text:
A Classe Kirov é uma classe de cruzadores nucleares da marinha da Rússia, sendo o maior navio de guerra em operação no mundo (que não seja um porta-aviões ou um navio de assalto anfíbio). Apesar de ser menor que os couraçados de outrora, eles tem sido comparados com estes antigos enormes navios.

Originalmente construído para a marinha soviética, quatro foram postos no serviço ativo entre 1974 e 1998. De início planejava-se a construção de cinco embarcações, contudo o plano foi cancelado devido a falta de fundos. Atualmente, apenas o cruzador Pyotr Velikiy segue operacional, mas a Rússia pretende reativar o resto da frota até 2020, após um extenso programa de modernização.

O surgimento da classe Kirov foi um fator determinante para a reintegração da classe de couraçados Iowa pela marinha dos Estados Unidos no começo da década de 1980.

Origem

Durante as décadas de 1970 e 1980 os comandantes soviéticos viam assombrados o crescimento da frota estadunidense de porta-aviões. Na década de 70 os  Estados Unidos haviam comissionado uma nova classe dessas embarcações, a classe Nimitz, uma classe de gigantescos porta-aviões nucleares maiores que qualquer um construído até então.

Os soviéticos decidiram, então, criar um navio que fosse capaz de atacar e afundar a grandes distâncias os imensos navios aeródromos norteamericanos, uma vez que estes contam com meios para localizar qualquer ameaça em um raio de 600 km. Para tal, os navios soviéticos deveriam ser armados com mísseis, muitos mísseis.

Misseis dos mais variados tipos, incluindo grandes e poderosos mísseis de cruzeiro, destinados tanto para atacar alvos em terra quanto para atacar outros navios, mísseis antiaéreos, antissubmarino, mísseis para as mais variadas funções.

Para dotar os navios de mais autonomia foram construídos com propulsão nuclear, usando dois reatores nucleares NK-3.
Os reatores geram energia que aquece a agua de um circuito fechado fazendo girar duas turbinas à vapor, que dão impulso ao navio.

A classe possui uma blindagem de 76 mm à volta do reator, mas no resto da embarcação é relativamente leve, com toda sua defesa depositada no seu sistema de mísseis e canhões.

A nova classe de navios foi batizada de Kirov. Os navios da classe começaram a ser construídos em 1974, nos estaleiros da Baltic em Leningrado, quando foi batida a quilha do Kirov, atual Almirante Ushakov.

Navios da classe

Armamentos
Mísseis
 20 x mísseis anti-navio SS-N-19 Shipwreck modelo P-700 Granit.
 14 x mísseis de cruzeiro SS-N-14 Silex ASW (somente no Ushakov).
 96 x mísseis terra-ar SA-N-6 Grumble modelo S-300F Fort (somente no Ushakov, Lazarev, Nakhimov)
 48 x mísseis terra-ar S-300F mais 48 x mísseis terra-ar S-300FM Fort-M (SA-N-20 Gargoyle), (somente no Pyotr Velikhy).
 128 x mísseis terra-ar 9K95 Tor (SA-N-9 Gauntlet).
 40 x mísseis terra-ar OSA-MA (SA-N-4 Gecko).

Armas
 1 x AK-130 dupla de  (somente no Ushakov).
 8 x AK-630 de  (somente no Ushakov e Lazarev).
 6 x CADS-N-1 Kashtan CIWS, (somente no Nakhimov, Pyotr Velikiy).

Torpedos e outros
 1 x 10 lançador de foguete anti-navio RBU-1000 de .
 2 x 6 lançador de foguete anti-navio RBU-12000 de .
 10 x tubos de torpedos anti-navio/anti-submarino de  para torpedos Tipo 53 ou sistema RPK-2 Viyuga (SS-N-15).

Galeria

Kirov
Navios da Marinha da Rússia


text:
Middletown es una ciudad localizada en el condado de Middlesex, Connecticut, a lo largo del río Connecticut, en la parte central del estado, a 16 millas (26 km) al sur de Hartford. En 1650, fue incorporada como un pueblo bajo su nombre original indio, Mattabeseck. Recibió su nombre actual en 1653. En 1784, el poblado central fue incorporado como una ciudad aparte del pueblo. En 1923, la ciudad de Middletown fue consolidada con el pueblo, haciendo que los límites de la ciudad fueran más extensos. Originalmente un puerto de vela muy ocupado y después un centro industrial, ahora es en gran medida una ciudad residencial y ciudad universitaria, sede de la Universidad Wesleyana. Desde la creación del condado de Middlesex en 1785, hasta la eliminación del gobierno del condado en 1960, Middletown era la sede de condado. En 1910, 11.851 vivían en la ciudad. En 1940, 26.495 personas vivían ahí. En el censo de 2000, la ciudad tenía una población total de 43.167.

Ciudades hermanadas
  Melilli, Italia
  Cayey, Caserío de Buena Vista

Véase también
 Universidad Wesleyana en Middletown

Referencias

Fuentes
 History of Middlesex County 1635-1885: With Biographical Sketches of Its Prominent Men. Pratt & Read Co. New York: J. B. Beers & Co., 1884.
 History of Middlesex County, Connecticut, Whittemore, (New York, 1884)
 Middletown Upper Houses: A History of the North Society of Middletown from 1650 to 1800, C. C. Adams, (New York, 1908)

Enlaces externos
 City of Middletown Official Website
 Central Regional Tourism District
 Middlesex County Historical Society
 Town History

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
La Lengua Wookie es la ficticia lengua principal de la raza de los Wookies en el universo de ficción de La Guerra de las Galaxias.

En la saga cinematográfica la lengua Wookie es la lengua de los Wookies, criaturas nativas del planeta Kashyyyk. La hablan todos los individuos de esta especie y son incapaces de pronunciar palabras en otras lenguas. El principal representante de esta lengua es el personaje Chewbacca. Su papel en la saga es el causante del conocimiento de esta lengua.

Características
Se basa en gruñidos y es casi imposible su pronunciación por individuos de otras especies.

Lenguas de Star Wars


text:
Le Pays de la violence () est un film américain réalisé par John Frankenheimer et sorti en 1970.

Le scénario est adapté du roman  de Madison Jones. Le titre original reprend le titre de la chanson  de Johnny Cash, qui signe la musique du film.

Synopsis
Henry Tawes est le shérif de la petite ville de Gainesboro dans le Tennessee. Ils s'ennuie dans sa vie, avec sa femme Ellen. Henry rencontre alors la belle Alma McCain, bien plus jeune que lui. Par amour pour la jeune fille, le shérif Henry Tawes va sacrifier non seulement sa famille mais aussi son honneur en transgressant la loi qu'il s'était jusque-là juré de défendre. Le père d'Alma est ainsi un distillateur d'alcool poursuivi par un agent de l'État.

Fiche technique

 Titre original : I Walk the Line
 Réalisation : John Frankenheimer
 Scénario : Madison Jones et Alvin Sargent, d'après le roman de Madison Jones
 Photographie : David M. Walsh
 Montage : Henry Berman et Harold F. Kress
 Costumes : Lewis Brown
 Décors : Marvin March
 Musique : Johnny Cash
 Production : Harold D. Cohen
Producteur délégué : Edward Lewis
 Sociétés de production : John Frankenheimer Productions Inc.,Edward Lewis Productions, Halcyon Productions et Atticus
 Société de distribution : Columbia Pictures
 Pays d'origine : États-Unis
 Langue originale : anglais
 Genre : Drame
 Format :
 Durée : 95 minutes
 Dates de sortie :
  :  (New York)
  :

Distribution
 Gregory Peck  : le shérif Henry Tawes
 Tuesday Weld : Alma McCain
 Estelle Parsons : Ellen Haney
 Ralph Meeker  : Carl McCain
 Lonny Chapman : Bascomb
 Charles Durning  : Hunnicutt
 Jeff Dalton : Clay McCain
 Freddie McCloud : Buddy McCain
 Jane Rose : Elsie
 J. C. Evans  : Grandpa Tawes
 Margaret A. Morris : Sybil
 Bill Littleton : Pollard
 Leo Yates : Vogel
 Dodo Denney : Darlene Hunnicutt

Production

John Frankenheimer voulait Gene Hackman  pour incarner le shérif Henry Tawes, mais Columbia Pictures insiste pour que le rôle soit tenu par Gregory Peck, sous contrat avec eux. Le réalisateur fait par ailleurs appel à l'acteur J. C. Evans  qui est alors âgé de 82 ans pour le rôle du père du shérif. Malgré une bonne prestation, il sera redoublé en anglais par Will Geer.

Le tournage a lieu dans le Tennessee (Gainesboro) ainsi qu'en Californie (comté de Colusa et les Columbia/Sunset Gower Studios à Los Angeles).

Bande originale

La musique du film est composée par Johnny Cash. Il est accompagné de son groupe de musiciens The Tennessee Three.

Johnny Cash réenregistre une nouvelle version de la chanson I Walk the Line, qui donne son titre au film

Liste des titres

Accueil

Ce film est souvent considéré comme le plus mauvais film de la carrière de Gregory Peck. L'acteur lui-même sera très critique envers le film, regrettant que le résultat final ne correspond pas à ce qui a été tourné. Il explique que le studio a profondément modifié le film au montage alors que le réalisateur John Frankenheimer était très vite parti tourner Les Cavaliers en Europe.

Commentaire
Dans la scène au drive-in, le film projeté est Jerry la grande gueule (1967), mais les affiches sont celles de Cramponne-toi Jerry , deux films avec Jerry Lewis.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1970
Film dramatique américain
Film réalisé par John Frankenheimer
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Film sur l'infidélité conjugale
Film se déroulant au Tennessee
Film tourné en Californie
Film tourné aux Sunset Gower Studios
Film tourné au Tennessee


text:
Die katholische Kirche St. Anna befindet sich im Frankfurter Stadtteil Hausen und ist im Stil der Moderne gestaltet. Seit dem 1. Januar 2017 gehört sie zur Pfarrei Sankt Marien Frankfurt am Main.

Geschichte
Im Jahr 1897 gründeten katholische Christen den Hausener Katholischen Männerverein mit dem Ziel eine selbständige Gemeinde zu werden. Den ersten katholischen Gottesdienst in Hausen hielt 1901 ein Pfarrvikar. 1902 erwarb das Bistum Limburg ein Grundstück in der Großen Nelkenstraße für den Bau einer Kirche. Sie wurde nach Plänen des Architekten Hans Rummel 1905 als neuromanische Basilika errichtet. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche zerstört und danach von dem Architekten Paul Göbbels wiederaufgebaut. Eine eigene Pfarrei wurde 1952 gegründet und bestand bis 2016. 1961 beschloss der Kirchenvorstand den Neubau von St. Anna. Mitte der 1960er Jahre war die alte Kirche baufällig und wurde abgerissen.

Die Architekten Hermann Mäckler und Alois Giefer wurden mit der Planung einer neuen Kirche beauftragt. Die St.-Anna-Kirche wurde etwas weiter südlich in der Straße Am Hohen Weg gebaut und im Mai 1968 fertiggestellt. Der Kirchenbau erfolgte somit nach dem Zweiten Vatikanischen Konzil. Seitdem rückt der Altar im katholischen Kirchenbau stärker in die Mitte des Raums zwischen Priester und Gemeinde. Die Sankt-Anna-Kirche setzt die geänderte Liturgie erkennbar um. 1990 wurden die Außenwände unter Leitung des Architekten Horst F. Meyer energetisch saniert. 1996 erfolgte eine grundlegende Umgestaltung des Innenraums nach Plänen des Architekten Ulrich Hahn.

Architektur
Die Sankt-Anna-Kirche liegt am südöstlichen Rand der historischen Ortsmitte von Hausen in einem Wohngebiet der 1960er und 1970er Jahre. Auf dem großen, mit Bäumen bestandenen Grundstück mit der Adresse Am Hohen Weg 19 befinden sich neben dem freistehenden Kirchenbau nebst Glockenturm auch das Gemeindehaus und ein Kindergarten.

Der im Grundriss kreuzförmige, polygonale Kirchenbau ist äußerlich ein nach den vier Himmelsrichtungen ausgerichteter Zentralbau mit vier gleichen Fassadenseiten. Eine kaum wahrnehmbare Ausnahme bildet die eingeschossige Sakristei im rückwärtigen Grundstücksbereich. Der gewählte Gebäudetyp greift die Neuerungen im Kirchenbau seit dem Zweiten Vatikanischen Konzil auf. Im Zentralbau nimmt der Altar der neuen Liturgie folgend nahezu die Gebäudemitte ein. Die Grundfläche der Kirche misst etwa 30 Meter in Ost-West- bzw. Nord-Süd-Richtung. Die Fassaden bestehen aus winkelförmigen Außenwänden, zwischen denen gebäudehohe Glasflächen angeordnet sind, die die Eingänge markieren. Das flach geneigte, gefaltete Zeltdach betont die Gebäudemitte. Es ist mit Kupfer gedeckt, dessen Oberfläche Grünspan angesetzt hat. Die geschlossenen Außenwände bestanden ursprünglich aus Sichtbeton und wurden 1990 mit einem hellen Naturstein verkleidet und damit wärmegedämmt. Sie werden von den dunklen Fensterflächen kontrastiert. Der seitlich angeordnete, etwa 30 Meter hohe Glockenturm aus Beton ist weiß angelegt und schließt mit einem einfachen Kreuz ab.

Betritt man durch das Hauptportal im Osten das Innere der Kirche, befindet man sich zunächst in einem Vorraum, ehe man nach einigen Schritten in den stützenlosen Innenraum gelangt. Auch im Innern ist die Raummitte betont. Das farbige Licht der blauen Glasfenster und Wände aus sichtbaren Ziegelsteinen prägt den Raum und die Belichtung. Der Altar ist als Volksaltar frei stehend nahezu mittig platziert und von fünf Bankblöcken umgeben, die im Halbkreis fächerförmig angeordnet sind. Beides betont den Charakter des Zentralbaus. Dennoch ist der Innenraum nach Westen ausgerichtet. Der dortige, um zwei Stufen erhöhte Altarraum mit einem Kreuz vor einer hellen Wand lenkt den Blick auf sich. Die Wände aus Ziegelsteinen sind durch eine horizontale Bänderung gegliedert. Reihen mit Hochlochziegeln sind so vermauert, dass die Löcher der Steine sichtbar sind. Der Boden besteht aus dunklen Natursteinplatten. Die Decke ist mit Holz verkleidet und lässt die Faltungen des Tragwerks erkennen. An der Wand im Eingangsbereich, die den Vorraum vom Hauptraum trennt, ist die Orgel angebracht.

Ausstattung
Die großflächigen Buntglasfenster bestehen aus kleinen, quadratischen, unterschiedlich farbigen blauen und weißen Gläsern und erhellen den Raum von drei Seiten. Sie sind ein Werk des Frankfurter Künstlers Georg Heck. Altarblock, Ambo, Sedilien und Taufstein bestehen aus hellem Naturstein. Das Taufbecken im südlichen Kirchenraum hat die Form eines Zylinders. Die rückwärtige Altarwand wurde von dem Künstler Wilhelm Gieß als Triptychon mit Blattgoldauflage gestaltet. Sowohl das Wandrelief Anna selbtritt als auch die Pietà sind ein Werk der Künstlerin Franziska Lenz-Gerharz..

Fotos

Literatur
 Almut Gehebe-Gernhardt: Architektur der 50er Jahre in Frankfurt am Main – am Beispiel der Architektengemeinschaft Alois Giefer und Hermann Mäckler, 2011
 Kath. Kirchengemeinde Sankt Marien Frankfurt am Main (Hrsg.): Geschichte der Kirchen in Sankt Marien. Selbstverlag, Frankfurt am Main 2017.

Weblinks

 Homepage der Pfarrei Sankt Marien Frankfurt am Main

Einzelnachweise

Frankfurt-Hausen
Anna
Frankfurt
Frankfurt
Frankfurt
Frankfurt am Main Anna
Bauwerk der Moderne in Frankfurt am Main
Bauwerk aus Beton
Zentralbau in Deutschland
Kirchengebäude in Europa


text:
«Ерзянь Вал» (ерз. «ĚRZÄŃ VAL») — ерзянський суспільно-політичний журнал, видається в Україні секретаріатом Інязора ерзянського народу. Видання поширюється на території Ерзянь Мастор та в осередках ерзянської діаспори.

Історія
Журнал був заснований у 2020 р. як спільний проєкт секретаріату Інязора та Ерзянської інформаційної комісії (заснованої Атянь Езєм). «ĚRZÄŃ VAL» було публічно презентовано 30 червня 2020 р. в Києві інязором Сиресєм Боляєнь та групою його соратників. Редакційна колегія позиціонує видання як часопис ерзянського національного руху. Головний редактор С. Боляєнь так окреслив місію журналу: «Інтернет-сайти з'являються і зникають, а журнал залишиться в бібліотеках та архівах — для історії. Російська влада жорстко цензурує пресу корінних народів на своїй території. Її влаштовують тільки провладні рупори, а всіх незгодних оголошують екстремістами. Тому ерзянам важливо мати свій незалежний інтелектуальний майданчик, на якому ми зможемо чесно дискутувати про теперішнє та майбутнє Ерзянь Мастор. Таким майданчиком має стати новий журнал».

Згідно повідомлень члена редакційної колегії Кірді Ожомасонь, перший випуск журналу вийшов накладом у сто примірників і був поширений безкоштовно. Більше половини матеріалів в журналі ерзянською мовою. Деякі дубльовано англійською. Кілька текстів написано українською та російською. Всі витрати, пов'язані із макетуванням, друком та розповсюдженням видання, взяв на себе Секретаріат Інязора, який функціонує з добровільних пожертв ерзян. Кошторис першого номеру склав 800 доларів США. Редколегія планує видавати журнал двічі на рік. Електронна версія «ĚRZÄŃ VAL» з'явиться у вільному доступі в день презентації, що відбудеться 30 червня об 11:00 і транслюватиметься онлайн.

Спеціалізація
«ĚRZÄŃ VAL» єдиний в світі ерзянський суспільно-політичний журнал і єдине друковане видання ерзянською латинкою. Більше половини матеріалів журналу написано ерзянською мовою. Частина текстів дублюються англійською та українською, окремі матеріали подаються російською. Видання має на меті інформувати ерзян про діяльність Кірдійюр — національних представницьких органів, розповідати світові про ерзянський народ, про його боротьбу за культурні, економічні та політичні права. Перший номер журналу був присвячений історії та перспективам ерзянського національного руху. На сторінках часопису ерзя з Ерзянь Мастор та з діаспори розмірковують про минуле та майбутнє ерзянського національного руху, відносини із російською владою, спротив русифікації, про підготовку до наступного Раськень Озкс. Окремий розділ присвячений культурі та історії — не лише ерзянській, але й світовій. Планується, що «ĚRZÄŃ VAL» видаватиметься двічі на рік.

Читацька аудиторія

Редакційна колегія «ĚRZÄŃ VAL» позиціонує журнал як часопис «для ерзя і про ерзян». Друкована версія журналу поширюється в Ерзянь Мастор у США та в країнах ЄС. Водночас електронна версія журналу з'явилась у вільному доступі вже у день презентації.

Член київської громади ерзян Мітряй Чепелень під час презентації пояснив, що журнал видається в Україні через політичні переслідування ерзянського руху на батьківщині: «Нас запитують: чому ерзянський журнал видається в Україні? Слід сказати, що запитують переважно ті, хто живе поза Російської Федерацією. Адже ерзяни з Ерзянь Мастор, Самари, Москви чи Санкт-Петербурга чудово обізнані із політичними реаліями в РФ. Останньою незалежною газетою в Республіці Мордовія була "Ерзянь Мастор". Вона переслідувалась владою у судовому порядку з 1999 по 2015 р. Тиск на редакцію припинився лише після зміни її керівництва на лояльних до влади людей. Це і стало кінцем "Ерзянь Мастор", яка перетворилась на черговий рупор кремлівської пропаганди: хвалить владу і лає її критиків. Так, ми видаємо наш журнал на еміграції. Втім, єдині обмеження, які ми відчуваємо — це обмеження фінансового характеру, і їх ми здолаємо».

Примітки

Ерзя
Фіно-угорський світ
Фіно-угорські народи
Ерзянська періодика
Публіцистичні журнали
Засновані в Україні 2020
Англомовні журнали України
Російськомовні журнали України
Журнали України


text:
Skidoo Nunatak är en nunatak i Antarktis. Den ligger i Västantarktis. Argentina, Chile och Storbritannien gör anspråk på området. Toppen på Skidoo Nunatak är  meter över havet, eller  meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är  km.

Terrängen runt Skidoo Nunatak är huvudsakligen kuperad. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  kilometer nordväst om Skidoo Nunatak. Trakten är obefolkad. Det finns inga samhällen i närheten.

Kommentarer

Källor

Berg i Västantarktis
Storbritanniens anspråk i Antarktis
Chiles anspråk i Antarktis
Argentinas anspråk i Antarktis
Berg i Antarktis 500 meter över havet eller högre


text:
Alexander Macdonell of Collachie (1762 – March 18, 1842) was a soldier and political figure in Upper Canada.

He was born in Scotland in 1762 and arrived in the Mohawk Valley of New York with other members of his family, including his brother, Angus Macdonell of Collachie. He served with the Royal Highland Emigrant Regiment during the American Revolution. In 1781, he came to Canada and joined Butler's Rangers until the regiment was disbanded in 1784.

Macdonell moved to York (Toronto), where he served as a Sheriff for the Home District from 1792 to 1805. He was elected to the 3rd Parliament of Upper Canada representing Glengarry & Prescott, serving until 1816. He was speaker of the House from 1804 to 1808.

At the start of the War of 1812, he became a colonel in the militia. In 1813, he was taken prison at Niagara by the Americans. In 1815, on his release, he was made superintendent of the Settling Department.

From 1831 to 1834 he was Chairman of the Home District Council and the last to serve the post before Toronto City Council was formed in 1834. In addition he was the Sheriff for the Home District.

Death
He died at Toronto on 18 March 1842.

External links

 Glengarry's Representatives in the Legislative Assembly of Upper Canada, University of Manitoba archives
 Dictionary of Canadian Biography

1762 births
1842 deaths
Immigrants to the Province of Quebec (1763–1791)
Members of the Legislative Assembly of Upper Canada
People from Highland (council area)
People from the United Counties of Stormont, Dundas and Glengarry
Politicians from Toronto
Scottish emigrants to pre-Confederation Ontario
Speakers of the Legislative Assembly of Upper Canada


text:
Een stor familie er en dansk tv-serie i 12 afsnit, udsendt første gang i 1982-1983. Serien blev instrueret af Bent Mejding, mens manuskriptet på skift blev forfattet af Lise Nørgaard, Paul Hammerich og Jane Aamund. Serien er produceret af Nordisk Film for Danmarks Radio.

Serien handler om Holly-Gruppens fjerde division, et typisk kontormiljø fra starten af 80'erne. Her følges personalet i forskellige pudsige situationer, mens de er på arbejde. Det nævnes, at Holly-gruppen startede som en sæbefabrik i Haraldsgade på Nørrebro i København.

Faste medvirkende

Kirsten Rolffes som Rigmor Gramme
Paul Hagen som bogholder Sigurd Henriksen
Ilse Rande som sekretær Marianne Laursen
Helle Hertz som Jette Nielsen
Søren Pilmark som udviklingschef, civiløkonom Bjarne Birger Bruun, kaldet "3B"
Bjørn Puggaard-Müller som direktør Hans Ruf Andersen
Marguerite Viby som rengøringsassistent Olga Mortensen, kaldet "Morten"
Lene Poulsen som Sanne Olsen
Søren Sætter-Lassen som bud Jan Madsen
Ole Thestrup som ejendomsinspektør Erik Jensen

Øvrige medvirkende

Susse Wold som advokat (afsnit 5) og senere sekretariatschef (fra afsnit 6) Karen Westh
Lisbet Dahl som fysioterapeuten
Helge Kjærulff-Schmidt som pensionistbud Valdemar Lemcke
Hardy Rafn som personalechef Johan Siliam
Lily Broberg som direktørfrue Illona Ruf Andersen
Grethe Sønck som tillidskvinden Viola Jørgensen
Olaf Ussing som bestyrelsesformand admiral Emil Eberfeldt
Peter Schrøder som civiløkonom Preben Nielsen, Jette Nielsens mand
Anders Bircow som assistent Henrik Holst i afsnit 1.
Dan Turèll som den klagende kunde, Olsen i afsnit nr. 5.
Benny Poulsen som økonomidirektør Schrøder, i afsnit nr. 4, 6, 7, 8, 9.
Vibeke Hastrup som kontorassistent Annemarie Andersen
Alvin Linnemann som dørmand og alt-mulig-mand
Jeanne Boel som Lis, receptionist
Preben Ravn som bedriftslæge Møller
Vera Gebuhr som utilfreds kunde
Grethe Holmer som Moster Lis
Max Hansen Jr. som Thomas, Sannes kæreste
Solveig Sundborg som dame på gaden
Linda Laursen som receptionist
Louis Miehe-Renard som Pastor Madsen
Birger Jensen som låsesmeden
Preben Neergaard som Max
Karen Marie Løwert som Ina Winckelhorn
Marianne Mortensen som Ilse
Peter Steen som advokat Lauritzen
Gerz Feigenberg som Benny Lund, sekretær

Afsnit
 Familien
 Ret ryggen
 Strakt karriere
 Kærlighedens veje (sendt første gang 1. januar 1983)
 En fremmed fugl (sendt første gang 8. januar 1983)
 Sorteper (sendt første gang 15. januar 1983)
 Nattegæsten
 Det ordner sig
 Intern kommunikation
 Ingliss iz mai bæst
 Spadseret af
 En fri mand

Musik
Seriens musikalske tema er en rumba spillet på elektroniske instrumenter. Ud over et enkelt og iørefaldende synthesizer-tema høres også lyden af en mekanisk skrivemaskines typeanslag, marginklokke og vognretur. Musikken er skrevet og indspillet af Joachim Ussing.

Eksterne henvisninger
 Een stor familie  på DR Bonanza

DR-serier
Danske tv-serier fra 1980'erne
Komedieserier fra Danmark
Bonanza


text:
Der Zoo La Garenne ist ein Zoologischer Garten in Le Vaud, Kanton Waadt, Schweiz. Der Zoo zeigt hauptsächlich europäische Tiere.

Geschichte
Der Zoo entstand 1965 als Mischung zwischen einer Pflegestation und einem kleinen Tierpark mit vor allem einheimischen Tieren. Er gehörte einer Privatperson. Ab 1975 bekommt er Unterstützung durch einen Förderverein. 1998 übernahm eine Stiftung, an der sich auch die öffentliche Hand der Region beteiligt, die Trägerschaft.

Im Jahr 2016 zog der Zoo auf ein komplett neu gebautes Gelände, welches grössere und naturnahere Anlagen für die Tiere zur Verfügung stellt. Seit 2017 ist der Zoo Mitglied der Schweizer Zooorganisation Zooschweiz, seit 2019 bei der europäischen Zoovereinigung EAZA.

Tiere
Neben den sehr erfolgreich brütenden Bartgeiern leben in dem Tierpark Mönchs-, Gänse- und Schmutzgeier sowie verschiedene andere Greifvögel und Eulen. Ausserdem werden einige Raubtiere wie Wildkatzen, Füchse und Wölfe gehalten. Im beheizten Pavillon de la nature und im Ausstellungsraum unter dem Restaurant sind zahlreiche Reptilien, Amphibien, Fische, Nagetiere und Insekten zu sehen.

Bartgeier
1978 wurde das internationale Projekt zur Wiederansiedlung von Bartgeiern in den Alpen gestartet. Daran war La Garenne von Beginn an beteiligt. Ein 1989 ausgewildeter Bartgeier stammte aus diesem Zoo.

Pflegestation
Daneben betreibt La Garenne auch eine Pflegestation für verletzte Altvögel oder verlassene Jungvögel.

Weblinks

 Website des Zoos

Einzelnachweise

Garenne
Kultur (Kanton Waadt)
Le Vaud


text:
Alessandro Frara (Turín, Italia, 7 de noviembre de 1982) es un exfutbolista italiano que jugaba de mediocampista.

Selección nacional
Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Italia en categoría sub-16 y sub-18.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en la página oficial de Frosinone Calcio

Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Bologna Football Club 1909
Futbolistas del Ternana Calcio
Futbolistas del Spezia Calcio 1906
Futbolistas del Rimini Football Club 1912
Futbolistas del Varese Calcio Società Sportiva Dilettantistica
Futbolistas del Frosinone Calcio
Futbolistas de la selección de fútbol sub-16 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-18 de Italia
Nacidos en Turín


text:
Fred Davis, MBE (13 sierpnia 1913 koło Chesterfield, Derbyshire, zm. 16 kwietnia 1998) – angielski snookerzysta .

Młodszy brat legendarnego mistrza, Joe. Śladem brata rozpoczynał karierę od mistrzostwa Anglii w bilardzie do lat 16 (1929), następnie zajął się zawodowym snookerem. Debiutował na mistrzostwach świata w 1937, odpadł jednak już w pierwszej rundzie; nauczony doświadczeniem, kontynuował karierę używając okularów (jego problemem była krótkowzroczność).

W 1938 dotarł do półfinału mistrzostw, ponownie rok później (porażka z bratem). W 1940 przegrał z Joe w finale, było to jednak najniższe ze wszystkich zwycięstw brata w finałach mistrzowskich (37:36). Okres II wojny światowej spędził w armii; w 1946 ponownie dotarł do półfinału snookerowych mistrzostw świata. W tym samym roku swój ostatni tytuł zdobył Joe Davis i zdecydował się na zakończenie kariery. Młodszy brat uchodził w oczach wielu fachowców za faworyta do zajęcia jego miejsca, jednak w finale 1947 lepszy okazał się Szkot Walter Donaldson. Kolejne lata to seria pojedynków F. Davis-Donaldson o mistrzostwo świata; jeszcze tylko raz, w 1950, triumfował Donaldson, pozostałe mecze wygrywał Davis (mistrz świata 1948, 1949, 1951). Donaldson był także jego przeciwnikiem w pierwszych edycjach nowej formuły mistrzostw, tzw. World Matchplay Championship (1952–1954); również te pojedynki przynosiły tytuły mistrzowskie Davisowi. W latach 1955–1956 Davis zdobył swoje ostatnie tytuły, tym razem jego przeciwnikiem był John Pulman.

Szansę na odzyskanie tytułu, utraconego na rzecz Pulmana w 1957, Davis otrzymał dopiero w 1964; w kolejny raz zmienionej formule walki o tytuł (obrońca stawał do pojedynków z pretendentami) walczył z Pulmanem trzykrotnie – 1964, 1965 i 1966. Wszystkie mecze przegrał.

Po powrocie organizatorów do formuły turniejowej mistrzostw świata jeszcze trzykrotnie dochodził do półfinałów mistrzostw świata, po raz ostatni w 1978; ostatni występ w mistrzostwach zanotował w 1982, w wieku 68 lat, a karierę zakończył dopiero w 1992, kiedy artretyzm uniemożliwiał mu już sprawne poruszanie się przy stole snookerowym. Był w tym momencie, jako 78-latek, prawdopodobnie najstarszym aktywnym sportowcem świata.

Po wprowadzeniu rankingu światowego w 1976 był notowany jako nr 4; pozostawał w czołowej szesnastce do 1981. Jako kapitan reprezentacji Anglii w Pucharze Świata doprowadził zespół do finału tych rozgrywek w 1979.

W 1980 i 1981 zdobył również mistrzostwo świata zawodowców w bilardzie. Za zasługi dla snookera i bilarda otrzymał w 1977 Order Imperium Brytyjskiego.

Linki zewnętrzne

Angielscy bilardziści
Angielscy snookerzyści
Mistrzowie świata w snookerze
Zmarli w 1998
Urodzeni w 1913


text:
Зелёная кваква () — вид из семейства цаплевых, распространённый в тропических и субтропических широтах по всему миру.

Описание
Зелёная кваква — это небольшая цапля величиной от 40 до 46 см и с короткой шеей. Её оперение имеет серо-зелёный цвет, нижняя сторона светлее. На голове — чёрная шапочка с длинным чёрным гребешком. Клюв чёрный, лапы бледно-жёлтые либо оранжевые. Половой диморфизм в окраске не выражен. Молодняк окрашен более тускло, с тёмно-коричневой спиной и белыми пятнами на крыльях. Шея и грудь коричневые с белыми полосками. Лапы имеют матовый зелёный цвет. В целом, в разных точках огромного ареала образовались различные подвиды.

Поведение
Зелёная кваква обитает у берегов рек и озёр, болот и мангров среди густой растительности. Эти скрытные и осторожные птицы ведут одиночный образ жизни и активны в сумеречное время. Голос — резкий свист. В полёте иногда вытягивают шею, чего никогда не делают другие цапли.

Гнездо зелёные кваквы строят в небольших кустах или, зачастую, на деревьях, ветви которых висят прямо над водой. Гнездо сооружается не очень тщательным образом. В кладке от двух до четырёх яиц, которые иногда видны сквозь пол гнезда.

Фото

Примечания

Литература
 Martin Woodcock, Hermann Heizel: Collins Handguide to the Birds of the Indian Sub-Continent, ISBN 0-00-219712-X

Ссылки
 Позвоночные животные России: Зелёная кваква

Зелёные кваквы
Птицы Азии
Птицы Африки
Птицы Южной Америки
Животные, описанные в 1758 году


text:
Die Wirmachendruck GmbH (Eigenschreibweise: WIRmachenDRUCK GmbH) ist eine Online-Druckerei für Digital- und Offsetdruck. Sie produziert und vertreibt individuelle Druckprodukte, bedruckbare Werbematerialien sowie Fotogeschenke. Das in Baden-Württemberg ansässige Unternehmen ist europaweit aktiv.

Geschichte
Die Brüder Johannes und Samuel Voetter gründeten das Onlineportal www.wir-machen-druck.de im Jahr 2008. Das Unternehmen ist in der Folgezeit stetig gewachsen; 2023 arbeiteten mehr als 500 Mitarbeiterinnen und Mitarbeiter für die Online-Druckerei. Überwiegender Produktionsstandort ist Deutschland.

Der erste Sitz von Wirmachendruck lag in Beilstein. 2010 wurde er zugunsten eines größeren Domizils in Murr aufgegeben. Bereits 2013 bezog das Unternehmen infolge eines starken Mitarbeiterzuwachses in Backnang-Waldrems abermals ein neues Firmengebäude. Daneben hat die Online-Druckerei noch einen Unternehmensstandort in Neuhausen am Rheinfall in der Schweiz.

WIRmachenDRUCK ist seit 2016 eine Marke (Brand) der niederländischen Aktiengesellschaft Cimpress. Damit gehört sie zu einem weltweit agierenden Netzwerk für Online-Dienstleistungen im Druckgewerbe. Ab 2017 teilten sich Johannes Voetter und Sean Quinn die Geschäftsführung, seit 2019 übernimmt Johannes Voetter die alleinige Geschäftsführung und 2021 wird Thomas Stönner zum weiteren Geschäftsführer bestellt; den Aufsichtsrat führen Samuel Voetter und Kees Arends als Stellvertreter an.

Produkte
Das Unternehmen ist eine reine Online-Druckerei und hat keine Ladengeschäfte. Das Unternehmen hat sich auf die Herstellung von individuell gestaltbaren Werbeartikeln spezialisiert. Dazu gehören beispielsweise Flyer, Plakate, Briefpapier und -kuverts, Visitenkarten, Broschüren, Bücher, Roll-Up's und Verpackungen. Daneben vertreibt es individuell bedruckbare Fotogeschenke wie z. B. Getränkedosen, Bierdeckel, Leinwände oder verschiedene Bekleidungsstücke.

Sponsoring
Seit 2013 unterstützt sie den Stuttgarter MercedesCup, ein auf Rasen ausgespieltes ATP-Tennisturnier; seit Januar 2020 ist WIRmachenDRUCK Naming-Right-Partner des Fußballvereins SG Sonnenhof Großaspach, dessen Heimspielstätte in diesem Zuge in WIRmachenDRUCK Arena umbenannt wurde. Daneben ist die Online-Druckerei Business-Partner des VfB Stuttgart und Förderer diverser Box-Galas. Zudem war das Unternehmen in der Vergangenheit Partner des FC Ingolstadt.

Auszeichnungen
Im September 2020 zeichnete Focus Money das Unternehmen zum fünften Mal in Folge als "Beste Online-Druckerei" aus. Von der Deutschen Gesellschaft für Verbraucherstudien (DtGV) wurde die Online-Druckerei 2019 erneut zum Testsieger gekürt. Auch der Fairness-Preis des Deutschen Instituts für Service-Qualität ging 2020 wieder an WIRmachenDRUCK.

Einzelnachweise

Unternehmen (Backnang)
Gegründet 2008
Druckerei (Deutschland)
Produzierendes Unternehmen (Rems-Murr-Kreis)


text:
"Ass on the Floor" (clean version: "A** on the Floor") is a song performed by Diddy and the duo Dirty Money, lifted from their debut album, Last Train to Paris. The song features guest vocals and production from record producer Swizz Beatz. It was released as the third UK single taken from the album on 18 April 2011. "Ass on the Floor" was co-written by the lead performers, as well as Leroy Watson. Incorporating pounding drums and shimmering synthesizers, "Ass on the Floor" was praised by critics as one of the best songs on Last Train to Paris.

Most felt that the song had the potential to be heard in clubs around the world. An accompanying music video, filmed by Colin Tilley, has a cold icy theme and features the female members of Dirty Money taking the lead as the group poses for the camera across the winter wonderland-themed landscape. "Ass on the Floor" made its chart debut on the U.S. Hot R&B/Hip-Hop Songs chart at number eighty-eight. It has since peaked at number eighty.

Background and composition

"Ass on the Floor" is an atmospheric dance-floor filler, first released as part of Swizz Beatz' Monster Mondays on November 29, 2010. Bradon Soderberg from The Village Voice pointed out the song's "swooping Moroder synths", which were described by MTV's Mawuse Ziegbe as "a spacey sheen of synth chords". Ziegbe also noted that the song's production recreated the rapid-fire drums from Major Lazer's 2009 song "Pon de Floor". "Ass on the Floor"s production also consists of "pounding drums" and "glittery synthesizers" whilst the vocals focus primarily on Diddy-Dirty Money's two females, Dawn Richard and Kalenna Harper. Beatz handles the chorus (as well as the production) while Diddy drops a verse near the end of the song. According to Zeigbe, Harper and Richard's lyrics focus on "drowning their sorrows over a frustratingly volatile relationship", Beatz acts as the intermediary "commanding the lovelorn souls to forget the drama" while Diddy's melancholy lyrics "laments potent heartbreak in his verse". On February 11, 2011, "Ass on the Floor" was added to the B-playlist on the UK's biggest Urban music radio station, BBC Radio 1Xtra.

Critical reception
Jamie from Freshness said the choice of visuals to accompany the single and "marching beat" means that the "chances are this fresh track with Swizz Beatz will be heard in clubs all over the world." Meanwhile, Jim Farber from the New York Daily News praised the song's directness saying "it puts you right there". Bradon Soderberg (of The Village Voice) singled "Ass on the Floor" out as one of the album's best songs. Jamie from Freshness said "With 'Ass on the Floor', the group not only opts for a heavy club vibe in terms of titling, but in sound as well... [which includes a] decisive marching beat". MTV's Mawuse Zeigbe praised the song for its emotional lyrics and production value. Zeigbe said "The vibe of the song definitely stays on track with the naked emotion the Bad Boy mogul promised on the trio's long-delayed effort, Last Train to Paris."

Music video
According to Rap-Up magazine, the Colin Tilley directed clip premiered on December 13, 2010. It was released in the same week that videos for "Somebody to Love Me" and "Coming Home" were released, in the week leading up to the album's release. In the "winter wonderland"-themed clip Richard and Harper take the lead while Swizz Beatz and Diddy make background appearances.

Synopsis
The video begins with a drummer beating his drum, snowflakes bounce up and down from the vibrations. Swizz Beatz appears in a snow-filled wooden crate surrounded by icicles, to rap his verse. Images of Dawn Richard and Kalenna Harper also flash on screen during the opening sequence. In the following scene Richard and Harper appear stood on floating blocks of ice in a cavern of water. Throughout their verses images of the drummer and Beatz in the crate also flash on screen. Some subtle camera effects such as superimposed imagery and split-screen lenses are also used. During the chorus, Beatz and Diddy appear sat on the bonnet of a white sports car as it snows around them. In the second and third verses Dirty Money and Beatz both appear in the snow filled backdrop but during Diddy's verse he appears alone in the same snow-filled crate that Beatz appeared in first. The video ends with two finals scenes, one where Diddy and Beatz appear together in the crate and one where Dirty Money appear in the snow filled landscape with heavy snow falling before the camera fades through black. Throughout the video there is a soft blue-tinged lighting effect.

Reception
Staff from E! Online were impressed with the clip saying that "although Diddy had shot a number of videos for the band's new album, 'Ass on the Floor' is the coolest—literally and artistically." They added, "just in time for blizzard season, the video features Dawn Richard and Kalenna Harper singing and dancing in the snow like ultrafoxy versions of the Snow Miser. In other words: It's icy hot!" Robbie Daw from Idolator was also impressed. He said "[the] somber dance jam 'Ass On The Floor' and its frosty visual are proving that old adage that third time's a charm, [referring to the third video Diddy had released that week]. Maybe the winter wonderland displayed here is just getting us into the spirit of the season?".

Promotion and remixes
Dirty Money made their debut performance of "Ass on the Floor" on the December 4, 2010 showing of Saturday Night Live. The group were joined on stage by Swizz Beatz for the performance. They also performed the song live on Jimmy Kimmel Live! on December 17, 2010, though this time they performed with Beatz.

Rapper Trina recorded a remix to "Ass on the Floor" in February 2010. The remix features a new verse, rapped by Trina, and will feature on the Trina (issued Valentine's Day, 2011). American songwriting and production duo The-Dream and Tricky Stewart were commissioned to produce an official remix for the song. Dubbed "Ass on the Floor (Remix)", the official remix leaves all of the original vocals but replaced the melody with a more "classic R&B" production.

Track listing

Digital download(as part of Swizz Beatz' Monster Mondays)
"Ass on the Floor" featuring Swizz Beatz - 4:04
Remix(as part of Trina's Diamonds are Forever mixtape)
"Ass on the Floor (Remix)" featuring Trina and Swizz Beatz - 4:02

UK Digital single
"Ass on the Floor" (Explicit) - 4:04
"Coming Home" (Dirty South Remix) - 6:56
"Coming Home" (Dirty South Vocal Remix) - 6:57

Credits
"Ass on the Floor" was recorded at Daddy's House Recording Studios in New York City, NY.
Songwriting - Sean "Diddy" Combs, Kasseem "Swizz Beatz" Dean, Dirty Money (Dawn Richard, Kalenna Vick), Leroy Watson
Production - Swizz Beatz
Keyboard arrangement - Tyrone Johnson
Additional keyboards - Eric Hudson, Jeffrey "J-Dub" Walker
Engineered by Matthew Testa, Steve "Rock Star" Dickey, Pat Viala
Mixing - Jaycen Joshua, Jesus Garncia (assistant)
Lead vocals - Diddy, Dirty Money
Featured vocals - Swizz Beatz

Charts

Release history

References

American hip hop songs
Sean Combs songs
Songs written by Sean Combs
Swizz Beatz songs
Songs written by Swizz Beatz
Song recordings produced by Swizz Beatz
2010 songs
2011 singles
Music videos directed by Colin Tilley


text:
Флаг муниципального образования Старолеушковское сельское поселение Павловского района Краснодарского края Российской Федерации — опознавательно-правовой знак, служащий официальным символом муниципального образования.

Флаг утверждён 13 июня 2012 года решением Совета Старолеушковского сельского поселения № 59/198 и внесён в Государственный геральдический регистр Российской Федерации с присвоением регистрационного номера 7659.

Описание
«Прямоугольное полотнище с отношением ширины к длине 2:3, воспроизводящее композицию герба Старолеушковского сельского поселения Павловского района в малиновом, синем, белом и жёлтом цветах».

Геральдическое описание герба гласит: «В пурпурном поле с лазоревой оконечностью серебряный с распростёртыми крыльями голубь, держащий в лапах свёрнутый свиток того же металла, скреплённый золотой печатью, сопровождаемый внизу, поверх деления поля и оконечности — двумя золотыми противобращёнными, соединёнными стеблями и вписанными по краям головками пшеничных колосьев».

Обоснование символики
Флаг языком символов и аллегорий отражает исторические, культурные и экономические особенности сельского поселения.

В 1794 году куреню Леушковскому, одному из 38 Запорожских куреней переселённых на Кубань в составе Черноморского казачьего войска, согласно жребию выпало селиться на реке Челбас. Леушковский курень оказался на пути между Екатеринодаром, Новочеркасском и Ставрополем и на казаков Леушковского куреня кроме основной задачи — защиты российских рубежей от набегов воинствующих горцев, пришлось выполнять функции почтовой станции.

Малиновый цвет является определяющим цветом запорожских (черноморских) казаков — основателей станицы Старолеушковской. Малиновый цвет (пурпур) символизирует цветущую землю, верность, скромность, набожность.

Изображение голубя со свитком аллегорически указывает на то, станица Старолеушковская в XIX веке выполняла функции почтовой станции. Голубь — один из символов почтового сообщения. Голубь также символ миролюбия, дружбы и взаимопонимания.

Синий цвет (лазурь) символизирует чистое небо, честь, искренность, добродетель, возвышенные устремления, а также аллегорически указывает на реку Челбас, вдоль которой расположены станица Старолеушковская и хутор Украинский.

Изображение пшеничных колосьев символизирует развитое сельское хозяйство, выращивание зерновых. Количество колосков аллегорически указывает на два населённых пункта в составе сельского поселения.

Жёлтый цвет (золото) — символ урожая, стабильности, процветания и прочности, подчёркивает плодородие и достаток Старолеушковского сельского поселения.

Примечания


text:
Stéphane Paut, connu sous son nom de scène Neige, est un chanteur et musicien français né le  à Bagnols-sur-Cèze. Il est notamment fondateur du groupe de blackgaze Alcest.

Biographie
Neige fonde Alcest en 1999, d'abord comme projet solo, avant d'être rejoint par Aegnor et Argoth de Peste noire pour former un trio de black metal. Alcest redevient un projet solo de Neige et évolue vers une ambiance plus atmosphérique en incorporant des éléments de shoegazing et de post-metal. Il compose la totalité du premier album de Alcest intitulé Souvenirs d'un autre monde en 2007, puis est rejoint en 2009 par le batteur Jean Deflandre (Winterhalter). S'ajoutent en live Indria Saray à la basse et Zero à la guitare rythmique.

En parallèle, Neige joue au cours des années 2000 divers instruments dans les groupes de black metal Peste noire et Amesoeurs. Il est également bassiste live du groupe de shoegazing Les Discrets accompagné de Fursy Teyssier, Zero et Winterhalter de 2009 à 2013.

Discographie

Avec Alcest
 2001 : Tristesse hivernale (demo)
 2005 : Le Secret (EP)
 2007 : Souvenirs d'un autre monde
 2009 : Alcest / Les Discrets (split avec Les Discrets)
 2010 : Écailles de lune
 2012 : Les Voyages de l'âme
 2014 : Shelter
 2016 : Kodama
 2019 : Spiritual Instinct

Avec Amesoeurs
 2006 : Ruines humaines (EP)
 2007 : Amesoeurs / Valfunde (split)
 2009 : Amesoeurs

Notes et références

Naissance en avril 1985
Naissance à Bagnols-sur-Cèze
Multi-instrumentiste français
Auteur-compositeur-interprète français
Musicien de black metal
Chanteur français de rock
Chanteur français du XXIe siècle
Guitariste français de heavy metal
Bassiste français de rock
Claviériste français
Claviériste de heavy metal
Batteur français de heavy metal
Rock en Occitanie


text:
Louvor Profético é o primeiro álbum ao vivo e sexto trabalho musical da cantora Léa Mendonça, lançado em 2003 pela gravadora MK Music.
Foi a primeira vez que Léa gravou um disco ao vivo. O álbum foi gravado ao vivo na Assembleia de Deus na Ilha do Governador. Ela foi acompanhada por um coral de adolescentes com mais de 300 vozes e um público de quase 500 pessoas. "Gravamos direto, sem pausa, o que propiciou naturalidade ao trabalho. Me senti dirigindo um louvor, sem me preocupar com a gravação ", conta. De acordo com a cantora, essa experiência lhe trouxe mais autoridade e segurança e, ainda, o privilégio de levar à casa das pessoas o ambiente de adoração em que foi gravado o CD. "O disco é um registro fiel do que aconteceu na gravação", afirma.

O repertório foi escolhido criteriosamente pela cantora, incluindo canções de Samuel Silva, da Igreja Batista Nova Jerusalém; Flávia Afonso, Fabiano Barcelos; e seu irmão Sérgio Paulo Mendonça. Léa compôs sete músicas das 12 faixas, entre elas, a canção "Memórias", que define como o tema de sua vida, pois traz uma mensagem de perseverança e consolo. Esse hino foi e é cantado até hoje nos cultos pelo Brasil e até no exterior.

Foi o primeiro álbum da cantora a ser certificado com disco de ouro pela ABPD (Associação Brasileira de Produtores de Discos) pela venda de mais de 100 mil cópias.  Estima-se que atualmente, o CD já tenha ultrapassado as 250 mil cópias o que lhe certificaria como disco de platina. Em 2013, a versão play back desse mesmo CD também alcançou disco de ouro

Faixas
 Porta Aberta Por Deus (Samuel Silva)
 Memórias (Léa Mendonça)
 Chora Que a Vitória Vem (Fabiano Barcellos)
 Só Recebe Quem Crê (Léa Mendonça)
 A Última Palavra (Léa Mendonça)
 Eu Tomo Posse (Léa Mendonça)
 Promessa de Deus (Léa Mendonça)
 Só Deus é Amor (Léa Mendonça)
 O Senhor é o Meu Pastor (Léa Mendonça)
 Vestes Santas (Léa Mendonça)
 Quem Foi Que Disse? (Flávia Afonso)
 Vamos Glorificar (Sérgio Paulo Mendonça)

Ficha Técnica
 Gravação ao vivo na Assembléia de Deus da Ilha do Governador
 Estúdios de gravação: Kleber Lucas Studio e MK Studio
 Técnico de gravação: Edinho
 Técnico de mixagem: Edinho e Sérgio Rocha
 Técnico de PA: Edinho
 Técnico de monitor: Sérgio Rocha
 Técnico de gravação: Carlson Barros
 Unidade de gravação: DB Áudio
 Assistente de PA, monitor e gravação: Max Motta
 Produção musical: Kleber Lucas
 Arranjos: Rogério Vieira e Kleber Lucas
 Bateria: Pingo e Sidão Pires
 Baixo: Estevão e Marcos Natto
 Teclados: Rogério Vieira
 Guitarra: Sérgio Knust
 Violão: Sérgio Knust e Mindinho
 Percussão: Zé Leal
 Metais: Marcos Bonfim, Márcio André, Roby Olicar e Ângelo Torres
 Back Vocal: Marquinhos Menezes, Lilian Azevedo, Roby Olicar, Rosana Olicar, Betânia Lima, Roberta Lima, Jairo Bonfim, Wagner Mocasy, Joelma Bonfim, Josy Bonfim, Marlon Saint, Jussy Oliveira e Raquel Mello
 Masterização: Toney Fontes
 Fotos: Sérgio Menezes

Álbuns ao vivo de 2003
Álbuns de Léa Mendonça
Álbuns lançados pela MK Music
Álbuns produzidos por Kleber Lucas


text:
De Binnenstad van Utrecht (in de stad en provincie ook wel de Stad genoemd) is een wijk van de gemeente Utrecht, in de Nederlandse provincie Utrecht. De wijk die gelegen is in het centrum van deze gemeente heeft 18.989 inwoners (2019, bron: gemeente Utrecht). De wijk is qua inwonertal en oppervlakte de kleinste wijk van Utrecht.

De wijk omvat de historische binnenstad binnen de singels en enkele buurten ten westen daarvan. De binnenstad binnen de singels heeft een oppervlakte van 1,46 km² en een bevolking van circa 14.500 inwoners (circa 10.000 inwoners per km²).

Wijkwethouder is sinds 2018 Anke Klein (D66).

Indeling
De gemeente deelt de wijk op in de volgende subwijken en buurten:
Binnenstad-winkelgebied
Lange Elisabethstraat, Mariaplaats en omgeving
 Neude, Janskerkhof, Domplein en omgeving
 Hoog Catharijne, Centraal Station, Jaarbeurs
Binnenstad-woongebied
Noord en noordwest
 Wijk C
 Breedstraat, Plompetorengracht en omgeving
 Nobelstraat en omgeving
Museumkwartier
 Springweg en omgeving, Geertebuurt
 Lange Nieuwstraat en omgeving
 Nieuwegracht-oost
Zuid en zuidwest
 Bleekstraat en omgeving
 Hooch Boulandt, Moreelsepark en omgeving

Naast de gemeentelijke indeling is er nog de indeling in zes kwartieren van het Centrum Management Utrecht, dat voornamelijk ondernemers vertegenwoordigt. De kwartieren zijn met straatverlichting aangegeven en bestaan uit Museumkwartier, Domkwartier, Vredenburgkwartier, Stadhuiskwartier, Universiteitskwartier en Maliekwartier.

Geschiedenis

Het oude kerngebied van Utrecht lag vanaf omstreeks het jaar 50 middenin de Binnenstad rond het Domplein met de Zadelstraat. Militair, religieus, bestuurlijk en qua handel en ambachten concentreerden zich hier de diverse machten. In 1122 verkreeg Utrecht stadsrechten, waarop om een 132 hectare groot grondgebied een stadswal/stadsmuur met verdedigingsgracht is aangelegd. Pas in de 19e eeuw ontwikkelde de stad zich qua bebouwing grootschalig daarbuiten en zijn het merendeel van de verdedigingswerken gesloopt. De huidige wijk Binnenstad beslaat grotendeels het grondgebied binnen de voormalige stadsmuren en daarnaast aan de westzijde ervan het terrein tussen de oude binnenstad en het spoor, en het gebied rond het Centraal Station en de Jaarbeurs.

Het grondgebied binnen de voormalige stadsmuren is vandaag de dag vrijwel in zijn geheel een beschermd stadsgezicht. Hierin bevinden zich vele honderden monumenten met vanuit de middeleeuwen onder meer de Dom van Utrecht en een kilometerslange stadshaven voorzien van werfkelders.

Geschiedenis eind 20e eeuw (stationsgebied en omgeving)
Naast het 'Plan Hoog Catharijne' in de jaren 1970 en het herstructureringsproject daarvan (CU2030) in de jaren 2010, is de binnenstad in de tussenliggende periode  veranderd door stations- en (interlokale) rail-uitbreidingen en door de voortgaande bouw van voornamelijk kantoren, onder meer door de voortgaande sluiting van kazernes en de sloop van andere oudere gebouwen. Daarbij verhuisde het Academisch Ziekenhuis Utrecht naar de Uithof waarbij ook veel ruimte vrijkwam. Tegelijk met het gereedkomen van de laatste delen van het Plan Hoog Catharijne bij het Smakkelaarsveld, is in dezelfde tijd (december 1983) ook de sneltram naar Nieuwegein gereedgekomen die langs datzelfde Smakkelaarsveld gaat. In die periode kwam ook de definitieve inrichting van het Smakkelaarsveld gereed. Vanwege de aanleg van de sneltram werd toen ook een van de acht jaar oude opritten voor het taxiplateau verwijderd zodat op die plek naast het toenmalige stadsbusstation een ruim bemeten sneltramhalte kon worden gebouwd. Ook naast het streekbusstation werd een kleinere tramhalte gebouwd. (De sneltramlijn is in 2013 tijdelijk ingekort en later verlegd in het kader van CU2030 en de bouw van de Uithoflijn en de beschreven haltes bestaan niet meer.)

In 1984 is, net buiten de rand van het stationsgebied en de binnenstad, aan de westelijke kant van het spoor, aan de Croeselaan het nieuwe hoofdkantoor van de Rabobank geopend (dit zou in 2011 weer uitgebreid worden tot het Bestuurscentrum van die bank). Aan de zijde van het toenmalige stadsbusstation kwam rond mei 1986 een nieuw kop-perron voor Utrecht Centraal gereed. Onder het nieuwe perron is een ondergrondse fietsenstalling gebouwd voor 3000 fietsen die een vervanging was van de ongeveer acht jaar oude eenvoudige stations-fietsenstalling uit 1976 die eerst op deze plek zat. (De ondergrondse stalling uit 1986  is in 2017 een groot OV-fietsen afgiftepunt geworden als onderdeel van de veel grotere fietsenstalling onder het Stationsplein dat in de periode 2017-2019 is geopend: zie ook Station Utrecht Centraal.)

In 1987 werd aan de Lange Viestraat het winkelcentrum La Vie geopend waar een klein warenhuis van de Bijenkorf in gevestigd was. La Vie was onder meer gebouwd op de plek die leeg kwam te staan na de sloop van het voormalige V7D-gebouw: de V&D zelf was in 1973 al naar Hoog Catharijne verhuisd. (Rond 1999 is La Vie inwending grotendeels verbouwd tot een  Bijenkorf, en in 2018 is het gebouw zowel uitwendig als inwending verbouwd tot een volledige en grotere Bijenkorf).
Vlak aan (de westelijke zijde van) het spoor werd in 1988 het Scandic Crown hotel geopend (nu het Park Plaza hotel).
In 1989 is de sterk uitgebreide stationshal geopend, en werd in vergelijking met de hal uit 1973 (die gehandhaafd bleef) ongeveer drie keer zo groot, zie Geschiedenis van station Utrecht Centraal.
In 1989 werd ook de Generaal Knoopkazerne (een militair kantoor) geopend naast het Beatrixgebouw aan de Croeselaan (in 2018 omgebouwd tot algemeen Rijkskantoor). Bij het streekbusstation en bij de andere hoofdgebouwen van de Nederlandse Spoorwegen werd in 1990 het HGB IV (Hoofdgebouw 4) geopend. In de jaren erna is het voormalige terrein van het Academisch Ziekenhuis Utrecht herontwikkeld met voornamelijk kantoren en appartementencomplexen, op het zuidelijke punt in de buurt van de Bleekstraat kwam de gemeentelijke dienst Burgerzaken waar (tot 2014) veel baliezaken werden afgehandeld, in het noordelijk deel van deze buurt ten zuiden van De Inktpot, en vlak bij de nieuwe locatie van de toenmalige Rechtbank Utrecht, kwamen de Belastingdienst en de dienst Studiefinanciering. Ook aan de overzijde van het Jaarbeursplein verrezen in diezelfde periode op het terrein van de voormalige Hojelkazerne meerdere nieuwe kantoorgebouwen. In dat gebied werd in 1994 door de Jaarbeurs Utrecht ook de Prins van Oranjehal officieel geopend, de grootste hal van de Jaarbeurs destijds zonder tussenkolommen.

Vanaf medio jaren 1990 tot in de 21e eeuw zijn veel maatregelen genomen om het stationsgebied beter in te richten. Tussen 1992 en 1996 werd de sporenbundel ten noorden van Utrecht Centraal zowel aan de oost- als aan de westzijde uitgebreid. Er is toen in het verlengde van de Van Sijpesteijnkade een nieuwe van Van Sijpesteijntunnel gebouwd die ten opzichte van de vorige veel overzichtelijker was en, omdat deze tunnel aansloot op het Smakkelaarsveld, veel aantrekkelijker was als fietsroute. Het fietspad aan het Smakkelaarsveld zou later uitgroeien tot het drukste fietspad van Nederland. Aan de westzijde van het spoor werd toen ook een fietsenstalling gebouwd, en een (extra) toegang tot de Noordertunnel, zodat het station voortaan ook vanaf de Van Sijpesteijnkade  te bereiken is (ook was de Noordertunnel door deze ingreep geen doodlopende tunnel meer). In 1997 werd de Katreinetoren voorzien van een nieuwe glazen pui die de betonnen gevel uit de jaren '70 verving. De buitenzijde van Hoog Catharijne kreeg bij het streekbusstation ook gekleurde gevels, het winkelcentrum had vlak daarvoor, in 1995 en 1996, inwendig al een grote facelift gekregen zie: Hoog Catharijne. Rond 1997 werd de Lange Viestraat als testproject voor de toekomstige Binnenstadsas in de periode 1996-1997 alvast omgebouwd tot HOV-busbaan. Daarbij werd de straat permanent autovrij gemaakt. Ook het Jaarbeursplein werd zowel door de gemeente (onder meer herinrichting plein, verwijderen van rijbanen) als door de eigenaar van Hoog Catharijne (nieuwe entree) veiliger gemaakt, zie Jaarbeursplein. Daarna werd in 1999 het Beatrix Theater geopend op het Jaarbeursplein. In dat jaar werd ook de Adama van Scheltemabaan opgeleverd: een busbaan tussen het Centraal Station en de Bleekstraat die liep tussen het spoor en de nieuwe kantoren van de wijk waar het Academisch Ziekenhuis had gezeten. De meeste bussen hoefden daardoor niet meer over de Catharijnesingel (na 2016 werd de Adama van Scheltemabaan omgebouwd tot trambaan voor de Uithoflijn die in 2019 is geopend).

Geschiedenis 21e eeuw (stationsgebied en omgeving)
Vanaf het jaar 2000 werd in de binnenstad de busbaan naar de Uithof (Binnenstadsas) aangelegd, in 2001 werd het hele traject officieel geopend. Ook de Potterstraat en andere straten op dat traject, dus ook in de binnenstad, werden daarbij deels (permanent) autovrij gemaakt. In het jaar 2000 kwam er net buiten het stationsgebied, en de binnenstad, aan de achterzijde van de Jaarbeurs, een tijdelijke casino. In 2001 en 2002 kwam het water in twee bouwstappen weer terug in het westelijke deel van Weerdsingel, die naar aanleiding van het Plan Hoog Catharijne en andere plannen uit die tijd gedempt was, zie Stadsbuitengracht. In 2004 werden voorafgaand aan het project CU2030 het stadsbusstation en het streekbusstation grondig opgeknapt met de bedoeling het sociaal veiliger te maken, zie daarvoor ook Geschiedenis van Utrecht Centraal. Utrecht kreeg twee prijzen voor het veiliger maken van het stationsgebied in het begin van de 21e eeuw. Vanaf 2007 begonnen rondom het in dat jaar gesloten Muziekcentrum de voorbereidingen voor het veelomvattende project CU2030.

Openbaar vervoer
Het Centraal Station van Utrecht ligt aan de westkant van de binnenstad. Veel buslijnen van U-OV (Qbuzz) doen het Centraal Station aan, net als veel regionale lijnen van Arriva, Qbuzz en Syntus Utrecht. Hieronder valt ook de sneltram naar Nieuwegein en IJsselstein en tramlijn 22.

Het HOV-tracé loopt vanaf het Centraal Station, dwars door het centrum (Binnenstadsas) en wordt door onder andere de U-OV-buslijnen 1 t/m 4, 6 t/m 8, 28, 50 (samen met Syntus Utrecht), 55, 73, 74 en 77 gebruikt. Van deze lijnen horen lijnen 28, 50, 73 en 77 bij het U-link netwerk.

Zie ook
 Utrecht City Project
 CU2030
 Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad)/Binnenstad

Externe links
 Wijkbureau Binnenstad - Utrecht.nl (gearchiveerd)
 Cees van Eijk, Wethouder - Utrecht.nl (gearchiveerd)
 Monumentenboek Utrecht binnen de singels - dbnl.org

Stadsdeel van Utrecht


text:
È famoso soprattutto per aver interpretato Peter Mills nella serie televisiva della NBC Chicago Fire, e John Diggle Jr. nell'ottava stagione della serie CW Arrow.

Biografia
Barnett è cresciuto su una barca a vela in Florida fino a quando aveva sette anni. Sua madre è una donna svedese ex mormone e suo padre è un costruttore di battelli del Minnesota. Ha scoperto il teatro quando aveva sei anni ed ha eseguito molte opere e musical. Barnett si è diplomato alla Booker High School ed ha preso parte al programma estivo del teatro musicale Carnegie Mellon. Dal 2012 al 2015 fa parte del cast della serie televisiva Chicago Fire. Dal 2019 interpreta John Diggle Jr. in Arrow.

Barnett è dichiaratamente gay.

Filmografia

Cinema
 Circus Camp, regia di Audrey Landers e Judy Landers (2006)
 Private Romeo, regia di Alan Brown (2011)
 Gayby, regia di Jonathan Lisecki (2012)
 Men in Black 3, regia di Barry Sonnenfeld (2012)
 The Happy Sad, regia di Rodney Evans (2013)
The Stand In, regia di Jamie Babbit (2020)

Televisione
 Law & Order - Unità vittime speciali (Law & Order: Special Victims Unit) - serie TV (2010)
 Law & Order: Criminal Intent - serie TV (2011)
 Chicago Fire - serie TV, 66 episodi (2012-2015)
 Apex  - serie TV, un episodio (2013)
 Chicago P.D. - serie TV, 4 episodi (2014-2015)
 Code Black - serie TV, 1 episodio (2016)
 Secrets and Lies - serie TV, 10 episodi (2016)
 Orange Is the New Black - serie TV, episodio 5x10 (2017)
 Valor - serie TV, 13 episodi (2017)
 Russian Doll - serie TV, 8 episodi (2019- in corso)
 Tales of the City – miniserie TV (2019)
 Arrow - serie TV, 4 episodi (2019-2020)
 You - serie TV, 6 episodi (2019)
 Special - serie TV, 3 episodi (2021)
 Ordinary Joe - serie TV, 13 episodi (2021-2022)

Doppiatori italiani
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, Charlie Barnett è stato doppiato da:
Lorenzo De Angelis in Chicago Fire, Chicago P.D.
Emanuele Ruzza in Valor, Russian Doll
Stefano Brusa in Law & Order: Criminal Intent
Massimo Triggiani in Secrets and Lies
Manuel Meli in Orange Is the New Black
Stefano Macchi in Code Black
Federico Viola in Tales of the City
Stefano Dori in You
Paolo Vivio in Ordinary Joe

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Persone che hanno fatto coming out


text:
Okpale-Otta (popularly called "Okpale" for short) is a community in the Edumoga district of Okpokwu Local Government Area of Benue State, Nigeria. There are around 500 inhabitants in the community.

History
The current community of Okpale-Otta has its origin from one of the last three brothers known as Okpale. His name was Adah son Anaga, one of the wives of King Ogbe, the then king who ruled over the small dynasty of Ogege. Adah's father was the son of Abba, the son of Edumoga. He fathered three main children whom together were known as Okpale. The children were: Odo, Ede and Adah who was the last and from another mother called Anaga. Odo and Ede were of the same mother unlike Adah who was an only son of Anaga. For this reason, he was not very much liked by his two brothers; Odo and Ede. One day, they were out fishing and Adah caught a very fish that he alone could not bring out so, he called on his two half-brothers for assistance. Meanwhile, the two brothers had not caught anything all day thus, out of spite they decided to kill him. So, instead of assisting Adah with his big catch, they were pushing him into the deep side of the river so that he could drown. However, a maternal relative of Adah called Ogwuche who was hunting very close by overheard the shouting of dying Adah so, he ran to his rescue. Few weeks later after settling of the quarrel in the household of Ogbe their father, Ogwuche offered to adopt Adah. And with him, he stayed until he became a full grow man.
Having come of age, Adah took up wives while he settled in an area known as Ogamgam around a river called Ogbadibo. With his wives, he had eight children in this order: okpe, Ugblu, Okpotu, Adikwu, Akor, Idoko, Enoke and Abukar respectively. In pursuit of greener pastures, Adah migrated his family a place known as Otta  (a river that dries) hence, the name Okpale-Otta, there, he resettled with his family. The eight children formed the clans that make up the present Okpale-Otta.

Religion
The community's original religion was paganism which they practiced until the arrival of the Roman Catholic missionaries in the early fifties. Despite the introduction of Christianity, the practice of paganism only faded away in the late nineties thereby leaving Christianity, specifically the Catholic Church in the community. But of recent, other churches like New Creation Assembly and The Living Faith Church are now in existence in the community.

Festival
The Okpale-Otta people have an annual festival called Echi'ene, meaning on the fourth. It is so called, because the community having been able to produce someone in person of Chief Peter Idoko as the district head of Edumoga in the Local Government Area of the Benue State.

Economic activities
In the community, subsistent farming is the main source of income of the inhabitants. Although, a few people have small businesses that they manage to supplement their income.

Government
The community practices a system of democracy where various elders and adult comes from each of the eight clans to deliberate upon issues affecting the community. However, this system is now segmented as a result of the dispersed of major indigenes outside the community and it is now been practiced in the various cities of Nigeria under the general name of Okpale-Otta National Meeting with its center in the community. A body known as the Okpale-Otta Descendants Association (ODA) is subset of the body which may be referred to as the governing council of the Okpale-Otta National Meeting. This body meets annually to discuss affairs of the community as to how to improve the community in general.

Law and order
Before the advent of Christianity in the Okpale-Otta community, the agent of maintaining and enforcing law and order was the traditional Night Masquerade known as Onyonkpo. The Onyonkpo's primary responsibilities were settling of arguments between villagers, sanctioning criminals and arbitrating among embittered relationships. However, the practice of the Onyonkpo system of maintaining law and order in the community was ended in 2011 due to selfish administration of justice, lack of checks and balances on the Onyonkpo, loss of confidence of the people on the Onyonkpo and shift of allegiance from paganism to Christianity. However, another agent of maintaining law and order in the community known as the "Okpale-Otta Youth Development Association" has been instituted in replacement of the Onyonkpo. In addition to maintaining law and order in the community, they also carry out a sanitization exercise during the rainy season.

Education
The community holds the records of having the first primary school in the entire district of Edumoga of Okpokwu Local Government Area. The school is famous for producing major elites in the whole of the Okpkokwu in terms of basic education. Also present in the community is a secondary  school known as Our Lady of Perpetual help College which is to a high degree overseen by the arch dioceses of Otukpo of the Roman Catholic church. Recently, two nursery school are also running in the community. (J.o)

Populated places in Benue State


text:
ooVoo war eine Telefon- und Videokonferenz-Software ähnlich wie Skype. ooVoo nutzt zur IP-Telefonie ein proprietäres Übertragungsprotokoll, das nicht zum offenen SIP oder dem – gleichfalls proprietären – Skype-Protokoll kompatibel ist. Das Programm wurde im Jahr 2007 veröffentlicht und hatte zwischenzeitlich weltweit mehr als 75 Millionen Nutzer. Der Betrieb wurde jedoch im November 2017 eingestellt.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Instant Messenger
Videokonferenz-Software
Windows-Software
MacOS-Software
Android-Software
IOS-Software


text:
The Power of Government Act or Lex Tulenheimo was a bill proposed by the Tokoi Cabinet in the spring of 1917 to the Finnish Parliament, whose purpose was to remove a significant part of the power of the Grand Duke of Finland and invest it in the Finnish Senate after the February Revolution.

External links

1917 in Finland
Law of Finland
Grand Duchy of Finland


text:
Елизавета Сергеевна Кропоткина (, деревня Кузьмино Одоевского уезда Тульской губернии — 4 июля 1944, Москва) — организатор и первый руководитель музея «Новодевичий монастырь».

Биография
Представительница рязанской отрасли рода князей Кропоткиных. Родилась в деревне Кузьмино Одоевского уезда Тульской губернии (ныне — Кузьмино-Доможирово Щёкинского района Тульской области) в семье губернского секретаря Сергея Матвеевича Кропоткина (1838—1894) и его жены, Евфалии Амплиевны (1837—1904). Была третьим ребёнком и средней сестрой из двух сыновей и трёх дочерей Кропоткиных.

С 1870-х годов вместе с семьёй жила в Москве в Трубниковском переулке. В 1890-е годы окончила Санкт-Петербургские и Московские высшие женские курсы и начала педагогическую деятельность. В 1911 году основала в Москве частную женскую гимназию, которая располагалась в её доме.

После революции работала в музейном отделе Главнауки. В 1922 году убедила руководство остановить изъятие ценностей из упразднённого Новодевичьего монастыря и организовала на его базе музей. Первоначально он был посвящён эпохе Софьи Алексеевны и открылся для публики 1 июля 1922 года. В 1925 году к работам в музее были привлечены бывшие монахини, которые занялись реставрацией имевшихся экспонатов. Кропоткина подготовила несколько научных статей по результатам исследовательской работы в музее, однако опубликованы они не были. Единственной её публикацией стал первый путеводитель по музею, вышедший в 1928 году.

В 1926 году музей получил статус историко-бытового художественного музея и получил название «Бывший Новодевичий монастырь». Для восстановления целостности историко-художественного и бытового памятника, каким являлся монастырь, Кропоткина обращалась в отдел благоустройства Москвы с просьбой о возвращении в ведение музея нового кладбища, ранее переданного подотделу садового хозяйства. Однако городские власти сделали прямо противоположное: летом 1927 года они начали ликвидацию старого кладбища, откуда вывозились кресты и надгробные памятники. В самом музее также начались административные реформы, в результате которых Кропоткина в 1929 году была из музея уволена, а сам он превратился в «Музей раскрепощённой женщины».

В том же 1929 году семью Кропоткиных выселили из дома в Трубниковском переулке как «бывших князей». Переехав к племяннице на Поклонную гору, Кропоткина зарабатывала на жизнь переводами и временной работой в библиотеках. 4 июля 1944 года она умерла.

Могила Елизаветы Сергеевны Кропоткиной находится на Ваганьковском кладбище.

Комментарии

Примечания

Литература

Кропоткины
Музейные работники СССР


text:
Adrien Galo es un bailarín, Gimnasta y Modelo (nacido el 19 de marzo de 1986, en Lyon, Francia). Ha adquirido éxito, popularidad y reconocimiento a nivel mundial por su participación en el Femme Fatale Tour y el The MDNA Tour de las cantantes más importantes de la industria pop Britney Spears y Madonna respectivamente.

Biografía

Empezó a la edad de siete años en gimnasia artística masculina, apoyado por su entrenador, continuo en Gimnasia Aeróbica, a la edad de 14 años. Gracias a sus cualidades físicas (flexibilidad y rapidez de ejecución).
Demostró todas sus habilidades no sólo al ganar la medalla de bronce en el Campeonato Europeo de 2005, sino también al convertirse en Vice-Campeón Mundial del Grupo en 2006.
Posteriormente obtuvo un papel en el musical "Cleopatra", dirigida por Kamel Ouali

En septiembre de 2008, se unió al grupo de bailarines Kamel Ouali para hacer algunas apariciones en algunos prima para la octava temporada de Star Academy.
Desde entonces ha trabajado como bailarín para: Nicole Scherzinger, Leona Lewis, Beyoncé, Lady Gaga y actualmente Britney Spears y Madonna.

Tours
Algunos de sus tour más importantes son:
 2010: I Am... Tour - Beyoncé
 2011: The Femme Fatale Tour - Britney Spears
 2012: The MDNA Tour - Madonna

Videografía
 2007: Gimme More - Britney Spears
 2009: Videophone - Beyoncé
 2011: Hold It Against Me - Britney Spears
 2011: Till the World Ends - Britney Spears
 2011: I Wanna Go - Britney Spears
 2012: Turn Up the Radio - Madonna

Referencias

Enlaces externos

 Enlace externo a modo de ejemplo.

Bailarines de Francia
Nacidos en Lyon


text:
Cette page regroupe l'ensemble des '''monuments classés de la ville belge de Meerhout.

|}

Voir aussi

 Liste des monuments historiques de la province d'Anvers

 Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed, De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed, 2009

Meerhout
Meerhout


text:
Minixi är ett släkte av steklar. Minixi ingår i familjen Eumenidae.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Steklar
Minixi


text:
Global Evisceration è un DVD live del gruppo brutal death metal statunitense Cannibal Corpse, pubblicato nel 2011.

Tracce

Formazione
 George "Corpsegrinder" Fisher - voce
 Pat O'Brien - chitarra
 Rob Barrett - chitarra
 Alex Webster - basso
 Paul Mazurkiewicz - batteria

Note

Collegamenti esterni


text:
Marija Jevđić (; born 16 January  1981) is a politician in Serbia. She has served in the National Assembly of Serbia since 2014 as a member of United Serbia.

Private career
Jevđić is as economist based in Kraljevo. She is a mother of two daughters. Happily married since 2006.

Political career
United Serbia has contested every Serbian parliamentary election since 2008 as part of the Socialist Party of Serbia's electoral alliance. Jevđić first ran for the National Assembly in the 2012 election, receiving the fifty-fourth position on the Socialist-led electoral list; the list won forty-four seats, and she was not elected. She was promoted to the thirty-fifth position for the 2014 election and this time received a mandate when the alliance again won forty-four seats.

Jevđić was elected for a second term in the 2016 election after receiving the seventeenth position on the list; on this occasion, the Socialist-led alliance won twenty-nine mandates. She currently serves on the parliamentary committee on labour, social issues, social inclusion, and poverty reduction and the committee on the rights of the child; is a deputy member of two other committees; and is a member of the parliamentary friendship groups with Belgium, Denmark, France, Germany, Italy, and the United States of America. She is also a United Serbia member in the Kraljevo municipal assembly.

United Serbia has provided external support to Serbia's coalition government led by the Serbian Progressive Party since 2012, and Jevđić has served as part of the government's parliamentary majority since first being elected to the assembly.

References

1981 births
Living people
Members of the National Assembly (Serbia)
Politicians from Kraljevo
United Serbia politicians


text:
Pseudochromis striatus är en fiskart som beskrevs av Gill, Shao och Chen, 1995. Pseudochromis striatus ingår i släktet Pseudochromis och familjen Pseudochromidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Abborrartade fiskar
striatus


text:
Nelson Rutilio Lemus, né le  et mort assassiné le , était un jeune laïc salvadorien, compagnon du Père Rutilio Grande, qui fut tué en même temps que lui par un escadron de la mort. Reconnu martyr par l'Église catholique, il est vénéré comme bienheureux et fêté le 12 mars

Biographie

Nelson Rutilio Lemus est né le , dans une famille de paysans (campesinos), à El Paisnal. Proche du curé de la paroisse, le Père Rutilio Grande, il l'accompagne dans ses activités auprès des populations paysannes et indigènes. Nelson fait aussi le catéchisme aux enfants.

Malgré les troubles qui secouent le pays et les menaces à l'encontre du P. Rutilio Grande, Nelson continue de le suivre. Le , alors qu'ils reviennent d'El Paisnal où ils ont animé la neuvaine à saint Joseph, leur voiture est mitraillée par des hommes armés appartenant aux escadrons de la mort. Nelson, qui n'est pas mort sur le coup, est achevé.

Les obsèques de Rutilio Grande et de Nelson furent célébrées dans la Cathédrale de San Salvador par  Oscar Romero, qui sera à son tour assassiné en 1980.

Vénération

Reconnaissance du martyre

En septembre 2015, la Congrégation pour les causes des saints autorise le diocèse de San Salvador à introduire la cause pour sa béatification et canonisation. L'enquête diocésaine s'est clôturée en octobre 2016 et le dossier est transféré à Rome pour y faire reconnaître son martyre par le Saint-Siège. Le , le pape François reconnaît le martyre de Rutilio Grande, de Manuel Solorzano et de Nelson, et signe leur décret de  béatification.

Ils sont solennellement proclamés bienheureux le 22 janvier 2022, au cours d'une messe qui a été célébrée à San Salvador par le cardinal Gregorio Rosa Chávez. Avec eux, un autre martyr a été élevé à la gloire des autels, il s'agit du Père Cosma Spessotto, assassiné en 1980.

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1960
Décès en mars 1977
Décès à 16 ans
Martyr catholique au XXe siècle
Chrétien martyr victime de milices de droite
Bienheureux catholique salvadorien
Béatification par le pape François
Décès au Salvador
Naissance au Salvador


text:
Joló (en joloano: Wilāya Sūg; en filipino: Sulu) es una provincia insular en la Región Autónoma de la Nación Mora en el Mindanao Musulmán en Filipinas. Su capital es Joló.

Economía
La agricultura y la pesca son los actividades económicas principales de la provincia. Existe también una industria de perlas muy extensiva.

Idiomas
El joloano es el idioma principal de la provincia.

Historia

Este territorio fue parte del Imperio español en Asia y Oceanía (1520-1898).
Desde 1450 hasta 1917 la provincia de hoy constituía el centro del Sultanato de Joló (malayo: Kesultanan Suluk).

Enlaces externos
 Sitio oficial de la provincia
 Sitio de la vicegobernadora


text:
Al Jazira Norte é um dos sete distritos do estado de Al Jazirah, no Sudão.

Distritos do Sudão


text:
Biografia
Nacque a Leicester e studiò alla Brighton School of Art. Nel Sussex incontrò l'artista Leslie Robert Baxter. Si sposarono nel 1926 prima di trasferirsi a Manchester. Tornò a sud, a Londra, nel 1937 e fu poi presentata al British Surrealist Group prima della fine del decennio da Gordon Onslow-Ford. Rimmington ne fu una delle poche donne membri, insieme a Eileen Agar e alla sua cara amica Emmy Bridgwater. Bridgwater e Rimmington erano state ispirate dall'Esposizione Internazionale del Surrealismo che introdusse per la prima volta il surrealismo in Inghilterra nel 1936. Dopo essersi unita al gruppo londinese l'anno successivo, fu incoraggiata e apprezzata per la sua pittura dagli artisti Edward Burra e John Banting di cui divenne amica. Gran parte dei suoi primi lavori, sia artistici che poetici, furono riprodotti in opuscoli e altre brevi pubblicazioni da gruppi surrealisti sia in Inghilterra che all'estero. Continuò a lavorare come parte del movimento surrealista londinese ben oltre lo scioglimento formale del Gruppo nel 1947. Rimmington venne anche riconosciuta nel manifesto artistico di Arson dove nel 1942 furono riprodotti alcuni dei suoi disegni e collage. Questo manifesto fu un tentativo di gettare nuova luce sul surrealismo e di focalizzare l'attenzione sul movimento. Nel 1950, Rimmington si trasferì da Londra per vivere a Bexhill, nel Sussex. Il Sussex divenne una via di fuga per artisti e poeti che viaggiavano via da paesi dilaniati dalla guerra. Nei suoi ultimi anni di arte visiva, Rimmington si dedicò alla fotografia a colori di paesaggi costieri, tra cui spicca Sussex Coast ("Costa del Sussex"), scattata nel 1960. Morì nel 1986 a Bexhill-on-Sea.

Pittura
Un solo dipinto ad olio di Edith Rimmington, The Decoy, è accessibile al pubblico poiché in mostra alla Scottish National Gallery of Modern Art di Edimburgo. Si tratta della rappresentazione della metamorfosi (zoologia) di bruchi in farfalle – di specie rigorosamente britanniche – come ottimistica visione di rinascita e vittoria sul decadimento. Il resto delle sue opere appartiene a collezioni private e vengono saltuariamente esposte in mostre in tutto il mondo. Il suo lavoro intitolato The Oneiroscopist ("L'interprete dei sogni", 1947) è stato esposto nel 2011 alla Vancouver Art Gallery come parte di una grande mostra di arte surrealista. Il titolo dell'opera d'arte significa in realtà "lo specialista nel guardare attraverso i sogni" ed è un riferimento al movimento del surrealismo. L'attrezzatura subacquea accanto all'uccello simile a un umano rappresenta il tema dell'immersione in se stessa fino al subconscio. Dopo aver partecipato all'Esposizione Internazionale del Surrealismo a Londra, Edith Rimmington fu ispirata dal gesto performativo di Salvador Dalí che si presentò in muta da sub dichiarando che si sarebbe "tuffato nel subconscio umano". Quattro anni dopo questo incontro con Dalî, Edith Rimmington realizzò Eight Interpreters of the Dream ("Otto interpreti del sogno", olio su tela, 1940), dipinto che presenta otto mute da sub stese ad asciugare sotto degli archi. Gli abiti color carne erano intenzionalmente somiglianti a corpi decapitati o arti artificiali. Questa particolare opera è significativa perché dipinta subito dopo l'inizio della seconda guerra mondiale. I suoi temi freudiani e onirici sono strumento di redenzione da una "realtà respingente".

Nel 2022, il suo lavoro è stato incluso nella mostra tematica La culla della strega nell'ambito della 59ª Biennale di Venezia.

Poesia
Oltre a produrre opere d'arte e successivamente fotografie, Edith scrisse anche poesie e prose poetiche spesso create attraverso il mezzo del testo automatico. Non esiste una raccolta dei suoi scritti, molti dei quali editi in pubblicazioni a breve termine. Due di questi testi, The growth at the break e The seagull, furono scritti per Free Unions, pubblicati nel 1946 dal gruppo londinese e curati da Simon Watson Taylor.

Mostre
 Surrealist Objects, mostra alla  London Gallery (1937)
 International Surrealist Exhibition alla Galerie Maeght a Parigi (1947)

Note

Collegamenti esterni


text:
Челове́к с ледника́ Теоду́л, или Солда́т с ледника́ Теоду́л () — археологическая находка погибшего на леднике Теодул путешественника, переходившего через Альпы в 1600-х годах. Кости человека и животных, а также оружие, деньги и фрагменты обуви были случайно обнаружены туристами в леднике в конце XX века.

История находки
Летом 1984 года лыжный инструктор вёл группу туристов по перевалу Теодул на высоте около 3 000 метров в Пеннинских Альпах на границе Швейцарии и Италии. Во время отдыха на границе ледника инструктор обнаружил среди льда кинжал и старинную монету. При исследовании места находки были обнаружены монеты, подковы и человеческие кости, рассеянные по территории площадью 70 × 30 метров.

В результате проведённых П. Ленером () и его сестрой А. Жульен-Ленер де Зермат () археологических раскопок c 1984 по начало 1990 года учёные обнаружили старинный пистолет, верхнюю часть черепа человека, кости его рук и ног, рапиру, ножны, три ножа и складную бритву, ложку, серебряную подвеску, фрагменты выделанной кожи, стеклянные бусы, а немного в стороне — кости и зубы мулов.

По мере обнаружения найденные предметы были доставлены в Швейцарский национальный музей в Цюрихе, где с ними работали исследователи и реставраторы.

Предметы
 Деньги — 184 монеты, из них 9 серебряных талеров. На монетах есть следы ткани, они скорее всего были зашиты в одежду или лежали в матерчатом мешочке. Монеты были отчеканены между 1578 и 1588 годами в Северной Италии и Савойе.
 Серебряный кулон с воском — он, вероятно, имел культовое значение (например, был амулетом).
 Германские пистолет, рапира и кинжалы. Рапира с гравировкой на лезвии в виде знака волка изготовлена в Пассау или Золингене.

Человеческие останки
Все человеческие кости принадлежали одному мужчине возрастом от 20 до 30 лет, одетому в шерстяную и шёлковую одежду и кожаную обувь. Датировка его смерти — около 1600 года (400 лет назад, в Малый ледниковый период).

С помощью изотопного анализа костей исследователи выяснили, что регулярный рацион мужчины состоял из продуктов как растительного происхождения (злаки, овощи), так и животного, но не из рыбы. Он также употреблял вино или пиво, таким образом, его рацион типичен для жителя той эпохи.

Анализ находок
Близкое расположение всех предметов и костей позволило предположить, что найденные останки относятся к единичному смертному случаю — человек вёл мулов с поклажей и умер в пути.

Первоначальная гипотеза о том, что неизвестный был наёмником, обосновывалась обилием у него оружия. В дальнейшем эта гипотеза была отвергнута как минимум потому, что пистолет у него был гражданский (относительно малого калибра, это и другие особенности оружия не характерны для боевого пистолета). В итоге специалисты в качестве наиболее вероятной гипотезы выбрали ту, где погибший был торговцем, замёрзшим в пути через опасный в то время перевал (ледник на перевале был значительно большей площади, чем в настоящее время). Причиной смерти стала либо непогода, либо несчастный случай.

Примечания

Литература

Ссылки

Открытия 1984 года
Археологические находки
Вале


text:
The eastern white-eared giant rat (Hyomys goliath) is a species of rodent in the family Muridae.
It is found only in Papua New Guinea.

The species has been known to eat karuka nuts (Pandanus julianettii), and growers will put platforms or other obstacles on the trunks of the trees to keep the pests out.

Names
It is known as mumuk in the Kalam language of Papua New Guinea.

References

Hyomys
Rodents of Papua New Guinea
Mammals described in 1900
Taxonomy articles created by Polbot
Taxa named by Alphonse Milne-Edwards


text:
Palmarès

Olimpiadi
2 medaglie:
2 bronzi (Atlanta 1996; Sydney 2000)

Mondiali
1 medaglia:
1 oro (Tunisia 2005)

Europei
4 medaglie:
3 argenti (Spagna 1996; Italia 1998; Svizzera 2006)
1 bronzo (Croazia 2000)

Collegamenti esterni


text:
Basilia boardmani is een vliegensoort uit de familie van de luisvliegen (Hippoboscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Rozeboom.

Luisvliegen


text:
Il rallo di Rouget (Rougetius rougetii ), unica specie del genere Rougetius , è un uccello della famiglia dei Rallidi originario di Etiopia ed Eritrea.

Descrizione
Così come altri ralli, il rallo di Rouget (lungo circa 30 cm) è un uccello riservato e terricolo; presenta le regioni superiori di colore marrone-oliva e quelle inferiori arancio-rossastro-cannella. La parte inferiore della coda, di colore bianco, risalta nettamente sul resto del piumaggio. Sebbene maschi e femmine siano simili nell'aspetto, gli esemplari immaturi hanno una colorazione più chiara di quella degli adulti, nonché occhi marroni e becco anch'esso marrone. Il richiamo stridulo di questo uccello, un wreee-creeeuw ripetuto più volte, si ode più spesso la mattina e la sera; l'uccello emette anche un richiamo di allarme, un acuto e pungente dideet o di-dii.

Distribuzione e habitat
Il rallo di Rouget si incontra sugli altopiani di Etiopia ed Eritrea.

Abita le zone paludose presenti nelle praterie e nelle brughiere montane, dove è facile incontrarlo tra l'erba folta, i canneti e le boscaglie nei pressi di stagni e torrenti, e nei pressi dei pantani, tra i 1500 e i 4100 m di quota. Si può incontrare, tuttavia, anche su terreni più aridi e in zone urbane, come parchi e giardini.

Biologia
Il rallo di Rouget è un uccello monogamo, e depone una covata di quattro-cinque uova tra marzo e ottobre. Il nido è costituito da una struttura fatta di giunchi secchi, nascosta tra i giunchi sul terreno umido o nei pressi dell'acqua. Finora solo la femmina è stata vista covare le uova, ma si ritiene che anche il maschio partecipi a questa attività, ed entrambi i genitori si prendono cura dei pulcini finché non sono del tutto sviluppati. Una volta è stato visto un piccolo accompagnato da ben dieci adulti, il che lascia ipotizzare che in questa specie sia presente una sorta di riproduzione cooperativa.

Il rallo di Rouget ha una dieta abbastanza ricca e varia, che comprende semi, insetti acquatici, crostacei e piccole chiocciole, dei quali va in cerca tra l'erba, sul fango scoperto o nell'acqua bassa, dove si sposta saltellando da una roccia all'altra.

Conservazione
Sebbene il rallo di Rouget non venga ancora classificato tra le specie a rischio, le sue popolazioni sono alquanto diminuite di numero. Ciò è dovuto ai rapidi cambiamenti che ha subito l'habitat nel quale vive: l'avanzata degli animali da pascolo nelle aree palustri, la conversione delle praterie in coltivazioni di cereali, e l'estrazione di materiali da impiegare nella costruzione delle abitazioni e delle strutture urbane dei densamente popolati altopiani etiopi ed eritrei. Inoltre, in anni recenti anche la siccità ha duramente colpito questa specie. Attualmente la popolazione viene stimata a poco meno di  esemplari.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Rallidae


text:
Phyllanthus gneissicus är en emblikaväxtart som beskrevs av Spencer Le Marchant Moore. Phyllanthus gneissicus ingår i släktet Phyllanthus och familjen emblikaväxter.

Artens utbredningsområde är Nya Kaledonien.

Underarter

Arten delas in i följande underarter:

 P. g. broumoiriensis
 P. g. gneissicus
 P. g. ramosus
 P. g. toninensis

Källor

Emblikaväxter
gneissicus


text:
Final cut or Final Cut may refer to:
 Final Cut, non-linear video editing software by Apple, Inc
 Final Cut Pro X, current version
 Final Cut Pro, earlier version
 Final Cut Express, now discontinued
 Final Cut Server, now discontinued
 Final Cut Studio, a discontinued professional video and audio production suite
 "Final Cut" (Battlestar Galactica), a 2005 episode of Battlestar Galactica
 Final Cut (1980 film), an Australian film by Ross Dimsey
 Final Cut (1998 film), a British film starring Jude Law
 Final Cut (2022 film), a French zombie comedy film
 Final Cut (novel), a 2020 novel by S. J. Watson
 The Final Cut, a 1983 album by Pink Floyd
 The Final Cut (2004 film), a film starting Robin Williams
 Final Cut of Director, a 2016 Indian Hindi film
 Final cut privilege or final cut right, a film industry term, usually meaning the right of a director to final approval of any edits.
 Final Cut, a novel featuring the Hardy Boys

See also
 Director's cut
 The Final Cut (disambiguation)


text:
Le génocide des Rohingya est une série de persécutions en cours par les forces armées birmanes contre les Rohingya. En 2021, ce génocide comprend deux phases : d'abord une répression militaire entre octobre 2016 et janvier 2017, puis la phase actuelle depuis août 2017. Cette catastrophe a provoqué le départ forcé de plus d'un million de Rohingya vers d'autres pays. La majorité des réfugiés s'est rendue au Bangladesh, ce qui a conduit à l'établissement de Kutupalong, le plus grand camp de réfugiés dans le monde. D'autres ont fui en Inde, en Thaïlande, en Malaisie et dans d'autres régions d'Asie du Sud et du Sud-Est, où la persécution se poursuit.

Première phase
La persécution des musulmans Rohingya au Myanmar remonte aux années 1970. Depuis, les Rohingya ont subi régulièrement des persécutions par le gouvernement et par des bouddhistes nationalistes. Fin 2016, l'armée et  de Birmanie entament une répression sévère dans l'État d'Arakan, au nord-est du pays. Les militaires sont accusés de pratiquer le nettoyage ethnique et le génocide par plusieurs agences des Nations unies, par des fonctionnaires de la Cour pénale internationale, par des organisations de défense des droits humains ainsi que par des journalistes et d'autres gouvernements. Les Nations unies ont reçu des preuves d'atteintes aux droits humains à grande échelle, dont des exécutions extrajudiciaires, des exécutions sommaires, des viols collectifs, l'incendie volontaire des villages, entreprises et écoles des Rohingya et des infanticides. Le gouvernement birman a rejeté ces faits en les qualifiant d'. Au moyen d'extrapolations statistiques fondées sur des enquêtes auprès de  foyers de réfugiés Rohingya à Cox's Bazar (Bangladesh), une étude estime en janvier 2018 que les militaires et la population d'Arakan ont tué au moins  personnes Rohingya et commis des viols collectifs et d'autres violences sexuelles sur  femmes et filles Rohingya. D'après cette étude,  Rohingya ont été victimes de coups et  ont été jetés dans des feux.

Réfugiés
Les opérations militaires ont déplacé de nombreuses personnes et entraîné une crise humanitaire pour les réfugiés. En 2017, la plus forte vague de Rohingya fuyant le Mynamar a causé l'exode humain le plus massif constaté en Asie depuis la guerre du Viêt Nam. D'après les rapports de l'ONU, en septembre 2018, plus de  personnes avaient fui l'État d'Arakan ou en avaient été expulsées et ont trouvé refuge au Bangladesh voisin. En décembre 2017, deux journalistes de Reuters qui couvraient le  ont été arrêtés et emprisonnés. L'ambassadeur Myint Thu a annoncé à la presse que le Mynamar était prêt à accepter  réfugiés Rohingya issus de camps au Bangladesh en novembre 2018. Après cette déclaration, en novembre 2017 les gouvernements du Bangladesh et du Myanmar ont signé une convention pour favoriser le retour des réfugiés vers l'État d'Arakan sous deux mois, ce qui a suscité des commentaires contrastés chez les observateurs internationaux.

Condamnations et critiques
La répression militaire de 2016 sur les Rohingya attire des critiques des Nations unies qui ont évoqué d'éventuels crimes contre l'humanité, l'ONG Amnesty International, le département d'État des États-Unis ainsi que les gouvernements du Bangladesh et de Malaisie. Aung San Suu Kyi,  (chef du gouvernement de fait) et lauréate du prix Nobel de la paix, a essuyé des critiques concernant son inaction et son silence sur le sujet et n'a guère agi pour empêcher les abus de l'armée. Sous son gouvernement, le Myanmar est aussi critiqué pour les poursuites judiciaires visant les journalistes.

Deuxième phase

Depuis août 2017, la deuxième phase de persécutions a commencé en raison des attaques de l'Armée du salut des Rohingya de l'Arakan sur les postes frontières du Myanmar. Plusieurs agences de l'ONU, des fonctionnaires de la Cour pénale internationale, des groupes de défense des droits humains et certains gouvernement ont déclaré que ces persécutions sont un nettoyage ethnique et un génocide. Fin septembre 2017, un panel de 7 membres du Tribunal permanent des peuples ont déclaré que les autorités et l'armée birmanes sont coupables du crime de génocide contre les Rohingya et contre les minorités . Suu Kyi est de nouveau critiquée en raison de son silence sur cette question et pour son soutien aux opérations militaires. En août 2018, le Haut Commissaire des Nations unies aux droits de l'homme déclare que les généraux de l'armée birmane doivent être traduits en justice au motif de génocide. Le 23 janvier 2020, la Cour internationale de justice ordonne au Myanmar d'empêcher les violences génocidaires contre les minorités Rohingya et de conserver les preuves des agressions antérieures.

Références

Rohingya
Génocide
Massacre en Birmanie


text:
Il Kitāb al-Umm , è un libro di legge usato nella scuola sciafeita di fiqh (giurisprudenza islamica). L'opera venne realizzata dal fondatore della scuola sciafeita, l'Imām al-Shāfiʿī (767-820 CE). Il termine "al-Umm" significa "esemplare". Il Kitāb al-Umm è noto per il suo approccio ermeneutico allo sviluppo dei principi legali, basandosi sulle rivelazioni piuttosto che sulle autorità tradizionali.

Note

Diritto islamico


text:
Mistrzostwa Europy w Strzelaniu do Rzutków 1969 – czternaste mistrzostwa Europy w strzelaniu do rzutków. Odbyły się one w Paryżu.

Rozegrano sześć konkurencji seniorskich (w tym dwie dla kobiet) i przynajmniej dwie konkurencje dla juniorów. W klasyfikacji medalowej najlepsi okazali się reprezentanci gospodarzy.

Klasyfikacja medalowa

Wyniki

Mężczyźni

Kobiety

Juniorzy

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Mistrzostwa Europy w strzelectwie
1969 w sporcie
1969 we Francji
Sport w Paryżu


text:
Lignol-le-Château är en kommun i departementet Aube i regionen Grand Est (tidigare regionen Champagne-Ardenne) i nordöstra Frankrike. Kommunen ligger  i kantonen Bar-sur-Aube som ligger i arrondissementet Bar-sur-Aube. År  hade Lignol-le-Château  invånare.

Befolkningsutveckling
Antalet invånare i kommunen Lignol-le-Château

Referens: INSEE

Se även
 Lista över kommuner i departementet Aube

Källor

Kommuner i Aube


text:
29. lipnja (29.6.) 180. je dan godine po gregorijanskom kalendaru (181. u prijestupnoj godini).
Do kraja godine ima još 185 dana.

Događaji
 1244. – Sklopljen mir između hrvatsko-ugarske države i Mletaka. Nakon poraza u lanjskoj vojni i građanskog rata u Hrvatskoj koji je bjesnio, hrvatsko-ugarski kralj Bela prepustio je Mlečanima Zadar s pripadajućim zemljama.
 1900. – Utemeljena je Nobelova nagrada, najuglednija svjetska nagrada, koja se dodjeljuje znanstvenicima, književnicima i mirotvorcima
 1913. – Izbio je Drugi balkanski rat, između Bugarske i saveza Grčke i Srbije, kojima su se priključili i Crna Gora, Rumunjska i Turska
 1940. – Po odluci pape Pija XII., počela se slaviti se Hrvatska Sveta Godina, povodom 1300. godišnjice kršćanstva u Hrvata.
 1976. – Isabele Peron postala je prva predsjednica Argentine.
 2013. – Papa Franjo objavio encikliku Lumen fidei.

Blagdani i spomendani
 Dan grada Duge Rese
 Dan grada Supetra
 Dan grada Vrgorca
 Ema Krška

Imendani

 029


text:
Луктос — река в России, протекает в Нижегородской области. Правый приток реки Варнава.

География
Река Луктос берёт начало в лесах неподалёку от посёлка Димара. Течёт на север, затем поворачивает на восток. По берегам реки произрастают берёзовые и осиновые леса. Устье реки находится в 30 км по правому берегу реки Варнава. Длина реки составляет 31 км, площадь водосборного бассейна — 191 км².

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России относится к Окскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки — Мокша от водомерного поста города Темников и до устья, без реки Цна, речной подбассейн реки — Мокша. Речной бассейн реки — Ока.

По данным геоинформационной системы водохозяйственного районирования территории РФ, подготовленной Федеральным агентством водных ресурсов:
 Код водного объекта в государственном водном реестре — 09010200412110000028111
 Код по гидрологической изученности (ГИ) — 110002811
 Код бассейна — 09.01.02.004
 Номер тома по ГИ — 10
 Выпуск по ГИ — 0

Примечания

Реки Вознесенского района (Нижегородская область)
Бассейн Мокши
Реки городского округа город Выкса


text:
La diocesi di Nicives () è una sede soppressa e sede titolare della Chiesa cattolica.

Storia
Nicives, identificabile con N'Gaous nella Provincia di Batna in Algeria, è un'antica sede episcopale della provincia romana di Numidia.

Sono tre i vescovi attribuiti a questa sede. Tra i prelati presenti alla conferenza di Cartagine del 411, che vide riuniti assieme i vescovi cattolici e donatisti dell'Africa, partecipò per parte cattolica Justus episcopus Nicibensis, che non ebbe competitori donatisti.

Il nome di Paolo, episcopus Nibensis, figura all'8º posto nella lista dei vescovi della Numidia convocati a Cartagine dal re vandalo Unerico nel 484; Paolo era già deceduto all'epoca della redazione di questa lista.

Infine un'iscrizione bizantina scoperta nella regione di N'Gaous e datata 6 ottobre 580 riporta il nome di Colombo: secondo Mesnage questo Columbus potrebbe essere lo stesso vescovo destinatario di alcune lettere di Gregorio Magno, tra il 592 e il 602.

Dal 1933 Nicives è annoverata tra le sedi vescovili titolari della Chiesa cattolica; dall'11 febbraio 2014 il vescovo titolare è Andrzej Jerzy Zglejszewski, vescovo ausiliare di Rockville Centre.

Cronotassi

Vescovi residenti
 Giusto † (menzionato nel 411)
 Paolo † (prima del 484)
 Colombo † (prima del 580 - dopo il 602)

Vescovi titolari
 Angelo Félix Mugnol † (7 febbraio 1966 - 15 gennaio 1969 nominato vescovo di Bagé)
 Guillermo Escobar Vélez † (28 luglio 1969 - 22 gennaio 1971 dimesso)
 Abel Alonso Núñez, O. de M. † (14 luglio 1971 - 24 marzo 1976 nominato vescovo di Campo Maior)
 Stanley Joseph Ott † (24 maggio 1976 - 13 gennaio 1983 nominato vescovo di Baton Rouge)
 José Mário Stroeher (25 marzo 1983 - 8 agosto 1986 nominato vescovo di Rio Grande)
 William Jerome McCormack † (23 dicembre 1986 - 23 novembre 2013 deceduto)
 Andrzej Jerzy Zglejszewski, dall'11 febbraio 2014

Note

Bibliografia
 Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig, 1931, p. 467
 Stefano Antonio Morcelli, Africa christiana, Volume I, Brescia, 1816, p. 243
 Joseph Mesnage, L'Afrique chrétienne, Paris, 1912, p. 343
  Anatole Toulotte, Géographie de l'Afrique chrétienne. Numidie, Rennes-Paris, 1894, p. 235
  André Mandouze, Prosopographie chrétienne du Bas-Empire, 1. Prosopographie de l'Afrique chrétienne (303-533), Paris, Éditions du Centre National de la Recherche Scientifique, 1982

Collegamenti esterni
 La sede titolare nel sito di www.catholic-hierarchy.org
 La sede titolare nel sito di www.gcatholic.org

Nicives
Nicives