text:
Fadil Berisha est un photographe de mode américano-albanais, né en 1960 au Kosovo. Aujourd'hui il travaille et vit à New York.

Biographie
Alors qu'il est encore enfant, Fadil quitte le Kosovo pour New York à l'âge de 9 ans. C'est dans cette ville qu'il découvre sa passion pour la photographie et la mode.

Après avoir fréquenté le Fashion Institute of Technology et étudié le stylisme pour Homme ainsi que la photographie, il fait la rencontre de la photographe Donna DeMari qui l'aide à développer ses talents.

En tant que photographe de mode, il travaille aujourd'hui pour divers magazines de mode (dont le magazine New You, Vogue ou Glamour), agences de mannequinat et de publicité, chaînes de télévisions (comme MTV, NBC ou CNN) ainsi que pour des célébrités telles que Halle Berry, Snoop Dogg, Jennifer Beals, Martha Stewart, Kris Jenner...

Fadil Berisha est également le photographe officiel de Miss Univers et Miss USA.

Références

Liens externes
  Site officiel

Naissance en 1960
Photographe albanais
Photographe américain


text:
Efik (o Riverain Ibibio) és la llengua nadiua dels efiks. Es parla a l'estat de Cross River i d'Akwa Ibom, al sud-est de Nigèria, a on és una llengua nacional i llengua oficial. La paraula efik també és utilitzada per a referir-se a les llengües ibibio-efik. L'efik està íntimament relacionat amb les altres llengües ibibio-efik: l'ibibio, l'anaang i l'ukwa. Les llengües ibibio-efik són part de la família de les llengües del Baix Cross (o llengües Obolo), de la gran família de les llengües bantus Benue-Congo.

Geografia lingüística
El total d'efik-parlants és de 405.260 persones, de les quals 400.000 viuen a Nigèria (1998).

Es parla als estats de Cross River (a les LGAs de Calabar Municipality, Odukpani i Akamkpa) i d'Akwa Ibom (a Itu). També hi ha efik-parlants als Estats Units.

Sociolingüística i escriptura
És una llengua oficial de l'estat de Cross River. Hi ha 2.000.000 parlants de llengües del grup ibibio-efik, que s'utilitzen en educació d'adults i cursos universitaris. També s'ensenya a escoles d'educació primària i secundària. Té programes de ràdio, televisió, diccionari, gramàtica s'hi ha traduït la bíblia.

La majoria dels efik-parlants són practicants de religions cristianes.

L'efik s'escriu en alfabet llatí.

Referències

Bibliografia
 ROBERTS, David, author. 2008. "Thirty years of tone orthography testing in West African languages (1977-2007)." The Journal of West African Languages, Vol. 35, Nos. 1-2: 199-242
 UNA, F.X., Efik language.  Gramàtica en anglès i efik. (Vist l'enllaç el 24/1/2013)

Enllaços externs
 orígens de l'efik a esopefik . Vist el 24/1/2013.
 Efik a la Universitat de Cambridge  . Vist el 24/1/2013.
 Efik a Academy publisher . Vist el 24/1/2013.
 bibliografia efik a OLAC . Vist el 24/1/2013.

Llengües ibibio-efik
Llengües de Cross River
Llengües d'Akwa Ibom

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ost+Front — німецький рок-гурт, який грає в стилі Neue Deutsche Härte. У той час як початкові пісні характеризувалися грубим музичним стилем і монотонними ритмами під впливом музичної та текстової моделі наслідування Rammstein, з часом додалися впливи індастріалу, металу та готики. Ost+Front належить до так званої чорної сцени.

Історія
Ost+Front був заснований у 2008 році Патріком Ланге (Herrmann Ostfront), який до того часу грав в Corvus Corax, Tanzwut і Schelmish.

У 2011 році Ost+Front відкрились для ширшої аудиторії на фестивалі M'era Luna Festival, на якому вони виступили з Крісом Л. (Agonoize). Менш ніж через два тижні Кріс залишив групу, а його місце зайняв Патрік Ланге під псевдонімом «Herrmann Ostfront», який раніше грав на гітарі та був бек-вокалістом. Це завадило своєчасному виходу дебютного альбому.

10 серпня 2012 року вийшов дебютний альбом Ave Maria. Альбому передував відеокліп I love it, який не тільки зустрів критичну реакцію в музичній пресі, а й був відхилений FSK через відверто сексуальні зображення. Після зміни DVD, яке додавалось до альбому, альбом отримав рейтинг «старше 16». Незважаючи на це обмеження, 28 серпня альбом увійшов до німецького тижневого чарту альбомів під номером 68. Сам альбом викликав неоднозначну реакцію: Metal.de критикував Ost+Front за те, що Ost+Front «досить нестримно копіює Rammstein», Legacy.de вказав, що «незважаючи на лірику, до якої потрібно було звикнути. ], і досить кумедний вигляд […] ] провокаційний потенціал — який, мабуть, такий важливий для групи — залишиться досить низьким». Проте, якість музики та її розважальний характер отримали високу оцінку. Наприкінці 2012 року в групи відбулися клубні концерти в кількох містах Німеччини, а в березні 2013 року вперше відбулися два закордонні гастрольні виступи: з квітня по серпень того ж року Ost+Front виступали на кількох великих фестивалях чорної сцени, таких як Blackfield Festival та M'era Luna Festival.

Наприкінці вересня 2013 року Ost+Front випустили EP Bitte schlag mich, який також містив кавер-версію хіта Фалько Out of the Dark.

24 січня 2014 року був випущений другий альбом Olympia, який увійшов до чартів альбомів Media Control під номером 25. Musikreviews.de охарактеризував альбом як чудово досконалу копію Rammstein місцями, яка, однак, сильно відставала від Rammstein з точки зору якості та чиї тексти не стимулювали думки, а скоріше змушували інших соромитися. Журнали Tombstone та Mindbreed, з іншого боку, хвалили глибокі тексти та увагу до деталей. Порівняно зі своїм дебютом, Ost+Front просунулися далі в музичному плані та представили «брутальний тотальний пакет для радості чорного гумору». Англомовний онлайн-журнал Reflections of Darkness також позитивно оцінив альбом, але дійшов висновку, що тим, хто не є фанатом гурту та їхньої музики, буде складно вилучити щось із альбому (з іншого боку, якщо таку музику не можна назвати одним з ваших вподобань, навряд чи вдасться знайти на релізі щось справді класне для вас).

30 жовтня 2015 вийшов сингл Sternenkinder, який був випущений обмеженим тиражем 999 копій. Одночасно було випущено музичне відео, яке супроводжувало сингл. Крім оригінальної пісні Sternenkinder, на синглу можна знайти два ремікси на цю пісню. Один від Blutengel, другий від Роба Даста. Оркестрову версію Die Moldau можна знайти як четверту пісню. Пісня заснована на Die Vltava чеського композитора Бедржіха Сметани.

22 січня 2016 року третій студійний альбом Ultra був випущений на компакт-диску, подвійному компакт-диску з шістьма додатковими піснями та у коробці обмеженим тиражем. Музичне відео Bruderherz раніше з'явилося на YouTube. Пісня Fiesta De Sexo співається іспанською разом з Ерком Айкрагом, вокалістом гурту Hocico. Ost+Front отримує музичну підтримку від Дойтунга під час самогубства. Другий диск містить, серед іншого, кавер-версію Bitte schlag mich у виконанні Voice Violence. Згідно з metal.de, Ultra вражає «особливо чорним гумором OST+FRONT, який сподобається не всім» і вважається «всебічно послідовним і зрілим альбомом».

Arm & Reich, перший сингл із анонсованого альбому Adrenalin, вийшов 22 грудня 2017 року. 2 лютого 2018 року вийшов другий сингл Heavy Metal у вигляді відео та MP3. 16 лютого 2018 альбом Adrenalin був випущений на компакт-диску, подвійному компакт-диску з чотирма додатковими треками, на LP і у вигляді бокс-сету.

Концерт «Адреналін» на фестивалі Summer Breeze, зіграний 17 серпня 2019 року в Баварії, був записаний німецько-французькою телекомпанією ARTE і в даний час доступний на YouTube.

31 липня 2020 року, після двох із половиною років роботи, вийшов п'ятий студійний альбом Your Helper in Need. Раніше були випущені сингли Ikarus — 26 червня 2020 та Schau ins Land — 17 липня 2020 року. Відеокліпи на обидві пісні були опубліковані на YouTube. Одночасно з випуском альбому було випущено відеокліп на пісню Geld Geld Geld.

Контроверсивність
Оскільки права екстремістська група з Тюрінгії зветься «Ostfront», а Ost+Front спочатку називалася так само, виникли асоціації з правими екстремістськими ідеями. Потім група змінила назву та неодноразово дистанціювалася від правого екстремізму.

Наприкінці вересня 2013 року мер муніципалітету Віндек Ханс-Крістіан Леманн заборонив концерт гурту в залі культури Kabelmetal після того, як жителі та міський фонд громадянської культури поскаржилися на те, що Ost+Front прославляє насильство. Група відкинула звинувачення.

Дискографія

 2012 — Ave Maria
 2014 — Olympia
 2016 — Ultra
 2018 — Adrenalin
 2020 — Dein Helfer in der Not

Примітки
Рок-гурти
Індастріал
Німецькі музичні гурти


text:
(7218) 1979 SK (1979 SK, 1986 VA1) — астероїд головного поясу.

Тіссеранів параметр щодо Юпітера — 3.589.

Примітки

Див. також
 Список астероїдів (7201-7300)

Посилання

Астрономічні об'єкти, відкриті 1979
Головний пояс астероїдів


text:
Patronyme
Ridel est un nom de famille français ; il est surtout localisé en Normandie, principalement en Seine-Maritime. Il est notamment porté par :

 Curd Ridel (né en 1963), dessinateur et scénariste de bandes dessinées français ;
 Léopold Ridel (1852–1910), architecte voyer français ;
 Louis Ridel (1866–1937), peintre, sculpteur, décorateur et médailleur français ;
 Félix-Clair Ridel (1830–1886), missionnaire français.

Liens externes

Homonymie de patronyme
Patronyme normand


text:
Manoli es una ciudad de la India en el distrito de Belgaum, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 599 msnm a 486 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 22 225 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka


text:
Karara Airport är en flygplats i Australien. Den ligger i kommunen Perenjori och delstaten Western Australia, omkring 310 kilometer norr om delstatshuvudstaden Perth. Karara Airport ligger  meter över havet.

Trakten runt Karara Airport är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer.. Det finns inga samhällen i närheten.

Omgivningarna runt Karara Airport är i huvudsak ett öppet busklandskap. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är oktober, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Flygplatser i Western Australia


text:
Brett Bara is the founder of Brooklyn Craft Company, as well as a writer, designer, television personality, spokesperson and consultant in the craft and DIY (do-it-yourself) community. She previously hosted the Emmy-nominated public television series Knit & Crochet Now.

Bara is the former editor former Editor in Chief of Crochet Today magazine and craft editor at Woman's Day Special Interest Publications. She is the author of the book Sewing in a Straight Line and creator of the blog Manhattan Craft Room. She also writes a sewing column, Sewing 101, for the blog Design Sponge. She is the co-author of the cookbook Sweet Serendipity (Rizzoli, 2004).

She has been featured as a craft expert in The Wall Street Journal, Etsy.com, ABC News.com, The Associated Press and Lifetime.com.

Before launching Brooklyn Craft Company, Brett worked independently as an author, designer and DIY expert. She is the author of Sewing in a Straight Line (Potter Craft/Random House, 2011), one of the top sewing instructors on the video class site Craftsy.com, and a DIY columnist for Design Sponge. She has appeared on The Martha Stewart show and in numerous DIY-related television segments and videos. Her craft-related work has been featured in the Wall Street Journal, The Martha Stewart Crafts Department blog, the West Elm blog, Design Sponge, and more.

Personal life

Brett grew up in a small town of Wampum in western Pennsylvania. She credits her parents, who are both do-it-yourself types, with being a strong influence on her career.

References

External links

 Brett Bara on Twitter

Living people
Crafts educators
Muhlenberg College alumni
Place of birth missing (living people)
Writers from Pennsylvania
People from Lawrence County, Pennsylvania
Year of birth missing (living people)


text:
Бюза, в верховьях Бюза 1-я — река в Балахтинском районе Красноярского края, левый приток Енисея. Ранее Бюза впадала непосредственно в Енисей, на 2555 км от устья, после заполнения Красноярского водохранилища стала впадать в него, с образованием в низовьях залива Бюза. До заполнения водохранилища длина реки оценивалась в 57 км, площадь водосборного бассейна — 480 км².

Притоки
 Горевая — в 13 км по правому берегу (впадает в залив Бюза), длина 13 км;
 Березовый — в 18 км по левому берегу, длина 10 км;
 Матюшкина — в 22 км по правому берегу, длина 12 км;
 Еловая — в 32 км по левому берегу, длина 11 км;
 Топка — в 33 км по левому берегу, длина 12 км;
 Бюза 2-я — в 45 км по левому берегу, длина 10 км.

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России относится к Енисейскому бассейновому округу.

Код водного объекта — 17010300312116100019830.

Примечания

Притоки Енисея, впадающие в Красноярское водохранилище
Реки Балахтинского района


text:
Carl Menger, (23 de febrer de 1840 - 26 de febrer 1921) fou el fundador de l'Escola Austríaca d'Economia.
 Karl Menger, (Viena, 13 de gener de 1902 - Highland Park, Illinois, 5 d'octubre de 1985). Fou un reconegut matemàtic.
 Esponja de Menger, conjunt fractal descrit per primera vegada en el 1926 per Karl Menger.


text:
Крива-Бара () — населённый пункт в Болгарии. Находится в Врачанской области, входит в общину Козлодуй. Население составляет 436 человек.

Политическая ситуация
В местном кметстве Крива-Бара, в состав которого входит Крива-Бара, должность кмета (старосты) исполняет Цветан Иванов Йорданов (Болгарская социалистическая партия(БСП)) по результатам выборов правления кметства.

Кмет (мэр) общины Козлодуй — Румен Василев Маноев (Коалиция в составе 3 партий: Движение «Георгиев день», Земледельческий народный союз (ЗНС), Демократическая партия (ДП)) по результатам выборов в правление общины.

Ссылки
 Статистика населения

Сёла Врачанской области


text:
Octolepis är ett släkte av tibastväxter. Octolepis ingår i familjen tibastväxter.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Tibastväxter
Octolepis


text:
Hancock County är ett administrativt område i delstaten Mississippi, USA, med 43 929 invånare. Den administrativa huvudorten (county seat) är Bay St. Louis.

Geografi
Enligt United States Census Bureau har countyt en total area på 1 431 km². 1 235 km² av den arean är land och 196 km² är vatten.

Angränsande countyn
 Pearl River County - nord
 Harrison County - öst
 Saint Tammany Parish, Louisiana - väst

Städer och samhällen
 Bay St. Louis (huvudort)
 Diamondhead
 Kiln
 Pearlington
 Waveland

Källor


text:
Jędza, jęza, jęga, zła baba, jędza baba, jędzyna – demon starosłowiański, pierwotnie zła bogini, wyobrażająca chorobę i gniew, po chrystianizacji zdegradowana do miana gniewliwej, wychudzonej czarownicy, o charakterze strzygi, porywająca i pożerająca dzieci.

Była starą, wysoką, chudą, bardzo złą kobietą, zamieszkującą pustkowia. Wykradała matkom dzieci, zasadzała do klatek, wykarmiała, a następnie upieczone lub surowe pożerała.

Zobacz też
 Baba Jaga

Przypisy

Demony słowiańskie


text:
Simulium buisseti es una especie de insecto del género Simulium, familia Simuliidae, orden Diptera.

Fue descrita científicamente por Fain & Elsen, 1980.

Referencias

buisseti
Insectos descritos en 1980


text:
El Paraíso, Honduras may refer to:

El Paraíso Department
El Paraíso, El Paraíso
El Paraíso, Copán


text:
Do soutěže ženské dvouhry na tenisovém turnaji Challenge Bell 2013 nastoupilo třicet dva hráček. Obhájkyní titulu byla nejvýše nasazená belgická tenistka Kirsten Flipkensová, kterou v úvodním kole vyřadila Slovinka Polona Hercogová.

Soutěž dvouhry vyhrála třetí nasazená hráčka Lucie Šafářová z České republiky, která ve finále zdolala australskou turnajovou šestku Marinu Erakovicovou ve dvou sadách . Šafářová tak získala první singlový titul v sezóně a celkově pátý kariérní. V následné pondělní klasifikaci z 16. září jí na žebříčku WTA patřila 36. příčka a Erakovicové 55. místo.

Před québeckým finále obě hráčky proti sobě nastoupily k jedinému utkání ve druhém kole Australian Open 2009, které po dramatickém průběhu vyhrála Češka poměrem 9–7 v rozhodující sadě.

Nasazení hráček
  Kirsten Flipkensová (1. kolo)
  Kristina Mladenovicová (čtvrtfinále)
  'Lucie Šafářová (vítězka)
  Bethanie Matteková-Sandsová (2. kolo, skreč)
  Eugenie Bouchardová (semifinále)
  Marina Erakovicová (finále)
  Lauren Davisová (čtvrtfinále)
  Caroline Garciaová (2. kolo)

Pavouk

Finálová fáze

Horní polovina

Dolní polovina

Odkazy

Reference

Externí odkazy
 Pavouk dvouhry
 Pavouk kvalifikace dvouhry

Tenisový turnaj v Quebecu
WTA Tour 2013


text:
Schizotetranychus yoshimekii är en spindeldjursart som beskrevs av Ehara och Wongsiri 1975. Schizotetranychus yoshimekii ingår i släktet Schizotetranychus och familjen Tetranychidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spindeldjur
yoshimekii


text:
Sandinisté, oficiálně Sandinovská fronta národního osvobození (Frente Sandinista de Liberación Nacional, FSLN) je marxistická politická strana v Nikaragui vzniklá z partyzánských skupin, které od roku 1963 vedly válku proti diktatuře klanu Somozů (1936–1979). V roce 1979 obsadili Sandinisté hlavní město Managuu a vytvořili "vládu národní jednoty". Ve spolupráci s Kubou zahájila vláda program socialistických změn, občanská válka však trvala nadále. Vláda Sandinistů skončila po parlamentních volbách v roce 1990. Od roku 1979 do 1990 byla jedinou vládní stranou.

Daniel Ortega se stal roku 1981 koordinátorem vládní junty a roku 1984 byl zvolen v demokratických volbách prezidentem (opozice se voleb neúčastnila). Jeho režim byl podporován Sovětským svazem; během občanské války za jeho vlády probíhal boj s "contras" podporovanými USA. Po konci studené války v roce 1990 podepsaly obě strany příměří. Ortega prohrál následné prezidentské volby v roce 1990 s Violettou Chamorrovou, volby v roce 2006 však vyhrál a stal se znovu prezidentem Nikaraguy.

Sandinisté se hlásí k odkazu generála Augusta Césara Sandina, který vedl odboj proti vojenské okupaci Nikaraguy Spojenými státy v letech 1912–1932.

Reference

Externí odkazy

Socialistická internacionála
Studená válka
Dějiny Nikaraguy
Socialistické politické strany a hnutí
Partyzánské organizace


text:
Ghost Day  () is a 2012 Thai horror comedy film directed by  Thanit Jitnukul, Titipong Chaisat, and Sorathep Vetwongsatip. The film is set in modern-day Bangkok where the production team behind the television series Ghost Day is told by their show is going to be cancelled. To stop the end of their program, the staff decide to find a real haunted area and, after viewing a video online by ghostbusters Mhen (Apisit Opasaimlikit) and Chiad (Padong Songsang), they decide to approach them to do a deal. Mhen and Chiad have brought along a real female ghost who appears and possesses the show's director, Pom (Boriboon Chanruang).

The film was shown at the 16th Puchon International Fantastic Film Festival and was the fifth-highest-grossing film in Thailand on its opening week.

Release
Ghost Day was shown at the 16th annual Puchon International Fantastic Film Festival.

The film was released in Thailand on February 23, 2012. It was the country's fifth-highest-grossing film in its opening week, grossing $44,438. It grossed a total of $79,292 on its theatrical run in Thailand.

Reception
Derek Elley of Film Business Asia gave the film a six out of ten rating, referring to the film as "one of the better [Thai horror comedy films], though still very silly."

See also

List of Thai films
 List of ghost films
List of horror films of 2012
List of comedy films of the 2010s

Notes

External links

2012 comedy horror films
2012 films
Thai ghost films
2010s ghost films
Thai comedy horror films


text:
Un  (au pluriel : ) est une petite structure en pierre rectangulaire, souvent présente dans les vieux lieux de cultes chrétiens irlandais. Si leur fonction précise est inconnue, ils ont vraisemblablement été érigés en hommage à un saint, ou servaient d'autel ou de lieu de prière dans le christianisme ancien.

Notes et références

Objet de culte chrétien
Histoire de l'Irlande


text:
Nesrin Abdullah is a commander and spokesperson for the Kurdish militia group YPJ (Women's Protection Unit) in Syria. She has been active in communicating the progress of the Kurdish and Syrian Democratic Forces operation to liberate Raqqa from ISIS. She was born in Dirik in the town of Cizre.

She has been involved in the women's defense organization as early in 2011 and in April 2013 she announced the establishment of the YPJ. In 2015 she was part of a delegation of the YPG/J who met with French President Francois Hollande in Paris. She has also stated that she believes that Turkey was involved in the massacre of civilians in Kobanê in 2014 by ISIS. She made the statement while part of a Kurdish delegation that included PYD Co-President Salih Müslim and Kobanê Canton Administration Co-President Enver Müslim to Italy on 23 July 2015.

While in Italy in June 2015 she told the Italian newspaper Il Manifesto that, "we are militants; we are not paid to make war, we are partisans of revolution. We live with our people, follow a philosophy and have a political project... At the same time we are carrying out a gender struggle against the patriarchal system. Other combatants are our comrades; we have political and friendly relations."

References

Kurdish female military and paramilitary personnel
Year of birth missing (living people)
Living people
Syrian women
Female military personnel
Kurdish people
Women in 21st-century warfare


text:
Fredrik av Schaumburg-Lippe, född 30 januari 1868 i Ratiboritz och död 12 december 1945 i Bückeburgvar en tysk furste, huvudman för sin ätt.

Son till prins Wilhelm av Schaumburg-Lippe (1834-1906) och Bathildis av Anhalt (1837-1902).

Gift 1) 5 maj 1896 i Köpenhamn med prinsessan Louise av Danmark (1875-1906), äldsta dotter till sedermera Fredrik VIII av Danmark och Louise av Sverige. Louise dog till följd av hjärnhinneinflammation, i Ratiboritz 1906.

Barn:
 Marie Louise av Schaumburg-Lippe (1897-1938), gift med Fredrik Sigismund av Preussen
 Christian av Schaumburg-Lippe (1898-1974), gift med sin kusin, Feodora av Danmark
 Stephanie av Schaumburg-Lippe (1899-1925), gift med Viktor Adolf zu Bentheim und Steinfurt

Gift 2) 26 maj 1909 i Dessau med prinsessan Antoinette Anna av Anhalt (1885-1963).

Barn:
 Leopold av Schaumburg-Lippe (1910-2006)
 Wilhelm av Schaumburg-Lippe (1912-1938)

Referenser

Födda 1868
Avlidna 1945
Huset Lippe
Män


text:
Unter Diskrepanz (von  'Nichtübereinstimmung', 'Uneinigkeit') versteht man allgemein ein Missverhältnis zwischen zwei Sachen und deren Nichtübereinstimmung oder Widersprüchlichkeit. Dies kann sich auch auf das Reden und Handeln von Personen beziehen, zum Beispiel in Bezug auf zwei Aussagen oder Sachverhalte.

Eine Diskrepanz von Aussagen besteht beispielsweise dann, wenn sich zwei Zeugen zum Hergang eines Verkehrsunfalls abweichend oder widersprüchlich äußern.

Eine Diskrepanz von Sachverhalten liegt beispielsweise vor, wenn etwa ein Politiker nach einer Wahl ganz anders handelt, als er es zuvor angekündigt oder versprochen hat. In diesem Zusammenhang spricht man von einer Diskrepanz zwischen Reden und Handeln oder Anspruch und Wirklichkeit – "Wasser predigen, und Wein trinken" – und somit auch von seiner sogenannten Fallhöhe.

Diskrepanz (Mathematik)
In der Mathematik bezeichnet Diskrepanz die Abweichung eines mathematischen Objektes von einem Idealzustand, allgemeiner auch die Tatsache, dass bestimmte ideale Zustände wie gleichmäßig verteilte Punktemengen oder -folgen nur mit Einschränkungen erreicht werden können.
In der Theorie der Gleichverteilung modulo 1 bezeichnet man als Diskrepanz einer Folge die Abweichung der Verteilung dieser Folge von der Gleichverteilung.

Weblinks

Einzelnachweise

Philosophische Logik


text:
Sokołówka () ist ein Ortsteil der Stadt Polanica-Zdrój (Bad Altheide) im Powiat Kłodzki in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen.

Geographie
Sokołówka liegt in den nördlichen Ausläufern des Habelschwerdter Gebirges an einer Nebenstraße, die von der Woiwodschaftsstraße 388 bei Nowy Wielisław (Neuwilmsdorf) abzweigt und nach Pokrzywno (Nesselgrund) führt. Nachbarorte sind Nowy Wielisław im Nordosten, Starkówek (Neubatzdorf) im Südosten und Pokrzywno im Süden. Südwestlich erhebt sich der 704 m hohe Steinberg ().

Geschichte
Falkenhain wurde 1584 durch den kaiserlichen Mundschenk Friedrich von Falkenhain gegründet, dem bereits das benachbarte Heyde und weitere Dorfschaften im Glatzer Land gehörten. Es war zur Pfarrei Altwilmsdorf gewidmet. Nach dem Ersten Schlesischen Krieg 1742 und endgültig mit dem Hubertusburger Frieden 1763 fiel es zusammen mit der Grafschaft Glatz an Preußen. Nach der Neugliederung Preußens gehörte es ab 1815 zur Provinz Schlesien und war ab 1816 dem Landkreis Glatz eingegliedert, mit dem es bis 1945 verbunden blieb. Durch die Nachbarschaft zu Bad Altheide entwickelte sich Falkenhain ab Ende des 19. Jahrhunderts zu einem Erholungsort. Die "Genossenschaft von den hl. Herzen Jesu und Mariä" errichtete 1927 in Falkenhaus das "Missionshaus Christus Rex", das als Schule für den Ordensnachwuchs diente und bis heute dem Orden gehört. 1936 wurden die Gemeinden Falkenhain und die Kolonie Neufalkenhain zu einer Landgemeinde verbunden. 1939 wurden 871 Einwohner gezählt.

Als Folge des Zweiten Weltkriegs fiel Falkenhain 1945 wie fast ganz Schlesien an Polen und wurde in Sokołówka umbenannt. Die deutsche Bevölkerung wurde 1945/46 vertrieben. Die neu angesiedelten Bewohner waren zum Teil Heimatvertriebene aus Ostpolen, das an die Sowjetunion gefallen war. Bis 1974 gehörte Sokołówka zur Woiwodschaft Wrocław (Breslau) und anschließend bis 1998 zur Woiwodschaft Wałbrzych (Waldenburg). Wegen der Zunahme der Bevölkerung wurden in den 1990er Jahren in Sokołówka zwei neue Pfarreien errichtet: der obere Teil des Ortsteils gehört kirchlich zu der Pfarrei "Christus König" (bei Missionshaus "Christus Rex"), der untere zu der Pfarrei "Matki Bożej Królowej Pokoju" (Muttergottes, Königin des Friedens), die als neue Pfarrkirche erbaut wurde.

Sehenswürdigkeiten
 In den 1990er Jahren wurde südlich der Bahnlinie die Kirche "Christus König" als moderner Zentralbau erbaut. Der kreisrunde Innenraum wird durch Lichtbänder im Zeltdach beleuchtet.
 Im Museum des Missionshauses "Christus Rex" werden Sammlungen aus der Mission gezeigt.

Literatur
 Peter Güttler u. a.: Das Glatzer Land. Verlag Aktion West-Ost e.V., Düsseldorf 1995, ISBN 3-928508-03-2, S. 34–35.

Weblinks
 Historische und aktuelle Aufnahmen

Einzelnachweise

Ortsteil in Polen
Ort der Woiwodschaft Niederschlesien
Polanica-Zdrój
Gegründet 1584


text:
George Day (1 October 1879 – 7 August 1953) was a New Zealand cricketer. He played in one first-class match for Wellington in 1903/04.

See also
 List of Wellington representative cricketers

References

External links

1879 births
1953 deaths
New Zealand cricketers
Wellington cricketers
Cricketers from Wellington City


text:
The Nemaha Ridge (also called the Nemaha Uplift and the Nemaha Anticline) is located in the Central United States.  It is a buried structural zone associated with a granite high in the Pre-Cambrian basement that extends from approximately Omaha, Nebraska to Oklahoma City, Oklahoma. The ridge is associated with the seismically active Humboldt Fault zone. It is also associated with the Proterozoic Midcontinent Rift System, which extends into northern Kansas about fifty miles west of the Nemaha.

Along the Nemaha Ridge is a series of faults referred to as the "Nemaha Fault Zone". The long term uplift along the ridge has been attributed to isostatic uplift due to the anomalously thick crust adjacent to the Midcontinent Rift.

References

Landforms of the United States
Geology of Kansas
Geology of Oklahoma


text:
Réponses, Solutions et Connaissance (en anglais Answers Solution Knowledge (ASK)) au Maroc est l'un des quatre départements de la branche marocaine de Association internationale des étudiants en sciences économiques et commerciales(AIESEC). Chaque année, l'AIESEC choisit un thème socioculturel au niveau mondial et le met en œuvre au niveau local.

Historique
L'AIESEC Maroc a été fondée en 1986 et a vu le jour à l'École Supérieure de Gestion Internationale (ESIG) à Casablanca. Elle est basée à l'école Supinfo.

Campagne 2009
En 2009, les organisateurs ont choisi d'organiser une campagne pour mettre en garde les jeunes contre les dangers du VIH et du sida. Selon eux, les tabous sont en train de tomber, et la jeunesse marocaine est suffisamment mature et ouverte pour être mise en garde sur des sujets tels que la sexualité, les pratiques dangereuses et la toxicomanie.

Six écoles à Rabat (Moulay Youssef, Ben Mbarek, Zahra, Stwaki, Dar Essalam, Les Orangers) et quatre à Casablanca (Al Jabr, Lyautey, Mohammed V et La Résidence) ont été choisies pour participer. Battouma, membre de l'AIESEC-Anfa, dont les locaux sont situés à l'école Supinfo a déclaré : "Nous voulons rendre les choses plus ludiques en les faisant expliquer par les jeunes, mais en étant direct"

L'opération ASK 2009, organisée par des jeunes pour des jeunes, est divisée en quatre phases sur trois mois. Du 1er janvier au 16 janvier, l'AIESEC accueille les jeunes spécialistes qui vont travailler avec les écoles. Battoum ajoute : "Comme ces jeunes sont eux-mêmes étudiants, et qu'ils viennent de loin, cela ne peut que mieux capter l'attention de nos élèves". La campagne a été lancée par une cérémonie d'ouverture le 17 janvier à la Bibliothèque nationale de Rabat et s'est poursuivie jusqu'au 18 avril lors de la cérémonie de clôture.

De nombreuses sessions de formation ont été organisées pour des spécialistes internationaux et locaux âgés de 18 à 25 ans. Plus de 100 étudiants suivent une formation pour devenir formateurs de binômes. En partenariat avec YPEER, le réseau des formateurs de binômes a organisé une conférence le 14 février sur le SIDA et les jeunes dans l'ESCA, animée par Abdessamad, un jeune enseignant de YPEER/ALCS (Youth Peer Education Network/American Council of Learned Societies) dans le cadre du programme de formation. Une deuxième conférence a eu lieu le 7 mars, portant sur la vulnérabilité et les changements de comportement des jeunes

La cérémonie de clôture s'est déroulée sous forme de pièces de théâtre, réalisées par les étudiants eux-mêmes, dans le but de faire réagir les jeunes et d'impliquer tous les acteurs concernés dans ce débat.

Références

Université au Maroc


text:
Elasmometopus madecassus är en insektsart som beskrevs av Lucien Chopard 1952. Elasmometopus madecassus ingår i släktet Elasmometopus och familjen vårtbitare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vårtbitare
madecassus


text:
Cyrestis whitmei är en fjärilsart som beskrevs av Butler 1877. Cyrestis whitmei ingår i släktet Cyrestis och familjen praktfjärilar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Praktfjärilar
whitmei


text:
Ukraińska Formuła 1600 Sezon 2006 – jedenasty sezon Ukraińskiej Formuły 1600.

Kalendarz wyścigów

Klasyfikacja kierowców

Przypisy

Ukraińska Formuła 1600
2006 na Ukrainie
2006 w sportach motorowych


text:
Ralph Irving Ellsworth, Jr. (January 28, 1924 – January 18, 1998) was a college football player and track athlete. He was an All-Conference back for the Texas Longhorns in 1943 and helped Texas to their first repeat conference championship and its first-ever bowl game in 1944. He transferred to the Naval Academy in 1944, but returned to Texas for the 1945 and 1946 seasons. He was drafted by the New York Giants, Chicago Bears and Cleveland Browns, but never played professional football. He was also a standout on the track who won a National Championship at Navy in 1945 and at Texas won conference championships in two individual events, three relays, and as part of two teams.

Early life
Ellsworth was born in Ohio in 1924 and orphaned at an early age. He accepted the invitation to live with Mr. and Mrs. Earnest Gross and their son, and he became a part of their family.

At San Antonio's Alamo Heights High School he was a Texas state football all-star and track athlete. He won the 1942 Texas state championship in the 440-yard dash and was part of the state championship mile relay team the same year.

College football
In 1943, his first season of college football, Ellsworth was an unlikely football star who started out as wingback before moving to the critical tailback position. In Texas' single-wing formation, the tailback was the main talent, field general and person who usually received the snap.  He came to Austin in 1942 as part of the Naval ROTC Training program and skipped his freshman season to focus on track. In 1943 the Marines at Texas were all moved to Southwestern University including several key Longhorn players such as Ken Matthews. This left Texas shorthanded creating an opportunity for Ellsworth to come out for the team. A series of injuries allowed him to move from the bench to the offensive leader. First, back Joe Bill Baumgardner broke his ankle in fall training and Ellsworth was promoted to starting Wingback to fill the hole. He played that position for the first three games of the season. When starting tailback Ralph Hall was injured against Arkansas, Coach Dana X. Bible, then dealing with injuries to other backs such as Billy Main and Bob Rados, pulled Ellsworth up to lead the offense.

That season, he led the team in rushing and on defense was the co-leader in interceptions. In a game against Rice he rushed for 199 yards, setting a school record that would stand for 23 years, and threw for another 86. Texas posted a 7–1 regular season record that year, with five wins by 20 points or more and a victory over #16 Texas A&M. Only a loss to #11 Southwestern, stocked with former Texas players, kept them from going undefeated. They won the Southwest Conference, finished the season ranked #14 and were invited to their first-ever bowl game, the 1944 Cotton Bowl. There they faced off against Randolph Field in a game that finished with a 7–7 tie. After falling behind by a touchdown, Ellsworth threw the game-tying 35-yard touchdown pass to prevent the loss.

The following April, a few days after being drafted in the 16th round of the 1944 NFL draft by the New York Giants, Ellsworth decided to transfer to the Naval Academy the following fall with three seasons of eligibility remaining. If he had stayed at Texas, he would have gotten his Naval commission in November 1944, but he chose to take the Academy appointment offered to him by Congressman Paul Kilday of San Antonio instead, as it would help him to realize his dream to be a naval attache in the diplomatic service. Previously he had expressed interest in attending West Point.

In 1944, Ellsworth got less playing time at Navy since he was only a plebe on a team loaded with talent, but he still managed to average about a half of play per game. Navy was one of the country's best programs that year, rising to #2 in the rankings by the end of the season. Their final game was against #1 Army, only the 3rd meeting between a #1 and #2 team and the first to end the season for a de facto National Championship game. Navy lost 23–7. Despite Ellsworth's diminished roll in 1944, he was drafted again, this time in the 11th round of the 1945 NFL draft, #128 overall, by the Chicago Bears.

In October 1945, Ellsworth resigned from the Academy and returned to Texas, not because of a lack of playing time he said, but because of changes at the school and out of a desire to marry his fiancé. When he started at Navy, one could graduate in 3 years, but when World War II ended the school returned to a 4-year standard. In addition he was told that he might not get a commission due to water on his knee which didn't impact his football or track performance. An honor student, his grades were never an issue.

He finished the 1945 season with two memorable plays. Against Texas A&M he ran for an 81-yard touchdown, which was the 2nd longest in school history at the time; and then in the 1946 Cotton Bowl, he threw a 50-yard touchdown pass to Bobby Layne allowing him to score touchdowns by running, passing and catching the ball. In the same game, he also pitched a ball to Layne for a touchdown. Ellsworth had a good game himself as he was the Longhorns' leading rusher that day with 82 yards.

In 1946, Ellsworth would again find himself playing for a national contender as the Longhorns started the season ranked #1, but two losses cost them any chance at a conference championship or bowl game. Ellsworth was injured early in the season, and missed several games, but still managed to be named third team all-conference. Following the season, Ellsworth was drafted for a third time, this time by the Cleveland Browns in the 9th round of 1947 AAFC Draft, but again he passed on pro football to return to Texas.

In 1947, Ellsworth had already played four years of football and had sought a waiver to play a fifth, since one season was at Navy.  He participated in spring drills, was talked about in the media as a returning player and made the school's roster. However, it does not seem as though he appeared in any games.

Records
 UT - Rushing yards, game (199), surpassed by Chris Gilbert in 1966

College track
In addition to football, Ellsworth was a college track star who won an NCAA Championship at Navy and conference championships in several sprint events at Texas. He also played baseball at Navy.

In 1943, he was the Southwest Conference Champion in the 220-yard dash with a time of 21.2 seconds and as part of the 440-yard relay team. The following year, he was the Southwest Conference Champion in the 100-yard dash with a time of 9.8 seconds and led the Longhorns to the overall Conference Championship by being the "high point man" at the Conference Championship track meet. At the 1944 Texas Relays, he won the 100-yard dash again with a time of 9.8 seconds and was named the event's Outstanding Athlete.

In 1945, he was at the Naval Academy, where he competed on the team that won Navy's only Track and Field National Championship. At the 1945 Heps Men's Outdoor Track & Field Championships he was part of the winning 4x100 team.

Prior to the 1946 track season he returned to the Southwest Conference and competed with the Longhorns as they again won the Southwest Conference Championship.

Later life
Ellsworth received a bachelor's degree in petroleum engineering in 1948 and a master's degree in geology in 1949, both from Texas, and went into the oil business in Houston. He and his wife Jackie McKay, the Sweetheart of the University of Texas in 1943, had four daughters and retired to Lakeway, Texas, in 1984. He was inducted into the Texas Longhorns Hall of Honor in 1989. He died on January 18, 1998.

References

1924 births
1998 deaths
American football running backs
Texas Longhorns football players
Navy Midshipmen football players
Texas Longhorns men's track and field athletes
Navy Midshipmen men's track and field athletes
American male sprinters
Players of American football from Texas
Navy Midshipmen baseball players
People from Lakeway, Texas
Military personnel from Texas


text:
Gloucester était une circonscription électorale fédérale du Nouveau-Brunswick, Canada, dont le représentant a siégé à la Chambre des communes de 1867 à 1990.

Histoire

Cette circonscription a été créée par l'Acte de l'Amérique du Nord britannique en 1867, elle correspondait au Comté de Gloucester et faisait partie des 15 circonscriptions fédérales originelles.

Le village de Belledune lui est enlevé en 1966, mais y retourne en 1987 tandis que la paroisse de Beresford est enlevée.

Le nom de la circonscription est modifié en Acadie—Bathurst en 1990.

Liste des députés successifs

Cette circonscription fut représentée par les députés suivants :

¹ Élection partielle à la suite de la démission de M. Anglin

² Élection partielle à la suite de la nomination de M. Burns au Sénat

³ Élection partielle à la suite de la démission de M. Turgeon

⁴ Élection partielle à la suite de la nomination de M. Veniot comme Ministre des Postes

⁵ Élection partielle à la suite du décès de M. Veniot

⁶ Élection partielle à la suite de la démission de M. Richard

Voir aussi

 Liste des circonscriptions électorales fédérales canadiennes

Liens externes

 Parlement du Canada / Gloucester

Ancienne circonscription fédérale au Nouveau-Brunswick
Comté de Gloucester (Nouveau-Brunswick)


text:
Сонанти (или гласници) су гласови при чијем стварању ваздушна струја, која је покренула гласне жице у грлу, пролази неометано и упркос препрекама које представљају делови говорног апарата. Сонанти српског језика су гласови: м, н, њ, р, л, љ, в, ј.

Референце

Фонологија


text:
Frane Katalinić (Zadar, 4. listopada 1891. – 3. travnja 1976.), u službenim statistikama Međunarodnog olimpijskog odbora vodi se pod talijaniziranim imenom Francesco Cattalinich, hrvatski veslač koji je za tadašnju Kraljevinu Italiju osvojio brončanu medalju u osmercu na Olimpijskim igrama u Parizu 1924. godine.

Posada koja je osvojila brončanu medalju imala je u sastavu tri brata Katalinić: Franu, Antu i Šimuna, a uz njih veslala su još tri Hrvata: Viktor Ljubić, Petar Ivanov i Bruno Sorić, te tri Talijana: Carlo Toniatti, Latino Galasso i Giuseppe Grivelli.

Vanjske poveznice
 Osobni profil
 Posada

 Hrvatski veslači
Životopisi, Zadar


text:
The 1915–16 Cincinnati Bearcats men's basketball team represented the University of Cincinnati during the 1915–16 college men's basketball season. The head coach was George Little, coaching his third season with the Bearcats.

Schedule

|-

References

Cincinnati Bearcats men's basketball seasons
Cincinnati Bearcats men's basketball team
Cincinnati Bearcats men's basketball team
Cincinnati Bearcats men's basketball team


text:
Statistics of Mestaruussarja in the 1965 season.

Overview
It was contested by 12 teams, and Haka Valkeakoski won the championship.

League standings

Results

References
Finland - List of final tables (RSSSF)

Mestaruussarja seasons
Fin
Fin
1


text:
Noord-Cornwall (Cornisch: Kernow Kledh, Engels: North Cornwall) was een Engels district in het graafschap Cornwall en telde 80.509 inwoners (2001). De oppervlakte bedraagt 1195,3 km².

Van de bevolking is 20,7% ouder dan 65 jaar. De werkloosheid bedraagt 3,0% van de beroepsbevolking (cijfers volkstelling 2001).

Plaatsen in district Noord-Cornwall
 Bodmin
 Bude
 Camelford
 Launceston
 Padstow
 Wadebridge

Cornwall
Voormalig district in Engeland


text:
Rhodacarellus francescae är en spindeldjursart som beskrevs av Athias-Henriot 1961. Rhodacarellus francescae ingår i släktet Rhodacarellus och familjen Rhodacaridae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Spindeldjur
francescae


text:
Râul Chichirău este un curs de apă, afluent al râului Buzău.

Bibliografie

 Administrația Națională Apelor Române - Cadastrul Apelor - București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie - Rîurile României - București 1971
 Trasee turistice - județul Covasna

Hărți

 Harta județului Covasna

Râuri din România
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Covasna
Bazinul Siret


text:
Boeing 314 Clipper – łódź latająca budowana przez firmę Boeing Company w latach 1938-1941 na zamówienie firmy lotniczej Pan American. W tamtym okresie był jednym z największych samolotów. Z dwunastu zbudowanych egzemplarzy trzy zostały w ramach Lend-Lease Act przekazane BOAC, które używały ich do przelotów nad Atlantykiem i Pacyfikiem.

Była pierwszym transatlantyckim samolotem pasażerskim i przez 30 lat największym samolotem cywilnym.

Historia
W lipcu 1936 Pan American podpisał z Boeingiem kontrakt na wykonanie sześciu samolotów z opcją na sześć następnych. W sumie zbudowano 12 egzemplarzy – sześć Boeinga 314 oraz sześć modelu B-314A. W czerwcu 1938 pierwszy z nich wzbił się w powietrze. Z początku w lotach transatlantyckich przewoziły jedynie pocztę. Z czasem, gdy okazało się, że samoloty są bezpieczne, uruchomiono również loty pasażerskie. Pan American z Boeingiem 314 28 czerwca 1939 otworzył pierwszą linię przelotów przez Atlantyk. Lot między Southampton i Nowym Jorkiem trwał ok. 24 godzin. Posiłki były przygotowywane przez kucharzy czterogwiazdkowych hoteli. Kobiety i mężczyźni posiadali oddzielne przebieralnie. Loty transatlantyckie z Anglii po trzech miesiącach z powodu wybuchu wojny wstrzymano.

Po wybuchu II wojny światowej dziewięć maszyn przekazano siłom zbrojnym USA. Jedna z nich, Dixie Clipper, w styczniu 1943 wiozła prezydenta Roosevelta na konferencję w Casablance. 22 lutego 1943 Yankee Clipper rozbił się w Lizbonie. Wypadek pociągnął za sobą dwadzieścia cztery ofiary śmiertelne i był jedynym w historii tego modelu samolotu.

Trzy maszyny, których linie Pan American nie przekazały lotnictwu wojskowemu, trafiły do rąk Brytyjczyków i również były wykorzystywane do przewożenia przez Atlantyk ważnych osobistości. Dwiema z nich – Berwickiem i Bristolem latał Winston Churchill.

Zaletą łodzi latających było wówczas to, że nie potrzebowały bardzo kosztownych, długich, betonowych pasów startowych. Jednak podczas wojny w wielu częściach świata zbudowano właśnie takie pasy, dostosowane do wymagań ciężkich bombowców, tym samym ta cecha hydroplanów przestała mieć znaczenie.

Po wojnie eksploatacja B-314 okazała się nieopłacalna i samoloty jeden po drugim były kierowane do kasacji. Nie ocalał ani jeden egzemplarz. Ostatni wycofano ze służby w 1951 kończąc ważną erę w rozwoju lotnictwa i komunikacji lotniczej. Ken Follett wykorzystał samolot w swojej powieści Noc nad oceanem.

Boeing 314 Clipper w eksploatacji
Samoloty Pan American Airways - Model B-314
 NC-18601 - Honolulu Clipper
 NC-18602 - Clipper Kalifornia (przemianowany na Clipper Pacyfik w 1941 r.)
 NC-18603 - Yankee Clipper (rozbił się w Lizbonie w 1943 r.)
 NC-18604 - Atlantic Clipper
 NC-18605 - Dixie Clipper
 NC-18606 - American Clipper

Samoloty Pan American Airways - Model B-314A
 NC-18609 - Clipper Pacyfik (przemianowany na Clipper Kalifornia w 1941 r.)
 NC-18611 - Clipper Anzac
 NC-18612 - Clipper Cape Town

Samoloty British Overseas Airways Corporation BOAC) Model B-314A
 NC-18607/G-AGBZ - Bristol
 NC-18608/G-AGCA - Berwick
 NC-18610/G-AGCB - Bangor

Przypisy

Bibliografia
 Boeing 314 na stronie The Flying Clippers

Samoloty pasażerskie
Amerykańskie wodnosamoloty II wojny światowej
314 Clipper
Amerykańskie łodzie latające


text:
è un libro di Naoki Higashida che raccoglie alcuni racconti brevi del giovane autore e le sue risposte alle domande più frequenti poste a persone autistiche. L'autore, anche lui autistico, compose la breve raccolta all'età di 13 anni, pubblicandola in Giappone nel 2005. In Italia è stato pubblicato per la prima volta da Sperling & Kupfer nel 2014 con annessa la prefazione a cura di Franco ed Andrea Antonello, autori de Se ti abbraccio non aver paura.

Storia editoriale
L'opera è stata inizialmente esportata da David Mitchell, scrittore inglese, che ha collaborato alla traduzione assieme alla moglie Yoshida Ka. I due coniugi, racconta lo stesso scrittore, erano da tempo alla ricerca di un libro che li potesse aiutare a trattare con le persone autistiche e, colpiti dalla semplicità e dall'immediatezza di Naoki Higashida, trovarono nella sua piccola raccolta autobiografica grande soddisfazione. Il libro è stato in seguito ristampato accompagnato dalle illustrazioni del duo artistico Kai & Sunny, le stesse inserite poi nell'edizione italiana.

Edizioni

Note


text:
MIT App Inventor,  também conhecido como App Inventor for Android, é uma aplicação código aberto originalmente criada pela Google, e atualmente mantida pelo Massachusetts Institute of Technology (MIT).

Ele permite que os recém-chegados à programação de computador criem aplicativos de software para o sistema operacional Android. Ele usa uma interface gráfica, muito semelhante ao do zero e da interface do usuário StarLogo TNG, que permite aos usuários arrastar e soltar objetos visuais para criar um aplicativo que pode ser executado em dispositivos Android. Ao criar o App Inventor, o Google se valeu de pesquisas significativas prévia em informática educativa, bem como o trabalho feito dentro do Google em ambientes de desenvolvimento on-line.

A plataforma App Inventor ainda é muito instável e amadora, focada e desenvolver apenas aplicativos para pesquisas escolares, impossibilitando o desenvolvimento de qualquer aplicativo profissional.

História
O Aplicativo foi disponibilizado através de solicitação em 12 de julho de 2010, e lançado publicamente em 15 de dezembro de 2010. o App Inventor Team foi liderado por Hal Abelson e Mark Friedman.

No segundo semestre de 2011, a Google lançou o código fonte, rescindiu o seu servidor e forneceu o financiamento para a criação do MIT Center for Mobile Learning liderados pelo criador do App Inventor Hal Abelson e colegas professores do MIT, Eric Klopfer e Mitchel Resnick a versão do MIT foi lançada em março de 2012

Em 6 de Dezembro de 2013, MIT App Inventor 2 foi lançado, renomeando a versão original como "App Inventor Classic".
As principais diferenças são:
 O Editor de Blocos na versão original funcionou em um processo java em separado, usando a biblioteca aberta "Blocks JAVA" para a criação de blocos visuais de linguagens de programação;
Open Blocks é distribuído pelo Scheller Teacher Education Program (STEP) e é derivado da pesquisa de mestrado tese por Ricarose Roque. Os professores Eric Klopfer e Daniel Wendel do programa Scheller apoiaram a distribuição de BLOCKS abertas no âmbito da licença MIT.

Ver também
 Desenvolvimento de software para Android
 Logo
 Instituto de Tecnologia de Massachusetts
 Windows Phone App Studio

Software de 2010
Ambientes de desenvolvimento integrado


text:
Sarcopera flammifera är en tvåhjärtbladig växtart som beskrevs av A.C. de Roon och H.G. Bedell. Sarcopera flammifera ingår i släktet Sarcopera och familjen Marcgraviaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Ljungordningen
flammifera


text:
I Krajowy Konkurs Awionetek – zawody lotnicze rozegrane w Polsce w dniach 6–9 października 1927 roku na lotnisku mokotowskim w Warszawie.

Informacje ogólne

I Krajowy Konkurs Awionetek był pierwszym z serii organizowanych w okresie międzywojennym konkursów samolotów lekkich polskiej konstrukcji, łączących elementy zawodów lotniczych ze sprawdzianami poziomu konstrukcji samolotów (podobna idea przyświecała organizowanym dopiero od 1929 roku międzynarodowym zawodom Challenge). Zawody zorganizował Zarząd Główny Ligi Obrony Powietrznej Państwa.
W skład Komisji Sędziowskiej Konkursu wchodzili: prezes Zarz. Gł. Ligi Obrony Powietrznej Państwa Antoni Ponikowski, prof. Czesław Witoszyński, pilot płk Feliks Bołsunowski – przedstawiciel Dep. IV Żeglugi Powietrznej M. S. Wojskowych, inż. Stanisław Płużański, inż. Filipowski oraz pilot mjr Franciszek Wiedena.

W pierwszych zawodach wzięła udział niewielka liczba samolotów, w większości konstrukcji amatorskich lub półamatorskich, gdyż polski przemysł jeszcze nie przystąpił wówczas do produkcji samolotów sportowych i turystycznych. Jedynym samolotem firmowanym przez wytwórnię lotniczą był PWS-3B (ponadto, Skraba ST-3 powstał w Centralnych Warsztatach Lotniczych, a HL-2 z pomocą wytwórni Samolot, lecz były to półamatorskie konstrukcje pracowników tych wytwórni). Dwie konstrukcje: JD-2 i WR-1 powstały w warsztatach Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej, a ich twórcy później stworzyli znany zespół konstrukcyjny RWD. Z wyjątkiem JD-2, wszystkie samoloty z biorących udział były zbudowane tylko w pojedynczych egzemplarzach.

Uczestnicy
Do konkursu przystąpiły następujące awionetki:

1. Samolot sportowy JD-2, konstrukcji Jerzego Drzewieckiego, dwumiejscowy dolnopłat konstrukcji drewnianej – silnik Anzani o mocy nom. 45 KM przy 1250 obr./min. Zbudowany został w warsztatach Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej.

2. Samolot sportowy WR-1, konstrukcji studentów Stanisława Wigury i Stanisława Rogalskiego, dwumiejscowy górnopłat konstrukcji drewnianej – silnik Anzani o mocy nom. 45 KM przy 1250 obr./min. Został zbudowany w warsztatach Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej.

3. Samolot sportowy PWS-3B, konstrukcji inż. Stanisława Cywińskiego. Był to dwumiejscowy górnopłat konstrukcji drewnianej – silnik Walter NZ-60 o mocy nom. 60 KM przy 1400 obr./min. Zbudowała go i na zawodach firmowała Podlaska Wytwórnia Samolotów mieszcząca się w Białej Podlaskiej. Był to pierwszy samolot sportowy wyprodukowany przez polski przemysł lotniczy.

4. Samolot sportowy WK-1 "Jutrzenka" Komitetu Powiatowego LOPP w Kaliszu amatorskiej konstrukcji Władysława Kozłowskiego i zbudowany przez konstruktora, dwumiejscowy dolnopłat konstrukcji drewnianej – silnik Anzani o mocy nom. 45 KM przy 1250 obr./min. Przy budowie samolotu konstruktorowi pomagali brat Jerzy Kozłowski oraz L. Antonowicz i Józef Grzmilas.

5. Samolot sportowy DKD-III amatorskiej konstrukcji Stanisława Działowskiego, wykonany w warsztatach wojskowych w Krakowie. Był to jednomiejscowy górnopłat konstrukcji mieszanej (kadłub z rur stalowych krytych płótnem, skrzydło drewniane kryte płótnem) – silnik Anzani o mocy nom. 45 KM przy 1450 obr./min.

6. Samolot Skraba ST-3 Warszawskiego Wojewódzkiego Komitetu LOPP, konstrukcji pracownika CWL Bolesława Skraby. Został zbudowany w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie przy pomocy finansowej LOPP. Był to dwumiejscowy samolot sportowy konstrukcji metalowej (pierwsza metalowa konstrukcja samolotowa w Polsce) o układzie dwupłata, napędzany silnikiem Salmson 9.AD o mocy nom. 40 KM przy 2000 obr./min.

Z powodu awarii silnika i przymusowego lądowania w locie z Poznania do Warszawy, na otwarcie konkursu spóźnił się samolot HL-2 Haroldek konstrukcji Józefa Medweckiego, pracownika poznańskiej wytwórni lotniczej "Samolot" (pilot Władysław Szulczewski) i wziął udział w konkursie poza klasyfikacją (podczas prób uzyskał wyniki startu i lądowania nawet nieco lepsze, niż JD-2). Podczas lotu na trasie Warszawa-Dęblin jednak ponownie doznał awarii silnika i skapotował po przymusowym lądowaniu. Na konkurs spóźnił się także samolot WZ-XI Kogutek konstrukcji Władysława Zalewskiego, zbudowany przez niego w jego własnym warsztacie w Milanówku k. Warszawy, wyposażony w silnik WZ-18 o mocy max. 18 KM również jego konstrukcji. Samolot został oblatany dopiero 9 października i jeszcze tego dnia wziął udział w końcówce zawodów, poza konkursem (pilot Zbigniew Babiński).

Zasady
Konkurs obejmował m.in. próby najwyższej wysokości osiągniętej w czasie 30 minut przez samolot z obciążeniem 170 kg (np. JD-2 – 2200 m), próby jak najkrótszego startu przed bramką oraz lądowania znad bramki (JD-2 – start 110 m, lądowanie 130 m) oraz czas demontażu i montażu samolotu do transportu (JD-2 – 22 min i 19 sekund). Drugą częścią zawodów była próba jak największej prędkości przelotowej na trasie Warszawa-Dęblin i z powrotem, prowadzona 9 października.

Regulamin konkursu wyznaczał zawodnikom następujące zadania (próby):
1. Próba na zużycie paliwa na 100 km z jednoczesnym określeniem największej szybkości płatowców w km/h, która była obliczana na dystansie Warszawa-Dęblin-Warszawa. Awionetkom wolno było lądować w Dęblinie, a czas postoju, który był odliczany, nie mógł trwać dłużej niż 30 minut i powinien być przeznaczony jedynie na drobne naprawy czy też regulacje silnika. Próba ta odbyła się w drugiej części zawodów 9 października.

2. Próba najkrótszego startu który zaczynał się z pod bramki. Wzdłuż trasy rozbiegu co 10 metrów rozstawieni byli obserwatorzy mający za zadanie stwierdzenie w którym punkcie awionetka oderwała się od ziemi.

3. Próba najkrótszego lądowania, która polegała na przelocie nad bramką o wysokości 5 metrów i wylądowaniu od niej w odległości możliwie jak najkrótszej z tym, że dystans od bramki mierzony był do punktu kompletnego zatrzymania się płatowca.

4. Próba najwyższej wysokości osiągniętej w czasie 30 minut. W tym celu każda awionetka została wyposażona w dwa zaplombowane barografy z których po wylądowaniu były odczytywane uzyskane wysokości.

5. Próba szybkości demontażu i montażu polegająca na zdemontowaniu na dany znak skrzydeł samolotu, przejście przez bramkę o szerokości 3 m, wysokości 3,5 m i długości 10 m, następnie zamontowanie skrzydeł i odbycie 5-minutowego lotu. Czas był mierzony od chwili podania sygnału do demontażu do momentu kompletnej gotowości płatowca do startu.

Próby zużycia paliwa i szybkości oraz demontażu i montażu mogły być wykonane tylko jeden raz, próba szybkości wznoszenia dwukrotnie, natomiast próby najkrótszego startu i najkrótszego lądowania trzykrotnie. Oprócz wymienionych prób przeprowadzona została klasyfikacja techniczna gdzie dodatkowe punkty otrzymywały płatowce posiadające spadochron, rozrusznik do silnika czy też urządzenia przeciwpożarowe.

Ostatecznie punkty do klasyfikacji obliczano według wzoru:

gdzie:
  – liczba otrzymanych punktów z prób 1 (bez próby szybkości), 2, 3, 4 i 5,
  – masa użyteczna w kg,
  – średnia prędkość w km/h,
  – moc silnika w KM.

Przebieg i wyniki
W dniu 5 października przed rozpoczęciem konkursu komisja dokonała przeglądu sześciu awionetek, ponieważ większość z nich jako konstrukcje amatorskie czy też półamatorskie nie były poddawane próbom statycznym i nie przechodziły badań I.B.T.L. (Instytut Badań Technicznych Lotnictwa), a więc nie miały świadectwa zdolności do lotu. Po wykonaniu przez nie również próbnych lotów, dopuszczono wszystkie do udziału w zawodach.

Zawody ukończyło 5 samolotów. Zwyciężył pilot Kazimierz Kalina na dolnopłacie JD-2 konstrukcji Jerzego Drzewieckiego (nagroda 5000 zł). Drugie miejsce zajął mjr pil. W. Makowski na dwupłacie PWS-3B, który uzyskał największą prędkość przelotową (nagroda 3000 zł). Na trzecim miejscu uplasował się amatorski samolot Władysława Kozłowskiego, dolnopłat WK-1 Jutrzenka (nagroda 2000 zł). Czwarte miejsce zajął Stanisław Działowski samolotem własnej konstrukcji DKD-III, oblatanym zaledwie dwa dni przed konkursem, który uzyskał najlepsze wyniki w próbach startu, lądowania, wysokości i szybkości demontażu, ale musiał przymusowo lądować na trasie Warszawa-Dęblin z powodu awarii iskrownika, co pogorszyło jego wyniki (1500 zł). Ostatnie piąte miejsce zajął samolot Skraba ST-3 Bolesława Skraby, jako jedyny o metalowej konstrukcji. Zawodów nie ukończył samolot WR-1 konstrukcji Stanisława Wigury i Stanisława Rogalskiego (nr rej. P-PSL8), pilotowany przez Stanisława Rogalskiego, który lądował przymusowo 9 października wskutek awarii silnika, uszkadzając płat.

I Krajowy Konkurs Awionetek wzbudził wielkie zainteresowanie w kręgach lotniczych zarówno oficjalnych, jak i przedstawicieli nauki szkół wyższych i zawodowych oraz przemysłu lotniczego. Był on nie tylko konkursem sportowym, ale także przeglądem płatowców polskiej konstrukcji zbudowanych w Polsce.

Wyniki
 JD-2 (nr fabr. SL-6), rej. P-PSLA, pilot Kazimierz Kalina (konstruktor Jerzy Drzewiecki)
 PWS-3B, rej. P-PWSS, mjr pil. Wacław Makowski
 WK-1 Jutrzenka, pilot S. Czyżewski (konstruktor Władysław Kozłowski)
 DKD-III, rej. P-PAWD, pilot i konstruktor Stanisław Działowski
 Skraba ST-3, pilot i konstruktor Bolesław Skraba

Kolejny II Krajowy Konkurs Awionetek rozegrano w 1928 roku.

Przypisy

Bibliografia
 Andrzej Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, WKiŁ, Warszawa 1976.
 Lot Polski, listopad 1927, wyd. Zarz. Gł. L.O.P.P.

1927 w sporcie lotniczym
1927 w polskim sporcie
Sport w Warszawie
1 Krajowy Konkurs Awionetek


text:
Curtitoma is een geslacht van weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken).

Soorten
 Curtitoma bartschi (, 1985)
 Curtitoma becklemishevi , 1989
 Curtitoma conoidea (, 1878)
 Curtitoma contraria , 2012
 Curtitoma decussata (, 1839)
 Curtitoma delicata (, 1964)
 Curtitoma exquisita (, 1926)
 Curtitoma finmarchia (, 1886)
 Curtitoma fiora (, 1919)
 Curtitoma georgossiani , 2017
 Curtitoma hebes (, 1880)
 Curtitoma hinae (, 1968)
 Curtitoma incisula (, 1882)
 Curtitoma lawrenciana (, 1919)
 Curtitoma livida (, 1842)
 Curtitoma neymanae , 1989
 Curtitoma niigataensis , 1992
 Curtitoma novajasemljensis (, 1878)
 Curtitoma ovalis (, 1877)
 Curtitoma piltuniensis (, 1985)
 Curtitoma trevelliana (, 1834)
 Curtitoma violacea (, 1842)

Synoniemen
 Curtitoma hecuba Bartsch, 1941 => Curtitoma incisula (Verrill, 1882)
 Curtitoma microvoluta (Okutani, 1964) => Oenopota candida (Yokoyama, 1926)
 Curtitoma novajasemliensis (Leche, 1878) => Curtitoma novajasemljensis (Leche, 1878)
 Curtitoma reticulata (T. Brown, 1827) => Curtitoma trevelliana (W. Turton, 1834)
 Curtitoma trevellianum (Turton W., 1834) => Curtitoma trevelliana (W. Turton, 1834)

Mangeliidae


text:
Can Güell és una masia de grans dimensions al veïnat de Sobrevila, proper a Rupià. Es tracta d'un conjunt complex, protegit com a bé cultural d'interès local, integrat per diverses edificacions que s'han anat afegint al nucli original en etapes successives de creixement. L'edifici principal té planta baixa, pis i golfes. La façana d'accés presenta distribució regular d'obertures, amb gran porta adovellada d'arc de mig punt i finestres rectangulars emmarcades en pedra, en una de les quals figura la data 1607. una nova edificació de caràcter residencial afegida a la banda est de la masia li proporciona una segona façana d'accés, al marge de l'activitat agrícola del conjunt. D'entre les dependències del mas són remarcables les restes d'una petita capella barroca, que actualment s'utilitza com a pallissa; un petit òcul i algunes arrencades de volta són, els únics vestigis que permeten reconèixer l'ús originari de la construcció.

Malgrat la dificultat de sitar amb exactitud l'origen de Can Güell, les dates més antigues que aporten les llindes en situen la construcció a principis del . Posteriorment el casal va experimentar nombroses amb ampliacions, la darrera de les quals es produí a començaments del , amb l'annexió al conjunt d'un gran edifici residencial de nova planta.

Notes

Edificis de Rupià
Guell
Patrimoni monumental de Rupià


text:
Rabbi David Stav  (, born 13 May 1960) is the chief rabbi of the city of Shoham, the
chairman of the Tzohar organization, and serves as a rabbi for the Ezra youth movement.

Biography

Stav was born in Jerusalem, the son of Shmuel Dov Stav, a librarian at the Yeshurun synagogue, and Idel (Hadassa), the daughter of Rabbi Gedaliah Moshe Goldman, the Rebbe of Zvhil. He studied at Yeshivat Bnei Akiva Nativ Meir and later at Mercaz HaRav Yeshiva, under Rabbi Avraham Shapira, whom he views as his rabbi. He was ordained as a religious judge at the kollel in Psagot. He enlisted in the IDF through the Hesder Mercaz program and served for eight months in the Armored Corps.

In 1986 he began to serve as lecturer at the Or Etzion Yeshiva and as rabbi of the moshav Bnei Darom. In the years 1992 to 1994 he served as rabbi in the national religious community and yeshiva dean in Antwerp, Belgium. In 1998 he founded Yeshivat Hesder Petah Tikva together with Rabbi Yuval Cherlow. In this period he began to serve as rabbi of Shoham. In the years 1996-1998 he was the rabbi of the Ma'aleh School of Television, Film and the Arts.

Following the Rabin assassination, he established the Tzohar organization, together with Rabbi Yuval Cherlow, Rabbi Rafi Feuerstein, and other rabbis. Since 2009 he has served as the organization's chairman.

Rabbi Stav was ordained by Rabbi Avraham Shapira. He served as a judge at the conversion court of Rabbi Chaim Druckman and as a judge at the Rabbinical Court in the Tel Aviv district. In 2008 he ran in the elections for the Chief Rabbinate Council, but was not elected.

In 2013 he ran for the position of Chief Rabbi of Israel but was not elected. His candidacy was opposed by some Haredi rabbis due to Rabbi Stav's perception as a liberal, as being too lenient in Halakhic matters. In one instance, he was assaulted by Haredi yeshiva students when leaving a wedding.

From 2015 to 2018, he served as co-chair of Ohr Torah Stone institutes alongside Rabbi Shlomo Riskin.

He is married to Aviva and has nine children.

Opinions

Rabbi Stav is of the opinion that there is no need for two chief rabbis of Israel, one Ashkenazi and one Sephardi. "It is time that we have only one chief rabbi. There is no reason that we, the rabbis, will be the ones perpetuating separatism and factionalism within the public."

Regarding the problem of Aguna/Get refusal, he suggests wider use of prenuptial agreements. Tzohar, after years of consultations with experts in the field, created a halachic prenup. Stav believes that these prenups can resolve "over 90% of the problems".

He also promotes opening up kashrut supervision in Israel to private initiatives in order to force the rabbinate to improve. He feels that competition is the only way to attain an efficient system of kashrut supervision; the rabbinate's monopoly of kashrut leads to bureaucracy and corruption.  In 2017, the Director-General of Chief Rabbinate warned Rabbi Stav that he could lose his position as rabbi of Shoham if he provides independent Kashrut certification.

Rabbi Stav approves of married men wearing a wedding ring, especially if the wife requests it, even though this is not a Jewish custom. "Among those who go to study and work in places that are mixed for men and women, it is right and proper to make it a custom that they wear the ring on their finger, to remind them and their environment of their commitment to their wives, and to avoid misunderstandings and unpleasantness."

Published works
 Bein Hazemanim - "Culture and Recreation in Jewish Law and Thought," Petach Tikva: Orot Shaul and Yediot Aharonot Publishers, 2012.
 Parsha Ketana - Small Tastes from Parshat Hashavua, Magid Publishing, 2014.
 Avo Beitecha - responsa on the subject of relationships and family, Magid Publishing, 2017. Written together with his son, Rabbi Avraham Stav.

References

1960 births
Living people
Religious Zionist Orthodox rabbis
Mercaz HaRav alumni
Israeli Orthodox rabbis


text:
Єрун Брауверс (; 30 квітня 1940, Батавія, Індонезія — 11 травня 2022) — нідерландський письменник та журналіст.

Життєпис
Четверта дитина в родині службовця. Після японського вторгнення і капітуляції Королівської армії (1943) його батько був ув'язнений у концтаборі під Токіо, а Єрун разом з бабусею, матір'ю та сестрою опинилися інтерновані до японського табору неподалік від Джакарти. Після закінчення війни сім'я оселилася в Балікпапані на острові Борнео, а в 1947 — 1948 роках перебралася до Нідерландів.

З десятирічного віку Єрун Брауверс виховувався в різних католицьких пансіонах. Закінчив школу в Делфті у 1955 році. Відслужив в армії (1958–1961), потім зайнявся журналістикою — працював у Неймегені, Амстердамі, Брюсселі. Часто переїжджав разом з родиною, жив в різних містах Нідерландів та Фландрії.

Твори

 1964 — Het mes op de keel, новели
 1 967 — Joris Ockeloen en het wachten, роман
 1 968 — De toteltuin, новели
 1969 — Groetjes uit Brussel, новели
 1973 — Zonder trommels en trompetten, повість
 1975 — Анекдотична історія нідерландської літератури / Zachtjes knetteren de letteren. Een eeuw Nederlandse literatuurgeschiedenis in anekdoten (доповнене видання 2001)
 1977 — Zonsopgangen boven zee, роман
 1977 — Klein leed, новели
 1978 — Мої роки у Фландрії / Mijn Vlaamse jaren, мемуари
 1979 — Новий Ревізор / De nieuwe Revisor, памфлет
 1979 — Нотатки / Kladboek, есе
 1979 — Het verzonkene, роман
 1980 — De bierkaai. Kladboek 2, есе
 1981 — декантирувати червоне / Bezonken rood, роман (премія Феміна)
 1981 — Et in Arcadia ego, новела
 1982 — De spoken van Godfried Bomans, есе
 1982 — Alleen voor Vlamingen, есе
 1982 — Es ergo sum, есе
 1983 — Verhalen en levensberichten, розповіді
 1983 — Zonder onderschriften, п'єса
 1984 — De laatste deur, есе
 1984 — Зимовий світло / Winterlicht, роман
 1986 — Hélène Swarth: haar huwelijk met Frits Lapidoth, 1894—1910, есе
 1986 — De sprong, повість
 1986 — Hij is reeds aan de overzijde, некрологи
 1987 — Kroniek van en karakter. Deel 1 (1976—1981) 'De Achterhoek', листи
 1987 — Kroniek van een karakter. Deel 2 (1982—1986 'De oude Faust', листи
 1987 — De schemerlamp van Hélène Swarth, есе
 1988 — Sire, er zijn geen Belgen, есе
 1988 — Всесвітній потоп / De zondvloed, роман
 1989 — Het tuurtouw, есе
 1990 — Zomervlucht, роман
 1991 — Het vliegenboek. Kladboek 3, есе
 1993 — Het is niets, есе
 1993 — Verwoeste levens
 1994 — Het circus der eenzaamheid. Kladboek 4, есе
 1994 — Фламандські леви / Vlaamse leeuwen, есе
 1995 — Adolf & Eva & de Dood, есе
 1995 — Oefeningen in nergens bijhoren, есе
 1996 — Het aardigste volk ter wereld: Willem Frederik Hermans in Brussel. Bijdrage aan zijn biografie
 1996 — De vervulling, розповіді
 1998 — Alles is iets, щоденники та листи
 1998 — De verliefden, hommage aan Fernand Victor Toussaint van Boelaere, 50 jaar na overlijden
 1998 — Een beroemde naamgenoot
 1998 — Terug thuis, verhalen, leerervaringen, voetnoten
 1999 — Al dat papier
 1999 — De zwarte zon, essays over zelfmoord en literatuur in de 20e eeuw
 2000 — Geheime kamers, роман
 2001 — Papieren levens
 2004 — Stoffer en blik
 2005 — De schemer daalt
 2006 — In het midden van de reis door mijn leven (Oerboek)
 2009 — Een nieuw Requiem, драма
 2011 — Гіркі квіти / Bittere bloemen, роман

Визнання
Єрун Брауверс — один з найбільш визнаних нідерландських письменників. Він лавреат багатьох премій — йому присуджено премію Мультатули (1980, 2001), Костянтина Гюйгенса (1993), Золота Сова (1995, 2001, 2008), премія Феміна за іноземну книгу (1995), Літературну премію Нідерландів (2007, відмовився), Фламандско- нідерландська премія за внесок у культуру (2009) тощо.

Орден Фламандського лева (1992). Кавалер бельгійського Ордена Корони (1993).

Примітки

Посилання

 Сайт, присвячений письменнику

Лауреати премії Феміна
Народились 1940
Нідерландські журналісти
Нідерландські письменники
Вікіпедія:Статті з іншим значенням на Вікіданих
Статті з джерелами з Вікіданих
Народились 30 квітня
Нідерландські есеїсти


text:
Als Räude (von mittelhochdeutsch rude/riude "Räude, Krätze", Hautkrankheit mit entzündeten, nässenden, zum Teil verkrusteten schmerzhaften Erosionen oder Exkoriationen; , 'Rauhigkeit', 'Krätze', von scaber, 'rau', 'schäbig', von scabere, 'kratzen', früher auch Raude) bezeichnet man Milbenerkrankungen bei Tieren. Bei 104 Säugetierarten, sowohl bei Wildtieren als auch bei Haustieren, wurden Befall und Erkrankung durch Räudemilben (Acariformes) nachgewiesen.

Verbreitung
Die Tierseuche ist sehr ansteckend. Sie geht als Zoonose vereinzelt auch auf den Menschen über: Die meisten dieser Parasiten können auch den Menschen als Fehlwirt befallen und eine "Pseudokrätze" hervorrufen. Die Scabies des Menschen (Krätze) dagegen wird verursacht von Sarcoptes scabiei var. hominis und ist keine Zoonose, sondern wird von Mensch zu Mensch übertragen. In Österreich ist das Auftreten von Räude bei Pferden, Eseln, Maultieren, Mauleseln, Schafen und Ziegen anzeigepflichtig. In der Schweiz ist sie als "zu bekämpfende Seuche" in Gruppe 3 der Tierseuchen eingestuft.

Erscheinungsformen
Je nach auslösender Milbenart und Spezies wird die Räude weiter unterteilt:
 die klassische Räude nach Infektion mit Krätzemilben (Sarcoptes-Räude), sowie die
 Infektionen mit Saugmilben (Psoroptes ssp.), Chorioptes ssp. (Fußräude), Raubmilben (Cheyletiellose), Notoedres cati (Kopfräude der Katze), Otodectes cynotis (Ohrräude), Myocoptes und Myobia (Räude der Maus), Radforia ensifera, Notoedres muris und Sarcoptes anacanthos (Räude der Ratte), Knemidocoptes pilae (Schnabelräude der Papageien) und weiteren Milben.

Die vor allem bei Hundeartigen, wesentlich seltener auch bei anderen Säugetieren auftretende Infektion mit Haarbalgmilben gehört nicht zu den Räudeformen im engeren Sinne.

Nach der Lokalisation werden
Kopfräude,
Ohrräude,
Fußräude und
Körperräude

unterschieden.

Behandlung
Räude wird in der Tiermedizin mit Avermectinen (Ivermectin, Moxidectin, Selamectin) und lokal angewandten Waschungen (Amitraz) behandelt. Auch organische Phosphorsäureester (Phoxim) werden teilweise noch eingesetzt. Bei Hunden ist auch Fluralaner wirksam.

In Wildtierpopulationen hat die Behandlung einzelner betroffener Tiere meist wenig Nutzen. Bei kleinen, isolierten und bedrohten Populationen kann es lohnen, solche Tiere zu fangen, zu behandeln und wieder freizulassen. Bei Polarfüchsen in Nordschweden wurde das erfolgreich getan.

Räude bei Wildtieren
Es gibt vergleichsweise wenig Literatur zum Einfluss von Räude auf Wildtiere, und die Epidemiologie von Räude in Wildtierpopulationen ist noch weitgehend unbekannt. Sie scheint für verschiedene Regionen der Welt und verschiedene Tierarten unterschiedlich zu sein.

Sarcoptes-Räude kann bei Wildtieren sowohl durch direkten als auch durch indirekten Kontakt übertragen werden. Es gibt jedoch auch Hinweise darauf, dass das Vorhandensein von Sarcoptes scabiei-Milben bei Wildtieren nicht notwendig mit dem Auftreten von Räude-Erkrankungen einhergeht, so beispielsweise bei Füchsen in Norwegen und Wildschweinen in der Schweiz.

Verbreitet ist Räude insbesondere bei Gämsen (Gamsräude) und Füchsen (Fuchsräude). Bei befallenen Wildtieren ohne besonderen Schutzstatus, die dem Jagdrecht unterliegen, werden sichtbar schwer erkrankte Tiere möglichst abgeschossen (Hegeabschuss).

Im Yellowstone-Nationalpark, aber auch in Skandinavien, Deutschland und Polen sind Fälle von Räude bei Wölfen nachgewiesen. In allen Ländern, in denen der Wolf  streng geschützt ist (siehe Gesetzlicher Schutz), ist ein Abschuss ohne artenschutzrechtliche Ausnahmegenehmigung nicht zulässig.

Die Krankheitsverläufe und die Auswirkungen der Erkrankung werden im Rahmen des Wolfsmonitorings beobachtet. Autoren einer Studie aus Skandinavien kommen zu dem Schluss, dass Übertragungen von Sarcoptes scabiei-Milben von Wolf zu Wolf dort unwahrscheinlich sind. Räude führt, bedingt durch den Haarverlust, abhängig von klimatischen Bedingungen wie Wind und Temperatur, bei Wölfen infolge des Verlusts an Körperwärme zu einem deutlich höheren Energiebedarf. Das führt zum einen dazu, dass die Tiere kürzere Wege zurücklegen, und hat zum anderen Einfluss auf ihr Jagdverhalten. Autoren einer Studie zum Einfluss von Parasiten auf Wölfe im Yellowstone-Nationalpark fanden, dass Räude dort verstärkt auftritt, wo die Wolfsdichte höher ist, und kommen zu dem Schluss, dass es Anzeichen dafür gibt, dass der Befall durch den Parasiten bei der Regulierung und Begrenzung der Populationsdichte eine Rolle spielt. "Es gibt mehr Fälle von Räude, wenn die Populationszahlen steigen. Die Zahl der überlebenden Welpen sinkt mit sinkender (erkrankter) Population. Viele Tiere erfrieren durch den Fellverlust" (Zit. Elli Radinger im Zusammenhang mit Wölfen in Yellowstone).

Siehe auch

 Krätze
 Norwegische Räude

Literatur
 Georg von Samson-Himmelstjerna, Horst Zahner, Johannes Eckert, Peter Deplazes: Lehrbuch der Parasitologie für die Tiermedizin. 2012, ISBN 3830412053

Einzelnachweise

Parasitose bei Tieren
Anzeigepflichtige Tierseuche
Parasitose bei Wiederkäuern


text:
Aftonbladet ("Het avondblad") is een populaire Zweedse krant, en is samen met Expressen marktleider in avonddagbladen.

Aftonbladet verschijnt echter al in de voormiddag. Het blad verschijnt in tabloid-vorm en heeft oorspronkelijk een sociaaldemocratische inslag. De krant werd in 1830 opgezet door Lars Johan Hierta. De redactie van het blad bevindt zich in Stockholm. De krant organiseert elk jaar het Zweedse voetbalgala, waar de Guldbollen wordt uitgereikt. Dit is de prijs voor Zweeds voetballer van het jaar.

Een exemplaar kost 15 Zweedse kronen (ongeveer € 1,65), en verschijnt iedere dag.

Externe link
Website van Aftonbladet

Zweedse krant


text:
{{Album ratings
|MC=74/100
|rev1=AllMusic
|rev1Score=
|rev2=Exclaim!
|rev2Score=9/10
|rev3=Kerrang!
|rev3Score=
|rev4=Music Connection
|rev4Score=8/10
|rev5=Revolver
|rev5Score=4/5<ref>Bayer, Jonah (June 2, 2016). "Saosin, 'Along The Shadow'". 'Revolver. NewBay Media. Retrieved July 8, 2016.</ref>
|rev6=Rock Sound|rev6Score=7/10
|rev7=Rolling Stone Australia|rev7Score =
}}Along the Shadow'' is the third studio album by American rock band Saosin, released on May 20, 2016 through Epitaph Records. The album marks the end of a three-and-a-half-year hiatus for the group with the return of original lead vocalist Anthony Green. It also marks the subsequent departure of lead guitarist Justin Shekoski.

Track listing

Personnel
Saosin
 Anthony Green - lead vocals
 Beau Burchell - guitar, backing vocals
 Chris Sorenson - bass guitar, keyboards, backing vocals
 Alex Rodriguez - drums, percussion

Production
 Chris Sorenson - producer
 Beau Burchell - engineer, producer
 Will Yip - writer, engineer, vocal production

Charts

References

Saosin albums
2016 albums
Albums produced by Will Yip
Epitaph Records albums


text:
Debono – cognome italiano
Alfred Debono, noto anche come Debono I – ex calciatore maltese
Alfred Debono, noto anche come Debono II – ex calciatore maltese
Darren Debono – ex calciatore maltese


text:
The 1979–80 Los Angeles Kings season was the Kings' 13th season in the National Hockey League. It saw the Kings qualify for the playoffs, placing second in the Norris Division, but they lost in the first round to the New York Islanders. Just prior to the end of the season, the Kings sent Butch Goring to the Islanders for Billy Harris and Dave Lewis.  Goring would help the Islanders defeat the Kings on their way to their first of 4 Stanley Cup wins.  They also had the worst penalty kill percentage in a season in the history of the NHL at 67.70%.

Offseason

Regular season

Final standings

Schedule and results

Playoffs

Player statistics

Awards and records

Transactions
The Kings were involved in the following transactions during the 1979–80 season.

Trades

Free agent signings

Free agents lost

Free agent compensation

Waivers

Expansion draft

Draft picks
Los Angeles's draft picks at the 1979 NHL Entry Draft held at the Queen Elizabeth Hotel in Montreal, Quebec.

Farm teams

See also
1979–80 NHL season

References

External links

Los Angeles Kings seasons
Los Angeles Kings
Los Angeles Kings
1979 in sports in California
1980 in sports in California


text:
La Parroquia de San Vicente Mártir es un templo católico situado en la localidad de Villarrasa.

Historia
En su construcción original, el templo es un edificio mudéjar del siglo XIV. A esta época corresponde la portada de los pies y el ojo de buey que se sitúa sobre ella.

Sufrió numerosos aditamentos en época barroca. El proceso reformador empezó en 1785, con la petición del párroco al arzobispado de la visita del maestro mayor de obras al templo ante el mal estado de la armadura. El encargado de la revisión es Antonio de Figueroa, que dictamina el buen estado general del templo con excepción de las bóvedas de las dos capillas de la cabecera, en estado cercano a la ruina. También optó por sustituir el cuerpo de campanas, de madera, por uno nuevo de obra. La intervención no arrancaría hasta 1798 debido a las trabas puestas por el Ayuntamiento de Villarrasa, que prefería la construcción de un nuevo templo en una ubicación más céntrica.

En 1792, Fernando Rosales proyecta una ampliación, con cabecera y crucero nuevos y el traslado del coro al porche del templo. A su lado se ubicarían dos capillas para la pila bautismal y los santos óleos. Sin embargo, el procurador mayor del arzobispado no autorizó la ampliación por los pies del edificio, por lo que únicamente se cegó la portada de este extremo para situar ante ella el coro.

En 1793 es requerido de nuevo Antonio de Figueroa ante la amenaza de ruina de la torre. Asimismo, diseña las nuevas portadas laterales al dificultar la escasa altura de las anteriores la salida de las procesiones. En esta intervención arregló también una alcantarilla aledaña al templo que, al atascarse, se desbordaba inundando la parroquia.

Tras el asalto en julio de 1936, al inicio de la Guerra Civil, perdió gran parte de su patrimonio y tuvo que ser reconstruida.

Descripción
Al interior presenta tres naves, la central más alta y ancha que las laterales. La nave principal se cubre mediante artesa con tirantas mientras que las laterales tienen techumbre a una sola pendiente. El crucero, delimitado por cuatro arcos peraltados, se cubre con cúpula de media naranja. A cada una de las naves laterales se abre una capilla.

La torre se levanta junto a la cabecera del templo. La caña, lisa y encalada, se remata con cuerpo de campanas con vanos de medio punto flanqueados por pilastras pareadas y chapitel de azulejos.

La capilla mayor presenta un retablo con yeserías doradas sobre fondo jaspeado. Sobre la mesa de altar figura un pequeño crucificado de la primera mitad del siglo XVI. Del arranque de los arcos torales penden dos lámparas de plata, una del siglo XVIII y otra del XIX. Las pinturas que decoran el presbiterio son de Juan Montes.

La nave del Evangelio está presidida por el camarín de Jesús Nazareno, imagen de vestir de Antonio Castillo Lastrucci datada en 1940. Avanzando por la nave, el retablo de las Ánimas (Joaquín Moreno Daza, 1954) tiene una pintura de la Virgen del Carmen de Juan Montes, de 1954. En un sencillo altar recibe culto la Virgen de los Dolores, obra anónima sevillana del siglo XIX.

A esta nave se abre la capilla del Sagrario, cerrada con una reja de hierro de 1951. El retablo de madera dorada y jaspeada fue tallado por Joaquín Moreno Daza en 1956. La bóveda y los muros laterales se decoran con pinturas de Juan Montes.

La nave de la Epístola cuenta en su cabecera con el altar de la Inmaculada, cuyo camarín presenta una interesante decoración del siglo XVIII. La titular es una copia de la Cieguecita de Martínez Montañés labrada en los talleres salesianos de la Trinidad de Sevilla en 1958. El altar se completa con un imagen de San Vicente, del mismo obrador, pinturas de San Miguel y San Pancracio firmadas por J. Mate y una cruz de altar con una pintura de crucificado de finales del XVIII.

Avanzando hacia los pies de la nave se abre la capilla de San José, de planta cuadrada y bóvedas de arista con decoración vegetal pictórica. Tiene un retablo rococó con la imagen del titular. De vuelta a la nave, otro retablo alberga tres pequeñas tallas de interés: un San Rafael y una Virgen Niña de escuela sevillana de la primera mitad del siglo XVIII y la Virgen del Rosario, que aunque porta Niño Jesús y corona de plata de la misma época es una imagen de finales del XVI.

La capilla de los pies de la nave acoge la pila bautismal y una pintura mural del Bautismo de Cristo, de E. Gassin. Junto a la capilla se abre el sotocoro, con una imagen de San Sebastián del último tercio del siglo XVI.

Las dependencias interiores albergan un ramillete de imágenes de valor. En el salón parroquial, un dosel rococó del siglo XVIII alberga un Cristo crucificado. Del círculo de Alonso Cano es una talla del Niño Jesús. La Virgen del Rosario, San José y San Pascual Bailón son obras del siglo XVIII. De procedencia filipina es un crucificado de marfil realizado hacia 1675 clavado en una cruz de ébano con cantoneras de plata.

La orfebrería litúrgica del templo es de gran riqueza. Del siglo XVII se conservan una crismera, una cruz parroquial, incensario, naveta y cruz de altar en plata. También en este siglo se cincelan la custodia de asiento, un juego de cáliz, vinajeras y salvilla y dos blandones de plata con punzón de la Ciudad de México. Se relacionan con una donación efectuada por Pedro Ximénez Delgado en 1675 a la Virgen de los Remedios, patrona de la localidad. En 1716 se datan cuatro blandones de plata y cercano a esta fecha es el portapaz de plata con la imagen de San Vicente. La gran joya del tesoro parroquial, la cruz relicario de plata calada sobre terciopelo rojo, lleva la firma de Gómez y la fecha de 1746. En lo que resta de siglo XVIII llegarían un cáliz de plata dorada, un báculo, una campanilla de plata de José Alexandre o un ostensorio en forma de pelícano. La orfebrería neoclásica del siglo XIX queda representada por dos blandones de plata con los punzones de Manuel Palomino y García.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Iglesia de San Vicente Mártir en la Guía Digital del Patrimonio Cultural de Andalucía

Villarrasa
Villarrasa
Villarrasa
Villarrasa


text:
Богдановское () — село в Доманёвском районе Николаевской области Украины.

Население по переписи 2001 года составляло 80 человек. Почтовый индекс — 56440. Телефонный код — 5152. Занимает площадь 1,049 км².

Местный совет
56437, Николаевская обл., Доманёвский р-н, с. Зелёный Яр, ул. Ленина, 45

Ссылки
 Учётная карточка населённого пункта — Богдановское на сайте Верховной рады

Населённые пункты Доманёвского района


text:
Georgia–Poland relations refers to foreign relations between Georgia and Poland. Both nations enjoy close and historically friendly relations, rooted in similar experiences, solidarity and shared struggles against foreign imperialism, especially that of Russia.

Both countries are full members of the OSCE, the Council of Europe, the World Trade Organization and the United Nations.

History

The documented ties between Georgia and Poland reach back to the 15th century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagiellon. Later, Polish King Jan III Sobieski tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in the 17th century. Bogdan Gurdziecki, a Georgian, who was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king's diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King John II Casimir Vasa, he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki's talents in like manner (in 1668, 1671, 1676–1678, in 1682–1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was he who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Polish-led Christian forces at Vienna (1683).

In the late 18th century, Poland lost its independence in the course of the Partitions of Poland, and its territory was annexed by Prussia (later Germany), Russia and Austria, while Georgia was annexed by Russia in the 19th century. Since then, the history of the two nations was intertwined and there were migrations, often forced, in both directions. Already in 1794, the Russians were sending captured Polish prisoners of war from the Kościuszko Uprising to the Caucasus region, including Georgia. Following the partitions and then following the unsuccessful Polish November Uprising of 1830–1831, many Poles who were forcibly conscripted to the Russian Army were sent to Georgia. In 1832, the Russians discovered a Georgian independence conspiracy and then deported some of its participants to the Russian Partition of Poland. Among them was Giorgi Eristavi, Georgian poet and playwright, who learned Polish during his exile and later translated poems of the Polish national poet Adam Mickiewicz into Georgian. Since the 1830s, Polish officials, teachers, midwives, craftsmen, merchants and doctors also settled in Georgia, and many married local Georgians. About 4,000 Poles, mostly soldiers, lived in Georgia as of 1840. By the mid-19th century, Polish communities existed in various Georgian cities, including Tbilisi, Kutaisi, Gori, Signagi, and Telavi. In 1870 a Polish Catholic church was built in Tbilisi, which served its Polish community. Poles in Georgia were under the watchful eye of the Russian authorities, as they were constantly considered a potential threat.

Poles made great contributions in the fields of architecture, geography, arts, botany and zoology in Georgia. In the 1840s, Pole  established a botanical garden in Sukhumi. Great contributions to the botany and zoology of Georgia were made by Ludwik Młokosiewicz, a Pole, who initially came to Lagodekhi in 1853 to do his compulsory military service in the Russian Army, but eventually stayed permanently. Młokosiewicz discovered various species of plants and animals on Georgian soil, and founded the Lagodekhi Protected Areas. He invented a method to eradicate malaria in Georgia, which earned him widespread respect among the Georgian people. Młokosiewicz also expanded the knowledge of Georgian fauna and flora in Poland by maintaining contacts with museums and institutions in Warsaw, to which he sent Georgian botanical and zoological specimens, as well as through scientific publications.

Józef Chodźko conducted pioneering geographical and geodetic surveys of Georgian lands. Polish architects worked in various Georgian cities, including Tbilisi, Kutaisi, Batumi, Poti and Sukhumi, designing many residential houses as well as theaters, schools, courts, incl. the present Supreme Court of Georgia. Aleksander Szymkiewicz even became a city councillor and the municipal architect of Tbilisi, while Józef Kognowicki became the municipal engineer of Tbilisi, responsible for constructing the city's modern water supply and sewage system. Polish architects were also involved in the restoration of historic Georgian churches, and contributed to the construction of roads and railroads and the expansion of seaports in Poti, Batumi and Sukhumi. Ferdynand Rydzewski headed the construction of the Surami Tunnel under the Surami Pass, the longest railroad tunnel in the Caucasus. Before 1914 about 500 Poles were employed in the construction of railroads, roads, bridges, public buildings and pipelines on Georgian lands. Polish artists (musicians, writers, painters) also lived in Georgian cities, some being founders or co-founders of art schools in Tbilisi. Polish painter Zygmunt Waliszewski spent his youth in Batumi and Tbilisi, and the first years of his career in Tbilisi, before returning to Poland after it regained independence.

In 1863, Petre Nakashidze, future Georgian lecturer and activist, was an eyewitness of the Polish January Uprising in the Russian Partition of Poland. His accounts began to be published by the Georgian press, but after the first part was published, the Russian censorship intervened and stopped the publication of the subsequent parts. A fundraising for Polish insurgents was organized in Tbilisi in the spring of 1863. In the second half of the 19th century, some ethnic Georgian officers and officials were sent to the Russian Partition of Poland. The commander of the Dęblin and Warsaw fortresses was Ivane Kazbegi, who later settled in restored independent Poland in the interbellum and joined the Polish Army. Young Georgians came to study in Warsaw, where they sought inspiration and examples for their national liberation activity. In Warsaw, Georgian students founded the League for the Liberation of Georgia, which was discovered by Russians and its members were arrested, including future writer Shio Aragvispireli. Future leader of independent Georgia and then the Georgian government-in-exile Noe Zhordania studied at the Veterinary Institute in Warsaw.

Both countries regained independence in 1918. In 1918, the Polish Regency Council sent diplomat Wacław Ostrowski to Georgia. Ostrowski organized a Polish consular agency in Tbilisi and began talks with Noe Zhordania on a military alliance. In 1920 the consular agency was upgraded into a consulate, and then in 1921 into a consulate general with a plan to further upgrade it into an embassy. Poland and Georgia had established good relations and signed an alliance. Both countries were invaded by Soviet Russia. Poland successfully repelled the Russian invasion and secured its independence, but Georgia was conquered. Poland maintained contacts with the Georgian government-in-exile. As a result of repatriation of Poles to Poland, their number in Georgia decreased from over 15,000 in 1914 to 3,000 in 1926. Many Georgian military officers found refuge in Poland and joined the Polish Army. The officers fought in Polish defense during the joint German-Soviet invasion of Poland which started World War II in 1939. Many then joined the Polish resistance movement and some also fought in the Warsaw Uprising in 1944. Several Georgian officers were also among Poles murdered by the Russians in the large Katyn massacre in 1940. Poles in Georgia were among the victims of the so-called Polish Operation and Kulak Operation, carried out by the Soviet Union during the Great Purge in 1937–1938. Among the victims was painter, graphic artist and illustrator Henryk Hryniewski.

After Operation Barbarossa in 1941, many Polish refugees from Soviet-occupied eastern Poland ended up in Georgia, where they encountered local Poles as well as friendly Georgians. After the Sikorski–Mayski agreement, the Polish embassy in Moscow was allowed to establish local offices in the Georgian SRR and organize care for the Polish population in Georgia. Many Poles then joined the newly formed Anders' Army. In July 1942 the Soviets liquidated the Polish offices in Georgia and then mostly arrested their officials in order to replace them with newly formed puppet Polish structures, subordinated to the communist authorities. During the war, about 10,000 Polish refugees ended up in Georgia, however their number gradually decreased, as many Poles joined the Anders' Army, then the First Polish Army and also returned to Poland. According to official data, in January 1945 there were still 1,879 registered refugees from Poland in Georgia. After the war, in the years 1946-1948, 3,000 people were repatriated from Georgia to Poland.

Modern relations

The diplomatic relation was reestablished on 28 April 1992, following the restoration of independent Georgia in 1991. In 1993 a friendship and cooperation treaty and a cultural and scientific cooperation agreement were signed.

In 2007 in Warsaw presidents Lech Kaczyński and Mikheil Saakashvili unveiled a monument to Georgian officers of the Polish Army who lost their lives in the Katyn massacre, in the Warsaw Uprising and on many fronts of World War II. In 2011 the Museum of Georgian Officers of the Polish Army was opened in the former house of Nikoloz Matikashvili, Georgian Major of the Polish Army, in Piaseczno near Warsaw.

During the Russo-Georgian War in 2008, Poland strongly supported Georgia. The President of Poland, Lech Kaczyński, flew to Tbilisi along with other Central and Eastern European presidents to rally against the Russian military buildup and subsequent military conflict.

After several attacks on the Georgian Ministry of Foreign Affairs website, the Polish president allowed the Georgian MFA to publish its messages on his website.

April 11, 2010, was declared a day of national mourning in Georgia to commemorate the 96 victims of the Smolensk air disaster, including Polish President Lech Kaczyński, with the Georgian president's administration stating that "Georgia lost the greatest friend in the international community, Poland and Europe lost the greatest politician." Georgian President Mikheil Saakashvili attended the state funeral of Lech and Maria Kaczyński in Kraków despite the air travel disruption after the 2010 Eyjafjallajökull eruption.

In 2004–2018, Poland spent over 140 million PLN for implementation of more than 300 projects in Georgia as part of a development assistance programme. Since the introduction of visa-free travel in 2017, there has been an increase in emigration from Georgia to Poland, mainly for work. In 2018, a Polish-Georgian Parliamentary Assembly and a Polish Institute in Georgia were established. On May 20, 2018, a celebration of the 100th anniversary of Georgia's independence was held in Warsaw, including at the Tomb of the Unknown Soldier, where the most important ceremonies on Polish national days are held. In November 2021, Poland donated 468,000 COVID-19 vaccines to Georgia. In 2021 the number of Georgian citizens with valid residence permits in Poland exceeded 10,000.

Resident diplomatic missions

 Georgia has an embassy in Warsaw.
 Poland has an embassy in Tbilisi.

See also
 Foreign relations of Georgia
 Foreign relations of Poland
 Georgia–EU relations
 Georgian emigration in Poland
 Poles in Georgia
 Armenia–Poland relations
 Azerbaijan–Poland relations

References

External links
  Georgian Ministry of Foreign Affairs about relations with Poland
  Georgian embassy in Warsaw (in Georgian and Polish only)
  Polish embassy in Tbilisi

Poland
Bilateral relations of Poland


text:
La Asociación Olímpica de Bermudas (código COI: BER) es el Comité Olímpico Nacional que representa a las Bermudas. El comité es también la Asociación de los Juegos de la Mancomunidad que representa a la nación isleña.

Historia
Fue creada en 1968 y reconocida por el Comité Olímpico Internacional ese mismo año.

Referencias

Enlaces externos
 <span class="url">Sitio web oficial
 Asociación Olímpica de Bermudas

Σ
Bermudas


text:
Le championnat du monde féminin de l'AEW (anglais:  ) est un championnat de catch (lutte professionnelle) utilisé par la .

La championne actuelle est Jamie Hayter, qui en est à son premier règne. Elle a remporté le titre en battant Toni Storm, le  à Full Gear.

Historique
Le , 6 mois après la création de la fédération, le président Tony Khan annonce la création d'un championnat solo pour la division féminine. Deux jours plus tard, la directrice de marque, Brandi Rhodes, annonce que le titre mondial féminin de la AEW sera inauguré le  à All Out, et que la première championne sera couronnée le , lors du premier show hebdomadaire Dynamite.

Historique des règnes
Depuis la création de ce titre, il y a eu quatre règnes par quatre championnes différentes. Riho est la première championne inaugurale, Hikaru Shida possède le règne le plus long de l'histoire du titre avec 372 jours, alors que Toni Storm possède le règne le plus court avec 76 jours. Riho est la catcheuse la plus jeune à gagner ce titre, à l'âge de 22 ans, tandis que Nyla Rose est la catcheuse la plus âgée à le gagner, à l'âge de 37 ans.

Règnes combinés

Notes et références

Championnat féminin de catch