text:
Catchfools () is a fictional location in the Italian novel The Adventures of Pinocchio (1883).

Description
Catchfools is a city in the Land of Barn Owls () where every animal in town has done something exceedingly foolish and now suffers as a result. The leader of the Land of Barn Owls is a young unseen emperor. Outside of the city is the so-called Field of Miracles ().

Pinocchio encounters The Fox and the Cat after leaving Mangiafuoco's theatre with five gold coins. The Fox claims to know Pinocchio's father Geppetto and proposes to Pinocchio to visit the Land of Barn Owls () and thence to a Field of Miracles, where coins can be grown into a money-producing tree. They convince him that if he plants his coins in the field, they will grow into a tree with gold coins.

Pinocchio finally reaches Catchfools with the Fox and the Cat. As he travels through the streets of Catchfools, Pinocchio sees that the streets are filled with hairless dogs yawning from hunger, sheared sheep trembling with cold, chickens with no combs and wattles begging for a grain of wheat, large butterflies unable to use their wings because they sold all their lovely colors, tailless peacocks ashamed to show themselves, and bedraggled pheasants scuttling away hurriedly and grieving for their bright feathers of gold and silver lost to them forever. Out of those paupers and beggars, Pinocchio also sees that there are beautiful coaches containing either foxes, thieving magpies, or nasty birds of prey.

Upon reaching the Field of Miracles, Pinocchio buries his coins, uses water from the canal to pour over it, and then leaves for the "twenty minutes" that it will take for his gold to grow. After Pinocchio leaves, the Fox and the Cat dig up the coins and run away.

Once Pinocchio returns, he learns of the Fox and the Cat's treachery from a parrot who mocks Pinocchio for falling for their tricks. Pinocchio rushes to the Catchfools courthouse to report the theft of the coins to a gorilla judge. Although he is moved by Pinocchio's plea, the judge sentences Pinocchio to four months in prison for the crime of "foolishness." Pinocchio is taken away by two Mastiff Gendarmerie that the judge summoned and held their hands over Pinocchio's mouth to save time.

Fortunately for Pinocchio who spends some time in prison, all criminals are released early by the jailers when the Emperor declares a celebration following his army's victory over the town's enemies. Upon being released by stating to the jailer that he is a criminal, Pinocchio leaves Catchfools and heads back to The Fairy with Turquoise Hair's house in the forest.

Adaptations
 In the 1992 direct to video adaptation entitled Pinocchio from GoodTimes Entertainment, Catchfools is featured. Unlike the story, Pinocchio learns about the Wolf and the Cat's treachery from three crows and doesn't go to Catchfools' courthouse. Instead, he just heads back to the Blue Fairy's house.

 Catchfools appears in the 2002 Pinocchio film. Here, it is called Grabadimwit. Pinocchio was told of the Fox and the Cat's trickery by the Talking Cricket. Pinocchio brings up the Fox and the Cat's crimes to a gorilla judge and his fellow judges while listing the Talking Cricket as a witness. The judge sentences Pinocchio to five years in jail for crimes of foolishness as he is dragged away by the police officers. While in jail, he meets Lucignolo (Leonardo in the English dub), another truant thief who is let out soon after Pinocchio is admitted in. Four months later, Pinocchio is among the inmates released when the King declares a celebration upon his wife giving birth of a son. Pinocchio then leaves Grabadimwit quoting "Long live the king."

 Catchfools appears in the 2019 Pinocchio film. After learning of the Fox and the Cat's trickery, Pinocchio runs to the local courthouse to report their crime to the gorilla judge. Since justice does not favor the innocent in Catchfools, the gorilla judge sentences Pinocchio to life imprisonment. Before it can be carried out, Pinocchio manages to get himself exonerated by saying that he had previously stolen some chickens, pigs, and jewels. He is then released on the gorilla judge's orders.

In popular culture
Catchfools is a location in John Claude Bemis' 2016 science fiction novel Out of Abaton, Book 1, The Wooden Prince. It is described as a district in the northern edge of Venice that houses the city's Abatonian slaves.

References

External links

Pinocchio
Fictional regions


text:
Eleonore "Lore" Lipschitz (* 1. August 1922 in Berlin-Lichtenberg; † 28. Mai 1981 in Berlin), geborene Krüger, war eine deutsche Politikerin (SPD).

Eleonore Krüger war eine Tochter eines Kaufmanns und besuchte ein Gymnasium. Sie machte 1941 das Abitur und wurde anschließend zum Reichsarbeitsdienst (RAD) eingezogen. Wegen einer Erkrankung wurde sie 1943 dort entlassen und konnte zunächst ein Studium an der Wirtschaftshochschule Berlin beginnen. Doch 1944 wurde sie erneut zum RAD dienstverpflichtet.

Nach dem Zweiten Weltkrieg heiratete Eleonore Krüger bereits im Mai 1945 Joachim Lipschitz, der sich im Krieg als "Halbjude" in ihrem Elternhaus verstecken musste. Eleonore Lipschitz studierte ab 1948 Volkswirtschaft an der Freien Universität Berlin und wurde 1954 Dozentin beim Sozialpädagogischen Institut Berlin (SPI) der Arbeiterwohlfahrt (AWO). Im März 1956 wurde sie Leiterin des SPI, im selben Jahr promovierte sie zum Dr. rer. pol.

Bei der Berliner Wahl 1963 wurde Lipschitz in das Abgeordnetenhaus von Berlin gewählt. 1964 wurde sie Nachfolgerin von Ida Wolff als Landesvorsitzende der Arbeiterwohlfahrt Berlin. In der Bundesversammlung konnte sie an der Wahl des Bundespräsidenten 1969 teilnehmen. Im Januar 1970 wurde sie Regierungsdirektorin beim Senator für Arbeit und Soziales, daher schied sie aus dem Parlament aus. Ihr Nachfolger im Abgeordnetenhaus wurde daraufhin Paul Ibscher (1910–1983).

Lipschitz wurde 1970 Patronin der Women's International Zionist Organisation (WIZO).

Literatur
 Werner Breunig, Andreas Herbst (Hrsg.): Biografisches Handbuch der Berliner Abgeordneten 1963–1995 und Stadtverordneten 1990/1991 (= Schriftenreihe des Landesarchivs Berlin. Band 19). Landesarchiv Berlin, Berlin 2016, ISBN 978-3-9803303-5-0, S. 242.
 Bettina Michalski: Louise Schroeders Schwestern: Berliner Sozialdemokratinnen der Nachkriegszeit. Dietz, Bonn 1996, ISBN 3-8012-0240-2, S. 161 ff.

Weblinks
 Lore-Lipschitz-Haus – Biographie

Mitglied des Abgeordnetenhauses von Berlin
AWO-Funktionär
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1922
Gestorben 1981
Frau

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Bartonville es una villa ubicada en el condado de Peoria en el estado estadounidense de Illinois. En el Censo de 2010 tenía una población de 6471 habitantes y una densidad poblacional de 290,11 personas por km².

Geografía
Bartonville se encuentra ubicada en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Bartonville tiene una superficie total de 22.3 km², de la cual 21.2 km² corresponden a tierra firme y (4.93%) 1.1 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 6471 personas residiendo en Bartonville. La densidad de población era de 290,11 hab./km². De los 6471 habitantes, Bartonville estaba compuesto por el 96.21% blancos, el 1.05% eran afroamericanos, el 0.03% eran amerindios, el 0.42% eran asiáticos, el 0.05% eran isleños del Pacífico, el 0.63% eran de otras razas y el 1.61% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 1.89% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Villas de Illinois
Localidades del condado de Peoria


text:
Lata 30. XX wieku

Stulecia: XIX wiek ~ XX wiek ~ XXI wiek

Dziesięciolecia: 1880–1889 « 1890–1899 « 1900–1909 « 1910–1919 « 1920–1929 « 1930–1939 » 1940–1949 » 1950–1959 » 1960–1969 » 1970–1979 » 1980–1989

Lata: 1930 • 1931 • 1932 • 1933 • 1934 • 1935 • 1936 • 1937 • 1938 • 1939

Wydarzenia

 1930 pierwsze mistrzostwa świata w piłce nożnej rozegrane w Urugwaju wygrali gospodarze turnieju
 Adolf Hitler dochodzi w Niemczech do władzy i przy pomocy Józefa Stalina i ZSRR w ciągu dziesięciolecia odbudowuje silne siły zbrojne, zrywając z postanowieniami traktatu wersalskiego.
 Faszyzm we Włoszech, narodowy socjalizm w Niemczech, stalinizm w ZSRR, militaryzm w Japonii.
 Wielki kryzys w gospodarce światowej.
 Hiszpańska wojna domowa.
 Otto Hahn, Lise Meitner i Fritz Straßmann odkrywają zjawisko rozszczepienie jądra atomowego.
 Odkrycie Plutona, uznanego wtedy za najdalszą planetę Układu Słonecznego.
 W Stanach Zjednoczonych Ameryki panuje niepodzielnie swing grany przez wielkie big-bandy Benny Goodmana, Duke'a Ellingtona i Counta Basiego (oraz dziesiątki mniejszych zespołów).
 Drapacze chmur, z Empire State Building na czele, budowane w USA.
 Wynalezienie radaru.
 1 września 1939 – wybuch II wojny światowej.
 W kinematografii amerykańskiej obowiązywała do 1934 tzw. era Pre-Code.

Osoby

Polityka
 Józef Stalin
 Adolf Hitler
 Józef Piłsudski
 Roman Dmowski
 Władysław Sikorski
 Benito Mussolini
 Herbert Hoover
 Franklin Delano Roosevelt
 Neville Chamberlain
 Albert Lebrun
 Maksim Litwinow
 Wiaczesław Mołotow
 Francisco Franco
 Hirohito
 Czang Kaj-szek
 Hajle Syllasje I
 Ignacy Mościcki
 Józef Beck

Rozrywka
 Stan Laurel i Oliver Hardy (Flip i Flap)
 Louis Armstrong
 Fred Astaire
 Bing Crosby
 Duke Ellington
 Glenn Miller i jego orchestra
 The Mills Brothers
 Judy Garland
 Jean Harlow
 Katharine Hepburn
 Boris Karloff
 Béla Lugosi
 Bracia Marx
 Edward G. Robinson
 Ginger Rogers
 Fats Waller
 Alice Brady
 Benny Goodman
 Django Reinhardt
 Johnny Weissmuller
 Jadwiga Smosarska
 Hanka Ordonówna
 Eugeniusz Bodo
 Adolf Dymsza

Kultura
 Jarosław Iwaszkiewicz
 Pablo Picasso
 Karol Szymanowski
 Julian Tuwim
 Antoni Słonimski
 Eugene O'Neill
 W.H. Auden
 John Galsworthy
 Harper Lee
 Raymond Chandler
 Pearl S. Buck
 Stanisław Ignacy Witkiewicz
 Witold Gombrowicz
 Maria Dąbrowska
 Bolesław Leśmian
 Zofia Nałkowska
 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
 Jan Brzechwa
 Tadeusz Boy-Żeleński

Sport
 Stanisława Walasiewicz
 Janusz Kusociński
 Maria Kwaśniewska
 Jadwiga Wajsówna
 Stanisław Marusarz
 Bronisław Czech
 Ernest Wilimowski
 Władysław Król
 Paavo Nurmi
 Leônidas
 Joe Louis
 Jesse Owens
 Babe Ruth
 Joe DiMaggio

1930


text:
Dragiša Gudelj (Breda, 8 november 1997) is een Nederlands-Servisch voetballer die als verdediger speelt. Hij is de zoon van Nebojša Gudelj en broer van Nemanja Gudelj.

Carrière
Dragiša Gudelj speelde in de jeugd van BSV Boeimeer en NAC Breda. In 2015 vertrok hij, net als zijn vader en broer, naar Ajax. Hij sloot aan bij Jong Ajax, maar kwam in twee jaar niet aan spelen toe. In 2017 vertrok hij naar het Zwitserse FC Wohlen, wat in de Challenge League speelt. Medio 2018 ging hij naar het Portugese Vitória SC waar hij bij het tweede team begon. In 2020 ging hij naar Cádiz CF B.

Servisch voetballer
Nederlands voetballer


text:
Grobnica  KV14 je dvojna grobnica, v kateri je bil sprva pokopan faraon Tausret iz Devetnajste dinastije. Kasneje jo je razširil in zase uporabil faraon Setnaht iz Dvajsete dinastije. Grobnica je odprta že od antike. Raziskal in ustrezno  dokumentiral jo je nemški egiptolog Hartwig Altenmüller v letih 1983 do 1987.

Grobnica je v glavnem delu Doline kraljev. V njej sta dve pogrebni sobi. Po razširitvi je z dolžino preko 112 m postala ena od največjih kraljevih grobnic.

Na izvirnih poslikavah je bil upodobljen faraon Tausret. Preko njega so kasneje naslikali  Setnahta, preko njega pa še kasneje  Setija II.

Vira
 N. Reeves, R.H. Wilkinson (1996). The Complete Valley of the Kings. Thames and Hudson, London.
 A. Siliotti (1996). Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples. A.A. Gaddis, Kairo.

Galerija

Devetnajsta egipčanska dinastija
Dvajseta egipčanska dinastija
Dolina kraljev


text:
The iris pigment epithelium (IPE) is a one cell thick layer of cuboidal cells lying behind the iris. The epithelial cells are highly pigmented due to the numerous large melanosomes which pack the cytoplasm of each cell. Towards the central axis, the IPE terminates at the pupillary margin.  Peripherally, the IPE is continuous with the inner, non-pigmented layer of the ciliary epithelium. The iris dilator muscle is strictly attached to the anterior side of the iris pigmented epithelium and represents the anterior continuation of the pigmented ciliary epithelium. The ciliary epithelia represent the anterior continuation of the multilayered retina, whose retinal pigmented epithelium (RPE) corresponds to the pigmented ciliary epithelium, while the multilayered sensory retina fades into the non-pigmented ciliary epithelium. Despite their very different functions and histological appearances, these regions have a common origin from the two layers of the embryological optic cup. The melanosomes of the IPE are distinctive, being larger, blacker and rounder than those in the ciliary epithelium or RPE.

Pathology
The IPE is affected by glaucoma, diabetes, and iris inflammations and atrophies of various kinds, generally responding by showing patchy thinning and depigmentation. In albinism, it is fully or partially nonpigmented and translucent, which contributes to the photophobia of that condition.  However, diseases specific to the IPE itself are almost non-existent, and it seems to be a highly differentiated, stable cell type that almost never gives rise to malignancies, unlike the melanocytes of the iris stroma. Reports of adenomas and adenocarcinomas of the IPE exist, but some of these are debatable.

References

Human iris


text:
Hoplichthys, the ghost flatheads, is a genus of marine ray-finned fishes native to the Indian and Pacific Oceans. This genus is the only member of the  family Hoplichthyidae.

Taxonomy
Hoplichthys was first proposed as a monotypic genus in 1829 by the French zoologist Georges Cuvier when he described its type species, and only species at that time, H. langsdorfi from Japan. In 1873 the German naturalist Johann Jakob Kaup considered that the genus Hoplichthys was so different from other "flathead" taxa that it merited placing in a monogeneric family, the Hoplichthyidae. The 5th edition of Fishes of the World classifies this family within the suborder Platycephaloidei in the order Scorpaeniformes. Other authorities differ and do not consider the Scorpaeniformes to be a valid order because the Perciformes is not monophyletic without the taxa within the Scorpaeniformes being included within it. These authorities consider the Platycephalidae to belong to the suborder Platycephaloidei, along with the families Bembridae, Parabembridae, Platycephalidae and Plectrogeniidae  within the Perciformes. However, some workers have put forward evidence that there may be a rather surprising sister group relationship between this family and the gobies as they share more seemingly unique derived characters with each other than with other taxa, this needs to be further investigated,.

Etymology
Hoplichthys combines  hoplo, meaning "armed", with ichthys, which means fish. There is series of large bony plates on the body of H. langsdorfii, each of which bears two spines and this is thpought what the first part of the genus name refers to. Cuvier spelled it as Oplichthys in hist text but it was Hoplichthys in the table of contents and this is the prevailing usage.

Species
There are currently 17 recognized species in this genus:
 Hoplichthys acanthopleurus Regan, 1908
 Hoplichthys citrinus C. H. Gilbert, 1905 (Lemon ghost flathead)
 Hoplichthys fasciatus Matsubara, 1937
 Hoplichthys filamentosus Matsubara & Ochiai, 1950 (Long-ray ghost flathead)
 Hoplichthys gilberti D. S. Jordan & R. E. Richardson, 1908
 Hoplichthys gregoryi (Fowler, 1938)
 Hoplichthys haswelli McCulloch, 1907 (Armoured flathead)
 Hoplichthys imamurai Nagano, McGrouther & Yabe, 2013 (Imamura's ghost flathead)
 Hoplichthys langsdorfii Cuvier, 1829
 Hoplichthys mcgroutheri Nagano, Imamura & Yabe, 2014 (McGrouther's ghost flathead)
 Hoplichthys mimaseanus Nagano, Endo & Yabe, 2013
 Hoplichthys ogilbyi McCulloch, 1914 (Ogilby's ghost flathead)
 Hoplichthys pectoralis (Fowler, 1943)
 Hoplichthys platophrys C. H. Gilbert, 1905
 Hoplichthys prosemion (Fowler, 1938)
 Hoplichthys regani D. S. Jordan, 1908 (Ghost flathead)
 Hoplichthys smithi (Fowler, 1938)

Characteristics
Hoplichthys ghost flatheads have a very wide, flattened head, an elongate body which has no scales but does have many spines and ridges on the upper body, There is a row of large spined bony plates, called scutes, running along the middle of the flanks. The lowermost 3 to 5 fin rays of the pectoral fin are separated from the membrane. There are no spines in the anal fin and they have 26 vertebrae. They have large mouths with tiny villiform teeth in the jaws, on the vomer, on the palatine and in the pharynegeals. There are two separate dorsal fins, the first is short-based and contains 6 or 7 spines and the second is long-based and contains between 13 and 16 soft rays. The anal fin has a single spine and between 15 and 17 soft rays and is around the same length as the second dorsal fin. The caudal fin can be rounded or it can be emarginate. The pelvic fins are located on the thoraxand have a single spine and 5 soft rays. The majority of the species are yellow, pinkish, or brown in colour on the upper body and flanks, with various spots and mottles, and they are pink,
white or silver ventrally. The pectoral fins vary in colour from yellowish brown to hyaline marked with crossbarring, spotting or mottling. The first dorsal fin is frequently dark towards its rear, or has wavy line across it. The caudal fin is typically hyaline, although in some species it has a dark distal margin or spots at the base. The maximum length attained by these fishes varies from a standard length of  in H. fasciatus to   in H. haswelli.

Distribution, habitat and biology
Hoplichthys ghost flatheads have an Indo-Pacific distribution, occurring from the eastern coast of Africa to Hawaii. they are benthic fishes living on the bottom in continental shelf and slope waters at depths between . The larvae and juveniles are found in shallower water than the adults. These fishes prey on a variety of crustaceans and other fishes.

References

Platycephaloidei
Hoplichthyidae
Taxa named by Georges Cuvier


text:
Richard Bently Boone (24. februar 1930 i Little Rock, USA – 8. februar 1999 i København) var en amerikansk/dansk jazzmusiker, trombonist og sanger. Han blev født i Little Rock, Arkansas og meldte sig til hæren, hvor han spillede i forskellige militære bands indtil 1953. Han forlod hæren og flyttet til Los Angeles, Californien i 1958. Fra 1961 til 1966, turnerede han rundt med sanger Della Reese og derefter spillet med Count Basie fra 1966 til 1969. I 1970 emigrerede han til Danmark. I 1972 han blev medlem af Danmarks Radios Big Band og spillede med dem indtil 1985. I 1987 knyttede han trioen Sophisticated Ladies til sig som backing: Marie Louise Schmidt (piano), Helle Marstrand (bas) og Benita Haastrup (trommer). Trioen fortsatte efter hans død og kunne i 2012 fejre 25 års jubilæum.

Han døde den 8. februar 1999 i København og ligger begravet på Assistens Kirkegård.

Richard B. Boones private samling er i dag placeret i jazzsamlingerne ved Syddansk Universitetsbibliotek.

Eksterne henvisninger

Jazzvokalister fra USA
Jazztrombonister fra USA
Personer fra Little Rock, Arkansas


text:
Винценты (Винсент, Викентий) Игнатьевич Дмоховский (, , ; ) — живописец, ,  и педагог, творчество которого тесно связано с художественной жизнью входивших в состав Российской империи Литвы, Белоруссии и Польши.

Биография
Родился в 1807 году в с.  (ныне — , Гродненской области).

Учился в Щучинском коллегиуме пиаристов. В 1826 поступил в Вильнюсский университет на литературный факультет, одновременно брал уроки живописи у Яна Рустема.

Участник польского восстания (1830), после поражения которого был лишён имения и вынужден эмигрировать в Пруссию. После амнистии царского правительства в 1837 году вернулся в Вильно. Открыл художественную мастерскую, которая стала художественной школой, где учились многие известные мастера, в том числе, Юзеф Маршевский и Хелена Скирмунт и др.

Часто посещал родовое имение Нагородовичи. В 1855—1858 г. жил в селе Брацянка близ Новогрудка.

Творчество
Художник исторического жанра. По заказу графа Е. Тышкевича в 1847 г. создал серию картин о литовских замках. Среди них «Руины замка в Лиде», «Руины замка в Медниках», «Руины замка на Трокском озере», «Руины замка в Гольшанах».

Писал пейзажи романтического настроениям, благодаря применяемым им эффектам театрального освещения. Автор романтических пейзажей «Отчизна» («Двор в Нагородовичах», 1843), «Улица в Вильнюсе», «Дом Мицкевича в Новогрудке», «Усадьба в Тугановичах», «На ночлег», «У переправы», «Новогрудок», «Озеро Свитязь». Среди его живописных работ также «Крестоносцы перед атакой на замок Пуня» (1837), «Еврейская свадьба» (около 1860-х)..

Получил известность также, как скульптор и сценограф.

В 1850—1854 спроектировал сценографию к операм С. Монюшко «Галька» и «Итальянка в Алжире» Дж. Россини.

Современники насчитывают более сотни пейзажей и жанровых картин В. Дмоховского, которого называли «Клодом Лорреном виленских окраин».

Творческое наследие художника хранится в музеях Литвы и Польши. Коллекция картин художника хранится в Национальном музее в Кракове.

Галерея

Примечания

Ссылки
 Биография

Художники XIX века
Художники Белоруссии
Художники Литвы
Художники Польши XIX века
Художники Российской империи
Художники исторического жанра
Художники-пейзажисты
Сценографы Российской империи
Педагоги XIX века
Польские повстанцы 1830 года


text:
Huragan Okeechobee, albo Huragan San Felipe Segundo – jeden z dziesięciu najbardziej morderczych huraganów, jakie kiedykolwiek nawiedziły Stany Zjednoczone. We wrześniu 1928 przeszedł nad Wyspami Bahama, Małymi Antylami, Portoryko i Florydą. Był to pierwszy zarejestrowany sztorm tropikalny, który osiągnął piątą kategorię w skali Saffira Simpsona; do 2008 roku był to także jedyny cyklon piątej kategorii, który uderzył w Portoryko.

Huragan pozostawiał za sobą ogromne zniszczenia. Na obszarze Gwadelupy życie straciło 1200 osób. W Portoryko cyklon uderzył po osiągnięciu piątej kategorii – zginęło tam 300 osób, a setki tysięcy zostały bez dachu nad głową. Na Florydzie śmierć poniosło z kolei 2500 osób. Tak duża liczba zabitych była skutkiem przerwania wałów przeciwpowodziowych zabezpieczających jezioro Okeechobee, w wyniku czego zalany został obszar o powierzchni setek tysięcy mil kwadratowych. Zniszczenia po przejściu burzy wyniosły 100 milionów dolarów. Po uwzględnieniu inflacji i przeliczeniu wydatków na dzisiejsze pieniądze koszt przewyższa zatem miliard dolarów amerykańskich.

Historia meteorologiczna
Huragan został po raz pierwszy zauważony 1450 kilometrów na wschód od Gwadelupy przez statek "S.S. Commack". Był to wówczas najbardziej wysunięty na wschód od Ameryki cyklon, o którym sprawozdanie zostało przekazane poprzez radio okrętowe. Huragan utworzył się niedaleko Republiki Zielonego Przylądka, najprawdopodobniej na cztery dni przed przekazem radiowym.

Gdy zbliżył się on do Wysp Karaibskich, osiągnął trzecią kategorię w skali Saffira Simpsona. 12 września sztorm przeszedł nad Gwadelupą i Wyspami Nawietrznymi; ciśnienie wynosiło tam wówczas 940 hektopaskali. Jeden ze statków przebywających na południe od tamtych obszarów, niedaleko wyspy Saint Croix doniósł o niższym nawet ciśnieniu, które miało wynosić 931 hektopaskali. Dzień później cyklon uderzył w Portoryko; wiatr miał wówczas wiać z prędkością 260 km/h (160 mph), jednakże pomiar ten nie jest możliwy do zweryfikowania, ponieważ urządzenie rejestrujące znajdujące się w San Juan zostało przez wiatr zniszczone. Ten niesprawdzony pomiar mówił o największej sile wiatru huraganowego; ten rekord był aktualny do czasu przejścia nad Stanami Zjednoczonymi huraganu Dog w 1950 roku, choć huragan Labor Day z 1935 roku mógł być silniejszy. Raport z miasta San Juan, stolicy Portoryko, mówił o sile wiatru dochodzącej do 230 km/h, zaś inny raport, pochodzący z miasta Guayama mówił o ciśnieniu atmosferycznym wynoszącym 936 hektopaskali. Powyższe pomiary zostały zarejestrowane na trzy godziny przed osiągnięciem przez cyklon największej siły wiatru. Wszystkie te pomiary uczyniły huragan Okeechobee pierwszym cyklonem na Oceanie Atlantyckim, który osiągnął piątą kategorię w skali Saffira Simpsona, choć jest właściwie pewne, że wcześniejsze sztormy także osiągały taką siłę; najbardziej prawdopodobne jest to, że tę siłę osiągnął cyklon Great Havana Hurricane, który przeszedł nad Stanami Zjednoczonymi w 1846 roku.

Podczas przechodzenia nad Portoryko huragan osiągał bardzo duże rozmiary. Po przejściu nad miastem Guayama średnica cyklonu została oszacowana na około 376 kilometrów – przemieszczał się on nad miastem przez 18 godzin z prędkością 21 km/h. Po opuszczeniu Karaibów huragan przeszedł nad wyspami Bahama jako cyklon czwartej kategorii, po czym kontynuował przemieszczanie się na północny zachód. Wieczorem 16 września czasu lokalnego znalazł się nad południową Florydą. Ciśnienie atmosferyczne wynosiło wówczas 929 hektopaskali, zaś wiatr wiał z prędkością 240 km/h. Początkowo Richard Gray – naukowiec w Amerykańskim Biurze Pogodowym (ang. U.S. Weather Bureau) – był przekonany, że burza oszczędzi Florydę. Oko cyklonu weszło na ląd niedaleko miasta West Palm Beach, a niedużo później przeszło bezpośrednio przez Jezioro Okeechobee. Szczytowe porywy wiatru w pobliżu obszaru niemanipulacyjnego Canal Point zostały oszacowane na 260 km/h. Po przejściu nad Florydą huragan skręcił na północny wschód i 19 września przeszedł nad Georgią, Karoliną Północną oraz Południową. Dzień później przemieścił się w głąb lądu, znalazł się nad Kanadą i połączył się z niżem atmosferycznym znajdującym się w pobliżu Toronto.

Oddziaływanie

Wyspy Nawietrzne
Huragan przeszedł bezpośrednio przez Wyspy Nawietrzne na Morzu Karaibskim, rosnąc w siłę. Na wyspie Dominika prędkość wiatru wyniosła 39 km/h – nie było tam żadnych uszkodzeń. Na Martynice odnotowano trzy ofiary śmiertelne; zmarły one na południe od trasy cyklonu. Znacznie większe straty w ludziach poniosła Gwadelupa; zmarło tam od 600 do 1200 ludzi, zaś paryskie radio donosiło o "bardzo dużych zniszczeniach" na wyspie.

Do Montserratu ostrzeżenie meteorologiczne dotarło odpowiednio wcześnie, ale i tak zniszczenia na wyspie wyniosły ponad 150 tysięcy funtów szterlingów; odnotowano także 42 ofiary śmiertelne. Miasta Plymouth i Salem zostały kompletnie zdewastowane. Straty w zbiorach spowodowały niebezpieczeństwo śmierci ludzi z głodu przed nadejściem pomocy. Cyklon przemieścił się na południe od wysp Saint Kitts i Saint Croix. Nie odnotowano tam żadnych ofiar śmiertelnych, wyspy doznały jednak dużych zniszczeń. Na znajdującej się nieopodal wyspie Nevis zmarły trzy osoby.

Portoryko
Gdy huragan dotarł do Portoryko, miał siłę piątej kategorii w Skali Saffira Simpsona. Ostrzeżenie meteorologiczne dotarło do tego obszaru kilkadziesiąt godzin przed nadejściem cyklonu, dzięki czemu wszyscy mieszkańcy zostali uprzedzeni o zbliżaniu się sztormu. Ostrzeżenie zostało wysłane także do statków znajdujących się na wodach terytorialnych. Dobre przygotowanie do nadejścia cyklonu było przyczyną stosunkowo niskich szkód; odnotowano śmierć 312 osób i kilka zaginionych statków. Dla porównania, słabszy huragan San Cirraco, który przeszedł nad tym obszarem w 1899 roku, spowodował na tym obszarze śmierć ponad 3 tysięcy osób. Straty materialne na wyspie wyniosły 50 milionów ówczesnych dolarów (500 milionów USD 2008). Największe uszkodzenia odnotowano w północno-wschodniej części wyspy. Cyklon miał wówczas siłę trzeciej kategorii; przemieszczał się nad wyspą przez blisko 18 godzin. Opady wyniosły blisko 250 mm, zaś na niektórych obszarach spadło nawet 750 mm deszczu. Oficjalne raporty podały, że bez dachu nad głową zostało kilka tysięcy osób.

W Ameryce Łacińskiej od 1492 roku istniał zwyczaj nadawania huraganom imion od obchodów ostatniego święta przed nadejściem cyklonu. Dlatego też Huragan Okeechobee nosi także alternatywną nazwę: San Felipe Segundo, ponieważ oko cyklonu weszło na ląd nad Portoryko po obchodach dnia Świętego Filipa. Wyraz segundo oznacza po hiszpańsku "drugi" – 52 lata wcześniej w Portoryko uderzył inny huragan o nazwie San Felipe.

Bahamy
Oko cyklonu przeszło w niewielkiej odległości od wyspy Wielka Bahama. San Felipe Segundo był wtedy huraganem o sile 4 kategorii w pięciostopniowej skali Saffira Simpsona. Na wyspie odnotowano duże straty materialne. Według pierwszego raportu z wyspy, był to najsilniejszy cyklon, jaki uderzył w ten obszar. Podobnie jak w Portoryko, władze lokalne były dobrze przygotowane do nadejścia cyklonu, dzięki czemu zanotowano stosunkowo mało ofiar śmiertelnych; jedyna informacja mówiąca o ofiarach na tym obszarze dotyczyła slupa, który zatonął z 18 osobami na pokładzie.

Południowa Floryda

Zniszczenia na wybrzeżu Florydy były katastrofalne. Miami, które znajdowało się daleko od punktu wejścia cyklonu nad półwysep, wyszło z tego sztormu prawie bez szwanku; podobnie było w przypadku Hollywood oraz miasta Fort Lauderdale – w tym ostatnim mieście zerwane zostały linie energetyczne i telefoniczne. Na obszarze od miasta Pompano Beach do miasta Jupiter poważnie uszkodzona została duża liczba budynków, czego przyczyną były silne wiatry oraz duży przypływ, który w pobliżu miejscowości Palm Beach osiągnął wysokość trzech metrów. Straty na wybrzeżu zostały oszacowane na kilka milionów dolarów. W mieście West Palm Beach zniszczonych zostało ponad 1700 domów; zginęło tam 26 osób. Podobnie jak w Portoryko i na Bahamach, ostrzeżenie meteorologiczne odpowiednio wcześniej dotarło do ludności.

Na półwyspie huragan przyniósł znacznie większe zniszczenia wzdłuż gęściej zaludnionego wybrzeża Jeziora Okeechobee. Mieszkańcy zostali ostrzeżeni o nadejściu huraganu, jednak nie nadszedł on na półwysep tak szybko, jak się tego spodziewano, co spowodowało, że większość ludzi wróciła do swoich domów przed nadejściem cyklonu. Gdy sztorm przechodził przez jezioro, siła wiatru wynosiła 225 km/h; wiał on z północy na południe, co spowodowało przypływ o wysokości 6 metrów, który przedarł się przez zaporę przeciwpowodziową na południowym brzegu jeziora i zalał obszar o wielkości tysięcy mil kwadratowych. Domy znajdujące się na trasie przypływu zostały doszczętnie zniszczone. Zwłoki większości osób zostały przez przypływ przeniesione na mokradło Everglades; wiele z nich nigdy nie zostało wydobytych. Z powodu zmiany kierunku wiatru zniszczona została także zapora przeciwpowodziowa na północnym brzegu, co spowodowało podobną, lecz nieco mniejszą powódź.

Powódź utrzymywała się przez kilka tygodni, znacznie opóźniając próby uprzątnięcia zniszczeń. Około 75% wszystkich ofiar szybko zostało pochowanych w masowych grobach. Identyfikacja zmarłych i zaginionych była bardzo trudna, co spowodowało, że dokładna liczba ofiar nie jest znana. Czerwony Krzyż oszacował ich liczbę na 1836; ten bilans na wiele lat został uznany przez Biuro Pogodowe Stanów Zjednoczonych za oficjalny raport. Starsze źródła mówią o 3411 ofiarach; bilans ten zawiera także ludzi zmarłych na Karaibach. W roku 2003 bilans został zweryfikowany do "przynajmniej 2500 zmarłych", czyniąc huragan Okeechobee drugą najbardziej morderczą klęską żywiołową w historii Stanów Zjednoczonych od czasu huraganu Galveston z 1900 roku. W masowym grobie na cmentarzu miejskim w Port Mayaca pochowano 1600 ofiar żywiołu.

Na Florydzie tysiące ludzi zostało bez dachu nad głową. Straty materialne zostały oszacowane na 25 milionów ówczesnych dolarów (250 milionów USD 2005). Gdyby podobny cyklon uderzył w półwysep w 2003 roku, spowodowałby zniszczenia o łącznej wartości prawie 19 miliardów dolarów. Jest to jak dotąd jeden z trzech huraganów z ciśnieniem atmosferycznym niższym niż 940 hektopaskali, który uderzył we Florydę; pozostałe dwa to huragan Miami z 1926 roku oraz huragan Andrew z 1992 roku.

Pozostały obszar Stanów Zjednoczonych
Pełne raporty z przejścia cyklonu nad pozostałymi stanami nie są dostępne. Wiadomo jedynie tyle, iż cyklon wywołał przypływ o wysokości 2,1 metra w Karolinie Północnej, który wystąpił także w Norfolk w stanie Wirginia. Większość źródeł twierdzi jednak, że huragan nie spowodował większych zniszczeń w innych stanach.

Skutki

Problem rasowy
Mimo tego, iż na Florydzie huragan zniszczył wszystko na swojej drodze, najwięcej ofiar śmiertelnych odnotowano na obszarach ubogich znajdujących się wokół jeziora Okeechobee. Około 75% zabitych stanowili ludzie biedni, w większości czarnoskórzy. W trumnach zostały pochowane tylko ofiary o białym kolorze skóry; inne ciała zostały spalone lub zakopane w grobach masowych. Pogrzeby zostały posegregowane rasowo – jedyny grób masowy, nad którym stanął pomnik upamiętniający ofiary kataklizmu, zawarł tylko białe ciała. Ta niesprawiedliwość spowodowała napięcia rasowe, które trwają do dzisiaj. Sposób potraktowania czarnoskórych ofiar kataklizmu jest opisany w powieści Zory Neale Hurston "Ich oczy obserwowały Boga" (ang. Their Eyes Were Watching God).

Ulepszenie budowania domów
Na południu Florydy solidnie zbudowane budynki z okiennicami nie poniosły praktycznie żadnych szkód. Wiatr spowodował natomiast poważne uszkodzenia w mniejszych domach. Budynki o mocnej konstrukcji, zbudowane ze stali, cegły, betonu lub kamienia, były odporne na wiatr – pomogły w tym także okiennice, które zapobiegły wybiciu szyb. Podobnie działo się już podczas huraganu Miami z 1926 roku, jednak dopiero zniszczenia po huraganie Okeechobee sprawiły, iż konstrukcje domów zaczęto poprawiać.

Kontrola powodzi

Aby zapobiec powtórzeniu się tragedii z 1926 i 1928 roku, kiedy to przez zaporę przelała się woda zarówno podczas huraganu "Miami", jak i "Okeechobee", władza ustawodawcza Florydy postanowiła utworzyć Rejon Kontroli Powodzi "Okeechobee", który miał współpracować z Korpusem Inżynieryjnym Armii Stanów Zjednoczonych, aby zapobiec następnym wylewom jeziora. Po osobistym zbadaniu zapory przez prezydenta Herberta Hoovera Korpus sporządził szkic nowego planu zapory, który utrzymywał konstrukcję wałów przeciwpowodziowych wzdłuż brzegu jeziora Okeechobee. Cały system spełniać miał odtąd funkcje ochrony fauny jeziora, oczyszczania wody oraz kontroli powodzi. Jednym z elementów konstrukcji była zapora przeciwpowodziowa zbudowana przez Herberta Hoovera. Niepokoje o stabilność zapory wzmogły się, gdy zauważono na niej przecieki i erozję; uszkodzenia zauważono po kilku intensywnych opadach deszczu. Jako rozwiązanie problemu proponowano zbudowanie od strony lądu skarpy, która miała zapobiegać przeciekaniu tamy; koszty tej operacji zostały wstępnie oszacowane na 67 milionów USD.

Zobacz też

 Huragan Katrina
 Zapora Hoovera

Przypisy

Bibliografia
 Eliot Kleinberg – "Black Cloud: The Great Florida Storm of 1928".

Linki zewnętrzne
 Zapomniany huragan nad Florydą

 Historyczne zdjęcia huraganu nad Florydą
 Uszkodzenia po przejściu huraganu – film

Okeechobee
Okeechobee
Katastrofy w Stanach Zjednoczonych
1928 w Stanach Zjednoczonych
1928 w Ameryce Północnej
Katastrofy na Gwadelupie
Katastrofy na Martynice
Katastrofy na Saint Kitts i Nevis
Katastrofy na Bahamach
Katastrofy w Portoryko
Katastrofy na Montserracie
Katastrofy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych
Katastrofy na Wyspach Dziewiczych Stanów Zjednoczonych
Historia Florydy
Historia stanu Georgia
Historia Karoliny Północnej
Historia Karoliny Południowej


text:
Lake Sülüklü (), for "Lake of Leeches", is the name of several lakes in Turkey. It may refer to:
Lake Sülüklü (Bolu), a lake at Tavşansuyu village of Mudurnu district in Bolu Province, Turkey
Lake Sülüklü (Elazığ), a lake  at Balkayası village of AAğın district in Elazığ Province, Turkey
Lake Sülüklü (Gaziantep), a lake at Şehitkamil district in Gaziantep Province, Turkey
Lake Sülüklü (Uşak), a lake at Banaz district in Uşak Province, Turkey


text:
NGC 7290 est une galaxie spirale située dans la constellation de Pégase. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7290 a été découverte par l'astronome allemand Albert Marth en .

La classe de luminosité de NGC 7290 est II-III et elle présente une large raie HI. Elle est une galaxie particulièrement isolée.

À ce jour, seize mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Supernova
La supernova SN 2000el a été découverte dans NGC 7290 le 21 décembre par les astronomes amateurs T. Puckett et D. George. D'une magnitude apparente de 17,5 au moment de sa découverte, elle était du type II.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 7290 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 7290 sur spider.seds.org

Constellation de Pégase
Galaxie découverte en 1864
Galaxie spirale
7290
Objet céleste découvert par Albert Marth


text:
"Капетан из Кепеника" је југословенски филм из 1971. године. Режирао га је Сава Мрмак, а сценарио је писао Карл Цукмајер.

Улоге

|-
|Иван Бекјарев ||
|-
|Мирко Буловић ||
|-
|Ђурђија Цветић ||
|-
|Иван Јагодић ||
|-
|Иво Јакшић ||
|-
|Ирена Колесар ||
|-
|Морис Леви ||
|-
|Драгољуб Гула Милосављевић ||
|-
|Мило Мирановић ||
|-
|Бранка Петрић ||
|-
|Миодраг Радовановић ||
|-
|Јожа Рутић ||
|-
|Гојко Шантић ||
|-
|Никола Симић || Кале
|-
|Славко Симић ||
|-
|Петар Словенски ||
|-
|Боро Стјепановић ||
|-
|Зорица Шумадинац ||
|-
|Јосиф Татић ||
|-
|Марко Тодоровић ||
|-
|Танасије Узуновић ||
|}

Спољашње везе

Југословенски филмови
Српски филмови
Филмови 1971.
Телевизијски филмови
Српски телевизијски филмови
Српске телевизијске драме
Телевизијске драме


text:
Le quai Saint-Antoine est une voie en rive gauche de la Saône dans le  de Lyon, en France.

Situation géographique

Au nord côté amont, il poursuit le quai de la Pêcherie  et commence au coin sud-ouest de la place d'Albon qui marque la limite avec le . Il se termine côté aval au sud à la passerelle du Palais-de-Justice, au coin de la rue de l'Ancienne-Préfecture, et précède le quai des Célestins. Sa longueur est d'environ  et il contient  numéros de maisons.

Origine du nom

Le nom vient de l'hôpital fondé là en 1245 par les Antonins, ordre inspiré par saint Antoine le Grand (). Les antonins avaient la spécialité de guérir du feu de Saint-Antoine ou mal des ardents (la maladie a aussi d'autres noms ; voir l'article correspondant). Saint Antoine étant le saint protecteur des porcs, les Antonins étaient les seuls à avoir le droit d'en laisser divaguer à Lyon.

Autres noms

L'endroit a été appelé quai de Villeroy, quai Chalamont, port Chalamont, port Saint-Antoine et port du Temple.

Histoire

Avant-guerre, le quai Saint-Antoine était le port de la Société Générale de Dragages et était spécialisé dans le dépôt de sables de Saône ; mais plusieurs autres entreprises y déchargeaient aussi d'autres matériaux de construction. En 1928 le tonnage du quai a été d'environ .

Monuments et autres lieux

 Chapelle des Antonins
La chapelle des Antonins se tenait au  quai Saint-Antoine. Elle est entièrement transformée par l'architecte Flachéron. Il en reste une belle statue à l'angle du quai et de la rue Petit David.

 Du Cercle musical au théâtre Guignol
Le « Cercle musical », fondé en 1840, s'installe d'abord au-dessus des halles de la Grenette puis déménage en 1943 au  quai Saint-Antoine, sur l'emplacement de la chapelle des Antonins. Ce lieu devient en 1864 le « théâtre du Cercle de famille » pour un groupe de comédiens amateurs produisant comédies, drames et vaudevilles. Puis il devient le « théâtre du Gymnase », et enfin le « Théâtre de Guignol de Lyon ». Le théâtre du Guignol fonctionne là jusqu'en 1967.
Au-dessus, se trouve une salle de concert dite « salle philharmonique », avec une meilleure acoustique que la salle en dessous. C'est là que se déroulent les concerts philharmoniques avant la création de la salle Rameau et de la salle Molière. Franz Liszt s'y produit pendant l'été 1844.

Le théâtre Guignol organise aussi des expositions. Le peintre Armand-Auguste Balouzet (1858-1905) y en a fait une en 1892.

 Passage des imprimeurs

Le passage des imprimeurs au , rejoint la rue Mercière.

 Divers

Entrée du parking souterrain « parc Saint-Antoine » au bout de la rue de l'Ancienne préfecture.

Personnalités
 La première œuvre du peintre Jean-François Bellay (1790-1858) est la grande vue de Lyon, prise du quai Saint-Antoine, gravée d'après un dessin de Jean-Jacques de Boissieu et datée de 1812.
 L'imprimeur Léonard Boitel (1806-1855) a habité au .
 Les parents du peintre Joseph Guichard (1806-1880) tiennent une boutique de papiers peints à l'enseigne des deux Chinois sur le quai Saint-Antoine, à l'angle de l'allée marchande.
 Le peintre et photographe Camille Dolard (1810-1884) a eu un atelier sur le quai Saint-Antoine.
 Pierre Neichthauser (1873-1953) : marié à une descendante de Laurent Mourguet, le créateur de Guignol, il a animé le théâtre du quai Saint-Antoine à Lyon de 1907 à 1953 ; son frère Ernest continua jusqu'en 1966 mais la salle fut victime d'un plan d'urbanisme. Il contribua à rendre le Guignol lyonnais célèbre au-delà de nos frontières. Il fut aussi maire de Brindas de 1929 à 1941.
 Le peintre Jules Ferdinand Médard (1855-1925) a son atelier quai Saint-Vincent. La femme peintre Marthe Élisabeth Barbaud-Koch a été son élève.
 Le peintre Jean-Michel Grobon expose une Vue de Lyon prise du quai Saint-Antoine au Salon de Paris de 1806.

Voir aussi

Liens externes
 .

Bibliographie

Notes et références

Notes

Plans, cartes et autres moyens de localisation

Références

Voie dans le 2e arrondissement de Lyon

Quai à Lyon
Antoine


text:
Бірорі (, ) — муніципалітет в Італії, у регіоні Сардинія, провінція Нуоро.

Бірорі розташоване на відстані близько 360 км на південний захід від Рима, 120 км на північ від Кальярі, 45 км на захід від Нуоро.

Населення —   (2014).
Щорічний фестиваль відбувається 30 листопада. Покровитель — S. Andrea apostolo.

Демографія

Сусідні муніципалітети

 Бороре
 Бортігалі
 Дуалькі
 Макомер

Див. також
 Список муніципалітетів провінції Нуоро

Примітки

Муніципалітети провінції Нуоро


text:
Der Coburger Stadtteil Bertelsdorf setzt sich aus den Ortsteilen Bertelsdorf und Glend zusammen.

Bertelsdorf

Bertelsdorf

Glend

Literatur
 Peter Morsbach, Otto Titz: Stadt Coburg. Ensembles-Baudenkmäler-Archäologische Denkmäler. Denkmäler in Bayern. Band IV.48. Karl M. Lipp Verlag, München 2006, ISBN 3-87490-590-X, S. 421–424.

Weblinks

!ListeBertelsdorf
Coburg Bertelsdorf


text:
Rohrbach – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Turyngia, w powiecie Saalfeld-Rudolstadt, wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej Schwarzatal. Do 31 grudnia 2018 wchodziła w skład wspólnoty administracyjnej Mittleres Schwarzatal.

Przypisy

Powiat Saalfeld-Rudolstadt
Gminy w Turyngii
Miejscowości w Turyngii


text:
Police Women of Memphis (em português As Policiais de Memphis) foi a terceira série de documentários sobre a vida dos policiais nos Estados Unidos, nesse episódio quatro membros do Departamento de Polícia de Memphis participaram do programa.

Elenco
Aubrey Olson: é solteira e tem uma filha. É policial a seis anos.

Arica Logan: é policial a dois anos. Anteriormente foi garçonete e aeromoça.

Joy Jefferson: é casada e tem dois filhos. Seu sonho de criança era ser policial, cresceu em uma área da cidade onde as pessoas tinham medo da polícia.

 Virginia Awkward: foi criada nos bairros mais violentos da cidade, e por isso quis ser policial.

Programas de televisão que estrearam em 2010


text:
Dvanajsta egipčanska dinastija se pogosto združuje  z Enajsto, Trinajsto in Štirinajsto dinastijo v Staro egipčansko kraljestvo.

Vladarji
Znani so naslednji vladarji iz Dvanajste dinastije:

Kronologija Dvanajste dinastije je najbolj stabilna od vseh obdobij pred Novim kraljestvom. Ramzesov papirus (1290 pr. n. št.) ji pripisuje 213 let dolgo vladavino (1991-1778 pr. n. št.). Maneton je trdil, da je vladala iz Teb, iz primarnih dokumentov pa je razvidno, da je prvi faraon preselil prestolnico v novo mesto, imenovano Amenemhet-iti-tavi – Amenemhet, osvajalec Dveh dežel ali krajše Ititavi. Njegove lokacije še niso odkrili. Domneva se, da je stalo v bližini Fajuma, morda blizu kraljevih pokopališč v El-Lištu. Egiptologi štejejo Dvanajsto dinastijo za vrh Srednjega kraljestva.

Vrstni red vladarjev je dobro znan iz več virov: Abidoškega in Sakarskega seznama kraljev  in Manetonove Egiptiake (Zgodovina Egipta). Dokumentiran datum iz vladavine Senusreta III. korelira s sotskim ciklom, zato se lahko mnogo dogodkov iz tega obdobja zelo točno datira.

Amenemhet I. in Senusret I.
Dinastijo je ustanovil Amenemhet I., ki je bil morda vezir Mentuhotepa IV., zadnjega faraona iz Enajste dinastije. Njegova vojska je na jugu prodrla do drugega Nilovega katarakta in na severu v južni Kanaan. Ponovno je vzpostavil diplomatske stike s kanaansko mestno državo Biblos in helenskimi vladarji na Egejskem morju. Njegov sin Senusret I. je nadaljeval očetovo politiko s pohodon na jug do tretjega katarakta, njegovi nasledniki do Senusreta III. pa so bili zadovoljni z življenjem v miru.

Senusret III.
Med vladanjem miroljubnih faraonov jer začela v Nubiji rasti nestrpnost, zato je Senusret III. poslal na jug kazensko odpravo. Podobno odpravo je poslal tudi v Levant. Njegovi pohodi so prerasli v legendo o mogočnem vladarju z imenom Sesostris, ki so jo pripovedovali Maneton, Herodot in Diodor Sicilski. Maneton mu je razen dejansko osvojenih ozemelj pripisal še dele Kanaana in plovbo v Evropo, da bi priključil Trakijo. Njegovih trditev ne podpira noben primarni dokument  egipčanskega ali kakšnega drugega izvora.

Amenemhet III.
Senusretov naslednik Amenemhet III. je ponovno vzpostavil bolj miroljubno zunanjo politiko svojih predhodnikov, za njim pa se je energija dinastije iztrošila. Vedno večje težave je dinastija prepustila v reševanje svojemu zadnjemu vladarju iz dinastije, kraljici Sobekneferu. Amenemhet je znan po svojem pogrebnem templju v Havari, ki so ga Herodot, Diodor in Strabon imenovali Labirint. Med njegovo vladavino se je začel izkoriščati zamočvirjena Fajumska oaza.

Staroegipčanska književnost
Med Dvanajsto egipčansko dinastijo je postala  staroegipčanska književnost bolj prefinjena. Najbolj znano delo iz tega obdobja je verjetno roman Egipčan Sinuhe, ki se je ohranil na več sto prepisih na papirusu. V tem obdobju so bila napisana tudi poučna dela, na primer Navodila faraona Amenemheta in Zgodba o zgovorem kmetu.

Faraoni od Dvanajste do Osemnajste dinastije so zaslužni tudi za ohranitev več omembe vrednih papirusov:
 1900 pr. n. št. – Prissejev papirus
 1800 pr. n. št. – Berlinski papirus
 1800 pr. n. št. – Moskovski matematični papirus
 1650 pr. n. št. – Rhindov matematični papirus
 1600 pr. n. št. – Papirus Edwina Smitha
 1550 pr. n. št. – Ebersov papirus

Galerija

Sklici

Dvanajsta egipčanska dinastija


text:
The 1937 European Figure Skating Championships were held in Prague, Czechoslovakia. Elite senior-level figure skaters from European ISU member nations competed for the title of European Champion in the disciplines of men's singles, ladies' singles, and pair skating.

Results

Men

Ladies

Pairs

References

External links
 results

European Figure Skating Championships, 1937
European Figure Skating Championships, 1937
European Figure Skating Championships
Figure skating in Czechoslovakia
International figure skating competitions hosted by Czechoslovakia
Sports competitions in Prague
1930s in Prague


text:
Die Liste der Mannschaftskader der österreichischen 1. Bundesliga im Schach 2012/13 (Frauen) enthält alle Spielerinnen, die für die österreichische Schachbundesliga der Frauen 2012/13 gemeldet wurden mit ihren Einzelergebnissen.

Allgemeines

Grundsätzlich durften die beteiligten Vereine beliebig viele Spielerinnen melden, allerdings nur Österreicherinnen. Der SV Pamhagen, die Schachamzanonen Graz und der ASK Salzburg kamen mit jeweils drei eingesetzten Spielerinnen aus, Tschaturanga setzte die meisten verschiedenen Spielerinnen ein, nämlich 5. Insgesamt kamen 38 Spielerinnen zum Einsatz kamen, von denen 3 alle Wettkämpfe gespielt haben.

Punktbeste Spielerin war Maria Horvath (SV Pamhagen) mit 6 Punkten aus 6 Partien, 5,5 Punkte aus 7 Partien erreichte Anna-Lena Schnegg (Schachamazonen Graz). Jeweils 4,5 Punkte konnten Elisabeth Hapala (SV Pamhagen) und Andrea Zechner (ASK Salzburg) für sich verbuchen, wobei Hapala 6 Partien spielte, Zechner 7. Neben Horvath erzielte auch Christa Hackbarth (Spg Steyr) 100 %, allerdings wurde diese nur zweimal eingesetzt.

Als älteste Spielerin kam die für den SV ASVÖ St. Veit an der Glan spielende Helga Stangl (* 1942) zum Einsatz, die jüngste Spielerinnen sind die 2000 geborenen Chiara Polterauer (Schach ohne Grenzen) und Jasmin-Denise Schloffer (Sparkasse Feldbach).

Legende
Die nachstehenden Tabellen enthalten folgende Informationen:
 Nr.: Ranglistennummer
 Titel: FIDE-Titel zu Saisonbeginn (Eloliste vom März 2013); IM = Internationaler Meister, WGM = Großmeister der Frauen, WIM = Internationaler Meister der Frauen, WFM = FIDE-Meister der Frauen, WCM = Candidate Master der Frauen
 Jahrgang: Geburtsjahr der Spielerin
 Elo: (FIDE-)Elo-Zahl zu Saisonbeginn (Eloliste vom März 2013); wenn diese Zahl eingeklammert ist, so handelt es sich nicht um eine FIDE-Elo, sondern um eine österreichische Elozahl
 Nation: Nationalität gemäß Eloliste vom März 2013
 G: Anzahl Gewinnpartien (kampflose Siege werden in den Einzelbilanzen berücksichtigt)
 R: Anzahl Remispartien
 V: Anzahl Verlustpartien (kampflose Niederlagen werden in den Einzelbilanzen nicht berücksichtigt)
 Pkt.: Anzahl der erreichten Punkte
 Partien: Anzahl der gespielten Partien
 Elo-Performance: Turnierleistung der Spielerinnen mit mindestens vier Partien
 grau hinterlegte Spielerinnen kamen nicht zum Einsatz

SV Pamhagen

SV Wulkaprodersdorf

SV Schachamazonen Graz

SK Oggau

Schachverein Feldbach

SG Steyr

Schach ohne Grenzen

ASK Salzburg

SV ASVÖ St. Veit an der Glan

SV Tschaturanga

Anmerkungen
 Kampflose Niederlagen sind in den Einzelbilanzen nicht berücksichtigt, kampflose Siege finden Berücksichtigung.

Weblinks
 Chess-Results.com: Damen Bundesliga 2013 – Teamaufstellung mit Einzelergebnissen

Liste (Schach)
Kaderliste
Schach (Österreich)
Schach 2013


text:
Essel – gmina w Niemczech, w kraju związkowym Dolna Saksonia, w powiecie Heidekreis, wchodzi w skład gminy zbiorowej Schwarmstedt.

Geografia
W skład gminy Essel wdzodzą następujące dzielnice:
 Engehausen
 Essel
 Ostenholzer Moor
 Stillenhöfen

Powiat Heidekreis


text:
Ha recitato in oltre 60 film e in oltre 60 produzioni televisive. Fu accreditato anche con il nome Ray Greenleaf.

Biografia

Filmografia

Cinema
 La città nuda (The Naked City) (1948)
 Il figlio della tempesta (Deep Waters) (1948)
 La telefonista della Casa Bianca (For the Love of Mary) (1948)
 Il mongolo ribelle (State Department: File 649) (1949)
 A Kiss in the Dark (1949)
 Furia dei tropici (Slattery's Hurricane) (1949)
 Pinky, la negra bianca (Pinky) (1949)
 Tutti gli uomini del re (All the King's Men) (1949)
 Il porto di New York (Port of New York) (1949)
 I marciapiedi di New York (East Side, West Side) (1949)
 Non siate tristi per me (No Sad Songs for Me) (1950)
 La figlia dello sceriffo (A Ticket to Tomahawk) (1950)
 David Harding, Counterspy (1950)
 On the Isle of Samoa (1950)
 Sola col suo rimorso (Harriet Craig) (1950)
 I quattro cavalieri dell'Oklahoma (Al Jennings of Oklahoma) (1951)
 La setta dei tre K (Storm Warning) (1951)
 Pier 23 (1951)
 L'affascinante bugiardo (As Young as You Feel) (1951)
 Il segreto del lago (The Secret of Convict Lake) (1951)
 Gli amori di Cristina (A Millionaire for Christy) (1951)
 The Family Secret, regia di Henry Levin (1951)
 I dieci della legione (Ten Tall Men) (1951)
 La città che scotta (FBI Girl) (1951)
 L'ultima minaccia (Deadline - U.S.A.) (1952)
 Paula, regia di Rudolph Maté (1952)
 Washington Story (1952)
 Il collegio si diverte (She's Working Her Way Through College) (1952)
 Bonzo Goes to College (1952)
 Dan il terribile (Horizons West) (1952)
 Seduzione mortale (Angel Face) (1953)
 The Studebaker Story (1953)
 Il ritorno dei vendicatori (The Bandits of Corsica) (1953)
 Il sergente Bum! (South Sea Woman) (1953)
 Sangue sul fiume (Powder River) (1953)
 L'ultima resistenza (The Last Posse) (1953)
 Three Sailors and a Girl (1953)
 Più vivo che morto (Living It Up) (1954)
 Uomini violenti (The Violent Men) (1955)
 Sabato tragico (Violent Saturday) (1955)
 Il figlio di Sinbad (Son of Sinbad) (1955)
 Flash! cronaca nera (Headline Hunters) (1955)
 I dominatori di Fort Ralston (Texas Lady) (1955)
 Come prima, meglio di prima (Never Say Goodbye) (1956)
 When Gangland Strikes (1956)
 L'arma del ricatto (Over-Exposed) (1956)
 Autostop (You Can't Run Away from It) (1956)
 I violenti (Three Violent People) (1956)
 Fiamme sulla grande foresta (Spoilers of the Forest) (1957)
 Quando la bestia urla (Monkey on My Back) (1957)
 The Night the World Exploded (1957)
 Il vampiro (The Vampire) (1957)
 Un solo grande amore (Jeanne Eagels) (1957)
 Rapina a San Francisco (No Time to Be Young) (1957)
 Quantrill il ribelle (Quantrill's Raiders) (1958)
 I bucanieri (The Buccaneer) (1958)
 Inchiesta in prima pagina (The Story on Page One) (1959)
 Dalla terrazza (From the Terrace) (1960)
 Paese selvaggio (Wild in the Country) (1961)
 L'uomo di Alcatraz (Birdman of Alcatraz) (1962)

Televisione
 Sky King – serie TV, un episodio (1952)
 Il cavaliere solitario (The Lone Ranger) – serie TV, 2 episodi (1952-1953)
 Mr. & Mrs. North – serie TV, un episodio (1952)
 The Ford Television Theatre – serie TV, 2 episodi (1953-1955)
 The Adventures of Ozzie & Harriet – serie TV, 3 episodi (1953-1956)
 Cavalcade of America – serie TV, 7 episodi (1953-1957)
 Footlights Theater – serie TV, un episodio (1953)
 Lassie – serie TV, 2 episodi (1954-1955)
 Lux Video Theatre – serie TV, 2 episodi (1954-1955)
 Letter to Loretta – serie TV, 2 episodi (1954-1956)
 The George Burns and Gracie Allen Show – serie TV, 4 episodi (1954-1956)
 December Bride – serie TV, 2 episodi (1954-1957)
 Adventures of Superman – serie TV, un episodio (1954)
 Topper – serie TV, episodio 1x26 (1954)
 The Adventures of Falcon – serie TV, un episodio (1954)
 Meet Mr. McNutley – serie TV, un episodio (1954)
 Waterfront – serie TV, 1 episodio (1954)
 Climax! – serie TV, 2 episodi (1955-1956)
 Crossroads – serie TV, 3 episodi (1955-1956)
 Damon Runyon Theater – serie TV, un episodio (1955)
 Dr. Hudson's Secret Journal – serie TV, un episodio (1956)
 The 20th Century-Fox Hour – serie TV, un episodio (1956)
 Screen Directors Playhouse – serie TV, un episodio (1956)
 Celebrity Playhouse – serie TV, un episodio (1956)
 Passport to Danger – serie TV, un episodio (1956)
 Navy Log – serie TV, un episodio (1956)
 The Millionaire – serie TV, un episodio (1956)
 Dragnet – serie TV, 2 episodi (1957-1959)
 Perry Mason – serie TV, 3 episodi (1957-1962)
 The Gray Ghost – serie TV, un episodio (1957)
 The Adventures of Jim Bowie – serie TV, un episodio (1957)
 The People's Choice – serie TV, un episodio (1957)
 Sheriff of Cochise – serie TV, un episodio (1957)
 Panico (Panic!) – serie TV, 2 episodi (1957)
 Wire Service – serie TV, un episodio (1957)
 Official Detective – serie TV, un episodio (1957)
 The Lineup – serie TV, un episodio (1957)
 Carovane verso il west (Wagon Train) – serie TV, 3 episodi (1958-1962)
 Tales of Frankenstein – film TV (1958)
 Mike Hammer – serie TV, un episodio (1958)
 Il tenente Ballinger (M Squad) – serie TV, un episodio (1958)
 Avventure in elicottero (Whirlybirds) – serie TV, un episodio (1958)
 The Gale Storm Show: Oh! Susanna – serie TV, un episodio (1958)
 Frontier Doctor – serie TV, un episodio (1958)
 Goodyear Theatre – serie TV, episodio 2x05 (1958)
 The George Burns Show – serie TV, un episodio (1959)
 State Trooper – serie TV, un episodio (1959)
 Scacco matto (Checkmate) – serie TV, 2 episodi (1960-1961)
 Gli intoccabili (The Untouchables) – serie TV, un episodio (1960)
 Alcoa Theatre – serie TV, un episodio (1960)
 Gli uomini della prateria (Rawhide) - serie TV, episodio 2x18 (1960)
 Hennesey – serie TV, un episodio (1960)
 The Texan – serie TV, episodio 2x26 (1960)
 Disneyland – serie TV, un episodio (1960)
 Peter Gunn – serie TV, un episodio (1960)
 Ricercato vivo o morto (Wanted: Dead or Alive) – serie TV, un episodio (1960)
 The Law and Mr. Jones – serie TV, un episodio (1960)
 Ai confini della realtà (The Twilight Zone) – serie TV, un episodio (1961)
 Laramie – serie TV, 2 episodi (1961)
 Thriller – serie TV, episodio 2x26 (1962)
 Bonanza – serie TV, un episodio (1962)
 G.E. True – serie TV, un episodio (1962)
 L'ora di Hitchcock (The Alfred Hitchcock Hour) – serie TV, un episodio (1963)
 Il virginiano (The Virginian) – serie TV, un episodio (1963)

Collegamenti esterni

Attori televisivi statunitensi


text:
Der Duddon Mosses Site of Special Scientific Interest ist ein Site of Special Scientific Interest in Cumbria, England. Das 356 Hektar große Gebiet und umfasst acht kleine Moorgebiete, von denen sechs östlich von Broughton-in-Furness und zwei südwestlich davon liegen, es erstreckt sich zwischen dem Kirkby Pool und dessen Mündung in das Ästuar des River Duddon im Osten und dem Ästuar des River Duddon im Westen und reicht hinaus in bis an den Anfang des Tals des Kirkby Pools im Norden. Die Moorgebiete sind: Latter  Rigg  Moss,
Black  Moss, Heathwaite Moss, White Moss, Wreaks Moss, Little White/Bank End/Angerton
Mosses,  Herd  House  Moss  and  Arnaby/Shaw  Mosses. Das Gebiet ist auch eine National Nature Reserve.

Die Moorgebiete zeichnen sich durch ihre Vielfalt aus, die in ihrer Verteilung von küstennah bis an den Rand der Berge begründet ist. Es nicht das größte aber es ist das an Pflanzenarten vielfältigste Moorgebiet dieser Art in Cumbria. In zwei Moorgebieten wurde vor 1945 in größerem Umfang Torf abgebaut, an anderen Stellen wurde kein Torf bis nur geringfügig abgebaut, doch haben sich die Gebiete in der Zwischenzeit regeneriert.

Die Moore stellen mit ihren gewachsenen Torfschichten eine unersetzliche Chronologie des Wechsel des Meeresspiegels dar.

Am Rande einiger Moorgebiete haben sich bei ungehindertem Wasserabfluss sumpfige Marschwiesen gebildet.

Zahlreiche Rehe leben in dem Gebiet. Zahlreiche Amphibien aber auch viele Insekten vor allem zahlreiche zum Teil sehr seltene Schmetterlinge wurden in dem Gebiet bereits nachgewiesen.

Weblinks
 Duddon Mosses auf SSSI List bei Natural England

Site of Special Scientific Interest in Cumbria
Moorgebiet im Vereinigten Königreich
Lake District


text:
Roodharigendag (svenska: rödhårigdagen) är en årlig festival i nederländska Tilburg (till och med 2018 i Breda). Den startades av målaren Bart Rouwenhorst år 2005 då han fick över 150 svar på en annons efter rödhåriga kvinnor att stå modell och en sammankomst organiserades där modellplatserna lottades ut vilken i sin tur i utvecklades till ett årligen återkommande evenemang. År 2017 hade festivalen vuxit till cirka fem tusen deltagare från 80 länder. Ett antal liknande festivaler organiserades i Irland, London, Portland, Chicago och Georgia.

Referenser

2005 i Nederländerna
Festivaler i Nederländerna


text:
Melvin Jonah Lasky (* 15. Januar 1920 in New York; † 19. Mai 2004 in Berlin) war ein US-amerikanischer Publizist der antistalinistischen Linken. Bekannt wurde er in Deutschland vor allem als Herausgeber der antikommunistischen Zeitschrift Der Monat.

Leben
Lasky wuchs als Sohn der immigrierten polnischen Juden Samuel Lasky und Esther Kantrowitz in der Bronx auf und besuchte das City College of New York. Hier bildete er mit Irving Kristol, Seymour Martin Lipset, Irving Howe und Daniel Bell eine trotzkistische jüdische Disputantengruppe, die sich von den zahlenmäßig überlegenen Stalinisten des Colleges abgrenzte.

Nach der Jugend in New York studierte Lasky Geschichte an der University of Michigan. Danach war er Feuilletonredakteur von The New Leader. Als solcher warf er der Regierung Roosevelt moralische Leere vor, da sie nichts gegen den Nazi-Genozid an Juden unternehme. Lasky gehörte zum Kreis der New York Intellectuals.

Während des Zweiten Weltkriegs diente Lasky 1944–1946 in Frankreich und Deutschland als Militärhistoriker. Seine Aufzeichnungen aus dieser Zeit wurden 2014 auf Deutsch veröffentlicht. Nach Kriegsende blieb er als Kulturoffizier der US-amerikanischen Kommandantur des amerikanischen Sektors in Berlin. Dort wurde er später auch als Korrespondent für amerikanische Zeitschriften (u. a. The National Interest) tätig.

Auf dem ersten deutschen Schriftstellerkongress in Berlin (1947) äußerte Lasky "Zweifel am Demokratieverständnis der Sowjets" und fragte nach dem Schicksal internierter sowjetischer Schriftsteller, womit er für Aufsehen sorgte. Ein Jahr später gründete er mit Hellmut Jaesrich in Berlin während der Berlin-Blockade die politisch-kulturelle Zeitschrift Der Monat, anfangs finanziert vom Kongress für kulturelle Freiheit und eine der wichtigsten Zeitschriften der Nachkriegszeit in Westdeutschland. Zuletzt erschien sie einmal jährlich.

1950 sorgte Lasky erneut für Aufsehen. Bei einem Auftritt auf dem Kongress für kulturelle Freiheit im Titania-Palast in Berlin forderte er "freie Wahlen und die Verwirklichung der Menschenrechte in Osteuropa". Von Kulturschaffenden und Intellektuellen wie den Philosophen Hannah Arendt sowie Karl Jaspers und den Schriftstellern Albert Camus, Golo Mann und George Orwell erhielt er dafür Unterstützung.

Von 1953 bis 1990 war Lasky mit Irving Kristol Herausgeber des britischen Kulturmagazins Encounter in London, wohin er 1958 auch übersiedelte.

Sowohl der Encounter als auch Der Monat waren von der CIA mitfinanziert worden, wie die New York Times 1967 offenlegte. Einige Literaten gingen danach auf Distanz zu diesen Publikationen.

Melvin Lasky war oft ein gern gesehener Gast in Werner Höfers Internationalem Frühschoppen. Er betrieb zuhause eine Art literarischen Salon mit Gästen wie Alfred Jules Ayer, Isaiah Berlin, Arthur Koestler und George Mikes.

Melvin Lasky wurde in Berlin, wo er zuletzt wieder gelebt hatte, auf dem landeseigenen Friedhof Heerstraße im Ortsteil Westend beigesetzt (Grablage: 16-F-32/33). Willi Winkler hat das Grabdenkmal so beschrieben: "Sein Grabmal [...] ist wie ein Schreibtisch voller Bücher."

Familie
Lasky war von 1947 bis 1974 mit Brigitte Newiger verheiratet, mit der er die Kinder Oliver und Vivienne Freeman-Lasky hatte. Seit Mitte der 60er Jahre war  er mit der Literatin Helga Hegewisch liiert, die mit ihm beim Monat-Verlag gearbeitet hatte. Seine Schwester Floria V. Lasky Altman (1923–2007) war eine Anwältin im Theatergeschäft, die zahlreiche prominente Kunden wie Jerome Robbins, Tennessee Williams und Gypsy Rose Lee vertrat.

Auszeichnungen
 1995: Verdienstorden des Landes Berlin

Schriften (Auswahl)
 Wortmeldung zu einer Revolution. Der Zusammenbruch der kommunistischen Herrschaft in Ostdeutschland. Übersetzt von Peter Paul und dem Autor. Ullstein, Berlin und Frankfurt am Main 1991. ISBN 3-548-34795-9.
 Und alles war still. Deutsches Tagebuch 1945. Übersetzt von Christa Krüger und Henning Thies. Herausgegeben und mit einem Nachwort versehen von Wolfgang Schuller. Rowohlt Berlin, Berlin 2014. ISBN 978-3-87134-708-5.

Sekundärliteratur
 Marko Martin: Orwell, Koestler und all die anderen. Melvin J. Lasky und "Der Monat". Mut Verlag, Asendorf 1999, ISBN 3-89182-073-9.
 Marko Martin: Dissidentisches Denken. Reisen zu den Zeugen eines Zeitalters. Die Andere Bibliothek, Berlin 2019, ISBN 978-3-8477-0415-7.

Weblinks

 Melvin J. Lasky, website

Einzelnachweise

Publizist
Träger des Verdienstordens des Landes Berlin
US-Amerikaner
Geboren 1920
Gestorben 2004
Mann


text:
Charmaine Eraidinomo Scotty ist eine nauruische Politikerin. Seit 2013 ist sie Mitglied des nauruischen Parlaments sowie Ministerin für Bildung und Landmanagement. Von 2013 bis 2019 war sie Innenministerin des Landes.

Werdegang

Scotty besuchte das Baradene College of the Sacred Heart in Auckland. Ab 1990 arbeitete sie im öffentlichen Dienst von Nauru. Zunächst war sie neun Jahre lang als Lehrerin tätig. Danach war sie Ministerialsekretärin in den Ressorts Sport, Jugend und Frauen, Gesundheit, Justiz und Inneres.

Scotty trat zunächst dreimal ohne Erfolg bei den Parlamentswahlen an, wobei sie 2007 und 2010 nur knapp die nötige Stimmenzahl verfehlte. Am 8. Juni 2013 errang sie in ihrem Wahlkreis Yaren die meisten Stimmen. Damit war sie nach Ruby Dediya die zweite Frau, die in das nauruische Parlament gewählt wurde. Präsident Baron Waqa ernannte sie zur Innenministerin sowie Ministerin für Bildung und Landmanagement. Bei den Wahlen am 9. Juli 2016 konnte sie ihren Erfolg wiederholen und wurde anschließend erneut zur Ministerin ernannt.

Charmaine Scotty ist mit einem Cousin des ehemaligen Präsidenten  Ludwig Scotty verheiratet.

Weblinks
 Bericht auf Pacific Women in Politics

Einzelnachweise

Innenminister (Nauru)
Bildungsminister (Nauru)
Landwirtschaftsminister (Nauru)
Abgeordneter (Nauru)
Politiker (21. Jahrhundert)
Lehrer
Nauruer
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau


text:
El municipio de Powers (en inglés: Powers Township) es un municipio ubicado en el condado de Mountrail en el estado estadounidense de Dakota del Norte. En el año 2010 tenía una población de 35 habitantes y una densidad poblacional de 0,38 personas por km².

Geografía
El municipio de Powers se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, el municipio tiene una superficie total de 93.29 km², de la cual 89,11 km² corresponden a tierra firme y (4,48 %) 4,18 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2010, había 35 personas residiendo en el municipio de Powers. La densidad de población era de 0,38 hab./km². De los 35 habitantes, el municipio de Powers estaba compuesto por el 100 % blancos. Del total de la población el 0 % eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Municipios de Dakota del Norte
Localidades del condado de Mountrail (Dakota del Norte)


text:
Mimerastria is een geslacht van vlinders van de familie visstaartjes (Nolidae), uit de onderfamilie Nolinae.

Soorten
M. mandschuriana Oberthür, 1881

Visstaartjes


text:
La saison 1988-1989 est la  du championnat d'Espagne de hockey sur glace. Cette saison, le championnat porte le nom de Superliga Española.

Le Championnat espagnol est donc de retour après deux ans d'absences. Six clubs ont réussi le pari de la restructuration intensive mené par la Fédération espagnole de hockey sur glace. Le glorieux FC Barcelona a, par exemple, réussi sa mutation en parvenant à assainir ses finances, en intéressant de nouveau le directoire du puissant club multisport espagnol et ainsi à recréer une équipe de Hockey sur glace.

Néanmoins, le Championnat doit repartir sur de nouvelles bases : les joueurs étrangers sont peu enclin à revenir exercer leur talent en Espagne, laissant la part belle aux joueurs du cru.

Durant la "période d'abstinence", le Championnat espagnol aura fait la part belle aux équipes juniors : en 1986-1987, et en 1987-1988 le FC Barcelone est sacré.

Clubs de la Superliga 1988-1989
 FC Barcelone
 CH Boadilla
 ARD Gasteiz
 CH Jaca
 CG Puigcerdà
 Txuri Urdin

Classement

Le CG Puigcerdà est sacré Champion d'Espagne de hockey sur glace 1988-1989.

Meilleurs Pointeurs
Nota: PJ = parties jouées, B = buts, A = assistances, Pts = points, Pun = Minutes de pénalité

Voir aussi

Notes

Liens externes
 La Saison 1988/1989 sur Hockey Archives

Saison du championnat d'Espagne de hockey sur glace
Espagne
Espagne


text:
Межонка () — нежилая деревня в Червенском районе Минской области. Входит в состав Колодежского сельсовета.

Географическое положение
Находится примерно в 13 километрах к северо-востоку от райцентра и в 78 км от Минска.

История
На 1880 год в районе нынешней деревни отмечен фольварок Малинник в составе Игуменского уезда Минской губернии. На 1921 год урочище Межонка в Хуторской волости, где насчитывалось 2 двора, проживали 16 человек. 20 августа 1924 года деревня вошла в состав вновь образованного Хуторского сельсовета Червенского района (с 20 февраля 1938 — Минской области. По итогам переписи населения Белоруссии 1997 года в деревне был 1 жилой дом, проживали 2 человека. 30 октября 2009 года в связи с упразднением Хуторского сельсовета передана в Колодежский сельсовет. На 2013 год постоянное население в деревне отсутствует, на территории сохранилось несколько домов.

Население
 1921 — 2 двора, 16 жителей
 1997 — 17 дворов, 25 жителей
 2013 — постоянное население отсутствует

Примечания

Населённые пункты Червенского района


text:
Im Namen einer Mutter ist ein deutsches Selbstjustiz-Filmdrama aus dem Jahre 1960 von Erich Engels. In den Hauptrollen spielen Ulla Jacobsson, Claus Holm und Dietmar Schönherr.

Handlung
Vicky Merlin war lange Zeit vom Glück begünstigt, und dieses Leben an der Seite eines sie liebenden, jungen Mannes und als Mutter eines hübschen Kindes in Reichtum hat sie sehr verwöhnt werden lassen. Doch in kurzer Zeit brachen gleich zwei Katastrophen über sie ein: Erst starb ihr Gatte Fritz bei einem Unfall, dann wurde ihr Töchterchen Antje das Opfer eines gefährlichen Sexualtriebtäters. Als der Mann namens Wendland gefasst wird, stellt sich heraus, dass er bereits zwei Kinder ermordet hatte. Es kommt zu einem emotionalen Prozess, in dem die aufgewühlte Mutter um Gerechtigkeit kämpft, um Leben für Leben.

Um so erschütterter ist Vicky, dass der Mörder ihrer Antje nicht zu lebenslanger Haft verurteilt wird, sondern, da er vom Gerichtsvorsitzenden für unzurechnungsfähig erklärt wird, in eine Anstalt für Geisteskranke und Triebtäter eingewiesen werden soll. Außer sich vor Entsetzen erschießt sie Wendland. Nun muss Vicky selbst vor Gericht treten, zeigt sich aber mitnichten reuig, und macht mit ihrer aus der Verzweiflung und Selbstkasteiung geborenen Kampfeslust die Verteidigungsarbeit ihres Schwagers, des Anwalts, Dr. Sperber, äußerst schwer. Doch sie findet einen milden Richter, der Verständnis für ihre Verzweiflungstat findet und sie, aufgrund mildernder Umstände, nur zu einer Haftstrafe wegen Totschlags im Affekt verurteilt.

Produktionsnotizen
Im Namen einer Mutter, in späteren Jahren auch unter dem reißerischen Titel Triebverbrecher geführt, wurde am 2. September 1960 im Kasseler Capitol-Kino uraufgeführt.

Im Namen einer Mutter war die letzte Inszenierung von Engels. Die Filmbauten entwarf Walter Haag, die Kostüme Irms Pauli. Herbert Windt lieferte hier seine letzte Filmmusik.

Kritiken
Paimann's Filmlisten resümierte: "Eine Handlung, die das aufgezeigte (Todesstrafe- u. Selbstjustiz-) Problem nur streift, aber genug an Spannung und menschlich Ergreifendem bietet, um – überzeugend gespielt, in gefälliger Aufmachung … – nicht nur Frauenpublikum ziemlich zu packen."

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 1960
Deutscher Film
Filmdrama


text:
Hendecourt-lès-Cagnicourt – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Pas-de-Calais.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 292 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 33 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Hendecourt-lès-Cagnicourt plasuje się na 937. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 392.).

Bibliografia

Miejscowości w departamencie Pas-de-Calais


text:
Ormiston Castle is a ruined 16th-century tower house, about  east of Dalkeith, East Lothian, Scotland, and north of Ormiston Mains.

It was formerly known as the "House of Ormiston" and is known alternatively as Old Ormiston.

There was also a tower house called Ormiston near Innerleithen, and one called Ormiston Tower near Kelso, both in Scottish Borders.

History
The Lindsays first owned the property.  The Cockburns acquired the property in the 14th century.  The English occupied the castle in 1547 as John Cockburn of Ormiston had sided with them in the Rough Wooing.  In revenge James Hamilton, Duke of Châtellerault, the regent brought cannon and retook the castle in February 1548 and burnt it.  John Hope, 2nd Earl of Hopetoun purchased the property in 1748.

George Wishart, the Protestant martyr was taken from the castle by the Earl of Bothwell to St Andrews, where Cardinal Beaton had him executed. Alexander Crichton of Brunstane evaded Bothwell's men, running in the night through Ormiston wood and on to Tantallon Castle.

Structure
The castle was built on a high ridge, with the river valley on one side and possibly ditches on the other three sides. There was an L-plan keep, to which a 16th-century lean-to was added, enclosed by a barmkin wall with a gatehouse, which probably faced east.

See also
Castles in Great Britain and Ireland
List of castles in Scotland

References

Castles in East Lothian


text:
George Smith (Kirkdale, Merseyside, 1876 – Liverpool, 14 de gener de 1915) va ser un esportista anglès que va competir a primers del .

El 1908 va prendre part en els Jocs Olímpics de Londres, on guanyà la medalla de plata en la prova del joc d'estirar la corda formant part de l'equip Liverpool Police.

Referències

Jugadors d'estirar la corda anglesos
Medallistes britànics als Jocs Olímpics d'estiu de 1908
Morts a Liverpool
Esportistes de Liverpool


text:
Xavier Dorfman, född den 12 maj 1973 i Saint-Martin-d'Hères i Frankrike, är en fransk roddare.

Han tog OS-guld i lättvikts-fyra utan styrman i samband med de olympiska roddtävlingarna 2000 i Sydney.

Referenser

Källor

Externa länkar
Sports-reference.com

Franska roddare
Franska olympiska guldmedaljörer
Olympiska guldmedaljörer 2000
Tävlande vid olympiska sommarspelen 1996 från Frankrike
Tävlande i rodd vid olympiska sommarspelen 1996
Tävlande vid olympiska sommarspelen 2000 från Frankrike
Tävlande i rodd vid olympiska sommarspelen 2000
Personer från Saint-Martin-d'Hères
Födda 1973
Levande personer
Män


text:
Biografia
Funzionario degli Stati Generali ed esperto praticante delle discipline sperimentali, nonché vice Ammiraglio e governatore dei possedimenti olandesi nelle Indie Orientali, Laurens Reael (Lorenzo Realio) fu uno dei principali interlocutori di Galileo (1564-1642) nelle trattative per la cessione alle Province Unite del metodo galileiano per stabilire la longitudine in mare.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Ammiragli olandesi
GLAM/Museo Galileo


text:
This is a list of videos released by the Wiggles. Re-releases that combine two or more videos into one are not counted.

Videos featuring Greg Page: 1993–2006
This is a list of Wiggles videos featuring Greg Page as the Yellow Wiggle. Catalog numbers are primarily based on the original VHS, although many of the videos were later released on DVD (indicated by "-9" in Roadshow catalog number and five-digit Hit Entertainment catalog number) and/or repackaged as bundles.

Videos featuring Sam Moran: 2007–2011
This is a list of Wiggles videos that have Sam Moran as the Yellow Wiggle. The catalog numbers are for the DVD releases in Region 4 (Australia and New Zealand). Some videos were also subsequently released on Blu-ray.

Source: Powerhouse Museum, Catalog Numbers from National Library of Australia.

Videos featuring Greg Page: 2012
This is a list of Wiggles videos which have Greg Page returning to the main cast as the Yellow Wiggle. The catalog numbers are for the DVD releases in Region 4 (Australia and New Zealand). Some videos were also subsequently released on Blu-ray.

Source: Release dates from ABC Shop, Catalog numbers from National Library of Australia.

Videos featuring the new Wiggles: 2013–2021
Videos featuring the new generation of Wiggles.

Source: Release dates from ABC Shop, Catalog numbers from National Library of Australia.

Videos featuring Tsehay Wiggle: 2022–present
Videos featuring Tsehay Wiggle.

Source: Release dates from ABC Shop, Catalog numbers from National Library of Australia.

TV series compilations

Selection of episodes
Wiggly TV (2000 AUS) – 2 episodes from TV Series 2 (Roadshow ABC 102913), 3 on DVD version
Wiggly Play Time (2001 US) – 3 episodes from TV Series 2 VHS only on 14 August 2001 followed by DVD on 2 November 2004.
Lights, Camera, Action! (2005) – 2 episodes from TV Series 3 & 2 episodes from TV Series 2
The Wiggles Show – The Pick of TV Series 4 (2010) – 9 episodes
Ready, Steady, Wiggle! – The Pick of TV Series 5 (2010) – 9 episodes
Wiggle and Learn – The Pick of TV Series 6 (2011) – 18 episodes
Wake Up Lachy! (2014) – 12 episodes from Ready, Steady, Wiggle! TV series 1
Emma's Bowtiful Day (2014) – 12 episodes from Ready, Steady, Wiggle! TV series 1
Anthony's Fruity Feast (2015) – 12 episodes from Ready, Steady, Wiggle! TV Series 2
Simon Says (2016) – 12 episodes from Ready, Steady, Wiggle! TV Series 2
Fun, Fun, Fun! (2016) – 12 episodes from Ready, Steady, Wiggle! TV Series 2
 Sing Dance and Play (2019) – 7 episodes from Wiggle Wiggle Wiggle! TV Series
 Eat, Sleep, Wiggle, Repeat! (2020) – 7 episodes from Wiggle Wiggle Wiggle! TV Series
The Wiggles' World (2020) - 13 episodes from The Wiggles' World

Boxsets
TV series box-sets (Australia release only)
The Wiggles – TV Series 1 Collectors Box Set (2005)
The Wiggles – Wiggly TV Series 2 Collection (2007)
Lights, Camera, Action! Wiggles! – Wiggly TV Series 3 (2008)
Fab Four Faves (2016)

Movie
The Wiggles Movie (1997 AUS) (known in US as Magical Adventure: A Wiggly Movie, 4 February 2003) – 20th Century Fox (Catalog #6246SVP)

Documentaries
The Wiggles 15th birthday (2006) – ABC
The Wiggles Take On the World (2006) – 46 minute Accord documentary by Talking Heads Productions and Film Finance Corporation
On the Road with The Wiggles (2008) – ABC
Everybody Clap! Everybody Sing! (2011) – documentary for parents on the Wiggles. Listed on Sprout on Demand, broadcast October–December 2011

Broadcast specials

 The Wiggles Live at Disneyland – broadcast on Disney Channel Australia on 20 December 1998
 The Wiggles Big Show - broadcast on Disney Channel Australia on 17 September 2000
The Wiggles Big Big Show in the Round – theatre broadcast in 2009
The Wiggles Greatest Hits Show – theatre broadcast in 2011
The Wiggles Australia Day Concert Special – broadcast on ABC for Kids on 2, on 26 January 2011

References

External links

 [ Wiggles discography, Main Albums, at allmusic.com]

Videographies of Australian artists
The Wiggles videos


text:
Васи́ль Цалко́вський (1822, Тишківці — 1898, там само) — український (руський) громадсько-політичний діяч. Господар (селянин) із Тишківців. Посол до Галицького сейму 3-го скликання.

Життєпис
Народився в 1822 році в бідній селянській родині. Батько помер, коли Василеві сповнилося 6 років (залишилося 5 сиріт, хвора мати-вдова). Матеріальні нестатки, хвороба матері не дозволили навчатись у парафіяльній школі в селі.

Помер у рідному селі, похований на «старому цвинтарі» (одинока могила в Тишківцях).

Громадська діяльність
Посол до Галицького сейму 3-го скликання, обраний 1870 року в окрузі Городенка — Обертин від IV курії, входив до складу «Польського кола».

1870 року став послом до Австрійського парламенту (Райхсрату) від Коломийського округу (представляв сільські громади судових повітів Коломия — Гвіздець — Печеніжин — Городенка — Обертин — Косів — Кути — Снятин — Заболотів. У Відні був одягнений по-селянському, посли-неукраїнці зневажливо називали «будяком».

Неграмотний, але постійно передплачував багато газет для односельчан. Пожертвування:
 в 1874 році в Тишківцях було збудовано школу (сучасне приміщення лікарні),
 його коштом багато дітей бідняків навчалися в цій школі,
 заведено читальню українського товариства «Просвіта» в селі,
 відомий художник Корнило Устиянович 1877 року на замовлення посла виконав іконостас для місцевої церкви вартістю 40 000 крон).

Підтримував тісні зв'язки з діячами освіти, культури того часу: Осипом Шухевичем, Володимиром Шухевичем, Омеляном Огоновським.

Примітки

Джерела
 Чорновол І. 199 депутатів Галицького сейму . — Львів : Тріада плюс, 2010. — 228 с., іл. — С. 189. — (Львівська сотня). — ISBN 978-966-486-089-2.
 Kurzbiografie Całkowski (Čajkovskyj), Wasyl

Уродженці Тишківців
Українські громадські діячі
Посли Австрійського парламенту 3-го скликання (1870-1871)
Посли Галицького сейму 3-го скликання
Діячі «Просвіти»
Персоналії:Тишківці
Померли 1898
Померли в Тишківцях
Поховані в Тишківцях


text:
Il volo TAROM 3107 era un volo charter operato da un Boeing 737-300. Il 30 dicembre 2007, durante la procedura di decollo, l'aereo ha urtato un'auto di servizio che stava effettuando lavori di riparazione di apparecchiature di illuminazione sulla pista dell'aeroporto internazionale Henri Coandă di Otopeni, in Romania.

Incidente
Il volo 3107 era un volo charter che partiva dall'aeroporto principale di Bucarest, Otopeni e aveva, come destinazione di vacanza, l'aeroporto principale dell'Egitto a Sharm el-Sheikh. Poco prima delle 11:00 una squadra di addetti alla manutenzione è entrata nella pista 08R dell'OTP per eseguire lavori di manutenzione sulle luci centrali della pista. La squadra di manutenzione era composta da quattro operai e due veicoli. Due degli operai lavoravano a circa 600 metri dalla soglia e gli altri due lavoravano a circa 1500 metri dalla soglia. In quel momento la visibilità era scarsa a causa della fitta nebbia.

Alle 10:49 la squadra di manutenzione ha contattato la torre di controllo per ottenere l'approvazione per iniziare le operazioni di pulizia delle luci centrali. Poco meno di dieci minuti dopo, la torre ha approvato l'inizio dei lavori. A un certo punto, gli operai hanno dovuto lasciare la pista per consentire il decollo di un aereo, ma sono stati autorizzati a riprendere i lavori poco dopo.

Quindi, alle 11:25:13, il volo 3107 è stato autorizzato ad entrare nella pista 08R per il decollo e poco più di un minuto dopo ne è stato autorizzato al decollo. Tra le 11:26:40 e le 11:26:50 la torre di controllo ha chiesto agli addetti alla manutenzione se la pista fosse libera, ma non ha ricevuto risposta. Alle 11:27:04, in accelerazione per il decollo, a una velocità di circa 90 nodi, il Boeing 737 ha urtato un'auto a 600 metri dalla soglia della pista con il motore numero 1 e con il carrello di atterraggio sinistro.

L'aereo è uscito dal lato sinistro della pista e si è fermato a 137 metri a sinistra della linea centrale e a 950 metri dalla soglia. I passeggeri sono stati evacuati tramite gli scivoli di emergenza.

Nicolae Ghinescu, il pilota al comando del volo 3107, che aveva oltre ventidue anni di esperienza di volo, ha detto ai giornalisti: "durante la procedura di decollo, dopo 400 o 500 metri, abbiamo incontrato un ostacolo, e non potevamo evitarlo ." Egli ha anche detto: "L'auto non era segnalata, non aveva i fari accesi, e due persone hanno cercato di spostare l'auto per liberare la pista, ma ormai era troppo tardi".

Conseguenze
Il Boeing 737 utilizzato per il volo 3107 è stato cancellato, poiché danneggiato in modo irreparabile a seguito della collisione con l'auto di manutenzione ed l'uscita dalla pista. Questo incidente rappresenta la diciassettesima perdita di un Boeing 737-300.

Note

Collegamenti esterni

 Relazione preliminare  su Realiatea.net

Immagini con YR-BGC:

 Foto @ Airliners.net
 Foto @ JetPhotos. Netto
 Foto @ PlanePictures.net

Incidenti e disastri aerei nel 2007
Incidenti e disastri aerei in Romania
Incidenti e disastri aerei di Tarom
Incidenti e disastri aerei di Boeing 737 Classic


text:
Crnokrpe (; ) is a village in the municipality of Rožaje, Montenegro.

Demographics
According to the 2011 census, its population was 379.

References

Populated places in Rožaje Municipality


text:
Parafia pw. Przemienienia Pańskiego w Białymstoku - rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Białystok-Starosielce, archidiecezji białostockiej, metropolii białostockiej.

Historia parafii
Parafia została utworzona 24 czerwca 1997.

Kościół parafialny
Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego w budowie od 2001 według projektu Andrzeja Nowakowskiego.

Bibliografia
Informacje na stronie archidiecezji białostockiej

Przemienienia Pańskiego
Parafie pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego w Białymstoku


text:
The world's 932 giant oil and gas fields are considered those with  of ultimately recoverable oil or gas equivalent. Geoscientists believe these giants account for 40 percent of the world's petroleum reserves. They are clustered in 27 regions of the world, with the largest clusters in the Persian Gulf and Western Siberian basin. The past three decades reflect declines in discoveries of giant fields. The years 2000–11 reflect an upturn in discoveries and appears on track to be the third best decade for discovery of giant oil and gas fields in the 150-year history of modern oil and gas exploration.

Recent work in tracking giant oil and gas fields follows the earlier efforts of the late exploration geologist Michel T. Halbouty, who tracked trends in giant discoveries from the 1960s to 2004.

Tectonic settings
Geophysicists and exploration geologists who look for oil and gas fields classify the subsurface characteristics, or tectonic setting, of geological structures that contain hydrocarbons. Any one oil and gas field may reflect influences from multiple geological periods and events, but geoscientists often attempt to characterize a field based on the dominant geological event that influenced the structure's ability to trap and contain oil and gas in recoverable quantities.

A majority of the world's giant oil and gas fields exist in two characteristic tectonic settings—passive margin and rift environments. Passive margins are found along the edges of major ocean basins, such as the Atlantic coast of Brazil where oil and gas has been located in large quantities in the Campos basin. Rifts are oceanic ridges formed when tectonic plates separate and a new crust is created. The North Sea is an example of a rift setting associated with prodigious hydrocarbon reserves. Geoscientists theorize that both zones are especially conducive to forming giant oil and gas fields when they are distant from active tectonic areas. Stability appears to be conducive to trapping and retaining hydrocarbons under the subsurface.

Four other common tectonic settings, including collisional margins, strike-slip margins, and subduction margins, are associated with the formation of giant oil and gas fields, though not to the dominant extent of passive margin and rift settings.

Recent and future giants
Based on the locations of past giants, Mann et al. predicted new discoveries of giant oil and gas fields would mainly be made in passive margin and rift environments, especially in deepwater basins. They also predicted that existing areas that have produced giant fields would be likely targets for new discoveries of "elephants", as the fields are sometimes known in the oil and gas industry.

Data from 2000–07 reflect the accuracy of their predictions. The 79 new giant oil and gas fields discovered from 2000–07 tended to be located in similar tectonic settings as the previously documented giants from 1868–2000, with 36 percent along passive margins, 30 percent in rift zones or overlying sags (structures associated with rifts), and 20 percent in collisional zones.

Despite a recent uptick in the number of giant oil and gas fields, discovery of giants appears to have peaked in the 1960s and 1970s. Looking to the future, geoscientists foresee a continuation of the recent trend of discovering more giant gas fields than oil fields. Two major continental regions—Antarctica and the Arctic—remain largely unexplored. Beyond them, however, trends suggest that remaining giant fields will be discovered in "in-fill" areas where past giants have been clustered and in frontier, or new, areas that correspond to the predominant tectonic settings of past giants.

Giant field production properties and behaviour
Comprehensive analysis of the production from the majority of the world's giant oil fields has shown their enormous importance for global oil production. For instance, the 20 largest oil fields in the world alone account for roughly 25% of the total oil production.

Further analysis shows that giant oil fields typically reach their maximum production before 50% of the ultimate recoverable volume has been extracted. A strong correlation between depletion and the rate of decline was also found in that study, indicating that much new technology has only been able to temporarily decrease depletion at the expense of rapid future decline. This is exactly the case in the Cantarell Field.

See also

 Hydrocarbon exploration
 List of countries by oil proven reserves
 List of natural gas fields
 List of oil fields
 Oil megaprojects
 Peak oil

Notes and references

External links
 Giant Oil and Gas Fields of the Decade 1990–2000: An Introduction, online version of Michel Halbouty presentation on Giant Oil and Gas Fields of the Decade 1990–2000, at the 2001 AAPG Convention in Denver, Colorado.

Natural gas fields
Oil fields


text:
Siderasis  es un género monotípico de plantas con flores  de la familia Commelinaceae. Su una única especie es Siderasis fuscata (Lodd.) H.E.Moore,

Es originaria del oeste de Brasil donde se encuentra en la Mata Atlántica.

Taxonomía
Siderasis fuscata fue descrito por (Lodd.) H.E.Moore y publicado en Baileya 4: 28. 1956.
Sinonimia
Tradescantia fuscata Lodd. (1820).
Pyrrheima loddigesii Hassk. (1869), nom. illeg.
Pyrrheima fuscatum (Lodd.) Backer (1924).
Siderasis acaulis Raf. (1837).
Tradescantia hirsutissima Pohl ex Seub. in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.) (1855).
Pyrrheima minus Hassk. (1869).
Pyrrheima loddigesii var. minus (Hassk.) C.B.Clarke in A.L.P.P.de Candolle & A.C.P.de Candolle (1881).

Referencias

Enlaces externos
Imágenes en Google

Dichorisandrinae
Flora de Brasil
Plantas descritas en 1956
Plantas descritas por Loddiges
Plantas descritas por H.E.Moore


text:
Art of Dying може означати:
 Ars Moriendi ("The Art of Dying") — латинський текст XV-го століття
 Art of Dying (музичний колектив) — канадський рок-гурт
 Art of Dying — музичний альбом гурту Art of Dying
 The Art of Dying — альбом репера і колишнього учасника  Goretex
  — пісня 1970 року by George Harrison
 — альбом 2004 року by Death Angel
 The Art of Dying (альбом Cashis)
 "The Art of Dying" — пісня by Gojira з альбому The Way of All Flesh


text:
The Raging Wrath Of The Easter Bunny Demo es el cuarto álbum de estudio de la banda californiana de música experimental Mr. Bungle, lanzado el 30 de octubre de 2020. Se trata de una regrabación de su primera demo llamada The Raging Wrath Of The Easter Bunny, que fue grabada cuando los integrantes tenían entre 16 y 18 años y estaba totalmente orientada al metal en vez de tener los cambios de estilo habituales en la banda. Es su primer álbum en veinte años, tras su separación en el año 2000.

Antecedentes
En agosto de 2019, Mr. Bungle anunció su regreso para dar una serie de conciertos en febrero de 2020 en los que tocarían canciones de su primera demo, canciones que compusieron en aquellos años y quedaron fuera de la demo y versiones de otros artistas. La nueva formación de Mr. Bungle para estos conciertos, orientada al metal, cuenta con la incorporación de Scott Ian, guitarrista de Anthrax, y Dave Lombardo, exbaterista de Slayer. Después de dar estos conciertos, anunciaron que seleccionarían algunas de las canciones tocadas en vivo para meterlas en un nuevo álbum.

El 5 de junio, Mr. Bungle publicó USA, una versión de The Exploited que fue tocada en los conciertos de febrero pero finalmente no entró en el álbum. La banda donó el dinero recibido durante un mes con este single a MusiCares.

El 13 de agosto, publicaron el primer single del álbum, Raping Your Mind, incluyendo el segundo video musical de la historia de la banda. Junto al lanzamiento del single fueron anunciados el título del álbum y la fecha de lanzamiento del mismo, el 30 de octubre.

El 24 de septiembre, la banda publicó Eracist como segundo single del álbum, incluyendo también un vídeo musical. A diferencia de los demás singles, Eracist no estaba incluida en la demo original.

El 23 de octubre, fue publicado Sudden Death como último single. Si bien al ser lanzado no incluyó videoclip, se anunció uno al final del concierto online que la banda dio en Halloween y fue publicado el 12 de noviembre.

Lista de canciones

Personal
Mike Patton - Voz
Trey Spruance - Guitarra
Scott Ian - Guitarra
Trevor Dunn - Bajo
Dave Lombardo - Batería

Álbumes de Mr. Bungle
Álbumes de 2020
Álbumes en inglés


text:
Exetastes angustoralis är en stekelart som beskrevs av Joseph Augustine Cushman 1937. Exetastes angustoralis ingår i släktet Exetastes och familjen brokparasitsteklar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Brokparasitsteklar
angustoralis


text:
Тетрапо́д ( — чотири, pus, podos — нога) — інженерна конструкція, тетраедроподібний залізобетоннний блок. Використовуються при створенні берегозахисних і огороджувальних споруд. Конструкція тетраподів дозволяє розсіяти силу хвиль, змушуючи воду обтікати їх, а також запобігає зсуву ґрунту в море. Форма тетраподів забезпечує їх взаємне блокування при будівництві берегозахисних споруд, що підсилює їх ефективність.

Тетрапод був винайдений у 1950 році Laboratoire Dauphinois d'Hydraulique (нині компанія Sogreah) в Греноблі у Франції. Виріб не захищений патентом і широко використовується у всьому світі.

Конструкція, стандарти
Згідно з ГОСТ 20425-75, тетрапод має тетраедроподібну форму. Кут між осями конусів-основ по горизонталі 120°, між основою і поверхнею — 19°28'. Конус-вершина розташований під кутом 109°28' до конусів-основи.

Як правило, тетраподи виготовляють без підйомних петель — через велику вагу підйом і установку тетраподів здійснюють за допомогою спеціальних пристосувань. В окремих випадках тетраподи можуть виготовлятися з підйомними петлями, розташованими вздовж осі кожного конуса або з одною петлею, розташованою по осі одного з конусів основи.

Через те, що тетраподи використовують в агресивному середовищі, яким є морська вода, їх виготовляють з гідротехнічного бетону марки не нижче 300 по міцності на стиснення. Тетраподи мають бути морозостійкими і водонепроникними.

Марки тетраподів Т-1,5 (1,5 тони, висота 134 см), Т-3,0 (3 тони, висота 170 см), Т-5,0 (5 тон, висота 207 см), Т-7,8 (7,8 тон, висота 235 см), Т-13 (13 тон, висота 279 см), Т-20 (20 тон, висота 310 см).

Маріупольські художні тетраподи

Одним з основних виробників тетраподів в Україні є Маріупольське проектно-будівельне підприємство «Азовінтекс». У 2013 році «Азовінтекс» передав Маріуполю близько 80-ти тетраподів, які до Дня міста були художньо розписані професійними художниками і аматорами в найрізноманітніших стилях від експресіонізму до петриківського розпису. Для нанесення малюнків використовувалися вологостійкі і морозостійкі акрилові фарби (всього було використано понад 50 2,5-літрових банок фарби TITAN FACADE сорока відтінків), а потім конструкції покривалися лаком. Професійні художники на розпис одного триметрового тетрапода витрачали від двох днів до тижня, виходячи з складності малюнка.

Ініціатива була продовжена в 2014 році. Художні тетраподи були виставлені в Центрі відпочинку «Акварель», найбільших площах міста — площі Леніна і Ленінського Комсомолу, а також на вулиці Апатова, в міських парках і скверах. Після початку російської збройної агресії на сході України частина тетраподів була використана для зміцнення блок-постів навколо міста. Тетраподи і тетраподоподібні конструкції як протитанкові інженерні загородження використовувалися і раніше, зокрема швейцарцями в часи Другої світової війни.

Галерея маріупольських тетраподів

Примітки

Див. також

 Протитанковий надовб
 Протитанковий їжак

Конструкції
Будівельна механіка
Гідротехніка


text:
El cañón Krupp es una familia de piezas de artillería utilizadas por distintos ejércitos del mundo desde el siglo XIX

Historia
En 1811, Friedrich Krupp fundó su Gusstahlafabrik, fábrica de acero fundido, pero fue su hijo Alfred Krupp el que alcanzó notable éxito. En 1856, la Fried. Krupp A.G. produjo un cañón de ánima estriada de avancarga de 9 cm de acero fundido, que dio tan buen resultado que Prusia adoptó el acero como material para sus cañones del ejército, siendo el primer país en hacerlo.

Los cañones de Krupp fueron comprados en la década de 1860 por los ejércitos de Rusia, Austria y el Imperio Otomano. A partir de la década de 1870 fueron comprados por países de todo el mundo. También desarrolló pronto cañones navales, de tal manera que desde 1863 fabricaba cañones para la Armada austrohúngara, el Imperio Otomano y Prusia, entre otros.

En 1880, Krupp desarrolló un cañón naval de 88 mm y adoptó el calibre de 75 mm para los cañones de campaña y de montaña del ejército.

En la guerra del Pacífico fue utilizado por el ejército Chileno.

Cuando en 1897 apareció el cañón francés de tiro rápido de 75 mm, Krupp produjo el similar de 77 mm, muy utilizado en la Primera Guerra Mundial

En la guerra civil Española también fue utilizado como cañón de montaña.

La Fuerza Naval Hondureña mantiene un cañón Krupp en la Base Naval de Amapala, en la costa del Pacífico, desde 1948, y es el primero de esta clase fabricado por la compañía, según fuentes militares se mantiene en buen estado de funcionamiento.

Características
La principal característica de los cañones Krupp era su material de fabricación, el acero. El acero Krupp era de tal calidad, que la Real Fábrica de Woolwich, en Inglaterra, compraba a Krupp el acero para fabricar cañones de acuerdo a los estándares de la Royal Navy. También Krupp fue uno de los primeros fabricantes en diseñar cañones de retrocarga para uso del ejército.

Inicialmente, Krupp desarrolló un sistema de retrocarga con cierre de cuña pero debido a problemas con su escape de gas, continuó fabricando cañones de avancarga hasta que la adopción del anillo Broadwell permitió superar este problema. Así, desarrolló los mejores cañones de retrocarga de la época. Inicialmente, Krupp sólo vendía a Prusia sus cañones con sistema de retrocarga, pero a partir de 1888, comienza a exportar a todo el mundo.

El cierre se realizaba con una cuña de acero que se deslizaba transversalmente en una ranura cortada en la parte trasera del cañón. El movimiento se impartía por un mecanismo de tornillo y la obturación contra el escape de gases por el sistema de anillo Broadwell.

También Krupp copió el sistema de Blakely para fabricar cañones zunchados.

Calibre
Al principio, el calibre de los cañones Krupp se determinaba por el peso del proyectil en libras, pero en la década de 1860 se empezó a denominar el calibre por el diámetro del ánima en centímetros o milímetros.

Los principales cañones entre las décadas de 1860 y 1880 fueron:

Véase también
 Krupp

Referencias

Notas

Bibliografía

Enlaces externos

 Listado de armas utilizadas en la Guerra del Pacífico.

Artillería de 75 mm
Krupp