They also had a home at Poincians Park in Fort Myers, Florida.

Cartier and his wife were Catholic and attended St. Simon Church of Ludington.

Cartier supported the Republican party, serving as secretary of the Mason County Republican committee for two years. He was the Ludington city mayor in 1899 and 1903. He served two years as the city recorder.

Career
After college, Cartier returned to Ludington and joined his father's Cartier Lumber Company.

Cartier also held the following positions:

 Cartier-Magmer Company  secretary and treasurer
 Star Watch Case Company  secretary
 State Bank of Ludington  president
 Bank of Fountain, Mason County  vicepresident
 Mason County Real Estate Company  vicepresident
 Rath & Cartier  partner in a lumber company
 Ludington State Bank – founder
 Ludington Gas Company – founder
 United Home Telephone Company  founder
 Electric Tamper & Equipment Company  president

Associations

Cartier was connected with or a member of the Knights of Columbus, Benevolent and Protective Order of Elks (BPOE), Knights of the Maccabees, Royal Arcanum, and the Catholic Mutual Benefit Association (he was president of the state association of Michigan for nine years; also a member of the board of trustees). He was also recording secretary of the National Catholic Extension Society and past grand knight of the Pere Marquette council of the Knights of Columbus. He was knighted  to the Order of St. Gregory the Great.

Death
Cartier died suddenly of a heart attack at age 68 in Chicago on November 7, 1934 while receiving medical attention for a kidney problem.

Footnotes

References

1866 births
1934 deaths
19th-century American politicians
20th-century American politicians
Businesspeople from Michigan
Mayors of places in Michigan
Notre Dame Fighting Irish football players
People from Ludington, Michigan
People from Manistee, Michigan
People of the Michigan Territory
Michigan Republicans
Deaths from kidney disease


text:
NK Kapelna je nogometni klub iz Kapelne u općini Viljevo, a nedaleko Donjeg Miholjca u Osječko-baranjskoj županiji.

NK Kapelna je član Nogometnog središta D. Miholjac te Županijskog nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Klub je osnovan 2003.
Trenutačno se natječe samo ekipa seniora u sklopu 3. ŽNL Osječko-baranjske Liga D.Miholjac.

Izvor
 http://www.nogos.info/

Vanjske poveznice
 Općina Viljevo, službene internet stranice

Kapelna


text:
Federico Falco is an Argentinian writer born in 1977. He holds a BA in communications from Blas Pascal University in Argentina and an MFA in creative writing in Spanish from New York University.

In 2004, he was given the Young Writers Award by the Spanish Cultural Centre of Córdoba, Argentina.
In 2005, he received a grant for improvement from the National Trust for the Arts of Argentina, and in 2009, a scholarship from New York University and the Banco Santander Foundation.

In 2010 Federico Falco was selected as one of The Best of Young Spanish Language Novelists by the Granta Magazine.

In 2012, he participated in the International Writing Program's Fall Residency at the University of Iowa in Iowa City, IA.

Bibliography
Short Stories
 222 patitos, Editorial La Creciente, 2004.
 00, Alción Editora, 2004.
 La hora de los monos, Emecé 2010.
Novels
 "Cielos de Córdoba", Editorial Nudista. 2011
Poetry books
 Aeropuertos, aviones, Ediciones ¿Qué vamos a hacer hasta las seis?, 2006.
 Made in China, Ediciones Recovecos, 2008.
Theatre
 Diosa de Barrio, Editorial La propia cartonera, 2010.

References

External links
 Interview in Three Percent
 Brief presentation in Granta Magazine
 Interview (in Spanish).
 Elefantes, short story (in Spanish).
 El hombre de los gatos, short story (in Spanish).
 Cuento de Navidad, short story (in Spanish).

Argentine male writers
Living people
International Writing Program alumni
Year of birth missing (living people)


text:
Jokkmokks försvarsområde (Fo 65) var ett försvarsområde inom svenska armén som verkade i olika former åren 1942–1975. Försvarsområdesstaben var förlagd i Bodens garnison i Boden.

Historia
Jokkmokks försvarsområde bildades den 1 oktober 1942 och var direkt underställd militärbefälhavaren för VI. militärområdet. Försvarsområdesstaben hade inledningsvis gemensam stab med Kiruna försvarsområde. Från den 1 juli 1961 fick staben istället gemensam stab med Bodens försvarsområde. Den 30 juni 1975 avvecklades Jokkmokks försvarsområde och uppgick den 1 juli 1975 i Bodens försvarsområde.

Förläggningar och övningsplatser
När försvarsområdet bildades förlades staben till Hjalmar Lundbohmsgården på Ingenjörgatan 2 i Kiruna garnison. Från sommaren 1946 förlades staben till Lappgatan. Den 1 juli 1961 omlokaliserades till Bodens garnison där den samlokaliserades med staben för Bodens försvarsområde.

Förbandschefer
Förbandschefen titulerades försvarsområdesbefälhavare och hade tjänstegraden överste. Åren 1942–1961 var chefen tillika chef för Kiruna försvarsområde och åren 1961–1975 chef för Bodens försvarsområde.

1942–1944: Överstelöjtnant Evert Cavalli
1944–1946: Överste Anders Engelbrekt Flodström
1946–1958: Överste Nils Hjalmar Jonson
1958–1961: Överste Tore Wigforss
1961–1963: Överste Carl-Gustaf Linnell
1963–1966: Överste John Alstermark
1966–1971: Överste Erik Gustaf Lodin
1971–1975: Överste Sven Halvar Skeppstedt

Namn, beteckning och förläggningsort

Se även

Arméns jägarskola
Bodens försvarsområde
Kiruna försvarsområde
Kiruna garnison
Bodens garnison

Referenser

Anmärkningar

Noter

Tryckta källor

Försvarsområden i Sverige
Historiska indelningar i Norrbottens län
Bodens garnison
Kiruna garnison
Svenska militära enheter bildade 1942
Svenska militära enheter upplösta 1975


text:
Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia may refer to:

Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia (1786–1859), daughter of Paul I of Russia
Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia (1854-1920) or Duchess Marie of Mecklenburg-Schwerin, daughter-in-law of Alexander II of Russia, called "the Elder"
Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia (1890–1958), daughter of Grand Duke Paul Alexandrovich of Russia, called "the Younger"


text:
Darbonnay ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Jura in der Region Bourgogne-Franche-Comté. Sie gehört zum Arrondissement Dole und zum Kanton Bletterans.
Die Nachbargemeinden sind Bersaillin im Norden, Saint-Lothain im Osten, Saint-Lamain im Süden, Toulouse-le-Château im Westen und Monay im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

Ort in Bourgogne-Franche-Comté
Weinbauort in Frankreich


text:
Valentyna Semenivna Shevchenko (; 12 March 1935 – 3 February 2020) was the Chairperson of the Presidium of Supreme Soviet of the Ukrainian SSR.

Biography
Shevchenko was born the daughter of a miner, Semen Solianyk, in Kryvyi Rih, Dnipropetrovsk Oblast, Soviet Union.

From 1975 to 1985, Shevchenko was deputy chairperson of the Supreme Council Presidium of the Ukrainian SSR. After the death of Oleksiy Vatchenko, she began acting as the chairwoman until her official appointment on petition of Volodymyr Shcherbitsky.

In 1989 Shevchenko refused to sign prohibition against the People's Movement of Ukraine.

From September 1997 on she was the honorary president of the National Fund of social defence of mothers and children: "Ukraine – children".

Shevchenko died on 3 February 2020 at the age of 84.

See also
 President of Ukraine
 Verkhovna Rada

References

External links
 An interview of Valentyna Shevchenko (in Ukrainian)

Politicians from Kryvyi Rih
1935 births
2020 deaths
Ninth convocation members of the Verkhovna Rada of the Ukrainian Soviet Socialist Republic
Tenth convocation members of the Verkhovna Rada of the Ukrainian Soviet Socialist Republic
Eleventh convocation members of the Verkhovna Rada of the Ukrainian Soviet Socialist Republic
Head of Presidium of the Verkhovna Rada of the Ukrainian Soviet Socialist Republic
Presidium of the Supreme Soviet
Members of the Congress of People's Deputies of the Soviet Union
Communist Party of Ukraine (Soviet Union) politicians
Taras Shevchenko National University of Kyiv alumni
Recipients of the Order of Prince Yaroslav the Wise, 5th class
Recipients of the Order of Princess Olga, 3rd class
Recipients of the Order of Princess Olga, 2nd class
Recipients of the Order of Princess Olga, 1st class
Recipients of the Order of Friendship of Peoples
Soviet women in politics
20th-century Ukrainian women politicians
20th-century Ukrainian politicians
21st-century Ukrainian women politicians
21st-century Ukrainian politicians
Women members of the Verkhovna Rada


text:
Горња Биоча је насељено мјесто у Босни и Херцеговини, у општини Илијаш, које административно припада Федерацији Босне и Херцеговине. Према попису становништва из 1991. у насељу је живјело 466 становника.

Географија

Историја

Извори

Општина Илијаш
Насељена мјеста у Федерацији Босне и Херцеговине
Википројект географија/Насеља у Босни и Херцеговини


text:
Karen Brazell (April 25, 1938– January 18, 2012) was an American professor and translator of Japanese literature. Her English language edition of The Confessions of Lady Nijō won a U.S. National Book Award in category Translation. She died in 2012 at the age of 73.

Education
Brazell received both her B.A. and M.A. from the University of Michigan. She later earned her PhD from Columbia University in 1969.

Career
Brazell spent the bulk of her teaching career as Goldwin Smith Professor Emeritus of Japanese Literature and Theatre at Cornell University. While at Cornell, she chaired the Department of Asian Studies (1977–82) and founded the Japanese studies doctoral program. She was  director of the East Asia Program from 1987–1991. Brazell served on the Cornell Board of Trustees from 1979–1983.

Brazell was also a visiting professor at University of California-Berkeley, Columbia University, Singapore National University, the National Institute of Japanese Literature in Tokyo and the Kyoto Center for Japanese Studies.

She was founder of the Global Performing Arts Consortium and served as its first director.

Selected publications

Books
Karen Brazell (trans), The Confessions of Lady Nijo. A Zenith book, published by Arrow Books Ltd., London, 1983.
This work influenced the play Top Girls, in which Lady Nijō appears as a prominent character.
Karen Brazell (Editor), James T. Araki (Translator) Traditional Japanese Theater: An Anthology of Plays (Translations from the Asian Classics Series), 1998.
Karen Brazell (Editor), Traditional Japanese Theater: An Anthology of Plays, Columbia University Press, 1999
Karen Brazell (Editor), J. Phillip Gabriel (Editor), Monica Bethe (Translator) Twelve Plays of the Noh and Kyōgen Theatres, Columbia University Press, 1990. ISBN 9780939657001

Publications

 ""Blossoms": A Medieval Song." The Journal of Japanese Studies, vol. 6, no. 2, pp. 243–266.
 "Mori Ogai in Germany. A Translation of Fumizukai and Excerpts from Doitsu Nikki." Monumenta Nipponica, vol. 26, no. 1/2, pp. 77–100.
 "Towazugatari: Autobiography of a Kamakura Court Lady." Harvard Journal of Asiatic Studies, vol. 31, no. 3-4, pp. 220–233.
 "The Art of Renga." The Journal of Japanese Studies, vol. 2, no. 1, 1975, pp. 29–61.
"The Changing of the Shogun 1289: An Excerpt from Towazugatari." The Journal of the Association of Teachers of Japanese, vol. 8, no. 1, 1972, pp. 58–65.

Book reviews
"The Road to Komatsubara: A Classical Reading of the Renga Hyakuin." The Journal of Asian Studies, vol. 48, no. 2, 1989, pp. 384–386.
"Women's Gidayū and the Japanese Theatre Tradition." The Journal of Asian Studies, vol. 58, no. 2, 1999, pp. 513–515.
"The Poetics of Nikki Bungaku: A Comparison of the Traditions, Conventions, and Structure of Heian Japan's Literary Diaries with Western Autobiographical Writings." The Journal of Asian Studies, vol. 46, no. 2, 1987, pp. 414–415.
"From the Country of Eight Islands: An Anthology of Japanese Poetry." The Journal of Asian Studies, vol. 42, no. 2, 1983, pp. 417–419.
"The Tale of the Heike: Heike Monogatari." The Journal of Asian Studies, vol. 37, no. 4, 1978, pp. 755–756.
"Miraculous Stories from the Japanese Buddhist Tradition: The Nihon Ryōiki of the Monk Kyōkai." The Journal of Asian Studies, vol. 34, no. 1, 1974, pp. 241–242.

Affiliations

 Global Performing Arts Consortium (founding director)
Japanese studies doctoral program at Cornell University

Awards

 Fulbright
 National Endowment for the Humanities and Japan Foundation fellowship
 National Book Award for "The Confessions of Lady Nijo" (1983)

References

Japanese literature academics
Japanese–English translators
National Book Award winners
Cornell University faculty
Columbia University alumni
2012 deaths
1938 births
20th-century American translators
20th-century American women writers
American women academics
21st-century American women


text:
Cobisa kan syfta på följande platser:

Spanien

 Cobisa (kommunhuvudort), Kastilien-La Mancha, Province of Toledo,
 Cobisa (kommun), Kastilien-La Mancha, Province of Toledo,

Robotskapade Spanienförgreningar


text:
Urząd Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej – centralna jednostka organizacyjna istniejąca w latach 1983–1985, pełniąca funkcję naczelnego organu administracji państwowej w zakresie całokształtu spraw związanych z funkcjonowaniem i zarządzaniem środowiskiem i gospodarką wodną.

Utworzenie urzędu
Na podstawie ustawy z 1983 r. o utworzeniu Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej ustanowiono nowy urząd.

W latach 1983–1985 ministrem-kierownikiem urzędu był Stefan Jarzębski.

Zakres działania urzędu
Do zakresu działania urzędu należały sprawy:
 ochrony środowiska i jego kształtowania;
 ochrona powierzchni ziemi i jej zasobów;
 ochrona wód, powietrza atmosferycznego i zieleni;
 ochrona przed hałasem, wibracjami i promieniowaniem;
 gospodarki wodnej;
 utrzymania rzek i potoków oraz ochrony przeciwpowodziowej;
 dróg wodnych i śródlądowych;
 meteorologii i hydrologii.

Szczegółowy zakres działania

Zakres działania
Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. do zakresu działania Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej   należały sprawy:
 badań i ocen stanu środowiska oraz zachodzących w nim zmian,
 kontroli przestrzegania przepisów prawa w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
 opracowywania normatywów dopuszczalnych zanieczyszczeń oraz innych uciążliwości dla środowiska,
 nadzoru i koordynacji prac normalizacyjnych oraz kontroli stosowania norm z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
 inicjowania i opiniowania programów badawczych, rozwoju nowej techniki i technologii z punktu widzenia ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
 inicjowania i opiniowania zamierzeń oraz określania potrzeb w zakresie produkcji urządzeń i aparatury kontrolno-pomiarowej służących celom ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
 inicjowania opracowywania zasad ustalania obszarów podlegających szczególnej ochronie,
 opracowywania zasad tworzenia i zagospodarowywania stref ochronnych,
 ustalania zasad racjonalnego gospodarowania zasobami przyrodniczymi środowiska oraz zasad racjonalnej gospodarki wodnej i ściekowej,
 opiniowania lokalizacji oraz założeń techniczno-ekonomicznych inwestycji szczególnie uciążliwych dla środowiska lub wywierających istotny wpływ na gospodarkę wodną,
 prowadzenia katastru gospodarki wodnej i bilansowania wodno-gospodarczego,
 inicjowania i współdziałania w opracowywaniu wzorcowych wskaźników zużycia wody na jednostkę produkcji,
 reglamentacji poboru wód podziemnych i powierzchniowych,
 nadzoru techniczno-budowlanego nad budownictwem w dziedzinie gospodarki wodnej,
 realizacji inwestycji gospodarki wodnej na administrowanych rzekach i potokach górskich, a w szczególności wielozadaniowych zbiorników wodnych, stopni wodnych, kanałów, dróg wodnych oraz robót regulacyjnych,
 utrzymywania administrowanych wód śródlądowych oraz eksploatacji zbiorników, stopni wodnych i kanałów żeglownych na tych wodach,
 utrzymania i rozwoju śródlądowych dróg wodnych,
 ochrony przeciwpowodziowej,
 systemów wodno-gospodarczych,
 obsługi hydrologicznej i meteorologicznej kraju,
 nadzoru, koordynacji oraz realizacji prac i badań geologicznych na potrzeby Urzędu.

Funkcja koordynacyjna urzędu
Urząd koordynował działalność organów administracji państwowej, organizacji spółdzielczych i społecznych w sprawach ochrony środowiska oraz gospodarki wodnej, w szczególności przez:
 uzgadnianie zasad ochrony środowiska i racjonalnej gospodarki wodnej przy prowadzeniu działalności produkcyjnej, usługowej, badawczej, a także zasad wprowadzania nowych technik i technologii,
 wydawanie w miarę potrzeby zaleceń koordynacyjnych,
 opiniowanie działań zmierzających do realizacji zadań w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w tym również ochrony przyrody i wód Bałtyku.

Zakres kompetencji urzędu
W celu realizacji zadań  urząd:
 opracowywał prognozy i wieloletnie programy rozwoju,
 współdziałał w opracowywaniu planów społeczno-gospodarczych, analizował przebieg ich realizacji, a w razie potrzeby przedstawiał odpowiednie propozycje,
 gospodarował powierzonymi mu funduszami celowymi oraz oceniał efektywność zadań realizowanych z tych funduszów,
 współdziałał w kształtowaniu systemów ekonomiczno-finansowych gospodarki narodowej oraz ekonomicznych instrumentów kierowania działalnością jednostek organizacyjnych,
 analizował i oceniał skuteczność funkcjonowania opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian oraz kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska,
 prowadził obsługę Głównego Komitetu Przeciwpowodziowego,
 współdziałał z Głównym Urzędem Statystycznym w ustalaniu programów badań statystycznych oraz inicjował resortowe badania statystyczne,
 prowadził listy rzeczoznawców,
 opracowywał projekty przepisów prawnych w zakresie całokształtu działalności Urzędu,
 inicjował  i opiniował oraz tworzył warunki do prowadzenia prac naukowo-badawczych, rozwojowych, studialnych i projektowych,
 stwarzał warunki do działalności twórczej związanej z powierzonym zakresem działania,
 inicjował i popierał działalność naukową, wynalazczość, racjonalizację, konkursy i wystawy,
 przyznawał nagrody za wybitne osiągnięcia twórcze,
 popierał działalność organizacji społecznych, zajmujących się ochroną środowiska i gospodarką wodną,
 nadzorował działalność jednostek organizacyjnych resortu w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach, współdziałał w kształtowaniu struktur organizacyjnych, ustalał kierunki polityki kadrowej, dokonywał analizy i oceny ich działalności oraz oceny warunków pracy w tych jednostkach,
 prowadził działalność informacyjną i wydawniczą,
 współpracował z zagranicą w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w szczególności prowadził w trybie określonym w odrębnych przepisach prace związane z zawieraniem umów międzynarodowych,
 współdziałał w opracowywaniu zasad organizacji i programów nauczania oraz doskonalenia zawodowego w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, a także prowadził szkolenie specjalistycznych kadr,
 realizuje zadania obronne oraz inne, określone w odrębnych przepisach.

Urząd współdziałał w wykonywaniu swoich zadań z naczelnymi oraz centralnymi i terenowymi organami administracji państwowej, ze związkami zawodowymi, organizacjami społecznymi, politycznymi, spółdzielczymi i innymi, jak również z przedsiębiorstwami państwowymi i innymi nadzorowanymi jednostkami organizacyjnymi.

Zniesienie urzędu
Na podstawie ustawy z 1985 r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej zniesiono urząd.

Przypisy

Gospodarka PRL


text:
Gymnopilus flavus is a species of mushroom in the family Hymenogastraceae. It was given its current name by mycologist Rolf Singer in 1951.

See also
List of Gymnopilus species

References

External links
Gymnopilus flavus at Index Fungorum

flavus


text:
Biografia
Per fare questo propose la creazione di 12 colonie in ognuna delle quali insediare 3.000 coloni provenienti dalle classi più povere e di alleggerire la tassa sulla proprietà. Affermò anche che i socii latini non avrebbero dovuto essere maltrattati dai generali romani, controbattendo in questo modo all'idea di Gracco di voler riconoscere loro la piena cittadinanza romana.

Queste proposte sono passate alla storia col nome di Leges Liviae, che però non furono mai messe in pratica, perché il Senato voleva solo incrinare la forza e il potere di Gaio Gracco. Il piano ebbe successo e così Druso riuscì a porre il veto alla riforma graccana.

Druso divenne poi console nel 112 a.C. e combatté per due anni consecutivi contro gli Scordisci in Tracia, anche quando gli venne prolungato il mandato come proconsole di Macedonia nel 111 a.C.. Egli otteneva nel maggio dell'anno successivo (110 a.C.) il trionfo su questo popolo, che aveva combattuto probabilmente insieme con altri popoli suoi alleati della zona, come i Daci e le vicine popolazioni della Tracia.

Nel 109 a.C. fu eletto censore insieme con Marco Emilio Scauro, ma morì l'anno successivo (108 a.C.).

Note

Bibliografia
  (Iscrizione latina  e traduzione inglese).
 (testo latino ).

Collegamenti esterni

Druso, Livio, Marco
Druso, Livio, Marco
Druso, Marco
Druso, Livio, Marco
Druso, Livio, Marco


text:
Beesenstedt est une ancienne commune autonome d'Allemagne, située en Saxe-Anhalt, dans l'arrondissement de Saale. Depuis le , Beesenstedt fait partie de la commune de Salzatal qui a été créée dans le cadre de la réforme territoriale de Saxe-Anhalt lors de la fusion des anciennes communes autonomes de Beesenstedt, Bennstedt, Fienstedt, Höhnstedt, Kloschwitz, Lieskau, Salzmünde, Schochwitz et Zappendorf.

Commune en Saxe-Anhalt


text:
Ion Petcu (Vajdahunyad, 1959. május 1. –) román válogatott labdarúgó.

Mérkőzései a román válogatottban

Sikerei, díjai

 FC Corvinul Hunedoara:
Román labdarúgó-bajnokság bronzérmes: 1981-82
 Román labdarúgó-bajnokság (másodosztály) bajnok: 1975-76, 1979-80

További információk

Román labdarúgók
Labdarúgó-középpályások
A DVTK labdarúgói
1959-ben született személyek
Élő személyek
Vajdahunyadiak


text:
Eine Cross-Site-Authentication-Attacke (kurz: XSA) ist ein Angriff gegen eine Webanwendung, mittels der ein Angreifer fremde Passwörter ausspionieren kann. Hierbei handelt es sich um eine Form der Cross-Site-Request-Forgery.

Dieses Verhalten kann ausgenutzt werden, wenn ein Webforum, ein Weblog oder ähnliche Systeme das Einbinden von Bildern durch nicht vertrauenswürdige Benutzer zulässt. Ein Angreifer bindet dazu ein beliebiges Bild in einen Beitrag ein, welches durch den Webserver durch HTTP Auth geschützt ist. Ruft ein Benutzer den Beitrag auf, fordert ihn sein Webbrowser auf, eine Benutzer/Passwort-Kombination einzugeben, welche dann vom Webserver des Angreifers gespeichert werden kann.

Diese Sicherheitslücke erfordert vom Benutzer jedoch, dazu verleitet zu werden, einen Benutzernamen und ein Passwort einzugeben. Die Passwortabfrage erscheint dabei nicht als HTML-Formular, wie es beim Einloggvorgang auf einer (Forums-)Website üblich ist, sondern in einem eigenen Fenster, und ist somit auffällig. Bei einer Webseite, auf der normalerweise keine Passwörter verlangt werden, ist es schon unwahrscheinlicher, dass der Benutzer eine Kombination aus Benutzername und Passwort eingibt, der Angreifer weiß dann auch nicht, wofür diese Kombination überhaupt gilt.

Cross-Site-Authentication-Attacken werden durch Browser begünstigt, die im Passwort-Dialog den Namen der zur Passworteingabe auffordernden Website nicht deutlich genug anzeigen.

Schutz
Gegen diese Art von Angriffen gibt es einige Schutzmöglichkeiten:

 Der Dienstanbieter kann dafür sorgen, dass keine Bilder oder sonstigen Inhalte aus externen Quellen in die Webseite eingebunden werden können. Dies geht Hand in Hand mit dem Verhindern von Cross-Site-Scripting.
 Der Browserhersteller kann im Falle eines vermuteten Angriffs deutliche Warnhinweise ausgeben. Eine weitere Möglichkeit ist, bei eingebetteten Elementen von fremden Webserver grundsätzlich die Authentifizierungsmechanismen zu unterbinden.
 Der Benutzer kann durch Aufmerksamkeit feststellen, ob sich die Webseite ungewöhnlich verhält. Wenn das Passwort normalerweise in einem Formular abgefragt wird, ist es verdächtig, wenn auf einmal ein neues Fenster erscheint.

Weblinks
 Beispielseite (Achtung: keine echten Passwörter eingeben!)
 The Cross Site Auth (XSA) Attack (Initialer Blog-Eintrag)
 Linux-Magazin-Artikel (deutsch)
 Linux-Magazine-Artikel (englisch; PDF-Datei; 151 kB)

World Wide Web
Sicherheitslücke


text:
Nusantara Air Charter was an Indonesian airline which operated charter flights. It was established in 2003.

Fleet

Former fleet
The Nusantara Air Charter fleet consisted of the following aircraft (as of October 2019):

See also
TransNusa

References

Defunct airlines of Indonesia
Companies based in Jakarta
Charter airlines
Airlines established in 2003
Airlines disestablished in 2020
Airlines formerly banned in the European Union
Indonesian companies established in 2003
2003 establishments in Indonesia
2020 disestablishments in Indonesia


text:
Isonema és un gènere de fanerògames de la família de les Apocynaceae. Conté tres espècies.

Taxonomia
El gènere va ser descrit per Robert Brown i publicat a On the Asclepiadeae 52. 1810.

Taxonomia

Vegeu també
 Història de la botànica
 Característiques de les apocinàcies

Referències

Enllaços externs
 Imatges a Google

Wrightieae


text:
John Victor « Jack » Leathersich (né le  à Beverly, Massachusetts, États-Unis) est un lanceur de relève gaucher des Cubs de Chicago de la Ligue majeure de baseball.

Carrière

Mets de New York
Joueur des River Hawks de l'université du Massachusetts à Lowell, Jack Leathersich est repêché au  de sélection par les Mets de New York en 2011. De 2011 à 2014, ce lanceur de relève se distingue dans les ligues mineures avec une moyenne de 15,3 retraits sur des prises par 9 manches lancées, mais est en revanche aussi critiqué pour accorder 4,8 buts-sur-balles à l'adversaire par 9 manches au monticule.

Il fait ses débuts dans le baseball majeur avec les Mets de New York le  face aux Marlins de Miami.

Cubs de Chicago
Le , Leathersich est réclamé au ballottage par les Cubs de Chicago.

Notes et références

Liens externes
  Statistiques de Jack Leathersich sur le site des Ligues majeures de baseball.
  Statistiques de Jack Leathersich sur Baseball-Reference.

Naissance en juillet 1990
Joueur américain de baseball
Joueur des Mets de New York
Lanceur des ligues majeures de baseball
Naissance à Beverly (Massachusetts)
Étudiant de l'université du Massachusetts


text:
La Ménagerie real de Versalles fue el primer gran proyecto de Luis XIV en Versalles. Fue construido incluso antes de la creación del Gran Canal. Su construcción fue encomendada al arquitecto Luis Le Vau, quien comenzó las obras en 1663. Abandonada durante la Revolución, cayó en ruinas y ya no existe hoy en día, aunque todavía podemos ver algunos rastros de vistas aéreas, una garita de centinela y un edificio anexo cerca del Pabellón de los Faroles.

Bajo Luis XIV

Su construcción fue encomendada al arquitecto Louis Le Vau quien inició las obras en 1663. La ménagerie se construyó entre 1662 y 1664, en el extremo sur del futuro Gran Canal, a lo largo de la carretera entre Versalles y Saint-Cyr, pero no se completará por completo hasta 1668.

Se centra alrededor de un edificio octogonal cubierto por una cúpula de pizarra. Este edificio está rodeado por un patio octogonal que se abre a siete patios separados por parrillas y paredes para pájaros y animales exóticos. Un balcón rodea el primer piso del edificio permitiendo una vista de los diversos recintos dispuestos como un ventilador. En la parte delantera del edificio había un patio de honor. Para el diseño general de los edificios de la ménagerie y los patios de animales, Luis Le Vau se inspiró visiblemente en el aviario del patricio romano Varrón de Cassino, probablemente lo sabía por una impresión de Pirro Ligorio. De allí, deriva la idea de que el castillo conduce a un pabellón cuyos recintos dispuestos alrededor reproducen la forma.

Concebida como un lugar ceremonial, la ménagerie de Versalles fue un lugar de esplendor y maravilla donde se descubren animales exóticos y salvajes procedentes de todo el mundo. Era el objetivo de una caminata, y un paso requerido de los grandes festivales y recepciones de Luis XIV. Aquí era donde desde toda la Europa los iluminados de la ilustración llegaban a ver colibríes, loros y avestruces, un elefante, un dromedario... A diferencia de la ménagerie del castillo de Vincennes, que Luis XIV creó en 1661 para el espectáculo de la lucha de los animales salvajes, la colección de animales de Versalles fue un lugar de placer y descubrimiento para la corte, visitantes, artistas y científicos.

La ménagerie era frecuentada por cirujanos, zoólogos o taxidermistas, pero también por pintores de animales, como Pierre Pugeto Nicasius Bernaerts.

La ménagerie es, por supuesto, un objeto político para mostrar el poder del rey. Así, dio instrucciones a su primer ministro, Colbert, para que trajera estos animales exóticos, raros y curiosos de todo el mundo, a través de compras de la Compañía Francesa de las Indias Orientales.Colbert se dirigirá primero a Nicolas Arnoult, el tesorero de las galeras, porque los animales deben transitar casi todos por el puerto de Marsella (y en menor medida por el de Tolón). Pero la mortalidad entre los animales era muy grande, la mayoría no sobrevive al viaje, especialmente porque probablemente por razones de facilidad de captura, se envían animales muy jóvenes. Para reducir esta mortalidad, Colbert pedirá a partir de 1669 que las entregas se realicen solo en verano. También le pide a Arnoult pieles y esencias vegetales para Versalles y, por lo tanto, le pedirá que designe a una sola persona que proporcione animales a la ménagerie. Se llamará Mosnier Gassion, que irá a Levante, Egipto y Túnez. Así completará cuarenta viajes trayendo, entre otros, avestruces y patos de Egipto. Su hermano incluso tendrá como base de operaciones Alejandría. A partir de este momento, probablemente alrededor de 1691, la población de la ménagerie se diversifica más.

La ménagerie también recibe los animales ofrecidos al rey como obsequios diplomáticos, como un elefante procedente del Congo y ofrecido en 1668 por Pedro II de Portugal o felinos por los príncipes árabes.

Los nobles de muchas cortes europeas emularán el esplendor de Versalles, creando su propia ménagerie. Así en el castillo de Chantilly en 1663, en el palacio Het Loo en los Países Bajos en 1672, en el palacio de Belém en Lisboa en 1726, en el Parque del Retiro en Madrid en 1774, en el Palacio Belvedere de Viena en 1716, en el palacio de Sanssouci de Potsdam.

Luis XIV, que a los sesenta años se cansó de los animales exóticos, Jules Hardouin-Mansart amplió y restauró la ménagerie en 1698 para ofrecérsela a María Adelaida de Saboya, duquesa de Borgoña, que entonces tenía 12 años y llegó a la corte un año antes para ser la esposa del delfín Luis de Francia, nieto del rey. Ella, que se convertiría en una esposa enérgica e iluminaría la corte, también hace de la ménagerie una residencia de recreo para las tardes. La ménagerie luego tiene un jardín de servicios, una sala "fresca" con juegos de agua y decoraciones rupestres e incluso una capilla. Se agregan edificios agrícolas con establos comunes, establos, corral, palomar, lechería y huerta.

María Adelaida se divierte batiendo la mantequilla y jugando al campesino. El palacete de placer que domina la ménagerie también alberga sus amores adúlteros.

En 1711, el corsario noruego Jean Doublet informa de dos lamas, animales aún desconocidos en la corte y descritos como "extrañas ovejas machos y hembras".

María Adelaida murió en 1712 a la edad de veintiséis años durante una epidemia de sarampión que también se llevó a uno de sus hijos y a su esposo, marcando el comienzo del declive de la ménagerie.

Decadencia y desaparición
La ménagerie se descuida durante la Regencia, y en 1722 se instaló un elefante y algunos animales salvajes para distraer al joven Luis XV, a quien el condé de Maurepas le ofrece un cachorro de león y un tigre. El joven rey abandona la ménagerie: -va allí solo una vez- para construir su propia ménagerie experimental. El mantenimiento se abandona y el arquitecto Gabriel nota su degradación desde 1751. Los animales están casi en libertad en los edificios en ruinas, cuando Luis XVI piensa en la transferencia de los animales rescatados al jardín de plantas en París. Con la Revolución, la mayoría de los animales se comen o venden, y solo hay cinco sobrevivientes en 1793. Sieyès recupera el dominio en 1800. Los últimos animales son transferidos de la ménagerie en ruinas al Museo de Historia Natural, donde aún podemos ver al rinoceronte de Luis XV naturalizado.

El primer zoológico de los tiempos modernos
Si la tradición de mantener una colección de animales exóticos cerca del gobernante se conocía desde la antigüedad, el creado por Luis XIV en Versalles ofrecía un modelo decididamente nuevo, adoptado en toda Europa. La primera innovación fue reunir en un lugar, permanente y ya no itinerante, los animales dispersos en los recintos de otras residencias reales. Además, la Menagerie Real fue la primera en clasificar las especies, cada una distribuida por razas adaptados. Finalmente, la escenografía real desarrollada por Le Vau, con su plan radial y la radiación de las cortes desde un punto de observación elevado, será ampliamente imitada, especialmente en 1752 por el emperador Francisco I de Habsburgo para su famoso zoológico de Schönbrunn en Viena (Austria)..

Bibliografía
 Gérard Mabille, Joan Pieragnoli, La Ménagerie de Versailles, editions Honoré Clair, 2010.
 Frédéric Richaud, la Ménagerie de Versailles, Le livre de poche, 2006.
Hélène Delalex, "Versailles, Ménagerie royale de ", Encyclopædia Universalis [en línea], URL: http://www.universalis.fr/encyclopedie/menagerie-royale-de-versailles/.

Nota

Referencias

Enlaces externos

Versalles


text:
Johan Larsson is a Swedish musician, best known for being the former bassist and occasional backing vocalist of In Flames, being a member from 1993 until 1997. He was also the original member of HammerFall from 1993–1994, quitting before the band released any material and member of Purgamentum, also providing vocals. He is currently the vocalist of the band Carrion Carnage – currently, the band is on hiatus.

Discography

In Flames
Demo '93 – 1993 (demo)
 Lunar Strain – 1994
 Subterranean EP – 1995 (backing vocals as well)
Artifacts of the Black Rain – 1996 (promo music video/VHS)
 The Jester Race – 1996 (backing vocals as well)
Live & Plugged – 1997 (split DVD/video)
 Black-Ash Inheritance EP – 1997
 Whoracle (1997)
Bullet Ride – 2000 (compilation; track 3)

References

External links
 inflames.com

1974 births
Living people
Musicians from Gothenburg
Swedish heavy metal bass guitarists
21st-century bass guitarists
HammerFall members
In Flames members


text:
Maciré Sylla est une chanteuse et danseuse guinéenne, née à Conakry en Guinée.

Auteure, compositrice et interprète, elle chante principalement en Soussou sur des musiques aux influences Mandingues, Afropop, Funk.

Elle a cinq albums à son actif dont trois portent le nom de ses filles.
Il s'est vendu  K7 en Guinée de son premier album "Mariama", ce qui lui a valu prix de la meilleure chanteuse guinéenne en 1998.

Sa chanson "Perenperen", extraite de l'album "Massa", a été reprise dans la compilation Putumayo "African Party" (2008) et la compilation polonaise "Black Magic Woman" (2012).

Biographie

Discographie
 Mariama (1996, Djembé Faré/Misslin)
 Maya Irafama (2001, Djembé-Faré/Trace)- clip "L'Amour Est Sorcier"
 Sarefi (2004, Ethnomad/Arion)
 Massa (2005, Djembé-Faré/Nocturne)
 Talitha (2011 Djembé-Faré/Zebralution/Disques Office) - clips "Frediyo" (2012) et "Tiama" (2012)

Références

Lien externe

Chanteuse guinéenne
Naissance à Conakry
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)


text:
Київське суворовське військове училище (, колишнє Харківське — ХрСВУ) — військовий навчальний заклад, суворовське училище, у Києві, який існував з 1943 до 1992 року.

1992 року на базі закладу було створено Київський військовий ліцей імені Івана Богуна.

Історія

У 1943 році серед перших відкритих у СРСР 11 суворовських училищ було Харківське суворовське військове училище: у відповідності до Постанови РНК СРСР і ЦК ВКП(б) та на підставі директиви Генерального штабу Червоної армії від 27 вересня 1943 року розпочалось його формування у місті Чугуїв, Харківської області.

Для училища було виділено кращу будівлю міста, розташовану на високому березі річки Сіверський Донець, на площі імені В. І. Леніна. Ця триповерхова будівля, прикрашена цегляним візерунком, з вежею в центральній частині було побудовано ще в XIX столітті, як штаб Української округи військових поселень, в якому пізніше, з 60-х років ХІХ століття по 1917 рік, розташовувалося Чугуївське військове юнкерське училище.

Після отримання будівлі до училища прибуло 50 офіцерів, з яких 28 були учасниками бойових дій, 16 мали державні нагороди. Окрім офіцерів до училища прибули 64 сержанти і рядових.

20 вересня 1943 року до командування училищем приступив гвардії генерал-майор П. А. Єрьомін.

24 листопада 1943 року училище отримало грамоту Президії Верховної Ради СРСР про вручення йому бойового знамена. Саме цей день вважається Днем народження училища.

Відповідно до наряду Укравління військових навчальних закладів Червоної армії, у період з 18 до 20 листопада 1943 року, до училища прибули 415 вихованців з Харківської, Ворошиловградської, Воронезької, Курської, Тульської й Московської областей у віці від 8 до 14 років, 39 з них брали участь у боях, а дев'ятеро були нагороджені бойовими орденами і медалями, 57 були зовсім неграмотними і лише 3 закінчили 6 класів.

Заняття розпочалися  року.

У Чугуєві училище знаходилось всього 4 роки. За цей період не було ні наборів, ні випусків.

На підставі розпорядження начальника Генерального штабу ЗС СРСР №ОРГ/1/470677 від 17 травня 1947 року — 1 липня 1947 року училище передислокувалося з міста Чугуєва Харківської області у місто Київ, в зв'язку, з чим йому було присвоєно нове найменування «Київське суворовське військове училище». Училище розмістилося в приміщенні колишнього 2-го Київського Червонопрапорного училища самохідної артилерії імені М. В. Фрунзе. Будівля в стилі неокласицизму була побудована в 1915 році для Київського Олексіївського інженерного військового училища, проте, ліквідованого вже в кінці 1917 р. Юнкером цього училища був між іншим Микола Булгаков, брат письменника, що послужив прототипом Миколки з «Білої гвардії».

Відповідно до директиви Головного штабу Сухопутних військ №ОШ/5/1365488 від 28 квітня 1955 року Київське суворовське військове училище з 1 серпня 1955 року переформовано в Київське суворовське офіцерське училище.

Відповідно до директиви Головнокомандувача Сухопутними військами №ОШ/1/267113 від 25 січня 1958 року Київське суворовське офіцерське училище з 20 жовтня 1958 року знову переформовано в Київське суворовське військове училище.

1992 року на підставі Постанови Кабінету Міністрів України від 19 серпня 1992 року на базі Київського соворовського військового училища створено Київський військовий ліцей.

Діяльність

Керівники училища
Протягом усієї історії училища його очолювали:
 1943—1944 — Єрьомін Петро Антонович — генерал-майор,
 1944—1945 — Візжилін Віктор Олексійович — генерал-майор,
 1945—1954 — Томашевський Андрій Михайлович — генерал-майор,
 1954—1956 — Поцелуєв Іван Абрамович — генерал-майор,
 1956—1958 — Уманський Терентій Хомич — генерал-майор (Герой Радянського Союзу),
 1958—1970 — Кібардін Борис Михайлович — генерал-майор,
 1970—1985 — Кауркін Іван Іванович — генерал-майор,
 1985—1992 — Сидоров Віктор Павлович — генерал-майор.

Випускники училища
Див. також:

  (вип. 1949)
 Гур Віктор Іларіонович (вип. 1949)
 Поповкін Всеволод Миколайович (вип. 1949)
 Мокроус Анатолій Іванович (вип. 1950)
 Соколовський Аркадій Семенович (вип. 1950)
  (вип. 1951)
 Головко Віль Васильович (вип. 1952)
 Савушкін Роберт Олександрович (вип. 1953)
  (вип. 1954)
 Катанаєв Володимир Борисович (вип. 1955)
 Куделін Валерій Миколайович (вип. 1955; золота медаль)
 Ремізов Людвіг Павлович (вип. 1955)
 Старов Рем Вікторович (вип. 1955)
 Чекман Валерій Миколайович (вип. 1955)
 Шпаликов Геннадій Федорович (вип. 1955)
 Креденцер Борис Петрович (вип. 1956)
 Безруков Владислав Вікторович (вип. 1957)
 Костенко Анатолій Іванович (вип. 1959)
 Криворучко Анатолій Петрович (вип. 1960)
 Микулин Іван Іванович (вип. 1960)
  (вип. 1963)
 Попельський Юрій Матвійович (вип. 1963 ?)
 Павленко Юрій Андрійович (вип. 1965)
 Давидов Михайло Іванович (вип. 1966)
 Єремєєв Юрій Степанович (вип. 1966)
 Пашинський Валерій Миколайович (вип. 1968)
 Козьменко-Делінде Валентин Микитович (вип. 1969)
 Мокренець Сергій Григорович (вип. 1969)
 Сидоров Василь Іванович (вип. 1970)
 Старчеус Ігор Євгенович (вип. 1972)
 Прогнімак Олександр Володимирович (вип. 1973)
 Гриценко Анатолій Степанович (вип. 1974)
 Волков Віктор Олексійович (вип. 1975)
 Нечаєв Андрій Васильович (вип. 1975)
 Строгий Петро Іванович (вип. 1975)
 Плосконос Ігор Миколайович (вип. 1976)
 Куцак Генадій Васильович (вип. 1978)
  (вип. 1980)
 Пословський (Демидов), Дмитро Михайлович (вип. 1980)
 Уруський Олег Семенович (вип. 1980)
 Міщенко Олександр Павлович (вип. 1981)
 Саковський Григорій Андрійович (вип. 1981)
 Хачковський Дмитро Михайлович (вип. 1983)
 Чеповий Володимир Віталійович (вип. 1984)
 Кацай Ігор Олександрович (вип. 1985)
 Самсонюк Павло Павлович (вип. 1985)
 Бордзинський Віктор Миколайович (вип. 1985)
 Зламал Олександр Володимирович (вип. 1985)
 Хоменко Олександр Володимирович (вип. 1985)
 Зарудний Віктор Ігорович (вип. 1985)
 Ніконов Федір Олександрович (вип. 1985)
 Чеботарьов Антон Михайлович (вип.1985)
 Головач Андрій Володимирович (вип. 1986)
 Гурін Сергій Геннадійович (вип. 1986)
 Петренко Анатолій Григорович (вип. 1986)
 Грібакін Валерій Вікторович (вип. 1987)
 Хачатурян Арутюн Арутюнович (вип. 1987)
  (вип. 1988)
 Голубов Андрій Михайлович (вип. 1990)
 Бондар Віктор Васильович (вип. 1992)

 Сокуренко Валерій Васильович (вип. ?)
 Михайлов Олександр Іванович (вип. ?)
 Борисов Олександр Сергійович (вип. ?)
 Звягельський Ромен Аронович (вип. ?)
 Личкатий Віктор Митрофанович (вип. ?)
 Георгієш Володимир Олександрович (вип. ?)
 Аскаров Володимир Хамитович (вип. ?)
 Бессараб Сергій Борисович (вип. ?)
 Попко Сергій Миколайович (вип. ?)
 Голопатюк Леонід Станіславович (вип. ?)
 Безлущенко Сергій Іванович (вип. ?)

Див. також
 Нахімовське військово-морське училище
 Суворовське військове училище
 Олександр Суворов

Примітки

Посилання
 Офіційний сат випускників училища
 Толокольников Г. П. «Суворовские, Нахимовские…» КСВУ
 Київське СВУ
 Сидоров В. І. Кадетські погони. Там, де починається авіація. Кола дидактики / В кн. Зваблення скіфа. Етюди / Черкаси: Вертикаль. Видавець Кандич С. Г.  2016. — 316 с.

Навчальні заклади, засновані 1943
Суворовські училища
Військові формування у Києві
Військові формування, розформовані 1992
Навчальні заклади Києва


text:
Luis Francisco Zubeldía (Santa Rosa, La Pampa, Argentina; 13 de enero de 1981) es un ex futbolista y entrenador argentino, actualmente dirige a Liga Deportiva Universitaria de la Serie A de Ecuador. Es hermano del preparador físico Gustavo Zubeldía y del exjugador de fútbol Juan Zubeldía.

Carrera como jugador
Zubeldía debutó en Lanús el 30 de octubre de 1998 con un empate como local por 2 tantos contra Independiente. Realizó 57 apariciones, anotando 3 goles. En 2004 se retiró del fútbol muy temprano, a los 23 años de edad, debido a una osteocondritis disecante de la rodilla.

Jugó para las selecciones sub-17 y sub-20 de Argentina. Formó parte del plantel argentino en el Sudamericano y el Mundial Sub-17 de 1997 y en el Mundial Sub-20 de 1999. Además, en 2001 formó parte del Campeonato Sudamericano Sub-20 de 2001. Ese mismo año, días antes del inicio del mundial sub 20 que se realizó en Argentina, fue desafectado por lesión en la rodilla izquierda.

Carrera como entrenador

Club Atlético Lanús (1° ciclo)
En junio de 2008, Zubeldía fue anunciado como director técnico de Lanús, en reemplazo de Ramón Cabrero, a la edad de 27 años, lo que lo convirtió en el entrenador más joven en la historia de la Primera División de Argentina. Después de llevar al equipo a un cuarto puesto en el Torneo Apertura 2008 y la clasificación para la Copa Libertadores 2009, Lanús finalizó el Torneo Clausura 2009 en tercer puesto. Bajo su conducción técnica, Lanús finalizó la temporada 2008/2009 como el mejor equipo, con un total de 75 puntos. Hasta el momento, el mejor registro en la historia del club. El 15 de noviembre de 2010 se desvincula de la institución que lo vio nacer como entrenador.

Barcelona Sporting Club
El 23 de junio de 2011 fue contratado para dirigir al Barcelona Sporting Club con un contrato por 18 meses, hasta fines de 2012. El domingo 8 de abril de 2012, tras el empate en 1 contra Liga de Quito, el presidente del Barcelona, Antonio Noboa, ingresó a los camerinos, teniendo una fuerte discusión con el joven entrenador. Tras la discusión, al día siguiente Luis Zubeldía brindó una rueda de prensa anunciando su renuncia indeclinable al Barcelona, en la que declaró:

Su reemplazante fue su compatriota Gustavo Costas. A fines del 2012 Barcelona se coronó Campeón Ecuatoriano luego de casi 15 años, siendo Zubeldía reconocido por su rol en el armado del equipo que logró el campeonato.

Racing Club de Avellaneda
A mediados del Torneo Clausura 2012, Zubeldía se hizo cargo de la dirección técnica de Racing Club de Avellaneda en reemplazo de Alfio Basile, acompañado por el mismo cuerpo técnico que en sus equipos anteriores: Maximiliano Cuberas como ayudante de campo y Pablo Sánchez como preparador físico. El conjunto dirigido por Zubeldía logró llegar a la final de la Copa Argentina 2011/2012, luego de que su equipo venciera por penales a River Plate, siendo Saja la gran figura. En la final, Racing perdió  2-1 frente a Boca Juniors.

Con Luis Zubeldía se afianzaron en el primer equipo varios juveniles de las inferiores, como Ricardo Centurión, Rodrigo De Paul, Luis Fariña y Luciano Vietto. En el Torneo Inicial 2012 Racing logró la mejor campaña del club en torneos cortos desde el campeonato conseguido "Mostaza" Merlo en el Torneo Apertura 2001 (42 puntos). Racing terminó en la quinta posición con un total de 33 puntos, con 9 partidos ganados, 6 empatados y 4 derrotas, con 26 goles a favor y 12 en contra. en el torneo final 2013, Racing logra la sexta posición con 8 partidos ganados, 5 empatados y 6 perdidos, con 24 goles a favor y 17 en contra. Gracias a estas dos campañas, su equipo termina siendo el más destacado de las últimas 12 temporadas. El 25 de agosto de 2013 fue despedido por la dirigencia debido al mal comienzo de temporada.

Liga Deportiva Universitaria (1.° ciclo)
Después de la salida del Director Técnico Edgardo Bauza de Liga, los dirigente del club decidieron contratar Zubeldía reemplazo para dirigir la temporada 2014. El 18 de enero el argentino hizo su presentación durante "La Noche Blanca" ante el América de Cali, ganando el partido por 3-0.

El comienzo de la temporada 2014 tuvo como saldo positivo la participación de varios jugadores jóvenes en el plantel profesional como Luis Cangá, Jefferson Intriago, Hancel Batalla y José Cevallos. Estos nombres más jugadores de experiencia, hicieron que Liga se clasificara a la Sudamericana 2015, objetivo trazado a comienzo del año. Luego de la existencia de rumores que Luis Zubeldía sería contratado por León de México, el argentino decide renovar por un año más para la institución quiteña.

En el 2015 Liga Deportiva Universitaria se convierte en el ganador de la Primera Etapa del fútbol ecuatoriano con 47 puntos, luego de obtener un récord de 21 fechas invictos. De esta manera se clasificó a la final del torneo 2015 y obtuvo la clasificación a la Copa Libertadores 2016. Luego de que su equipo clasificara primero en la etapa regular con 89 puntos en 44 partidos, un punto por delante de Club Sport Emelec, disputó las finales del campeonato ecuatoriano de fútbol 2015 en dos partidos ida y vuelta con el Club Sport Emelec, el 16 y 20 de diciembre, obteniendo el subcampeonato tras la derrota 1-3 y el empate 0-0 contra Emelec en Portoviejo y Quito, respectivamente, con lo cual cerró su ciclo en el equipo de la capital del Ecuador.

Santos Laguna

El 28 de noviembre de 2015 se anunció su llegada a Santos Laguna, durante  la etapa final del torneo ecuatoriano con Liga de Quito, lo cual trajo molestias en jugadores, dirigentes e hinchas, pues el equipo podía ser campeón sin necesidad de jugar la final ida y vuelta contra Emelec, sin embargo, en los últimos partidos no se obtuvieron buenos resultados y Liga de Quito no pudo consagrarse campeón y, al contrario, perdió las finales contra el club guayaquileño. En su debut con el equipo mexicano, logra un muy buen rendimiento colocando al equipo lagunero dentro de los ocho finalistas de la Liga MX . Además, el equipo a nivel internacional, llega a semifinales de la Copa Liga de Campeones, siendo eliminado por el América luego de una definición dramática en tiempo extra. Durante el período de preparación en los Estados Unidos, Santos logra obtener la Copa Socio Mx, ganándole en un triangular a Pumas y después al Cruz Azul. El 15 de agosto de 2016, sorprendentemente, fue despedido por la dirección debido al mal inicio de temporada.

Independiente Medellín

El 14 de diciembre de 2016, es presentado como nuevo director técnico del Deportivo Independiente Medellín, en reemplazo de Leonel Álvarez, de cara al 2017. Zubeldía cuenta con retos como participar directamente en la fase de grupos de la Copa Libertadores de América, además de la Liga Águila, la Superliga Águila y la Copa Águila. El 6 de junio de 2017 dimitió como entrenador de Deportivo Independiente Medellín.

Deportivo Alavés

El 17 de junio de 2017 se hizo oficial su llegada a España como nuevo entrenador del Deportivo Alavés, firmando por una sola temporada para sustituir al también argentino Mauricio Pellegrino. Sin embargo, el 17 de septiembre, fue cesado como técnico del Alavés tras perder los 4 primeros partidos de Liga.

Cerro Porteño
El 3 de febrero de 2018, Luis Zubeldía acuerda por un año con el (en ese momento) campeón paraguayo Club Cerro Porteño en reemplazo del colombiano Leonel Álvarez, quien renunció al cargo luego de diferencias con los directivos del club.

Club Atlético Lanús (2.° ciclo)
El 3 de septiembre de 2018, Luis Zubeldía fue anunciado como director técnico de Lanús, en reemplazo de Ezequiel Carboni. En este segundo ciclo inicialmente tuvo la tarea de alejar el equipo de la zona de descenso, algo que logró con éxito e incluso consiguió que Lanús clasifique a la Copa Sudamericana en varias ocasiones.

Llegó a la final de la Copa Sudamericana 2020 cayendo ante Defensa y Justicia por 0-3.

En diciembre de 2021 anunció su salida del club al finalizar la Liga Profesional 2021, en la que el equipo terminó en el décimo puesto y clasificado a la Copa Sudamericana 2022.

Liga Deportiva Universitaria (2.° ciclo)
El 22 de abril de 2022, es nombrado por la directiva del club como director técnico del equipo azucena, en su segunda etapa.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Estadísticas como entrenador
 Actualizado de acuerdo al último partido dirigido el .

''Fuente: Transfermarkt - Ceroacero

Resumen por competencias

 Actualizado de acuerdo al último partido dirigido el .

Palmarés

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Luis Zubeldía - FIFA.com
 BDFA profile

Entrenadores del Liga Deportiva Universitaria
Entrenadores del Barcelona Sporting Club
Entrenadores de fútbol de Argentina
Entrenadores del Racing Club
Entrenadores del Club Atlético Lanús
Entrenadores del Deportivo Independiente Medellín
Futbolistas de la provincia de La Pampa
Futbolistas del Club Atlético Lanús
Santarroseños
Entrenadores del Deportivo Alavés
Entrenadores del Cerro Porteño
Centrocampistas de fútbol


text:
Sporoxeia imparifolia är en tvåhjärtbladig växtart som beskrevs av Carlo Hansen. Sporoxeia imparifolia ingår i släktet Sporoxeia och familjen Melastomataceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Myrtenordningen
imparifolia


text:
Liz Neal (born 1973) is an artist based in London.

Neal grew up in North Wales. Neal has a BA in Fine Art at Middlesex University and graduated from the Royal College of Art with an MA from the printmaking department. She makes paintings and installations which reference sexual, consumer and fantasy imagery.

Selected exhibitions

2009

Some Product, Satorial Contemporary Art, London

2007

An Archaeology, 176, London

2005

404 Arte Contemporanea, Naples

M'ars, Moscow

Dolore, curated by Klarita Pandolfi with Harry Pye, Sartorial Contemporary Art, London

2004

New Blood, Saatchi Gallery, London

Collaboration with Nick Knight at SHOWstudio: Lotus Eater, STORE, London and Room, Transition Gallery, London

The Ragged School, London

2003

Saatchi Gallery, London

Gloriana, One in the Other, London

2001

Death to the Fascist Insect, Anthony D'Offay Gallery, London

2000

RCA Secret, Royal College of Art, London

References

20th-century British painters
21st-century British painters
British installation artists
Living people
1973 births
British contemporary artists
Welsh artists
Welsh contemporary artists


text:
Лендзины () — город в Польше, входит в Силезское воеводство, Беруньско-лендзинский повят. Имеет статус городской гмины. Занимает площадь 32 км². Население — 16 006 человек (на 2006 год).

В городе расположена угольная шахта «Земовит», где в декабре 1981 года происходила крупная подземная забастовка противста против военного положения. Столкновение, грозившее трагическими последствиями, предотвратил военный комиссар Ежи Шевелло. С 2001 года Шевелло — почётный гражданин города.

Города-побратимы
  Уничов, Чехия

Ссылки
 Официальная страница города

Примечания

Города Силезского воеводства


text:
Нуево Херико има више значења:

 Нуево Херико (Паленке), насеље у савезној држави Чијапас у Мексику
 Нуево Херико (Гомез Паласио), насеље у савезној држави Дуранго у Мексику


text:
Taganrog  es una ciudad del óblast de Rostov, en la Federación de Rusia a las orillas del mar de Azov.

Historia
Pedro I de Rusia fundó la fortaleza y la ciudad del puerto de Taganróg en 1698. Su apogeo y desarrollo están íntimamente ligados a la historia del Imperio ruso y su larga lucha para el acceso a los mares meridionales. Aquí se vieron por primera vez los fuegos artificiales en honor a las victorias de la marina rusa, fundada por Pedro I de Rusia. Aquí también nació y pasó su niñez y juventud el dramaturgo y escritor ruso Antón Chéjov.

Fue ocupada por los otomanos en 1712 y se destruyó su fortaleza y puerto. Recuperada por el Imperio ruso en 1769.  El 1 de octubre de 1924, los ókrugs de Taganrog y  de Shajty de la gobernación de Donetsk de la RSS de Ucrania fueron transferidos al krai del Cáucaso Norte de la RSFS de Rusia.

Taganrog es un importante centro cultural, industrial y de investigación en Rusia. Posee gran cantidad de centros educativos, como la universidad de ingeniería y la universidad de la radio, así como liceos técnicos y profesionales, y escuelas secundarias.

Taganrog está situada a orillas del mar, a unos 70 km de Rostov del Don. Gracias a su ubicación disfruta de un clima agradable.

Cuenta con un teatro conmemorativo, la biblioteca de Antón Chéjov y varios museos, como son la casa-museo de Antón Chéjov, el museo literario, el museo de Anatoli Dúrov y el museo del arte. Están relacionados con la ciudad Aleksandr Pushkin, Alejandro I, Piotr Chaikovski, Konstantín Paustovski, Iván Vasilenko, Víctor Bregueda, Néstor Kúkolnik, Achilles Alferaki, Arjip Kuindzhi, etc.

Clima

Ciudades hermanadas
  Badenweiler
  Cherven Bryag
  Famagusta (Ammochostos)
  Flesinga
  Lüdenscheid
  Mariúpol
  Jartsyzsk
  Jining
  Pinsk

Personajes famosos de Taganrog
 Antón Chéjov (1860-1904) – médico, escritor y dramaturgo ruso.
 Alekséi Gerasimenko (* 1970) – futbolista ruso.
 Iván Golubéts (1916-1942) – marino de la Flota del Mar Negro de la Unión Soviética.
 Andréi Kabánov (* 1971) – deportista ruso.
 Alexandre Koyré (1892-1964) – filósofo e historiador de la ciencia, francés de origen ruso.
 Sofía Parnok (1885-1933) – poetisa y traductora rusa.
 Iván Perestiani (1870-1959) – director, guionista y actor cinematográfico ruso.
 Borís Podolski (1896-1966) – físico destacado que trabajó con Albert Einstein y Nathan Rosen en la concepción de la Paradoja EPR.
 Faína Ranévskaya (1896-1984) – actriz rusa y soviética de teatro y de cine.
 Aleksandr Savin (* 1957) – jugador de voleibol.
 Konstantín Savitski (1844-1905) – pintor realista ruso.
 Gueorgui Sedov (1877-1914) – marino y explorador ruso del Ártico.
 Roma Zver (* 1977) – músico, cantante, escritor y productor ruso.

Referencias

Enlaces externos

 Sin Libertad de Culto.
 Fotos de Taganrog.

Puertos de Rusia
Localidades del óblast de Rostov
Distritos urbanos del óblast de Rostov
Localidades establecidas en 1698


text:
Fray Lorenzo de San Nicolás (1593–1679) was a Spanish architect. As he was a member of a religious order, he was known by the Spanish language title "fray" (a shortening of the word "fraile", used by friars and members of certain religious orders).

Born in Madrid, his double career as an architect and a friar began in his teens.  He was influenced by his father who was also an architect and, in later life, an Augustinian friar.

He wrote and published Arte y Uso de la Arquitectura, in two tomes (1639, 1664), an influential book in baroque Spain and Spanish America of the X17th and 18th centuries.

References

External links

1593 births
1679 deaths
17th-century Spanish architects
Spanish architecture writers


text:
Czarnowcy herbu Cholewa – polski ród szlachecki
 Czarnowscy herbu Grabie – polski ród szlachecki
 Czarnowscy herbu Łada – polski ród szlachecki


text:
Reinfeld ist der Name folgender Orte:

 Reinfeld (Holstein), Stadt im Kreis Stormarn, Schleswig-Holstein
 Reinfeld, Ortsteil von Templin im Landkreis Uckermark, Brandenburg
 Reinfeld, Kreis Rummelsburg, Pommern, deutscher Name von Barnowiec (Kołczygłowy), Woiwodschaft Pommern
 Reinfeld-Hammer, Kreis Rummelsburg, Pommern, deutscher Name von Słosinko, Woiwodschaft Pommern
 Reinfeld, Kreis Belgard, Pommern, deutscher Name von Bierzwnica, Woiwodschaft Westpommern

Reinfeld ist der Familienname folgender Personen:
 Fred Reinfeld (1910–1964), US-amerikanischer Schachspieler und -schriftsteller
 Gerhard Reinfeld (* 1944), deutscher Ingenieur und Politiker (CDU)
 Konstantin Reinfeld (* 1995), deutscher Musiker

Siehe auch:
 Kloster Reinfeld in Reinfeld (Holstein)
 Rainfeld
 Reinfelder
 Reinsfeld
 Reinfeldt
 Rheinfeld, Ortsteil von Dormagen
 Rheinfelden


text:
Andrea Kaiser (born 13 February 1982) is a German television presenter.

Television career
Kaiser began in 1996 on the local radio station Radio Arabella in München and then worked as a television presenter. She began presenting the programs Weck Up on Sat.1 and Tabaluga tivi on ZDF. She later presented the programs DSF aktuell (now called Sport1 News) and Bundesliga aktuell on channel DSF (now called Sport1). Since summer 2009, she has been working for ProSiebenSat.1 Media, where she presented for ran various sport events on channel Sat.1 and Kabel eins. In early 2011, she presented with Alexander Wesselsky the television series Fort Boyard, and since August 2011 the ranking show 32Eins!.

Since July 2015, Kaiser presents the television series Die wunderbare Welt der Tierbabys on Sat.1. In January 2017, she was part of the team Moderatoren on the game show Duell der Stars – Die Sat.1 Promiarena.

Personal life
Kaiser married on 9 July 2010 former Borussia Dortmund football player Lars Ricken, with whom she was dating since early 2009. On 2 August 2013, it was announced that Kaiser and Ricken separated. Soon after, Kaiser announced her new relationship with French rally driver Sébastien Ogier. They married in summer 2014 and became parents of a son named Tim on 13 June 2016.

Kaiser has sympathized with football club SpVgg Unterhaching and is also a big fan of the Hannover 96.

References

External links

 Official website

Living people
1982 births
German television presenters
German women television presenters
Television people from Munich


text:
A Catholic order liturgical rite is a variant of a Catholic liturgical rite distinct from the typical ones, such as the Roman Rite, but instead specific to a certain Catholic religious order.

Catholic order liturgical rites exist as variants of both Latin liturgical rites and Eastern liturgical rites, that is of both the Latin Church and the Eastern Catholic Churches, respectively.

Rites in the strict sense
 The Benedictine Rite is a rite used by the Benedictines that is specific to the canonical hours. It does not apply to their Mass, which is of the Roman Rite.
 The Cistercian Rite is used by the Cistercians.
 The Carthusian Rite is used by the Carthusians.
 The Carmelite Rite is used the Carmelites, and also by the Monks of the Most Blessed Virgin Mary of Mount Carmel and the Brazilian Hermits of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel.
 The Dominican Rite is used by the Dominican Order, as well as the Fraternity of Saint Vincent Ferrer.
 The Premonstratensian Rite is used by the Premonstratensians.

Apart from these, most religious orders also have their own customs, privileges, and liturgical calendar not amounting to a separate liturgical rite.

Rites in a broad sense (not distinct from the Roman Rite)

The early-twentieth-century Catholic Encyclopedia, in its article entitled "Rites", applied the term "rite" loosely to some practices that certain religious orders followed at that time, while stating that they in fact used the Roman Rite.

What follows is a transcription of that text, leaving unaltered its no longer true statements and its spelling (e.g. "connexion").

Franciscan Rite
The Franciscans, unlike the Dominicans, Carmelites and other orders, have never had a peculiar rite properly so called, but conformably to the mind of St. Francis of Assisi always followed the Roman Rite for the celebration of Mass. However, the Friars Minor and the Capuchins wear the amice, instead of the biretta, over the head, and are accustomed to say Mass with their feet uncovered, save only by sandals. They also enjoy certain privileges in regard to the time and place of celebrating Mass, and the Missale Romano-Seraphicum contains many proper Masses not found in the Roman Missal. These are mostly feasts of Franciscan saints and blessed, which are not celebrated throughout the Church, or other feasts having a peculiar connexion with the order, e.g. the Feast of the Mysteries of the Way of the Cross (Friday before Septuagesima), and that of the Seven Joys of the Blessed Virgin (First Sunday after the octave of the Assumption). The same is true in regard to the Breviarium Romano-Seraphicum and Martyrologium Romano-Seraphicum.

The Franciscans exercised great influence in the origin and evolution of the Roman Breviary, and on the revision of the Rubrics of the Mass. They have also their own calendar, or ordo. This calendar may be used not only in the churches of the First Order, but also in the churches and chapels of the Second Order, and Third Order Regular (if aggregated to the First Order) and Secular, as well as those religious institutes which have had some connexion with the parent body. It may also be used by secular priests or clerics who are members of the Third Order. The order has also its own ritual and ceremonial for its receptions, professions, etc.

Friars Minor Capuchin Rite
The Friars Minor Capuchin use the Roman Rite, except that in the Confiteor the name of their founder, St. Francis is added after the names of the Apostles, and in the suffrages they make commemorations of St. Francis and all saints of their order. The use of incense in the conventual mass on certain solemnities, even though the Mass is said and not sung, is another liturgical custom (recently sanctioned by the Holy See) peculiar to their order. Generally speaking, the Capuchins do not have sung Masses except in parochial churches, and except in these churches they may not have organs without the minister general's permission. By a Decree of the Sacred Congregation of Rites of 14 May 1890, the minister general, when celebrating Mass at the time of the canonical visitation and on solemnities, has the privileges of a domestic prelate of the Pope.

In regard to the Divine Office, the Capuchins do not sing it according to note but recite it in monotone. In the larger communities they generally recite Matins and Lauds at midnight, except on the three last days of Holy Week, when Tenebræ is chanted on the preceding evening, and during the octaves of Corpus Christi and the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary, when matins are recited also on the preceding evening with the Blessed Sacrament exposed. Every day after Compline they add, extra-liturgically, commemorations of the Immaculate Conception, St. Francis and St. Anthony of Padua. On the feast of St. Francis after second Vespers they observe the service called the Transitus of St. Francis, and on all Saturdays, except feasts of first and second class and certain privileged feriæ and octaves, all Masses said in their churches are votive in honour of the Immaculate Conception, excepting only the conventual mass.

They follow the General Roman Calendar, with the addition of feasts proper to their order. These additional feasts include all canonized saints of the whole Franciscan Order, all beati of the Capuchin Reform and the more notable beati of the whole order; and every year October 5 is observed as a commemoration of the departed members of the order in the same way as November 2 is observed in the universal Church as All Souls. Owing to the great number of feasts thus observed, the Capuchins have the privilege of transferring the greater feasts, when necessary, to days marked semi-double. According to the ancient Constitutions of the Order, the Capuchins were not allowed to use vestments of rich texture, nor silk, but by Decree of the Sacred Congregation of Rites of 17 December 1888, they must conform to the general laws of the Church in this matter. They remain obliged to maintain severe simplicity in their churches, especially when non-parochial.

Servite Rite
The Order of Servites (or Servants of Mary) cannot be said to possess a separate or exclusive rite similar to the Dominicans and others, but follows the Roman Ritual, as provided in its constitutions, with very slight variations. Devotion towards the Mother of Sorrows being the principal distinctive characteristic of the order, there are special prayers and indulgences attaching to the solemn celebration of the five major Marian feasts: the Annunciation, Visitation, Assumption, Presentation and Nativity of our Blessed Lady.

The feast of the Seven Dolours of the Blessed Virgin Mary, celebrated always on the Third Sunday of September, has a privileged octave and is enriched with a plenary indulgence ad instar Portiunculae; that is, as often as a visit is made to a church of the order. In common with all friars the Servite priests wear an amice on the head instead of a biretta while proceeding to and from the altar. The Mass is begun with the first part of the Angelical Salutation, and in the Confiteor the words Septem beatis patribus nostris 'our seven blessed fathers' are inserted. At the conclusion of Mass the Salve Regina and the oration Omnipotens sempiterne Deus are recited. In the recitation of the Divine Office each canonical hour is begun with the Ave Maria down to the words ventris tui, Jesus. The custom of reciting daily, immediately before Vespers, a special prayer called Vigilia, composed of the three psalms and three antiphons of the first nocturn of the Office of the Blessed Virgin, followed by three lessons and responses, comes down from the thirteenth century, when they were offered in thanksgiving for a special favour bestowed upon the order by Pope Alexander IV (13 May 1259). The Salve Regina is daily chanted in choir whether or not it is the antiphon proper to the season.

References

Catholic liturgy


text:
Walter Donaldson (componist) (1893-1947), Amerikaanse componist.
 Walter Donaldson (snookerspeler) (1907-1973), Schots snookerspeler.


text:
Болеро је трећи студијски албум рок групе Хаустор. Албум је издат 1985. године.

Албум садржи осам песама од којих су хитови Ена, Шејн, Шал од свиле, Сејмени и TV Man.

О албуму
Албум је сниман од децембра 1984 до јуна 1985. Рецитал у песми Take The Money And Run рецитује глумац Раде Шербеџија. Унутрашњи омот је креирао сам Рундек.

Праћен је спотовима за песме Ена (3 верзије), Шејн, Сејмени и Take The Money And Run.

Песме

Занимљивости

 Годинама се питало ко би могла да буде Ена из истоимене песме.

Референце

Спољашње везе

Албуми 1985.
Албуми групе Хаустор
Албуми издати за Југотон
Албуми које је продуцирао Митар Суботић