text:
Hans Haacke (born August 12, 1936) is a German-born artist who lives and works in New York City. Haacke is considered a "leading exponent" of Institutional Critique.

Early life
Haacke was born in Cologne, Germany. He studied at the Staatliche Werkakademie in Kassel, Germany, from 1956 to 1960. In 1959, Haacke was hired to assist with the second documenta, working as a guard and tour guide. He was a student of Stanley William Hayter, a well-known and influential English printmaker, draftsman, and painter. From 1961 to 1962, he studied on a Fulbright grant at the Tyler School of Art at Temple University in Philadelphia. From 1967 to 2002, Haacke was a professor at the Cooper Union in New York City.

During his formative years in Germany, he was a member of Zero (an international group of artists, active ca. 1957–1966). This group was held together with common motivations: the longing to re-harmonize man and nature and to restore art's metaphysical dimension. They sought to organize the pictorial surface without using traditional devices.

Although their methods differed greatly, most of the work was monochromatic, geometric, kinetic, and gestural. But most of all they used nontraditional materials such as industrial materials, fire and water, light, and kinetic effects. The influence of the Zero group and the materials they used is clear in Haacke's early work from his paintings that allude to movement and expression to his early installations that are formally minimal and use earthly elements as materials.

These early installations focused on systems and processes.  Condensation Cube (1963–65) embodies a physical occurrence, of the condensation cycle, in real time. Some of the themes in these works from the 1960s include the interactions of physical and biological systems, living animals, plants, and the states of water and the wind. He also made forays into land art, but by the end of the 1960s, his art had found a more specific focus.

Systems work (1970–present)
Haacke's interest in real-time systems propelled him into his criticism of social and political systems. In most of his work after the late 1960s, Haacke focused on the art world and the system of exchange between museums and corporations and corporate leaders; he often underlines its effects in site-specific ways.

Haacke has been outspoken throughout his career about demystifying the relationship between museums and businesses and their individual practices. He writes, "what we have here is a real exchange of capital: financial capital on the part of the sponsors and symbolic capital on the part of the sponsored". Using this concept from the work of Pierre Bourdieu, Haacke has underlined the idea that corporate sponsorship of art enhances the sponsoring corporations' public reputation, which is of material use to them.  Haacke believes, moreover, that both parties are aware of this exchange, and as an artist, Haacke is intent on making this relationship clear to viewers.

In 1970, Hans Haacke proposed a work for the exhibition entitled Information to be held at the Museum of Modern Art in New York (an exhibition meant to be an overview of current younger artists), according to which the visitors would be asked to vote on a current socio-political issue. The proposal was accepted, and Haacke prepared his installation, entitled MoMA Poll, but did not hand in the specific question until right before the opening of the show. His query asked, "Would the fact that Governor Rockefeller has not denounced President Nixon's Indochina Policy be a reason for your not voting for him in November?" Visitors were asked to deposit their answers in the appropriate one of two transparent Plexiglas ballot boxes. At the end of the exhibition, there were approximately twice as many Yes ballots as No ballots. Haacke's question commented directly on the involvements of a major donor and board member at MOMA, Nelson Rockefeller. This installation is an early example of what in the art world came to be known as institutional critique. MoMA Poll was cited in 2019 by The New York Times as one of the works of art that defined the contemporary age.

In one of his best-known works, which quickly became an art historical landmark, Shapolsky et al. Manhattan Real Estate Holdings, A Real Time Social System, as of May 1, 1971, Haacke took on the real-estate holdings of one of New York City's biggest slum landlords. The work exposed, through meticulous documentation and photographs, the questionable transactions of Harry Shapolsky's real-estate business between 1951 and 1971. Haacke's solo show at the Solomon R. Guggenheim Museum, which was to include this work and which made an issue of the business and personal connections of the museum's trustees, was cancelled on the grounds of artistic impropriety by the museum's director six weeks before the opening. (Shapolsky was not such a trustee, although some have misunderstood the affair by assuming that he was.) Curator Edward Fry was consequently fired for his support of the work.

Following the abrupt cancellation of his exhibition and the trouble it had caused with the museum, Haacke turned to other galleries, to Europe and his native country, where his work was more often accepted. Ten years later he included the Shapolsky work—by then widely known—at his solo exhibition at the New Museum of Contemporary Art, entitled  "Hans Haacke: Unfinished Business".

At the John Weber gallery in New York, in 1972, on two separate occasions, Haacke created a sociological study, collecting data from gallery visitors. He requested the visitors fill out a questionnaire with 20 questions ranging from their personal demographic background information to opinions on social and political issues. The results of the questionnaires were translated into pie charts and bar graphs that were presented in the gallery at a later date. They revealed, among other things, that most visitors were related in some way to the professions of art, art teaching, and museology, and most were politically liberal.

In 1974, Haacke submitted another proposal that was subsequently rejected for an exhibition at the Wallraf–Richartz Museum in Cologne. The work described a well-documented history of the ownership (with individual biographies of each of the owners) of Manet's painting Bunch of Asparagus in the museum's collection, narrating how it came into the collection, and in which the Third Reich activities of its donor were revealed. Instead, the work was exhibited in the Paul Menz Gallery in Cologne with a color reproduction in place of the original.

In 1975, Haacke created a similar piece to the Manet project at the John Weber gallery in New York, exposing the history of ownership of Seurat's Models (Les Poseuses) (small version).  In the same manner as the previous installation, this work showed the increase of the value of the work as it passed from one patron to another.

Also In 1975, he created one of his most memorable installations, entitled On Social Grease. The work, which takes its title from a speech by a corporate head of one of the world's major oil companies, is made up of carefully fractured plaques exhibiting quotes from business executives and important art world figures. These plaques display their opinions on the system of exchange between museums and businesses, speaking directly to the importance of the arts in business practices.

In 1978, Haacke had a solo exhibition at the Museum of Modern Art in Oxford, England, that included the new work A Breed Apart, which made explicit criticism of the state-owned British Leyland for exporting vehicles for police and military use to apartheid South Africa.

His 1979 solo exhibition at Chicago's Renaissance Society featured paintings that reproduced and altered print ads for Mobil, Allied Chemical, and Tiffany & Co.

1980s
With extensive research Haacke continued throughout the 1980s to target corporations and museums in his work through larger scale installations and paintings. In 1982, at the documenta 7 exhibition, Haacke exhibited a very large work that included oil portraits of Ronald Reagan and Margaret Thatcher in 19th-century style, facing on the opposite wall a gigantic photograph of the demonstration against nuclear arms held earlier that year—the largest demonstration in Germany since the end of the Second World War.  The clear implication, supported by Haacke's remarks, was that these two figures were attempting to roll back their respective nations to the socially and politically regressive, laissez-faire, and imperialist policies of the 19th century. In 1988 he was given an exhibition at the Tate Gallery in London at which he exhibited the portrait of Margaret Thatcher, full of iconographic references featuring cameos of Maurice and Charles Saatchi. The Saatchis were well known not only as art collectors on an aggressive scale, widely affecting the course of the art world by their choices, but also as the managers of Thatcher's successful, fear-based political campaigns as well as that of the South African premier, P. W. Botha.

1990s
Haacke's controversial 1990 painting Cowboy with Cigarette turned Picasso's Man with a Hat (1912–13) into a cigarette advertisement. The work was a reaction to the Phillip Morris company's sponsorship of a 1989–90 exhibition about Cubism at the Museum of Modern Art.

Haacke has had solo exhibitions since, at the New Museum of Contemporary Art, New York; the Van Abbemuseum, Eindhoven; and the Centre Georges Pompidou, Paris.

In 1993, Haacke shared, with Nam June Paik, the Golden Lion for the German Pavilion at the Venice Biennale. Haacke's installation Germania made explicit reference to the pavilion's roots in the politics of Nazi Germany.  Haacke tore up the floor of the German pavilion as Hitler once had done. In 1993, looking through the doors of the pavilion, past the broken floor, the viewer witnesses the word on the wall: "Germania", Hitler's name for Nazi Berlin.

2000s
At the 2000, Whitney Biennial, at the Whitney Museum of American Art in New York, Haacke presented a piece that is a direct reaction to art censorship. The piece called Sanitation featured six anti-art quotes from US political figures on each side of mounted American flags. The quotes were in a Gothic style script typeface once favored by Hitler's Third Reich. On the floor was an excerpt of the First Amendment of the U.S. Constitution, guaranteeing freedom of speech and expression. Lined up against the wall were a dozen garbage cans with speakers emitting military marching sounds. Haacke notes that "freedom of expression is the focus of the work".

Commissions
In 2000, the permanent installation DER BEVÖLKERUNG (To the Population) was inaugurated in the Reichstag, the German Parliament building in Berlin, and in 2006, a public commission commemorating Rosa Luxemburg was completed in a three-block area in the center of the city. In 2014, it was announced that Haacke would be installing one of his works as part of the annual Fourth Plinth commission in 2015. His winning commission of a bronze sculpture of a horse's skeleton, titled Gift Horse, comes with an electronic ribbon tied to its front leg that displays a live ticker of prices on the London Stock Exchange.

Use of Law

Along with Adrian Piper and Michael Asher, Haacke uses a version of Seth Siegelaub and Robert Projansky's 1971 artist contract, The Artists Reserved Rights Transfer and Sale Agreement, in order to control the dissemination, display and ownership of his art works.

Writing and publications

On being considered a political artist Haacke says: "it is uncomfortable for me to be a politicized artist.... the work of an artist with such a label is in danger of being understood one dimensionally without exception.... all artwork have a political component whether its intended or not". Jack Burnham comments on Haacke's political growth and links its roots to exposure to a time of political unrest in the US surrounding the Vietnam War. Burnham also points to Haacke's joining the Arts Workers Coalition and the boycott of the São Paulo Bienal in Brazil in 1969 as catalyst for the artist's work to take a political direction. Writing by Haacke and his close friends and colleagues, including documentation of his work, are collected in two separate books by the artist.

Hans Haacke first published a book about the ideas and processes behind his and other conceptual art called Framing and Being Framed. Published in 1995, Free Exchange, is a transcription of a conversation between Haacke and Pierre Bourdieu. The two men met in the 1980s and, as Bourdieu states in the introduction, "very quickly discovered how much they have in common".

Notable works in public collections
Condensation Cube (1963), Generali Foundation, Vienna (on permanent loan to Museum der Moderne Salzburg); Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Smithsonian Institution, Washington, DC; and Tate, London
Blue Sail (1964-1965), San Francisco Museum of Modern Art
Condensation Wall (1963/1966), National Gallery of Art, Washington, DC
Shapolsky et al. Manhattan Real Estate Holdings, a Real-Time Social System, as of May 1, 1971 (1971), Centre Pompidou, Paris and Whitney Museum of American Art, New York
Sol Goldman and Alex DiLorenzo Manhattan Real Estate Holdings, A Real-Time Social System, as of May 1, 1971 (1971), Metropolitan Museum of Art, New York and Tate, London
Solomon R. Guggenheim Museum Board of Trustees (1974), Museum of Modern Art, New York
A Breed Apart (1978), Tate, London
Thank You, Paine Webber (1979), Metropolitan Museum of Art, New York
Oil Painting: Homage to Marcel Broodthaers (1982), Los Angeles County Museum of Art
MetroMobiltan (1985), Centre Pompidou, Paris
The Saatchi Collection (Simulations) (1987), The Broad, Los Angeles
Mission Accomplished (2004-2005), National Gallery of Art, Washington, DC
News (1969/2008), San Francisco Museum of Modern Art

See also
 Autonomy Cube, a project by Trevor Paglen and Jacob Appelbaum inspired by Haacke's Condensation Cube
 Systems art

References

Further reading

 Luke Skrebowski, "All Systems Go: Recovering Hans Haacke's Systems Art", in Grey Room, Winter 2008, No. 30, Pages 54–83.
Flügge, Matthias, and Fleck, Robert (ed.). 2007. "Hans Haacke - Wirklich. Werke 1959-2006". Düsseldorf: Richter.  (catalogue to a retrospective exhibition at Deichtorhallen Hamburg 17.11.2006 - 4.2.2007 and Akademie der Künste, Berlin 18.11.2006 - 14.1.2007)
Grasskamp, Walter, Hans Haacke, and Benjamin Buchloh. "Obra social": Hans Haacke. Barcelona: Fundació Antoni Tàpies, 1995.  Text in Catalan, English and Castilian.
Bourdieu, P. and H. Haacke.  Free Exchange. Stanford: Stanford Univ Press, 1995.
Wallis, B. (ed). 1986. Hans Haacke: Unfinished Business. New York and Cambridge: New Museum of Contemporary Art and MIT Press.
Jean-Hubert Martin, Valerie Hilling, Catherine Millet and Mattijs Visser. "ZERO, Internationale Künstler Avantgarde", exhibition catalog published by Museum Kunst Palast and Cantz, Düsseldorf/Ostfildern 2006,
Duncan, Carol. "The Art Museum as Ritual" from The Art of Art History: A Critical Anthology, ed. by Donald Preziosi Oxford: Oxford University, 1998, 474-475.
Jameson, Frederic. Postmodernism or, The Cultural Logic of Late Capitalism Durham, North Carolina: Duke University, 1991,4-5.
Harvey, David. "The Art of Rent: Globalization, Monopoly and the Commodification of Culture". from A World of Contradictions: Socialist Register 2002, ed. by Leo Panitch and Colin Leys.
Kaye, Nick. Site-specific Art: Performance, Place and Documentation. London: Routledge, 2000.

External links
 Hans Haacke on New Museum archive
  ]
 "Hans Haaacke: Talking Art" Tate Channel
 Hans Haacke on Artcyclopedia
 Hans Haacke at Artnet.com
 MoMa.org Audio Program,  All Systems Go: Recovering Hans Haacke's Systems Art  by Luke Skrebowski, Middlesex University, England, MP3 file (30 min/28MB).
 ZERO foundation
 ZERO group
 "Hans Haacke. 'Obra Social'"  Hans Haacke's exhibition in Fundació Antoni Tàpies. 21/6/1995 - 3/9/1995

1936 births
Living people
German conceptual artists
German installation artists
Institutional Critique artists
Censorship in the arts
Temple University Tyler School of Art alumni
Political artists
German contemporary artists
Art controversies
Cooper Union faculty


text:
Promedio Industrial Dow Jones es la expresión con la que se puede traducir al español el nombre del Dow Jones Industrial Average (abreviado DJIA o Dow-30, informalmente Dow Jones o Dow), uno de muchos índices bursátiles creados por Charles Henry Dow, editor del periódico The Wall Street Journal durante el  y cofundador de la empresa Dow Jones & Company. Mide el desempeño de las 30 mayores sociedades anónimas que cotizan en el mercado bursátil de Estados Unidos.

Es el segundo índice más antiguo de Estados Unidos después del Promedio de Transportes Dow Jones, también creado por Dow.

Aunque nació con el nombre "industrial", lo cierto es que en la actualidad no todos sus componentes tienen relación con la industria pesada, debido al auge de las compañías financieras y de informática.

El índice se calculaba inicialmente dividiendo el valor total de las acciones por el número de estas. Sin embargo, para compensar los efectos del desdoblamiento de acciones (que se produce cuando una empresa aumenta su número de acciones manteniendo el valor de su capitalización de mercado, resultando en un mayor número de acciones con un valor menor cada una) y otros ajustes, el valor total de las acciones pasó a dividirse por una fórmula matemática que otorga mayor "peso" a las empresas más grandes e importantes. Debido a esto, una caída de, por ejemplo, los títulos de Microsoft en la Bolsa de Valores de Nueva York tiene un impacto mucho mayor que la de una empresa con una capitalización de mercado más pequeña. Después de muchos ajustes el divisor actual es menor a 1 (aprox. 0,1323), por lo que el valor del índice es mayor que el valor total de sus componentes. Cada dólar de cambio en el índice influye en 7,56 puntos en el promedio.

Historia

El debut del índice ocurrió el 26 de mayo de 1896, midiendo al inicio el desempeño de 12 empresas, con 40,94 puntos.

En sus inicios, el Dow era calculado directamente al dividir el valor en dinero de las acciones por la cantidad de acciones existentes. La mayoría de los grandes cambios porcentuales del Dow ocurrieron temprano en su historia, mientras maduraba la economía.

El 30 de julio de 1914 el índice se mantuvo estable alrededor de los 71 puntos por cuatro meses. Algunos economistas creen que esto se debió al temor provocado por el comienzo de la Primera Guerra Mundial.

En 1916, creció el número de acciones evaluadas por el índice a 20 y el valor de su nueva versión resultó un 27% menor.

En 1928, fue aumentado a 30 acciones, cerca del frenesí del "mercado alcista" de 1920.

El desplome de 1929, y la Gran Depresión hizo volver al índice a sus niveles primigenios, casi un 90% menor a su máximo histórico, en 8 de julio de 1932.

La mayor caída porcentual del índice desde 1914, ocurrió durante el «lunes negro» del 19 de octubre de 1987, cuando el promedio cayó un 22,61%.

Composición

El promedio industrial Dow Jones está compuesto por las siguientes 30 compañías:

Véase también

 Índice bursátil Dow Jones
 Promedio Compuesto Dow Jones
 Promedio de Transportes Dow Jones
 Promedio de Utilidades Dow Jones
 Anexo:Mayores cambios en el Promedio Industrial Dow Jones

Referencias

Enlaces externos
 Página Bloomberg para UTIL:IND

Dow Jones

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
В парному жіночому розряді тенісного турніру Newsweek Champions Cup and the Virginia Slims of Indian Wells 1990, що проходив у рамках Туру WTA 1990, Яна Новотна і Гелена Сукова виграли титул, у фіналі перемігши пару Джиджі Фернандес і Мартіна Навратілова 6-2, 7-6.

Сіяні пари
Le prime 4 teste di serie hanno ricevuto un bye per il 2º turno

 Яна Новотна /  Гелена Сукова (чемпіонки)
 Джиджі Фернандес /  Мартіна Навратілова (фінал)
 Гана Мандлікова /  Лариса Нейланд (півфінал)
 Джилл Гетерінгтон /  Робін Вайт (2-ге коло)

 Ніколь Брандтке /  Елна Рейнах (чвертьфінал)
 Розалін Феербенк /  Кеті Джордан (2-ге коло)
 Ліз Грегорі /  Гретхен Магерс (чвертьфінал)
 Ізабель Демонжо /  Ева Пфафф (чвертьфінал)

Основна сітка

Фінал

Верхня половина

Нижня половина

Посилання

Newsweek Champions Cup and the Virginia Slims of Indian Wells


text:
James Harvey Ganong (January 9, 1841 – April 21, 1888) was a Canadian businessman in St. Stephen, New Brunswick who co-founded Ganong Bros. chocolate making company in 1873 and the St. Croix Soap Manufacturing Co. in 1878.

Biography

Born in Springfield, New Brunswick, James was the eldest of the six children of Francis Daniel Ganong and Deborah Ruth Keirstead. In 1863, he married Susan E. Brittain of Carleton, New Brunswick with whom he had seven children. His father was a farmer and a merchant and as a young man, James worked as a shopkeeper and as a travelling salesman. He lived in Massachusetts for a few years where two of his children were born.

In 1873, he and his brother Gilbert moved to the border town of St. Stephen on the St. Croix River across from Calais, Maine. There, they established a grocery business and within a few years added a bakery and confectionery manufactory plus expanded their retailing to include a store in Calais.

Successful, in 1878 the brothers, in partnership with Freeman H. Todd, built the St. Croix Soap Manufacturing Company but in 1884 they elected to dissolve their partnership. Gilbert Ganong retained the store, bakery and confectionery business while James took over the soap factory. The soap-making business continued to do very well and became widely known for its Surprise Soap brand that eventually was distributed nationally.

James Ganong was actively involved in community affairs and served as mayor of St. Stephen. He died unexpectedly in 1888 at the age of forty-seven upon which his son, Edwin, took over the running of the soap business. Gilbert Ganong died without issue and James's son Arthur would take over the chocolate business.

References
The Canadian Encyclopedia
 Folster, David. The Chocolate Ganongs of St. Stephen, New Brunswick (1991) Goose Lane Editions

1841 births
1888 deaths
Canadian Baptists
Businesspeople from New Brunswick
Canadian chief executives
People from Kings County, New Brunswick
People from St. Stephen, New Brunswick
People from Washington County, Maine
James
Canadian expatriates in the United States
19th-century Baptists


text:
Austrochilus forsteri – gatunek pająka z rodziny Austrochilidae.

Gatunek ten opisany został w 2003 roku przez Cristiana J. Grismado, Larę Lopardo i Normana I. Platnicka na podstawie okazów odłowionych w 1985 i 1998 roku w pomniku przyrody Contulmo. Epitet gatunkowy nadano na cześć arachnologa Raymonda Forstera.

Holotypowy samiec ma 10,76 mm długości ciała przy karapaksie długości 5,66 mm i szerokości 3,88 mm. Paratypowa samica ma 13,86 mm długości ciała przy karapaksie długości 6,3 mm i szerokości 4,93 mm. Karapaks jest jasnobrązowy ze śniadobrązową podłużną linią środkową i dwoma żółtawymi paskami przyosiowymi, u samicy z ciemnymi paskami ciągnącymi się od oczu tylno-środkowej pary do około połowy długości części głowowej. Nadustek u samca jest 3,5 raza wyższy od oczu przednio-środkowej pary, a u samicy 2,6 raza od nich wyższy. Warga dolna jest ciemnobrązowa, endtyty rudobrązowe, a sternum brązowe. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej przedstawia się następująco: I, II, IV, III. Odnóża samca są nieprzepasane, żółtawobrązowe z rudobrązowymi goleniami, a w przypadku dwóch pierwszych par także nadstopiami i stopami. Odnóża samicy mają barwę głównie żółtawobrązową z jaśniejszymi obrączkami na udach, rzepkach i goleniach, z wyjątkiem tych pierwszej pary. Stopy i nadstopia samic są jednolicie rudobrązowe. Opistosoma (odwłok) ma fioletowawobrązowe wierzch i boki oraz jasno nakrapiany spód.

Nogogłaszczki samców cechuje, podobnie jak u A. manni, A. melon i A. schlingeri, pasmo zesklerotyzowanego oskórka przebiegające retrolateralnie na konduktorze. Od wspomnianych gatunków różnią się jednak kształtem konduktora oraz cienkim i falistym embolusem. Samice mają epigynum z szeroką, owalną, zesklerotyzowaną płytką za przednim wyrostkiem, wyraźną płytkę porowatą na przednim płacie oraz nierównymi krawędziami dystalnego rozszerzenia płata środkowego. Tylny zbiornik nasienny odznacza się spłaszczoną i poprzecznie zwiniętą formą.

Pająk neotropikalny, endemiczny dla Chile, znany tylko z prowincji Malleco w regionie Araukania. W jego sieci znaleziono Sofanapis antillanca – kleptoasożytniczego pająka z rodziny Anapidae.

Przypisy

Austrochilidae
Pająki Ameryki Południowej
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2003 roku


text:
Gang Olsena wraca do gry (ang. The Olsen Gang Gets Polished) – duński film animowany z 2010 roku w reżyserii Jørgen Lerdama.

Premiera filmu z polskim dubbingiem odbyła się 1 kwietnia 2013 roku w Telewizji Polsat.

Treść
Po ponownej odsiadce Egon Olsen wychodzi na wolność z kolejnym genialnym pomysłem wzbogacenia się. Chcąc zrealizować plan, gang musi zdobyć oryginalne pióro Hansa Christiana Andersena.

Obsada
 Martin Buch - Egon Olsen
 Nicolaj Kopernikus - Benny Frandsen
 Esben Pretzmann - Kjeld Jensen
 Annette Heick - Yvonne Jensen
 Simon Jul Jørgensen - Allan
 Søren Sætter-Lassen - Hallandsen
 Mick Øgendahl - Johnny
 Jonas Schmidt - policjant Holm
 Albert S. Lund - Jensen
 Jonas Schmidt - Holm
 Henrik Lykkegaard - premier
 Michael Carøe - agent nieruchomości
 Henrik Koefoed - przewodniczący parlamentu
 Vicki Berlin - sprawozdawca
 Andreas Bo Pedersen - rzecznik opozycji / minister edukacji
 Jørgen Lerdam - królowa
 Kaja Kamuk - pani Jeppesen
 Rune Tolsgaard - pan Jeppesen
 Lin Kun Wu - prezydent Chin
 Zhao Li - tłumaczka języka chińskiego
 Jens Jacob Tychsen - szef kuchni
 Silas Addington
 Peter Hansen - prezenterka telewizyjna
 Michael Asmussen
 Buster Addington
 Steffen Addington
 Mia Lerdam
 Arine Mangino Nicolajsen
 Tomas Radoor
 Pauline Rehne
i inni

Wersja polska
Opracowanie wersji polskiej: DUBBFILM
Kierownictwo produkcji: Romuald Cieślak
Reżyseria: Dobrosława Bałazy
Dźwięk i montaż: Izabela Waśkiewicz
Dialogi polskie: Dorota Filipek-Załęska
W wersji polskiej udział wzięli:
 Andrzej Mastalerz - Egon Olsen
 Waldemar Barwiński - Benny Frandsen
 Wojciech Słupiński - Kjeld Jensen
 Anna Apostolakis-Gluzińska - Yvonne Jensen
 Andrzej Blumenfeld - Jensen
 Krzysztof Banaszyk - Halandsen
 Grzegorz Kwiecień - Holm
 Cezary Kwieciński - Johnny
 Jacek Król - Alan
 Hanna Kinder-Kiss - królowa
 Tomasz Borkowski
 Janusz Wituch
 Paweł Bukrewicz (narrator)
 Leszek Zduń
 Kinga Tabor-Szymaniak
 Joanna Pach-Żbikowska
 Klaudiusz Kaufmann
 Mirosław Wieprzewski - bezdomny w śmietniku / marszałek parlamentu
 Bożena Furczyk
 Wojciech Machnicki
 Beata Łuczak
 Jarosław Domin - kucharz / polityk / uczestnik spotkania w pałacu
 Marek Bocianiak
 Adam Pluciński
 Mikołaj Klimek - wojskowy
i inni

Linki zewnętrzne

Duńskie filmy z 2010 roku
Duńskie filmy animowane
Duńskie komedie kryminalne


text:
El Puerto de Santa María est une ville d'Espagne, dans la province de Cadix, communauté autonome d'Andalousie.

Géographie

El Puerto de Santa María se situe sur la côté Atlantique de l'Andalousie, dans la baie de Cadix ; et au Sud de la Sierra de San Cristóbal. Elle est voisine des communes de Sanlúcar de Barrameda, Jerez de la Frontera, Rota, Puerto Real, et Cadix au travers de la baie.

Avec près de 22 km de côtes, El Puerto de Santa Maria se caractérise par ses 16 km de plages, toutes de sables fins et plus de  heures de soleil à l'année.

Population
Il y a environ 90 000 personnes résidant toute l'année à El Puerto de Santa Maria. On les appelle les « Portuenses ». Avec l'été et les touristes, la population locale augmente fortement lors des mois de juillet et août. En effet, grâce à sa situation idéale pour les vacanciers cherchant soleil et plages, ainsi qu'à son charme typiquement andalou, il n'est pas rare de croiser quelques touristes venant du nord de l'Europe ou même d'Espagne. Beaucoup d'habitants de Madrid, Séville ou des grandes villes d'Andalousie possèdent des résidences secondaires à El Puerto de Santa Maria et ses alentours.

Politique et administration
La ville d'El Puerto de Santa María comptait  aux élections municipales du . Son conseil municipal () se compose donc de .

Maires

Jumelages
  Brighton, Royaume-Uni
  Texcoco, Mexique
  Calp, Alicante, Espagne
  Casablanca, Maroc

Personnalités liées à El Puerto de Santa María
 The Brass Buttons, groupe de rock indépendant espagnol, originaire d'El Puerto de Santa María.
 Ángel León, chef cuisinier espagnol, chef-propriétaire du restaurant Aponiente, situé à El Puerto de Santa María, trois étoiles au guide Michelin depuis 2018.

Personnalités nées à El Puerto de Santa María

 Martín de Garay (1771-1822), homme d'état,
 Antonia Jiménez (1972-), compositrice de flamenco,
 Francisco Javier de Burgos y Sarragoiti (1842-1902), journaliste, dramaturge et personnalité politique,
 Rafael Alberti (1902-1999), poète,
 Juan Modesto (1906-1969), militant politique,
 José Manuel Pinto (1975-), footballeur,
 Joaquín Sánchez Rodríguez (1981-), footballeur.

Monuments remarquables

 Château de San Marcos
 Ancien hôpital de San Juan de Dios
 Ancien marché au poisson (Appelé aussi Resbaladero)
 Grande église prieurale
 Ancien monastère de la Victoria
 Site archéologique et Château de Doña Blanca
 Palais de Villarreal y Purullena (), où est basée la Fondation Luis Goytisolo

Économie

De très nombreuses bodegas (caves) de vin de Xérès sont disséminées un peu partout dans la ville et constituent l'un des piliers de l'économie locale.

Notes et références

Liens externes


text:
"Poetry in Motion" is a UK No. 1 hit single in 1961, recorded amongst others by Johnny Tillotson. Tillotson's version was the most successful.

Background
The song was written by Paul Kaufman (1930–1999) and Mike Anthony (born 1930), who said that the inspiration for it came from looking up from their work and seeing a procession of young ladies from a nearby school pass by on the sidewalk outside each afternoon. Bill Porter supervised the recording session in Nashville, Tennessee, which featured saxophonist Boots Randolph, pianist Floyd Cramer and bassist Floyd "Lightning" Chance. An alternative version, with King Curtis on saxophone, was recorded some weeks earlier and published by Bear Family Records in 2011.

In the US Billboard Hot 100, "Poetry in Motion" peaked at No. 2 in November 1960, kept out of the No. 1 spot by "Georgia on My Mind" by Ray Charles.  In the UK Singles Chart it hit No. 1 in January 1961, and also made the charts on reissue in 1979.

Chart positions

Cover versions
"Poetry in Motion" was also recorded by Bobby Vee on his 1961 album Bobby Vee
Another version was recorded by Chilean singer Pat Henry.
There was another cover version made titled "Pejskové se koušou" ("Dogs Bite Each Other") by the Czech singer Marie Pojkarová.
The song was covered by Swedish pop group Ola & the Janglers in 1966 and went to No. 1 in the Swedish voted chart "Tio i Topp" but only reached No. 7 in the sales chart "Kvällstoppen".
The song was covered by Mud in 1982.
Ralf Arnie wrote German lyrics. Entitled "Deine roten Lippen" it was recorded by Gerd Böttcher and released on single in 1960.
The song was covered by honeyhoney in season 1, episode 5 of the anthology comedy series The Guest Book
In 1977, a Finnish band called Kontra covered the song in Finnish titled as "Mainoksennus" in their debut album "Ei kontrollia" (Love Records LRLP 258).

See also
List of number-one singles from the 1960s (UK)

References

1960 singles
UK Singles Chart number-one singles
Johnny Tillotson songs
1960 songs
Cadence Records singles
London Records singles


text:
Pristimantis croceoinguinis é uma espécie de anfíbio  da família Craugastoridae.

Pode ser encontrada nos seguintes países: Colômbia, Equador, Peru e possivelmente em Brasil.

Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude.

Pristimantis
Anfíbios descritos em 1968


text:
Bronislava Nijinska (Minsk (Rusland), 8 januari 1891 - Pacific Palisades (Californië), 21 februari 1972) was een Russische danseres, choreografe en docent.

Ze was van Poolse afkomst en ook wel bekend als Bronislava Fominitsjna Nizjinskaja (Russisch: Бронислава Фоминична Нижинская). In de Poolse taal: Bronisława Nıżyńska. Bronislava was het derde kind in het gezin van Thomas en Elenora Bereda Nijinsky, beide ouders zijn Poolse dansers. Bronislava was amper 4 jaar oud toen ze haar debuut maakt in een theaterproductie; ze speelde samen met haar broer in een kerstproductie te Nizjni Novgorod. Bronislava speelde de hoofdrol in een stuk dat zich afspeelt tegen het 19de-eeuwse classicisme. Een doorbraak kwam er in 1910: ze speelde haar eerste solorol Papillon in Le Carnival.

Bronislava Nijinska, die de zus is van Vaslav Nijinsky, was lid van het Mariinskiballet en van Les Ballets Russes. Daar heeft ze haar bekendste werk als choreografe geleverd: Les Noces uit (1923), The Blue Train (1924) en Les Biches (1924).
Ze choreografeerde ook de dansen voor Max Reinhardts filmversie van William Shakespeares A Midsummer Night's Dream op de muziek van Felix Mendelssohn.

Russisch balletdanser
Ballets Russes


text:
Munții Nemira (în ) sunt o grupă muntoasă a Carpaților Moldo-Transilvani, aparținând de lanțul muntos al Carpaților Orientali. Cel mai înalt pisc este Vârful Nemira Mare, având 1.649 m.

Etimologia
După legenda de origine a poporului maghiar Cerbul fermecat, numele de Nemere (Nemira în limba română) este identic cu Nimród, rege legendar din Mesopotamia (orașul Nimrud), tată a doi frați: Hunor și Magor, strămoșii hunilor, respectiv ai maghiarilor.

Geografie
Munții Nemira aparțin părții central-estice a Carpaților Orientali. Forma lor dreptunghiulară este orientată de la NE spre SV. Suprafața este de 700 km². Din punct de vedere administrativ se așează pe teritoriul județelor Covasna și Bacău.

Partea nordică este delimitată de valea pârâului Uz, respectiv de lacul de acumulare Poiana Uzului, de Munții Ciucului. La vest, delimitarea față de aceștia (Culmea Repatului) de face de către văile Apa Lină și Estelnic, cumpăna apelor dintre cele două văi care leagă cele două lanțuri montane fiind situată în Pasul Cărpineni. Hotarele estice sunt delimitate de cursul râului Trotuș. Perimetrul sud-estic îl constituie râul Oituz, care îi desparte de Munții Vrancei. Partea sudică de leagă direct de munții Brețcului prin Pasul Oituz, iar la sud-vest dealurile premontane coboară până în Depresiunea Târgu Secuiesc.

Este un lanț muntos de înălțimi mijlocii, vârfurile cele mai înalte, de peste 1600 m, apar abia în partea centrală a crestei principale.

Structura geologică

Munții Nemira formează un horst boltit în zona crestei principale, din care se desprind spre est câteva creste secundare lungi și paralele între ele ca: plaiurile Groza, Prihodiște, Ciunget, Dofteana și altele. În SE și sud apar niște muncei deparați de văi adânci de corpul principal al Nemirei: Cernica, Caraslăul Mare, Jiroș etc. În vest, între afluenții din dreapta Apei Roșii (Bărzăuța) apar: Culmea Chiliașca, Dealul Țiganca, Vârful Iahoroș și altele. Cele mai mari desprinderi din corpul Nemirei se află între văile Pârâului Negru și Pârâul Lemnia, o creastă orientată N-S, precum și între văile Apei Line și a Apei Roșii, numită Creasta Bărzăuței.

Munții Nemira sunt determinați de pânzele de șariaj ale flișului interior și cel exterior. Primul este reprezentat prin etajele senonian-daniene, din cretacic. Acestea apar în partea mediană a masivului muntos. Flișul exterior îl înconjoară pe cel precedent atât în E, cât și în V, având vârsta eocen-oligocenă. Valea Uzului este este acea fereastră tectonică prin care prin care se poate citi întreaga succesiune de depozite cretacice. Același rol are și valea Slănicului în cazul flișului exterior. Aici stratele oligocen conțin sare, petrol și gaze naturale. Depresiunea Comăneștiului este cunoscută pentru depozitele de cărbune.

Hidrografia
Apele de suprafață aparțin a două colectoare principale: râulului Trotuș în E și râulului Olt în V.

 Râul Uz: este cel mai mare afluent din dreapta Râulului Trotuș, care izvorăște din Munții Ciucului, având o lungime de 45 km. Alimentează lacul de acumulare Poiana Uzului și se varsă în Trotuș. Etimologia cuvântului provine de la poporul turcic al uzilor de la sfârșitul perioadei migrațiior, care s-au adăpostit ceva timp pe această vale. Mai târziu aceștia au fost asimilați de secuii din zona Ciucului. Valea este cunoscută pentru frumusețea și sălbăticia sa.
 Pârâul Bărzăuța (Apa Roșie): este cel mai lung afluent din dreapta Uzului (20 km). Împreună cu Apa Lină se formează câte un platou depresionar de 6-8 km lungime în zona de obârșie (1050-950 m). Aceste depresiuni înalte sunt pline de mlaștini oligotrofe, lăcașuri a multor specii de relicte din epoca glaciațiunii, astăzi ocrotite de lege.
 Pârâul Dofteana cu Ciungetu și Doftenița: este cea mai lungă vale, având cca. 25 km lungime, fiind bogată în zvoare sulfuroase, slab carbogazoase. Pe locul unor vechi fabrici de cherestea (Talianu, Argintărie, Strigoi) au apărut mici zone de agrement, cu case de vacanță și cabane.
 Râul Slănic: este cel mai important din punct de vedere turistic, pe valea cu o lungime de 28 km se află stațiunea balneoclimaterică Slănic-Moldova.
 Râul Oituz: fost popas al coloniștilor uzi, scena multor evenimente istorice (Batu Han - 1241, Matia Corvin - 1466, Ștefan Báthory - 1567, Mihai Viteazul - 1600, tătarii - 1717, generalul Bem - 1849, Primul și Al Doilea Război Mondial etc.) este actual cel mai circulat pas din Carpații Orientali.
 Pârâul Negru: cel mai lung afluent din stânga Oltului din Județul Covasna, având o lungime de 106 km.

Clima, flora și fauna
În aria Nemirei predomină climatul caracteristic al munților cu înălțimi mijlocii. Versanții vestici sunt mai umezi și mai reci față de cei estici. Se consideră ca Nemira este pârtia vânturilor, 40% din acestea sunt venite din vest, aducând precipitații abundente.

Nemira este acoperită de păduri dense, întinse pe ambii versanți. Este caracteristică etajarea verticală bine distinctă, respectiv între 600-800 m se așează pădurile de foioase, la 800-1600 m predomină coniferele, iar în zona crestelor peste 1600 m apare vegetația subalpină. În întinsul pădurilor de obișnuite deseori apar petece de tisă, care contituiesc specificul munților Nemira.

Fauna este foarte bogată, mamiferele sunt reprezentate de cele cu caracter de obicei din Carpați.

Factori terapeutici naturali
În interiorul munților Nemira nu există izvoare carbogazoase, iar în zonele periferice izvoarele de ape minerale sunt des întâlnite. Acestea se împart în două grupe: apele minerale din Depresiunea Târgu Secuiesc și apele minerale sărate din zona exterioară estică.

Prima grupă:

 Estelnic - apele minerale și mofetele nu sunt valorificate, cea mai cunoscută dintre toate este Fântâna lui Hristos.
 Băile Fortyogó - a fost o stațiune de agrement, un complex balneoterapeutic al orașului Târgu Secuiesc, a funcționat până în 2000. Astăzi este în folosință doar borvizul unei sonde în afara incintei băii.
 Poian - numeroase izvoare minerale carbogazoase, dintre care două cele mai de seamă în valea Zonda. Au fost îmbuteliate între anii 1892-1995, când fabrica a fost închisă. A purtat diverse nume ca: Venus, Mariska, Székely, Poian, Nemere și Cristal.

A doua grupă:

 Stațiunea Slănic-Moldova - a devenit cunoscută atât în țară, cât și în străinătate datorită izvoarelor sale sărate-carbogazoase. Mostrele de apă minerală au câștigat multe premii internaționale (1881 Frankfurt, 1883 Viena, 1889 Paris, 1894 Budapesta etc.).
 Izvoarele nevalorificate de pe teritoriul comunei Oituz, Bacău: Poiana Sărată și Hârja.

Rezervații naturale
Există 7 rezervații naturale:

Depresiunea Apei Line – este o zonă mlăștinoasă situată între Munții Ciucului și Munții Nemira, la o altitudine de 1040-940 m, cu o scădere de 100 m pe o lungime de 8 km. În acest punct există 5 rezervații botanice, însumând 25 ha de arie protejată: Pădurea de 1000 de ani, Mlaștina cu muște, Stăvilarul Kovács, aparținând de Județul Covasna și Câmpia Romlaș și aria între pârâul Fântâna Secuiului și pârâul Colțul Porcului din Județul Harghita. În tinovurile respective se întânesc 200 de plante endemice, dintre care: Drosera rotundfolia, Ligularia sibirica, Vaccynium oxicoccos, Pedicularis sceptrum carolinum, Empetrum nigrum și Trientalis Europaea;
 Tinovul Apa Roșie (sau Fagul Rotund) – situat în valea Apei Roșii la o altitudine de 1040 m, este o mlaștină împădurită, asemănătoare cu cele din valea Apei Line. Are o suprafață de 15 ha și 118 specii de plante endemice și relicte din epoca glaciațiunii. Sphagnum Wulfianum apare doar în acest loc în țară;
 Stâncăriile Nemirei – situată pe culmea principală a munților, între vârfurile Șandru Mare și Nemira Mare, având o suprafață de 671 ha. Este o rezervație complexă, speciile rare de floră sunt: Leontopodium alpinum, Centaurea kotschyana, Trolius europaeus, Saxifaga cimballaria, Carduns kerneri și altele;

 Rezervația Naturală Izvorul Alb – se află în aproprierea drumul forestier pe valea cu același nume, la confluența cu pârâul Sec. Are o suprafață de 45,5 ha de tise Taxus baccata seculare;
Arboretul de tisă de la Dofteana – aflată pe Culmea Tisei, între pârâurile Straja Mare și Străjioara. Are o suprafață de 23,7 ha;
Parcul dendrologic Hăghiac, Dofteana – cuprinde 660 de specii de arboret exotic plantat pe o suprafață de 24 ha;
Lacul Bălătău – format în anul 1883 în urma unor alunecări de teren, fiind aflat în valea Pârâului Negru, la 3 km în amonte de Sălătruc. Se află într-o stare avansată de colmatare;

Referințe

Bibliografie
 Munții Nemira - Colecția munții noștri, Mihail Albotă, 1983
 Hartă turistică Munții Nemira 1:60 000, Enikő Zsigmond & DIMAP Bt. Budapesta, 2007, pp. 5-8

Vezi și
 Carpații Moldo-Transilvani
 Munții Carpați
 Lista munților din România

Carpații Orientali
Geografia României
Munții Carpați


text:
Армилья () — муниципалитет в Испании, входит в провинцию Гранада, в составе автономного сообщества Андалусия. Муниципалитет находится в составе района (комарки) Вега-де-Гранада. Занимает площадь 4 км². Население — 21895 человек (на 2010 год).

Население

Примечания

Ссылки
 Официальная страница
 Situación de Armilla
 Imagen aérea en Google Maps

Муниципалитеты Гранады


text:
General Cepeda är en ort i Mexiko.   Den ligger i kommunen General Cepeda och delstaten Coahuila, i den centrala delen av landet,  km norr om huvudstaden Mexico City. General Cepeda ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt General Cepeda är platt åt nordväst, men åt sydost är den kuperad. Terrängen runt General Cepeda sluttar norrut. Den högsta punkten i närheten är Cerro El Quemado,  meter över havet,  km söder om General Cepeda. Runt General Cepeda är det mycket glesbefolkat, med  invånare per kvadratkilometer. General Cepeda är det största samhället i trakten. Omgivningarna runt General Cepeda är i huvudsak ett öppet busklandskap.

Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är maj, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är januari, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är september, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är februari, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Referenser

Orter i Coahuila


text:
Karmin este o formație pop americană ce constă din Amy Renee Heidemann (n. 29 aprilie 1986) și  Nicholas Louis "Nick" Noonan (n. 27 aprilie 1986). Ei sunt mai mult cunoscuți pentru piesa lor "Brokenhearted," care a ajuns în top 20 în Statele Unite, și în top 10 în Noua Zeelandă, Australia și Marea Britanie, și pentru piesa "Hello", care a ajuns pe poziția 1 în Dance Billboard Chart în SUA.

Discografie

Albume de studio

EP-uri

Alte albume

Single-uri

Premii și nominalizări

Note

Legături externe

 Live unplugged performance & interview
 Official Spanish Website

Duete muzicale
Fondări în 2010
Formații dance
Formații pop americane


text:
Штейнгель Володимир Іванович (13 квітня 1783, Обвінськ Пермського намісництва — 20 вересня 1862, Санкт-Петербург) — декабрист, публіцист, мемуарист, автор історичних та етнографічних творів.

Старовинного дворянського роду.
З 1792 по 1799 рік навчався в Морському кадетському корпусі. У 1799 році отримав звання мічмана з призначенням на Балтійський флот. У 1802 за власним бажанням переведений в морську команду Охотського порту. У 1806 році — в Іркутській морській команді. З 1807 року — лейтенант, командир Іркутської морської команди, прозваний «іркутським адміралом» за реорганізацію губернського адміралтейства.

У 1810 році відряджений до сибірського генерал-губернатора І. Б. Пестеля чиновником з особливих доручень в Іркутськ. З грудня того ж року — у відставці в чині капітан-лейтенанта. У 1811 році підготував проект експедиції для дослідження басейну річки Амур.

У 1812 році вступив до Петербурзького ополчення, брав участь в закордонних походах 1813—1814 рр. (Битви при Полоцьку, Чашниках, Березині, Данцигу), нагороджений орденами.

У вересні 1814 року стає ад'ютантом московського генерал-губернатора О. П. Тормасова, з жовтня управляє його військовою, а з травня 1815 і громадянською канцеляріями, ставши фактичним главою Москви. Настала «пора дивовижної діяльності». Керував проектуванням і будівництвом, в тому числі Манежу і Олександрівського саду, привернув відомих архітекторів та інженерів (Й. І. Бове, А. де Бетанкур; був у дружніх стосунках з Л. Л. Карбоньє д'Арсітом), рятував від знищення пам'ятки старовини, допомагав розореним. Представлений Олександру I; чин полковника (1816).

Непідкупністю і енергією Штейнгейль нажив ворогів; його обмовили, він був позбавлений служби і занурений з родиною в певні обмеження.

У 1820 керував приватним винокурним заводом під Тулою. У 1821 протягом 8 місяців «займався справами» у астраханського губернатора І. І. Попова; був змушений залишити місце після конфлікту з О. П. Єрмоловим.

Штейнгейль і декабристи
Знайомство з К. Ф. Рилєєвим відбулося влітку 1823. У 1824 Рилєєв повідомив Штейнгейля про існування таємного товариства.

Участь Штейнгейля в діяльності товариства відбилося в ідеологічно важливих вчинках і текстах. Весною 1825 він пише зауваження на Конституцію М. М. Муравйова, в яких вимагає радикального обмеження прав монарха і критикує принцип майнового цензу. Після звістки про смерть Олександра I став свідком і учасником обговорення планів повстання, аж до арешту царської сім'ї; був противником «революції в республіканському дусі», яка «спричинила б за собою жахи», пропонував вдатися до звичного для народу палацового перевороту і звести на престол імператрицю Єлизавету Олексіївну, яка повинна потім відмовитися від самодержавної влади.

З'являвся на площі як спостерігач.
В ніч з 2 на 3 січня 1826 заарештований в Москві, 6 січня допитаний в палаці царем і відправлений в Петропавловську фортецю.

Засуджений на вічну каторгу по III розряду. Термін знижений до 20, потім 15 (в 1826) і 10 років (1832), відправлений в Свартгольмську фортецю 25 липня 1826 де провів майже рік; в Читинський острог доставлений 15 серпня 1827, кайдани зняті 30 серпня 1828.
У 1835 році визначено на поселення в село Єлань Іркутської губернії. У березні 1837 року за своїм клопотанням переведений в місто Ішим Тобольської губернії, в 1840 році — в місто Тобольськ.
Після Маніфесту про амністію восени 1856 повернувся в Петербург.

Джерела
 Г. Зленко.

Посилання
 Штейнгель Володимир Іванович

Декабристи


text:
Національний столичний округ — урбанізована територія Порту-Морсбі та його передмість. Населені пункти, що входять до складу округу: Баділі, Бороко, Вайгані, Габуту, Гереху, Гогола, Гогола-Норт, Гордонс, Гордонс-Норт, Еріма, Каугере, Кила, Коки, Конедобу, Коробозеа, Матирого, Мората, Ньютаун, Сабама, Сарага і Фрімайл. До складу округу входить найбільше село Папуа Нової Гвінеї — Гануабада.

Примітки


text:
Kruja (alb. Krujë/Kruja, wł. Croia, tur. Akçahisar, serb. Kroja) – miasto położone w środkowej Albanii. Jest stolicą okręgu o tej samej nazwie.

Geografia
Nazwa miasta pochodzi od słowa krua (pol. źródło). Kruja położona jest 30 km na północny wschód od Tirany, na wysokości 600 m n.p.m. u podnóża góry Sarisalltikut. Na wschód od miasta znajduje się Park Narodowy Przełęczy Shtame.

Historia
Początki Krui sięgają III w. p.n.e. i powstania miasto Zgërdhesh (Albanopolis). Współczesna Kruja została założona wyżej na zboczu wzgórza, pierwsze wzmianki o niej pochodzą z IX wieku n.e. Od XII do XIII wieku Kruja była stolicą Królestwa Arbërii, w 1396 r. została podbita przez Imperium Osmańskie. W 1433 roku Skanderbeg odbił miasto z rąk Turków i uczynił je swoją siedzibą.

W 1928 odbyła się tutaj koronacja Ahmeda Zogu na króla Albanii.

Atrakcje turystyczne
 Zamek w Krui
 bazar turecki
 Muzeum Skanderbega
 Muzeum Etnograficzne

Przypisy

Miasta w obwodzie Durrës


text:
3 MC's al cubo è l'unico album in studio del gruppo musicale italiano Sacre Scuole, pubblicato nel 1999 per la Funk-U-Low.

Antefatti e pubblicazione
Il gruppo era composto da Dargen D'Amico, Jake La Furia (aka Fame) e da Gué Pequeno (aka Il Guercio). Il disco, i cui produttori esecutivi sono stati Chief e Solo Zippo (i quali collaborarono anche alla traccia di chiusura Chiamati in causa tribunale), contiene testi che coprono una produzione lirica di due anni da parte degli MC e collaborazioni varie con alcuni artisti provenienti dalla scena rap milanese di quegli anni. L'album è contraddistinto da testi particolarmente elaborati sotto l'aspetto tecnico, cosa che fece notare subito al pubblico dell'underground milanese le capacità del gruppo.

I contrasti tra Dargen D'Amico e Jake La Furia porteranno nel 2001 allo scioglimento del gruppo. Quest'ultimo e Gué Pequeno, insieme al produttore Don Joe, fonderanno i Club Dogo, realizzando Mi fist (su cui compare una collaborazione con lo stesso Dargen D'Amico nel brano Tana 2000) e continuando poi con questa formazione a realizzare altri album mentre Dargen D'Amico tenterà la strada solista donando al pubblico dischi realizzati andando oltre i consueti canoni prettamente rap.

L'introduzione Apocalisse ora riprende l'inizio della sigla del noto Anime Ken il guerriero. Sono comunque vari i riferimenti e le citazioni riguardanti l'universo di Kenshiro:

Tracce

Formazione
Gruppo
 Corvo D'Argento – voce
 Fame – voce
 Il Guercio – voce

Altri musicisti
 Irene Lamedica – voce aggiuntiva (tracce 4 e 8)
 DJ Zak – strumentazione aggiuntiva (traccia 6)
 Chief – voce aggiuntiva (traccia 9)
 Solo Zippo – voce aggiuntiva (traccia 9)

Produzione
 Don Joe – produzione (tracce 1 e 3)
 Caneda – produzione (tracce 2, 6, 7 e 9)
 Tawa – produzione (traccia 5)
 Corvo D'Argento – produzione (traccia 5)
 Steve Dub – produzione (tracce 4 e 6)

Collegamenti esterni


text:
Rodrigo Javier Salinas, argentinski nogometaš
 Rodrigo Salinas Dorantes, meksički nogometaš
 Rodrigo Salinas Muñoz, čileanski rukometaš
 Rodrigo Salvador Salinas Marambio, čileanski komičar, glumac i karikaturist


text:
Wolfgang Böhmer (* 27. Januar 1936 in Dürrhennersdorf) ist ein deutscher Mediziner und Politiker (CDU). Er war von 2002 bis 2011 Ministerpräsident des Landes Sachsen-Anhalt.

Leben und Beruf
Wolfgang Böhmer wuchs in Dürrhennersdorf im sächsischen Teil der Oberlausitz auf, wo seine Eltern als Landwirte tätig waren. Nach dem Abitur 1954 am Geschwister-Scholl-Gymnasium in Löbau absolvierte Böhmer ein Medizinstudium an der Karl-Marx-Universität Leipzig und promovierte dort 1959 zum Dr. med. Seine Dissertation trägt den Titel Über die Dauer ventrikulärer Extrasystolen.

Ab 1960 war er als Arzt an der Frauenklinik in Görlitz tätig und wurde 1966 als Facharzt für Gynäkologie und Geburtshilfe anerkannt. 1967 wurde er Erster Oberarzt an der Frauenklinik Görlitz. Anschließend war er von 1974 bis 1991 Chefarzt im Krankenhaus Paul-Gerhardt-Stift in der Lutherstadt Wittenberg. 1983 habilitierte er sich an der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg mit der Arbeit Die Entwicklung der individuellen und gesellschaftlichen Belastung durch die menschliche Reproduktion. Während seiner Wittenberger Zeit beschäftigte er sich umfassend mit der historischen Entwicklung des Gesundheits- und Sozialwesens der Lutherstadt Wittenberg und war dabei Mitautor von vier Bänden der stadtgeschichtlichen Forschungsreihe.

Böhmers Ehefrau Barbara starb 2001. Aus der Ehe ging ein Sohn hervor. Im Juli 2004 heiratete Böhmer in Wittenberg seine frühere OP-Schwester Brigitte Klein.

Partei

In der DDR engagierte sich Böhmer in evangelischen Kirchenkreisen und wurde 1990 Mitglied der CDU der DDR. Von 1998 bis 2004 war er Landesvorsitzender der CDU Sachsen-Anhalt.

Abgeordneter
Von 1990 bis 2002 und von 2005 bis 2006 war Böhmer Mitglied des Landtags von Sachsen-Anhalt und von 1998 bis 2002 dessen Vizepräsident sowie von 2001 bis 2002 Vorsitzender der CDU-Landtagsfraktion. Vom 27. Juli 2007 bis zum Jahr 2011 war er erneut Mitglied des Landtags von Sachsen-Anhalt. Er rückte für Dirk Schatz nach.

Öffentliche Ämter
Böhmer gehörte von 1991 bis 1993 als Minister der Finanzen der von Ministerpräsident Werner Münch geführten Landesregierung von Sachsen-Anhalt an. Nach dessen Rücktritt war er von 1993 bis 1994 Minister für Arbeit und Soziales in dem von Christoph Bergner geleiteten Kabinett. Nachdem die schwarz-gelbe Koalition bei der Landtagswahl 1994 ihre Mehrheit verloren hatte, schied Böhmer aus der Landesregierung aus.

Nachdem die von der PDS tolerierte SPD-Regierung von Reinhard Höppner bei der Landtagswahl 2002 abgewählt worden war, bildete Böhmer eine schwarz-gelbe Koalition und wurde am 16. Mai 2002 zum Ministerpräsidenten des Landes Sachsen-Anhalt gewählt.

Vom 1. November 2002 bis zum 31. Oktober 2003 war er zudem turnusgemäß Präsident des Bundesrates.

Bei der Landtagswahl 2006 konnte die CDU unter seiner Führung mit 36,2 % der Stimmen ihre Stellung als stärkste Partei behaupten. Wegen starker Verluste der FDP war die CDU aber auf einen neuen Regierungspartner angewiesen und koalierte mit der sachsen-anhaltischen SPD. Der neue Landtag trat am 24. April 2006 erstmals zusammen und wählte dabei Böhmer erneut zum Ministerpräsidenten. Im Oktober 2010 übernahm er den Vorsitz der Ministerpräsidentenkonferenz von seinem rheinland-pfälzischen Amtskollegen Kurt Beck.

Zur Landtagswahl 2011 trat er altersbedingt nicht mehr an. Wirtschaftsminister Reiner Haseloff wurde von der CDU als Spitzenkandidat und Kandidat für das Ministerpräsidentenamt nominiert. Mit neun Regierungsjahren war Böhmer zwischenzeitlich der am längsten amtierende Ministerpräsident Sachsen-Anhalts, bis er von seinem Nachfolger darin überholt wurde.

Weiterhin war er 1993–2002 Vorstandsmitglied der Stiftung Leucorea, 1994–2000 Mitglied des Hauptausschusses des Diakonischen Werkes der Evangelischen Kirche der Kirchenprovinz Sachsen, 1994–2001 Vorstandsmitglied der Paul-Gerhardt-Stiftung in der Lutherstadt Wittenberg, 1997–2002 Kuratoriumsmitglied der Stiftung Luther-Gedenkstätten in Sachsen-Anhalt und ist noch Mitglied der Sozialkammer der Evangelischen Kirche in Deutschland sowie Mitglied im Präsidium des Wittenberg-Zentrums für globale Ethik e. V., Mitglied des Kuratoriums der Hilfsorganisation CARE Deutschland und Mitglied des Präsidiums der Oskar-Patzelt-Stiftung.
2014 wurde er zum Vorsitzenden der vom Deutschen Bundestag eingesetzten unabhängigen Expertenkommission zur Zukunft der Behörde des BStU gewählt.

Kritik
Böhmer äußerte sich in einem Focus-Interview im Februar 2008 zu einer Serie von Kindstötungen in Ostdeutschland und machte dafür die DDR-Mentalität verantwortlich: Da in der DDR seit 1972 eine Abtreibung in den ersten drei Monaten ohne weitere Angabe von Gründen möglich war, hätte sich dort eine "leichtfertigere Einstellung zum werdenden Leben" entwickelt, die bis heute nachwirke. Dies stieß parteiübergreifend auf Kritik. Am 28. Februar 2008 entschuldigte sich Böhmer vor dem Landtag von Sachsen-Anhalt für seine Äußerungen und erklärte, dass eine solch "pauschalisierende Aussage … nicht gerechtfertigt sei". Er erläuterte, dass auf Grund eines Fehlers der Staatskanzlei, die das Interview freigegeben hat, ein falscher Eindruck entstanden sei. Der Theologe und SPD-Politiker Richard Schröder war einer der wenigen, die Böhmer unterstützten. Schröder argumentierte, die DDR habe in Abtreibungen ein willkommenes Mittel für die höhere Verfügbarkeit von Arbeitskräften gesehen.

Auszeichnungen
 2003: Goldene Ehrennadel der Oskar-Patzelt-Stiftung
 2007: Großes Verdienstkreuz mit Stern und Schulterband
 2013: Ehrenbürgerwürde der Lutherstadt Wittenberg
 2015: Verdienstorden des Landes Sachsen-Anhalt

Siehe auch
 Liste der Ministerpräsidenten der deutschen Länder
 Kabinett Münch
 Kabinett Bergner
 Kabinett Böhmer I
 Kabinett Böhmer II

Schriften (Auswahl)
 Zur Geschichte des Paul-Gerhardt-Stifts
 Das Krankenhaus PAUL GERHARDT-STIFT im Wandel der Zeiten. Maschinenschrift. Wittenberg 1978.
 Das Krankenhaus Paul-Gerhardt-Stift im Wandel der Zeiten. In: Peter Gierra (Hrsg.): Impulse zur Diakonie in der Lutherstadt Wittenberg. Evangelische Verlagsanstalt, Berlin 1983, DNB 840268998, S. 40–104.
 Zur Geschichte des Wittenberger Gesundheits- und Sozialwesens.
 Teil 1: Von der Stadtfrühzeit bis zum Ende des 17. Jahrhunderts (= Schriftenreihe des Stadtgeschichtlichen Museums Wittenberg. 5, ). Stadtgeschichtliches Museum, Wittenberg 1981;
 Teil 2: Das 18. Jahrhundert (= Schriftenreihe des Stadtgeschichtlichen Museums Wittenberg. 6). Stadtgeschichtliches Museum, Wittenberg 1983;
 Teil 3: Das 19. Jahrhundert (= Schriftenreihe des Stadtgeschichtlichen Museums Wittenberg. 7). Stadtgeschichtliches Museum, Wittenberg 1984;
 Teil 4: Die erste Hälfte des 20. Jahrhunderts (= Schriftenreihe des Stadtgeschichtlichen Museums Wittenberg. 7). Stadtgeschichtliches Museum, Wittenberg 1988.
 Das Wittenberger Medizinalwesen der Reformationsära. In: Wolfram Kaiser, Arina Völker (Hrsg.): Medizin und Naturwissenschaften in der Wittenberger Reformationsära (= Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg. Wissenschaftliche Beiträge. Reihe T: Beiträge zur Universitätsgeschichte. 45, ). Martin-Luther-Universität – Abteilung Wissenschaftspublizistik, Halle (Saale) 1982, S. 107–126.
 Der Einfluß Martin Luthers auf das Sozial- und Medizinalwesen seiner Zeit. In: Das deutsche Gesundheitswesen. Band 38, Nr. 5, 1983, , S. 183–186.

 Der Wittenberger Kaiserschnitt von 1610. In: Zentralblatt für Gynäkologie. Band 105, 1983, , S. 1265–1270.
 Martin Luther und das Wittenberger Medizinalwesen seiner Zeit. In: Die Zeichen der Zeit. Band 37, Nr. 5, 1983, S. 107–116.
 Der gemeine Kasten und seine Bedeutung für das kommunale Gesundheitswesen Wittenbergs. In: Martin-Luther-Universität, Halle-Wittenberg. Wissenschaftliche Zeitschrift. Mathematisch-naturwissenschaftliche Reihe. Band 34, Nr. 2, 1985, , S. 49–56.
 Pro Memoria Daniel Sennert (1572–1637). In: Zeitschrift für klinische Medizin. Band 42, Nr. 15, 1987, , S. 1347–1350.
 Die überregionale Bedeutung der medizinischen Fakultät der Universität Wittenberg. In: Stefan Oehmig (Hrsg.): 700 Jahre Wittenberg. Stadt – Universität – Reformation. Böhlau, Weimar 1995, ISBN 3-7400-0957-8, S. 225–230.
 als Herausgeber mit Andreas Wurda: Das heilkundige Wittenberg. Zur Geschichte des Wittenberger Gesundheits- und Sozialwesens von der Stadtfrühzeit bis zur Neuzeit (= Veröffentlichungen der Städtischen Sammlungen der Lutherstadt Wittenberg. 15). Drei Kastanien Verlag, Lutherstadt Wittenberg 2009, ISBN 978-3-942005-10-4.

Literatur
 Konrad-Adenauer-Stiftung (Hrsg.): Sachsen-Anhalt, ein Land findet sich. Festschrift zu Ehren von Wolfgang Böhmer. Mitteldeutscher Verlag, Halle (Saale) 2011, ISBN 978-3-89812-795-0.

Weblinks

 Lebenslauf (PDF; 176 kB) bei der Landesregierung von Sachsen-Anhalt
 Deutschlandfunk Zeitzeugen im Gespräch vom 31. Mai 2018

Einzelnachweise

Fraktionsvorsitzender (CDU Sachsen-Anhalt)
Ministerpräsident (Sachsen-Anhalt)
Bundesratspräsident (Deutschland)
Finanzminister (Sachsen-Anhalt)
Arbeitsminister (Sachsen-Anhalt)
Sozialminister (Sachsen-Anhalt)
CDU-Bundesvorstand
Parteivorsitzender der CDU Sachsen-Anhalt
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern und Schulterband
Träger des Verdienstordens des Landes Sachsen-Anhalt
Ehrenbürger von Lutherstadt Wittenberg
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1936
Mann


text:
Brjansk (Russisch: Брянск) is een stad in Rusland, hoofdstad van de oblast Brjansk. De stad ligt aan de rivier de Desna, zo'n 370 kilometer ten zuidwesten van Moskou.

Burgemeester van de stad is Ivan Taroesov (sinds 15 maart 2005).

Geschiedenis
De stad wordt voor het eerst in een kroniek vermeld onder het jaar 1146 als Dobrjansk. Uit archeologische opgravingen in 1976-79 is gebleken dat de eerste nederzettingen op de locatie van het huidige Brjansk dateren uit de jaren 80 van de 10e eeuw. Als officiële stichtingsdatum van de stad wordt 985 aangenomen.

De stad was oorspronkelijk eigendom van de Tsjernigovse tak van de Ruriken. In de 13e eeuw werd Brjansk zelfstandig, maar het kon de vele aanvallen van de Gouden Horde en het Groothertogdom Litouwen niet afslaan. Rond 1500 werd de stad onderdeel van het Grootvorstendom Moskou.

In de 17e eeuw werd Brjansk een belangrijke handelsstad met grote jaarmarkten. Bij decreet van tsaar Peter de Grote werd de eerste scheepswerf in de stad gebouwd. De oorlogen tegen Azov en Zweden brachten Brjansk grote bloei. In 1788 werd er een wapenfabriek geopend. Napoleon probeerde in 1812 meermaals de strategisch belangrijke stad te veroveren, maar faalde.

Onder het sovjetbewind werden in Brjansk nieuwe industrieën gevestigd, waaronder elektriciteitscentrales en spoorwegfabrieken.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Brjansk bezet door de nazi's en werden veel gebouwen verwoest. In de bossen rond de stad was een grote verzetsorganisatie actief. In 1944 werd Brjansk de hoofdstad van de nieuwe oblast Brjansk.

Economie en verkeer
Brjansk is een belangrijke industriestad. Er worden onder andere elektronische onderdelen, turbines en locomotieven geproduceerd. De stad is een spoorwegknooppunt met een groot rangeerstation.

Hoger onderwijs
Instituut voor Transportmachinebouw Brjansk
Agrarische Hogeschool Brjansk
I.G. Petrovski-universiteit Brjansk
Technologische Staatsacademie Brjansk
Agrarische Staatsacademie Brjansk
Technische Staatsuniversiteit Brjansk

Geboren in Brjansk

 Naum Gabo (1890-1977), beeldhouwer
 Vladlen Veresjtsjetin (1932), hoogleraar, rechtsgeleerde en rechter
 Viktor Afanasjev (1948), ruimtevaarder
 Nadezjda Olizarenko (1953), atlete
 Sergej Soechoroetsjenkov (1956), wielrenner
 Jelena Kovtun (1966), tafeltennisspeelster
 Svetlana Kriveljova (1969), atlete
 Igor Koerasjov (1972), basketbalspeler
 Larisa Koerkina (1973), langlaufster
 Olga Rjabinkina (1976), atlete
 Andrij Nesmatsjny (1979), voetballer
 Jelena Soboleva (1982), atlete
 Joelia Tsjermosjanskaja (1986), atlete
 Ian Nepomniachtchi (1990), grootmeester schaken

Hoofdstad van een deelgebied in Rusland


text:
Bolivaia divisa är en insektsart som beskrevs av Delong 1982. Bolivaia divisa ingår i släktet Bolivaia och familjen dvärgstritar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Dvärgstritar
divisa


text:
Wskrzeszenie Łazarza – grafika wykonana przez Wita Stwosza, który znany jest przede wszystkim z twórczości rzeźbiarskiej. W jego oeuvre znalazły się też dzieła wykonane w innych technikach: grafice, rysunku, oraz malarstwa. Rycina znajduje się w Staatliche Sammlungen w Dreźnie.

Opis i analiza
"Jest to odbitka, najprawdopodobniej miedziorytu, o wymiarach 22x20,8 cm. Przedstawia scenę Wskrzeszenia Łazarza z Ewangelii św. Jana (J,11,1-14). Główna scena jest ukazana niemal na środku kompozycji. Stojący przy grobie po lewej stronie Chrystus wskazuje prawą ręką w stronę Łazarza. Lewą ręką podtrzymuje lekko szaty. Łazarz ukazany jest w momencie wychodzenia z grobu, zwraca się do Chrystusa. W geście złożonych rąk i wyrazie twarzy możemy dostrzec skruchę wskrzeszonego. Tuż za Łazarzem widzimy Marię i Martę. Na twarzy Marty dostrzegamy wyraźne zdumnienie wydarzeniem. Składa ręce i zwraca się w stronę Łazarza. Maria patrzy się w stronę Chrystusa, lekko zasłaniając twarz prawą ręką, zaś lewą podtrzymuje Łazarza. Wśród zgromadzonych wokół głównej sceny odzianych we współczesne Stwoszowi stroje świadków wyróżniają się trzy postaci na pierwszym planie, stojący przed odłożoną płytą grobową. Jeden z nich jest ukazany w pozie oranta, drugi ubrany w zbroję podpierający się lekko łopatą która podtrzymuje w lewej ręce, obok niego ubrany w odzienie z prążkowanym deseniem mężczyzna uzbrojony w szablę ostentacyjnie wyciąga prawą rękę i odwraca się twarzą od sceny głównej. Scenerię stanowi krajobraz miejski, na górze widzimy obwarowania i domy, gdzie można dostrzec pojedyncze postaci, oraz epizod rodzajowy na który stanowi scena dwóch mężczyzn przechodzących przez bramę. W oddali wyłaniają się pagórki i pojedyncze drzewa."

Kompozycja figuralna jest wyraźnie diagonalna. Tworzą ją trzy grupy postaci, ułożone po przekątnej. Sceneria, jak typ ikonograficzny wyraźnie wykazują zależność od malarstwa niderlandzkiego. Nawiązuje do obrazów o tej samej tematyce, zachowanego w Berlinie obrazu pędzla Alberta van Ouwatera oraz Geertgena tot Sint Jansa z paryskiego Luwru. Dostrzegamy także pewne wątki znajome z twórczości krakowskiej (np. Ogrójec Wita Stwosza, myśl taką narzucają przede wszystkim układy draperii i kompozycja.

Wit Stwosz jako grafik
Do dzisiejszych czasów zachowało się tylko 10 dzieł. Niemniej poświadczają o wszechstronnej twórczości graficznej, oprócz drzeworytów, miedziorytów, Stwosz preferował m.in. technikę suchej igły. Tematyka rycin oscyluje wokół różnorodnych wątków religijnych. Tak więc znamy ryciny z wizerunkami Świętej Genowefy oraz Matki Bożej (Maria z owocem granatu). Ponadto znamy ryciny ukazujące sceny z Ewangelii (Chrystus i żona cudzołożna), oraz wybrane wątki pasyjne (Opłakiwanie). Przedstawienia hagiograficzne reprezentują dwie ryciny (Ścięcie Św. Jakuba, Męczeństwo Św. Katarzyny). Obecny jest również wątek rodzajowy który przejawia się w scenach religijnych takich jak Maria w alkierzu, czy Święta Rodzina, w których widać zainteresowanie architekturą wnętrza. Z kolei Głowica gotycka potwierdza studyjną obserwację detalu architektonicznego.
Od strony formy, kompozycji, Stwosz starał się ukazać każde dzieło inaczej, zachowując jedynie niewielkie analogie w m.in. pozach, układach draperii szat, mimice postaci itp. To może być kluczem do odpowiedzi iż w jego rycinach znajdujemy związki z jego rzeźbami. Trudno jest określić kiedy Stwosz zajął się tą gałęzią twórczości. Opinia naukowa najczęściej lansuje pierwsze lata XVI wieku za czas powstania grafik. Stwosz bez wątpienia musiał znać długą tradycję późnogotyckiej grafiki na terenach Cesarstwa. Główny nurt artystyczny wywodził się z Górnej Nadrenii, do czołowych grafików zalicza się Mistrza E.S. oraz Martina Schongauera.

Wszystkie ryciny oprócz Wskrzeszenia Łazarza przechowywane są w Staatliche Graphishe Sammlung w Monachium.

Bibliografia
 Zdzisław Kępiński, Wit Stwosz, Warszawa, 1981.
 Piotr Skubiszewski, Wit Stwosz, Warszawa, 1985.
 Stanisława Sawicka, Ryciny Wita Stwosza, Warszawa, 1957.

Grafiki
Obrazy z motywami z Nowego Testamentu
Twórczość Wita Stwosza


text:
Isaiah Washington (, 3. kolovoza 1963.), američki je glumac. Najpoznatiji je po ulozi Prestona Burkea u TV seriji Uvod u anatomiju.

Privatni život
Washington je na Valentinovo 1996. godine stupio u brak s Jenisom Marie Garland s kojom ima troje djece.

Autor je knjige A Man from Another Land u kojoj je opisao svoje djetinjstvo, odrastanje, televizijsku i filmsku karijeru, ali i potragu za svojim precima. Naime, DNK analizom otkrio je kako je podrijetlom iz Sijera Leonea.

Uoči američkih predsjedničkih izbora 2020. dao je svoju podršku Donaldu Trumpu.

Izvori

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci


text:
Bulbophyllum erythroglossum is a species of orchid in the genus Bulbophyllum. It is critically endangered due to wood collecting and possibly illegal collection. It may be extinct.

References

The Bulbophyllum-Checklist
The Internet Orchid Species Photo Encyclopedia

erythroglossum
Species endangered by the pet trade


text:
Série
 Tigrou et Winnie, la comédie musicale, film d'animation américain.

Genre théâtral
 Comédie musicale, genre théâtral, mêlant comédie, chant et danse.

Récompense théâtrale
 Tony Award de la meilleure comédie musicale
 Tony Award de la meilleure mise en scène pour une comédie musicale
 Tony Award du meilleur acteur dans une comédie musicale
 Tony Award du meilleur livret de comédie musicale

Livre
 Comédie musicale, roman (2015) de Sophie Bassignac

Voir aussi


text:
Shivarovo is a village in Ruen Municipality, in Burgas Province, in southeastern Bulgaria.  It is located at 42.833N and 27.167E with an area of 17.514 km².

References

Villages in Burgas Province


text:
Racinoa fuscocervina is een vlinder uit de familie van de echte spinners (Bombycidae). De wetenschappelijke naam voor de soort is, als Ocinara fuscocervina, voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Embrik Strand.

De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.

Echte spinners
Dier uit het Afrotropisch gebied


text:
Giovanni Pico della Mirandola (dvorac Mirandola kraj Modene, 24. veljače 1463. – Firenca, 17. studenog 1494.), talijanski filozof i humanist iz razdoblja renesanse.

Životopis

Pico se rodio u obitelji grofa Giovannija Francesca, sjevernotalijanskog plemića. Obitelj je bila ugledna i bogata i pozivala se na podrijetlo od Konstantina. Kao mladić studirao je na sveučilištima u Bolonji, Ferrari, Padovi, Paviji i Parizu, gdje je stekao obrazovanje u kanonskom pravu, književnosti, srednjovjekovnoj skolastici i teologiji, a studirao je i grčki jezik te grčku filozofiju. Kasnije je naučio i hebrejski, arapski i aramejski. Prilikom posjete Firenci sprijateljio se s Ficinom i postao uglednim članom Firentinske Akademije.

U filozofiji je pod jakim utjecajem Platona, Aristotela, novoplatonizma i kabale. Upravo su ga hebrejski učitelji upoznali s kabalom, koja ga je fascinirala, jer je bio zainteresiran za mistične i teološke spekulacije. Kritizirao je neke postavke teoloških učenja i zalagao se za novi duh kritičkog dijaloga među teolozima i znanstvenicima. Zbog toga je 1486., u dobi od dvadeset tri godine pokušao organizirati veliki zbor filozofa i teologa različitih religija i vjerovanja, kako bi razgovarali o "filozofiji mira" i "vjerskom pomirenju" te je pripremio 900 filozofskih i humanističkih teza, zapravo vrstu manifesta pod naslovom De dignitate hominis ("O dostojanstvu čovjekovu"), koji se danas smatra ključnim tekstom renesansnog humanizma. Najradikalnija teza bila je ta da, prema njegovom mišljenju, nijedna znanost ne može bolje dokazati Isusovu božansku narav od magije i kabale. Zbog takvih i drugih neortodoksnih stavova, papa Inocent VIII. (1484. – 1492.) je zabranio taj skup, izopćio Pica iz Crkve, a manifest stavio na popis zabranjenih knjiga. Rehabilitiran je tek pred smrt.

Borio se jednako tako i protiv mističkih astroloških proricanja (Disputationes adversus astrologiam divinatricem), ali kao i većina njegovih suvremenika nije uspio ostvariti jasno razlikovanje između znanosti i magije kojom je prožet i jedan dio njegova stvaralaštva.

Djela

Picova djela izdao je njegov nećak, talijanski filozof Giovanni Francesco 1496. u Bolonji, dok mu je neka djela na hrvatski preveo Jozo Mršić:
 "O ljudskom dostojanstvu" (De dignitate hominis), 1486.
 "O biću i jednom" (De ente et uno)
 "Rasprave protiv proricateljske astrologije" (Disputationes adversus astrologiam divinatricem)
 "Filozofski, kabalistički i teološki zaključci" (Conclusiones philosophicae, cabalasticae et theologicae), 1486.
 "Apologija" (Apologia J. Pici Mirandolani, Concordiae comitis), 1489.
 "Heptaplus", 1491.

Bilješke

Literatura
Baigent, Michael i Leigh, Richard, Eliksir i kamen,: nasljeđe magije i alkemije, Stari Grad, Zagreb, 2000.
Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, sv. XVI, Pro Leksis, Zagreb, 2007.
Povijest, sv. VIII, Zagreb, 2008.

Vanjske poveznice
 900 teza
 Progetto Pico - Projekt Pico na sveučilištu u Bologni i Brown sveučilištu u Providenceu, SAD
 Luminarium Encyclopedia
 Catholic Encyclopedia
 Životopis na Encyclopaediji Britannici

Ostali projekti

Talijanski filozofi
Okultisti
Kabalisti
Talijanski grofovi


text:
Abd-al-Hàkam és un nom masculí teòfor àrab islàmic —en àrab عبد الحكم, ʿAbd al-Ḥakam— que literalment significa «Servidor del Jutge», essent «el Jutge» un dels epítets de Déu. Si bé Abd-al-Hàkam és la transcripció normativa en català del nom en àrab clàssic, també se'l pot trobar transcrit Abdul Hakam... normalment per influència de la pronunciació dialectal o seguint altres criteris de transliteració. Com a teòfor, també el duen molts musulmans no arabòfons que l'han adaptat a les característiques fòniques i gràfiques de la seva llengua.

Vegeu aquí personatges i llocs que duen aquest nom.

Notes

Abd-al-Hakam


text:
Grand Prix IMŚ 2016 (SGP) – dwudziesty drugi sezon walki najlepszych żużlowców świata o medale w formule Grand Prix. W sezonie 2016 o tytuł walczyło 15 stałych uczestników cyklu (w każdym z turniejów GP wystąpi dodatkowo zawodnik z "dziką kartą").

Uczestnicy Grand Prix
Trzeci raz w historii cyklu Grand Prix stali uczestnicy mieli prawo wyboru własnych numerów startowych. Zawodnicy z wybranymi numerami w sezonie 2016 wystartowali we wszystkich turniejach (ośmiu z Grand Prix 2015, trzech z eliminacji do GP 2015 oraz czterech nominowanych przez Komisję Grand Prix; ang. SGP Commission). Dodatkowo na każdą rundę Komisja Grand Prix przyznawała "dziką kartę" oraz dwóch zawodników zapasowych (rezerwy toru). Komisja Grand Prix wpisała również trzech zawodników na listę kwalifikowanej rezerwy (zawodnicy kwalifikowanej rezerwy), który w wyniku np. kontuzji zastąpią stałego uczestnika cyklu w danej rundzie.

Stali uczestnicy
 (108)  Tai Woffinden – mistrz świata 2015
 (45)  Greg Hancock – wicemistrz świata 2015
 (3)  Nicki Pedersen – 3. miejsce w Grand Prix 2015
 (88)  Niels Kristian Iversen – 4. miejsce w Grand Prix 2015
 (69)  Jason Doyle – 5. miejsce w Grand Prix 2015
 (55)  Matej Žagar – 6. miejsce w Grand Prix 2015
 (71)  Maciej Janowski – 7. miejsce w Grand Prix 2015
 (23)  Chris Holder – 8. miejsce w Grand Prix 2015
 (25)  Peter Kildemand – stała dzika karta
 (100)  Andreas Jonsson – stała dzika karta
 (37)  Chris Harris – 3. miejsce w Grand Prix Challenge 2015
 (33)  Jarosław Hampel – stała dzika karta
 (95)  Bartosz Zmarzlik – 1. miejsce w Grand Prix Challenge 2015
 (777)  Piotr Pawlicki – 2. miejsce w Grand Prix Challenge 2015
 (85)  Antonio Lindbäck – stała dzika karta
 (16) – dzika karta

Rezerwowi
 (66)  Fredrik Lindgren
 (52)  Michael Jepsen Jensen
 (21)  Václav Milík

Kalendarz 2016

Wyniki i klasyfikacje

Przypisy

Bibliografia
 Oficjalnie: Przyznano dzikie karty w cyklu Grand Prix!

Linki zewnętrzne
 Speedway Grand Prix Strona oficjalna


text:
|}
|}

De M1.2 of Magistralni Put 1.2 was een hoofdweg in de voormalige Socialistische Federale Republiek Joegoslavië, die de Sloveense hoofdstad Ljubljana met het noorden van de Italiaanse autonome regio Friuli-Venezia Giulia verbond. De weg takte bij Jesenice van de M1 af en liep daarna via Podkoren naar de Italiaanse grens bij Rateče. In Italië liep de weg als SS54 verder naar Tarvisio.

Na het uiteenvallen van Joegoslavië kwam de weg in het nieuwe land Slovenië te liggen. De weg kreeg daardoor twee nieuwe wegnummers. Tussen Jesenice en Podkoren werd het de R201 en tussen Podkoren en Italië R202.

M01.02


text:
La maladie de Dukes ou quatrième maladie (éruptive du nourrisson) est liée aux virus enterovirus, echovirus et virus coxsackie. Les termes de « maladie de Dukes » ou de « quatrième maladie » ne sont plus guère utilisés de nos jours. Le nom de la quatrième maladie provient du fait qu'à l'époque où l'on a voulu établir une liste des maladies provoquant un exanthème infantile, elle a été la quatrième à être énumérée.

Elle se manifeste par des éruptions cutanées pouvant être caractéristiques du type de virus. Les symptômes de la maladie de Dukes sont fièvre, nausée, vomissement et diarrhée accompagnés de symptômes viraux typiques (photophobie, lymphadénopathie, maux de gorge et encéphalite). Les rashs cutanés, souvent généralisés, peuvent apparaître à tout moment de la maladie. Ils consistent en des maculopapules érythémateuses avec superposition qui peuvent être urticariennes, vésiculeuses ou quelques fois pétéchiales. La paume des mains et la plante des pieds peuvent être touchées. Les manifestations cutanées sont plus communes chez l'enfant que chez l'adulte. Elles disparaissent sans laisser de pigmentation ou de dépigmentation.

Notes et références

 C. Dukes : On the confusion of two different diseases under the name of rubella (rose-rash). The Lancet, London, 1900, 2: 89-94.

Liens externes
 History
 Theories supporting
 WhoNamedIt

Maladie virale
Maladie en pédiatrie
Infection en dermatologie


text:
Tenna can refer to:

Places
 Tenna, Nordland, an island in Nordland county, Norway
 Tenna, Switzerland, a former municipality in Switzerland
 Tenna, Trentino, a municipality in Trentino, Italy
 Tenna (river), a river in Marche, Italy, flowing into the Adriatic Sea

Other
 Tenna (天和), a Japanese era name for a period spanning the years from 1681 through 1684


text:
Ленинский — хутор в Новокубанском районе Краснодарского края.

Входит в состав Верхнекубанского сельского поселения.

Население

Примечания

Населённые пункты Новокубанского района
Населённые пункты, названные в честь Владимира Ленина


text:
Rejon dżydiński (ros. Джиди́нский райо́н, Dżydinskij rajon; bur. Зэдэ (Жада) аймаг) – rejon w azjatyckiej części Rosji, wchodzący w skład Republiki Buriacji. Stolicą rejonu jest Pietropawłowka. Rejon został utworzony 18 lutego 1935 roku.

Położenie
Rejon położony jest w południowo-zachodniej części Republiki Buriacji przy granicy Federacji Rosyjskiej z Mongolią. Zajmuje powierzchnię 8.600 km², co stanowi 2,4% powierzchni Buriacji. Przez rejon przepływa rzeka Dżida, stanowiąca dopływ Selengi.

Ludność
Rejon zamieszkany jest przez 30.841 osób (2007 r.), głównie Rosjan i Buriatów. Struktura narodowościowa rejonu przedstawia się następująco:
 Rosjanie – 54,6%
 Buriaci – 42,1%
 Tatarzy – 1,5%
 Ukraińcy – 0,6%
 Ormianie – 0,3%
 Białorusini – 0,2%
 Niemcy – 0,1%
 pozostali – 0,6%

Średnia gęstość zaludnienia w rejonie wynosi 3,6 os./km².

Podział administracyjny
Rejon podzielony jest na 22 wiejskich osiedli i jedno osiedle miejskie:

Osiedla miejskie

Osiedla wiejskie

Dżydiński


text:
Deze pagina geeft een overzicht van de Team CSC-wielerploeg in 2004.

Algemeen
 Sponsor: CSC (ICT-bedrijf)
 Algemeen manager: Bjarne Riis
 Ploegleiders: Claus Lindholm, Kim Andersen, Alain Gallopin, Sean Yates, Jørgen Marcussen, Johny Weltz, Per Pedersen
 Fietsmerk: Cervelo
 Onderdelen: Shimano

Renners

Overwinningen

2004
Wielerploeg in 2004


text:
José Moraes (Alegre, julho de 1927 - Vitória, 9 de março de 1994) foi um médico e político brasileiro.

Foi vice-governador do Espírito Santo pelo PMDB na chapa de Gerson Camata, assumindo o governo em caráter efetivo em 14 de maio de 1986 quando o titular renunciou para concorrer ao Senado.

Biografia
Natural de Santa Angélica, atual distrito de Alegre/ES, José Moraes, filho de Carmelita Machado de Moraes e de Mário Augusto Pinheiro de Moraes, estudou o Curso Primário e Científico na cidade de Cachoeiro de Itapemirim/ES, formando-se em medicina, pela Faculdade de Medicina e Cirurgia do Rio de Janeiro/RJ, no ano de 1952. Especializado em Anestesiologia, introduziu a anestesia geral no Espírito Santo, sendo fundador da Sociedade de Anestesiologias de Vitória e Diretor Clínico da Santa Casa de Misericórdia. Foi médico do antigo INPS, exercendo a profissão até o ano de 1974. Ingressou na vida política, sendo eleito pelo PSP e pela ARENA em duas consecutivas legislaturas de Deputado Estadual. Foi eleito Presidente da Assembleia Legislativa, criando em sua gestão o Instituto de Aposentadoria dos Deputados Estaduais, extinto em 1991.

No ano de 1971, reflexões sobre sua vida pessoal o fizeram abandonar a política para tratar de seus interesses pessoais. Mas, retornou à cena política em 1982, apresentando sua candidatura à Vice-Governador de Gerson Camata, pelo PMDB. Eleito, tem reconhecimento de excelente administrador, pois os interesses públicos em questões salariais, programas rodoviários, programas de eletrificação rural e asfaltamento das estradas que ligam o interior a Capital do Estado, lhe deram mérito de grande administrador com senso de organização e maior tocador de obras do Estado.

Em mandato tampão, assumiu a Prefeitura de Vitória, tendo ao seu lado o favoritismo da opinião pública e o reconhecimento do Governador Gerson Camata, como sendo um dos melhores chefes do Poder Executivo de Vitória. No ano de 1986, com a saída de Camata para o Senado, José Moraes assume o Governo do Estado, deixando-o no dia 15 de março de 1987. Sua gestão foi marcada por desvios de verbas públicas. Sendo ainda em 1987, foi indicado a assumir a Presidência da Companhia Siderúrgica de Tubarão, (Arcelor Mittal) onde permaneceu até o ano de 1990.

Vida pessoal
José Moraes casou-se em julho de 1956 com a capixaba Marilena Ignes Pretti Moraes ,filha de Mario Ferrari Pretti e Virgilia Costalonga Pretti..

Filhos
Teve 7 filhos com Marilena Ignes Pretti Moraes:
 Carlos Augusto Pretti Moraes
 Ana Beatriz Pretti Moraes
 Flávia Pretti Moraes
 Rosana Pretti Moraes
 Maria Cristina Pretti Moraes
 Angela Pretti Moraes
Claudia Marcia Pretti Moraes

Governadores do Espírito Santo
Naturais de Alegre (Espírito Santo)
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)


text:
Bug-Jargal est le premier roman de Victor Hugo. Écrit par l'auteur, en quinze jours à la suite d'un pari, à l'âge de seize ans, le conte « Bug-Jargal » paraît dans la revue le Conservateur littéraire en 1820 mais le roman, version remaniée du conte, ne sera édité pour la première fois qu'en 1826.

Résumé
Pierrot, qui bientôt sera Bug-Jargal, un Noir, esclave d'un riche colon de Saint-Domingue, ose porter ses regards sur Marie, la fille de son maître, qui révèle le fait à son fiancé, Léopold d'Auverney. Pierrot se cache, mais veille sur Marie et la sauve alors qu'elle allait devenir la proie d'un crocodile.

D'Auverney se fait par suite le protecteur de Pierrot. Sur ces entrefaites, éclate la grande révolte des Noirs de Saint-Domingue (car ceci se passait en 1791). La vie et les plantations du père de Marie ne sont point épargnées, et Marie elle-même est enlevée au milieu du désordre et emportée au loin dans les bras d'un esclave. D'Auverney se met à la poursuite du ravisseur, mais il est pris par les rebelles, et il allait mourir lorsqu'il est sauvé par l'intervention de Pierrot, qui s'appelle maintenant Bug-Jargal, devenu chef de la conspiration des Noirs, et devant qui tous s'inclinent. L'ancien esclave, qui se souvient, ne borne point-là sa reconnaissance ; il veut la pousser jusqu'à l'abnégation la plus sublime et, après avoir délivré d'Auverney, il le conduit vers Marie, car c'est lui qui, pendant l'incendie, au milieu de la révolte, l'avait emportée
dans ses bras et déposée en lieu sûr pour la conserver à son amant. Mais, pour délivrer son ami, Pierrot avait dû obtenir la permission de quitter le fort Galifet, où il était détenu prisonnier, et laisser à titre d'otages dix de ses compagnons. D'un autre côté, le farouche et ridicule Biassou, sang-mêlé, qui commandait une partie des Noirs révoltés, avait informé les colons que d'Auverney serait mis à mort au coucher du soleil : au moment de
l'exécution, un drapeau noir flotterait sur le plus élevé des pics de la montagne ; en représailles, les Blancs devaient mettre à mort les dix Noirs de Bug-Jargal, si celui-ci ne délivrait pas d'Auverney ou ne revenait se remettre entre leurs mains. D'Auverney échappe, à l'insu de Biassou qui le croit mort et fait arborer le fatal drapeau.

Bug-Jargal, à la vue du funeste signal, interrompt une douce causerie avec son ami, et va se faire fusiller par les Blancs.

Genèse de l'œuvre
Pour écrire cette œuvre Victor Hugo s'est inspiré notamment d'Adonis, ou le bon nègre, anecdote coloniale, roman de Jean-Baptiste Picquenard paru en 1798.

Éditions
Choix d'éditions du vivant :
 Bug-Jargal, Paris, Urbain Canel, 1826. In-18. Édition originale.
 Bug-Jargal : Troisième édition, Paris, Gosselin et Bossange. 1829. 3 volumes, in-12.
 Bug-Jargal. Septième édition, Bruxelles, Louis Hauman et Cie, 1834. In-18. Contrefaçon belge.
 .

Choix d'éditions posthumes :
 .
 .

Bibliographie
  Max Bach, « Hugo's Interest in Social Problems », Modern Language Notes, , n° 72 (1), p. 47-48.
 Chris Bongie, «'The Cause of Humanity': Victor Hugo's Bug-Jargal and the Limits of Liberal Translation », Friends and Enemies: The Scribal Politics of Post/Colonial Literature (Liverpool University Press, 2008), .
 Chris Bongie, « Introduction », Bug-Jargal (traduction anglaise et édition critique) (Peterborough, Ontario: Broadview Press, 2004), .
 Chris Bongie, « Double Portraits: Scapegoating the Mulatto in Victor Hugo's Bug-Jargal », Islands and Exiles: The Creole Identities of Post/Colonial Literature (Stanford University Press, 1998), p. 231-61.
 Jacques Cauna, « Les Sources historiques de Bug-Jargal : Hugo et la Révolution haïtienne », Conjonction, , n° 166, p. 21-36.
 Pascale Gaitet, « Hybrid Creatures, Hybrid Politics, in Hugo's Bug-Jargal and Le Dernier Jour d'un condamné », Nineteenth-Century French Studies, Spring-Summer 1997, n° 25 (3-4), p. 251-65.
 Frauke Gewecke, « Victor Hugo et la révolution haïtienne : Jacobins et jacobites ou les ambiguïtés du discours négrophobe dans la perspective du roman historique », Lectures de Victor Hugo, Paris, Nizet, 1986, .
 .
 Léon-François Hoffmann, « Victor Hugo, les Noirs et l'esclavage », Francofonia, aut. 1996, n° 16 (31), p. 47-90.
 Dominique Jullien, « Bug-Jargal : La Révolution et ses doubles », Littérature, , n° 139, p. 78-92.
 Pierre Laforgue, « Bug-Jargal, ou de la difficulté d'écrire en 'style blanc' », Romantisme, 1990, n° 20 (69), p. 29-42
 Roger Little, « The First Novels of Hugo and George Sand: A Link? », French Studies Bulletin, Spring 2003, n° 86, p. 7-8.
 Bernard Mouralis, « Histoire et culture dans Bug-Jargal », Revue des Sciences Humaines, 1973, n° 149, p. 47-68.
  Ileana Rodriguez, « El impacto de la Revolucion Haitiana en la literatura europea: El caso de Bug Jargal », Sin Nombre, 1979, n° 10 (2), p. 62-83.
 Scott Sprenger, « Bug-Jargal et le réalisme paradoxal de Victor Hugo », Annales Universitatis Apulensis, 2003, n° 4, p. 131-42.

Notes et références

Liens externes

 Bug Jargal, en version audio gratuite

   Livre audio mp3 gratuit 'Bug-Jargal' de Victor Hugo.

Roman de Victor Hugo
Roman français paru en 1826
Roman d'aventures français
Roman sur l'esclavage
Premier roman
Œuvre littéraire se déroulant en France
Roman se déroulant en Haïti
Roman se déroulant au XVIIIe siècle


text:
Charlotte Reiniger (Charlottenburg, Berlín, Imperio Alemán, 2 de junio de 1899 - Dettenhausen, República Federal de Alemania, 19 de junio de 1981) fue una cineasta alemana (posteriormente nacionalizada británica), famosa por sus películas de animación con siluetas, especialmente Las aventuras del príncipe Achmed (1926). Dirigió el primer filme que utilizó la cámara multiplano.

Biografía
Le interesó el cine desde su adolescencia, especialmente las películas de Georges Méliès, por sus efectos especiales; y más tarde las del actor y director Paul Wegener, hoy recordado por sus dos versiones de Der Golem. En 1915, la joven asistió a una conferencia de Wegener y quedó entusiasmada ante las posibilidades del cine de animación.

Consiguió convencer a sus padres para que le permitieran entrar en el grupo de teatro de Max Reinhardt, al que pertenecía Wegener (1916-17). En un intento de llamar la atención de su héroe, distante y muy ocupado, se dedicó a confeccionar las siluetas de los otros actores del grupo en sus respectivos papeles. Logró el efecto deseado, y pronto empezó a trabajar con Wegener, realizando siluetas para los rótulos intercalados de las películas: Rübezahls Hochzeit ("La boda del gigante Ruebezahl", 1916) y Der Rattenfänger von Hameln ("El flautista de Hamelín", 1918); así como los decorados y accesorios de la película Die schone prinzessin von China ("La bella princesa de China", 1916).

Gracias al éxito de su trabajo y a la recomendación de Wegener, consiguió ser admitida en el Institut für Kulturforschung (Instituto de Investigaciones Culturales), un estudio berlinés dedicado a las películas de animación experimentales. Allí realizó su primera película de siluetas, Das Ornament des verliebten Herzens ("El ornamento del corazón enamorado", 1919). En dicho estudio conoció también a Carl Koch, con quien se casaría en 1921, y que colaboraría con ella en casi todas sus películas.

En los años siguientes realizó seis cortometrajes, todos ellos con producción y fotografía de su marido. Al mismo tiempo, trabajó en anuncios publicitarios (la agencia de publicidad Pinschewer contrató a varios animadores abstractos durante la República de Weimar) y en los efectos especiales de varios largometrajes de imagen real (en particular, diseñó la silueta de un halcón para una secuencia onírica de la primera parte de Die Nibelungen, de Fritz Lang). Durante esta época, Reiniger se convirtió en el centro de un amplio grupo de ambiciosos animadores alemanes.

En 1923, se le presentó una oportunidad única. El banquero Louis Hagen, admirador de su obra, le ofreció financiarle un largometraje, que realizaría en un estudio construido encima de su garaje, cerca de su casa de Potsdam. El resultado fue Die Abenteuer des Prinzen Achmed ("Las aventuras del príncipe Achmed"), terminado en 1926, el más antiguo largometraje de animación que se conserva, con una trama que es un pastiche de varias historias relacionadas con Las mil y una noches. La película tuvo éxito tanto de crítica como de público, Reiniger se anticipó en una década tanto a Walt Disney como a Ub Iwerks en utilizar la cámara multiplano para ciertos efectos. Además de contar con las siluetas de Reiniger como actores del film, la obra se beneficiaba de los oníricos decorados de Walter Ruttmann, que había colaborado con Reiniger en la secuencia antes citada de Die Nibelungen, y de la música de Wolfgang Zeller. Algunos efectos adicionales corrieron a cargo de Carl Koch y Berthold Bartosch.

El éxito de Die Abenteuer des Prinzen Achmed dio a Reiniger la oportunidad de realizar el mediometraje Doktor Dolittle und seine Tiere ("El doctor Dolittle y sus animales", 1928) basada en la primera de las novelas de la serie dedicada al personaje por el autor inglés de literatura infantil Hugh Lofting. La música fue compuesta en esta ocasión por Kurt Weill, Paul Hindemith y Paul Dessau.

Un año más tarde, Reiniger codirigió, con Rochus Gliese, su primera película de imagen real, Die Jagd nach dem Glück ("La búsqueda de la felicidad", 1929), un relato sobre una compañía de teatro de siluetas. En la película interpretaban papeles Jean Renoir y Berthold Bartosch, e incluía una representación de siluetas de 20 minutos, diseñada por Reiniger. Por desgracia, el filme se terminó cuando el sonido acababa de llegar a Alemania, y su estreno tuvo que demorarse hasta 1930 para añadir las voces de los actores. El doblaje fue tan malo que terminó por arruinar la película. Reiniger proyectaba un tercer largometraje, basado en la ópera de Ravel L'Enfant et les Sortilèges, pero no consiguió hacerse con los derechos de la obra.

Con la llegada al poder del partido nazi, Reiniger y Koch tomaron la decisión de emigrar, pero ningún estado les concedió los visados necesarios para establecerse de forma permanente. Como resultado, la pareja pasó los años entre 1933 y 1939 viajando de un país a otro, permaneciendo en cada uno todo el tiempo que el visado les permitía. Durante esta época, produjeron unas doce películas. Entre las más conocidas están Carmen (1933) y Papageno (1935), basadas respectivamente en las óperas Carmen de Bizet y La flauta mágica de Mozart.

Al no poder conseguir un nuevo visado, se vieron obligados a quedarse en Alemania. Pasaron la Segunda Guerra Mundial en Berlín. Intentaron un nuevo proyecto, que iba a titularse Die goldene Gans ("La oca de oro"), que no pudieron concluir por falta de medios.

En 1949, Reiniger y Koch pudieron por fin trasladarse a Londres. Tras realizar algunos proyectos para la Oficina General de Correos, crearon la empresa Primrose Productions. Carl Koch murió en 1962, pero Lotte Reiniger siguió trabajando. Durante esta época, realizó veinte películas de siluetas, la mayoría de ellas para la BBC, y casi todas basadas en cuentos de hadas clásicos. En 1976 se desplazó a Canadá, donde realizó la película Aucassin et Nicolette para el National Film Board.

En 1972 recibió el Deutscher Filmpreis y luego en 1979, la Orden del Mérito de la República Federal de Alemania.

Murió en Dettenhausen, Baden-Wurtemberg, Alemania, el 19 de junio de 1981, a los 82 años.

Filmografía

En Alemania
 Das Ornament des verliebten Herzens ("El ornamento del corazón enamorado", 1919, 1 acto, 92 metros) - Institut für Kulturforschung, Berlín - Colaboradores: Carl Kochy Helmut Krünger
 Amor und dan standhafte Liebespaar ("Amor y los enamorados perseverantes", 1920, 1 acto) - Institut für Kulturforschung, Berlín -
 Der fliegende Koffer ("La maleta volante", 1921, basada en un cuento de Hans Christian Andersen, 1 acto) - Institut für Kulturforschung, Berlín - Colaborador: Carl Koch
 Der Stern von Bethlehem ("La estrella de Belén", 1921, 1 acto) - Institut für Kulturforschung, Berlín - Colaborador: Carl Koch
 Aschenputtel ("Cenicienta", 1922, basado en el cuento de los Hermanos Grimm, 1 acto) - Institut für Kulturforschung, Berlín - Colaboradores: Carl Koch, Toni Rabold y Alexander Kardan
 Dornröschen ("La bella durmiente", 1922, 1 acto) - Sochatschewer - Colaboradores: Carl Koch y Alexander Kardan
 Das Geheimnis der Marquisin (1922)
 Der Fliegende Koffer (1922)
 Die Abenteuer des Prinzen Achmed (largometraje; 1926, 5 actos, 1811 metros) - Comenius-Film, Berlín - Colaboradores: Carl Koch (jefe de producción), Walter Ruttmann, Berthold Bartosch, Alexander Kardan, Walter Türck y Wolfgang Zeller (música).
 The Chinese Nightingale (1927)
 Der Scheintote Chinese ("El chino cataléptico", 1928, 1 acto) - Comenius-Film, Berlín -
 Dr. Dolittle und seine Tiere (mediometraje; "El Doctor Dolittle y sus animales", 1928, basada en las narraciones de Hugh Lofting, 3 actos) - Deutscher Werkfilm, Berlín - Colaboradores: Carl Koch, Berthold Bartosch. Arreglos musicales de Paul Dessau sobre composiciones propias y de Kurt Weill, Paul Hindemith e Igor Stravinsky.
 Zehn Minuten Mozart (1930)
 Die Jagd nach dem Glück (1930)
 Harlekin (mediometraje; 1931)
 Sissi (1932)
 Don Quichotte (1933)
 Carmen (1933)
 Das Gestohlene Herz (1934)
 Papageno (1935)
 Kalif Storch (1935)
 Galathea (1935)
 Puss in Boots (1936)
 Silhouetten (1936)
 Daughter (1937)
 Die Goldene Gans (1944)

En el Reino Unido
 Mary's Birthday (1951)
 The Magic Horse (1953)
 Thumbelina (1954) (Pulgarcita)
 The Three Wishes (1954)
 Snow White and Rose Red (1954)
 The Sleeping Beauty (1954)
 Puss in Boots (1954)
 The Little Chimney Sweep (1954)
 The Grasshopper and the Ant (1954)
 The Gallant Little Tailor (1954)
 The Frog Prince (1954)
 Caliph Storch (1954)
 Aladdin and the Magic Lamp (1954)
 Jack and the Beanstalk (1955)
 Hansel and Gretel (1955)
 Aucassin and Nicolette (Canadá; 1975)
 The Rose and the Ring (Canadá; mediometraje; 1979)

Colaboraciones
 Der verlorene Schatten ("La sombra perdida", 5 actos, 1920) - Projektions-AG "Unión", Berlín - Director: Rochus Gliese. Lotte Reininger crea la silueta del violín mágico.
 Die Nibelungen ("Los Nibelungos", 1923) - Decla-Bioscop AG, Berlín - Director: Fritz Lang. Lotte Reininger creó con siluetas la secuencia del "sueño del halcón".
 Heut tanzt Mariett ("Hoy baila Marieta, 1927-28) - Deutsche Film-Union AG, Berlín - Director: Friedrich Zelnik. Lotte Reininger realizó una parte en la que aparecen siluetas animadas.
 Die Jagd nach dem Glück ("Persiguiendo la fortuna", 1929-30) - Comenius-Films, Berlín - Director: Rochus Gliese. Lotte Reininger trabajó en el guion con Gliese y Carl Koch. Dos actos son escenas con siluetas.

Bibliografía
 Bendazzi, Giannalberto: Cartoons. 110 años de cine de animación. Madrid, Ocho y Medio, 2003. ISBN 84-95839-44-X.

 Margit Downar (Bearb.): Lotte Reiniger: Silhouettenfilm und Schattentheater. Zur Ausstellung des Puppentheatermuseums im Münchner Stadtmuseum. Verlag Karl M. Lipp, München 1979, ISBN 3-87490-532-2
 Werner Biedermann: Filme, Festivals und Cineasten - Gespräch mit Lotte Reiniger. Katholische Akademie Schwerte, Schwerte 2004, ISBN 3-927382-48-5
 Alfred Happ: Boote - Luftschiffe - Automobile. Verkehrsmittel im Film- und Scherenschnittchaffen von Lotte Reinigers.'München 2010. Seite 26-35. ISBN 978-3-940061-40-9
 Alfred Happ: Lotte Reiniger. 1899 - 1981 ; Schöpferin einer neuen Silhouettenkunst. Kulturamt, Tübingen 2004, ISBN 3-910090-56-7
 Melanie Letschnig: Es war einmal kein Ofen. Über die märchenhaften Silhouettenfilme von Lotte Reiniger. Diplomarbeit, Universität Wien 2006
 Helga Happ: Von Herzen! Lotte Reiniger und ihre Zeit in Dettenhausen : Erinnerungen an die Meisterin des Scherenschnitts, Tübingen : Schwäbisches Tagblatt, 2007, ISBN 978-3-928011-60-0
 Evamarie Blattner und Karlheinz Wiegmann (Hrsg.): Lotte Reiniger : "Mit zaubernden Händen geboren"; drei Scherenschnittfolgen, Tübingen : Universitätsstadt Tübingen, 2010, ISBN 978-3-8030-3352-9
 Donald Crafton; Before Mickey: The Animated Film, 1898–1928; University of Chicago Press; ISBN 0-226-11667-0
 Leslie, Esther. Hollywood Flatlands: Animation, Critical Theory, and the Avant-Garde. London: Verso, 2002.
 Reiniger, Lotte. Shadow Theatres and Shadow Films. London: B.T. Batsford Ltd., 1970.

Notas

Enlaces externos
 Perfil de Lotte Reiniger, en comohacercine. com

 Lotte Reiniger, por William Moritz Biografía y filmografía (en inglés)
 Un talento con suerte, ElPezDigital, mayo de 2014.

Animadores de Alemania
Personas de Berlín
Miembros de la Orden del Mérito de la República Federal de Alemania
Mujeres en la animación
Directoras de cine de Alemania
Alemanas del siglo XX


text:
Datchet is een spoorwegstation van National Rail in Datchet, Windsor and Maidenhead in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door South West Trains.

dat
Windsor and Maidenhead


text:
Doug Clarke (born 11 May 1938) is  a former Australian rules footballer who played with Richmond in the Victorian Football League (VFL).

Notes

External links

Living people
1938 births
Australian rules footballers from New South Wales
Richmond Football Club players