text:
Леонід Якович Гозман (; 13 липня 1950, Ленінград, Російська РФСР) — російський політик, президент загальноросійського громадського руху «Союз Правих Сил».

Життєпис
З 1993 року — секретар федеральної політради російської партії «Демократичний вибір Росії».

Був членом ради партії «Союз Правих Сил» (з 2001 року), з 2004 року — секретар з ідеології, з 2005 року — заступник голови ФПС, з 26 вересня 2008 року виконував обов'язки голови політради Федеральних Союзу Правих Сил.

З 2008 по червень 2011 року — співголова партії «Правое дело».

За 2008 рік — член правління, повноважний представник по роботі з органами влади і громадськими організаціями ВАТ РАО ЄЕС Росії, з 2008 до 2013 року — директор по гуманітарним проектам ВАТ «Роснано».

Член громадської ради Російського єврейського конгресу, президент фонду «Перспектива».

Громадянська позиція
Послідовно виступає з осудом російської збройної агресії проти України.

21 лютого 2022 року, підписав відкритий колективний лист російського Конгресу інтелігенції "Ви будете прокляті!" Паліям війни», в якому йдеться про історичну відповідальність влади РФ за розпалювання «великої війни з Україною».

14 березня 2022 р. висунув вимоги від депутатів Федеральних Зборів РФ негайно розпочати за передбаченими Конституцією РФ процедурами процес усунення з посади президента РФ В. В. Путіна.

Примітки

Посилання
 Леонід Гозман в Інтернеті

Уродженці Санкт-Петербурга
Члени СПС
Діячі російської культури, що підтримали Україну
Випускники факультету психології Московського університету
Російські ліберали


text:
Formy nadložního humusu jsou druhy humusu, se kterými se můžeme setkat v rámci půdního profilu. Jedná se o vertikální sloupce určitých kvalit a vlastností. Tyto formy jsou tři a jmenují se: Mor, Mull a Moder. V půdním profilu se může vyskytovat jeden tento horizont v dané lokalitě.

Mor
Tento horizont se vyznačuje nízkým pH (3-4), je mělký, zooedafon obsahuje hlavně roztoče a chvostoskoky. Drží se na něm hodně opadanky. Výrazným znakem je, že ho lze odtrhnout od povrchu půdy.

Mull
Mull je forma nadložního humusu vyznačující se neutrální až slabě kyselou reakcí. Ze zooedafonu se zde setkáváme hlavně se žížalami. Je zde vyšší intenzita biochemických reakcí. Je propojen se spodními horizonty, proto lze ho jen těžko odtrhnout od půdy.

Moder
Jedná se o rašelinný horizont se zbytky rašeliníku.

Literatura
 Němeček, J., Smolíková, L. & Kutílek, M. 1990. Pedologie a paleontologie. Academia. Praha.

Pedologie

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
El 14º Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino fue realizado en el año de 1981 en Santo André, Brasil.

Tabla final

1981
Voleibol en 1981
Brasil en 1981


text:
Phyllomedusa bicolor е вид земноводно от семейство Дървесници (Hylidae).

Разпространение
Видът е разпространен в Боливия, Бразилия, Венецуела, Гвиана, Колумбия, Перу, Суринам и Френска Гвиана.

Източници

Филомедузи


text:
Gabriel Girard, né en 1677 à Montferrand (Puy-de-Dôme) où il est mort le , est un homme d'Église et grammairien français, auteur du premier ouvrage publié en France sur les synonymes.

Il fut chapelain de la duchesse de Berry et secrétaire interprète du roi pour les langues slavonne et russe. Nommé chapelain de Mme de Berry en 1718, Girard n'exerce pas longtemps ce ministère, la princesse mourant le  des suites d'un accouchement très laborieux.

Les travaux philologiques de Girard influencèrent Vasily Trediakovski, pionnier de la réforme de la langue russe, qu'il rencontra à Paris vers 1727. Il fut élu à l'Académie française en 1744.

Ouvrages

L'Ortografe française sans équivoques et dans ses principes naturels, ou l'Art d'écrire notre langue selon les loix de la raison et de l'usage (1716) Texte en ligne
La Justesse de la langue françoise, ou les différentes significations des mots qui passent pour synonymes (1718) Texte en ligne
Lettre d'un abbé à un gentilhomme de province contenant des observations sur le stile et les pensées de la nouvelle tragédie d'Œdipe, et des réflexions sur la dernière lettre de M. de Voltaire (1719) Texte en ligne
Nouvelles remarques sur l'Œdipe de M. de Voltaire, et sur ses lettres critiques où l'on justifie Corneille et où l'on fait un parallèle des deux tragédies de ces auteurs (1719)  Texte en ligne
Synonymes français, leurs différentes significations, et le choix qu'il en faut faire pour parler avec justesse (1736) Texte en ligne
Les Vrais principes de la langue françoise, ou la Parole réduite en méthode (1747) Texte en ligne (tome 1) Texte en ligne (tome 2)

Liens externes

Références

Naissance en 1677
Décès en février 1748
Grammairien français
Membre de l'Académie française


text:
Gari steht für:

 Gari, eine Beilage in der japanischen Küche
 Gari (Afrikanische Küche), afrikanisches Gericht aus Maniok
 Gari (Fluss), Zufluss des Garigliano in Italien
 Gari (Gattung), eine Gattung der Sandmuscheln
 Gari (Schwert), ein indonesisches Schwert

Gari ist der Name folgender Orte:
 Gari (Kruševac), Gemeinde in Serbien
 Gari (Afghanistan), antiker Ort in Afghanistan
 Gari (Nordmazedonien), Dorf in der Opština Debar

in Russland:
 Gari (Iwanowo, Iljinski), im Iljinski rajon
 Gari (Iwanowo, Palechski), im Palechski rajon
 Gari (Iwanowo, Putscheschski), im Putscheschski rajon
 Gari (Iwanowo, Rodnikowski), im Rodnikowski rajon
 Gari (Iwanowo, Schuiski), im Schuiski rajon
 Gari (Iwanowo, Teikowski), im Teikowski rajon
 Gari (Jaroslawl)
 Gari (Kirow), im Stadtkreis Kirow
 Gari (Kirow, Lebjaschski), im Lebjaschski rajon
 Gari (Kirow, Malmyschski), im Malmyschski rajon
 Gari (Kirow, Sunski), im Sunski rajon
 Gari (Mari El)
 Gari (Nischni Nowgorod, Ardatowski), im Ardatowski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Bogorodski), im Bogorodski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Kowerninski), im Kowerninski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Kstowo), im Stadtkreis Kstowo
 Gari (Nischni Nowgorod, Lukojanowski), im Lukojanowski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Perewosski), im Perewosski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Pilninski), im Pilninski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Sokolski), im Sokolski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Tschkalowski), im Tschkalowski rajon
 Gari (Nischni Nowgorod, Wadski), im Wadski rajon
 Gari (Perm, Bolschesosnowski), im Bolschesosnowski rajon
 Gari (Perm, Dobrjanka), im Stadtkreis Dobrjanka
 Gari (Perm, Iljinski), im Iljinski rajon
 Gari (Perm, Kischertski), im Kischertski rajon
 Gari (Perm, Kungurski), im Kungurski rajon
 Gari (Perm, Permski), im Permski rajon
 Gari (Perm, Tschastinski, Babkinskoje), im Tschastinski rajon, Landgemeinde Babkinskoje
 Gari (Perm, Tschastinski, Tschastinskoje), im Tschastinski rajon, Landgemeinde Tschastinskoje
 Gari (Perm, Tscherdynski), im Tscherdynski rajon
 Gari (Perm, Tschernuschinski), im Tschernuschinski rajon
 Gari (Smolensk)
 Gari (Swerdlowsk), Siedlung städtischen Typs, Verwaltungszentrum des Stadtkreises Garinski
 Gari (Tatarstan)
 Gari (Twer, Penowski), im Penowski rajon
 Gari (Twer, Torschokski), im Torschokski rajon
 Gari (Udmurtien)
 Gari (Wologda, Grjasowezki), im Grjasowezki rajon
 Gari (Wologda, Scheksninski), im Scheksninski rajon

Gari ist der Familienname folgender Personen:
 Roba Gari (* 1982), äthiopischer Hindernisläufer

Siehe auch:
 Gary


text:
Vallensbæk (gemeente), een gemeente in de Deense regio Hoofdstad (Hovedstaden)
 Vallensbæk (parochie), een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Vallensbæk. De parochie maakt deel uit van het bisdom Helsingør
 Vallensbæk (plaats), een plaats in de Deense regio Hoofdstad (Hovedstaden)


text:
El bautismo de Cristo es el cuadro más conocido del pintor italiano Piero della Francesca. Está realizado al temple sobre tabla. Mide 167cm de alto y 116cm de ancho. Se calcula que se realizó en torno a 1450, encontrándose actualmente en la National Gallery de Londres, Reino Unido.

Su datación es controvertida, hasta el punto de que algunos la consideran la primera obra de Piero. Algunos elementos iconográficos, como la presencia de dignatarios bizantinos en el fondo, hacen que se sitúe la obra en torno a 1439, año del Concilio de Basilea-Ferrara-Florencia en el que se reunificaron efímeramente las iglesias de Occidente y Oriente. Otros datan la obra más tarde, en torno a 1460.

Está constituido por dos grandes planchas de álamo al veteado vertical, con las proporciones tales que la altura es igual a la longitud de la base multiplicada por . El eje medio genera una partición calculada, aunque no simétrica. El árbol a la izquierda que divide el cuadro en proporción áurea, tiene más valor como cesura que el grupo central.

Es la parte central de un tríptico, destinado al altar central de la iglesia de San Juan en Borgo San Sepolcro. Las otras partes del retablo se conservan hoy en la catedral, obra de Matteo di Giovanni.

Esta es una de las obras tempranas más famosas de su autor.

Análisis

Representa el momento en que Cristo, situado en el centro de la composición, es bautizado por san Juan Bautista, ubicado a la derecha. El cuerpo de Cristo forma un eje vertical en el cuadro que se sitúa entre los tres ángeles a su derecha y san Juan Bautista a su izquierda. Cada uno de los ángeles tiene un peinado, color y pose distintos, lo que refuerza simbólicamente la presencia de la Santísima Trinidad. Los tres ángeles, vestidos de colores diferentes, en contraste con la norma iconográfica, no sostienen los vestidos de Cristo, sino que se agarran la mano, en señal de concordia: muchos críticos ven en ellos las celebraciones tenidas en aquellos años en Florencia para la unificación de la Iglesia occidental con la oriental (uno de los temas mayormente discutidos fue aquel de la Trinidad, en la que había tenido un papel distinguido el camaldulense Ambrogio Traversi).

Este simbolismo parece verse reforzado por la presencia, justo a la derecha del neófito o catecúmeno que va a ser bautizado, de unos dignatarios vestidos con trajes bizantinos, que era la vestimenta que entonces se asimilaba a los trajes de la Antigüedad. Uno de ellos señala, con la mano, al Espíritu Santo descendiendo sobre el Cristo bajo el aspecto de una paloma que despliega sus alas, pudiendo ser una prefiguración de la cruz.

Debajo de Cristo corren las aguas del río Jordán. El río traza una S invertida, motivo recurrente en las composiciones de Piero della Francesca (el corte en la ropa de la Madonna del parto) como los personajes sólidos, bien asentados sobre sus pies.

En la composición se encuentra una destacable alusión a la perspectiva, fundamental en la obra de Piero, ya que las propias figuras conforman el espacio donde se asientan. La composición se basa en un cuadrado y un círculo, representando el cuadrado la tierra y el círculo el cielo.

Es una pintura al aire libre que realiza la unión de dos elementos: el paisaje y los personajes. El paisaje se ha identificado como propio de la región de Umbría. El centro del semicírculo superior está ocupado por la paloma (símbolo del Espíritu Santo), la concha sostenida por el Bautista y la figura de Cristo.

Las figuras están sabiamente interpretadas, obteniendo un marcado acento volumétrico gracias al empleo de la luz y resaltando el aspecto escultórico y anatómico de los personajes. La luz cenital anula las sombras, dando homogeneidad a toda la composición. Las tonalidades no son muy vivas, al bañar las figuras con esa luz blanca y uniformemente distribuida.

Se observa un esmerado detallismo que puede apreciarse en la meticulosa atención que el artista presta a detalles secundarios como las hojas de los árboles y el reflejo de las montañas en el agua, fruto de la observación de la naturaleza. Este paisaje rico y diferenciado es inusual en la pintura florentina de la época. Hay que precisar que el tronco del árbol y las orillas del río no conservan sus colores originales, al haber sido sometidos a una limpieza agresiva. El tono ahora visible corresponde a una capa pictórica inferior, que quedó al descubierto al eliminarse los tonos finales.

Hay un paralelismo entre distintas partes del cuadro. Así, la paloma del Espíritu Santo es similar a las nubes sobre el fondo; Jesús se parece al blanco tronco del árbol que hay junto a él, observándose que los árboles se van oscureciendo conforme se alejan de Cristo; el motivo de la línea curva se presenta en las eses del río Jordán y en la postura del joven que va a ser bautizado que está a la derecha.

Finalmente, para testimoniar la síntesis geométrica que tanto amaba Piero della Francesca, Juan Bautista forma con el brazo derecho y con la pierna izquierda dos ángulos de la misma amplitud.

Comentarios

 Según Roberto Longhi: «Estos personajes serían sacerdotes judíos contemporáneos del Cristo».
 Según André Chastel: «En realidad son testigos bizantinos directamente tomados de los grupos reunidos en Florencia para el Concilio... ellos aportan así la prueba de que hay un solo bautismo puesto que estos personajes son griegos. Griego o latino, el bautismo es idéntico y también válido». (L'Italie et Byzance, Editions de Fallois, París, p. 255).
Según P. Rotondi, del Museo del Vaticano, Piero della Francesca realiza aquí la primera pintura «al aire libre», en la que «la agilidad del pincel y la ausencia de retoques prueban que el cuadro se hizo de un solo trazo».

Notas

Enlaces externos

 Un análisis de la composición geométrica del cuadro
 Análisis descriptivo

Bautismo Cristo Piero
Colecciones de la National Gallery de Londres
Pintura de Italia del siglo XV
Aves en el arte
Cuadros de los años 1450
Representaciones de ángeles
Pinturas representando a Juan el Bautista


text:
De Protestantse Kerk Konz-Karthaus van de gelijknamige kerkgemeente staat in de stad Konz, gebied Trier-Saarburg, in Rijnland-Palts. Ze werd gebouwd tegen het einde van de 19e eeuw voor de door de toestroom nieuw ontstane diasporagemeente in het tot dan toe zuiver katholieke gebied en is tot vandaag haar geestelijk centrum.

Het in 1897 voltooide kerkgebouw, in de stijl van het historisme, is in zijn structuur nagenoeg onveranderd bewaard en staat onder monumentenzorg. Bij de renovatie van 1966 werden grote delen van de originele inrichting vervangen, zoals ook de oorspronkelijke glasramen door de glasramen van de kunstenaar Manfred Freitag uit Oberbillig.

Geschiedenis

Voorgeschiedenis
Vanaf midden 19e eeuw groeide ten gevolge van de industrialisatie de toestroom van protestantse christenen in Conz, Merzich en omliggende dorpen aan. De eerste protestantse gelovigen, die zich in 1956/1857 in de destijds nog gescheiden dorpen  Conz (heden: Konz) en Merzich (heden Konz-Karthaus) vestigden, waren bij de spoorwegenbouw tewerkgestelde Rottenarbeiter (spoorwegarbeiders) en beambten. Terwijl de beambten overwegend uit het groot gebied Saarbrücken afkomstig waren, kwamen de spoorwegarbeiders uit St. Wendel en uit de aangrenzende Hunsrück. Een nieuwe, grotere toestroom van protestantse christenen volgde met de uitbouw van het centraal station Karthaus tot spoorwegknooppunt en de ingebruikname van de Königlichen Eisenbahn-Nebenwerkstätte (Koninklijke spoorweg-nevenwerkplaats) Karthaus im Jahr 1879. In 1884 was hun aantal op ongeveer 120 tot 150 gestegen.

De dichtstbijzijnde kerk bevond zich op negen kilometer afstand van Trier. Wegens de moeilijke heenreis zochten de Trierse pastoors in Conz een te huren lokaal, dat voor erediensten geschikt zou zijn, wat in de zuiver katholieke omgeving uiterst moeilijk bleek te zijn. Na het mislukken van de onderhandelingen wendde superintendant Klein zich met succes tot verscheidene instanties in Trier: het Königliche Eisenbahn-Betriebsamt (Koninklijk bedrijfsambt) van Trier stelde een eetzaal in het bestuursgebouw van de Königlichen Nebenwerkstätte (Koninklijke nevenwerkplaats) ter beschikking. De eerste kerkdienst vond plaats op 17 augustus 1884 en de superintendant Klein preekte uit de Handelingen van de apostelen 17, vers 16-34. HTB Vanaf dan werd in Konz vierwekelijks een eredienst gehouden.

Bouwgeschiedenis

De protestantse gemeente Conz-Karthaus ontstond in 1889 voor de ondertussen meer dan 200 protestanten als vicariaat en is sinds 1895 een zelfstandige parochie. Door de staat Pruisen ondersteund, werd op 9 juli 1896 met de eerstesteenlegging, op een plaats in het midden tussen de toenmalige gemeenten Konz en Merzlich, aan de bouw van de kerk begonnen. Voorafgaandelijk was er in 1892 door een architectenvereniging van Berlijn onder haar leden een wedstrijd uitgeschreven. Daarbij werd het gezamenlijk ontwerp van de architecten Carl Schäfer en Hugo Hartung alsook het project van de architect Georg Lübke onderscheiden. Hoewel de jury in juni 1892 niet onmiddellijk een project voor uitvoering aanprees, sprak de kerkgemeente zich uit voor het ontwerp van Lübke.

Zijn project werd door het Pruisisch Ministerium der öffentlichen Arbeiten (ministerie van openbare werken) op enkele details gewijzigd en door de Trierse Kreisbauinspektor (bouwinspecteur) Brauweiler in 1896/1897 uitgevoerd. De kerk werd dan op 19 september 1897 ingewijd. Samen met de pastorie, in een vergelijkbare bouwwijze in 1894 ten zuiden van de kerk opgericht, en met de in datzelfde jaar gebouwde evangelische school op 15 meter noordwaarts van de kerk, vormde deze laatste een homogeen ensemble.

De bouwkosten van de kerk bedroegen met inbegrip van de binneninrichting 27600 Mark, alsook 2275 Mark voor de klokken. Naast giften van het Gustav-Adolf-Verein ondersteunde keizer Wilhelm II de bouw met 10000 Mark als "allerhöchstes Gnadengeschenk". Voor elk van de 130 zitplaatsen in de kerkschip kwam daarbij een rekenkundig bedrag van 212 Mark. Ter vergelijking: het doorsnede maandloon van een industriearbeider lag ongeveer bij 40 Mark, een van een gemiddelde beambte tussen 60 en 80 Mark.

Het verzorgingsgebied van de kerkgemeente strekt zich naast de beide naamgevende gemeenten ook over de evangelische christenen in de toenmalige gemeenten Oberemmel, Wasserliesch, Cönen, Temmels, Tawern, Wellen, Wincheringen, heden in het Saarland: Sinz, Nennig, Besch, Oberleuken, Perl, Tünsdorf, links van de Mosel: Igel, Langsur, Ralingen en Minden.

Door de aaneensluiting in het jaar 1930 van de toenmalige zelfstandige gemeenten Conz en Merzlich tot de gemeente Konz veranderde de naam van de evangelische kerk in Konz-Karthaus.

Bij een vliegtuigaanval op Konz op 12 september 1915 viel gedurende de eredienst een brandbom vlak naast de kerk.

Nagenoeg gelijktijdig werden onder gelijkaardige omstandigheden de Evangelische Kerk van Saarburg, de Evangelische kerk van Hermeskeil en de Evangelische Christuskerk van Wittlich gebouwd.

Renovaties van 1966 en 1984/1985

Het meer dan 65 jaar oude kerkgebouw was - niet in het laatst door twee oorlogen en economisch moeilijke tijden - sterk renovatiebehoeftig geworden. Ook de nieuwe eredienstvormen van de jaren 60 zouden in de vormgeving van het kerkruim merkbaar worden. Als gevolg van meerdere industrievestigingen in de omgeving verdubbelde in de omgeving het getal van de gemeenschapsleden.

De in 1966 doorgevoerde kerkverbouwing werd geleid door de architect Nils-Wolff Hammer aus Trassem. Daarbij werden de neogotische altaartafel en de hoge kansel verwijderd en op 20 mei 2014 vervangen door een stenen altaartafel naar het ontwerp van de kunstenaar Manfred Freitag en een kansel in de vorm van een lessenaar naar design van de jaren 60. De vast ingebouwde, zware kerkbanken, die de ganse breedte van de kerk vulden, werden door lichte, transportabele en half zo lange banken vervangen.

Aan het einde van de kerk werd een door een draaitrap ontsluitend hoogzaal voor orgel en kerkkoor, 7 meter lang en 4,45 meter breed, nieuw ingebouwd. Om het binnenste van de kerk lichter te laten uitzien, werden de grijstonen beschilderde glasramen verwijderd en vervangen door in de stijl van de jaren 80 artistieke ontworpen heldere glasramen. De klare, in geel en wit gehouden beschildering van de kerk was eveneens een ontwerp van Manfred Freitag. De buitendeuren van de kerk werden door nieuwe, met koperplaten beslagen houten deuren vervangen. Het uit verwarmingstechnische redenen opgevatte plan, om onder de bestaande houtbedekking een dieper gelegen plafond binnen te plaatsen, werd niet gerealiseerd.

Reeds voor de renovatie van de kerk werd in 1961 de pastorie afgebroken en door een nieuwbouw in de stijl van de jaren 60 vervangen. De vroegere evangelische school werd op 1 september 1970 opgeheven. Het schoolgebouw is in bezit van de stad Konz en dient als noodonderkomen. Naar een nieuwe benutting wordt op heden (2014) nog gezocht.

In 1984/1985 werd de kerk nogmaals gerenoveerd. In het kader van deze renovatie kwam de tot op heden gebruikte kansel.

Kerkgebouw

Bouwbeschrijving

De kerk is een driebeukige zaalkerk met de puntgevel naar de straat gericht met een afzonderlijk rechthoekig priesterkoor. Aan de zuidzijde van het koor staat de klokkentoren, aan de noordzijde is een ingang met tochtdeur. De conceptie van de kerk beantwoordt aan de aanbevelingen van Eisenacher Regulativ(een voorschriftencatalogus voor de vormgeving van protestantse kerkgebouwen in Duitsland). Hiervan is afgeweken voor de plaats van het orgel en de door de bouwkundige omgeving gebonden uitlijning van de kerk.

De kerk grenst rechthoekig aan de Karthäuser Straße en is daardoor naar het zuidoosten gericht. De kerk is gemetst uit zandsteen, de gevels zijn tot op de geordende architectuurelementen na bepleisterd. De sokkel bestaat uit rode zandsteen uit de op 8 km afstand gelegen steengroeven van Tawern.
Liseen, steunberen, raamomlijstingen alsook het maat- en staafwerk van de kerk werden uit weerbestendige heldere zandsteen, eveneens uit Tawern, vervaardigd. Het bordes drempel basaltlava uit Niedermendig. Het dak werd in een Oud-Duitse uitvoering met leisteen bedekt.

Het kerkschip bezit aan de zijwanden elke twee en aan de rugzijde drie licht spitsboog-maaswerkvensters met elk twee lancetram zespas, verder elk een kleine roosvenster met een zespas aan de zijwand naast het orgel. In het koor bevindt zich dan achter het altaar een groot spitsboog-maaswerkvenster met drie lancetramen en een bovenliggend zespas.

Voor de welving van de koor en van de voor- en zijingang werd puimsteen aangewend. Het kerkschip en de sacristie hebben een houtbedekking. De vloer bestaat tot de tijd van de verbouwing uit twee centimeter dikke gedrenkte beukenhouten planken. Het resterende kerkraam was met platen belegd. In het kader van de renovatie in 1965/1966 werden deze door steenbedekking uit zwarte berookte steen vervangen. De draaitrap naar de zijgalerij bestaat uit de harde zandsteen, van daar af is de torentrap uit hout vervaardigd. De beweegbare kerkbanken boden plaats voor ongeveer 146 bezoekers. Nog 20 plaatsen kunnen door bijkomende stoelen verschaffen worden. Aan de westzijde van de kerk bevindt zich de in het kader van de renovatie in 1996 ingebouwde orgelgalerij. De oorspronkelijke orgelgalerij bevindt zich op het eerste verdiep van de toren boven de sacristie.

Glasramen

De oorspronkelijke glasramen uit de glasschilderswerkplaats van Binsfeld & Jansen in Trier zijn op heden niet meer beschikbaar. Zij waren zuiver ornamentaal in Grisaille-techniek uitgevoerd. De afzonderlijke ruiten hadden de vorm van een ruit.

In het kader van de renovatie van 1966 werden ze door nieuwe, heldere grasramen met loodlijsten in verschillende breedten van de kunstenaar Freitag uit Oberbillig vervangen. Het middelste raam achter het altaar toont de zegende Christus met doornenkroon. De flankerende ramen tonen de martelwerktuigen en in de rozet erboven wordt een kruis voorgesteld. Aan de zijwanden en de rugwand zijn de ramen zuiver ornamentaal ontworpen en bestaan uit kleurige en doorzichtige, kleine glasruiten.

Orgels
Het eerste orgel was een geschenk van de gemeente Odenkirchen, die haar oude kerk in 1894 liet afbreken en het orgel aan een diasporagemeenschap als geschenk aanbood. De orgelbouwer Lieck uit Mönchengladbach demonteerde het orgel op zijn oude standplaats en richtte het met grote tijdsvertraging en na aanmaningen van pastoor Strauß op de galerij boven de sacristie. Het blaastoestel moest uit plaatsgebrek in de toren ondergebracht worden.

Het geschonken instrument bleef slechts kort vrij van storingen. Een deskundige stelde in 1904 vast, dat het orgel zich in buitengewoon slechte algemene toestand bevond. Op grond van de slechte financiële toestand der gemeente werd de aanschaffing van een nieuw orgel steed weer verschoven, tot op 6 januari 1904 het orgel bij de eredienst dienst weigerde. Weinig dagen later werd besloten, bij de firma Stumm in Kirn een nieuw orgel te bestellen. Van de kosten van 4068 Mark werden 1000 Mark bij de levering en de rest van de koopprijs tot 1908 uit Zuschüssen des Consistoriums und des Kollektenfonds (Toelagen van de Consistorie en het collectenfonds) betaald. Het nieuwe orgel werd op 21 juni 1907 ingewijd. In februari ontving de gemeenschap het besluit, om voor bewapeningsdoelen, onder andere 31 stuks Zinnprospektpfeifen met een totaalgewicht van 14 kg uit het kerkorgel aan de militaire fiscus af te leveren.

Na de Tweede Wereldoorlog moest het orgel terug hersteld worden. De kerkengemeente begon in 1950 met een offergaveactie, om de som van om en bij 1000 DM voor de herstelling samen te brengen. Op grond van een in december 1966 voorgenomen bezichtiging beval het orgelambt van de evangelische kerk in Rheinland, van een verdere renovatie van de orgel af te zien, daar het als renovatiebehoeftig en met haar dispositie niet meer als eigentijds aanzien werd. Daar de kerkengemeente zich uit financiële redenen geen nieuw orgel veroorloven kon, werd een orgelpositief met vier registers van de orgelbouwwerkplaats Ernst Weyland in Opladen - op heden een stadsdeel van Leverkusen - door het Landskerkenambt aanvankelijk in huur gegeven en na twee jaar voor 8000 DM gekocht. Het positief stond in het kader van de renovatie aan de rugzijde van de in de kerk nieuw gebouwde galerij.

Dit instrument werd in de jaren 90 als ontoereikend geacht. Sinds 1999 werd geld voor een nieuw orgel ingezameld. Na lang zoeken naar een in de kerkruimte passend tweedehands orgel vond het districtkantoor Martin Bambauer een passend instrument van de firma Johannes Klais, gebouwd door Hans Gerd Klais (Opus 1341) in de profaneerde katholieke kerk St. Helena in Bonn. De orgelfabrikant Klais werd met de overbrenging van het orgel naar Konz belast en kon het orgel nagenoeg naar analogie van haar oorspronkelijke standplaats in Konz terug opbouwen. Alleen wegens een draagbalk staat het orgel nu zeven centimeter hoger dan in Bonn. Het orgel werd in de advent van het jaar 2007 door het districtkantoor Martin Bambauer met een concert met werken van Dieterich Buxtehude und Johann Sebastian Bach en een eigen improvisatie van het in 1938 ontstane lied Die Nacht ist vorgedrungen ingewijd.

Het orgel heeft een mechanische trakturen zonder registerhulp.

Een vergelijkbaar, maar duidelijk groter instrument staat in de Breisacher Munster.

Het orgeldispositief kon via eBay geveild worden en werd door een kleine gemeente in Mecklenburg-Voor-Pommeren voor 2831 Euro verworven worden.

Klokken

De nieuw opgerichte kerk bekwam drie klokken in het paternoster motief in a1 (480 kg), h1 (340 kg) en cis2 (230 kg) van de klokkengieterij Mabilon in Saarburg. Evenals de tinnen orgelpijpen moesten ook de beide grote bronzen klokken gedurende de Eerste Wereldoorlog in 1917 voor bewapeningsdoeleinden afgestaan worden. In 1919 ontving de gemeente het besluit, dat de klokken niet teruggegeven kunnen worden. Eerst in 1927 konden twee nieuwe op g en b afgestemde klokken uit de klokkengieterij Franz Schilling & Söhne in Apolda tot vervollediging van het geluid aangeschaft worden. Eerst 15 jaar later, op 13 april 1942, moesten deze beide klokken uit de kerktoren gehaald worden en eveneens afgestaan worden. Alleen de kleine klok overleefde tot 1955. In dit jaar liet de gemeente bij de firma Mabilon in Saarburg drie nieuwe klokke in a1 (460 kg), c2 (280 kg) en d2 (190 kg) gieten. De huidige kleine klok werd ingesmolten.

De klokken die in de stalen klokkenstoel hangen, bevinden zich in een nagenoeg vierkante ruimte in de toren van de kerk. De klokkenkamer heeft aan alle vier de zijden in de rondbogige vensters galmgaten waardoor ze in Karthaus en in de Konze binnenstad te horen zijn. De klokken zijn evenwel langs buiten niet zichtbaar. Het luiden van de klokken gebeurt door middel van een elektrisch speelwerk, luiden met de hand is niet meer mogelijk. De openingen voor het kloktouw in de tussenbodems van de toren zijn er nog steeds. De klim tot de klokken in de toren gebeurt tot op de hoogte van de gebedsplaats met een ruime brede stenen draaitrap, daarna volgt een zeer steile houten trap en ten slotte een steile ijzeren ladder. De slagtonen van de klokken zijn a1, c2 en d2. Daarmee weerklinken de klokken in Te Deum motief.

Bewegliche Ausstattung

Van de oorspronkelijke inrichting van de kerk is alleen nog het liedaankondigingsbord uit eikenhout voorhanden, dat in het raam van de eerste inrichting van de kerk voor 20 Mark verworven werd.
Niet meer beschikbaar van de oorspronkelijke inrichting zijn de houten altaartafel, de houten kansel en een ijzeren regeloven voor koolverwarming. De oorspronkelijke doopvont uit zandsteen werd gedurende de ambtsperiode van pastoor Jordan aan de sokkel beschadigd en opgeborgen. Twee kandelaars, die normalerwijze naast het altaar staan, werden in 1966, in het kader van de renovatie, aangeschaft. Ze werden door Manfred Freitag ontworpen en door de Trierse kunstsmid uitgevoerd.

De huidige doopvont (2014) en de kandelaar voor de Paaskaars werden in het jaar 2009 aangeschaft en zijn het werk van de kunstenaar Jean-Marc Jezequel uit Guissény in Bretagne (Frankrijk). De doopschaal stamt nog van de oorspronkelijke doopvont.

De gedenkplaat voor de gevallen soldaten uit de Eerste Wereldoorlog 1914-1918, die heden boven de sacristiedeur hangt, werd in 1920 in een rouwdienst onthuld en hing jarenlang boven de in- en uitgangsdeur naast het altaar. Na de Tweede Wereldoorlog werd ze links en rechts van twee vleugels voorzien.

Pastoors en gemeenteleiding

De eerste pastoor der parochie was Eugen Strauß. Hij werd op 9 juni 1889 als pastoor-vicaris ingezet en op 28 juni 1895 als pastoor benoemd.

Op 19 augustus 1894 kozen de stemgerechtigde leden van de kerkengemeente representanten, die van hun kant op 16 september 1894 het eerste, vierkoppige presbyterium kozen. Presbyterium en representanten voerden vervolgens gemeenschappelijke zittingen in, waarin over de aangelegenheden van de kerkengemeente beslist werd.

Op heden (2014) horen tien leden en de gemeentepastoor het presbyterium aan. Op grond van de presbyteriaal-synodale structuur van de Rheinische Landeskirche ligt de leiding op alle vlakken bij de telkens gekozen leden, op het vlak van de kerkgemeente bij het presbyterium.

Naast het pastoorsechtpaar zijn in de gemeente een gemeentepedagoge, een kosteres en de medewerksters der Kita "Arche Noah" werkzaam.

Gebruik

Sinds haar stichting vindt in de kerk op nagenoeg alle zondagen en evangelische feestdagen in de regel om 10:00 uur een eredienst plaats. Enkel gedurende de evacuatie voor het begin van de Tweede Wereldoorlog en ten tijde van de evacuatie van Konz van december 1944 tot midden 1945 konden er in de kerk geen erediensten gevierd worden. De kerkgemeente viert haar erediensten volgend het protestants eredienstenboek - Agenda voor de Union Evangelischer Kirchen in der EKD en voor de Vereinigte Evangelisch-Lutherische Kirche Deutschlands en is lid in het kerkendistrict Trier van de verenigde Evangelischen Kirche im Rheinland.

Op 31 oktober 1970 vond in Konz de eerste oecumenische eredienst plaats. Op 1 juli 1971 werd de pastoorambtelijke verbinding met de kerkengemeente Perl opgeheven. Perl behoort sindsdien tot de kerkgemeente Mettlach. Sinds 1 juli 1972 werden Fisch en Paschel van de gemeente afgezonderd, ze behoren sindsdien tot Saarburg en Wiltingen. Daarmee komt het gebied van de kerkengemeente precies overeen met de in 1970 gestichte Verbandsgemeinde Konz en van het toenmalige katholieke dekenaat Konz.

Sinds ongeveer 1995 wordt na nagenoeg alle erediensten uitgenodigd tot het drinken van koffie in het gemeenschapshuis. Beginnend in de ambtsperiode van pastoor Martin Jordan werd de eredienst van een paar zondagen naar zaterdagnamiddag verplaatst. Deze erediensten zijn meestal ""bijzondere erediensten" zoals jeugd-erediensten. Beginnend met de ambtsperiode van het pastoorsechtpaar Peters/Urban werd eens per maand het begin van de eredienst naar 11 uur verplaatst en als familie-eredienst met aansluitend middageten in het parochiehuis gevierd. De eredienst van Kerstmis en voor de Konfirmation(Vormsel), bij dewelke de plaatscapaciteit niet toereikend is, kunnen naar het nabijgelegen gemeenschapshuis worden verplaatst, waar ruim 100 zitplaatsen voorhanden zijn.

Op onregelmatige tijdstippen vinden in de kerk bovendien concerten plaats.

Omgeving
In de onmiddellijke omgeving van de kerk bestaan meerdere godshuizen van verschillende religieuze gemeenschappen: De katholieke parochiekerk en voormalige kloosterkerk St. Johann, een nieuw-apostolische kerk, sinds 1991 de Turks-islamistische moskee Haci Bayram Camii en de in 2014 geopende Duitstalige Albukhary Moschee voor moslims van uit 20 landen. De protestantse kerkgemeente streeft naar vriendschappelijke betrekkingen met alle gemeenschappen. Gemeenschappelijke evenementen beperken zich tot de jaarlijkse interkulturelle Woche (interculturele week). In september 2014 werd een gezamenlijke rondgang langs de christelijke en moslimse godshuizen op touw gezet.

 Verder zijn er verschillende gezamenlijke werkgroepen.

Literatuur
 Ferdinand Kläs, Wolfgang Wallrich: 100 Jahre evangelische Christen in Konz. Evangelische Kirchengemeinde Konz-Karthaus, Konz 1980.
 Rudolf Molter: Konz an Saar und Mosel. Stadt Konz, Konz 2009, p. 340 e.v.
 Ewald Wegner (red.): Kreis Trier-Saarburg. (Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz, Band 12.1.) Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms 1994, , p. 176-177.
 Neue evangelische Kirche in Conz-Karthaus bei Trier. In: Zentralblatt der Bauverwaltung|Centralblatt der Bauverwaltung, jaargang 18, 1898, nr. 10 (van 5 maart 1898) (online als pdf-bestand van 3,6 MB), p. 115-116.
 Werner Franzen: Gottesdienststätten im Wandel. Evangelischer Kirchenbau im Rheinland 1860–1914. Dissertatie, Gerhard-Mercator-Universität Duisburg, 2002. Band 3 (= Teil 3) Verzeichnis der evangelischen Kirchenneubauten im Rheinland 1860–1914 (1927)'', p. 281 e.v. (online als pdf-bestand van 1,8 MB)

Externe links
  Website der Kirchengemeinde
  Der Trierische Volksfreund berichtet über die neue Orgel

Konz
Konz


text:
Subtv is a linear interactive music TV channel available to watch online, on mobile devices, as well as on plasma screens in students' unions and universities within the United Kingdom.
Subtv owns its own cable network where it broadcasts to 96 British universities on plasma screens. As well as broadcasting standardised programming consisting solely of music videos, music programming and advertising, the channel also airs a mix of student-made content, messages and announcements specific to the unions, and interactive content.

History

The Subtv channel began broadcasting in 2003 within student union venues up and down the country via its own cable television network. Subtv has a cable television network of 700 42' plasma screens that reach over 1.76 million 18-24 year olds, at 96 Universities within the UK.

On 12 May 2014 Subtv launched its new on-line stream of its current Music Television Channel. The channel itself is a copy of the feed that is broadcast within the University network, with the exception that it ignores any music videos that do not comply with OFCOM regulations.

Subtv now offer cross-platform advertising and promotional campaigns.

jvtv Ltd
jvtv Holdings Limited is a holding company concentrating on the student market and the parent of bot SUBtv and Dot Mobile, a mobile virtual network operator aimed at students. Dot Mobile entered into administration on 18 March 2008.

Programmes

Subtv launched a range of music programmes on 19 September 2011, signalling a move away from the standard "jukebox" mix of music that had been the channels stable diet for the previous 3 years. A website was launched at for its online presence for the Channel.

Current

 Subtv Chart Show - The UK weekly chart
 New Music Hour - New music video show
 Top 40 Mix - music videos
 British University Karting Championships - news from the current BUKC season
 Subtv Live - Live music performances, and interviews from bands or artists, presented by Tom McKeown & Ivan Berry
 Student Radio Chart - The weekly chart from the Student Radio Association
 Top 20 of.... - The Top 20 tracks of any previous year.
 The Best Of Subtv 2014 - The Top tracks selected by viewers.
 Subtv Music News - presented by Goubran Bahou
 US*A List Chart

Seasonal

 Top Spooky Tracks - Halloween themed music videos
 Christmas Hits - Christmas themed music videos
 Summer Classics - summer themed music videos
 The Best Of Subtv 20xx

In Production

 Subtv Music News - news from the world of music, presented by Goubran Bahou
 Subtv Live - Live music performances, and interviews from bands or artists, presented by Tom McKeown, and Ivan Berry

On Hiatus

 Live Nation Presents - Live Connection - Up coming bands live music performance
 BUKC - racing coverage from the British Universities Karting Championship.

Presenters

Current

Ivan Berry (2013 - )

Sarah Lamptey (2014 - )

Tom McKeown (2012 - )

Goubran Bahou  (2012 - )

Former

Emily Benammar (2012)

SubDC

In 2009 Subtv network in a minor way expanded with the introduction of the new and advanced Subtv Info digital signage network. Aimed specifically for University coverage, within high foot-fall areas of University buildings, departments, libraries, canteens, gyms and lecture theatres. This venture failed.

Cable network broadcast technology

Content is stored locally on a network of servers installed at each installation. A Touch Screen accessible at each location allows for interaction with the application. Features include creating playlists of content from the catalogue, digital signage mode, DJ visuals and Sports Mode. Sports mode allow for the system to broadcast traditional TV via a TV tuner card. A distinct feature of the system is the two channel format, where 1 channel is used to display entertainment content and the other channel displays digital signage.

Stakeholders in Subtv's estate are encouraged to upload content to the screens installed in their environment, via a small website dedicated to content upload. In 2010 Subtv launched 'TouchScreen' an iPhone application, allowing consumers to select tracks and make dedications from their iPhone.

References

External links
SUBTV

Student television
Student television stations in the United Kingdom
Music video networks in the United Kingdom
Television channels and stations established in 2003
Mass media companies established in 2003
Mobile virtual network operators


text:
Здзислав Пешковский, герб Ястржембец () (23 августа 1918, Санок — 8 октября 2007, Варшава) — католический пресвитер, доктор философии, капеллан Иоанна Павла II, харцмистр (), капеллан «Катынских Семей» и убитых на Востоке, верховный капеллан Союза польских харцеров за пределами страны (), почётный покровитель харцерского войска (ZHP) земли Санокской.

Почётный гражданин Грудзёндза, Кракова, Варшавы, Санока, Пётркув-Трыбунальского, Вроцлава, Белостока, Пястува и Полчин-Здруя. Почётный гражданин Опольского воеводства.

Почётный доктор Папского богословского факультета (в Варшаве), а также Польского университета на чужбине (в Лондоне). Много лет был связан с обществом Радио Мария.

Биография

Детские и юношеские годы
Происходил из дворянской семьи Пешковских герба Ястржембец. Родился в 1918 году в Саноке. Окончил там общую школу, гимназию и лицей. Также в Саноке началась харцерская деятельность Пешковского, который был между прочим вожатым 2-го отряда харцеров. Свою принадлежность к харцерам (ZHP) всегда демонстрировал ношением Харцерского креста. После сдачи выпускных экзаменов в 1938 году был призван на военную службу. Закончил кавалерийское училище в Грудзёндзе.

Во время Второй мировой войны
В сентябрьскую кампанию 1939 года командовал взводом 20-го полка уланов им. короля Яна Собеского. После 17 сентября, когда в Польшу вошли войска СССР, почти весь полк попал в советский плен. Военнопленных на первое время собрали в старой резиденции рода Пузынов и Огинских.

В Поморянах жил вместе с супругой видный живописец Властимил Хофман, который выказывал польским военнопленным большое сочувствие и рисовал им портреты на небольших картонках. Портреты должны были быть посланы к семьям, и одним из тех чей портрет он нарисовал был Здзислав Пешковский. Помогая дивизионному казначею в распределении денег между солдатами и утаивая значительную их часть, после попадания в плен он решил передать их Хофману, чтобы они не достались советским властям.

В октябре 1939 года пленных перевезли из Поморян в Козельск. В апреле 1940 года начался вывоз пленных. 12 мая 1940 года в последнем транспорте вместе с 250 других был Здзислав Пешковский. Этот транспорт был направлен в Павлищев-Бор, а затем в Грязовец. Таким образом Пешковский и нескольких сот других заключённых не разделили участи свыше 20 тысяч польских офицеров, дождались немецкого нападения на СССР, заключения соглашения Сикорского-Майского и образования польской армии под командованием ген. Владислава Андерса.

Произведённый в звание поручика, а в дальнейшем ротмистра, Здзислав Пешковский командовал ротой в 1-го полка Креховецких уланов во 2-м корпусе польской армии ген. Владислава Андерса. После ухода армии из СССР военная дорога вела его через Ирак, Иран, Индию, Египет, Ливан, Сирию, Италию и Великобританию.

Одним из заданий, в котором с предельным самопожертвованием принял активное участие Здзислав Пешковский, было обучение и воспитание польской молодёжи, которую вместе с армией вывели из СССР. Будучи одним из харцмистров в Валиваде — «польском» городке в Индии, он организовал харцерские школы, отряды и войска () в эмиграции.

В Иране между прочим Пешковский был воспитателем тринадцатилетнего тогда Ежи Кжиштона, который впоследствии стал выдающимся писателем. Он известен главным образом как автор вдумчивого и поэтического исследования безумия в трёхтомном романе «Сумасшествие», но наибольшую ценность имеют его очень многочисленные радиопередачи и повести о времени пребывания в СССР. Героем одной с книг Кжиштона «Крест юга» был Здзислав Пешковский, который выступает там под фамилией Ястржембец — своим родовым прозванием.

Эмиграция
По окончании Второй мировой войны Пешковский учился в Оксфорде в Польском университете на чужбине, в Польской духовной семинарии в Орчард Лэйке и в Висконсинском университете в Детройте. Получил звание магистра теологии и учёную степень доктора философии.

По принятии сана 5 июня 1954 года стал профессором пастырского богословия и польской литературы в семинарии св. Кирилла и Мефодия, а также в колледже ст. Марии.

Во время своего продолжающегося полвека жительства в эмиграции участвовал в бесчисленном количестве международных съездов посвящённых богословским, научным, а также общественно-патриотическим вопросам.

В 1966 году, когда поляки во всём мире праздновали свой юбилей Тысячелетия Крещения, ксендз профессор доктор Здзислав Пешковский был избран председателем Исторической ассоциации польских американцев ().

Был автором следующих книг: «Воспоминания военнопленного из Козельска», «Память Голгофы Востока», «Отец Святой — ты сказал нам»… а также нескольких сот брошюр, исследований и статей посвящённых теологии, историй Польши, философии, литературе, делам нравственным и народным.

Возвращение в Польшу
Вернулся на родину в 1989 году. Становится капелланом Катынских семей и убитых на Востоке (). Основывает и становится президентом Фонда «Голгофа Востока». Способствует созданию военных кладбищ в Катыни, Харькове и Медном, многих памятников и мест памяти польских офицеров на польской земле и на чужбине, среди польской эмиграции.

Во время эксгумации польских офицеров в 90-м году каждый череп Пешковский лично брал в руки и благословлял четками полученными и освящёнными Иоанном Павлом II. По его инициативе 1995 год был провозглашен Годом Катынским.

Был одним из основателей «Комитета доброго имени Польши», который был ответом на обсуждение в средствах массовой информации темы преступления в Едвабне после выхода книги Яна Томаша Гросса «Соседи». В состав КДИП помимо других вошли: Витольд Томчак, Мариан Баранский, Лукаш Ястржембский, Анджей Лешек Щесняк.

В 1995 году Пешковский стал почётным гражданином Грудзёндза и согласился стать почётным покровителем харцерского войска (ZHP) земли Санокской.

В январе 2006 года Сейм Республики Польша поддержал его кандидатуру на Нобелевскую премию мира. «Ксендз прелат Пешковский многие годы вёл в Польше и на международной арене чрезвычайно плодотворную кампанию за сохранение памяти и просвещения международного мнения о факте катынского преступления, как беспрецедентного убийства интернированных польских офицеров совершённого Советским Союзом» — гласит резолюция сейма.

В феврале 2007 года во время 67-й годовщины катынского преступления Ксендз прелат Пешковский удостоился Медали комиссии народного образования в сейме Республики Польша из рук министра Романа Гертиха. 16 октября 2007 за восстановление памяти о катынском преступлении, которое было совершенно также против польских полицейских, он был посмертно награждён министром внутренних дел Владиславом Стасяком Золотой медалью за заслуги перед полицией. Во время дебатов по Катыни, ксендз Пешковский многократно цитировал титульные слова последней книги Иоанна Павла Второго «Память и самобытность» (). — «мы прощаем, но не забываем».

Умер в больнице в Анине, 8 октября 2007 г. Его похороны состоялись 16 октября 2007 г. В соответствии с волей митрополита варшавского Казимежа Ныча положен в склеп в Пантеоне великих поляков в Храм Провидения Божия в Варшаве.

Библиография
 «Wspomnienia jeńca z Kozielska»
 «Pamięć Golgoty Wschodu»
 «Ojcze Święty — powiedziałeś nam…»

Литература
 Andrzej Romaniak, Ks. Zdzisław Peszkowski, Z grodu nad krętym Sanem w szeroki świat, opracowanie: Andrzej Romaniak, redakcja: Ewa Kasprzak, Wiesław Banach, Andrzej Romaniak, Sanok 2004, ISBN 83-919305-3-X
 Marian Janowski, Wspomnienie (o Ks. Zdzisławie Peszkowskim, Honorowym Obywatelu Miasta Połczyn Zdrój), «Wiadomości Połczyńskie» nr 7 z 2007, s. 11
 Karola Skowrońska, Ks. prałat Zdzisław Jastrzębiec Peszkowski (1918—2007), «Kalendarz Grudziądzki», ISSN 1427-700X, 12, 2008

Примечания

Ссылки
 Ostatni wywiad z ks. Peszkowskim (materiał wideo)
 Centrum Opatrzności Bożej
 Na święte Milenium Polski

Катынский расстрел
Почётные граждане Белостока
Почётные граждане Ломжи
Почётные граждане Варшавы
Участники обороны Польши в 1939 году


text:
Mit Evangelische Gemeinschaft kann gemeint sein:

 Evangelischer Gnadauer Gemeinschaftsverband, Dachverband deutscher Gemeinschaftsbewegungen
 Evangelische Gemeinschaft (Methodismus), deutschsprachige methodistische Kirche, die in den USA entstanden ist
 Evangelische Vereinigte Brüderkirche (englisch Evangelical United Brethren Church), aus dieser und den Vereinigten Brüdern in Christo hervorgegangene methodistische Kirche, die im deutschsprachigen Raum als Evangelische Gemeinschaft bezeichnet wurde.


text:
Kazuhiro Shimogami (jap. , Shimogami Kazuhiro; * um 1970) ist ein japanischer Badmintonspieler.

Karriere
Kazuhiro Shimogami wurde 1992 nationaler japanischer Meister im Herreneinzel. Bei den Asienspielen 1998 wurde er in dieser Disziplin Neunter. Im Jahr 2000 siegte er bei den Peru International. Bei der Badminton-Weltmeisterschaft 2001 schied er dagegen in Runde eins aus.

Sportliche Erfolge

Referenzen
 Kyōto-fu Badminton Kyōkai:

Badmintonspieler (Japan)
Teilnehmer an den Asienspielen (Japan)
Japanischer Meister (Badminton)
Japaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann


text:
Pszczoła środkowoeuropejska, pszczoła miodna właściwa (Apis mellifera mellifera) – podgatunek typowy pszczoły miodnej. Występuje w całej północnej Europie od Niemiec, przez Skandynawię aż do Uralu.

Pochodzenie
Pszczoła środkowoeuropejska pochodzi z obszarów północnej i zachodniej Europy, na północ od Karpat i Alp. W Polsce zamieszkiwała większą część kraju. Wraz z rozwojem pszczelarstwa była zastępowana sprowadzanymi przez pszczelarzy liniami genetycznymi o pożądanych cechach, co doprowadziło do jej wypierania bądź hybrydyzacji z hodowlanymi liniami.

Cechy
Owady te charakteryzują się ciemnym, szarym lub brunatnym ubarwieniem. Są niezwykle ruchliwe na plastrze, podczas przeglądu większość robotnic ucieka na dół ramki, tworząc tzw. "brody". Mają znacznie krótszy język niż inne pszczoły hodowlane. Są odporne na niekorzystne warunki, dobrze radzą sobie z długą zimą. Potrafią latać w dni pochmurne i przy niskich temperaturach. Znane są z mocnego kitowania. Bywają bardzo agresywne. Pszczoły te powoli się rozwijają, wykorzystują przede wszystkim późne pożytki oraz chętnie zbierają spadź. Wadą tego gatunku z punktu widzenia pszczelarzy jest duża rojliwość i niska miodność.

Charakter
Zalety:

 łatwo znosi zimę
 jest odporna na choroby
 łatwo się mnoży i rozrasta
 zużywa mało pokarmu
 intensywnie zbiera pyłek
 nie rabuje
 zasklepia miód "na sucho"

Wady:

 jest mało miodna
 posiada krótki język – nie ma możliwości pobierania nektaru z niektórych kwiatów
 jest agresywna
 mocno się roi
 powoli się rozwija
 słabo broni się przed rabunkiem

Przypisy

Rasy pszczół hodowlanych
Pszczołowate
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku


text:
ipfw (IPfirewall) es un programa informático de cortafuegos (firewall) propio de los sistemas UNIX, principalmente FreeBSD y Mac OS X.

Fue escrito y es mantenido por los programadores del proyecto FreeBSD.

Su sintaxis permite la utilización de funcionalidades avanzadas y así proporcionarles a usuarios profesionales satisfacer requerimientos avanzados.

También puede ser usado como un módulo que puede cargarse en el núcleo (kernel) o incorporarse directamente en el mismo. La utilización del mismo como un módulo cargable en el núcleo está altamente recomendado.

Véase también
 Antivirus
 Cortafuegos
 Núcleo
 Sistema operativo

Enlaces externos
 Manual de usuario de firewalls-ipfw (en inglés), FreeBSD.org

Cortafuegos (informática)
Software libre


text:
Дурбак Іван (  — 16 червня (або 16 серпня) 1994) — український журналіст, громадський діяч. Діяч УВО, дійсний член НТШ.

Біографія
Народився 20 січня 1903 р. у м. Тернопіль.

Брав участь в проголошенні утворення ЗУНР у м. Теребовля. Потім воював у лавах УГА.

Навчався в Українському таємному університеті у Львові, також у Львівському університеті (1927—1932). Працював у редколегії тижневиків «Нова зоря» і «Мета» (1935—1939) у Львові,, «Краківських вістей». Перебував у Німеччині, Австралії, США. Член Товариства українських письменників і журналістів, Спілки українських журналістів Америки. Помер 16 червня 1994 р. у Вотервліті.

Творчість
Співавтор книги «Пам'яті Вождя УГА» (1939), статей. Редактор збірника «Теребовельська Земля».

Примітки

Література
 Мельничук Б. Дурбак Іван //
 Семчишин М. Дурбак Іван // Енциклопедія української діяспори / Гол. ред. В. Маркусь, спів-ред. Д. Маркусь. — Нью-Йорк — Чикаго, 2009. — Кн. 1. — С. 262.
 Українська діаспора: літературні постаті, твори, біобібліографічні відомості / Упорядк. В. А. Просалової. — Донецьк : Східний видавничий дім, 2012. — 516 с.

Українські журналісти
Вояки Української Галицької Армії
Діячі УВО
Студенти Українського таємного університету
Випускники Львівського університету
Персоналії:Теребовля
Українська діаспора


text:
Goosetongue is a common name for several plants and may refer to:

Achillea ptarmica, native to Europe and western Asia
Galium aparine
Melissa officinalis
Plantago maritima


text:
Jasutoši Miura (japonsky: 三浦 泰年, * 15. červenec 1965) je bývalý japonský fotbalista.

Klubová kariéra
Hrával za Verdy Kawasaki (Yomiuri), Šimizu S-Pulse, Avispa Fukuoka a Vissel Kóbe.

Reprezentační kariéra
Jasutoši Miura odehrál za japonský národní tým v roce 1993 celkem 3 reprezentační utkání.

Statistiky

Externí odkazy
 National Football Teams
 Japan National Football Team Database

Japonští fotbalisté
Fotbalisté Visselu Kóbe
Fotbalisté Šimizu S-Pulse
Narození v roce 1965
Žijící lidé
Muži
Narození 15. července


text:
Mulatto: A Tragedy of the Deep South is a tragic play about race issues in the American south by Langston Hughes. It was produced on Broadway in 1935 by Martin Jones, where it ran for 11 months and 373 performances. It is one of the earliest Broadway plays to combine father-son conflict with race issues.

Plot
Act One

 On the Norwood Plantation in Polk County, Georgia, Colonel Thomas Norwood (described by Hughes as a "plantation owner, a still vigorous man of about sixty") and Cora Lewis ("a brown woman in her forties who has kept the house and been the mistress of Colonel Norwood for some thirty years") have four children together. They are: William, who still lives on the plantation and who has a son of his own; two daughters, Bertha and Sallie, who are light enough to pass for white; and Robert, a.k.a. Bert, who is 18 and who has Norwood's facial features. Robert has been away at an all-Colored school since he was a young boy and is visiting the plantation for the first time in many years. In Act One, we learn through a conversation between Mr. Higgins and Colonel Norwood that Robert, or Bert,  has been refusing to follow all the expected behaviors for Mulatto people and has been asserting himself as Norwood's heir, much to the shock of the local townspeople. Norwood is angered by this assertion. The conversation between the two plantation owners also gives insight to the perspective and lifestyle of these characters. Cora, meanwhile, is revealed to have secretly sent her daughters to secretarial school, so that they can move up north and have good jobs, but has been telling the Colonel that they are learning to be cooks. It is also revealed through a conversation between William and Cora that Bert was the Colonel's favorite of all the children he fathered with Cora, until Bert called him "papa" which resulted in Norwood severely beating Bert when he was seven. This led to the decision for Norwood to send Bert off to school. This only emboldened Bert further, as he witnessed the better treatment of Black folks in the Northern states. Act One concludes with Cora expressing concern to Bert over his behavior, when the Colonel enters. Bert rebelliously exits through the front door, which enrages the Colonel. Then the curtain falls.

Act Two
 Scene 1: Cora calls in Robert and leaves him alone to speak with Norwood. Norwood tells Robert he is to leave his property for his behavior, bringing out his pistol as a threat. Norwood tells Robert that his overseer Talbot and the storekeeper are coming to ensure that Robert leaves. Robert and Norwood get into a heated argument that ends with Robert strangling Norwood and taking his gun. Cora comes in and tells Robert to run away as he will most certainly be executed when found. When Talbot and the storekeeper arrive at the house and find Norwood's corpse they call for help and immediately begin a search for Robert. The scene concludes with a monologue from Cora lamenting what transpired between Robert and Norwood. She speaks to Norwood's corpse and scolds him for never acknowledging Bert as his son, and for not being able to protect him now. She curses him and blames him for Robert's life currently being in danger.
 Scene 2: Sam leads the undertaker into the house to retrieve Colonel Norwood's body, and demands Cora to get him a drink. Cora refuses claiming she only takes orders from Norwood, to the astonishment of Sam. The undertaker's helper (a voice offstage) convinces him to leave the premises and join the mob in search for Robert. After they leave Sam realizes he has an opportunity to escape and seizes it. William decides to leave the property, fearful of getting caught up in the violence of the mob hunting Robert. He asks Cora to go with them but she refuses and stays behind to wait for Robert. Cora is clearly unstable and throughout the scene, she speaks to Norwood as if he were alive and in the room with her. She reflects upon her relationship with the Colonel, from the first time they laid together, to her becoming his pseudo wife. She then speaks about the children she bore with him, focusing on Robert. She tells Colonel Norwood he died the day that he beat Robert for calling him papa. Robert shows up back at the house, the sounds of the lynch mob close behind. He goes upstairs and wishes his mother goodnight. He kills himself with the Colonel's gun as the mob breaks into the house to seize him.

Characters
Colonel Thomas Norwood: originally played by Stuart Beebe. Norwood is 60 years old. He is a quick-tempered and a commanding colonel. His wife is dead so he took up Cora as a lover and fathered 4 of the mulatto children, but he refuses to acknowledge them as his own, even though he allows them to go to school. He is also Cora's boss. Cora's mother helped raise him. He cares greatly about what people think of him.
Cora Lewis: originally played by Rose McClendon. She is Norwood's mistress. Cora met Norwood when she was 15, which is when they first had sexual relations. Her relationship with Norwood is encouraged by her mother on the grounds that her life would be better with him than if she stayed in the fields. She lives with him separate to the other servants. She has four children with him. She did not move into the house until Norwood's wife died, at that point she was carrying their first child William. She knows her "place" in this hostile and racist world and cares for her family's survival over everything. She even risks her safety for the salvation of her children by sending them off to school. By the end of the play, she has become more defiant against the white people, refusing to answer Talbot.
William Lewis: originally played by Morris McKenney. Cora's oldest child. Works on the plantation and has a wife and child of his own.
Sallie Lewis: originally played by Jeanne Green. Cora's second daughter, she is very fair skinned and can pass for white.
Robert Lewis: originally played by Hurst Amyx. Robert is the youngest son of Cora, and he is rebellious. He stands up for his rights, doesn't want to bow down to the "whites," even though his mother asks him not to be rebellious because she wants him to be safe and alive. Robert is the only one who wants things to change, the rest just want to be safe. Being explicit about his desire for change is very dangerous, and he scolds those who suffer mistreatment in silence claiming this is the only way to enact change.
Fred Higgins: originally played by Frank Jaquet. A friend of Norwood's, and owner of a neighboring plantation. A typically Southern and elderly man.
Sam: Sam is a servant that does everything he is told to do by Norwood. He is loyal to Norwood, and he will tell on anyone who does not obey Norwood's orders. Even though he is loyal to Norwood, he is relived from all his fear after he finds our Norwood is dead.
Billy: William Lewis's son
Talbot: originally played by John Boyd. He is the overseer of the Black people that work on Norwood's plantation. Always angry and wanting to punish them for the most minuscule mistakes.
Mose: Mr. Higgins' chauffeur
Storekeeper: originally played by Clark Poth
Undertaker: originally played by Howard Negley. The undertaker's job was to remove the body. He likes to drink, Yells for Cora to get liquor but she doesn't because she doesn't work for him. He is a man who is probably white due to the way he treats Cora.
Undertaker's Helper: Voice off stage only
The Mob: Group that hunts Robert after Colonel Norwood's death.

Reception
Historian Joseph McLaren notes that the play was popular with audiences because they were intrigued by the tragic mulatto theme. Critics, however, were more negative, perhaps in part because director/producer Martin Jones altered much of the plot, moving the play away from tragedy and into melodrama. Melinda D. Wilson notes that Jones's addition of a rape scene may have helped sell tickets, but also may have reinforced stereotypes of violent and promiscuous blacks—the kinds of stereotypes that Negro and Mulatto writers of the time were trying to stamp out.

Themes
The play includes themes in addition to the "tragic mulatto". Including the father and son conflict, racial miscegenation, and "intercaste prejudice". "Intracaste prejudice" refers to the ways some Negro/Mulatto people of the time held prejudices against other Negro/Mulattoes. Literary scholar Germain J. Bienvenu argues that the play examines this prejudice through the character of Robert. "Bert" neglects the embrace of the Black community in favor of attempting to assimilate into the white community.  The father and son conflict is  present and interwoven with the "mulatto" theme through the relationship between Bert and Colonel Thomas Norwood, specifically Bert's desire for Colonel to recognize him as a white son, and the Colonel's refusal to do so. This is what makes Robert such a tragic mulatto figure, similar to other characters in prevalent in Langston Hughes' work.  The theme of "plantation culture" is also evident in the play because of its setting. Plantation culture refers to the structural, economic and cultural effects had on the American South, and how this culture has led to the continuation of the mistreatment of African Americans in the South.  The plantation of the American South is designed to divide race and maintain the power held by white owners through both socially and architecturally.  The presence or existence of "plantation culture" perpetuates the racial divide even outside of the setting.

References

Plays by Langston Hughes
1935 plays
Broadway plays
Plays set in Georgia (U.S. state)
Anti-black racism in the United States
Plays about race and ethnicity


text:
Pedicularis lasiophrys är en snyltrotsväxtart som beskrevs av Carl Maximowicz. Pedicularis lasiophrys ingår i släktet spiror, och familjen snyltrotsväxter. Utöver nominatformen finns också underarten P. l. sinica.

Källor

Spiror
lasiophrys


text:
Arichandranathi River is a river flowing in the Tiruvarur district of the Indian state of Tamil Nadu.

See also
 List of rivers of Tamil Nadu

References

Rivers of Tamil Nadu
Tiruvarur district
Rivers of India


text:
The Tobiads were a Jewish faction in Ammon at the beginning of the Hasmonean period. They were philhellene, supporters of Hellenistic Judaism, in the early years of the 2nd century BCE.

What is known about the Tobiads is a combination of statements of Josephus (Antiquities of the Jews xii. 160-236) and of 2 Maccabees . There are two accounts, both legendary, the hero of the one being Joseph, and of the other, Hyrcanus.

Narrative
During the reign of the Egyptian king Ptolemy and his wife Cleopatra, the high priest Onias, who was feeble-minded and extremely miserly, refused to pay the Jewish tribute of twenty talents which his father, Simon the Just, had always given from his own means. In his anger the king sent Athenion as a special envoy to Jerusalem, threatening to seize the land of the Jews and to hold it by force of arms if the money was not forthcoming. Although the high priest disregarded this threat, the people were greatly excited, whereupon Onias' nephew Joseph, a son of Tobias and a man greatly beloved and respected for his wisdom and piety, reproached his uncle for bringing disaster upon the people, declaring, moreover, that Onias ruled the Jews and held the high priestly office solely for the sake of gain. He told him, furthermore, that he ought at all events to go to the king and petition him to remit the tribute-money, or at least a part of it. Onias, on the other hand, replied that he did not wish to rule, and expressed himself as willing to resign the high-priesthood, although he refused to petition the king. He permitted Joseph, however, to go to Ptolemy, and also to speak to the people. Joseph quieted the Jews, and received the envoy hospitably in his own house, besides giving him costly presents, so that, when Athenion returned to Alexandria, he informed the king of the coming of Joseph, whom he styled the ruler (προστάτης) [prostatis] of the people. Shortly afterward Joseph started on his journey, having first raised a loan of about 20,000 drachmae in Samaria, although he was obliged to submit to the jeers of prominent men of Syria and Phoenicia, who were visiting Alexandria in order to farm the taxes, and who derided him on account of his insignificant appearance.

Not finding Ptolemy at Alexandria, Joseph went to meet him at Memphis, where the king graciously granted him a seat in his own chariot, together with the queen and Athenion. His cleverness won for him the monarch's friendship; and by his offer of 16,000 talents against the 8,000 bid by his opponents he secured the contract for farming the taxes, the king and queen becoming his sureties, since he did not have sufficient ready money. He left Alexandria with 500 talents and 2,000 soldiers, and by punishing all who opposed him in Ashkelon and Scythopolis and confiscating their estates, he made himself feared through all the cities of Syria and Phoenicia, while the great fortune which his extortions won was held secure by his continual presents to the king, queen, and courtiers, so that he retained his office of tax-farmer until his death, twenty-two years later. By his first wife Joseph had seven sons. At Alexandria he became infatuated with a dancer, for whom his brother Solymius, who lived in the city, substituted his own daughter, the child of this union being Hyrcanus, who was his father's favorite son and consequently the object of his brothers' enmity.

Josephus describes Joseph as "a good man, and of great magnanimity" who "brought the Jews out of a state of poverty and meanness to one that was more splendid. He retained the farming of the taxes of Syria, and Phenicia, and Samaria twenty-two years."

On the birth of a prince, Joseph feeling too old to visit Alexandria and his other sons likewise declining to go, sent Hyrcanus to bear his congratulations to the court. Arion, Joseph's representative in Alexandria, however, refused to allow Hyrcanus money, and the latter accordingly put him in chains, not only escaping punishment from the king, but even winning both his favor and that of the courtiers, whose aid his brothers had secretly invoked against him. The king sent letters recommending him warmly to his father. When Hyrcanus returned to Judaea, his older brothers met him with armed resistance. Hyrcanus won the battle and killed two of his half-brothers but as the city of Jerusalem refused to admit him, he settled beyond the Jordan.

Shortly afterwards, Seleucus IV Philopator (187-175 BC) become king of the Seleucid kingdom. Hyrcanus's father Joseph and his uncle, Onias II, also died. The high-priesthood passed to Simon II (219–199 BC). Hyrcanus continued his warfare against the Arabs beyond the Jordan and, in the vicinity of Heshbon, built the castle of Tyre, and ruling the district east of the Jordan for seven years during the reign of Seuleucus IV. Ptolemy V Epiphanes (205-182) also died, leaving two young sons. When Antiochus Epiphanes became king of Syria (175-164 BC), Hyrcanus realized that he would be unable to vindicate himself for his murderous attacks upon the Arabs, he committed suicide, and his property was seized by Antiochus.

Comparison of accounts

The most serious difficulty, however, is the chronology. An old interpolator of Josephus advanced the opinion that the king mentioned in the story was Ptolemy III Euergetes (246-222 BC). However, this monarch was not the consort of a Cleopatra, nor was his immediate successor Seleucus IV. The only ruler to whom the narrative can properly refer is Ptolemy V Epiphanes (205-182), who in 193 BCE married Cleopatra, the daughter of Antiochus III. In that case, however, Joseph could not have farmed the Egyptian taxes, since Cœle-Syria was then under Syrian, and not under Egyptian, suzerainty, while the assertion that the two powers had divided the revenues of the country is merely an attempt on the part of Josephus to evade the difficulty. Nor was the period between Ptolemy V's marriage (193) and his death (182) sufficiently long to agree with the statement concerning the length of time during which Joseph farmed the taxes (twenty-two years), and still less could Hyrcanus have reached manhood in so short a space.

Büchler, therefore, finds himself compelled to place Joseph's term of office between 219 and 199, although this stultifies the statement of Josephus regarding a division of the taxes.

Critical views

Büchler's researches probably established the historicity of the account of the Tobiads. 1 Maccabees makes no mention of these events. The quarrels were factional ones, the issue being whether the old and popular government of the Ptolemies should continue, or whether the Jews should deliver themselves over to the Syrian kings and their Hellenization.

When Jason and Menelaus struggled for the dominant power in Jerusalem, which was, according to Büchler, political office (the προστασία [prostasia] mentioned in the account of the Tobiads), and no longer the high priesthood, the sons of Tobias (Τωβίου παῖδες) [Tobiou paides] took sides with Menelaus

Wellhausen denied both the historicity and the value of the narrative, although he thinks that the portion dealing with the period of Seleucus IV and Antiochus IV may be trustworthy, and he regards the suicide of Hyrcanus as probable, since the latter supported the Ptolemies against the new régime of the Syrians, and might consequently fear the revenge of Antiochus IV. II Macc. iii. 11 mentions money deposited by Hyrcanus, the son of Tobias, "a man of great dignity", taking it for granted that a friendship existed between Onias II and Hyrcanus, a supposition which is very reasonable, since only the other Tobiads, the brothers of Hyrcanus, were involved in quarrels with the legitimate high priest. That Hyrcanus is called the son of Tobias, and not of Joseph, is due, Wellhausen holds, to mere abbreviation, and does not imply any divergency in the two accounts.

Willreich distinguishes a threefold tradition concerning the Tobiads, the first being that of the Pseudo-Hecataeus (according to Willreich's interpretation), which represents Onias as a worthy man, and attributes to the Tobiads all the misfortunes which befell the Jews. The account of Josephus, on the other hand, which represents Onias as a weakling and the Tobiads as the promoters of Israel's welfare, is drawn from Samaritan sources. With this theory Büchler also agrees, thus explaining why Joseph sought aid in Samaria, and why the account fails to express disapproval of the non-Jewish conduct of Joseph, who ate at the court of an Egyptian king and had dealings with Gentiles. Willreich likewise brings the Tobiads into association both with Tobiah, the servant mentioned by Nehemiah as an Ammonite (ii. 19), who consequently came from the east-Jordanic district, and with the Tubieni, who were the enemies of the Jews. Although Willreich does not absolutely deny the historicity of the narrative, since the castle of Hyrcanus has been discovered in modern times, he regards Joseph and Hyrcanus as mere names, representing in part Jason and Menelaus. The third form of the tradition is that of Jason of Cyrene, on which the second Book of the Maccabees is based; and Schlatter is even of the opinion that Josephus himself drew his account of the Tobiads from this same source.

Büchler regards the struggle between the Tobiads and the Oniads as a contest between Ptolemean and Seleucid supremacy in Jerusalem. According to the same scholar, moreover, Menelaus and Jason themselves were Tobiads, although this is denied by Schürer.

Many points of the Tobiad problem still await solution.

References

Willreich, Juden und Griechen vor der Makkabäischen Erhebung, pp. 64–107, Göttingen, 1895;
Wellhausen, I. J. G. 4th ed., pp. 243–246;
Büchler, Tobiaden und Oniaden, Vienna, 1899;
Schlatter, in Theologische Studien und Kritiken, 1891;
Heinrich Grätz, in Monatsschrift, 1872;
Emil Schürer, Gesch. 3d ed., i. 195

Notes

External links
A New Look at the Tobiads in 'Iraq Al Amir (PDF)

Seleucid Jews


text:
Сертификация RIAA — процедура сертификации объёма продаж звукозаписей на территории США, на соответствие определённому статусу. Осуществляется Американской ассоциацией звукозаписывающих компаний.

История
Появилась в 1958 как попытка стандартизировать методики измерения объёма продаж звукозаписей.

Сначала существовал только статус «Золотая награда» (Gold Award), присуждаемый за продажу более 500 000 экземпляров записи. В 1976 появился платиновый статус (продажа более 1 000 000 экземпляров). В 1984 появился мультиплатиновый статус (более 2 000 000 экземпляров) в 1999 бриллиантовый (более 10 000 000 экземпляров). В 1981 начали сертифицироваться видеозаписи.

Внешний вид наград за это время несколько раз видоизменялся. Сегодняшний дизайн награды существует с 1985.

Процедура
Сертификация не присваивается автоматически. Чтобы получить её, звукозаписывающая компания должна заплатить сбор для того, чтобы объём продаж альбома\сингла был подвергнут аудиту.

Критерии оценки приведены в таблице:

Для испаноязычных записей действуют другие критерии:
 100 000 экземпляров: Oro album.
 200 000 экземпляров: Platino album.
 400 000 экземпляров: Multi-Platino album.

Разное
В других странах также существуют подобные схемы сертификации. (См золотой альбом, платиновый альбом).

Наивысшие продажи в США зарегистрированы для альбомов группы «The Eagles» «Their Greatest Hits 1971—1975» и Майкла Джексона «Thriller», которые стали платиновыми по 29 раз, что значит, что они были проданы в количестве 29 миллионов экземпляров каждый (по состоянию на 10 декабря 2010 г.).

См. также
 Золотой диск
 Платиновый диск

Примечания

Ссылки
 Сайт RIAA — содержит исчёрпывающую информацию о процедуре и лауреатах награды.
 Billboard Magazine — журнал еженедельно публикующий музыкальные рейтинги.

Звукозапись
Американская ассоциация звукозаписывающих компаний


text:
Lyprauta alexanderi är en tvåvingeart som först beskrevs av Shaw 1941.  Lyprauta alexanderi ingår i släktet Lyprauta och familjen platthornsmyggor.

Artens utbredningsområde är Tennessee. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Platthornsmyggor
alexanderi


text:
L'émeute de Brixton de 1981, ou soulèvement de Brixton est une série d'affrontements entre des jeunes principalement  et la police métropolitaine de Brixton, Londres, entre le 10 et le 12 avril 1981. Les soulèvements ont lieu en  protestation contre les discriminations exercés par la police principalement blanche contre la communauté noire, en particulier l'augmentation des   par la police dans la région, et des tensions résultant de la mort de 13 adolescents et jeunes adultes noirs dans l'  en janvier 1981. La principale émeute du 11 avril, surnommée  par le magazine Time a fait  parmi la police et  dans la population civile, plus d'une centaine de véhicules ont été incendiés, dont 56 véhicules de police ; près de  ont été endommagés, dont une trentaine incendiés, et de nombreux magasins ont été pillés. 82 arrestations ont eu lieu également. Les rapports ont suggéré l'implication de . L'émeute de Brixton a été suivie d'autres  dans de nombreuses autres villes et villages anglais. Le gouvernement Thatcher a commandité une enquête à la suite de ces émeutes, qui a abouti au . Le rapport Scarman a reconnu l'usage disproportionné et abusif des contrôles au faciès dans un contexte social et économique tendu, tout en refusant de parler de « racisme institutionnel ».

Contexte
Brixton, dans le sud de Londres, était une zone connaissant de graves problèmes sociaux et économiques. L'ensemble du Royaume-Uni a été touché par une récession en 1981, mais la communauté afro-caribéenne locale souffrait d'un chômage particulièrement élevé, de logements insalubres et d'un taux de criminalité supérieur à la moyenne.

Au cours des mois précédents, les tensions s'étaient exacerbées entre la police et les habitants de Lambeth, le borough de Londres dans lequel se trouve Brixton. Le 18 janvier 1981, treize jeunes noirs sont morts dans l'incendie lors d'une fête à New Cross, dans le quartier voisin de Lewisham. Bien que les autorités aient déclaré que l'incendie s'était déclaré à l'intérieur et qu'il était accidentel, le public a cru qu'il s'agissait d'un incendie criminel et a critiqué l'enquête policière. La population du quartier de Brixton, largement noire, avait le sentiment que les autorités ne s'intéressaient pas à leur sort et que les discriminations observées à l'école, sur le marché de l'emploi, et dans les cours de justice étaient systémiques. Margaret Thatcher a mis plus de  avant de transmettre ses condoléances aux familles, et ne s'est jamais rendue sur place pour rencontrer les familles victimes. Des militants noirs, dont , ont organisé une marche pour la Journée d'action des personnes noires le 2 mars. Le nombre de participants a été évalué entre 5 000, 20 000 et 25 000. Les manifestants ont marché  de Deptford à Hyde Park, en passant devant les Chambres du Parlement et Fleet Street. Alors que la plupart des manifestants se sont arrêtés à Hyde Park sans incident notable, il y a eu quelques affrontements avec la police à Blackfriars. Selon le professeur , . Le titre  de la première page de l'Evening Standard affichait une photo d'un policier au visage ensanglanté juxtaposée à la citation de Darcus Howe selon laquelle la marche était  une » bonne journée ». Quelques semaines plus tard, la police a arrêté certains des organisateurs de la marche et les a inculpés du délit de délit d'émeute, mais les personnes ont ensuite été acquittées.

En 1980, le nombre de crimes enregistrés dans l'arrondissement de Lambeth était de , dont  dans la division de Brixton. Entre 1976 et 1980, Brixton représentait 35% de tous les crimes dans l'arrondissement, mais 49% de tous les vols qualifiés et vols avec violence. La police a reconnu l'augmentation de la criminalité : début avril, la police métropolitaine a lancé l'opération Swamp 81, une opération en civil visant à réduire la criminalité (le nom a été repris en citation de l'affirmation du premier ministre Margaret Thatcher en 1978 selon laquelle le Royaume-Uni « pourrait être plutôt submergé (« swamped » en anglais) par des personnes d'une culture différente). Les patrouilles en uniforme ont aussi augmentées dans la région. Des agents d'autres districts de la police métropolitaine et du  ont été envoyés à Brixton, et en cinq jours,  ont été arrêtées et fouillées, dont 82 arrêtées, grâce à l'utilisation intensive d'un dispositif juridique connu sous le nom de « loi Sus ». Le nom de ce dispositif juridique faisait référence aux pouvoirs donnés à la police en vertu du  (traduction : loi de 1824 sur le vagabondage), qui permettait à la police de fouiller et d'arrêter des membres du public lorsqu'ils étaient soupçonnés d'agir de manière suspecte et même si aucun crime n'était commis. La communauté afro-caribéenne a accusé la police d'utiliser ces dispositifs légaux de manière disproportionnée contre les Noirs.

10–11 avril
Les critiques publiques atteignent un paroxysme le vendredi 10 avril. Vers 5h15pm un agent de police, Steve Margiotta voit un jeune homme, Michael Bailey courir vers lui, apparemment pour fuir trois autres jeunes. Bailey est arrêté et saigne abondamment, mais se libère et part en courant. Arrêté à nouveau sur Atlantic Road, Il s'avère qu'il a reçu une blessure par arme blanche. Il se réfugie dans un appartement et reçoit de l'aide d'une famille et de l'agent de police qui apposent du papier absorbant sur sa blessure. Une foule se rassemblée et, alors que la police tente d'emmener le garçon blessé dans un taxi en attente sur Railton Road, la foule tente d'intervenir pensant que la police ne fournissait pas l'aide médicale requise dont Bailey avait besoin rapidement. Alors que le taxi s'éloigne à grande vitesse, une voiture de police arrive et arrête le taxi. Lorsqu'un officier de la voiture de police se rend compte que Bailey est blessé, il le déplace à l'arrière de la voiture de police pour l'emmener plus rapidement à l'hôpital et panse sa blessure plus étroitement pour arrêter l'écoulement de sang. Un groupe de 50 jeunes commence à crier pour que Bailey soit libéré, pensant que la police procède à une arrestation.affirme l'un d'entre d'eux. La foule prend d'assaut la voiture de police et et sort le jeune homme.

Des rumeurs se répandent selon lesquelles un jeune a été laissé pour mort par la police, ou que la police s'était contenté de regarder le jeune poignardé allongé dans la rue. Plus de 200 jeunes, noirs et blancs et majoritairement afro-caribéens, se seraient retournés contre la police. En réponse, la police a décidé d'augmenter le nombre de patrouilles à pied sur Railton Road malgré les tensions, et de poursuivre l'opération Swamp 81 toute la nuit et le lendemain.

11–12 avril
La communauté locale a cru que le jeune poignardé était décédé des suites de la brutalité policière, alimentant les tensions tout au long de la journée alors que la foule se rassemblait lentement. Les tensions ont éclaté pour la première fois vers 16 h, alors que deux policiers arrêtent et fouillent un taxi à Railton Road. À ce moment-là, Brixton Road (Brixton High Street) s'est remplie de gens en colère et des voitures de police sont bombardées de briques. Vers 17 h la tension s'est intensifiée et propagée, et le bulletin d'information de 21 h BBC News fait état de 46 policiers blessés, dont cinq grièvement. Des magasins ont été pillés sur Railton Road,  Leeson Road,  et  . Le pillage à Brixton aurait commencé vers 18 h. À 18h15pm, les pompiers ont reçu leur premier appel, alors qu'un fourgon de police a été incendié par des émeutiers à Railton Road, les pompiers étant avertis d'une  "émeute en cours". Alors que les pompiers s'approchaient du cordon de police, ils ont été agités sans avertissement, conduisant sur Railton Road vers 300 jeunes armés de bouteilles et de briques. Les pompiers ont rencontré la foule à la jonction entre Railton Road et Shakespeare Road et ont été attaqués avec des pierres et des bouteilles.

La police locale lance des appels d'urgence aux policiers de Londres pour demander de l'aide. La police locale n'avaient pas de stratégie claire et ne disposaient que de casques inadéquats et de boucliers en plastique non ignifuges pour se protéger pour évacuer les émeutiers. La police aurait également eu des difficultés de communication radio. La police a procédé à l'évacuation de la zone Atlantic-Railton-Mayall en repoussant les émeutiers sur la route, formant de profonds murs de protection. Les émeutiers ont répondu avec des briques, des bouteilles et des cocktails Molotov .

À 17h30pm, la violence s'aggrave. Des membres du public non émeutiers tentent de s'interposer entre la police et les émeutiers, appelant à une désescalade et à retirant la police de la zone. Les destructions des émeutiers ont culminé vers 8pm, car ces tentatives de médiation ont échoué. Deux pubs, 26 commerces, écoles et autres structures ont été incendiés lors des émeutes.

Vers 9h30pm, plus de  policiers ont été envoyés à Brixton, pour réprimer les émeutiers. À une heure du matin le 12 avril 1981, la zone était largement maîtrisée et sans attroupement à l'exception de celui de la police dans les rues. Les pompiers ont refusé de revenir jusqu'au lendemain matin. Le nombre de policiers est passé à plus de  et, aux premières heures du dimanche matin, les émeutes étaient terminées.

Au cours des troubles, 299 policiers ont été blessés, ainsi qu'au moins  du public. 61 véhicules privés et 56 véhicules de police ont été détruits. 28 locaux ont été incendiés et 117 autres endommagés et pillés. 82 arrestations ont été effectuées.

Entre le 3 et le 11 juillet de cette année-là, il y a eu davantage de troubles alimentés par la discorde raciale et sociale, à Handsworth à Birmingham, Southall à Londres,  à Liverpool, , Nottingham, Moss Side et Manchester. Il y a eu également de plus petites émeutes à Leeds, Leicester, Southampton, Halifax, Bedford, Gloucester, Wolverhampton, Coventry, Bristol et Édimbourg . La tension raciale a joué un rôle majeur dans la plupart de ces troubles, bien que toutes les émeutes aient eu lieu dans des zones particulièrement touchées par le chômage et la récession.

Rapport Scarman
Le ministre de l'Intérieur, William Whitelaw, a commandé une enquête publique sur l'émeute dirigée par . Le rapport Scarman a été publié le 25 novembre 1981.

Scarman a fourni des preuves incontestables de l'utilisation disproportionnée et aveugle des dispositifs légaux permettant à la police d'effectuer des «interpellations et fouilles»  contre les Noirs. Il indique que la cause des émeutes est une situation politique, sociale et économique complexe, qui a créé des dispositions favorables à l'émergence de violentes protestations. S'il réfute l'idée d'un racisme systémique des institutions policières, il conseille néanmoins d'embaucher davantages de policiers de couleur, de recourir à la discrimination positive et d'investir dans les infrastructures locales pour remédier au problème de la pauvreté. Il préconise également de former mieux les policiers.

En conséquence, un nouveau code de conduite policier a été proposé : . La loi prévoyait aussi l'établissement d'une institution officielle pour les plaintes et les recours contre la police : . Cette institution est créée en 1985, pour tenter de restaurer la confiance du public envers la police. Scarman a conclu que  et préconisé l'embauche de davantage de personnes de couleur dans la police, tout en refusant d'admettre l'existence d'un racisme institutionnel dans la police.

Le rapport Macpherson de 1999, une enquête sur le meurtre de Stephen Lawrence et sur l'incapacité de la police à établir des preuves suffisantes pour poursuivre les suspects inculpés, a conclu que les recommandations du rapport Scarman de 1981 avaient été ignorées. Le rapport concluait que la police était « institutionnellement raciste », contrairement au rapport Scarman.

Le , BBC Radio 4 a diffusé , une émission présentant des souvenirs de participants, dont des policiers et des habitants noirs de Brixton.

Autres émeutes
Le 13 avril, Margaret Thatcher a rejeté l'idée que le chômage et le racisme étaient à l'origine des troubles de Brixton, affirmant que . Le taux de chômage global à Brixton s'élevait à 13 %, dont 25,4 % pour les minorités ethniques. Le chômage des jeunes noirs était estimé à 55 %. Rejetant l'idée d'une augmentation des investissements dans les centres-villes britanniques, Thatcher a ajouté :  Le chef , , s'est plaint que la présence policière équivalait à une armée d'occupation qui a provoqué les émeutes; Thatcher a répondu: .

Des perturbations à petite échelle ont perduré tout au long de l'été. Après quatre nuits d'émeutes à Liverpool lors des , à partir du 4 juillet,  ont été incendiés et 781 policiers blessés. Le gaz CS a été déployé pour la première fois sur le continent britannique pour réprimer des émeutes. Le 10 juillet, de nouvelles émeutes éclatent à Brixton. Ce n'est qu'à la fin du mois de juillet que les troubles ont commencé à s'apaiser.

Les recommandations du rapport Scarman pour s'attaquer aux problèmes du désavantage racial et de déclin des quartiers défavorisés n'ont pas été mises en œuvre. Des émeutes éclatèrent à nouveau lors des émeutes de Brixton en 1985 et 1995.

Références culturelles

 La chanson des Clash The Guns of Brixton est antérieure aux émeutes mais les paroles dépeignent les sentiments de mécontentement dans la région à cause de la brutalité de la police.
 Dans l' épisode Only Fools and Horses, , il est mentionné par  que  a vendu des dalles de pavage à des émeutiers.
 La chanson de Black Uhuru « Youth of Eglington »(1981) a été inspirée en partie par l'émeute de Brixton et contient des paroles faisant référence à Brixton.
 « Flames of Brixton » (1982)  de Angelic Upstarts a été écrit en réponse à l'émeute de Brixton, comme le mentionne directement son titre.
 La chanson de 1982 d' Eddy Grant Electric Avenue fait référence à l'émeute de Brixton, bien qu'il y ait eu en fait peu d'émeutes dans  elle-même.
 Les poèmes de Linton Kwesi Johnson « New Crass Massahkah » et « Di Great Insoreckshan » (1984) ont été écrits en réponse à l'émeute de Brixton.
 Les chansons écrites plus tard qui font allusion aux émeutes de Brixton incluent: Lorna Gee, Brixton Rock (1985) ; Pet Shop Boys, « Banlieue » (1986) ; Le nichoir, " Brixton's Burnin ' " (1988); Steel Pulse, « État d'urgence » (1988) ; Conflit, « These Colours Don't Run » (1993); Rancid, "Brixton" (1994); Plan B, «  » (2012).
 Le roman d', East of Acre Lane, se déroule en 1981 à Brixton et dépeint le mécontentement ressenti par la communauté noire qui finira par conduire à l'émeute de Brixton.
 Le scénario Rake at the Gates of Hell dans la bande dessinée Hellblazer se déroule pendant l'émeute.
 La pièce radiophonique Lover's Rock de Rex Obano, diffusée en novembre 2012 sur BBC Radio 3, traite des événements qui ont précédé les émeutes de Brixton.
 L'émission de la BBC « Orphan Black » fait allusion aux émeutes de Brixton comme étant la raison pour laquelle . S. a fui l'Angleterre. . S. dit au personnage principal Sarah que Brixton brûlait et lui montre une coupure de journal intitulée « Brixton Burning ».
 La série Small Axe (2020) de Steve McQueen présente un épisode impliquant les émeutes intitulé .
 La série documentaire (2021) de Steve McQueen comprend un épisode centré sur l'émeute d'avril.

Voir également

 , Birmingham
 , Leeds
 , Liverpool

Références

Bibliographie

Lectures complémentaires

 Nous voulons faire des émeutes, pas travailler Les soulèvements de Brixton de 1981 (Riot Not To Work Collective, 1982)
 Tony Jefferson, "Policing the riots: from Bristol and Brixton to Tottenham, via Toxteth, Handsworth, etc", , cjm 87: The August 2011 Riots, 14 mars 2012.

Liens externes

 Un policier en service sur son expérience de l'émeute durant Brixton en 1981
 Rapport de l'enquête Scarman
 En images (BBC News Online)

Émeute ou désordre civil en Angleterre
Racisme anti-noir
Violence policière par pays
Pages avec des traductions non relues


text:
TiVulandia successi n. 6 è un album raccolta di sigle di programmi per bambini in onda sulle reti RAI e sui circuiti locali, pubblicato su vinile e musicassetta nel 1983.

È l'unico supporto a contenere le sigle "Muteking" e "Catch", inoltre la copertina contiene un errore di stampa: "Ginguiser" è indicato nella track list ma non è presente nel disco.

Tracce

Lato A

 Carletto e i mostri (Franco Migliacci - Fujiko Fujio - A. Kobayashi) 3:45
 Il Dr. Slump ed Arale (Loriana Lana - Claudio Maioli) 3:10
 Tyltyl, Mytyl e l'uccellino azzurro (L. Macchiarella - D. Meakin - M. Fraser) 3:28
 Muteking (Barbieri - Balestra) 2:45
 La ballata di Fiorellino (Paolo Cassella - Vito Tommaso) 3:38
 Ultralion (L. Macchiarella - M. Goldsand - A. Tamborrelli) 3:34
 Monjiro (G. Balestra) 3:44
 Sandybell (Mitzi Amoroso - Corrado Castellari) 3:34

Lato B

 Il Dr. Slump ed Arale (L. Macchiarella - M. Fraser - D. Meakin) 3:39
 Sasuke (Riccardo Zara) 3:14
 Che paura mi fa (F. Migliacci - Fujiko Fujio - A. Kobayashi) 3:45
 Jane e Micci (U. Caldari - Nico Fidenco) 3:23
 Godam (R. Zara) 3:34
 Catch  (Giabbas) 4:33
 La fantastica Mimì (Carla Vistarini - Luigi Lopez - Argante) 3:27

Interpreti
 I Cavalieri del Re (Lato A n. 5 / Lato B n. 2-5)
 Condors (Lato A n. 4 / Lato B n. 6)
 Nico Fidenco (Lato B n. 4)
 Georgia Lepore (Lato A n. 3 / Lato B n. 7)
 Rocking Horse (Lato B n. 1)
 I Mostriciattoli (Lato A n. 1 / Lato B n. 3)
 Happy Gang (Lato A n. 6)
 Le Mele Verdi (Lato A n. 2-8)
 Fratelli Balestra (Lato A n. 7)

Cori:
I Nostri Figli di Nora Orlandi, I Piccoli Cantori di Milano diretti da Laura Marcora, I Piccoli Cantori di Nini Comolli.

Autori: Riccardo Zara, Lucio Macchiarella, Mitzi Amoroso, Nico Fidenco, Franco Micalizzi, Franco Migliacci, D. Meakin, M. Fraser, Fratelli Balestra, Carla Vistarini, Luigi Lopez, Argante.

Note

Collegamenti esterni

Album per bambini


text:
La batalla de Tiatira fue un enfrentamiento armado entre el Emperador de Roma y un usurpador.

Tuvo lugar en el año 366 en Tiatira, Frigia (en la actual Turquía), entre el ejército del emperador romano Valente y el ejército del usurpador Procopio, conducido por su general Gomoario.

La derrota de Gomoario disminuyó las posibilidades de acceder al trono de Procopio, de modo que, cuando Valente alcanzó a Procopio y a sus tropas en Nacoleia, las tropas del usurpador abandonaron a su comandante y Procopio fue encarcelado y ejecutado por Valente.

Referencias

366
Tiatira
Tiatira
Frigia
Años 360 en el Imperio bizantino