text:
The Mitsubishi Heavy Industries Crystal Mover C810 is an automated people mover train that serves the Sengkang LRT line and Punggol LRT line in Singapore. The trains have been operating since 18 January 2003, with its first service on the Sengkang East Loop, and on 29 January 2005 for the Punggol East Loop.

The C810 was developed and built by Mitsubishi Heavy Industries in cooperation with Crystal Mover Bodywork, the same company that developed the newer Changi Airport Skytrain. The trains were developed for airport and light rail applications. They are fully automated and driverless, relying on Automatic Train Control (ATC) technology.

Singapore's Light Rail Transit purchased 41 C810s to be used on the Sengkang LRT line and Punggol LRT line. From 2013 to 2015, 16 of the 41 existing trains were modified to enable two-car formations to cope with higher demand for the Sengkang and Punggol LRT lines.

Train design

The exterior of the train has a dual-colour colour scheme of dark blue and white. They feature the SBS Transit logo in white. The serial numbers of the trains are marked on the right side of the train at the front and rear. Both the windshield wipers and emergency doors were specially designed for the LRT.

The interior of the Sengkang and Punggol LRT trains feature a red and blue colour scheme. 16 trains that underwent modification have two seats in the front and back converted into perch seats, thus reducing the number of seats to 14 from the usual 18 seats.

As the carriages are closed-end, the train must be stationary and the doors must be open for passengers to move between carriages during 2-car operations.

Train formation
The configuration of a C810 in revenue service is just the one car. With both the motors and the third rail current collectors, the train cars can be coupled up to 2 cars during service.

The car numbers of the trains range from 01 to 41. Individual cars are assigned a two-digit serial number by the rail operator SBS Transit. A trainset consists of one motor car, e.g. set 01 is car 01. Both digits identify the car number.
 Mitsubishi Heavy Industries built sets 01–41.

Operational Issues
On 9 September 2016, SBS Transit as the operator of Sengkang LRT line and Punggol LRT line has announced that 11 of the 41 C810 trains had hairline cracks.

This is barely 2 months after the announcements that the cracks were found in C151A trains which run on both East West MRT line as well as North South MRT line and subsequently C801 trains which run on Bukit Panjang LRT line.

Similar to previous incidents, the joint statement by the SBS Transit and Land Transport Authority said that the cracks were found on the undercarriage of the trains and assure that this does not compromise their ability to bear passenger weight.

SBS Transit has withdrawn affected trains while waiting for the bogie frames found in the undercarriage to be replaced as a precautionary measure. In the report, SBS Transit has said that six of the 11 trains have the issue rectified and resumed their operational duties since while the remaining 5 would be rectified by the middle of next month.

At the same time, the affected bogie frame was sent to Mitsubishi Heavy Industries in Japan for detailed analysis in order to establish the root cause.

The joint statement also said that both LTA and SBS Transit, as well as the manufacturer, will redesign and strengthen the bogie frame structures, which will be applied to all 57 trains including the newer C810A trains. The manufacturer is expected to bear the full cost as well.

Notes

References

Crystal Mover people movers
750 V DC multiple units
Light Rail Transit (Singapore) rolling stock


text:
Вильман Артур Иванович (1888—1967) — военный моряк и разведчик, участник Гражданской войны, в 1926 году награждён орденом Красного Знамени, заместитель начальника Института военного кораблестроения, начальник Разведывательного отдела Балтийского флота. Репрессирован в 1938 году.

Биография
Родился 4 сентября 1888 года в с. Усть-Нарва (ныне Нарва-Йыэсуу), Ямбургского уезда, Санкт-Петербургской губернии в семье рабочих (по другим выходец из мещанской семьи). Эстонец.

В 1900 году окончил сельскую школу. С 1901 по 1904 годы плавал юнгой на кораблях торгового флота. Затем, до 1909 года, работал учеником в кузнечной мастерской, молотобойцем и слесарем на заводе. Был активным участником революции 1905 года в Эстонии. С 1906 года являлся членом партии социалистов-революционеров, а затем, с 1914 года до августа 1917 года, состоял в партии левых эсеров. Был смотрителем маяка на острове Оденсхольм, в 1909 году окончил вечерние курсы судовых механиков торгового флота и призван на службу в военно-морской флот. Служил матросом машинной команды броненосца «Император Павел I». В 1911 году окончил Машинную школу самостоятельного управления. В 1912 году был арестован, как участник подготовки восстания на линкоре, и приговорен в 1913 году к смертной казни, которую заменили потом на 13 лет каторжных работ. В 1917 году был освобождён по амнистии в связи с юбилеем дома Романовых.

Вернулся на флот, был машинным старшиной на линкоре «Республика» (бывший броненосец «Император Павел I», переименован в 1917 году). В 1917—1918 годах являлся депутатом Ревельского Совета от Балтийского флота, комендантом исполкома того же Совета. В 1918 году вступил в члены ВКПб. С августа 1918 года по март 1919 года учился на курсах командного состава флота. Участник Гражданской войны. В марте 1919 года был назначен начальником разведки 1-го отряда моряков-курсантов Северо-Западного фронта. За проявленные в боях при защите Петрограда мужество и героизм в октябре 1919 года, как начальник разведывательной команды Летучего отряда, был награждён в 1920 году именными часами, а в 1926 году орденом Красного Знамени. В марте 1921 года участвовал в подавлении Кронштадтского мятежа.

В октябре 1923 года поступил на учебу на механический отдел Военно-морского инженерного училища, после окончания которого, в октябрь 1925 года, был назначен котельным механиком линкора «Октябрьская революция». С января 1926 года находился в распоряжении IV Управления (Разведуправление) РККА. В декабре 1927 года назначен младшим приёмщиком на южных металлических заводах, затем работал в приёмочной комиссии по кораблестроению и наблюдению за постройкой кораблей в Ленинграде, в 1928—1930 годах был помощником председателя Постоянной комиссии по наблюдению за постройкой кораблей. С 1930 года находился в резерве РККА с откомандированием в Союзверфь. В апреле 1933 года назначен заместителем начальника Института военного кораблестроения в Ленинграде, а 12 декабря 1935 года — начальником отделения военно-морской техники 4-го отдела РУ РККА. 17 февраля 1936 года присвоено звание военный инженер 1 ранга, работал в Италии. В апреле 1938 года стал начальником Разведывательного отдела Балтийского флота.

4 мая 1938 года был репрессирован и осужден на 10 лет. До мая 1948 года находился в заключении, отбывал срок в лагере, а потом был на поселении в Красноярском крае. Освобожден и реабилитирован в 1955 году. 20 апреля 1955 года присвоено звание инженер-полковник. Снят с воинского учета по возрасту 9 декабря 1956 года.

Умер 18 июля 1967 года в г. Москва.

Награды
 орден Красного Знамени (1926);
 юбилейная медаль «XX лет РККА» (1938);
 именные часы (1920).

Примечания

Литература

Выпускники Морского инженерного училища
Участники Гражданской войны в России (красные)
Большевики
Реабилитированные в СССР
Репрессированные в СССР

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Успеть до полуночи:
 Успеть до полуночи — кинофильм режиссёра Мартина Бреста.
 Успеть до полуночи — развлекательная телевикторина, выходящая на Первом канале.


text:
The Royal Rifles of Canada étaient un régiment d'infanterie de l'Armée canadienne de 1862 à 1966. En effet, il a été créé le  à Québec au Québec en tant que The 8th Battalion Volunteer Militia Rifles, Canada.

Le régiment a combattu aux côtés des  lors de la bataille de Hong Kong durant la Seconde Guerre mondiale. Ils perpétuaient l'histoire du  Bataillon et du  Bataillon (Québec Rifles) du Corps expéditionnaire canadien de la Première Guerre mondiale.

Histoire
L'unité a été créée le  à Québec au Québec sous le nom de « The 8th Battalion Volunteer Militia Rifles, Canada ». Peu après, il fut renommé en « 8th or Stadacona Volunteer Militia Rifles ».

Dans la foulée des raids féniens, le bataillon a été mobilisé pour le service actif le . Il servit à Québec jusqu'au . Lors de la Seconde Guerre des Boers, l'unité a fourni des volontaires au contingent canadien déployé en Afrique du Sud.

En 1877, le bataillon fut rebaptisée en « 8th Battalion "Royal Rifles" ». Le bataillon devint un régiment le  en adoptant le nom de « 8th Regiment "Royal Rifles" ».

Lors de la Première Guerre mondiale, le , des détachements du régiment furent mis en service actif pour fournir des services de protection locale. Le régiment adopta son nom actuel le .

Lors de la Seconde Guerre mondiale, le , des détachements furent mobilisés puis mis en service actif le  suivant sous le nom de « The Royal Rifles of Canada, CASF (Details) » qui servait à fournir des services de protection locale. Ceux-ci furent démobilisés le . Le , des détachements du régiment furent à nouveau mobilisés, cette fois sous la désignation de « Details of 2nd (Reserve) Battalion, The Royal Rifles of Canada ». Ils furent retirés du service actif le .

Le , le régiment mobilisa un bataillon pour le service actif nommé « The Royal Rifles of Canada, CASF » qui devint, le , le « 1st Battalion, The Royal Rifles of Canada, CASF ». Celui-ci servit à Terre-Neuve de  à  pour effectuer des tâches de garnison. Le , il partit pour Hong Kong où il fut détruit lors de la bataille de Hong Kong. Il fut reconstitué le , puis, il servit dans la région du Pacifique au Canada pour la défense territoriale. Le , il partit pour la Grande-Bretagne où il fut dissout le  suivant pour fournir des renforts aux troupes canadiennes au front.

Le , The Royal Rifles of Canada fusionnèrent avec Les Voltigeurs de Québec, mais cette fusion fut annulée le . Alors, The Royal Rifles of Canada furent réduits à un effectif nul et transféré à l'ordre de bataille supplémentaire des Forces armées canadiennes.

Perpétuations

12th Battalion, CEF
Le  Bataillon, CEC fut créé le . Il s'embarqua pour la Grande-Bretagne le  suivant où il servit dans un rôle de réserve pour fournir des renforts aux troupes canadiennes au front. Il fut dissout le .

171st "Overseas" Battalion, CEF
Le  Bataillon outremer, CEC a été créé le . Il s'embarqua pour la Grande-Bretagne le  suivant où, le , son personnel fut transféré au  Bataillon de réserve, CEC qui servait à fournir des renforts aux troupes canadiennes au front. Il fut dissout le .

Honneurs de bataille

Les honneurs de bataille sont le droit donné par la Couronne au régiment d'apposer sur ses couleurs les noms des batailles ou des conflits dans lesquels il s'est illustré. Cependant, les régiments de voltigeurs n'ont pas de drapeau consacré, mais ils peuvent néanmoins blasonner leurs honneurs de bataille sur d'autres articles du régiment.

Notes et références

Unité d'infanterie canadienne
Unité ou formation militaire créée en 1862
Régiment de l'Armée canadienne
Unité canadienne impliquée dans la Première Guerre mondiale
Unité canadienne impliquée dans la Seconde Guerre mondiale
Unité des Forces canadiennes du Québec


text:
North Thompson Oxbows East Provincial Park is a provincial park in Thompson-Nicola Regional District in the Interior region of British Columbia, Canada. The park was established on April 30, 1996, and has an area of . It "…protects a stretch of wide meandering river system with a high level of diversity in a very productive part of the upper North Thompson River lowlands", as well as "…patches of old growth hybrid spruce and subalpine fir." There are no camping or day-use facilities.

The companion North Thompson Oxbows Manteau Provincial Park is  west and upstream. A third park of similar name, North Thompson Oxbows Jensen Island Provincial Park, is  south and downstream, about  north of Kamloops.

References

External links

Provincial parks of British Columbia
Thompson Country
1996 establishments in British Columbia
Protected areas established in 1996


text:
Judo competitions at the 2014 Commonwealth Games in Glasgow, Scotland were held from 24 July to 26 July at the Scottish Exhibition and Conference Centre. Judo returned to the program after last being held at the 2002 Commonwealth Games.

England and home nation Scotland dominated the tournament, with six golds apiece, England leading the table on minor medals. Wales and South Africa won a single gold medal each. In all 15 nations won medals.

Medal table

Results

Men's events

Women's events

Participating nations

See also
Judo at the 2014 Summer Youth Olympics

References

External links
 Official results book – Judo

2014 Commonwealth Games events
C
2014
Judo in Scotland
Judo competitions in the United Kingdom


text:
Anne Emery-Dumas, née le , est une femme politique française. Elle est élue sénatrice de la Nièvre lors d'une élection partielle en , sous l'étiquette du Parti socialiste, avant de rejoindre cinq ans plus tard La République en marche.

Biographie
Ancienne directrice de cabinet du président du conseil général de la Nièvre, membre du Parti socialiste, Anne Emery-Dumas voit sa candidature pour les élections sénatoriales de 2011 invalidée en raison d'une loi empêchant les hauts fonctionnaires dans sa position de prétendre à concourir à un tel scrutin. Elle avait alors été élue pour la candidature lors d'une primaire socialiste en  avec 57,44 % des suffrages.

Le sénateur socialiste sortant, Didier Boulaud, choisit alors de se représenter aux élections mais prévient qu'il démissionnerait au bout d'une année pour laisser à sa place à Emery-Dumas, laquelle avait depuis quitté son poste. Il rend publique sa démission en .

Anne Emery-Dumas est ensuite élue sénatrice de son département lors d'une élection partielle en 2012 avec 60,03 % des suffrages exprimés, contre 19,37 % à l'UMP avec Jacques Baudhuin, 13,46 % au FG avec Pascal Reuillard, 5,22 % au FN avec Valérie Renard et 1,92 % à la candidate de l'Alliance royale Chantal de Thoury. Elle l'emporte avec 437 voix sur 728 suffrages exprimés.

En , elle soutient la candidature d'Emmanuel Macron à l'élection présidentielle et son mouvement En marche !, qu'elle intègre. Candidate à la réélection lors des sénatoriales de 2017, elle arrive en tête au premier tour, mais est battue au second, n'arrivant qu'en troisième position.

Synthèse des mandats

 Conseillère municipale de Nevers (à partir de 1983)
 Conseillère municipale de Guérigny
 Sénatrice de la Nièvre (2012-2017)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Femmes au Sénat (France)
 Liste des sénateurs de la Nièvre
 Liste des sénateurs français (période 2011-2014)

Lien externe

 Anne Emery-Dumas, sur le site du Sénat

Femme politique française
Naissance en août 1959
Sénateur membre du Parti socialiste (France)
Sénateur de la Nièvre
Sénateur de la Cinquième République française


text:
Донбасский (Варшавский) путепровод — автомобильно-пешеходный путепровод в Москве на Варшавском шоссе. Проходит над железнодорожными путями Павелецкого направления Московской железной дороги.

Второе название получил по Варшавскому шоссе.

История
Первый путепровод был сооружён в 1940 году (инженер С. М. Воронин, архитектор Ю.И. Гольцев). Путепровод был длиной 114,6 м, шириной 23,5 м. Пролётные строения были выполнены из металлических сквозных ферм, боковые пролётные строения — из монолитного железобетона. Реконструирован в 2002—2004 годах.

Примечания

Литература

Путепроводы Москвы


text:
Hidden Lake is a small glacial lake in the Skoki Valley of Banff National Park, Canada. It is located in the Slate Range of the Canadian Rockies.

The lake can be reached by following a hiking trail for  starting at Fish Creek, at the base of the Lake Louise Ski Area, near Lake Louise. A backcountry campground is situated one km before reaching the lake.
The lake is the starting point for possible ascents of Mount Richardson, Pika Peak and Ptarmigan Peak.

The glacial waters of the lake are drained by Corral Creek through the Sikoki Valley into the Bow River.

See also
List of lakes of Alberta

References

Banff National Park
Lakes of Alberta
Mountain lakes
Glacial lakes of Canada


text:
Metropolie Smyrna je jedna z metropolií Konstantinopolského patriarchátu a nachází se na území Turecka.

Historie
Je jednou z nejstarších diecézi, známou už od 1. století.

V letech 451 až 457 byla povýšena na hodnost arcibiskupství a v 9. století na hodnost metropolie se třemi sufragánnami.

Roku 1922 byla zničena velká část řecké populace a dnes se v metropolii nachází jen jeden chrám, zasvěcen svatému Voukolosovi.

Současnost
Sídlem metropolitů je město Izmir, kde se také nachází chrám sv. Voukola. Současným metropolitou je Vartholomeos (Samaras).

Současný titul metropolitů je; Metropolita Smyrny, Hypertimos a exarcha celé Asie.

Reference

Externí odkazy
  Constantinople patriarchate

Smyrna


text:
1st Lieutenant Victor Carlström (April 13, 1890 – May 9, 1917) was a record-holding Swedish-American pioneer aviator. He set a cross-America flight air speed record until the record was beaten by Ruth Bancroft Law.

Biography
He was born in Gustafs parish in Kopparberg, Sweden on April 13, 1890, to Axel Carlström.

He migrated to the United States through Ellis Island in 1904, when he was 14. He moved to North Park, Colorado to work for his uncles Andrew Carlstrom and William Norell Carlstrom who had cattle ranches. He became an instructor one week after leaving his job at the cattle ranch.

In 1916 he was  short of a flight altitude record when he ascended  in a triplane. He also planned to make a non-stop flight from Chicago to New York.

He went to work for the Atlantic Coast Aeronautical Station where he and a student pilot, Cary B. Epes, were killed on May 9, 1917, when their biplane collapsed in flight.

Legacy
Carlstrom Field was named in his honor.
His niece, Marion Carlstrom, was the first Women Airforce Service Pilot from Colorado.

Footnotes

1890 births
1917 deaths
American aviation record holders
Aviators from Colorado
Aviators killed in aviation accidents or incidents in the United States
People from Ljusnarsberg Municipality
Swedish emigrants to the United States
Victims of aviation accidents or incidents in 1917


text:
Alessandro nelle Indie (Alexander in India) is an opera seria in two acts by Giovanni Pacini to a libretto by Andrea Leone Tottola and Giovanni Schmidt, based on Alessandro nell'Indie by Pietro Metastasio. It was premiered at the Teatro di San Carlo in Naples on 29 September 1824, and had a total of 38 performances in its first season.

This opera is one of some 70 operatic works using Metastasio's text about Alexander the Great, most of which were written in the 18th century, starting with the work by Leonardo Vinci (1730).

Roles

Recording
2006: Laura Claycomb (Cleofide), Jennifer Larmore (Poro), Bruce Ford (tenor) (Alessandro Magno), Mark Wilde (Gandarte), Dean Robinson (Timagene); Geoffrey Mitchell Choir, London Philharmonic, David Parry (conductor). Recorded November 2006 at Henry Wood Hall, London. Label: Opera Rara ORC35

References

Further reading
Balthazar, Scott L., "Alessandro nelle Indie", Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. L. Macy.
Balthazar, Scott L. (with Michael Rose) (1997), "Giovanni Pacini", in Sadie, Stanley (ed.), The New Grove Dictionary of Opera, New York: Grove (Oxford University Press), Vol. Three, pp. 808—812.
Marinelli-Roscioni, Carlo, Il Teatro di San Carlo La Cronologia 1737–1987, p. 191

External links

Operas
Opera seria
Italian-language operas
Operas by Giovanni Pacini
1824 operas
Opera world premieres at the Teatro San Carlo
Operas set in India
Cultural depictions of Alexander the Great
Libretti by Andrea Leone Tottola


text:
Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Ghana en Portugal. De landen speelden tot op heden twee keer tegen elkaar. De eerste ontmoeting, een groepswedstrijd tijdens het Wereldkampioenschap voetbal 2014, werd gespeeld in Brasilia (Brazilië) op 26 juni 2014. Het laatste duel, een groepswedstrijd tijdens het Wereldkampioenschap voetbal 2022, vond plaats op 24 november 2022 in Doha (Qatar).

Wedstrijden

Samenvatting

Details

Eerste ontmoeting

Portugal
Ghana


text:
A Horgászok a Kukori és Kotkoda című rajzfilmsorozat második évadjának tizenkettedik része.

Cselekmény

Alkotók
 Írta: Bálint Ágnes
 Tervezte és rendezte: Mata János
 Zenéjét szerezte: Lovas Ferenc
 Operatőr: Csepela Attila
 Segédoperatőr: Körmöci Judit
 Hangmérnök: Bársony Péter
 Vágó: Hap Magda
 Vágóasszisztens: Gyöpös Kati
 Háttér: Ruttka Ferenc
 Mozdulattervező: Pál Emmi
 Rajzolták: Nyírő Erzsébet, Szabados Mária
 Asszisztens: Bende Zsófi
 Színes technika: Dobrányi Géza
 Gyártásvezető: Szigeti Ágnes
 Produkciós vezető: Gyöpös Sándor, Kunz Román
Készítette a Magyar Televízió megbízásából a Pannónia Filmstúdió

Szereplők
 Kukori: Márkus László
 Kotkoda: Psota Irén
 Kopasznyakú: Szuhay Balázs
 Szöcske: Kóti Kati
 Varjú: Bánhidi László
 Harcsa: Horváth Pál

Források

Kukori és Kotkoda (2. évad)


text:
CIAT may refer to:

 Chartered Institute of Architectural Technologists
 CIAT group that provides geothermal energy
 International Center for Tropical Agriculture
 Counter-IED Analysis Team
 Inter-American Center of Tax Administration


text:
Национа́льная сбо́рная О́строва Па́схи по футбо́лу — футбольная команда, представляющая Остров Пасхи в международных встречах и контролируемая Ассоциацией любительского футбола Острова Пасхи. Остров Пасхи не является членом ФИФА или какой-либо из континентальных конфедераций и, следовательно, не может участвовать в Чемпионате мира по футболу или других турнирах проводимых под этими эгидами.

На острове нет профессиональных футболистов. Жители острова готовили поле 3 месяца для приезда чилийского клуба «Коло-Коло», выигравшего со счётом 0:4

Сейчас находится в NF-Board.

Футбольные сборные Океании
Остров Пасхи


text:
Eschweilera compressa är en tvåhjärtbladig växtart som beskrevs av John Miers. Eschweilera compressa ingår i släktet Eschweilera och familjen Lecythidaceae. IUCN kategoriserar arten globalt som akut hotad. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Ljungordningen
compressa


text:
Ctenobelba marcuzzii är en kvalsterart som beskrevs av Sandór Mahunka 1974. Ctenobelba marcuzzii ingår i släktet Ctenobelba och familjen Ctenobelbidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spindeldjur
marcuzzii


text:
Aliabad (, also Romanized as 'Alīābād) is a village in Rowzeh Chay Rural District, in the Central District of Urmia County, West Azerbaijan Province, Iran. At the 2006 census, its population was 2,086, in 517 families.

References

Populated places in Urmia County


text:
Belal Mohammad (bengalí: বেলাল মোহাম্মদ; 20 de febrero de 1936 - 30 de julio de 2013) fue uno de los fundadores de la Swadhin Bangla Betar Kendra, centro de las emisiones de radio de las fuerzas nacionalistas bengalíes durante la Guerra de Liberación de Bangladés en 1971. Esta estación jugó un papel vital en la lucha por la liberación, la difusión de la Declaración de la Independencia y el aumento de estado mental de los bengalíes durante la guerra. En 1971, la radio era el único medio que alcanzaba hasta los confines más lejanos de Bangladés.

Primeros años
Belal nació en Musapur Unión en Sandwip, Chittagong. Su madre era Mahmuda Khanom y su padre era Moulavi Muhammad Yaqub.

Guerra de liberación en 1971
El 7 de marzo de 1971, cuando el movimiento de no cooperación se inició con el discurso de Sheikh Mujibur Rahman, Belal era entonces un funcionario del gobierno y trabajó como guionista y artista para la Radio Pakistán. Él creía que la radio era una fuerte columna vertebral de una nación. Es entonces cuando le vino a la cabeza la idea de Swadhin Bangla Betar Kendra. Dado que era un oficial de radio, tenía un poco de experiencia en el tema. En esos días, la estación de Chittagong Radio tenía un transmisor de 10 kW, que podía ser oída en un radio de 50 millas. Belal, junto con dos de sus amigos y compañeros organizadores, Abdullah Al-Faruque, Abul Kashem Sandwip, y otros dos ingenieros que en un principio no querían, pero que de alguna manera se las arreglaron para convencer, se dirigieron a la estación transmisora de Kalurghat y fundaron Swadhin Bangla Betar Kendra. Él fue el arreglista y organizador de la declaración de independencia de Bangladés después que Sheikh Mujibur Rahman la había declarado y fue anunciada por el mayor Ziaur Rahman en nombre del Sheikh Mujibur Rahman el 26 de marzo de 1971. Belal fue nombrado subdirector de la estación de radio el 1 de junio de 1971.

Premios
Belal fue galardonado con el Premio Día de la Independencia en 2010 por sus contribuciones a la independencia y la Guerra de Liberación de Bangladés. También recibió el Premio de la Academia por literatura Bangla sobre los asuntos de la guerra de liberación en 2011.

Muerte
Belal murió el 30 de julio de 2013 a la edad de 77 en la Unidad de Cuidados Intensivos en el Hospital Apollo Dhaka. Él donó su cuerpo que fue recibido por Sher-e-Bangla Medical College para el uso de los estudiantes de medicina.

Referencias

Escritores de Bangladés
Escritores del siglo XX
Escritores del siglo XXI
Bangladesíes del siglo XX
Bangladesíes del siglo XXI
Fallecidos en Daca


text:
Josefa Moreno y Nartos (Baeza, 1820-¿?) fue una escritora y poeta española.

Biografía
Nació en Baeza, provincia de Jaén.

Publicó versos en periódicos de su localidad natal y en publicaciones de Granada y Madrid. Según Simón Palmer era una mujer de gran belleza y cultura. No se tienen apenas más datos sobre su vida. Murió joven.

La mayoría de su producción es poética. Dedicó poesías a su amiga E. de D. en La Alhambra de Granada. Según indica Fagoaga, Moreno y Nartos apareció vinculada en 1845 al núcleo liderado por Gertrudis Gómez de Avellaneda manifestado en el semanario madrileño Gaceta de las Mujeres, con el subtítulo redactado por ellas mismas, y que marcó la aparición de prensa de mujeres. Junto a ella colaboraron en la publicación, entre otras, Carolina Coronado y la malagueña Dolores Gómez de Cádiz de Velasco. Su firma aparece de nuevo en La Mujer, publicación madrileña que vio la luz en 1851. Esta publicación estuvo vinculada al grupo de mujeres liderado por María Tadea Verdejo y Durán quien, como Josefa, murió joven. Fue éste uno de los primeros núcleos feministas de la península. La mayoría de las colaboradoras lo hacían con textos poéticos, repitiéndose algunos nombres de colaboradoras en la Gaceta de las Mujeres como Ángela Grassi, Amalia Fenollosa, Vicenta Villalonga, Robustiana Armiño, Venancia López Villabrile, Ängela Morejón, la andaluza Rosa Butler o la «La ciega de Manzanares». Además de en La Gaceta de las Mujeres y La Mujer, publicó en la granadina Tarántula, en El Anfión Matritense y El Heraldo Madrileño.

Bibliografía
SIMÓN PALMER, Mª. C. Escritoras españolas del siglo XIX. Manual bio-bibliográfico, Castalia, Madrid, 1991.

Referencias

Poetisas de España
Poetas del siglo XIX
Romanticismo


text:
Анурадха Рой () е индийска журналистка, книгоиздателка и писателка, авторка на бестселъри в жанра съвременен любовен роман.

Биография и творчество
Анурадха Рой е родена през 1967 г. в Калкута, Западен Бенгал, Индия. Отраства предимно в Хайдерабад, където завършва средно образование в гимназия "Насър". Пише от ученическите си години. Завършва английска филология в Президенси Колидж на Университета на Калкута и колежа Ню Хол на Кеймбриджкия университет.

След дипломирането си работи като журналист, като нейни материали и литературна критика са публикувани в "Аутлук", "Индия Тудей", "Аутлук Тревълър", "Нешънъл Джеографик Тревълър", "Библио", "Телеграф", "Индиън Експрес" и "Хинду". Работи като редактор и дизайнер в независимото издателство за документалистика и академична литература "Пърмънент Блек", което съучредява през 2000 г. и управлява заедно със съпруга си Рукун Адвани.

Първоначално пише документални книги. Първата от тях, Patterns of Feminist Consciousness in Indian Women Writers, е публикувана през 1999 г. През 2004 г. писателката печели наградата "Пикадор Аутлук" за нехудожествена литература.

Първият ѝ роман "Атлас на невъзможния копнеж" е публикуван през 2008 г. Той е поетична драма за живота в голямо индийско семейство. В него попада момче, което се сприятелява с една от дъщерите на рода. Нейният баща не желае да приеме тяхната любов и се намесва, но изпитанията са само проверка за тяхната любов. Книгата става бестселър и е преведена на повече от 15 езика по света. Номинирана е за награди.

През 2011 г. е публикуван вторият ѝ роман The Folded Earth, който е удостоен с наградата "Кросуърд", а през 2015 г. романът ѝ Sleeping on Jupiter удостоен с наградата DSD за южноазиатска литература.

Анурадха Рой живее със семейството си предимно в Раникет, Индия.

Произведения

Самостоятелни романи
 An Atlas of Impossible Longing (2008)"Атлас на невъзможния копнеж", изд.: Унискорп, София (2015), прев. Михаела Михайлова
 The Folded Earth (2011)
 Sleeping on Jupiter (2015)

Сборници
 First Proof (2005) – с още 30 автора

Документалистика
 Patterns of Feminist Consciousness in Indian Women Writers (1999)
 Immolating Women: A Global History Of Widow Burning From Ancient Times To The Present (2006) – с Йорг Фиш и Рекха Камат Раджан
 Cultural Communism in Bengal 1936 – 1952 (2015)

Източници

  Биография и библиография във "Fantasticfiction"
  Биография и библиография в "Goodreads"
  Биография в официалния сайт
  Биография и интервю в "Suprose", 11 юли 2012 г.

Външни препратки
  на Анурадха Рой

Индийски автори на любовни романи
Индийски журналисти
Индийски бизнесмени
Книгоиздатели
Родени в Колката


text:
Meckenbeuren ist eine Gemeinde im Bodenseekreis in Baden-Württemberg. Mit über 13.500 Einwohnern ist Meckenbeuren die größte ländliche Gemeinde in Oberschwaben.

Geographie

Lage
Meckenbeuren liegt etwa acht Kilometer nördlich von Friedrichshafen und zehn Kilometer südlich von Ravensburg im unteren Schussental im Bodensee-Hinterland.

Gemeindegliederung
Zur Gemeinde Meckenbeuren gehören neben dem Kernort der Ortsteil Obermeckenbeuren (seit 1810), die 1937 eingemeindeten ehemaligen Gemeinden und heutigen Ortsteile Brochenzell und Liebenau (mit den Weilern Brugg, Hegenberg, Hirschach, Knellesberg, Langentrog, Schwarzenbach, Senglingen und Weiler, den Höfen Berg, Buch, Furt, Hasenwinkel, Hohenreute, Holzbauer, Hungersberg, Kratzerach, Laufenen, Lohner, Madenreute, Mühlebach, Ottmarsreute, Rebholz, Regler, Reuter, Sandgrub, Stengele, Straß, Untertennenmoos und die Häuser Habacht) sowie die 1972 eingemeindete Ortschaft Kehlen (mit den Dörfern Kehlen und Reute, den Weilern Buch, Gerbertshaus, Gunzenhaus, Holzreute, Lochbrücke, Sammletshofen, Sassen, Schürten, Schuppenwies, Sibratshaus und Siglishofen, den Höfen Großbuch, Hechelfurt und Schindelhof sowie den Häusern Schübelbeer).

Geschichte

Mittelalter
Die Gemeinde wurde als solche erstmals im Jahr 1496 urkundlich erwähnt, doch schon 879 verzeichnet ein Dokument des Klosters St. Gallen einen hier ansässigen Siedler namens Megi. Ob der Name Meckenbeuren auf diesen zurückgeführt werden kann, ist umstritten. Als gesichert kann jedoch das Datum 4. August 1278 für die erste urkundliche Erwähnung des Namens "Meckenburron" betrachtet werden. Im Hauptstaatsarchiv Stuttgart befindet sich die entsprechende Urkunde. Diese ist ausgestellt von Papst Nikolaus III. und wurde vom damaligen Abt des Klosters Weingarten, Hermann von Bichtenweiler, in Rom erbeten, um die Besitzungen des Klosters abzusichern. Sicher handelt es sich bei "Meckenburron" um das heutige Meckenbeuren.
Wahrscheinlich ab 1094 gehörte das Gebiet zum Kloster Weingarten. 1530 wurde es für 3100 Gulden an den Grafen Haug von Montfort verkauft und damit Teil der Grafschaft Montfort.

Neuzeit
1780 musste das verschuldete Haus Montfort seine Güter an die österreichischen Vorlande abtreten. Unter Napoleon fiel die Gemeinde 1806 an Bayern, das sie 1810 im entsprechenden Grenzvertrag an Württemberg abtrat. Bei der Umsetzung der neuen Verwaltungsgliederung wurde der Ort dem Oberamt Tettnang zugeordnet.
Einen entscheidenden Wachstumsschub brachte der Gemeinde die Eisenbahn. Der Bahnhof an der Bahnstrecke Ulm–Friedrichshafen (Südbahn) im Jahr 1847 stellte den Anschluss an das noch junge Streckennetz der Württembergischen Staatsbahnen her. Das Volkslied "Auf de schwäbsche Eisebahne" erwähnt im Refrain auch Meckenbeuren. Die inzwischen stillgelegte Bahnstrecke Meckenbeuren–Tettnang war 1895 die erste elektrisch betriebene Vollbahn Deutschlands.

NS-Zeit

Meckenbeuren, Oberteuringen, Brochenzell und Madenreute waren Schauplatz einer ganzen Reihe von NS-Verbrechen und Menschenrechtsverletzungen. Unter Initiative des damaligen Bürgermeisters Bernhard Sporer und dem Ortsgruppenführer Paul Bruckmann wurden im August 1940 mehrere junge Frauen verhaftet. Ihnen wurde vorgeworfen, sich mit polnischen Zwangsarbeitern eingelassen zu haben. Die Frauen und die Zwangsarbeiter wurden inhaftiert. Drei Frauen wurden an den Bahnhof vor die versammelte Bürgerschaft getrieben, vom örtlichen Friseur geschoren und unter Schlägen zurück durch die Stadt geprügelt. Den jungen Polen Jozef Musial hat man kurz zuvor in Madenreute an aussichtsreichster Stelle vor allen Zwangsarbeitern und Schaulustigen aufgehängt. Die Exekution Musials reihte sich ein in eine ganze Reihe weitere Exekutionen in Oberteuringen, Langenargen und Ruschweiler, welche Gestapochef Friedrich Mußgay aus Stuttgart mit den jeweiligen Bürgermeistern und Ortspolizeistationen organisierte. Alle Frauen wurden nach den Morden ins KZ Ravensbrück verbracht. Die grausame Tatgeschichte wurde bislang seitens der Gemeinden nicht veröffentlicht oder aufgearbeitet.

Heute
Bei der Kreisreform während der NS-Zeit in Württemberg gelangte Meckenbeuren 1938 zum Landkreis Friedrichshafen, der ab 1945 wieder Landkreis Tettnang hieß. Meckenbeuren war nach dem Zweiten Weltkrieg Teil der französischen Besatzungszone und geriet somit 1947 zum neu gegründeten Land Württemberg-Hohenzollern, welches 1952 im Regierungsbezirk Südwürttemberg-Hohenzollern des neuen Bundeslandes Baden-Württemberg aufging.

Am 1. Mai 1972 wurde die zuvor selbständige Gemeinde Kehlen nach Meckenbeuren eingemeindet.

1973 erfolgte die Kreisreform in Baden-Württemberg, bei der Meckenbeuren zum Bodenseekreis kam.

Religion und Kirchen
Meckenbeuren ist seit jeher römisch-katholisch geprägt. In der Gemeinde sind die katholischen Pfarreien St. Maria in Meckenbeuren, St. Jakobus in Brochenzell und St. Verena in Kehlen ansässig. Die drei Pfarreien bilden die Seelsorgeeinheit Meckenbeuren und gehören zum Bistum Rottenburg-Stuttgart.

Die Pfarrkirche St. Maria trägt das Patronat St. Maria von der immerwährenden Hilfe und wurde in den Jahren 1912/13 nach den Plänen des Stuttgarter Baurats Ulrich Pohlhammer im Stil des Neobarock erbaut. Der Vorgängerbau der Pfarrkirche, der sich westlicher auf dem heutigen Kirchplatz befand, war Unserer Lieben Frau von Meckenbeuren geweiht und wurde 1873 erbaut. Bedeutendster Ausstattungsgegenstand des sogenannten "Kappele" war die aus dem Kloster Löwental stammende "Schmerzhafte Muttergottes". Diese Statue, die sich heute im linken Seitenschiff der Pfarrkirche befindet, wird nach mündlicher Überlieferung mit mehreren Gebetserhörungen in Verbundenheit gebracht. Außer der Pfarrkirche St. Maria gibt es noch die Kapelle Maria Königin des Friedens im Teilort Obermeckenbeuren.

Die Pfarrkirche St. Jakobus Maior im Teilort Brochenzell geht bis in die Epoche der Spätromanik zurück. Das heutige Erscheinungsbild geht auf eine Erneuerung durch die Herren von Humpis im Jahre 1624 sowie die Barockisierung im Jahre 1734 zurück. 1971 wurde die ursprünglich geostete Kirche durch einen Anbau ergänzt, wobei das ehemalige Kirchenschiff zum neuen Chorraum umfunktioniert wurde. Neben zahlreichen liturgischen Kunstgegenständen ist der aus dem Kloster Löwental stammende Rosenkranzaltar besonders hervorzuheben.

Die Kehlener Pfarrkirche St. Verena, deren Wurzeln über zwei Vorgängerbauten weit zurückgehen, stellt ein besonderes architektonisches Kirchengebäude dar. Sie wurde im Jahre 1958 im Stil des Brutalismus erbaut. Geplant wurde sie vom Büro Kammerer-Belz aus Stuttgart.

Einige Gebiete der politischen Gemeinde gehören auch zu den Pfarreien St. Johannes in Ravensburg-Obereschach, St. Walburga in Ravensburg-Gornhofen, St. Margaretha in Tettnang-Obereisenbach, St. Gallus in Tettnang und St. Maria in Eriskirch-Mariabrunn.

Die in der Gemeinde lebenden evangelischen Christen sind Mitglieder der evangelischen Kirchengemeinden Meckenbeuren und Tettnang.

Politik

Gemeinderat
Nach der Kommunalwahl vom 26. Mai 2019 ergab sich die folgende Sitzverteilung. Die Wahlbeteiligung lag bei 58,8 % (2014: 46,3 %).

Bürgermeister
Bürgermeister der Gemeinde ist seit dem 1. August 2022 Georg Schellinger. Er wurde am 15. Mai 2022 mit 75,6 Prozent der Stimmen zum Bürgermeister gewählt. Schellinger war zuvor von 2016 bis 2022 hauptamtlicher Ortsvorsteher in Friedrichshafen-Ailingen und bis 2016 in verschiedenen Funktionen im Meckenbeurener Rathaus tätig, zuletzt als Hauptamtsleiter. Er folgte Elisabeth Kugel nach, die sich am 22. Oktober 2017 im ersten Wahlgang mit 54,8 % der Stimmen gegen den damaligen Amtsinhaber Andreas Schmid (44,8 %) durchsetzte. Sie war die erste Frau in diesem Amt in Meckenbeuren. Kugel legte ihr Amt 2022 wegen zu hoher Arbeitsbelastung vorzeitig nieder.

Die Bürgermeister der Gemeinde Meckenbeuren seit 1971:
 Otto Roth, 1919–1932
 Bernhard Sporer NSDAP, 1933–1945
 Siegfried Tann (CDU), 1971–1985
 Roland Karl Weiß (Freie Wähler), 1985–2010
 Andreas Schmid (CDU), 2010–2018
 Elisabeth Kugel (Freie Wähler), 2018–2022
 Georg Schellinger (parteilos), seit 2022

Wappen

Der Gemeinde Meckenbeuren wurde 1938 das noch heute geführte Wappen verliehen.

Wappenbeschreibung: Im gespaltenen Schild vorne in Silber (Weiß) eine dreilatzige rote Fahne, hinten in Rot ein aufgerichteter silberner (weißer) Windhund mit schwarzem Halsband.

Die dreilatzige Fahne, auch Kirchenfahne genannt, ist dem Wappen der Grafen von Montfort entlehnt, zu deren Herrschaft der östliche Teil der Gemeinde von 1539 bis 1780 gehörte. Der Windhund stammt aus dem Wappen der Familie Humpis (auch Huntpiss), die vom 15. bis zum 18. Jahrhundert Besitzer der Herrschaft Brochenzell war.

Der Gemeinde Kehlen wurde 1948 ein Wappen verliehen, das die Verbindung der beiden Gemeindeteile links und rechts der Schussen symbolisieren sollte. Beschreibung: In Silber (Weiß) über einem blauen Schildfuß eine gemauerte rote Brücke mit einem ganzen Bogen in der Mitte und je einem halben Bogen an den Seiten. Das Wappen wird seit der Auflösung der Gemeinde 1972 nicht mehr amtlich geführt, jedoch inoffiziell als Ortschaftswappen verwendet.

Partnergemeinden
 Neustadt in Sachsen (als Rechtsnachfolger der ursprünglichen Partnergemeinde Langburkersdorf), seit 1991
 Kehlen, Luxemburg, seit 1993

Wirtschaft und Infrastruktur

Verkehr

Meckenbeuren liegt an den Bundesstraßen 30 und 467 sowie an den Landesstraßen 329 und 333.

Die Gemeinde liegt an der Bahnstrecke Ulm–Friedrichshafen und wird von Zügen der Deutschen Bahn und der Bodensee-Oberschwaben-Bahn (BOB) angefahren. Bis Ende 2016 war Meckenbeuren Intercity-Halt mit einmal täglich Direktverbindungen nach Münster bzw. Innsbruck. Die BOB bedient außerdem die Haltepunkte Kehlen und Flughafen Friedrichshafen, das An- und Abflugterminal des Flughafens liegt auf der Gemarkung der Gemeinde Meckenbeuren. An der BOB ist diese als Gründungsmitglied mit zehn Prozent des Kapitals beteiligt.

Die Station wird auch im Refrain von Auf de schwäbsche Eisebahne besungen.

Die Gemeinde ist mit mehreren Buslinien unter anderem mit Friedrichshafen, Ravensburg und Tettnang verbunden und gehört dem Bodensee-Oberschwaben Verkehrsverbund (bodo) an.

Ansässige Unternehmen

 Genossenschaftsbank Meckenbeuren eG: örtliche Universalbank mit Filialen in Meckenbeuren und Brochenzell
 Stiftung Liebenau: zu dieser Einrichtung der Behindertenhilfe in den Meckenbeurer Ortsteilen Liebenau und Hegenberg zählen auch zahlreiche weitere soziale Einrichtungen der Behinderten- und Altenhilfe sowie des Bildungs- und Gesundheitswesens in Baden-Württemberg, Vorarlberg, der Schweiz und Bulgarien (die Stiftung Liebenau ist eine Stiftung kirchlichen Rechts)
 Winterhalter Gastronom GmbH: Hersteller von gewerblichen Geschirrspülermaschinen; neben dem Werk in Meckenbeuren gibt es weitere Produktionsstätten in Rüthi (CH) sowie in Endingen am Kaiserstuhl

Bildungseinrichtungen
In der Gemeinde gibt es vier Grundschulen und das Bildungszentrum in Buch (Werkreal- und Realschule). Außerdem gibt es in Hegenberg die in Trägerschaft der Stiftung Liebenau stehende Don-Bosco-Schule für Kinder und Jugendliche mit einem sonderpädagogischen Förderbedarf. Weitere Bildungseinrichtungen sind die gemeindeeigene Musikschule und als Außenstellen die Jugendkunstschule und Volkshochschule des Bodenseekreises.

Im Ortsteil Kehlen befindet sich das Staatliche Seminar für Didaktik und Lehrerbildung (Grund- und Hauptschulen) Meckenbeuren.
Im selben Haus ist der dezentrale Ausbildungsstandort des Seminars für Didaktik und Lehrerbildung – Abteilung Sonderschulen – Stuttgart untergebracht.

Freizeit- und Sportanlagen
 Akkordeon-Club Meckenbeuren
 ASV Meckenbeuren-Kehlen e. V.
 Tennisclub Meckenbeuren-Kehlen e. V.
 Schützenverein Brochenzell 1921 e. V.
 Sportverein Kehlen e. V.

Öffentliche Einrichtungen
Die Freiwillige Feuerwehr Meckenbeuren besteht seit 1972 aus der Abteilung Meckenbeuren und der Abteilung Kehlen. Zur Freiwilligen Feuerwehr gehören sowohl die ehrenamtlichen Mitglieder der Feuerwehr, die Altersabteilung, die Jugend- und Kinderfeuerwehr und dem Spielmannszug.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Freizeitattraktionen
 Das Ravensburger Spieleland ist ein 25 Hektar großer Freizeitpark im Ortsteil Liebenau.

Kleinkunstbühne
 Im ehemaligen Güterschuppen des Bahnhofs mit dem Namen "Kultur am Gleis 1" finden in besonderem Ambiente regelmäßig Theateraufführungen, Konzerte, Ausstellungen und Kabarett statt.

Museen
 Humpismuseum im Humpisschloss im Ortsteil Brochenzell
 Josef's Museum

Gedenkstätten
 Kriegerdenkmal auf dem Kirchplatz, erinnert an die gefallenen Soldaten des Ersten und Zweiten Weltkriegs aus Meckenbeuren
 Gedenkstätte in der Kirche des Ortsteils Liebenau, erinnert an über 500 Behinderte der Stiftung Liebenau, die bei der "Euthanasie"-Tötungsaktion T4 1940 nach Grafeneck verschleppt und ermordet wurden

Bauwerke

Wandern und Pilgern
Am Bahnhof endet die zweite und beginnt die dritte Etappe des Jubiläumswegs, einem 111 Kilometer langen Wanderweg, der 1998 zum 25-jährigen Bestehen des Bodenseekreises ausgeschildert wurde. Er führt über sechs Etappen durch das Bodensee-Hinterland von Kressbronn über Neukirch, Meckenbeuren, Markdorf, Heiligenberg und Owingen nach Überlingen. Ein Teil der Etappen verläuft parallel zum Oberschwäbischen Jakobsweg, der sich von Ulm über Ravensburg kommend in Brochenzell teilt und über Markdorf und Meersburg nach Konstanz, bzw. über Tettnang und Kressbronn nach Nonnenhorn führt.

Durch Meckenbeuren führt der Oberschwäbische Jakobsweg von Ulm nach Nonnenhorn.

Regelmäßige Veranstaltungen
 Wochenmarkt jeden Mittwoch auf dem Kirchplatz
 Der Ortsteil Brochenzell ist eine regionale Hochburg der schwäbisch-alemannischen Fasnet; treibende Kraft ist die 1957 gegründete, über 1.100 Mitglieder umfassende Narrenzunft Brochenzell mit den Narrenfiguren Wintergeist, Kräuterweib, Humpishexe, Humpisnarr und Schlossnarr
 Schlossfest im Mai des Musikverein Brochenzell
 Musikfest im Juli des Musikvereins Kehlen
 Weinfest des Musikverein Meckenbeuren am vorletzten Wochenende im August
 Bahnhofsfest am letzten Sonntag im August
 Herbstmarkt im Oktober
 Nikolausmarkt im Dezember

Persönlichkeiten

Ehrenbürger
 Eugen Biser (1918–2014), katholischer Fundamentaltheologe und Religionsphilosoph
 Karl Brugger (1920–2008), von 1947 bis 1972 Bürgermeister, 1972–1981 Ortsvorsteher von Kehlen
 P. Berno Rupp SDS (1935–2017), Temeswar, Träger der Verdienstmedaille der Gemeinde und des Bundesverdienstkreuzes
 Renate Martin (1915–2022), Ärztin und erste Frau im Gemeinderat, verliehen anlässlich ihres 104. Geburtstags 2019

Söhne und Töchter der Stadt
 P. Meingosus Gaelle OSB (1752–1816), katholischer Theologe, Physiker und Kirchenmusiker
 Maria Beig (1920–2018), Schriftstellerin

Weitere Persönlichkeiten, die mit Meckenbeuren in Verbindung stehen
 Adolf Aich (1824–1909), Gründer der Stiftung Liebenau, Kaplan in Tettnang
 Franz Xaver Mehr (1896–1981), Flugzeugkonstrukteur, Gründer des Mehr Flugzeugbaus Meckenbeuren
 Karl Winterhalter (1911–2012), Unternehmer und Ingenieur, Gründer des Unternehmens Winterhalter Gastronom
 Siegfried Tann (* 1942), Bürgermeister von Meckenbeuren (1971–1985) und Landrat des Bodenseekreises (1985–2007)
 Sascha Rösler (* 1977), Fußballspieler von Fortuna Düsseldorf
 Josef Wilhelm (1875–1953), katholischer Priester und Leiter der Liebenauer Anstalt

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde Meckenbeuren

Einzelnachweise

Ort im Bodenseekreis
Ersterwähnung 1278
Ort an der Schussen


text:
Eumastacops caligo är en insektsart som beskrevs av Rehn, J.A.G. och J.W.H. Rehn 1942. Eumastacops caligo ingår i släktet Eumastacops och familjen Eumastacidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hopprätvingar
caligo


text:
Maratus sapphirus is a species of peacock spider. The spider is endemic to the south coast of New South Wales, Australia. It was first described in 2017 after a specimen was found at the Murrah Flora Reserve.

References

Salticidae
Spiders of Australia
Spiders described in 2017


text:
Pasaż  (fr. passage – przejście) – wirtuozowski zwrot wykonawczy, oparty zwykle na rozłożonym akordzie, utrzymany w równych, drobnych wartościach muzycznych.

Grany osobno (głównie w celach ćwiczebnych) lub jako część utworu muzycznego. Istnieją utwory oparte w całości na pasażach, np. Etiudy op. 10 nr 1 i op. 25 nr 12 Fryderyka Chopina.

Zobacz też
Arpeggio

Bibliografia
 Mała Encyklopedia Muzyki, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 780, Warszawa 1970

Melodia i harmonia

fr:Arpège (musique)
it:Abbellimento#Arpeggio


text:
Sten Larson, född 29 augusti 1908 i Sankt Matteus församling, Stockholm, död 12 mars 1999 i Ellös, Morlanda församling, Västra Götalands län var en svensk målare och ornitolog, verksam i Göteborg.

Sten Larson var son till trävaruhandlaren direktör Sven Larson och hans hustru Märta, född Karlsson, och från 1933 gift med Inger Hård af Segerstad. Efter studentexamen i Göteborg 1928 studerade han under sommaren språk vid universitetet i Neuchâtel och var elev vid Göteborgs handelsinstitut 1929-1930. Han  fortsatte därefter med konststudier för Sigfrid Ullman vid Valands målarskola 1930-1932 samt för Othon Friesz, Marcel Gromaire och Charles Despiau vid Maison Watteau i Paris 1932-1933. Han gjorde studieresor i Europa och Tunisien 1938 samt till länder i Västafrika från Mauretanien till Elfenbenskusten 1949. Han medverkade i utställningar på SDS-hallen i Malmö, Göteborgs konsthall, Lorensbergs konstsalong, Ystads konstmuseum och på Mässhallen i Göteborg. Larson målade stilleben, figurer, landskap, stadsbilder, jaktbilder och djurstudier med fåglar i olja eller akvarell. Larson är representerad vid Göteborgs konstmuseum, Borås konstmuseum, Oskarshamn konstmuseum, Karl Johansskolan i Göteborg och Göteborgs yrkesskola.

Som ornitolog och biologisk lekman gjorde Larson insatser inom områdena djurgeografi och ekologi. Detta resulterade i vetenskapliga publikationer om fågelpopulationer som bebor nordliga och öppna miljöer. För detta arbete blev han 1982 filosofie hedersdoktor vid Göteborgs universitet.

En ateljébyggnad som Sten Larsons far lät uppföra för sin son på ett berg vid Stenungsund har på 2000-talet fått medial uppmärksamhet och betraktas som stilhistoriskt intressant och bevaringsvärdig.

Källor
Svenskt konstnärslexikon del III sid 487, Allhems Förlag, Malmö.

Svenska ornitologer
Hedersdoktorer vid Göteborgs universitet
Svenska målare under 1900-talet
Konstnärer från Stockholm
Födda 1908
Avlidna 1999
Män


text:
Vitaby is a locality situated in Simrishamn Municipality, Skåne County, Sweden with 278 inhabitants in 2010.

References

Populated places in Skåne County
Populated places in Simrishamn Municipality


text:
Lucretia van der Vloot (Amsterdam, 21 september 1968) is een Nederlands zangeres en actrice.

Biografie
Lucretia van der Vloot werd in 1968 in Amsterdam geboren. Op jonge leeftijd wil zij later operazangeres worden. Haar vader wil echter dat zij een echt vak leert, dus ging ze naar de modevakschool. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en op aandringen van de gymnastiekleraar, die gitaar speelde en Van der Vloot hoorde zingen in de gangen van de school, gaf Van der Vloot samen met twee vriendinnen haar allereerste optreden. Via een goede vriendin hoorde ze van een band die nog een zangeres zoekt: Van der Vloot wordt de nieuwe zangeres bij soulband The Alfredo Brothers. Twee maanden voor de voltooiing van de Modevakschool, zag Van der Vloot een advertentie in de krant van de Academie voor Kleinkunst. Ze nam deel aan de audities, vulde op het aanmeldingsformulier bij "spel-ervaring" met volle overtuiging het woord "voetbal" in, en werd aangenomen.

Tijdens de opleiding aan de Kleinkunstacademie bleef Van der Vloot zingen in het popcircuit, met de bands Boogie Trap, Special Delivery Jones en Jimmy James & the Blue Flames. Haar meest lucratieve studentenbijverdienste is het inzingen van karaoke-banden. Ze deelt haar afstudeerjaar met onder anderen Plien en Bianca, Acda en De Munnik en Ellen ten Damme. Lucretia van der Vloot studeert af in De Kleine Komedie, waarover Het Parool vol lof schrijft: "Een in alle opzichten spetterend optreden". Direct na de Kleinkunstacademie zingt en 'danst' ze in de dansvoorstelling Second Generation van Pieter de Ruiter (choreografie) en Vincent van Warmerdam (muziek). Ook speelt ze een rol in de televisiefilm Stills, onder regie van Mijke de Jong. Bij Toneelgroep Amsterdam speelt zij in Klaagliederen onder regie van Gerardjan Rijnders met onder anderen Kitty Courbois en Joop Admiraal, en speelt in Het Hart Bonkt, een popconcert voor kinderen met onder anderen Jeroen Kramer (Het Klokhuis). Regisseur Ruut Weissman benadert Van der Vloot in 1995 om samen met Jenny Arean, Joost Prinsen en Remko Vrijdag mee te spelen in Tip Top, een voorstelling over het vooroorlogse Joodse Cabaret in Nederland. In dit programma vertolkt Van der Vloot onder meer het lied Joodse Vrouw, van George Groot (tekst) en Ruut Weissman (muziek). In hetzelfde jaar speelt ze in de voorstelling Baby Doc/Ceausescu van theatergroep Cosmic Illusion en maakt ze een uitstapje naar het Nationaal Songfestival, dat Maxine en Franklin Brown winnen.

Tip Top gaat wegens groot succes in reprise, nu met Frits Lambrechts en Kasper van Kooten naast Jenny Arean en Lucretia van der Vloot. Van der Vloot speelt vervolgens de vrouw van Thomas Acda in de film All Stars onder regie van Jean van de Velde, en wordt door Jenny Arean gevraagd om samen een theatervoorstelling te maken. Het uit dit programma afkomstige lied Halleluja, Amen van Martin van Dijk (muziek) en Jurrian van Dongen (tekst) is in 1998 onderscheiden met de Annie M.G. Schmidt-prijs. Van der Vloot speelt vervolgens in de televisieserie All Stars en maakt samen met Kasper van Kooten haar eerste solo-cd. De liedjes van deze cd vormen bovendien het materiaal voor haar eerste solotheaterconcert. Van der Vloot zingt onder leiding van onder anderen Adelheid Roosen in Female Factory, samen met een internationale groep zangeressen. Met Female Factory treedt ze op in Nederland, Madrid en Moskou.

In 2000 speelt ze in de musical Home en werkt ze mee aan het NPS-oudejaarsprogramma Samen over de drempel. Female Factory wordt in reprise genomen en hierna zingt Van der Vloot mee in She Got Game, samen met Rocq-E Harrell, Astrid Seriese en Leoni Jansen. Van der Vloot werkt vervolgens voor het televisieprogramma Muziekcentrale samen met Tröckener Kecks-zanger Rick de Leeuw, een ontmoeting die later nog tot een vruchtbare samenwerking zal leiden. Ondertussen maakt Van der Vloot samen met Ellen Pieters de cabaretvoorstelling Klotewijven, een harde voorstelling voor, door en tegen vrouwen, met teksten van onder anderen Nico van der Knaap, Peter Heerschop, Joep van Deudekom en Viggo Waas (NUHR) en Hans Sibbel. De liedteksten voor dit programma worden geschreven door onder anderen Jeroen Kramer en Rick de Leeuw. Daarna is ze te zien in de reprise van She Got Game en zingt ze het Lijsttrekkerslied voor de verkiezingsuitzendingen van het televisieprogramma Netwerk.

In 2002 maakte ze haar eigen solo-cd Alles Wat Telt. In de zomer van 2002 staat Van der Vloot op de Parade met de theatervoorstelling Big, Black & Beautiful met Michelle David en Rocq-E Harrell, waarmee ze vervolgens in 2003 de theaters in gaat. Er volgt een reprise. Naast Big, Black & Beautiful staat Van der Vloot ook in de theaters met het succesvolle Vaginamonologen van Eve Ensler. In november 2003 komt Alles Wat Telt uit, een cd die door Van der Vloot wordt ondersteund met optredens voor radio en televisie. De muziek komt van Rob van Zandvoort en Phil Tilli, en Rick de Leeuw schrijft de teksten.

In seizoen 2004/2005 doet zij de theaters aan met de gelijknamige tour Alles Wat Telt. Met muzikanten Rob van Zandvoort, Kim Soepnel en Andre van der Hof. Ze was te zien in de film In Oranje, ook worden er opnames gemaakt voor een nieuwe film van Eddy Terstall Sextet (de nationale bedverhalen). Na het succes van Big, Black & Beautiful komt er in seizoen 2005/2006 een logisch vervolg: Big Black and Beautiful XL. Naast Lucretia van der Vloot, Rocq-E Harrell en Michelle David doet nu ook acteur Hajo Bruins mee. Na het beëindigen van BBBXL doet ze weer de theaters aan; ditmaal met haar tweede soloprogramma genaamd Altijd Over Liefde. In 2008 gaan de dames van Big, Black & Beautiful weer langs de theaters met hun derde programma BB&B in Concert.

Theater
1993/1994: Second Generation
1994/1995: Klaagliederen
1995/1996: Tip Top (met o.a. Jenny Arean, Frits Lambrechts, Kasper van Kooten en Remko Vrijdag)
1995/1996: Baby Doc/Ceausescu (Cosmic Illusion)
1997/1998: Jenny Arean & Lucretia van der Vloot (met Jenny Arean)
1998/1999: Female Factory
2000/2001: Home
2000/2001: Klotewijven! (met Ellen Pieters)
2000/2001: She Got Game (met Rocq-E Harrell, Leoni Jansen en Astrid Seriese)
2003/2004: Big Black & Beautiful (met Rocq-E Harrell en Michelle David)
2005/2006: Alles wat telt (soloprogramma)
2005/2006: Big Black & Beautiful XL (met Rocq-E Harrell, Michelle David en Hajo Bruins)
2006/2007: Altijd Over Liefde (2e soloprogramma)
2008/2008: Big Black & Beautiful In Concert (met Rocq-E Harrell en Michelle David)
2010/2010: Soulcabaret (3e soloprogramma)
2011/2011: S.A.T.C. High Heels In Concert (met Jelka van Houten, Dennis en Birgit Schuurman)
2012/2012: Ach, ze lijken allemaal op elkaar (met Manoushka Zeegelaar Breeveld)

Televisie en film

Films en series
 Stills (1994) - Emma
 Mijn Franse tante Gazeuse (1996) - Koningin (stem)
 All Stars (film, 1997) - Anja
 Baantjer (1997, aflevering "De Cock en de moord in de bigband") - Lonnie Abendanon
 Babylon (1998) - Truus
 Zie de maan schijnt... (1998) - Sandra Klazina
 All Stars (televisieserie, 1999-2000) - Anja
 De boekverfilming (1999) - Mina
 Rent a Friend (2000) - Frida
 Pek (2003) - Agente
 In Oranje (2004) - Moeder Winston
 Grijpstra & De Gier (2007, aflevering: "Für Elise") - Dr. Marja Vredenburg
 SEXtet (2007) - Babs
 All Stars 2: Old Stars (2011) - Anja
 De Boskampi's (2015) - vrouwelijke collega #2
 Kopspijkers - imitatie van Ayaan Hirsi Ali
 Flikken Maastricht - (2018, aflevering: Bols(2)) - Akua

Televisie
 Sonja op zaterdag (1994) (VARA) (Lucretia zingt samen met Julya Lo'ko en Lilian Day Jackson You're All I Need To Get By)
 Uitmarkt (1994) (NOS) (Lucretia zingt Wild About Harry uit The Cotton Club)
 Cabarestafette (1994) (VARA) (Lucretia zingt René en Kamerbreed)
 Poggibonsi (1995) (VARA) (Lucretia zingt Calling You)
 Karel (1995) (AVRO) (Lucretia zingt samen met Remko Vrijdag, Joost Prinsen en Jenny Arean Onder de bomen van het plein uit de voorstelling Tip Top)
 Theatercafé (1996) (AVRO) (Lucretia zingt De schoonheid van het kwaad)
 Nationaal Songfestival (1996) (NOS) (Lucretia zingt Neem de tijd voor mij)
 De Plantage (1996) (VPRO) (Lucretia zingt Ribbon In The Sky)
 Laat De Leeuw (1997) (VARA) (Lucretia zingt Allemaal slapen gaan)
 Laat De Leeuw (1997) (VARA) (Lucretia zingt samen met Jenny Arean Jezus is teruggekeerd)
 Laat De Leeuw (1998) (VARA) (Lucretia zingt samen met Jenny Arean Halleluja Amen)
 Jos op 1 (1998) (NCRV) (Lucretia zingt Alles draait om jou)
 Liedmachien (1999) (NOT) (Lucretia zingt Losse veters)
 Hallo 2000 (1999)(NOS) (Lucretia zingt Morgen)
 Samen over de drempel (2000) (NPS) (Lucretia zingt Een meisje van zestien en Joodse vrouw)
 Het Klokhuis (2000) (NOS) (Lucretia zingt Lied van een vrouw)
 De TV Show (2000) (TROS) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell, Leoni Jansen en Astrid Seriese Happiness)
 De Muziekcentrale (2001) (NPS) (Lucretia zingt De Twips, Als je Leeft en Meester Prikkebeen (met Rick de Leeuw)
 Het Huwelijk: Feest in de Arena (2002) (NOS) (She Got Game Extended zingen Places You Find Love)
 Netwerk (2003) (KRO) (Lucretia zingt Hoe zal het gaan op 15 mei)
 Muzikaal het jaar uit (2003) (TROS) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David Shoop Medley, We Are Family en Survivor)
 TROS Middagmagazine (2004) (TROS) (Lucretia zingt Alleen te lang alleen)
 PaPaul (2005) (VARA) (Lucretia zingt The Scientist)
 Lijn 4 (2007) (RTL 4) (Lucretia zingt Klaar)
 Max & Loretta (2008) (Omroep MAX) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David Don't leave me this way)
 Max Maakt Mogelijk (2008) (Omroep MAX) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David My special prayer)
 Korenslag (2008) (EO) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David We Are Family en My Special Prayer)
 De Wereld Draait Door (2009) (NPS) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David My Special Prayer)
 Kunststof TV (2009) (NPS) (Interview en fragment op de Uitmarkt)
 TV Show op reis (2009) (TROS]) (Interview met Lucretia, Rocq-E en Michelle)
 Kunststof TV (2010) (NPS) (Lucretia zingt The Secret Life Of Plants)
 Life 4 You (2010) (RTL 4) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David Best Of My Love)
 Helder (2010) (Teleac) (Lucretia zingt samen met Rocq-E Harrell en Michelle David Guess I'll Be The One)
 Kunststof TV (2012) (NPS) (Lucretia zingt samen met Manoushka Zeegelaar Breeveld Zo verschillend kan verschillend zijn)

Discografie

Albums
 Tip Top - de Liedjes (1996) met Jenny Arean, Joost Prinsen en Remko Vrijdag
 Het Hart Bonkt (1996) met Leoni Jansen, Rob Wiedijk en Jeroen Kramer
 Jenny & Lucretia (1997) met Jenny Arean
 Hercules (1997)
 Lucretia (1999)
 She Got Game (2000) met Rocq-E Harrell, Leoni Jansen en Astrid Seriese
 Alles wat telt (2003)
 Big, Black & Beautiful - A Tribute To The Girl Groups (2003) met Rocq-E Harrell en Michelle David
 Big, Black & Beautiful XL (2006) met Rocq-E Harrell en Michelle David
 Altijd over liefde (2007)
 Everything's Changing (2009) Big, Black & Beautiful
 Kidz DJ - I Love Disco (2009)
 Soulcabaret (2010)

Singles
 Save Them (1993) (Various Voices)
 Voices of Soul (1994) (2-Meter Sessies-Live)
 Zachtjes slapen (1997)
 Goed Gevoel (1999)
 Klotewijven (2001) met Ellen Pieters
 I Wanna Be A One Day Fly (2001) (One Day Fly)
 Ik zie het toch (2003)
 Big, Black & Beautiful (2003) met Rocq-E Harrell en Michelle David
 Geef jouw lach (2007) Big, Black & Beautiful met Vinzzent
 My Special Prayer (2008) Big, Black & Beautiful
 Old Horse (2009) Big, Black & Beautiful met Carel Kraayenhof
 No Frills Love (2009) Big, Black & Beautiful
 Guess I'll Be The One (2010) Big, Black & Beautiful
 Everything's Changing (2010) Big, Black & Beautiful
 Stay With Me (2011) Big, Black & Beautiful met Tim Knol

DVD
 Big, Black & Beautiful in Concert - Live in Carré (2008)

Backing Vocals
 Plastic Dolls - Where Is The World (in het nummer Two Worlds) (1989)
 Red Cinder - Red Cinder (1992)
 Marcel de Groot - Manen Kweken (1993)
 Jack of Hearts - Delilah (1993)
 Bonecrushin' - Due To Circumstances (1993)
 Hotel Amigo - Welkom (2008)
 Acda en De Munnik - Jouw leven lang bij mij (in het nummer t Is wat het is) (2009)

Externe links
 Officiële website
 Website Big Black & Beautiful

Nederlands acteur
Nederlands zanger


text:
Dekanat Aberdeenshire – jeden z 5 dekanatów rzymskokatolickiej diecezji Aberdeen w Szkocji.

Według stanu na październik 2016 w skład dekanatu wchodziło 17 parafii rzymskokatolickich.

Lista parafii
Źródło:

Zobacz też
 Metropolia Saint Andrews i Edynburga
 Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Wielkiej Brytanii

Przypisy

Dekanaty diecezji Aberdeen


text:
Docodon (wat 'balktand' betekent) is een geslacht van uitgestorven Mammaliaformes uit het Laat-Jura in het westen van Noord-Amerika. Het was de eerste docodonte cynodont die werd benoemd.

Ontdekking
In 1880 ontdekte William Harlow Reed, een medewerker van professor Othniel Charles Marsh, in Quarry N° 9, de Mammalian Quarry, te Como Bluff kaken van zoogdiertjes. Dat jaar benoemde Marsh een Diplocynodon victor, een "dubbele hondtand-overwinnaar". De geslachtsnaam bleek echter al bezet te zijn door Diplocynodon Pomel 1847. Nog hetzelfde jaar gaf Marsh de vervangingsnaam Dicrocynodon victor, waarbij dus het eveneens "dubbel" betekenende dikros diplos verving. Het holotype was YPM 11826, een rechteronderkaak.

In 1881 benoemde Marsh de soort Docodon striatus. De geslachtsnaam betekent "balktand". De soortaanduiding betekent "de gegroefde". Het holotype is YPM 11823, een rechteronderkaak.

In 1887 benoemde Marsh het geslacht Enneodon, de "negentand", met als soorten Enneodon affinis, "de verwante", gebaseerd op holotype USNM 2129, een linkeronderkaak, en Enneodon crassus, "de dikke" gebaseerd op holotype USNM 2130, een rechteronderkaak. Ook Enneadon bleek al bezet en werd nog in 1887 vervangen door Ennacodon.

In 1929 voerde Georges Gaylord Simpson een revisie uit van het hele materiaal. Hij concludeerde dat alles tot één taxon behoorde dat hij met de naam Docodon aanduidde omdat die eerder dan Dicrocynodon gepubliceerd zou zijn. De typesoort van Docodon is Docodon striatus maar het taxon wordt aangeduid met de combinatio nova Docodon victor omdat de soort als zodanig prioriteit heeft. Simpson compliceerde de situatie door een Docodon superus te benoemen op basis van holotype YPM 10647, een rechterbovenkaaksbeen. Hij dacht niet dat het echt om een aparte soort ging: het was een convenience species, alleen geschapen om bovenkaakelementen een plaats te geven.

Net als veel andere vroege kleine Mammaliaformes, is Docodon victor alleen bekend van gefossiliseerde tanden en kaken, omdat dit de hardste delen van het lichaam zijn en dus gemakkelijker voortbestaan in het fossielenbestand. Fossielen van Docodon victor worden alleen gevonden in Wyoming. In totaal betreft het een twintigtal specimina.

Docodon apoxys
In 2014 werd door Rogier Docodon apoxys benoemd. De soortaanduiding betekent "taps toelopend" in het Grieks en verwijst naar de kleinere omvang van de achterste twee kiezen alsmede de kleinere omvang van de achterste knobbel g. Het holotype is specimen DMNH 42198, een linkeronderkaak gevonden in Colorado in dezelfde groeve die Stegosaurus stenops opleverde. Twee andere linkeronderkaken uit dezelfde vindplaats werden toegewezen. Hij wordt beschouwd als een aparte soort vanwege het verschillende aantal tandwortels.

Beschrijving

De hoogte wordt geschat op tien centimeter met een gewicht van ongeveer dertig gram, waardoor het een van de grotere Mammaliaformes is die bekend is van de Morrison-formatie.

Docodonten hadden complexere gevormde tanden dan andere vroege Mammaliaformes, met doorborende en plettende oppervlakken waardoor leden van deze groep een breder scala aan soorten voedsel konden eten. Deze complexe tanden lijken meer op die van latere zoogdiergroepen, maar evolueerden onafhankelijk van deze.

In tegenstelling tot veel van zijn naast elkaar bestaande zoogdierverwanten uit het Mesozoïcum, is Docodon bekend van een groot aantal tanden en kaken met verschillende groeistadia. Dit heeft het mogelijk gemaakt om de groei van deze docodonten te bestuderen en heeft onthuld hoe docodonte kaken veranderen van juveniele stadia naar volwassenheid. De onderkaak draagt vier premolaren. Jonge exemplaren, zoals het holotype van D. striatus, hebben zeven kiezen, oude acht.

Fylogenie
Docodon was de eerste docodonte cynodont die werd gevonden en benoemd, en gaf in 1929 later zijn naam aan de familie Docodontidae en de orde Docodonta. Ruim tachtig jaar lang was het de enige docodont waarover belangrijke informatie bekend was.

Uitgestorven chordadieren


text:
Ёжуга () — река в России, течёт в Архангельской области и в Республике Коми по территории Пинежского и Удорского районов, правый приток реки Пинеги.

Длина реки составляет 165 км, площадь водосборного бассейна — 2850 км².

Притоки
 Ужера
 Лавнюга
 Еюга (Пилеса, Плекса)
 Норас
 Большой Нанбас (Ниж. Нонбус, Нондус)
 Верхний Нанбас (Верх. Нонбус, Нондус)
 Сюзьма
 Нижний Шангес (Нижний Шаньгас)
 Верхний Шангес (Верхний Шаньгас)
 Утюга
 Нижняя Ура (Большая Ура)
 Верхняя Ура (Малая Ура)
 Лапа
 Малая Ордюга
 Большая Ордюга
 Кычас
 Нотус (Натус)
 Пилиса (Пилеса, Плекса)
 Малема (Мальма)
 Большой Сыв-Иоль
 Пад-ручей

Название
Название реки образовано из двух слов языка коми: эж — «дёрн, зелёный покров, поверхность» и юга — «река». Таким образом, название Ёжуга — это «луговая, травянистая река».

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России и геоинформационной системы водохозяйственного районирования территории РФ, подготовленной Федеральным агентством водных ресурсов:

 Бассейновый округ — Двинско-Печорский
 Речной бассейн — Северная Двина
 Речной подбассейн — Северная Двина ниже места слияния рек Вычегды и Малой Северной Двины
 Водохозяйственный участок — Пинега
 Код водного объекта — 03020300312103000038313

Примечания

Литература

Притоки Пинеги
Реки Удорского района
Реки Пинежского района


text:
Domeño, en castillan et officiellement (Domenyo en valencien), est une commune d'Espagne de la province de Valence dans la Communauté valencienne. Elle est située dans la comarque de Los Serranos et dans la zone à prédominance linguistique castillane.

Géographie

Localités limitrophes
Le territoire communal de Domeño est voisin de celui des communes suivantes :
Calles, Chelva, Higueruelas, Llíria, Loriguilla, Losa del Obispo et Villar del Arzobispo, toutes situées dans la province de Valence.

Démographie

Administration
Liste des maires, depuis les premières élections démocratiques.

Notes et références

Voir aussi

Sources

Article connexe
 Liste des communes de la province de Valence

Lien externe
 Site de la mairie de Domeño

Commune dans la province de Valence


text:
Malagarasi (ili Malagarazi) je rijeka u središnjoj Africi. Rijeka izvire u blizini granice Tanzanije i Burundija. U svojih prvih 80 km toka rijeka čini međunarodnu granicu između dviju država. Nakon ušća rijeke Lumpungu, rijeka utječe u Tanzaniju. Kroz Tanzaniju čini krug, primajuće brojne pritoke (rijeka Moyowosi glavni pritok, a ostale značajnije su: Ugalla, Gombe, Ruchugi i Nguya). Nakon 475 km toka ulijeva se u istočnu stranu jezera Tanganjika, 40-ak km južno od grada Kigoma.
Rijeka Malagarasi, zajedno s pritokama Moyowosi i Ugalla, te obližnjim rijekama Rugufu i Luiche, oblikuje veliko i ekološki važno močvarno područje, ekoregiju Malagarasi-Moyowosi.

Rijeke u Tanzaniji
Rijeke u Burundiju
Slijev jezera Tanganjika


text:
Sadda – miasto w Pakistanie, w Chajber Pasztunchwa. W 1998 roku liczyło 34 495 mieszkańców.

Miasta w Chajber Pasztunchwa


text:
Elen Černá, provdaná Valentová (* 5. května 1975, Praha), je česká moderátorka a modelka. Je manželka sportovce Aleše Valenty.

Osobní život
Její manžel je olympijský vítěz v akrobatickém lyžování Aleš Valenta, se kterým má dceru Amélii a syna Denise.

Vzdělání
Vystudovala gymnázium Jana Nerudy v Praze. Poté studovala psychologii na Ouachita Baptist University v rámci stipendijního pobytu v USA.

V roce 2007 začala studovat na Univerzitě Jana Amose Komenského v Praze bakalářský obor Sociální a masová komunikace, který absolvovala v roce 2010. Poté studovala navazující magisterský obor Sociální a mediální komunikace na téže univerzitě, který absolvovala v roce 2012 získala titul Mgr.

Profesní kariéra
V roce 1998 si hrála představitelku Mariku ve filmu zahraniční produkce Pražský duet.

Jako modelka úspěšně působila v zahraničí, zejména v německy mluvících zemích. Pracovala pro firmy jako Max Mara, Calida, Wolford, Akris, Vivienne Westwood, Lolita Lempicka, Ellen Betrix, Rexona aj.

Moderování
V roce 2000 po úspěšných kamerových zkouškách začala moderovat v TV 3 společenský deník Studio 3. Poté dostala nabídku z televize Prima, kde moderovala Aktuality Prima jízdy a natáčela vlastní rubriky Styl a Maminky. Po mateřské působila na zpravodajském kanálu ČT24.

Pro dětský kanál České televize Déčko společně s Alešem Valentou vytváří pořad o dětských sportech Lvíčata.

V Českém rozhlase působila od roku 2007, šest let v ranním vysílán ČRo Regina, od roku 2014 moderovala ranní vysílání na Českém rozhlasu Dvojka s Daliborem Gondíkem. Moderuje společenské akce, dabuje, přednáší na akcích zaměřených na práci médií, společně s manželem Alešem Valentou provozuje sportovní centrum Acrobatpark.

Natočila úspěšnou videokazetu cvičení po porodu Fit a ve formě po porodu s Elen Černou.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 Oficiální stránky Elen Černé

České moderátorky
České modelky
Absolventi Univerzity Jana Amose Komenského Praha
Lidé FTV Prima
Lidé České televize
Lidé Českého rozhlasu
Narození v Praze
Narození v roce 1975
Žijící lidé
Ženy


text:
Don Pancho Talero è un personaggio immaginario ideato nel 1922 da Arturo Lanteri e protagonista di una omonima serie a fumetti argentina. Rappresenta la prima serie a fumetti pubblicata in Argentina e ha avuto tre trasposizioni cinematografiche dirette dallo stesso autore.

Storia editoriale
La serie venne ideata da Arturo Lanteri nel 1922 ed era una saga familiare ispirata alla striscia a fumetti americana Bringing Up Father di George McManus. La serie esordì nel 1922 sul giornale El Hogar dove venne pubblicato fino al 1944.

Altri media

 Las aventuras de Pancho Talero (1929, diretto da Arturo Lanteri)
 Pancho Talero en la prehistoria (1930, diretto da Arturo Lanteri)
 Pancho Talero en Hollywood (1931, diretto da Arturo Lanteri)

Note

Bibliografia

Personaggi dei fumetti


text:
«Zutto Futari de...» es el quinto sencillo de la banda japonesa GLAY. Salió a la venta el 17 de mayo de 1995.

Zutto Futari de... fue el tema que tocó la banda en la boda de la hermana de Teru que le dedicó la canción.

Canciones
 «Zutto Futari de...»
 «Gone with the wind»
 «Acid head»

Enlaces externos
 Página web oficial

Sencillos de 1995
Sencillos de Glay


text:
Rhododendron subg. Hymenanthes is a subgenus of the genus Rhododendron, with a widespread distribution in the temperate Northern Hemisphere. The species are evergreen shrubs and small to medium-sized trees (up to 20 m tall), with medium-sized to large leaves (very large, over 40 cm long, in a few species). The flowers are large, produced in terminal trusses of 5-40 together.

The subgenus includes two sections, Rhododendron sect. Ponticum, divided into 24 subsections and about 140 species, and (since 2005) Rhododendron sect. Pentanthera

Section Ponticum (24 subsections)
 R. subsect. Arborea (3 species)
 R. subsect. Argyrophylla (6 species)
 R. subsect. Auriculata (one species, R. auriculatum)
 R. subsect. Barbata (2 species)
 R. subsect. Campanulata (2 species)
 R. subsect. Campylocarpa (4 species)
 R. subsect. Falconera (7 species)
 R. subsect. Fortunea (10 species)
 R. subsect. Fulgensia (2 species)
 R. subsect. Fulva (2 species)
 R. subsect. Glischra (5 species)
 R. subsect. Grandia (9 species)
 R. subsect. Griersoniana (one species, R. griersonianum)
 R. subsect. Irrorata (7 species)
 R. subsect. Lanata (one species, R. lanatum)
 R. subsect. Maculifera (6 species)
 R. subsect. Neriiflora (19 species)
 R. subsect. Parishia (3 species)
 R. subsect. Pontica (13 species)
 R. subsect. Selensia (5 species)
 R. subsect. Taliensia (20 species)
 R. subsect. Thomsonia (7 species)
 R. subsect. Venatora (one species, R. venator)
 R. subsect. Williamsiana (one species, R. williamsianum)
Section Pentanthera (2 subsections)
 R. subsect. Pentanthera (G. Don) Pojarkova (15 species)
 R. subsect. Sinensia (one species: Rhododendron molle)

Cultivation
This subgenus includes the majority of the larger evergreen rhododendrons widely grown as ornamental plants. Some species, notably Rhododendron ponticum, have escaped from cultivation and become invasive in some regions such as New Zealand.

References

Bibliography
Huxley, A., ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan.

External links
Germplasm Resources Information Network: Rhododendron subgenus Hymenanthes

Hymenanthes
Plant subgenera