text:
A
 Paul Abels - Achterwillens - Admiraalshuis - Agnietenkapel (Gouda) - 't Gouwe Anker - Hendrik Gijsbertsz van Arnhem - Arti Legi - Asschuur

B
 Joost Balbian - Han Balvert - Barbaratoren (Gouda) - Hendrik Bary - Beleg van Gouda (1428) - Carel Bentfort - Albertus Adrianus van Bergen IJzendoorn - Van Bergen IJzendoornpark - A. A. van Bergen IJzendoorn (gedenkteken) - Adrianus van Bergen - Johannes Jacobus Bertelman - Dirck Fredericksze Beuckel - Hiëronymus van Beverningh - Clemens Bijleveld - Binnenstad - Jan Willem Blanken - Pieter Blauw - Jan Bleuland - Jacob Block - Bloemendaal - Pieter Cornelisz. Bockenberg - Jan Hein Boone - Jan Willem van Borselen - Pieter van Borselen - Cornelis Borsteegh - Hofje van Arent Bosch -  Gerard van Brandwijk (1673-1725) - Gerard van Brandwijk (1704-1762) - Henri Breetvelt - Cees Broehs - Broek - Broek, Thuil en 't Weegje - Klaas Broekens - Broekhuizen - Johannes Cornelis ten Brummeler Andriesse - Josine de Bruyn Kops - Willem Frederik Büchner - Arent van der Burgh

C
 Café Central - Catharina Gasthuis - Catharinaklooster (Gouda) - Jacob Jansz. Coddesteyn - Collatiehuis -  Het Compas - Aemilius Cool - Gregorius Cool - Coornhert Gymnasium - Wim Cornelis - Jan Couperus - Petrus Theodorus Couperus - Dirck en Wouter Crabeth - Wouter Crabeth II - Adriaan Dircksz van Crimpen - Jan Jansz. van Crimpen - CVV de Jodan Boys

D
 Dageraad - Jacoba Nicolina van Dantzig-Melles - Jan Claesz. Diert - Pieter van Dijke - Dirc Gherystshuys - Adriaan van der Does (1686-1749) - Adriaan Jacob van der Does -  Bruno van der Does - Johan van der Does (1644-1704) - Johan van der Does (1694-1749) - Dirck Doncker - Donk - Donkere sluis - Het Dubbeld Ancker - Dubbele Kruis - Jan Ariens Duif - Bruno van der Dussen

E
 De Eenhoorn (Gouda) - Huijbert van Eijck - Jan Cornelis van Eijck - Vincent van Eijck (1645-1733) - Vincent van Eijck - Frans J.H. van Eijk - Huize Elisabeth - Huize Endenburg - Desiderius Erasmus

F
 Flora

G
 Egbertus Gerrit Gaarlandt - Galgenveld - Gebrandschilderde glazen in de Grote of Sint-Janskerk in Gouda - Gemeentebelangen Gouda - GMHC Gouda - Goedewaagen - Abraham Goedewaagen - Tobias Goedewaagen - Robert Jansz. Goris - Gouda - Gouda Noord - Gouda Positief - Gouda Vuurvast - Gouda-zegels - Nicolaas Goudanus - Cornelis van der Goude - Van der Goude - Gouds - Gouds plateel - Goudsche Courant - Goudse Hout - Goudse beeldenroute - Goudse stenen pijp - Gouwe (straat) - Gouwe (rivier) Gouwekerk - Gouwespoorbruggen - Goverwelle - Adriaan de Grande - Matthijs de Grande - Groene Hart Ziekenhuis - Huize Groeneweg

H
 Haastrechtse Molen - Nico Habermehl - Jan den Haen - Hanepraaisluis - De Haven - Haven - Havensluis - Dirck van Hensbeeck - Anna van Hensbeek - Herman Herbers - Thomas Hermansz. - Gijsbert Hendricksz. 't Hert - Joris Herst - Herthuis - Daniel Jacob van Heusde - Gerrit Heye Gerritsz - Jan Gerritsz. Heye - Henriëtta Hoffman - Hoge Gouwe 77 (Gouda) - Christiaan van Hofwegen - Hollandse IJssel - Dick Hoogendoorn - Jan van Hoogstraten - Houtmansplantsoen - Huis van de Stad - Huys met de treppen

I
In de Gecroonde Spaerpot - Nicolaas IJzendoorn - IJsselhof - Ir. De Kock van Leeuwensluis - Andrinus Antonie Gijsbertus van Iterson

J
 Karel Frederik Otto James - Grote of Sint-Janskerk (Gouda) - Gebrandschilderde glazen in de Grote of Sint-Janskerk in Gouda - Cor Jong - Joodse begraafplaats - Julianasluis

K
 Kaarsjesavond - Jacob Cornelisz. Kaen - Sybertus Kaen - Kasteel van Gouda - Willem van den Kerckhoven jr. - Willem van den Kerckhoven sr. - Cornelis Ketel - Jérôme Henri Kiebert- Kleiweg - Kleiwegkerk - Kloosters in Gouda - Martinus Hendrik Kluitman - Henk Kooijman - Kort Haarlem - Korte Akkeren - Jacob Kumsius

L
 Laboratorium Waterwolf - Anton Pieter Maarten Lafeber - Lage Gouwe 28 - Lage Gouwe 136 - Adrianus Martinus de Lange - Cornelis Cornelisz. de Lange (1586-1653) - Cornelis Cornelisz. de Lange (1629-1682) - Cornelis Cornelisz. de Lange (1656-1712) - Cornelis Johan de Lange - Lazaruspoortje - Hanzo Lemstra van Buma - Arent Lepelaer - Herman Lethmaet - Libertum - E.A.A. Liera - Looihal

M
 Wouter Jacobsz. Maes - Magazijn De Zon - Petrus Claudius Theodorus Malingré - Mallegatsluis - Herman de Man - Maria Magdalenaconvent -  Margarethaconvent - Markt - Rudolph Lodewijk Martens - Anna Barbara van Meerten-Schilperoort - Menno Meijer - Sonja Meijer - Christiaan Messemaker - Metaheerhuis (Gouda) - Alexander Hendrik Metelerkamp - Dirk Johannes Metske - Gerardus Emaus de Micault - Ulbo Jetze Mijs - Cornelis Gerard Moeringh - Molens in Gouda - Piet van Mook Moordrechtse Verlaat - Museum De Moriaan - Museum Gouda - Museumhaven Gouda

N
 Hendrik Jan Nederhorst (1847-1913) - Hendrik Jan Nederhorst (1871-1928) - Jacob Louis Nijhoff - De Drie Notenboomen

O
 Oasen - Olympia - ONA - Oosterwei - Oranjeboom (herdenkingsboom) in Gouda - Het Ossenhooft - Oude Begraafplaats Gouda

P
 Pastorie Gouwekerk - De Pauw - Pauw (familie) - Reynier Hendricksz. Pauw - Reinier van Persijn - Christoffel Pierson - Pieter Pietersz. - Plaswijck (Gouda) - Plateelbakkerij Zuid-Holland - Plateelfabriek De Distel - Jan Ponsen - Eduard Poppius - Pieter Pourbus - De Producent - Petrus Purmerent

Q

R
 Reinier Marinus van Reenen - Regina - Regulierenklooster (Gouda) - De Réunie - Dirck Cornelisz. van Reynegom - Sjaak van Rhijn - RijnGouwelijn - Rode dorp - Carla Rodenberg - De Roode Leeuw - Boudewijn Ronsse - Jan van Rosendael - Rotterdamsche Bank (Gouda) - Nicolaas Ruysch

S
 Sacramentskerk (Gouda) - Johannes 't Sanctius - Jacobus Sceperus - Schaatsclub Gouda - Arie Scheygrond - Florentius Schoonhoven - Gregorius Simpernel - Sint-Jorisdoelen - Jan Jacob Slicher - 't Slot - Jan Smit - So What! - Adriaen van der Spelt - Stadhuis van Gouda - Stadsbrand Gouda 1438 - Station Gouda - Station Gouda Goverwelle - Stearine Kaarsenfabriek - Cornelis Steenblok - Steenhouwershuis - Stein - De Sterke Samsom - Cornelis Jacobsz. van Steyn - Aart Stolk - Stolwijkersluis (buurtschap) - Stolwijkersluis (sluis) - Huis Van Strijen - Willem van Strijen - SV Gouda - Govert Suijs jr. - Govert Suijs sr. - Willem de Swaen - Andries Lourisz. Swaenswijck - Leonard Swanenburg - Reinier Swanenburg - Adriaen van Swieten - Willie Swildens-Rozendaal - Synagoge (Gouda)

T
 Tapijthuis - Tergouw - Tapijthuis - Theodorusstichting (gebouw) - Tiendeweg (Gouda) - Jacob van der Tocht - Tolhuis (Gouda) - Daniël Tomberg - Willem Tomberg - Harboldus Tombergen - Lodewijk van Toulon - Martinus van Toulon - Tuindorp Josephbuurt (Gouda) - Turfmarkt -  Turfmarkt 12 - Turfsingel - Turfsingel 70 - Adriaan Pieter Twent van Raaphorst

U

V
 Leonard Venroy - De Vergulde Galei - 't Vergulde Lam - Gijsbert Johannes Verspuy - Adriaen Cornelisz. Vereyck - Maria Gerrits Vermeij - Jan Verzijl - Jan Daemesz. de Veth - Vier gekroonden - Visbanken (Gouda) - Adriaen Vlacq - Cornelis Vlacq - Roemer Vlacq (de jongste) - Roemer Vlacq (de oudste) - Cornelis Volpartsz - Marius Anthonius Gijsbertus Vorstman - Dirk Johannes van Vreumingen -  Adriaen Gerritsz. de Vrije - Dirck de Vrije - Willem Vroesenhuis - Onze-Lieve-Vrouwetoren (Gouda)

W
 Waag - Waaiersluis - Aert van Waes - Ignatius Walvis - Van der Want - Het Wapen van Amsterdam - Wapen van Gouda - Watertoren - Weduwe/Geuzen/Vrouwtje van Gouda - Wed. Knox en Dortland - Weeshuis - Westergouwe - Arnoldus Henricus Westerhovius - Westhaven 12 (Gouda) - Wijken en buurten in Gouda - Anthonie Jacobus van Wijngaerdt - De Windhondt

X

Y

Z
 Zakkendragershuisje (Gouda) - De Zalm

Zie ook

 Lijst van beelden in Gouda
 Lijst van Gouwenaars
 Lijst van burgemeesters van Gouda
 Lijst van rijksmonumenten in Gouda
 Lijst van gemeentelijke monumenten in Gouda
 Lijst van oorlogsmonumenten in Gouda

A-Z lijsten


text:
Herman Dirk Lintvelt, né le  à Windhoek en Namibie, est un joueur de rugby à XV namibien. Il joue avec l'équipe de Namibie depuis 1998, évoluant au poste de troisième ligne aile. Il mesure 1,93 m et pèse 103 kg. Il fait partie de la sélection de Namibie sélectionnée pour la coupe du monde 2007 en France.

Clubs
 United  2006-2007

Équipe de Namibie
(Au )

 18 sélections avec l'équipe de Namibie
  match le  contre l'équipe de Côte d'Ivoire
 Sélections par année : 1 en 1998, 3 en 1999, 1 en 2001, 4 en 2002, 3 en 2003, 2 en 2006, 4 en 2007
 Coupe du monde :
 2007 : 2 matchs, 0 comme titulaire (France, Argentine)
 2003 : 3 matchs, 2 comme titulaire (Argentine, Irlande, Australie)
 1999 : 3 matchs, 0 comme titulaire (Fidji, France, Canada)

Liens externes

Joueur international namibien de rugby à XV
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Naissance en septembre 1976
Naissance à Windhoek

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
The Pljačkovac () is a  short river in Central Bosnia, right  tributary of  Ugar, the largest right tributary of the Vrbas.
Pljačkovac rises above the south Korićanian  plateau at elevation of about 1360 m. In fact arises from two streams, one of which runs under Žežnička Greda (1477 m), and the other from the slopes of the hill Obadište (1466 m).  They are connected at the end of Austro-Hungarian road and swing to pull forest goods. Now is the crossroads of four local road leading to Korićani  (the north side) and Pougarje or village Sažići, Babanovac, Mudrike and Vitovlje (in the south).

Except several small creeks on both sides, there are no major tributaries. In the sixties of the 20th century, on the Pljačkovcu there were three watermills.

References

Rivers of Bosnia and Herzegovina


text:
Рі́вне — село у Васильківському районі Дніпропетровської області. Населення становить 76 осіб. Орган місцевого самоврядування — Чаплинська селищна рада.

Географія
Село Рівне розташоване на південному сході Васильківського району. На півдні межує з селом Скотувате Покровського району, на сході з селом Отрішки Покровського району, на півночі з смт Чаплине та на заході з селом Петрикове. У селі бере початок річка Балка Петрикова.

Джерела
 Сайт Верховної Ради України
 Сайт Центральної виборчої комісії
 Карта України

Села Дніпропетровської області


text:
Ajuga pyramidalis é uma espécie de planta com flor pertencente à família Boraginaceae.

A autoridade científica da espécie é L., tendo sido publicada em Sp. Pl. 2: 561. 1753.

Portugal

Trata-se de uma espécie presente no território português, nomeadamente os seguintes táxones infraespecíficos:

 Ajuga pyramidalis subsp. pyramidalis - presente em Portugal Continental. Em termos de naturalidade é nativa da região atrás referida. Não se encontra protegida por legislação portuguesa ou da Comunidade Europeia.
 Ajuga pyramidalis subsp. meonantha - presente em Portugal Continental. Em termos de naturalidade é nativa da região atrás referida. Não se encontra protegida por legislação portuguesa ou da Comunidade Europeia.

Bibliografia
 Checklist da Flora do Arquipélago da Madeira (Madeira, Porto Santo, Desertas e Selvagens) - Grupo de Botânica da Madeira
 Ajuga pyramidalis - Portal da Biodiversidade dos Açores
 Ajuga pyramidalis - The Plant List (2010). Version 1. Published on the Internet; http://www.theplantlist.org/ (consultado em 29 de setembro de 2014).
 Ajuga pyramidalis - International Plant Names Index
 Castroviejo, S. (coord. gen.). 1986-2012. Flora iberica 1-8, 10-15, 17-18, 21. Real Jardín Botánico, CSIC, Madrid.

 Ligações externas

 Ajuga pyramidalis - Flora Digital de Portugal. jb.utad.pt/flora.
 Ajuga pyramidalis - Flora-on
 Ajuga pyramidalis - The Euro+Med PlantBase
 Ajuga pyramidalis - Flora Vascular
 Ajuga pyramidalis - Biodiversity Heritage Library - Bibliografia
 Ajuga pyramidalis - JSTOR Global Plants
 Ajuga pyramidalis - Flora Europaea Ajuga pyramidalis - NCBI Taxonomy Database
 Ajuga pyramidalis - Global Biodiversity Information Facility
 Ajuga pyramidalis'' - Encyclopedia of Life

Flora de Portugal
pyramidalis


text:
The 1999 Asian Basketball Confederation Championship for Women, was the 18th regional championship held by Asian Basketball Confederation. The competition was hosted by Shizuoka, Japan and took place between May 2 to May 9, 1999. The championship is divided into two levels: Level I and Level II. The last finisher of Level I is relegated to Level II and the top finisher of Level II qualify for Level I 2001's championship.

Participating teams

* Withdrew

Preliminary round

Level I

Level II

Final round

Semifinals

3rd place

Final

Final standing

Awards

References
 Results
 archive.fiba.com
 basketball-zine.com

1999
1999 in women's basketball
women
B
B


text:
Yarriambiack Shire ist ein lokales Verwaltungsgebiet (LGA) im australischen Bundesstaat Victoria. Das Gebiet ist 7325,8 km² groß und hat etwa 6700 Einwohner.

Yarriambiack liegt im Nordwesten Victorias etwa 330 km nordwestlich der Hauptstadt Melbourne. Das Gebiet schließt folgende Ortschaften ein: Beulah, Brim, Hopetoun, Lascelles, Minyip, Murtoa, Patchewollock, Rupanyup, Speed, Tempy, Turriff, Warracknabeal, Woomelang und Yaapeet. Der Sitz des City Councils befindet sich in Warracknabeal in der Südhälfte der LGA, einer Stadt mit etwa 2.300 Einwohnern.

Die ersten Siedler waren ab 1845 Schafzüchter, die sich mit großen Herden hier niederließen. Wegen des warmen, trockenen Klimas dauerte es, bis Bewässerungssysteme angelegt waren, bevor auch Landwirtschaft in großem Maße Einzug hielt. Außerdem suchte in den 1880er Jahren eine Kaninchenplage das Gebiet heim. Zwischen Murray River und der Grenze zu South Australia wurde damals entlang des 36. Breitengrades ein Kaninchenzaun errichtet, der durch das Shire führte und noch teilweise als Denkmal erhalten wurde.

Das Shire ist heute das Zentrum des Weizengürtels (Wheat Belt) von Victoria und die Landwirtschaft und vor allem der Getreideanbau bestimmt die Wirtschaft der Region.

Verwaltung
Der Yarriambiack Shire Council hat sieben Mitglieder, die von den Bewohnern der drei Wards gewählt werden. Von diesen drei Bezirken stellen Dunmunkle und Hopetoun je zwei, Warracknabeal drei Councillor. Aus dem Kreis der Councillor rekrutiert sich auch der Mayor (Bürgermeister) des Councils.

Weblinks
 Offizielle Seite

Einzelnachweise


text:
The Jungle Book (en español: El libro de la selva) es una película familiar de aventuras de animación en CGI combinada con algún elemento de imagen real, dirigida por Jon Favreau, escrita por Justin Marks, y producida por Walt Disney Pictures. Basada en El libro de la selva, de Rudyard Kipling e inspirada en la película homónima de 1967 producida por Walt Disney, la película estuvo protagonizada por Neel Sethi, Bill Murray, Ben Kingsley, Idris Elba, Scarlett Johansson, Lupita Nyong'o, Christopher Walken y Giancarlo Esposito, y se estrenó el 15 de abril del 2016.

La película fue un rotundo éxito financiero y de críticas, además de que se hizo acreedora a un Óscar a los mejores efectos visuales en los Premios de la Academia, celebrados el 26 de febrero de 2017.

Argumento
La película comienza con Mowgli de Kipling. Mowgli es un "cachorro humano" criado por la loba india Raksha y su manada dirigida por Akela desde que fue presentada a ellos como un bebé por Bagheera, una pantera negra. Bagheera entrena a Mowgli para aprender los caminos de los lobos, pero Mowgli se enfrenta a ciertos retos y va a la zaga de sus hermanos lobo y Bagheera lo acusa por usar trucos humanos como instrumento de construcción en lugar de aprender las formas del envase.

Un día, durante la estación seca, todos los animales de la selva se reúnen en la Piedra de la Paz a beber el agua que queda, como parte de la Tregua del Agua, cumpliendo con la "Ley de la Selva" para que no se coman unos a otros. La manifestación pacífica se interrumpe cuando el temible y despiadado Tigre de Bengala llamado Shere Khan hace sentir su presencia. Detecta el olor de Mowgli entre la multitud y pone en peligro su vida desde que los humanos no son bienvenidos en la selva. Él tiene las cicatrices en su rostro como prueba de la naturaleza cruel y destructiva de los humanos y emite una advertencia de que cuando la Tregua del Agua termina y La Piedra de la Paz desaparezca, él vendrá a por el niño y que los lobos debe decidir el número de su propia especie que estaría dispuesto a sacrificar para proteger a un cachorro humano. Así, un debate y discusión surge entre los miembros de la manada de lobos en cuanto a si deben o no mantener a Mowgli. Pero antes de que se alcance un consenso general, Mowgli decide voluntariamente abandonar la selva por el bien y la seguridad de su manada y Bagheera ofrece a guiarlo a la civilización humana.

Sin embargo, en la ruta Shere Khan les tiende una emboscada, hiriendo a Bagheera temporalmente, mientras Mowgli consigue escapar con la ayuda de una manada de búfalos. Mowgli, ahora solo, se topa con un dosel de espesor donde se encuentra con Kaa, una enorme serpiente Pitón de la india que lo engaña con promesas de seguridad y una garantía de que ella sabe quién y qué es verdaderamente Mowgli. La hipnosis de Kaa muestra a Mowgli una visión de su padre biológico siendo asesinado por Shere Khan y de sí mismo como un niño abandonado para luego ser encontrado por Bagheera. La visión de Kaa también advierte del poder destructivo de la "flor roja" del hombre, una herramienta que "trae calor, luz y destrucción de todo lo que toca". Después de haber envuelto con éxito a Mowgli en sus anillas, Kaa intenta devorar a Mowgli, pero es rescatado por Baloo, un oso. Mowgli despierta asustado al ver a Baloo, pero Baloo lo tranquiliza y le cuenta lo que le pasó a él ayer. A cambio de salvar la vida de Mowgli, Baloo le dice a Mowgli que está buscando miel, que esta la cima de un precipicio, a la que Mowgli está de acuerdo de mala gana. Juntos, forman un vínculo estrecho y Mowgli decide quedarse con Baloo hasta que llegue la temporada de invierno.

Mientras tanto, en la selva, Shere Khan visita a la manada de lobos en busca del "cachorro humano" y mata a Akela arrojándolo por el precipicio cuando le dice que Mowgli ha dejado la manada. Él exige que el niño será entregado a él y confiando en que Mowgli volverá otra vez, se nombra a sí mismo en el nuevo líder de la manada. Bagheera vuelve a buscar a Mowgli y descubre que Mowgli ha decidido vivir con Baloo. A pesar de que la tensión que se eleva entre los tres, todos están de acuerdo de viajar la mañana siguiente. Por la noche Mowgli oye un grito de ayuda y descubre que un bebé elefante está atrapado en un pozo profundo. Usando sus trucos, lo amarra a una cuerda para rescatar a la cría de elefante. Esto forma un enlace entre Mowgli y los elefantes.

Bagheera le menciona a Baloo que Shere Khan lo está buscando para matarlo. Baloo preocupado sigue las instrucciones de Bagheera y Mowgli malentiende a Baloo diciéndole que él nunca lo consideró un amigo y que ya no quiere que este con él. Con la esperanza de que Mowgli puede cambiar de opinión acerca de permanecer con él. Pero Mowgli es repentinamente secuestrado por un grupo de monos que lo llevan a un antiguo templo en ruinas y lo presentan al Rey Louie, un Gigantopithecus que trata de convencer a Mowgli a renunciar el secreto para la escurridiza y mortal "flor roja". Bagheera y Baloo llegan justo a tiempo para distraer a los monos y gestionar mantenerlos a raya mientras Mowgli huye a esconderse. Pero uno de los monos ve que Mowgli se escapa y le avisa al Rey Louie y El Rey Louie persigue a Mowgli por el templo, haciendo que se desmorone encima de él, pero no sin antes de informar a Mowgli de la muerte de Akela.

Furioso de que Bagheera y Baloo no le haya hablado de la muerte de Akela, Mowgli decide volver a la selva y hacer frente a Shere Khan para vengar la muerte de su líder y poner fin a su tiranía. Pero en primer lugar, Mowgli va al pueblo donde viven los humanos y por primera vez, ve a su propia especie de lejos y mira con asombro. Roba una de las antorchas y se dirige de nuevo a la selva pero accidentalmente se inicia un incendio forestal durante su camino. Bagheera y Baloo lo siguen en la búsqueda cercana. Cuando la noticia de que un hombre con la "flor roja" está haciendo su camino en la selva, todos los animales se reúnen en La Piedra de la Paz. Mowgli se enfrenta a Shere Khan, pero ve cómo todos los animales de la selva se encogen de miedo al ver el fuego que mantiene Mowgli. Él tira al agua su antorcha, lo que permite a Shere Khan que lo ataque, pero Bagheera, Baloo y la manada de lobos logran mantenerlo a raya, por tanto, Mowgli tiene tiempo suficiente para poner una trampa en la selva en llamas. Él atrae a Shere Khan en un árbol moribundo con una rama de higuera y es capaz de convencer a entrar en él, haciendo que se rompa. Shere Khan cae a su muerte en el pozo de fuego a continuación. Los elefantes más tarde ayudan a extinguir el fuego al desviar el río.

Un tiempo después, Raksha se convierte en la nueva alfa y dirige la manada de lobos. Mowgli acepta ahora que él no es un lobo, sino un humano y decide hacer las cosas a la manera "humana" que tiene por fin encontró un verdadero hogar en la selva con los animales, incluyendo a sus amigos Bagheera y Baloo.

Elenco original
 Neel Sethi como Mowgli.
 Bill Murray como Baloo.
 Ben Kingsley como Bagheera.
 Idris Elba como Shere Khan.
 Scarlett Johansson como Kaa.
 Lupita Nyong'o como Raksha.
 Christopher Walken como Rey Louie.
 Giancarlo Esposito como Akela.
 Garry Shandling como Ikki el puercoespín.
 Brighton Rose como Hermano Gris.
 Jon Favreau como Pygmy Hog
 Ritesh Rajan como padre de Mowgli.
 Sam Raimi como Ardilla Gigante.
 Russell Peters como Rocky el Rino.
 Madeleine Favreau como Raquel el Rino.

Doblaje España
 Álvaro de Juana como Mowgli.
 Héctor Garay como Shere Khan.
 Mario Gas como Bagheera.
 Antonio Villar como Baloo.
 Olga Velasco como Raksha.
 Inma Gallego como Kaa.
 Pablo del Hoyo como Akela.
 Juan Antonio Gálvez como Rey Louie.

Doblaje México
 Matías Quintana como Mowgli.
 Héctor Bonilla como Baloo.
 Enrique Rocha como Bagheera.
 Víctor Trujillo como Shere Khan.
 Susana Zabaleta como Kaa.
 Regina Orozco como Raksha.
 Francisco Céspedes como Rey Louie.
 Gerardo Reyero como Akela.

Producción
La película se anunció el 9 de julio de 2013, con Justin Marks como su guionista. El 5 de noviembre de 2013, se anunció que Jon Favreau la dirigiría. El 6 de marzo de 2014, se anunció que Idris Elba sería la voz de Shere Khan. El 23 de abril, se anunció que Scarlett Johansson y Lupita Nyong'o serían las voces de Kaa y Raksha. El 25 de junio de 2014, se anunció que Ben Kingsley sería la voz de Bagheera. El 15 de julio de 2014, se confirmó que Neel Sethi interpretaría a Mowgli. El 28 de julio de 2014, se anunció que Christopher Walken y Giancarlo Esposito serían las voces del Rey Louie y de Akela. El 1 de agosto de 2014, se anunció que Bill Murray sería la voz de Baloo. Richard M. Sherman, quien, junto a su hermano fallecido, Robert B. Sherman escribieron canciones para El libro de la selva, escribiría canciones nuevas para esta película, y «The Bare Necessities» fue cantada por Bill Murray.

Recepción

Taquilla
La película recaudó $103.261.464 en su primer fin de semana en Estados Unidos y $28.900.000 en otros territorios para un total de $132.161.464 mundialmente.

Hasta el 19 de julio del 2016, la película ha recaudado $360.852.718 en la taquilla estadounidense y $575.900.000 en la taquilla extranjera, recaudando así un total de $936.752.718, situándose en el puesto #33 y #35 de las  películas más taquilleras de Estados Unidos y del mundo respectivamente. En Argentina, encabezó el ranking de DVD más vendidos en Yenny y El Ateneo de septiembre de 2016, y fue el segundo DVD mejor vendido en Musimundo durante el mes de octubre de 2016.

Es actualmente la tercera película con la mayor recaudación del 2016. Además es la decimoquinta película de Disney más taquillera.

Crítica
El libro de la selva recibió reseñas positivas de parte de la crítica y de la audiencia, con la alabanza dirigida a sus efectos visuales. En la página de Internet Rotten Tomatoes tiene una aprobación de 95% basada en 255 reseñas, con una puntuación de 7.7/10, de parte de la crítica, mientras que se la audiencia tiene una aprobación de 89%. En Metacritic tiene una calificación de 77 de 100, basada en 49 reseñas, indicando "reseñas generalmente favorables".
Las audiencias de CinemaScore le han dado una "A" en una escala de A+ a F, mientras que en IMDb los usuarios le han dado una puntuación de 7.8/10 basada en más de 94 000 votos.

La película también recibió críticas por parte de la mayoría de los críticos especializados que criticaron el tono inconsistente de la película y la indecisión del director de apegarse a una sola visión. Manohla Dargis de [The [New York Times]] fue menos entusiasta. Sam C. Mac de Slant Magazine escribió: "Jon Favreau se basa en gran medida en el predecesor animado de su película para la trama, las caracterizaciones, las canciones y las piezas de escenarios, pero no sabe cómo encajar estos elementos familiares en su propia visión coherente". Josh Spiegel de Movie Mezzanine también se hizo eco de estos sentimientos, diciendo que la película "tropieza porque las personas involucradas no están dispuestas a comprometerse completamente sobre si hacer un remake escena-por-escena o ir en una dirección completamente diferente". René Rodríguez, de Miami Herald, sintió que la película no tenía alma, y escribió que "Cuanto mejor se vean estas bestias parlantes, más se parece la película a un protector de pantalla vistoso. Se admira a El libro de la selva, pero uno mismo no puede perderse dentro de esta".

Secuela
Después del éxito financiero y las buenas críticas que recibió la película, el estudio ha comenzado a trabajar en una secuela. Favreau fue convocado para regresar como director y Neel Sethi fue convocado para repetir el papel protagónico de Mowgli, mientras el guionista Justin Marks también está en negociaciones para regresar. Fue anunciado el 25 de abril de 2016 que Favreau y Marks volverán para dirigir y escribir, y la secuela potencialmente podría tener un lanzamiento algún día en 2019.

Referencias

Enlaces externos
  Sitio web oficial

Películas con música de John Debney
Nuevas versiones de películas
Películas infantiles
Películas en inglés
Películas de 2016
Películas de aventuras
Películas musicales
Películas distribuidas en formato Digital 3D
Películas ganadoras del premio Óscar a los mejores efectos visuales
Películas dirigidas por Jon Favreau
Películas de Walt Disney Pictures
Películas infantiles de Walt Disney Pictures
Películas ambientadas en India
Películas ambientadas en el siglo XIX
Películas ambientadas en los años 1880
Películas ambientadas en los años 1890
Películas sobre lobos
Películas sobre infancia
Películas sobre niños ferales


text:
«Фламенка» — давньопровансальська новела невідомого автора, написана близько 1234 року; один з великих зразків куртуазного роману. Єдиний рукопис новели, що складається з 8087 віршів окситанською мовою, з відірваними початком і кінцем (де могло бути ім'я автора), знаходиться в бібліотеці Каркассона.

Посилання

Провансальська література


text:
Jacques Borel (1927-), industriel français créateur de
 l'entreprise Jacques Borel international devenue le groupe Accor
 Jacques Borel (1925-2002), écrivain français, prix Goncourt en 1965
 Jacques Borel (1959-1980), footballeur, défenseur (notamment à l'ASSE)
 Jacques Borel, un des pseudonymes de l'acteur et réalisateur français Jacques Henri Cottance (1906-1967), plus connu sous le nom d'artiste de Jacques Brunius


text:
"Right Light Rise" is the seventh single released by Japanese singer and cellist Kanon Wakeshima. The song was used as an ending theme for the first season of the Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon? anime television series. The song peaked at number 50 on the Oricon Singles Chart and stayed on the chart for six weeks.

Track listing

Personnel
 Kanon Wakeshima – Vocals, Cello, Piano, Lyrics

References

2015 singles
2015 songs
Kanon Wakeshima songs
Warner Music Japan singles
Anime songs


text:
Giovanni Scatturin (* 30. Mai 1893 in Venedig; † 11. Oktober 1951 in Rosario, Argentinien) war ein italienischer Ruderer und Olympiasieger.

Scatturin startete bei den Olympischen Spielen 1920 in Antwerpen mit Ercole Olgeni und Steuermann Guido De Filip im Zweier. Von vier angetretenen Booten erreichten drei Boote das Finale, dort gewannen die Italiener vor den Franzosen und den Schweizern. Bei den Europameisterschaften 1923 ruderte Scatturin zusammen mit Giuseppe Tasson und Steuermann Gino Sopracordevole, die drei Italiener belegten den zweiten Platz hinter den Schweizern Édouard Candeveau, Alfred Felber und Émile Lachapelle. Im Jahr darauf kehrte der mittlerweile 40-jährige Ercole Olgeni zurück in den Zweier. Olgeni, Scatturin und Steuermann Sopracordevole belegten bei den Europameisterschaften 1924 den dritten Platz hinter den Booten aus den Niederlanden und der Schweiz. Bei den Olympischen Spielen 1924 in Paris ruderten die Schweizer Europameister von 1922 und 1923, die bei den Europameisterschaften nicht am Start gewesen waren. Das Schweizer Boot siegte mit einer Zehntelsekunde Vorsprung vor den Italienern.

Weblinks

 Europameisterschaften im Zweier mit Steuermann auf sport-komplett.de

Ruderer (Italien)
Olympiasieger (Rudern)
Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1920
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1924
Italiener
Geboren 1893
Gestorben 1951
Mann


text:
Панджаган был либо метательным оружием, либо техникой стрельбы из лука, использовавшейся последними войсками Сасанидской Персии, которая выпускала залп из пяти стрел. Не сохранилось ни одного примера устройства, но на него ссылаются более поздние исламские авторы.

Название панджаган (среднеперсидский для «пятикратного») воссоздано по арабизированным формам, записанным исламскими авторами ат-Табари ( банджакан,  фанджакан), Аль-Джахиз и Аль-Макдиси ( фанраджан). Слово банджакия ( «залп пяти стрел», упомянутое аль-Джавалики, также связано.

А. Сиддики перевёл слово как пятиконечная/пятизубая стрела, но такое толкование маловероятно. Он предположил, что термин относится к военной технике быстрой стрельбы из пяти стрел подряд. Однако анализ Ахмадом Тафаццоли среднеперсидской военной терминологии предполагает, что это было на самом деле устройство, вероятно, типа арбалета. Кроме того, устройство, способное стрелять пятью стрелами одновременно, было описано в работе «Айн-Намах». Таким образом, это могло быть разработано для войн против гёктюрков и эфталитов, которые были известны их проворными кавалеристами.

Ат-Табари описывает использование панджагана сасанидской армией во время йеменской кампании Вахриза против аксумитов Эфиопии, отмечая, что последние не сталкивались с ней раньше. Автор делает ещё одно упоминание, когда описывает нападение персидской асавиры (потомков тяжёлой кавалерии сасанидского саваран), которая убила Масуда ибн Амра, губернатора Басры, в 684 году нашей эры во время Второй исламской гражданской войны. Когда наступление сильной кавалерии (400) асавира было остановлено копьями на улице, их командир Мах-Афридун приказал стрелять «фанджаканом», таким образом, они ударили их «2000 стрелами в одной серии», вынудив их отступить.

См. также
 Чо-ко-ну, китайский многозарядный арбалет

Примечания

Средневековое оружие
Античное оружие
Оружие Ирана
Арбалет
Кинетическое оружие
Военная история государства Сасанидов


text:
"If I Give You My Number" is the fourth single by PJ & Duncan, released as a single from their debut album, Psyche, on 26 September 1994.

Track listings
CDANT2

CDDEC2

Charts

References

1994 singles
1994 songs
Ant & Dec songs
Songs written by Deni Lew
Songs written by Nicky Graham


text:
Борислав Пашћан (1924 — 1981) био је српски диригент и музички педагог.

Биографија
Борислав Пашћан је био угледан диригент Опере и балета Народног позоришта у Београду, а дипломирао је 1958. године у класи Ханса Сваровског на Академији за музику и сценску уметност у Бечу. Као најбољи у класи, стекао је право да дипломски полаже са Бечком филхармонијом, док су остали из класе, међу којима и чувени Зубин Мехта и Клаудио Абадо, дипломирали уз клавир.
Филхармонија младих основана на иницијативу групе студената Музичке академије у Београду, који су учили дириговање код Борислава Пашћана, носи управо његово име.

Референце

Рођени 1924.
Умрли 1981.
Српски диригенти


text:
Les élections législatives françaises de 2022 se dérouleront les  et . En Martinique, quatre députés sont à élire dans le cadre de quatre circonscriptions.

Contexte

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiées en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seuls les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG),  l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribués des nuances propres.

Tous les autres partis se voient attribués l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuances propres, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Campagne
Les candidats des partis nationaux de la Nouvelle Union populaire écologique et sociale ont été battus au premier tour. Néanmoins, les huit candidats en lice pour le second tour ont déclarés vouloir siéger dans le groupe de la NUPES.

Résultats

Élus

Taux de participation

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Résultats par circonscription

Première circonscription

Députée sortante : Josette Manin (Bâtir le pays Martinique), qui ne se représente pas.

Deuxième circonscription

Député sortant : Manuéla Kéclard-Mondésir (Divers gauche), qui ne se représente pas.

Troisième circonscription

Siège vacant à la suite de la démission de Serge Letchimy (Parti progressiste martiniquais).

Quatrième circonscription

Député sortant : Jean-Philippe Nilor (Péyi-A)

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de la Martinique
 Liste des députés de la Martinique
 Élections législatives françaises de 2022

Martinique
Législatives, 2022


text:
Lambda Arietis (9 Arietis) é uma estrela binária na direção da constelação de Aries. Possui uma ascensão reta de 01h 57m 55.78s e uma declinação de +23° 35′ 45.9″. Sua magnitude aparente é igual a 4.79. Considerando sua distância de 133 anos-luz em relação à Terra, sua magnitude absoluta é igual a 1.73. Pertence à classe espectral F0V.

Ver também
Designação de Bayer
Designação de Flamsteed
Catálogo Henry Draper
Catálogo Hipparcos

Estrelas binárias
Objetos de Bayer
Constelação de Aries


text:
The Stratoni mine is an underground, silver-lead-zinc mine located in the Chalkidiki Peninsula in northern Greece.  It uses a multi-stage flotation process to extract a lead-silver concentrate and a zinc concentrate.

The mine is located 3 kilometers from Stratoni, Greece, where the loading and port is located, and 100 kilometers from Thessaloniki.

References

Silver mines in Greece
Zinc mines in Greece


text:
Un lettore multimediale (anche riproduttore multimediale) è un software per l'esecuzione di file multimediali. La maggior parte dei lettori multimediali supporta vari formati, includendo sia file audio e file video. Con la progressiva diffusione dei dispositivi hardware domestici per la memorizzazione digitale di file multimediali da diversi tipi di sorgente, e la riproduzione attraverso diversi standard di connessione e schermi, il termine "lettore multimediale" indica anche il relativo hardware specializzato.

Descrizione
Esistono anche lettori multimediali che possono solo eseguire audio o video, questi sono conosciuti rispettivamente come audio player e video player. Questi player, in ogni modo, possono dare il meglio per l'esperienza dell'utente, in quanto vengono specificamente adattati al tipo di multimedia, che esso sia solo audio o solo video.

Un lettore multimediale sfrutta dei codec, per la corretta audio visione di clip audio/video. Il lettore multimediale è un riproduttore di file multimediali in vari formati, sostanzialmente derivati dello standard MPEG (Moving Picture Experts Group), nato nel 1988. Si tratta di un sistema di decodificazione di un segnale digitalizzato compresso in un segnale idoneo alla riproduzione del segnale audio/video originale.

Anche il formato DVD, ad esempio è una categoria di MPEG (MPEG-2 del 1990) e per questo può venire decodificato all'interno di un lettore multimediale. Stesso discorso vale per il formato DivX e per ogni altro formato per cui esista un codec (COdificatore-DECodificatore) inserito all'interno del lettore multimediale stesso.

Affinché un lettore riproduca un contenuto è necessario che sia installato il decodificatore specifico di quel particolare formato: in Internet si possono trovare ormai decine di differenti formati e difficilmente un solo lettore è in grado di decodificare tutti i formati.

Funzionalità
I lettori multimediali normalmente offrono una serie di altre funzionalità (alcune di queste si riferiscono esclusivamente a contenuti audio, altre anche a video/immagini):

auto-tag: ricerca automatica in apposite banche dati delle informazioni sui brani, i cosiddetti ID3 tag (autore, titolo, titolo dell'album, genere musicale, data di composizione, ecc.)
playlist: permette di salvare una sequenza di canzoni (o file video) in unico file. La playlist può essere un file più grande, risultante dall'assemblaggio di quelli di origine, o un semplice elenco delle canzoni (cioè i relativi collegamenti) e impostazioni audio di esecuzione, e delle cartelle nelle quali reperire i singoli brani;
catalogo multimediale: simile alla playlist, senza un ordine predefinito delle canzoni da eseguire, visualizza un elenco dei brani eseguiti più di frequente. Nessun lettore implementa ancora un gestione con permalink, che consentirebbe di utilizzare la playlist anche spostando i file multimediali in altre cartelle all'interno dello stesso dispositivo. Attualmente, la gestione dei file dipende dalle cartelle in cui sono ubicati: è sufficiente spostarli o rinominarli perché non siano più eseguibili dal catalogo o dalla playlist;
cover: anteprima delle copertine dei DVD;
sottotitoli, se presenti nel file scaricato;
normalizzazione: permette di assegnare un uguale volume ai file audio-video di una stessa directory;
ripping: per estrarre file .wav e convertirli in altri formati musicali;
equalizzazione;
riproduzione con ripetizione: il file (o la playlist) viene riprodotto a ciclo chiuso;
riproduzione automatica: i contenuti sono eseguiti automaticamente sulla base di determinati criteri stabiliti dal lettore. Sono aggiunti nella coda di attesa o avviati nell'esecuzione, senza l'intervento dell'utente. È la funzione contraria alla singola esecuzione di un contenuto avviato manualmente dall'utente;
riproduzione casuale: i contenuti sono riprodotti con una sequenza casuale, stabilita dal lettore, che cambia di volta in volta.

Elenco di lettori multimediali

Proprietari
Ecco alcuni esempi di lettori multimediali con licenza proprietaria:
iTunes
RealPlayer
QuickTime Player
Winamp
Windows Media Player
GOM Player

Liberi
Alcuni lettori multimediali liberi:
Amarok
Dragon Player
Exaile
Kodi
Media Player Classic BE
Media Player Classic Home Cinema
MusicBee
Noatun
Rhythmbox
Songbird
Totem
The KMPlayer
VLC Media Player

Note

Voci correlate
 Lettore multimediale (dispositivo)
 Multimedialità
 Playlist

Altri progetti


text:
Jekaterina Alexandrowna Marennikowa (; * 29. April 1982 in Leningrad/Sowjetunion) ist eine ehemalige russische Handballspielerin. Ihre Körpergröße beträgt 1,74 m. Sie ist verheiratet mit Edward Marennikow.

Karriere
Marennikowa, die zuletzt für den russischen Club GK Kuban Krasnodar spielte und für die russische Nationalmannschaft auflief, wurde meist auf Linksaußen eingesetzt.

Sie begann bei Tremp-Spartak Sankt Petersburg mit dem Handballspiel. Für diesen Verein debütierte sie auch in der ersten russischen Liga, bevor sie 2004 zum Spitzenclub GK Lada Toljatti wechselte. Mit den Frauen aus der Autostadt gewann sie 2005, 2006 und 2008 die russische Meisterschaft sowie 2012 den EHF-Pokal; 2007 wurde sie Vizemeisterin und zog ins Finale der EHF Champions League ein. Marennikowa wechselte im Sommer 2012 zu Swesda Swenigorod. Mit Swesda gewann sie 2014 den russischen Pokal. 2016 schloss sie sich GK Kuban Krasnodar an. Nach der Saison 2016/17 beendete sie ihre Karriere.

Jekaterina Marennikowa bestritt 128 Länderspiele für die russische Nationalmannschaft. Mit Russland wurde sie 2005 im eigenen Land Weltmeisterin, bei der Handball-Europameisterschaft der Frauen 2006 gewann sie Bronze. Bei der WM 2007 in Frankreich fehlte sie verletzungsbedingt. Bei den Olympischen Spielen 2008 holte sie die Silbermedaille. Im Sommer 2012 nahm sie an den Olympischen Spielen in London teil. Bei den Olympischen Spielen 2016 in Rio de Janeiro gewann sie die Goldmedaille.

Marennikowa übernahm im Januar 2022 das Traineramt von Lada Toljatti, bei dem sie ab 2019 als Co-Trainerin tätig war.

Weblinks

 Spielerporträt von Jekaterina Marennikowa

Einzelnachweise

Handballtrainer (GK Lada Toljatti)
Handballnationalspieler (Russland)
Handballspieler (GK Lada Toljatti)
Handballspieler (GK Kuban Krasnodar)
Handballspieler (Swesda Swenigorod)
Handball-Außenspieler
Olympiasieger (Handball)
Olympiateilnehmer (Russland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Weltmeister (Handball)
Russischer Meister (Handball)
Russe
Geboren 1982
Frau


text:
La stazione di Bellevue è una fermata ferroviaria della Stadtbahn di Berlino situata nel quartiere di Hansaviertel (distretto di Mitte) nei pressi del Palazzo Bellevue, residenza ufficiale delpresidente della Repubblica Federale Tedesca. È servita dalle linee S3, S5, S7 e S9.

Movimento

La stazione è servita dalle linee S 3, S 5, S 7 e S 9 della S-Bahn.

Note

Voci correlate
 Schloss Bellevue

Altri progetti

Collegamenti esterni

Bellevue
Berlino-Hansaviertel


text:
Phytoecia pustulata är en skalbaggsart som först beskrevs av Franz Paula von Schrank 1776.  Phytoecia pustulata ingår i släktet Phytoecia, och familjen långhorningar. Arten har ej påträffats i Sverige.

Källor

Långhorningar
pustulata


text:
La province de Aurora est une province des Philippines sur l'île de Luçon. Elle a pour capitale Baler et est entourée par les provinces de Quezon, Bulacan, Nueva Vizcaya, Nueva Ecija, Quirino et Isabela. La côte d'Aurora donne sur la Mer des Philippines. Jusqu'à 1979, Aurora faisait partie de la province de Quezon, jusqu'à la séparation des deux régions le  suivant l'Ordre exécutif n°561. La province fut nommée Aurora en hommage à l'épouse du président Manuel Luis Quezón, Aurora Antonia Aragón de Quezon. Aurora a pour code AUR, selon la norme ISO 3166-2:PH.

Peuple et culture

La majorité des habitants de la province sont des chrétiens Tagalog des plaines, installés surtout au sud de la ville de Baler, et au nord de Baler des Ilocanos venus du Nord-Ouest de l'île. Vivent également dans cette province des Négritos appelés Dumagats, principalement dans les collines et montagnes de la région. Ils sont issus de la rencontre de peuples Austronésiens et de Mélanésiens et vivent de manière traditionnelle grâce à la chasse et la pêche. Les Négritos sont divisés en trois sous-groupes appelés Umiray Dumagat, Casiguran Dumagat, et Palanan Dumagat.
La plupart des habitants de la province sont des chrétiens pratiquants, et tous ont la Bible traduite dans leur langue.

Géographie
Située dans la partie centre-orientale de l'île de Luçon, la province possède une longue façade côtière le long de la mer des Philippines. Elle est encadrée, du Sud au Nord par les provinces de Quezon, Bulacan, Nueva Vizcaya, Nueva Ecija, Quirino et Isabela. Les 332 kilomètres de côtes de la province sont entourées par une chaîne montagneuse correspondant à la partie orientale de la Sierra Madre. Le territoire est donc très encaissé, avec des successions de vallées et de falaises, entre lesquelles circulent des fleuves qui encadrent la province.

La région a une superficie totale de 323 954 hectares avec 230 000 hectares de forêts, soit 70 % de la superficie. Elle comprend 39 000 hectares de forêt primaire. La pluviométrie est de 273,9 mm/mois.

Économie
L'économie de la région est principalement basée sur l'agriculture. Ainsi, en 1995, 53,5 % des actifs travaillaient dans le secteur de l'agriculture, de la pêche ou de l'exploitation forestière. Les produits les plus cultivés étaient la noix de coco, avec 21 618 hectares de cultures et 42 000 tonnes produite chaque année, le riz avec 8 945 hectares de rizières et 24 000 tonnes de riz produites par an et enfin la banane avec 1443 hectares de bananeraies et 3 900 tonnes de bananes produites chaque année. En 1995, l'espace affecté à l'agriculture a augmenté de 19,59 %.
Toujours en 1995, 21,8 % de la population active travaillait dans le secteur des services, 11,5 % dans le commerce, 8,8 % dans les usines et 3,8 % dans la construction.

Scolarisation
En 1995, le taux d'alphabétisation était de 86 %. Le total des établissements scolaires était de 158, dont 125 écoles élémentaires, 34 établissements d'enseignement secondaire et 2 universités.

Municipalités
Aurora est subdivisée en 8 municipalités:

Notes et références

Annexes

Liens internes
 Subdivision des Philippines

Lien externe
  Site officiel

Province aux Philippines
Province ou région enclavée


text:
MacNevenův, též MacNavenův, či MacNevenovský palác, jinak zvaný Palackého dům je historická budova v Palackého ulici č. 7, čp. 719/II na Novém Městě v Praze 1, která spojuje ulice Vodičkovu a Jungmannovu, poblíž Václavského náměstí. Objekt je chráněn jako kulturní památka.

Dějiny paláce

Na místě paláce stávaly dva gotické domy, postavené po roce 1370, které patřily ke klášteru při chrámu Panny Marie Sněžné.

Zřejmě na počátku 15. století byly domy spojeny. Dům byl označován U Smetanů. Rozsáhlé renesanční přestavby se budova dočkala před rokem 1613, kdy palác patřil komorníkovi zemských desk, Janu Třeboňskému z Kružnova. Dalším majitelem koncem byl soudce komorního soudu a vrchní nad královskými statky Vilém Jindřich Odkolek.

Dnešní podoba paláce je dílem Ignáce Jana Nepomuka Palliardiho z přestavby, provedené pro barona Viléma MacNevena kolem roku 1770. V roce 1790 palác koupil advokát Ferdinand Hirsch ze Sternfeldu. Jeho dcera palác postoupila své sestřenici Marii Lankischové z Hornic, která se vdala za advokáta Jana Měchuru. Jeho dcera Terezie Měchurová později palác přinesla věnem Františkovi Palackému, který zde žil a v roce 1876 také zemřel. V roce 1853 se s jejich dcerou Marií oženil František Ladislav Rieger, který tu pak rovněž žil a roku 1903 zemřel. Po jeho smrti dům zdědil jeho syn Bohuslav Rieger.

V 19. století proběhly ještě některé přestavby a v roce 1908 bylo vystavěno nové dvorní trojpatrové křídlo podle projektu Matěje Blechy.

Původní životní a pracovní prostředí obou výrazných osobností 19. století je v domě uchováno jako Památník Františka Palackého a Františka Ladislava Riegra. Památník je jednou z dlouhodobých expozic Národního muzea a je na požádání přístupný. Oba připomíná i Palackého busta od Josefa Václava Myslbeka z roku 1885 nad portálem, a vedle portálu umístěná Riegrova pamětní deska.

Popis
Uliční průčelí budovy je dvoupatrové, šestiosé. Obě krajní osy ohraničují pilastry s kompozitními hlavicemi. Nad korunní římsou je nízký segmentový štít s rokokovým štukem. Fasáda přízemí je pásovaná, nad ním je profilovaná římsa. Uprostřed parteru je edikulový portál a po jeho stranách jsou nově upravené krámcové vchody.

V interiéru se dochovaly některé pozůstatky gotických a renesančních prostor.

Odkazy

Externí odkazy

Reference

Literatura

Paláce na Novém Městě (Praha)
Stavby na Novém Městě (Praha 1)
Kulturní památky na Novém Městě (Praha 1)


text:
Antonín Pelc, během druhé světové války ve Spojených Státech užívající též pseudonym Antonín Peel, (16. ledna 1895 Lišany u Rakovníka – 24. března 1967 Praha) byl český karikaturista, malíř a ilustrátor.

Život
V letech 1913–1918 vystudoval malbu na pražské akademii v ateliéru Vlaho Bukovace a Maxe Pirnera. Věnoval se volné malířské tvorbě a spontánní politické karikatuře, publikoval v časopisech Šibeničky, Právo lidu, Tvorba, Rudé právo, Lidové noviny, Kulturní tvorba, Literární noviny. Na začátku války roku 1939 emigroval spolu s Adolfem Hoffmeisterem do Francie, přesto neunikl koncentračnímu táboru. Nakonec se přes Maroko a Martinik dostal do USA, kde pokračoval v ilustracích a karikaturách, například pro The New York Times. Cestoval po světě.

Po druhé světové válce se vrátil do Prahy a vstoupil do KSČ. Jeho dílo stalo nositelem komunistické ideologie. V pozdních letech se věnoval hlavně malbě, který byla ovlivněna pozdním kubismem. Namaloval například Duo, Atelier II, Venkovské zátiší apod. Vedle toho vyučoval na pražské akademii.

V roce 1946 byl jmenován profesorem ilustrace na Uměleckoprůmyslové školy v Praze, roku 1955 profesorem Akademie výtvarných umění v Praze. V roce 1963 obdržel titul národní umělec, byl také laureátem státní ceny (1951) a nositelem Řádu práce. V letech 1934–1949 byl členem Spolku výtvarných umělců Mánes.

Dílo
Ve volné malířské tvorbě vyšel z lyrického kubismu, a byl ovlivněn novou věcností. Tato jeho raná díla patří k nejvýše ceněným. Ve 20. letech se prosadil jako politický karikaturista, publikoval například v časopisech Šibeničky, Právo lidu, Tvorba, Rudé právo, Lidové noviny, The New York Times, Kulturní tvorba, Literární noviny atp. Jeho dílo v 50. letech ztratilo spontaneitu a stalo se nositelem komunistické ideologie. Ilustroval mnoho knih, především beletrie.

V pozdních letech se také věnoval olejomalbě, která byla ovlivněna pozdním kubismem. Obrazy:

 Duo
 Atelier II (1936)
 Cyklista (1937)
 Venkovské zátiší
 Zátiší u okna

Odkazy

Reference

Literatura
 Nová encyklopedie českého výtvarného umění II. díl, N-Ž, ed. Anděla Horová, Academia Praha 1995; s. 1012-1013.

Externí odkazy

 Antonín Pelc na stránkách Rabasovy galerie Rakovník
 Portrét A. Pelce od Václava Chocholy

Pedagogové vysokých škol v Česku
Narození v roce 1895
Úmrtí v roce 1967
Čeští karikaturisté
Čeští malíři 19. století
Čeští ilustrátoři
Výtvarní pedagogové
Kubističtí malíři
Členové SVU Mánes
Českoslovenští národní umělci
Muži
Pohřbení na Slavíně
Narození 16. ledna
Úmrtí 24. března
Žáci Maxmiliána Pirnera
Čeští malíři 20. století


text:
Šildrův mlýn v Drásově v okrese Brno-venkov je vodní mlýn, který stojí 500 metrů severně od kostela Povýšení svatého Kříže na potoce Lubě. Od roku 1999 je chráněn jako nemovitá kulturní památka České republiky.

Historie
Mlýn je vyobrazen na I. vojenském mapování z let 1764–1768. V roce 1856 byl klasicistně přestavěn. Roku 1930 je uveden jeho majitel Ludvík Šildr. Po roce 1989 prošel rekonstrukcí.

Popis
Areál je složen z vlastní budovy mlýna, hospodářských budov, příčné průjezdové stodoly a domku tovaryše. Budova mlýna je dvoupodlažní s valbovou střechou. K ní je připojena mlýnice s dochovanými zbytky technologického zařízení; nad vstupem je datována letopočtem 1856.

Sokl stavby je kamenný z pískovcových bloků; z těchto bloků je provedeno i vydláždění před vstupem. V přízemí a nad schodištěm do patra je mlýn zaklenut; interiéry jsou zaklenuty dvěma typy kleneb - valenými a českými plackami. Vstupní síň je vydlážděna pískovcem.

Hospodářská budova se sedlovou střechou má sklep zaklenutý valenou klenbou, stáje jsou zaklenuty českými plackami. Vstupy do stájí jsou opatřeny kamenným ostěním. Arkádové náspí má sloupy z červeného místního pískovce a je jím i vydlážděno.

Na hospodářskou budovu navazuje dům tovaryše (č.p. 82), který byl původně bytem stárka. Tento dům je přízemní, podsklepený, se sedlovou střechou. Hospodářský dvůr je uzavřen kamennou zdí.

Voda na vodní kolo vedla náhonem. V roce 1930 měl mlýn 1 kolo na svrchní vodu (hltnost 0,14 m³/s, spád 5,2 m, výkon 6,3 HP). Ve mlýně se dochovalo torzo uměleckého složení.

Odkazy

Reference

Související články
 Seznam vodních mlýnů v Česku

Externí odkazy

 Můj dům – Mlýn jako z pohádky
 Drásov na webu ČÚZK, Archivní mapy (1826)

Drásov (okres Brno-venkov)
Vodní mlýny v okrese Brno-venkov
Kulturní památky v okrese Brno-venkov
Povodí Svratky


text:
Маня Ковальски (; ) — немецкая гребчиха, выступавшая за сборную Германии по академической гребле в период 1992—2001 годов. Чемпионка летних Олимпийских игр в Сиднее, чемпионка мира, победительница многих регат национального и международного значения.

Биография
Маня Ковальски родилась 25 января 1976 года в Потсдаме, ГДР. Проходила подготовку в местном гребном клубе «Потсдамер» под руководством тренера Ютты Лау. Тренировалась вместе с сестрой-близнецом Керстин, с которой впоследствии выступала в одном экипаже на протяжении большей части своей спортивной карьеры. Изучала информатику в Высшей прикладной школе Потсдама.

Впервые заявила о себе в гребле в 1992 году, выиграв серебряную медаль в парных четвёрках на чемпионате мира среди юниоров в Монреале. Год спустя на юниорском мировом первенстве в Норвегии в той же дисциплине одержала победу. Ещё через год на аналогичных соревнованиях в Мюнхене стала серебряной призёркой в парных двойках.

В период 1995—1996 годов в составе немецкой национальной сборной принимала участие в молодёжном Кубке наций, где дважды подряд занимала второе место в программе парных четвёрок.

В 1997 году дебютировала на взрослом Кубке мира, в частности в четвёрках получила бронзу на этапе в Люцерне.

В 1999 году в двойках на этапах Кубка мира в Вене и Люцерне взяла золото и серебро соответственно. Стала чемпионкой Германии в парных двойках вместе с Катрин Борон.

Благодаря череде удачных выступлений удостоилась права защищать честь страны на летних Олимпийских играх 2000 года в Сиднее — в составе четырёхместного экипажа, куда также вошли гребчихи Майке Эверс, Мануэла Лутце и её сестра Керстин Ковальски, заняла здесь первое место и тем самым завоевала золотую олимпийскую медаль.

После сиднейской Олимпиады Ковальски ещё в течение некоторого времени оставалась в гребной команде Германии и продолжала принимать участие в крупнейших международных регатах. Так, в 2001 году в парных четвёрках она одержала победу на этапах Кубка мира в Севилье и Мюнхене, а также выиграла чемпионат мира в Люцерне. Два года подряд она становилась чемпионкой Германии в парных четвёрках

В 2002 году приняла решение завершить спортивную карьеру, уступив место в сборной молодым немецким гребчихам.

Примечания

Ссылки

 Маня Ковальски  — страница на сайте Международного олимпийского комитета

Гребцы (академическая гребля) Германии
Гребцы (академическая гребля) на летних Олимпийских играх 2000 года
Чемпионы летних Олимпийских игр 2000 года
Олимпийские чемпионы от Германии
Олимпийские чемпионы по академической гребле
Чемпионы мира по академической гребле
Чемпионы Германии по академической гребле


text:
Skorpgrynna (Dichostereum boreale) är en svampart som först beskrevs av Zdeněk Pouzar, och fick sitt nu gällande namn av Ginns & M.N.L. Lefebvre 1993. Skorpgrynna ingår i släktet Dichostereum och familjen Lachnocladiaceae.  Arten är reproducerande i Sverige. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Basidiesvampar


text:
Ernie Barker (6 March 1913 – 14 February 1996) was an Australian equestrian. He competed in two events at the 1956 Summer Olympics.

References

External links

1913 births
1996 deaths
Australian male equestrians
Olympic equestrians of Australia
Equestrians at the 1956 Summer Olympics
Sportspeople from Melbourne
20th-century Australian people
People from Oakleigh, Victoria
Sportsmen from Victoria (Australia)


text:
Lester del Rey (Ramon Felipe Alvarez-del Rey) (Saratoga, Minnesota, 2 juni 1915 – New York, 10 mei 1993) was een Amerikaans sciencefictionschrijver en redacteur.

Del Rey kwam naar New York in het midden van de grote depressie. Hij verkocht het verhaal The Faithful aan redacteur John W. Campbell van het tijdschrift Astounding Science-Fiction, waarmee een vruchtbare carrière als SF-auteur een aanvang nam. In 1947 verkocht hij zijn eerste boek And Some Were Human en vanaf 1950 wijdde hij zich geheel aan het schrijven.

Met zijn vierde vrouw,  Judy-Lynn del Rey, leidde hij Del Rey Books bij de uitgeverij Ballantine. Dit werd een zeer succesvolle boekenlijn, waar schrijvers als Anne McCaffrey, Terry Brooks en Stephen R. Donaldson bestsellers werden.

In 1990 ontving hij de Nebula Grand Master Award van de Science Fiction and Fantasy Writers of America.

Gedeeltelijke bibliografie
Romans
When the World Tottered (1950) nl: Toen de wereld wankelde
Marooned on Mars (1952) nl: Gestrand op Mars
Nerves (1956) nl: Alarm in de atoomcentrale
Day of the Giants (1959)
Outpost of Jupiter (1963)
The Mysterious Planet (1978)

Verhalenbundels
And Some Were Human (1947)
Gods and Golems (1973)
The Early Del Rey: Vol 2 (1976)

Overig werkThe World of Science Fiction, 1926-1976: The History of a Sub-Culture'' (1979 - non-fictie)

Amerikaans sciencefictionschrijver
Sciencefictionredacteur


text:
Штефан Еффенберг (, * 2 серпня 1968, Гамбург) — німецький футболіст, півзахисник. Згодом — футбольний тренер, з 2015 року очолює тренерський штаб команди клубу «Падерборн 07».

Насамперед відомий виступами за клуби «Боруссія» (Менхенгладбах) та «Баварія», а також національну збірну Німеччини.

Триразовий чемпіон Німеччини. Дворазовий володар Кубка Німеччини. Володар Суперкубка Німеччини. Переможець Ліги чемпіонів УЄФА. Володар Міжконтинентального кубка.

Клубна кар'єра
Вихованець футбольної школи клубу «Вікторія» (Гамбург).

У дорослому футболі дебютував 1987 року виступами за команду клубу «Боруссія» (Менхенгладбах), в якій провів три сезони, взявши участь у 73 матчах чемпіонату.

Згодом з 1990 по 1994 рік грав у складі команд клубів «Баварія» та «Фіорентина».

Своєю грою за останню команду знову привернув увагу представників тренерського штабу клубу «Боруссія» (Менхенгладбах), до складу якого повернувся 1994 року. Цього разу відіграв за менхенгладбаський клуб наступні чотири сезони своєї ігрової кар'єри. Більшість часу, проведеного у складі «Боруссії», був основним гравцем команди.

1998 року повернувся до клубу «Баварія». Цього разу провів у складі його команди чотири сезони. Граючи у складі мюнхенської «Баварії» також здебільшого виходив на поле в косновному складі оманди. За цей час тричі виборював титул чемпіона Німеччини, ставав володарем Кубка Німеччини, переможцем Ліги чемпіонів УЄФА, володарем Міжконтинентального кубка.

Протягом 2002—2003 років захищав кольори команди клубу «Вольфсбург».

Завершив професійну ігрову кар'єру в катарському клубі «Аль-Арабі», за команду якого виступав протягом 2003—2004 років.

Виступи за збірну
1991 року дебютував в офіційних матчах у складі національної збірної Німеччини. Протягом кар'єри у національній команді, яка тривала 8 років, провів у формі головної команди країни 35 матчів, забивши 5 голів.

У складі збірної був учасником чемпіонату Європи 1992 року у Швеції, де разом з командою здобув «срібло», чемпіонату світу 1994 року у США.

Тренерська робота
13 жовтня 2015 року був призначений головним тренером клубу Другої Бундесліги «Падерборн 07».

Титули і досягнення

Командні
  Чемпіон Німеччини (3):
«Баварія»:  1999, 2000, 2001
Володар Кубка Німеччини (2):
«Боруссія» (Менхенгладбах):  1995
«Баварія»:  2000
  Володар Суперкубка Німеччини (1):
«Баварія»:  1990
 Володар Кубка німецької ліги (3):
 «Баварія»: 1998, 1999, 2000
  Переможець Ліги чемпіонів УЄФА (1):
«Баварія»:  2001
Володар Міжконтинентального кубка (1):
«Баварія»:  2001
 Віце-чемпіон Європи: 1992

Особисті
 Клубний футболіст року за версією УЄФА: 2001

Посилання

Німецькі футболісти
Гравці збірної Німеччини з футболу
Гравці чемпіонату Європи з футболу 1992
Гравці чемпіонату світу з футболу 1994
Футболісти «Боруссії» (Менхенгладбах)
Футболісти «Баварії» (Мюнхен)
Футболісти «Фіорентини»
Футболісти «Вольфсбурга»
Футболісти «Аль-Арабі» (Доха)
Уродженці Гамбурга
Переможці Ліги чемпіонів УЄФА
Тренери ФК «Падерборн»


text:
Borut Pahor (Postojna, 2 november 1963) is een Sloveens politicus. Tussen december 2012 en december 2022 was hij de president van Slovenië. Eerder was hij premier van Slovenië (2008–2012), lid van het Europees Parlement (2004–2008) en voorzitter van de SD (1997–2012).

Biografie
Borut Pahor studeerde politicologie aan de Universiteit van Ljubljana met als specialisme internationale betrekkingen. Al op jonge leeftijd sloot hij zich aan bij de Sloveense Communistenbond (ZKS). Nadat die partij in 1990 een doorstart had gemaakt als de Partij van Democratische Vernieuwing, werd Pahor later dat jaar voor het eerst verkozen als lid van het Sloveense parlement.

In 1997 werd Pahor benoemd tot politiek leider van de sociaaldemocratische ZLSD (later SD). Onder zijn leiding veroverde de partij elf zetels bij de parlementsverkiezingen van 2000, waarna de sociaaldemocraten deel uit gingen maken van een coalitieregering onder premier Janez Drnovšek (LDS). Pahor zelf werd tot parlementsvoorzitter uitgeroepen, een ambt dat hij ruim 3,5 jaar zou bekleden. In juni 2004 trad hij af nadat hij bij de Europese verkiezingen was verkozen als Europarlementariër. In het Europees Parlement sloot hij zich aan bij de Partij van de Europese Sociaaldemocraten.

Premierschap
Na vier jaar in de oppositie (2004–2008) kwam de SD bij de Sloveense parlementsverkiezingen van 2008 als grote winnaar uit de bus. De partij won er 19 zetels bij en werd met 29 zetels de grootste van het land. Pahor gaf zijn zetel in het Europees Parlement op om een regering te vormen en deed dat met de partijen DeSUS, LDS en Zares. Op 21 november 2008 werd hij beëdigd als premier van Slovenië. Zijn coalitie hield stand tot 2011, toen eerst DeSUS en later ook Zares de regering verlieten uit onvrede met de voorgestelde pensioenhervormingen. Pahor verloor hierop een motie van wantrouwen, waarna vervroegde verkiezingen werden uitgeschreven. Bij deze verkiezingen viel de SD ver terug: de 19 zetels die de partij in 2008 had gewonnen, gingen allemaal weer verloren. Op 10 februari 2012 moest Pahor als premier plaatsmaken voor Janez Janša (SDS), die eveneens zijn voorganger was geweest. Enkele maanden later werd Pahor na 15 jaar eveneens weggestemd als partijleider van de SD.

Presidentschap
Pahor stelde zich vervolgens verkiesbaar voor de Sloveense presidentsverkiezingen, die in het najaar van 2012 werden gehouden. Hiermee daagde hij de zittende president Danilo Türk uit. Met ruim 67% van de stemmen (tegenover zo'n 33% voor Türk) werd Pahor verkozen tot president van Slovenië. Hij trad aan op 22 december 2012. Vijf jaar later, in november 2017, werd hij herkozen voor een tweede ambtstermijn door in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen Marjan Šarec te verslaan. Šarec was tussen 2018 en 2020 minister-president.

Conform de grondwet mocht Pahor zich na twee ambtstermijnen niet nogmaals verkiesbaar stellen als president. Op 22 december 2022, exact tien jaar na zijn aantreden, werd hij opgevolgd door Nataša Pirc Musar.

Premier van Slovenië
Sloveens Europarlementariër
President van Slovenië


text:
Гней Корнелий Аквилий Орфит (, * ок. 165 г.) e политик и сенатор на Римската империя.

Произлиза от фамилията Корнелии – Аквилии. Син е на Гней Корнелий Аквилий Нигер (* 135, суфектконсул и проконсул на Нарбонска Галия) и Корнелия (* 140 г.), дъщеря на Сервий Корнелий Сципион Салвидиен Орфит (консул 149 г.) и Аквилия Нигрина, дъщеря на Квинт Аквилий Нигер (консул 117 г.). По бащина линия е внук на Гней Корнелий Север и правнук на Гней Пинарий Корнелий Север (суфектконсул 112 г.).

Той е вероятно суфектконсул през 200 г. Баща е на Гней Корнелий Патерн (* 200 г., консул 233 г.).

Източници
 Gnaeus Cornelius Aquilius Orfitus, www.genealogie

Имперски римски консули
Корнелии


text:
Marjorie Eyre-Parker (1897 – 3 December 1987) was an English singer and actress, best known for her performances in the soprano and mezzo-soprano roles of the Savoy Operas. She performed with the D'Oyly Carte Opera Company for more than two decades and later performed with the J. C. Williamson Gilbert and Sullivan Opera Company. She married another D'Oyly Carte performer, Leslie Rands, in 1926.

Life and career
Marjorie Eyre-Parker was born in Derby, England and studied at the Royal College of Music.

D'Oyly Carte years

She joined the D'Oyly Carte Opera Company as a chorister in 1924, also appearing in the small part of Giulia in The Gondoliers. In 1925, she took over her first major role, Yum-Yum in The Mikado, and two more small ones, Lady Ella in Patience and Celia (and also Phyllis, briefly) in Iolanthe. In 1926, she took over the title role in Patience, Rose Maybud in Ruddigore and Gianetta The Gondoliers. In 1928, Eyre continued playing these principal soprano roles (sometimes sharing them), but after the 1928–29 North American tour, Rupert D'Oyly Carte decided to assign mezzo-soprano roles to her.

In 1929, Eyre studied with a voice teacher to lower her range to prepare for her new assignments and became the company's principal soubrette, playing Cousin Hebe in H.M.S. Pinafore, Edith in The Pirates of Penzance, Saphir in Patience, the title role in Iolanthe, Pitti-Sing in The Mikado, Mad Margaret in Ruddigore, and Tessa in The Gondoliers. She gave up the latter four roles from October 1929 to May 1930, when the popular Nellie Briercliffe rejoined the company for the London season, but Eyre added Constance in The Sorcerer at the same time.

In 1930, Eyre resumed all her principal soubrette roles, except switching to Lady Angela in Patience and adding Melissa in Princess Ida and Phoebe Meryll in The Yeomen of the Guard. She played these roles for the next 15 seasons, until she left the D'Oyly Carte Opera Company in 1946.

Later years
In 1949, Rands and Eyre joined fellow senior Savoyards Richard Walker, Helen Roberts, John Dean and Anna Bethell in Australia, where they were engaged by Frank Tait for a Gilbert and Sullivan tour of Australia and New Zealand with the J. C. Williamson Gilbert and Sullivan Opera Company. In 1952, Rands and Eyre played the Earl of Essex and Jill-All-Alone in a week's run of Merrie England for charity in Priory Park, Chichester.

Eyre maintained her interest in Gilbert and Sullivan throughout her life. At the time of her death, at the age of 90, she was a Vice-President of the Gilbert & Sullivan Society in London.

Eyre died in Brighton.

Recordings
Her recordings with D'Oyly Carte included only Lady Saphir in Patience (1930) and Pitti-Sing in The Mikado (1936).

See also
J. C. Williamson

References
 Introduction by Martyn Green.

External links
Marjorie Eyre at Who Was Who in the D'Oyly Carte
Profile of Eyre
Photos of Eyre in Iolanthe
Information about D'Oyly Carte members who performed with the J. C. Williamson company

English mezzo-sopranos
1897 births
1987 deaths
Alumni of the Royal College of Music
20th-century British women opera singers
People from Derby


text:
Psi Cancri pode se referir a:
Psi1 Cancri
Psi2 Cancri


text:
Куба́рь:
 Куба́рь (большой кубрик или каюта) — сленговое обозначение жилого помещения среди студентов морских (и речных) училищ и колледжей, а также военнослужащих
 Кубарь — игрушка-волчок.
 Кубарь (кубик) — обиходное название для знака различия, нашивок на петлицы среднего командного и начальствующего состава Красной Армии (младший лейтенант, лейтенант, старший лейтенант и приравненные к ним) с 1935 по 1942 г. — квадратик 1×1 см из меди, покрытой темно-красной эмалью.
 Кубарь — принятое среди кладоискателей название для кладов, найденных в глиняном горшке, кубышке.
 Куба́рь — названия гриба валуя в северных (вологодских) говорах.

 Фамилия:
 Кубарь, Николай Васильевич (1946—2022) — советский и российский балетмейстер, художественный руководитель Государственного ансамбля «Кубанская казачья вольница», народный артист Российской Федерации (2005), Герой труда Кубани (2011).

Примечания


text:
La Trinity Lutheran Church est une église protestante américaine située à Stonewall, dans le comté de Gillespie, au Texas. Construite en 1928, cette église luthérienne est un Recorded Texas Historic Landmark depuis 1989.

Liens externes

Stonewall
Stonewall
Stonewall
Stonewall
Stonewall


text:
Angina bullosa haemorrhagica is a condition of the mucous membranes characterized by the sudden appearance of one or more blood blisters within the oral cavity.
The lesions, which may be caused by mild trauma to the mouth tissues such as hot foods, typically rupture quickly and heal without scarring or further discomfort.  The condition is not serious except in rare cases where a large bulla that does not rupture spontaneously may cause airway obstruction.

The blisters usually affect the palate or oropharynx, and are often long lived to the extent that patients burst them for symptomatic relief.

Diagnosis
The condition is diagnosed on the basis of exclusion of other conditions and the typical presentation, particularly the constant presence of blood as the blister fluid. Angina bullosa haemorrhagica does not cause desquamative gingivitis.

Treatment
Treatment includes steroid gel and analgesics (anesthetic suspension).

Additional images

See also
 Mucocele
 Acute necrotizing ulcerative gingivitis
 List of cutaneous conditions

References

External links

Conditions of the mucous membranes


text:
Luisa Gago (born 8 November 1993) is a New Zealand rugby league footballer who played for the New Zealand Warriors in the NRL Women's Premiership.

Primarily a , she has represented New Zealand and Samoa.

Playing career
A fullback as a junior, Gago transitioned into the forwards after a number of injuries.

In 2017, while playing for the Manurewa Marlins, she was selected in the New Zealand squad for the 2017 Women's Rugby League World Cup, playing two games.

In August 2018, Gago joined the New Zealand Warriors NRL Women's Premiership team. In Round 1 of the 2018 NRL Women's season, she made her debut in the Warriors' 10–4 win over the Sydney Roosters, scoring a try.

On 22 June 2019, she captained Samoa in their first Test match in eight years, a 8–46 loss to New Zealand at Mt Smart Stadium.

References

External links
NRL profile

1993 births
Living people
New Zealand female rugby league players
New Zealand sportspeople of Samoan descent
New Zealand women's national rugby league team players
Samoa women's national rugby league team players
Rugby league locks
New Zealand Warriors (NRLW) players


text:
Modrica ili masnica, poznata i kao ekhimoza ili kontuzija, vrsta je hematome tkiva, čiji su najčešći uzrok oštećenja kapilara traumom, što izaziva lokalizovano krvarenje koje ekstravazira u okolna intersticijska tkiva. Većina modrica nije jako duboko ispod kože, tako da krvarenje izaziva vidljivu promenu boje. Modrica zatim ostaje vidljiva sve dok krv ne apsorbuje tkivo ili se ne očisti dejstvom imunskog sistema. Modrice, koje ne poblede pod pritiskom, mogu uključivati kapilare na nivou kože, potkožnog tkiva, mišića ili kostiju. Modrice se ne trebaju poistovećivati sa drugim lezijama sličnog izgleda. Ove lezije uključuju petehije (<3 mm rezultat mnogih i različitih etiologija, kao što su neželjene reakcije lekova kao što je varfarin, naprezanje, asfiksija, poremećaji trombocita i bolesti poput citomegalovirusa), purpura (3 mm do 1 cm, klasifikovana kao palpabilna purpura ili nepapabilna purpura i ukazuje na različita patološka stanja, kao što je trombocitopenija). Izraz ekhimoza (definisan kao površina od >1 cm) je sinoniman.

Kao vrsta hematoma, modrica je uvek izazvana unutrašnjim krvarenjem u intersticijska tkiva koje se ne probijaju kroz kožu, a obično iniciranim tupom traumom, koja oštećuje fizičkim silama kompresije i usporavanja. Trauma dovoljna da izazove modrice može se javiti u širokom rasponu situacija, uključujući nesreće, padove i operacije. Stanja bolesti poput nedovoljnog ili nepravilnog funkcionisanja trombocita, drugih nedostataka koagulacije ili vaskularnih poremećaja, poput venske blokade povezane sa teškim alergijama mogu dovesti do stvaranja purpura, što ne treba mešati sa modricama/kontuzijama uzrokovanim traumom. Ako je trauma dovoljna da podere kožu i omogući krvi da pobegne iz međuprostornih tkiva, povreda nije modrica, već krvarenje, što je različita vrsta hemoragije. Takve povrede mogu biti praćene modricama drugde.

Znaci i simptomi

Modrice često izazivaju bol odmah nakon traume koja rezultira njihovim nastankom, ali male modrice obično nisu opasne same po sebi. Ponekad modrice mogu biti ozbiljne, što dovodi do drugih opasnijih po život oblika hematoma, poput onih povezanih sa ozbiljnim povredama, uključujući prelome i jača unutrašnja krvarenja. Verovatnoća i težina modrica zavisi od mnogih faktora, uključujući tip i zdravstveno stanje pogođenih tkiva. Manje modrice mogu se lako prepoznati kod ljudi sa svetlom bojom kože po karakterističnom plavom ili ljubičastom izgledu (idiomatski opisano kao "crno i plavo") u danima nakon povrede.

Hematomi se mogu podeliti po veličini. Po definiciji, ekhimoze su veličine 1 centimetra ili veće i stoga su veće od petehija (prečnika manjeg od 3 milimetra) ili purpura (prečnika od 3 do 10 milimetara). Ekhimoze takođe imaju difuzniju granicu od ostalih purpura. Šira definicija ekhimoze je bekstvo krvi u tkiva iz puknutih krvnih sudova. Izraz se takođe odnosi na potkožnu promenu boje koja je posledica prodiranja krvi u povredjeno tkivo.

Boje modrice variraju od crvene, plave ili gotovo crne, u zavisnosti od ozbiljnosti razbijenih kapilara ili krvnih sudova unutar mesta modrice. Polomljene venule ili arteriole često rezultiraju dubokom plavom ili tamnocrvenom modricom. Modrice tamnije boje mogu biti rezultat jačeg krvarenja iz krvnih sudova.

Uzroci

Postoji mnogo uzroka potkožnih hematoma, uključujući ekhimoze. Koagulopatije kao što je hemofilija A mogu izazvati formiranje ekhimoze kod dece. Lek betametazon može imati neželjeni efekat izazivanja ekhimoze.

Prisustvo modrica se može videti kod pacijenata sa poremećajima trombocita ili koagulacije, ili kod onih koji se leče antikoagulansima. Neobjašnjive modrice mogu biti znak upozorenja na zlostavljanje dece, nasilje u porodici ili ozbiljne zdravstvene probleme kao što su leukemija ili meningokokna infekcija. Neobjašnjive modrice takođe mogu ukazivati na unutrašnje krvarenje ili određene vrste raka. Dugotrajna terapija glukokortikoidima može izazvati lake modrice. Prisutne modrice oko pupka sa jakim bolom u stomaku ukazuju na akutni pankreatitis. Poremećaji vezivnog tkiva kao što je Elers-Danlos sindrom mogu izazvati relativno lake ili spontane modrice u zavisnosti od težine. Spontane modrice ili modrice sa minimalnom traumom u odsustvu drugih objašnjenja i zajedno sa drugim manjim ili većim kriterijumima koji ukazuju na vaskularni Elers-Danlos sindrom (vEDS) sugerišu genetsko testiranje za ovo stanje.

Reference

Literatura

Spoljašnje veze

 -{What is a bruise? for kids}-
 -{Bruises in sports}-

Хематологија
Povrede
Знаци болести


text:
Super Bowl XXXIV was de 34e editie van de Super Bowl, een American footballwedstrijd tussen de kampioenen van de National Football Conference en de American Football Conference waarin bepaald werd wie de kampioen werd van de National Football League voor het seizoen van 1999. De wedstrijd werd gespeeld op 30 januari 2000 in de Georgia Dome in Atlanta, Georgia. De St. Louis Rams wonnen de wedstrijd met 23–16 van de Tennessee Titans.

Play-offs
Play-offs gespeeld na het reguliere seizoen.

34
Sport in 2000
Sportevenement in Atlanta


text:
The Wesertunnel crosses the river Weser in northwestern Germany between the villages of Rodenkirchen and Dedesdorf, offering a connection between the cities of Nordenham and Bremerhaven on a regional level.

It was built from 1998 to 2004 and connects the districts of Wesermarsch and Cuxhaven by means of the B 437, providing easy access to the A 27 motorway and the B 212.

In the long run it will be part of the planned A 22, 2010 renamed A 20 as prospective part of the Ostsee- or Küstenautobahn (Baltic or Coastal Freeway).

Road tunnels in Germany
Transport in Lower Saxony
Buildings and structures in Cuxhaven (district)
Wesermarsch
Tunnels completed in 2004


text:
The Moving Pictures Tour was a concert tour by Canadian rock band Rush in support of their eighth studio album, Moving Pictures.

Background
Prior to the tour stating in February 1981 and preparing to enter the studio to record Moving Pictures, the band performed an isolated number of shows from September 11 to October 1, 1980 with Saxon as a support act. The tour began in Kalamazoo on February 20, 1981 and concluded on July 5 in East Troy. Max Webster, FM, Goddo and The Joe Perry Project were also opening acts for Rush on the tour. The March 27, 1981 performance in Montreal was recorded for the band's live album, Exit... Stage Left and its accompanying video. Each show was estimated to have costed $40,000 which featured back-projected film, pyro and dry ice. 905,000 fans had attended the shows overall on tour, with the band making an estimate of $4 million by the end of the tour.

Reception
John Griffin from the Montreal Gazette who attended the performance in Montreal, noted that Geddy Lee's vocals sounded like a guinea pig with an amphetamine habit, but praised both Lifeson, referring to his guitar playing as ordinary at best, and Peart, acknowledging his drumming as an interesting aspect that he made so little of the massive drum kit.

Don Adair, a reporter from the Spokesman-Review opened his review of the band's show in Spokane, stating that the band gave the nearly full coliseum their money's worth, stating that it was heavy metal all the way complete with flash pot and thunderous decibels. Adair praised the band as a healthy rock and roll band, stating that it wouldn't bait the kids with pandering Van Halenesque sex and booze references, and healthy to do a two hour show with minimum posturing and carry the show with their orchestrated music. He also praised the lighting and effects that contributed to the dynamics of the performance which were designed by Howard Ungerlieder. He however, criticized that the music took it far too seriously, calling it pretentious.

Roman Cooney from the Calgary Herald opened his review of the Edmonton performance, comparing Geddy Lee's vocals to a cat, but continued by stating that the band continued to push the heavy metal tide a little farther from imbecility. He claimed that if the band continued to spoil the heavy metal image and making their concerts more musically arresting than before, the group would be taken more seriously. Cooney commented on Peart's drum solo, noting it as "startlingly innovative". He later commented on the rest of the show with the band switching back and forth between "creative, exciting rock" and "insipid, banal exercises in needless noise and commotion". He concluded his review, stating that the band is becoming more adventurous on stage, being able to recreate the excitement their music had on vinyl.

Setlist
These are example setlists adapted from Rush: Wandering the Face of the Earth – The Official Touring History of what were performed during the tour, but may not represent the majority of the shows.

1980 Setlist
"2112: Overture/Temples of Syrinx"
"Freewill"
"By-Tor and the Snow Dog"
"Xanadu"
"Limelight"
"The Trees"
"Cygnus X-1 Book II: Hemispheres – Prelude"
"The Spirit of Radio"
"Closer to the Heart"
"Beneath, Between and Behind"
"Tom Sawyer"
"Jacob's Ladder"
"A Passage to Bangkok"
"Natural Science"
"Working Man"
"Finding My Way"
"Anthem"
"Bastille Day"
"In the Mood"  (with Neil Peart drum solo)
Encore
"La Villa Strangiato"

1981 Setlist
"2112: Overture/Temples of Syrinx"
"Freewill"
"Limelight"
"Book II: Hemispheres – Prelude"
"Beneath, Between and Behind"
"The Camera Eye"
"YYZ" (with drum solo)
"Broon's Bane"
"The Trees"
"Xanadu"
"The Spirit of Radio"
"Red Barchetta"
"Closer to the Heart"
"Tom Sawyer"
"Vital Signs"
"Natural Science"
"Working Man"
"Book II: Hemispheres – Armageddon"
"By-Tor and the Snow Dog"
"In the End"
"In the Mood"
"2112: Grand Finale"
Encore
"La Villa Strangiato"

Tour dates

Box office score data

Personnel
 Geddy Lee – vocals, bass, keyboards
 Alex Lifeson – guitar, backing vocals
 Neil Peart – drums

References

Citations

Sources

Rush (band) concert tours
1980 concert tours
1981 concert tours
Concert tours of North America
Concert tours of the United States
Concert tours of Canada


text:
Der General Sherman Tree ist der voluminöseste lebende Baum der Erde. Er ist ein Berg- oder Riesenmammutbaum (Sequoiadendron giganteum) und steht im Giant Forest des Sequoia-Nationalparks im US-Bundesstaat Kalifornien. Sein Alter wird auf etwa 1900 bis 2500 Jahre geschätzt.

Entdeckung und Namensgebung
Als erstem Nicht-Indianer war der Giant Forest dem Viehzüchter Hale Tharp 1858 von befreundeten Indianern gezeigt worden. Später begleitete der Trapper und Naturkundler James Wolverton Tharp in den Giant Forest und verbrachte dort mehrere Winter. Am 7. August 1879 entdeckte Wolverton den Baum und benannte ihn nach General William T. Sherman, unter dem er als Lieutenant im Sezessionskrieg gedient hatte.

Angehörige der sozialistischen Kaweah Cooperative Colony, die sich von 1886 bis zur Auflösung der Kolonie 1892 im Umfeld des Waldes niederließen, benannten den Baum Karl Marx Tree.

Nach der Gründung des Sequoia-Nationalparks 1890 lag der Baum in dessen Schutzgebiet. Die Parkverwaltung verzeichnete den Baum als General Sherman Tree gemäß der Namensgebung von Wolverton.

1931 wurden verschiedene Riesenmammutbäume genauer vermessen und dabei wurde festgestellt, dass der General Sherman Tree das größte Volumen aller erfassten Bäume besitzt. Da das Stammvolumen dieser Baumart das aller anderen bei weitem übertrifft, geht man davon aus, dass dieser größte bekannte Riesenmammutbaum gleichzeitig der weltweit größte Baum überhaupt ist.

Ausmaße

Das charakteristische Merkmal des General Sherman Tree mit einer Stammhöhe von 83,8 m und einem Brusthöhendurchmesser von 825 Zentimetern ist, dass er auch im weiteren Stammverlauf einen überdurchschnittlich großen Durchmesser aufweist, über die Gesamthöhe gemittelt knapp fünf Meter. Bestimmungen des Stammvolumens dieses massiven Baumes ergaben 1975 einen Wert von 1487 Kubikmetern, spätere lagen bei 1489 Kubikmetern, und der National Park Service listet ihn derzeit mit 52.508 Kubikfuß (cft), was 1.486,9 m³ entspricht (Stand Dezember 2012). Damit handelt es sich bei dem General Sherman Tree um den voluminösesten lebenden Baum der Erde, weshalb er zuweilen als "größtes Lebewesen der Erde" (Largest Living Thing on Earth) bezeichnet wird. Klonale Lebewesen können jedoch schwerer sein und von ihrer Grundfläche her größere Ausmaße annehmen.

Anfang 2006 verlor der Baum während eines Wintersturmes einen großen Ast, der beim Herabstürzen Teile der Absperrungen um den Baum zerstörte und einen Krater in die angelegten Fußwege riss. Der Verlust des Astes ändert nichts an der Stellung des Baumes als voluminösester lebender Baum der Erde, weil die Volumina dieser Liste nur für die Stämme verglichen werden (als Stammvolumen; denn Astvolumen, Blattvolumen und Wurzelvolumen sind meist nicht bekannt).

Siehe auch
 Liste markanter und alter Baumexemplare

Literatur
 Atlant Bieri: Die Wolkenkratzer des Waldes. Professionelle Baumjäger suchen nach den Weltrekordhaltern im Wald. Neue Zürcher Zeitung NZZ am Sonntag, Zürich, 14. Januar 2007, S. 69 (atlantbieri.ch).
 Robert van Pelt: Forest Giants of the Pacific Coast. Canadian, 2001, ISBN 0-9684143-1-1, S. 4 f.

Weblinks

 The General Sherman Tree auf der offiziellen Seite der Nationalparks Sequoia & King's Canyon (englisch)

Einzelnachweise

Einzelbaum in den Vereinigten Staaten
Einzelbaum in Nordamerika
Geographie (Kalifornien)
Pflanzlicher Rekord
Tulare County
William T. Sherman
Individueller Mammutbaum oder Baumgruppe mit Mammutbäumen


text:
As eleições parlamentares europeias de 2019 em Portugal foram realizadas no dia 26 de maio de 2019 e tiveram como fim a escolha dos 21 deputados portugueses com assento no Parlamento Europeu. O Reino Unido, embora de saída da UE, participou nestas eleições. Portugal manteve o número de deputados da anterior legislatura.

Composição 2014-2019 (Final de mandato)

Partidos nacionais

Grupos europeus

Listas concorrentes

(a)  Filiação referente apenas ao PPM

(b) Filiação referente apenas ao PEV

Sondagens

Debates
As eleições europeias de 2019 ficam marcadas pelo regresso dos debates às televisões.

A televisão pública realizou na RTP1, quatro debates transmitidos, semanalmente, à segunda-feira com antigos eurodeputados, mandatários das listas dos principais partidos, com os candidatos sem assento no Parlamento Europeu e com os candidatos dos principais partidos, respetivamente. Na RTP3, foram realizados, de segunda a sexta-feira, 10 debates frente-a-frente, de 30 minutos cada, entre os candidatos dos principais partidos.

A SIC realizou dois debates: o primeiro com os candidatos dos partidos com assento no Parlamento Europeu e o segundo com os quatro partidos/coligações a concorrem pela primeira vez às eleições europeias e os partidos que obtiveram mais de 1% nas últimas eleições europeias (decisão editorial da SIC).

A TVI realizou apenas um debates com os candidatos dos partidos com assento no Parlamento Europeu.

No debate da RTP1, de 13 de maio, com os partidos sem representação no Parlamento Europeu, Marinho e Pinto, não compareceu por não concordar com a decisão editorial da RTP e André Ventura não compareceu para realizar, à mesma hora, comentário futebolístico na CMTV.

Participação

Resultados oficiais

Resultados por concelhos
A seguinte tabela contêm os resultados obtidos pelos partidos ou coligações que tenham tido, pelo menos, 1% dos votos expressos a nível nacional:

Resultados por Círculo Eleitoral (Tabela)
Os resultados apresentados mostram os partidos que obtiveram, pelo menos, 1,00% dos votos:

Resultados Totais por Círculo Eleitoral

Aveiro

Beja

Braga

Bragança

Castelo Branco

Coimbra

Évora

Faro

Guarda

Leiria

Lisboa

Portalegre

Porto

Santarém

Setúbal

Viana do Castelo

Vila Real

Viseu

Açores

Madeira

Estrangeiro

Composição 2019-2024

Partidos Nacionais
{| class="wikitable"
! colspan="2" |Partido
!Deputados
!Grupo
|-
| bgcolor="#" |
|Partido Socialista
|
|Aliança Progressista dos Socialistas e Democratas
|-
| bgcolor="#" |
|Partido Social Democrata
|
|Grupo do Partido Popular Europeu
|-
| bgcolor="#" |
|Bloco de Esquerda
|
|Esquerda Unitária Europeia/Esquerda Nórdica Verde
|-
| bgcolor="#" |
|Partido Comunista Português
|
|Esquerda Unitária Europeia/Esquerda Nórdica Verde
|-
| bgcolor="#" |
|CDS – Partido Popular
|
|Grupo do Partido Popular Europeu
|-
| bgcolor="#" |
|independente
|
|-

Grupos parlamentares

Eleições parlamentares europeias em Portugal
P
2019 em Portugal

Ligações externas

Evolução dos Euro-confiantes. 2019


text:
Rodion Konstantinowitsch Schtschedrin (, wiss. Transliteration ; engl. Rodion Shchedrin; * 16. Dezember 1932 in Moskau) ist ein russischer Komponist und Pianist.

Leben
Schtschedrin wurde 1932 als Sohn eines Komponisten, Musiklehrers und Violinisten, der Dmitri Schostakowitsch im Zweiten Weltkrieg als Sekretär diente, in Moskau geboren. Er kannte Schostakowitsch, der später zu seinem Förderer werden sollte, seit seiner Kindheit. Rodion besuchte zunächst die Moskauer Chorschule und studierte dann am Moskauer Konservatorium bei Juri Schaporin (Komposition) und Jakow Flier (Klavier). Zu dieser Zeit hatte er Auftritte unter der Leitung von Arvid Jansons. 1964 wurde er zum Professor für Komposition am Moskauer Konservatorium, 1973 auf Wunsch von Schostakowitsch als dessen Nachfolger zum Präsidenten des russischen Komponistenverbandes ernannt. Nach dem Einmarsch der Roten Armee in Prag 1968 weigerte er sich, eine prosowjetische Erklärung zu unterschreiben. Seine Carmen löste in der Sowjetunion einen Skandal aus und wurde erst auf Intervention von Schostakowitsch zugelassen. Er nahm an mehreren Festivals in westeuropäischen Staaten, beispielsweise am Münchner Klaviersommer 1982, teil. Bereits in den Siebzigerjahren wurde er Mitglied der Bayerischen Akademie der Schönen Künste. Seine Werke wurden von namhaften Dirigenten wie Leonard Bernstein, Lorin Maazel, Valery Gergiev oder Mariss Jansons zur Aufführung gebracht. Auf Anraten von Luciano Berio übersiedelte er Anfang der Neunzigerjahre nach München, wovon er sich zu Zeiten der Perestroika eine größere materielle Sicherheit versprach. Nach dem Fall des kommunistischen Regimes erhielt er den Russischen Staatspreis und den Dmitri-Schostakowitsch-Preis, im Dezember 2007 wurde er mit dem Verdienstorden für das Vaterland zweiter Klasse ausgezeichnet. Seit 1989 ist Schtschedrin Mitglied der Akademie der Künste (Berlin). Heute lebt er abwechselnd in München und Moskau.

Auf Einladung von Walter Fink war er der 19. Komponist im jährlichen Komponistenporträt des Rheingau Musik Festival 2009. Er stellte sich vor, in Anwesenheit seiner Frau, mit Kammermusik und der Liturgie Der versiegelte Engel. Rodion Schtschedrin war seit 1958 mit der 2015 verstorbenen Primaballerina Maja Plissezkaja verheiratet, die für seine Ballettmusiken mehrfach die Choreografien entwickelte.

Unter seinen Werken befinden sich die Ballette Anna Karenina (nach dem gleichnamigen Werk Leo Tolstois) und Die Möwe (nach dem gleichnamigen Werk Anton Tschechows) sowie die Oper Tote Seelen (nach dem gleichnamigen Werk Nikolai Gogols), für die er 1984 mit dem Leninpreis ausgezeichnet wurde. Weitere Werke sind unter anderen die szenische Liturgie Der versiegelte Engel, mehrere Symphonien und Klavierkonzerte sowie Klavier- und Kammermusik.

Werke

Opern
 Nicht nur Liebe (Не только любовь), Lyrische Oper in 3 Akten mit einem Epilog; Libretto: Katanyan nach Antonow; 1961/1971
 Tote Seelen (Мёртвые души), Oper in drei Akten; Libretto: Schtschedrin nach Gogols Roman Die toten Seelen; 1976
 Lolita (Лолита), Oper in zwei Akten; Libretto: Schtschedrin nach Nabokovs Roman Lolita; 1992
 Der verzauberte Pilger (Очарованный странник), Oper für den Konzertsaal; Libretto: Schtschedrin nach Leskows Erzählung Der verzauberte Pilger; 2002
 Die Bojarin Morosowa (Боярыня Морозова), Russische Choroper in zwei Teilen; Libretto: Schtschedrin; 2006
 Der Linkshänder (Левша), Oper in zwei Akten; Libretto: Schtschedrin nach Leskows Erzählung Der Linkshänder; 2012–2013

Ballette
 Das bucklige Pferdchen, nach Jerschow, 1956/1983
 Carmen-Suite nach Bizet, 1968
 Anna Karenina nach Tolstoi, 1971/1989
 Die Möwe nach Tschechow, 1979
 Dame mit Hündchen nach Tschechow, 1985

Orchesterwerke
 Sinfonie Nr. 1, 1958
 Sinfonie Nr. 2, "25 Präludien" für Orchester, 1965
 Sinfonische Fanfaren, Festouvertüre für Orchester, 1967
 Feierliche Ouvertüre zum 60. Jahrestag der UdSSR, 1982
 Selbstporträt, Variationen für Orchester, 1984
 Die Möwe, Suite für Orchester, 1984
 Stichira (Стихира), "Zur Tausendjahrfeier der Christianisierung Rußlands", 1987
 Kristallene Gusli (Хрустальные гусли), für ein Jubiläum von Tōru Takemitsu, 1994
 Beethovens Heiligenstädter Testament, 2008

Konzerte und konzertante Werke
 Klavierkonzert Nr. 1, 1954/1974
 Konzert für Orchester Nr. 1, "Freche Orchesterscherze", 1963
 Klavierkonzert Nr. 2, 1966
 Konzert für Orchester Nr. 2, "Glockenklänge", 1968
 Klavierkonzert Nr. 3, 1973
 Konzert für Orchester Nr. 3, "Alte russische Zirkusmusik", 1988
 Konzert für Orchester Nr. 4, "Reigen" ("Хороводы"), 1989
 Klavierkonzert Nr. 4, "Kreuztonarten", 1991
 Trompetenkonzert, 1993
 Cellokonzert, "sotto voce concerto", 1994
 Concerto cantabile für Violine und Streichorchester, 1997
 Concerto dolce für Viola mit Streichorchester und Harfe, 1997
 Konzert für Orchester Nr. 5, "Vier russische Lieder" ("Четыре русских песни"), 1998
 Klavierkonzert Nr. 5, 1999
 Klavierkonzert Nr. 6, "Concerto lontano", 2003
 Concerto parlando für Violine, Trompete und Streichorchester, 2004
 Symphonisches Diptychon, "Broken Song", 2008
 Oboenkonzert, 2009
 Doppelkonzert für Klavier, Violoncello und Orchester, "Romantisches Opfer", 2010

Liturgische Werke
 Der versiegelte Engel, Russische Liturgie nach Nikolai Leskow, 1988, CD mit dem lettischen Staatschor, wergo 2010.

Kammermusik
 Kammer-Suite für 20 Violinen, Harfe, Akkordeon und zwei Kontrabässe, 1961
 Musikalisches Opfer (Музыкальное приношение) für drei Flöten, drei Fagotte, drei Posaunen und Orgel, 1983
 Musik für die Stadt Köthen zum 300. Geburtstag Johann Sebastian Bachs. Für Kammerorchester (Sikorski-Verlag SIK2281)

Filmmusik

 Петушок - золотой гребешок [Hähnchens goldener Kamm], Kurzfilm, 1955
 Колобок [Kolobok], Kurzfilm, 1956
 Высота, deutsch: Die Höhe, 1957
 Коммунист, deutsch: Kommunist, 1958
 Люди на мосту, deutsch: Menschen auf der Brücke, 1960
 Нормандия - Неман, deutsch: Normandie - Njemen, 1960
 А если это любовь?, deutsch: Und wenn das Liebe ist ?, 1962
 Баня [Das Bad], 1962
 Сказка о коньке-горбунке [Das bucklige Pferdchen], 1962
 Anna Karenina, 1967
 Sujet für eine Kurzgeschichte, 1969
 Кармен-сюита [Carmen Sjuta], Musical, 1970
 И дойде денят, deutsch: ...und der Tag kam, 1973
 Anna Karenina, 1975
 Прости, народ православный, englisch: Forgive me, Christian people, Musical, 1993
 The Car Man, Fernsehfilm, 2001

Klavierwerke
 Klavierstücke (1952–1961)
 Poem
 Vier Stücke aus dem Ballett Das bucklige Pferdchen
 Humoreske
 Im Stile von Albéniz
 Troika
 Basso Ostinato
 Zweistimmige Invention
 Klaviersonate, 1962
 24 Präludien und Fugen, 1964–1970
 Polyphonisches Spielheft, 25 Präludien, 1972
 Klaviersonate Nr. 2, 1997
 Tagebuch, sieben Stücke, 2002
 Sonatina concertante, 2005
 A la pizzicato, 2005
 Einfache Blätter, sieben Impromptus (Uraufführung 2009 durch Yuja Wang in Verbier)

Solo-Violine
 Echo-Sonate für Violine solo, Op. 69, 1984

Literarische Werke
 Was man schreibt, ist unantastbar. Schott, Mainz 2008

Ehrungen und Auszeichnungen

 1972: Staatspreis der UdSSR
 1976: Volkskünstler der RSFSR
 1981: Volkskünstler der UdSSR
 1984: Leninpreis
 1992: Staatspreis der Russischen Föderation
 2002: Verdienstorden für das Vaterland 3. Klasse
 2007: Verdienstorden für das Vaterland 2. Klasse
 2010: Russischer Orden der Heiligen Anna
 2012: Verdienstorden für das Vaterland 4. Klasse
 2018: Staatspreis der Russischen Föderation

Literatur
 Walentina Nikolajewna Cholopowa: Der Weg im Zentrum. Annäherungen an den Komponisten Rodion Shchedrin. Übers. Gabriele Leupold. Schott, Mainz 2002
 Rodion Schtschedrin im Gespräch mit Walentina Cholopowa, in Sowjetische Musik im Licht der Perestroika. Laaber, Duisburg 1990 S. 280–285

Weblinks

 International Maya Plisetskaya and Rodion Shchedrin Foundation – Lebenslauf, Werkliste (deutsch, englisch, russisch)
 Rodion-Shchedrin-Archiv im Archiv der Akademie der Künste (Berlin)

Einzelnachweise

Musiker (Sowjetunion)
Komponist (Russland)
Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist (Oper)
Komponist (Ballett)
Klassischer Pianist
Hochschullehrer (Moskauer Konservatorium)
Verdienter Künstler der RSFSR
Volkskünstler der UdSSR (Darstellende Kunst)
Volkskünstler der RSFSR
Träger des Verdienstordens für das Vaterland
Träger des Staatspreises der UdSSR
Träger des Staatspreises der Russischen Föderation
Träger des Leninpreises
Mitglied der Akademie der Künste (DDR)
Mitglied der Bayerischen Akademie der Schönen Künste
Mitglied der Akademie der Künste (Berlin)
Russe
Sowjetbürger
Geboren 1932
Mann
Absolvent des Moskauer Konservatoriums


text:
Джонатан Эдвардс
 Эдвардс, Джонатан (1703—1758) — американский проповедник.
 Эдвардс, Джонатан (род. 1966) — британский легкоатлет.


text:
Vivid: Kissing You, Sparkling, Joyful Smile è un singolo della cantante sudcoreana BoA, pubblicato nel 2008.

Tracce
Kissing You - 4:01
Sparkling - 4:02
Joyful Smile - 4:06
Kissing You (Instrumental) - 3:56
Sparkling (Instrumental) - 3:54
Joyful Smile (Instrumental) - 3:58

Collegamenti esterni


text:
Die Lossa ist ein gut 43 km langer, rechter Zufluss der Unstrut in Sachsen-Anhalt und Mittelthüringen. Der Name soll aus dem Indogermanischen stammen und das Wort Lachs beinhalten.

Verlauf
Sie entspringt am westlichen Ende des Gebietes der ehemaligen Gemeinde Lossa im Burgenlandkreis in Sachsen-Anhalt. Die Quelle liegt in der Finne, einem Randgebirge des Thüringer Beckens. Sie fließt anfangs in Südrichtung durch Rastenberg, Hardisleben, Mannstedt, dann nach Westen durch Guthmannshausen, Olbersleben und Großneuhausen. Die Lossa mündet bei Leubingen in die Unstrut und teilt sich mit ihr das Flussbett bis Griefstedt, wo sie sich wiederum in einen linken Unstrutarm und einen rechten Lossaarm teilen. Endgültig fließen beide Flüsse erst hinter Gorsleben zusammen.

Weiteres
Beginnend ab 1967 wurde in den Folgejahren ein größerer Teil der Lossa begradigt, so dass die jährlichen Überschwemmungen von Wiesen und Ackerland nahezu aufhörten. Zudem erhöhte sich durch diese Flussbaumaßnahmen die Fließgeschwindigkeit. Wegen der von ihr zum Jahreswechsel 2002/2003 herangeführten Schmelzwassermengen und des dadurch erzeugten Rückstaus der Unstrut trug sie damals wesentlich zu deren Hochwasser bei Leubingen bei.

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in Europa
Fluss in Thüringen
Fluss in Sachsen-Anhalt
Gewässer im Burgenlandkreis
Gewässer im Landkreis Sömmerda