text:
Heinz Sommer (* 6. Januar 1924 in Dessau; † unbekannt) war ein deutscher Berghauer und Volkskammerabgeordneter für den Freien Deutschen Gewerkschaftsbund (FDGB).

Leben
Sommer stammte aus dem Freistaat Anhalt und war der Sohn einer Arbeiterfamilie. Nach dem Besuch der Volksschule nahm er 1938 eine dreijährige Lehre zum Kupferschmied auf. Danach wurde er zur deutschen Wehrmacht einberufen. Am Ende des Zweiten Weltkrieges geriet er in Gefangenschaft. Nach seiner Rückkehr arbeitete er als Hauer im Kaliwerk Bernburg (Saale).

Politik
Sommer trat 1946 in den FDGB ein. 1957 wurde er Mitglied der SED und als solches 1960 Mitglied der SED-Kreisleitung in Bernburg. Seit 1958 gehörte Sommer der Leitung der SED-Betriebsparteiorganmisation im Kaliwerk Bernburg an und war Mitglied der Abteilungsgewerkschaftsleitung des FDGB.

In der Wahlperiode von 1963 bis 1967 war er Mitglied der FDGB-Fraktion in der Volkskammer der DDR.

Auszeichnungen
 sechsfacher Aktivist der sozialistischen Arbeit
 Wettbewerbsmedaille
 1959 Meisterhauer

Literatur
 Die Volkskammer der Deutschen Demokratischen Republik. 4. Wahlperiode. Staatsverlag der Deutschen Demokratischen Republik, Berlin 1964, S. 505 (mit Porträtfoto).
 Wer ist wer? Das deutsche Who's who (vormals Degeners Wer ist's? – seit 1905). Band 14, Teil 2, Schmidt-Römhild, Lübeck 1965, S. 320.

Einzelnachweise

Abgeordneter der Volkskammer
SED-Mitglied
Person (Bernburg (Saale))
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1924
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Mann


text:
Fakjů pane učiteli, v originále  Fack ju Göhte, je německá komedie z roku 2013. Film režíroval a napsal Bora Dagtekin a v hlavních rolích se objevili Elyas M'Barek a Karoline Herfurthová. V německých kinech snímek zhlédlo přes 7 milionů diváků.

V České republice měl film premiéru v kinech 22. srpna 2014.

V roce 2015 bylo natočeno pokračování s názvem Fakjů pane učiteli 2.

Obsah filmu
Bankovní lupič Zeki Müller je propuštěn z vězení a musí splatit své dluhy. Zekiho kamarádka Charlie před třinácti měsíci schovala jeho peníze z poslední loupeže na stavbě na pozemku Goethova gymnázia. Zeki sice místo najde pomocí GPS, ale zjistí, že zde byla nově vybudována tělocvična. Zeki chce získat své peníze zpět, a tak si chce zažádat ve škole o místo po zesnulém školníkovi, ale díky nedorozumění se stává dočasným učitelem. Seznamuje se se studenty a učiteli, mezi něž patří také Elisabeth "Lisi" Schnabelstedtová, která je stážistkou na téže škole a sama kdysi tuto školu chodila.

Když se Ingrid Leimbachová-Knorrová, učitelka třídy 10.B (známé také jako nejhorší a nejproblematičtější třídy) pokusí o sebevraždu výskokem z okna, tak ředitelka přenáší řízení třídy na Lisi Schnabelstedtovou a Zeki se má ujmout Lisiny sedmé třídy. Lisi ovšem nemá patřičnou autoritu, kterou studenti potřebují a ošklivé žerty z jejich strany ji dohánějí k zoufalství. Zeki v noci pracuje v suterénu školy, kde potají hloubí tunel, aby si vzal své peníze. Aby mohl učit, zkopíruje Lisin certifikát, zfalšuje ho a vydává za svůj, Lisi ho ovšem odhalí a vydírá ho. Lisi tak dostane zpět svou původní třídu a Zeki musí jít učit do 10.B. Navíc Zekiho Lisi ubytuje u sebe výměnou za jeho snahu o nápravu 10.B.

Se svými nekonvenčními metodami a Lisinou záštitou získává Zeki respekt třídy v čele s jejich obávanými vůdci, Danielem ("Dangerem") a Chantal. Zekimu se navíc podaří zorganizovat akci graffiti na vlaku, aby vylepšil Lisinu image mezi studenty. Kromě toho zjišťuje, že Lisina mladší sestra je zamilovaná do Dangera a podněcuje tak vztah mezi nimi a též se pro úřady stane Lauřiným opatrovníkem. Zeki a Lisi se do sebe pomalu začínají zamilovávat.

Zeki nachází pří svém hloubení tunelu časovou schránku, kam před lety Lisi napsala svá tajná přání a cítí k ní náklonnost. Později Zeki v tunelu nachází také peníze. Krátce nato Lisi objeví tunel, protože během tělocviku jeden z jejích studentů prorazil podlahu tělocvičny a dozví se tak o Zekiho zločinecké minulosti. Lisi s ním přerušuje veškerý kontakt. Zeki se ze zoufalství opět chce věnovat loupežím. Jeho kamarádka Charlie ho přesvědčuje, že se kvůli Lisi může změnit k lepšímu a když ho nepřesvědčí jde za Lisi, které Zeki zanechal peníze, které našel, a dopis, kde popisuje, že mu záleželo jak na jeho třídě, tak na Lisi. Ona se začne snažit Zekiho zase dostat zpět na tu lepší cestu a to se jí s pomocí 10.B opravdu podaří.

Zeki zruší plánovanou loupež a vydává se zpět se studenty. Malým podvodem se dostane k Lisi domů, dá jí šaty na nadcházející školní ples a milostný dopis s možnostmi ANO, NE, SNAD; přesně jak si Lisi kdysi přála a psala o tom ve svém dopise z časového pouzdra. Před ředitelkou školy Zeki přiznává, že není učitel a ani nemá vysokou školu. Nicméně ředitelka ho chce ve škole ponechat, a tak mu zfalšuje maturitní vysvědčení. Třída 10.B je totiž pod jeho vedením ochotna chodit na hodiny a učit se. Zeki se tedy rozhodne zůstat.

Hrají

Vznik filmu

Casting
Roli Zekiho Millera napsal Dagtekin přímo pro Elyase M'Bareka. M'Barek a Dagtekin již společně pracovali na televizních seriálech Schulmädchen, Deník doktorky, Turečtina pro začátečníky a filmu Turecky snadno a rychle. Producentka Lena Schömann chválila M'Bareka za jeho "neuvěřitelnou disciplínu", protože herec již měsíce před natáčením cvičil pět dní v týdnu s osobním trenérem a přibral osm kilo svalové hmoty.

Hlavní ženskou roli získala vítězka Grimmovy ceny, Karoline Herfurthová, která se předtím objevovala v komediích, například v roce 2001 ve filmu Holky to chtěj taky a jeho pokračování z roku 2004. Producentka Lena Schömannová nazvala Herfurthovou ideální volbou pro její "skvělý smysl pro komedii a načasování". Roli ředitelky školy získala Katja Riemannová, která se objevila v Turečtině pro začátečníky a Uschi Glasová ztvárnila menší roli nervově zhroucené učitelky Ingrid Leimbachové-Knorrové.

Natáčení
Film se natáčel převážně v Mnichově a Berlíně. Gymnázium Lise Meitnerové v Mnichově sloužilo jako filmové kulisy fiktivního Goethova gymnázia. V Berlíně byly natáčeny scény z bazénu nebo z vězení. Natáčení začalo 28. dubna 2013 a trvalo 41 dnů.

Soundtrack

Reference

Externí odkazy

 Fakjů pane učiteli na Internet Movie Database

Filmy z roku 2013
Německé filmové komedie

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Il bicorno, o feluca, è una forma arcaica di cappello associata a partire dagli anni '70 del XVIII secolo ed all'inizio del XIX secolo, indossato soprattutto in Europa e successivamente in America, in special modo nelle uniformi.

Esso è altrettanto associata alla figura di Napoleone Bonaparte che era solito indossarla, per distinguersi, parallelamente alle spalle; i suoi generali invece l'indossavano perpendicolarmente alle spalle. È sopravvissuta nell'uso dell'uniforme militare sino al 1914.

A differenza del tricorno, da cui deriva, il bicorno è costituito da una forma di stoffa fissa imbottita con materiale rigido che crea due pinne di forma semicircolare rialzate rispetto alla testa, una sul fronte e una sul retro; solitamente sul fronte della feluca si trovava una coccarda con i colori della bandiera nazionale. La tipica forma del bicorno aveva una specifica funzionalità, cioè quella di poter essere posto facilmente sotto il braccio quando non veniva indossato e pertanto in francese esso venne definito anche chapeau-de-bras.

Alcune maschere della commedia dell'arte hanno il bicorno come copricapo, ad esempio Arlecchino (in talune rappresentazioni), Stenterello, Burlamacco e Rugantino.

Uso attuale

Attualmente il bicorno è ancora utilizzato, perlopiù in divise diplomatiche, che possono essere completate nel caso degli ambasciatori da una fila di piume di colore bianco o nero che corre lungo il bordo della tesa.

I membri dell'Académie française lo indossano nella divisa ufficiale, come pure la Milizia Tradizionale di Calasca; in Svizzera lo indossano gli uscieri di stato e della Confederazione.

L'uniforme della Scuola di equitazione spagnola di Vienna include un bicorno.

Forze armate
La feluca è caratteristica delle uniformi di rappresentanza dei Carabinieri italiani, della Guardia Civil spagnola e della Guardia del Consiglio Grande e Generale di San Marino.

In Francia, fa parte dell'uniforme degli allievi dell'École polytechnique .

Note

Altri progetti

Cappelli
Uniformi


text:
Vrijeme škorpiona je drugi album hrvaškega pevca Marka Perkovića Thompsona.

Izšel je leta 1995, v času zaključnih bojev Hrvaške osamosvojitvene vojne.

Seznam skladb

 Škorpioni (4:32)
 Poljubi me (3:40)
 Moj grad (3:49)
 Rock'n'roll (3:08)
 Lažljivica (3:41)
 Bludnica (4:41)
 Anica - Kninska kraljica (3:52)
 Satnija (3:51)
 Volim te (3:41)
 Ljubavna (4:38)
 Povratak Bogu (7:32)
 Ljutu travu na ljutu ranu (4:18)
 Rosa (3:02)

Skupaj: 54:25

Najbolj priljubljene skladbe z albuma so Anica - Kninska kraljica, Ljutu travu na ljutu ranu in Rosa.

Albumi leta 1995
Albumi skupine Thompson
Albumi založbe Croatia Records


text:
Magic Music Days is a program put on by the Disneyland Resort, the Walt Disney World Resort, the Disneyland Resort Paris and the Hong Kong Disneyland Resort.  It brings in school and community groups to perform in the parks and/or take part in workshops or clinics. Types of groups include:
 Instrumental Groups
 Vocal Groups
 Dance Groups

Performance Requirements
Disneyland: Groups wishing to perform must send in a video of the group and pass an audition. Groups that do not pass may not perform in the park but may participate in a workshop.
Walt Disney World: Groups wishing to perform must send in a video audition and picture with their application. All groups must purchase tickets through Disney Magic Music Days.  They may perform in the parks or participate in a workshop. Groups that do not pass may not perform in the park but may participate in the workshop.
Hong Kong Disneyland: Groups must send in a video, picture and proposed song list with their application. All groups must purchase tickets through Disney Magic Music Days.

Performance Areas

Disneyland: Dance and Instrumental groups may perform at the Carnation Plaza Gardens stage located to the west of Sleeping Beauty Castle or at the Hollywood Backlot stage in Disney's California Adventure (DCA).  On rare occasions the Small World mall area has been used for performances.  Bands march down Disneyland's parade route as a pre-parade, a show directly before the parade.  Bands might also march down DCA's performance corridor as a pre-parade or as a pre-show to the High School Musical Pep Rally.

Walt Disney World: Orchestras may play on an outdoor stage at the marketplace, an outdoor shopping center.  At Epcot, groups may also perform on a stage that is encased by a temporary "shell", this is located next to Innoventions West.  The stage faces a small seating area with a control booth at the rear of the area. Magic Kingdom: Groups performing in the Magic Kingdom may have the opportunity to perform Cosmic Ray's Starlite Cafe in Tomorrowland. Groups may also perform at the Disney Springs stage in front of World of Disney. For those groups that are marching, the bands perform a march down the parade route at various times but may or may not coincide with one of Disney's actual parades. They may also march at Epcot around the World Showcase or Future World.

Hong Kong Disneyland: Vocal and dance groups may perform at the Hong Kong Disneyland Railroad station located in Main Street, U.S.A. inside the park. March bands may march down Main Street, U.S.A. starting from the first-aid station. Orchestras may play on the castle forecourt in front of Sleeping Beauty Castle. During Christmastime, groups may also perform in the front lobby of Hong Kong Disneyland Hotel and Disney's Hollywood Hotel.

Workshops/Clinics
Disneyland: Disneyland workshops are run by current and former Disneyland Cast Members who work professionally outside of Disneyland in the industry of the workshop they are running. Instrumental clinicians often conduct, arrange, direct, or perform music for major television and movie studios.  Workshops are 90 minutes long and are designed to give students a taste of what professional studio musicians, singers, or dancers go through.  Dance workshops are run like an audition. Instrumental workshops and Choral workshops cover multiple song segments from Disney animated and live action movies and are dubbed onto the film using a click track. Groups participating in a Workshop often receive a DVD of their work.
Walt Disney World: WDW clinics are run by Disney World Cast Members. Some of these clinicians also work professionally in their field outside of Walt Disney World.  Instrumental clinics are three hours long, cover one Disney medley piece, played back with Disney animation clips, much like a movie trailer.  A Disney character, usually Mickey or Goofy, makes an appearance at the end of the workshop to thank the students for their work. Groups participating in a Workshop receive a DVD of their work.

Souvenirs
Disneyland: Directors receive any signs displayed in Disneyland or Disney's California Adventure which displayed their group's name, a plaque thanking the group for its efforts in arts, and a gift bag courtesy of the Yamaha corporation. Each participant receives a Disneyland specific Magic Music Days shirt.
Walt Disney World: For the groups that perform in the Magic Music Days program, the participants might receive a couple souvenirs from Disney. Past items include a commemorative pin from the Magic Music Days (this pin is exclusively reserved for just the participants) and a shirt with the Magic Music Days logo on the front.  The director/organization receive a banner indicating their groups performance for the "World", a plaque that they can display, or a small statue of Mickey Mouse all dressed up as a director.

Backstage
Groups participating in the program are taken through backstage areas of the parks that guests normally cannot see. (Photography and videography are prohibited in these areas.) The group may have their picture taken by Disney and then either perform, take part in a workshop, or experience both.
Disneyland: Participants enter backstage via access roads along the north side of the park, using changing rooms and the four-room rehearsal hall near the backside of Toontown.  They can also catch glimpses of various warehouses and the adjacent Circle D Ranch where Disneyland's livestock are kept.  During this time, they can purchase drinks or snacks through vending machines.
Epcot: A Magic Music Days building is located behind the Italian pavilion. There, groups may change into their costumes/gowns, warm up, have rehearsals, or anything else the group may need to perform prior to appearing onstage. The groups may enter the park in two locations, one being located next to Italy, and the other between Imagination! and The Land Pavilions.
Magic Kingdom: Students performing in the Magic Kingdom are escorted through a cast-members-only entrance next to Pirates of the Caribbean. From there, they make their way to changing locations to prepare for their performance.

Famous Performers
The Idlers - yearly since 1988 (Epcot: World Showcase stage/American Adventure pavilion; Magic Kingdom: various venues)

Sponsorship
Ludwig/Musser Percussion and Glaesel String Instruments from Conn-Selmer, Inc. are the Official Instrument providers of Disney Magic Music Days at the Walt Disney World Resort. The town of Kissimmee, FL is also a major sponsor for the entire Magic Music Days program at the Disney World Resort complex.
Yamaha is the Official Music provider of the Disneyland Resort and Hong Kong Disneyland Resort.

External links
Disneyland Magic Music Days
Walt Disney World Magic Music Days
Hong Kong Disneyland Magic Music Days

Music education organizations
Events at Walt Disney World
Disneyland Resort
Hong Kong Disneyland Resort


text:
The 2014–15 Dallas Sidekicks season was the third season of the relaunched Dallas Sidekicks professional indoor soccer club. The Sidekicks, a Southern Division team in the Major Arena Soccer League, played their home games in the Allen Event Center in Allen, Texas.

The team was led by head coach Tatu with assistant coach Nick Stavrou. Dallas amassed a 14–6 record in the regular season and qualified for the playoffs. They defeated Oxford City FC of Texas in the Southern Division Semi-Finals before losing to the Monterrey Flash in the Division Finals.

Season summary

The Sidekicks stumbled with an opening night loss to the Missouri Comets, the 2013–14 champion of the Major Indoor Soccer League. and suffered their first regular season home loss since the team returned in 2012. The team regrouped and won the next seven consecutive games before a controversial road loss to Hidalgo La Fiera at a practice facility that did not meet MASL standards. The league vacated the results of that game and Dallas regrouped to defeat Oxford City FC of Texas on the road. A loss at home to the same team plus three road losses in Mexico gave the Sidekicks their first regular season multi-game losing streak in the arena soccer era. Dallas regained its footing and won 6 straight games before a final loss at home to the Monterrey Flash to end the regular season. The team finished with a 14–6 record and second place in the Southern Division. The Sidekicks hosted Oxford City FC of Texas in the Southern Division Semi-Final and won 6–5. They faced the Monterrey Flash on the road on Sunday, March 8, in the Southern Division Final and lost 1–11.

History
With some continuity in ownership, coaching, and players, the Sidekicks claim the heritage of the original Dallas Sidekicks that won four championships as members of four leagues (MISL I, CISL, PSA/WISL, and MISL II) while playing at Reunion Arena in Dallas from 1984 to 2004. The new Sidekicks debuted as members of the Professional Arena Soccer League at the Allen Event Center in November 2012, posting a 13–3 record during the 2012–13 season before falling to the Rio Grande Valley Flash in the playoffs. For the 2013–14 season, the Sidekicks returned largely intact both in the front office and on the field, with a few roster additions to bolster the offense and improved to 14 wins and 2 losses. The team finished second in the Central Division but lost to the Monterrey Flash in the first round of the playoffs.

Off-field moves
In May 2014, the Professional Arena Soccer League added six teams from the failed third incarnation of the Major Indoor Soccer League and reorganized as the Major Arena Soccer League. The 2014–15 MASL season will be 20 games long, 4 more than the 16 regular season games of recent PASL seasons. With the league expansion and reorganization, the Sidekicks moved from the Central division to the new Southern division. The other Southern teams for 2014–15 are the Brownsville Barracudas, Hidalgo La Fiera, Monterrey Flash, Saltillo Rancho Seco, and Beaumont-based Oxford City FC of Texas.

This season's regular home and road jerseys are supplied by Lotto Team Sport USA. The team also wore special pink jerseys on October 25 to honor Breast Cancer Awareness Month and special camouflage jerseys to honor Veteran's Day on November 15. The special jerseys were auctioned to raise funds for related charities. For the second consecutive season, the primary jersey sponsor is Starwood Motors.

On December 6, the Sidekicks began distributing player trading cards to fans at home games with each fan receiving 2 cards of a planned 18-card set. This is the current Sidekicks' third such set and the second to be produced for the team by Panini America. The set includes head coach Tatu plus Sagu, Jamie Lovegrove, Nestor Hernandez, Carlos Videla, Shaun David, Ricardinho, Angel Rivillo, Dominic Schell, Cameron Brown, Kiley Couch, Cody Ellis, Fabinho, Mike Jones, Dejan "Milo" Milosevic, Freddy Moojen, Renato Pereira, and Kristian Quintana.

Roster moves
In August 2014, veteran defender Nick Stavrou retired after 14 seasons as a player to become the Sidekicks' director of soccer operations and an assistant coach, replacing Cesar Cervin. With the team's roster depleted by injury and penalty, Stavrou returned to the turf as a defender for the December 14 game against the Tulsa Revolution. He returned briefly to retirement on December 27 before being recalled on January 8 for roadtrip to Mexico and again on January 23 for a roadtrip to Brownsville.

On August 14, 2014, the team re-signed forward Bronil Koochoie for the upcoming season then later traded him to the Turlock Express. On September 25, the team signed veteran player Frederico "Freddy" Moojen. Previously signed with the Baltimore Blast, his contract was voided when the MISL collapsed.

The team conducted pre-season tryouts and training camp at Soccer Spectrum in Richardson, Texas, to fill out and upgrade the team's 20-man roster. MASL rules allow each team to dress up to 14 active players for each regular season game.

On October 24, the team signed midfielder Kristian Quintana to a contract. On October 25, star forward Nestor Hernandez was placed on the 30-day injured reserve list following knee surgery. On November 1, Kristian Quintana was assigned to Sidekicks Premier and rookie forward Thomas Knight Jr. was signed to a contract. On November 11, Quintana rejoined the team and defender George Williams was assigned to Sidekicks Premier. On November 22, defender Dominic Schell was signed to a contract and Thomas Knight Jr. was assigned to Sidekicks Premier.

On December 12, Nestor Hernandez was activated from the injured reserve list and midfielder Gustavo Piedra was assigned to Sidekicks Premier. On December 20, Piedra was recalled to the team, defenders Fernando Garza and R.J. Luevano were signed to contracts, defender London Woodberry and forward Renato Pereira were assigned to Sidekicks Premier, and defender Michael Uremovich was placed on the 14-day injured reserve list. On December 27, Piedra and forward Arthur Ivo were assigned to Sidekicks Premier and Pereira returned to the lineup.

The team began a series of roster moves on January 8 in preparation for the roadtrip to Mexico. Defender Mike Jones, midfielders Angel Rivillo and Kristian Quintana, and forward Renato Pereira were assigned to Sidekicks Premier. On the same day, defender Nick Stavrou was re-activated plus Brazilian and Mexican nationals John Machado and Andreas Salazar were signed as midfielders and Johnny Munoz was signed as a defender. On January 16, the team assigned Machado, Salazar, and Munoz to Sidekicks Premier, Stavrou was once again sent into retirement, and the team signed midfielder Alex Molano. On the same day, the Sidekicks acquired forward Alex Megson in a trade with the Rochester Lancers.

On January 17, the day before the Sidekicks hosted Oxford City FC of Texas, defender R.J. Leuvano was assigned to Sidekicks Premier while forward Arthur Ivo and midfielders Angel Rivillo and Kristian Quintana were recalled to the Sidekicks' roster. In preparation for a weekend two-game road trip to face the Brownsville Barracudas, the team returned Rivillo to Sidekicks Premier, recalled defender Mike Jones, and placed forward Shaun David on the injured reserve list with season-ending plantar fasciitis.

On February 1, the final day for roster moves this season, the team signed MLS veteran Hunter Jumper, recalled midfielder Angel Rivillo, activated Shaun David from injured reserve, returned defender Nick Stavrou to his coaching duties, and granted midfielder Jamie Lovegrove emergency leave to return to England.

Schedule

Pre-season

Regular season

 League vacated results on December 23 after upholding Dallas' protest of playing conditions.
 Originally scheduled for Hidalgo La Fiera but rescheduled after that team left the league mid-season.
 Mini-game to replace vacated Hidalgo game, maintaining 20-game schedule.
 Replaces Hidalgo game originally scheduled for that date.

Post-season

Personnel

Player roster
As of March 8, 2015

Other players that logged time on the field for the Sidekicks this season include forwards #00 Thomas Knight, Jr. and #30 Renato Pereira; midfielders #32 Jamie Lovegrove, #19 Gustavo Piedra, #2 John Machado, and #16 Andreas Salazar; plus defenders #28 Dean Lovegrove, #2 London Woodberry, #84 Michael Uremovich, #84 R.J. Luevano, #84 Johnny Munoz, and #12 George Williams. Assistant coach Nick Stavrou also suited up as a defender (#23) for several games.

Only two players (#4 Kiley Couch and #15 Cameron Brown) participated in all 20 of the Sidekicks' regular season games. #14 Fabinho Leite missed only the December 14 home game versus the Tulsa Revolution.

Staff
The ownership group during this season included majority owner Ronnie Davis as team president and CEO, plus vice president Missy Davis, and minority owners Tatu (who also served as head coach), J.L. "Sonny" Williams, and Jim Tolbert. Assistant coach Nick Stavrou was also the team's Director of Soccer Operations. The team's athletic trainer was Steve Parker and Steve Wagner was the team chaplain. The team's public relations and communications director was Melissa Smith.

All of the Sidekicks' home games were aired live in high-definition on Time Warner Cable Sports Channel. The broadcast team included Norm Hitzges on play by play, former Sidekicks coach Gordon Jago with color commentary, and Alan Balthrop as broadcast statistician. Most MASL games were streamed by Go Live Sports with select games, including the October 25 season opener, streamed live by ESPN3. The in-arena announcer was KTCK personality Ty Walker.

Awards and honors
Dallas forward Freddy Moojen was selected for the 2014-15 MASL All-League Third Team.

Dallas' Cameron Brown earned honorable mention for the league's all-rookie team for 2014-15.

References

External links
Dallas Sidekicks official website
Dallas Sidekicks at The Dallas Morning News
Dallas Sidekicks at Allen American
Dallas Sidekicks at Dallas Entertainment Journal
2014–15 season at KicksFan.com

Dallas Sidekicks (2012–present) seasons
Dallas Sidekicks
Dallas Sidekicks 2014
Dallas Sidekicks
Dallas Sidekicks


text:
Olivia Jane d'Abo (; born 22 January 1969) is a British actress and singer. She is known for her roles as Karen Arnold, Kevin Arnold's rebellious teenaged hippie sister in the ABC comedy-drama series The Wonder Years (1988–1993), as female serial killer Nicole Wallace in Law & Order: Criminal Intent, as Marie Blake on The Single Guy (1995–1997), and Jane Porter in The Legend of Tarzan (2001–2003). Her film appearances include roles in Conan the Destroyer (1984) and Bank Robber (1993).

Early life and education
D'Abo was born on 22 January 1969 in London, England, the daughter of Maggie London, an English model and actress primarily active in the 1960s, and Mike d'Abo, an English singer and member of 1960s musical group Manfred Mann. She has an older brother, two half-brothers and one half-sister: elder brother Ben, younger half-brother Bruno, and younger sibling twins Ella and Louis (born July 2007) on her father's side. Olivia and Ben both attended high school in the United States at Los Feliz Hills School (formerly the Apple School) in Los Angeles, and d'Abo attended Pacoima Junior High School in Pacoima, Los Angeles.

She is the first cousin once removed of her father's cousin Maryam d'Abo (b. 1960), the actress best known for her performance as Kara Milovy in the 1987 James Bond film The Living Daylights. Olivia and Maryam bought a house together in Los Angeles when Olivia was 19 years old.

Career

Acting career
D'Abo's film debut was the supporting role of Princess Jehnna in Conan the Destroyer, released on 29 June 1984. Two months later, she appeared in the supporting role of Paloma the peasant girl in Bolero (1984).

D'Abo portrayed Karen Arnold in the ABC comedy-drama series The Wonder Years for the show's first four seasons, from 1988 to 1991, with two guest star appearances in the show's final two seasons. In 1992, she guest-starred in the Star Trek: The Next Generation episode titled "True Q" as Amanda Rogers.

An unreleased pilot for an ABC sitcom she led, Olivia Masters' Life, was released on her official website. The pilot shows young, tenacious American woman Olivia Masters as she tries to find her calling and acclimate herself into the professional world, which is not always professional or a breeze, as she finds out.

D'Abo made five appearances as a recurring villain Nicole Wallace in the NBC police procedural drama series Law & Order: Criminal Intent between 2002 and 2008. She reprised the character in the 2013 episode "The Catacombes" in the French police procedural drama series Jo, a show created by René Balcer, who also created Criminal Intent.

In 2007, D'Abo played Abby Carter, the ex-wife of Sheriff Jack Carter, in the Sci-Fi Channel series Eureka for two episodes. She has had numerous supporting roles in other television series and films, such as The Spirit of '76 (1990), Greedy (1994), The Big Green (1995), and The Twilight Zone (2002). Onstage, she appeared in the 2005 Broadway theatrical production of The Odd Couple alongside Matthew Broderick and Nathan Lane.

In animation, D'Abo provided the voices of Sonya Blade in Mortal Kombat: Defenders of the Realm (1996); Melanie Walker/Ten in Batman Beyond (1999–2000); Star Sapphire in Justice League (2001); and Morgaine le Fey in Justice League Unlimited (2004); Tak in Invader Zim (2001–2002); Jane Porter in The Legend of Tarzan; Jedi Master Luminara Unduli in Star Wars: The Clone Wars (2008), which she reprised the character in the cameo role in Star Wars: The Rise of Skywalker (2019); Carol Ferris in Green Lantern: First Flight (2009); and Natalia Romanoff in Ultimate Avengers, and Ultimate Avengers 2: Rise of the Panther (both 2006).

In February 2013, D'Abo began filming for Tesla Effect: A Tex Murphy Adventure (working title: Project Fedora), a video game that combined live-action footage with 3D graphics.

Music career
D'Abo is a singer-songwriter, guitarist, and pianist. She has composed and performed for various soundtracks. Her single "Broken" is in the film Loving Annabelle. Her debut album, Not TV, was released in July 2008.

D'Abo also performed backing vocals for Julian Lennon's Help Yourself, and a duet with Seal's "Broken". She also co-wrote the song "Love Comes from the Inside" with Italian singer Laura Pausini, which was featured on Pausini's English-language debut album, From the Inside.

D'Abo performed a duet on Bon Jovi's "Livin' on a Prayer" for their 2003 acoustic album This Left Feels Right.

Podcast appearances
In October 2015, d'Abo started a weekly podcast called Every Friday with Dan and Olivia, co-hosting the program with Dan Miles of the Friends of Dan music podcast.

On 8 July 2016, d'Abo appeared on Ken Reid's TV Guidance Counselor podcast.

Personal life
She was formerly engaged to singer Julian Lennon; the engagement ended in 1992.
She also dated James Quakenbush from 2019-2022.

Olivia became engaged to actor Thomas Jane in 1998 after working with him on several projects such as "The Velocity of Gary" and "Jonni Nitro." In 2001 the couple called off the engagement.

She has one son, Oliver William d'Abo (b. 1995), and was married to songwriter and music producer Patrick Leonard from 2002 to 2012.

Filmography

Film

Television

Video games

Theatre

References

External links

1969 births
Living people
Actresses from London
Actresses from Los Angeles
Olivia
English child actresses
British emigrants to the United States
English film actresses
English people of Dutch descent
English songwriters
English stage actresses
English television actresses
English voice actresses
Singers from London
Singers from Los Angeles
Songwriters from California
Writers from Los Angeles
21st-century American women
20th-century English actresses
21st-century English actresses
20th-century English women singers
20th-century English singers
21st-century English women singers
21st-century English singers


text:
Sheikh Saud bin Rashid Al Mualla (; born 1 October 1952; referred to as Sheikh Saud) is the ruler and head of state of the emirate of Umm Al Quwain since 2009 and a member of the Federal Supreme Council of the United Arab Emirates.

He is the son of Rashid bin Ahmad Al Mualla II and succeeded his father as monarch of Umm Al Quwain on 2 January 2009.

Early life and education
Born on 1 October 1952, Sheikh Saud received his elementary and primary education in Umm Al Quwain before attending high school in Lebanon. He graduated with a degree in economics from Cairo University, Egypt in 1974.

Political career
Sheikh Saud was the Commander of the Umm Al Quwain National Guard with the rank of colonel. In 1989 he headed the Umm Al Quwain Royal Court (Al Diwan Al-Amir). Then, on 22 June 1972, his father Sheikh Rashid bin Ahmad Al Mualla II designated him to be the Crown Prince of Umm Al Quwain. He assisted his father in managing the emirate's affairs, oversaw many investment projects and established numerous government entities and local enterprises.

He was appointed to the United Arab Emirates foreign ministry in 1973 and seconded at the Umm Al Quwain Amiri court. He was appointed Commander of the Umm Al Quwain Amiri guard in 1977. In 1979, he was appointed chief of the Umm Al Quwain Amiri court (Diwan) and became crown prince in 1982.

See also
 Al Ali

References

1952 births
Living people
Sheikhs of Umm Al Quwain
History of the United Arab Emirates
20th-century Emirati people


text:
Rhynchina tinctalis är en fjärilsart som beskrevs av Philipp Christoph Zeller 1852. Rhynchina tinctalis ingår i släktet Rhynchina och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade.

Källor

Nattflyn
tinctalis


text:
Dr. Jekyll und Mr. Hyde von 1920 ist eine Verfilmung der Erzählung Der seltsame Fall des Dr. Jekyll und Mr. Hyde des britischen Autors Robert Louis Stevenson, ist jedoch nicht mit dem im gleichen Jahr veröffentlichten und weniger bekannten Film Dr. Jekyll and Mr. Hyde zu verwechseln.

Handlung
Der Rechtsanwalt John Utterson wundert sich über seinen Freund, den Arzt Dr. Henry Jekyll, der für den Fall seines Ablebens seinen ganzen Besitz an einen geheimnisvollen Fremden namens Edward Hyde vermacht hat. Hyde ist eine kleinwüchsige, bösartige Erscheinung und geht sogar soweit, ein kleines Mädchen umzurennen und den respektablen Sir Danvers Carew zu erschlagen. Als Dr. Lanyon, der mit Utterson und Jekyll befreundet ist, stirbt, dringt Utterson mit Hilfe von Jekylls Butler in Jekylls Labor ein, wo er dessen Leiche vorfindet. Jekyll hatte sich das Leben genommen, nachdem er an einer Substanz gearbeitet hat, die das Böse im Menschen zur Geltung bringen sollte. Dr. Jekyll verwandelte sich in den bösen Mr. Hyde, mit dem er sein böses Ich ausleben konnte, verlor aber im Lauf der Zeit die Kontrolle über sein Alter Ego.

Hintergrund
 Dieser Film ist insgesamt die fünfte, aber die erste abendfüllende Leinwandadaption von Stevensons literarischer Vorlage. John Barrymore, der vorher bereits als Theaterschauspieler bekannt war und zeitgleich zu den Dreharbeiten am Broadway Shakespeares "Richard III." spielte, lieferte hier in der doppelten Hauptrolle als Dr. Jekyll und Mr. Hyde eine Glanzleistung ab.
 MGM produzierte im selben Jahr eine Verfilmung des Stoffes mit gleichem Titel, die u. a. in die damalige Gegenwart verlegt wurde. Sie reichte aber qualitativ nicht an Paramounts Fassung heran.
 1965 entstand eine eingefärbte Fassung des Films, für die Killiam Films, Inc. 1971 das Copyright erwarb.

Literatur
 Robert Louis Stevenson: Der seltsame Fall von Dr. Jekyll und Mr. Hyde (= Insel-Taschenbuch. 3102). (Originaltitel: The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde.). Aus dem Englischen von Grete Rambach. Insel-Verlag, Frankfurt am Main u. a. 2004, ISBN 3-458-34802-6.

Weblinks

 Retro-Park – Ein ausführliches Kapitel über den Film im "Dokument des Grauens", ab Seite 99
 Freier Download des Films

Filmtitel 1920
US-amerikanischer Film
Stummfilm
Schwarzweißfilm
Film über Dr. Jekyll und Mr. Hyde
Experiment im Film


text:
Biografia
Nato da una famiglia ebrea piuttosto agiata, a vent'anni lesse i testi del periodo giovanile di Karl Marx e la Storia e coscienza di classe di Lukacs. Studiò diritto, scienze politiche, storia e filosofia a Colonia, Bonn e Berlino. Tenne la sua tesi di dottorato, intitolata "Die Krise der deutschen Staatslehre" (traducibile in italiano in: La crisi della teoria tedesca dello Stato) nel 1931.

Simultaneamente entrò a far parte del Partito Socialdemocratico di Germania e lavorò al giornale "Der Rote Kämpfer" (Il combattente rosso). Nel 1931 si uni al Partito socialista operaio, dal quale fu espulso a causa della sua simpatia per il Partito Comunista Tedesco - opposizione (KPD-O). A causa del suo essere ebreo e marxista nel luglio del 1933 venne pronunciata contro di lui un'interdizione professionale (Berufsverbot) e dopo che le SA perquisirono la sua abitazione visse un periodo di clandestinità e successivamente d'esilio. Si recò nell'agosto 1933 in Francia, ove lavorò come redattore capo del Die Neue Welt (Il nuovo mondo), quotidiano del partito comunista alsaziano. Nel 1934 fuggì in Svizzera, a Ginevra, ove dal 1936, dopo esser uscito nel 1935 dal KPD-O, collaborò con regolarità alla «Zeitschrift für Sozialforschung» con recensioni su opere di filosofia politica affidategli da Hans Kelsen e Max Horkheimer. I suoi lavori di quel periodo furono influenzati da Carl Jacob Burckhardt.Al termine del secondo conflitto mondiale si trasferì nella RDT, ove dal 1948 al 1963 fu professore ordinario all'università di Lipsia. Successivamente si trasferì nella RFT ove divenne ordinario al politecnico di Hannover e fu uno dei più autorevoli esponenti «d'una poetica d'impianto marxista».

Opere
Georg Büchner und seine Zeit (1946)
Thomas Mann (1950; trad. it. 1955)
Schiller und die Nation (1953)
Studien zu der deutschen Literaturgeschichte  (1954)
Richard Wagner (1959)
Von Lessing bis Thomas Mann (1959)
Bertolt Brecht und die Tradition (1961; trad. it. 1972)
Heinrich von Kleist (1962)
Zur deutschen Klassik und Romantik (1967)
Zur deutschen Literatur der Zeit (1967; trad. it. 1973)
Goethe (1973)
Außenseiter (1975; trad. it. 1977)
Doktor Faust und Don Juan (1979)
Gelebte Literatur: Frankfurter Vorlesungen (1987; trad. it. 1991)
Die umerzogene Literatur: deutsche Schriftsteller und Bücher 1945-1967 (1988)
Die unerwünschte Literatur: deutsche Schriftsteller und Bücher 1968-1985 (1989)
Der Turm von Babel: Erinnerung an eine Deutsche Demokratische Republik (1991)
Der Widerruf: Über Deutsche und Juden (1994)
Wendezeiten: Über Deutsche und Deutschland (1995)
Zeitgenossen: Erinnerung und Deutung (1997)
Gelebte Musik: Erinnerungen (1999)
Bürgerliche Endzeit: Reden und Vorträge 1980-2000 (2000)

Onorificenze

Note

Bibliografia
Le Collège de Sociologie (1937-1939), a cura di Denis Hollier, Éditions Gallimard, Parigi, 1979, traduzione it. Il Collegio di Sociologia 1937-1939, di Marina Galletti, Lola Ieronimo, Annamaria Laserra, Bollati Boringhieri, Torino 1991.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Personalità dell'ebraismo
Studenti dell'Università di Colonia
Politici del Partito Socialdemocratico di Germania
Emigranti dalla Germania nazista


text:
Whareakeake (; formerly and colloquially Murdering Beach, also "Murderers Beach" or "Murdering Bay") is a beach  northeast of Dunedin in the South Island of New Zealand, as well as the valley above and behind the beach. Located to the west of Aramoana ( northeast of Port Chalmers) and included as a section of the Otago Heads, Whareakeake was a place of habitation for Māori people from early times until the Sealers' War skirmish of 1817 from which it derived its colonial name. It is now a surfing beach renowned for its right-hand point break.

Physical geography
Whareakeake is approximately  long and faces north-northeast. To the west it ends at the small headland called Pilot Point; to the east, at the cliffs of the much larger Purehurehu Point. Immediately south lie approximately  of flat ground, beyond which the land rises steeply on all sides up towards Stone Hill and Hodson Hill. A stream flows down the valley from Hodson Hill and crosses the beach near its eastern end.  Beyond Pilot Point lies Long Beach, followed by Pūrākaunui, Mapoutahi, and Blueskin Bay; beyond Purehurehu Point lie Kaikai Beach, Aramoana, Heyward Point, and the mouth of Otago Harbour.

Northeasterly swells, although rare, produce barrelling waves or "mal waves" of great interest to surfers. The tides regularly strew the beach with shells and driftwood.

Access to Whareakeake is by Whareakeake Road (formerly Murdering Beach Road), a steep one-lane gravel drive leading down the side of the Purehurehu Point ridge to the eastern end of the beach.

History

Pre-colonial occupation
During an 1879 Royal Commission of Inquiry into Ngāi Tahu land claims, a local  named Taare Wetere Te Kahu identified Whareakeake as a traditional  (place of residence) and  (place of food production). Other older Māori people at the time recalled "a fenced fort, a cemetery, a sacred altar and a canoe anchorage."

At least two archaeological sites are present: a site with moa bones well back from the shoreline, which has received very little study, and a Classic Māori site, now thoroughly excavated, extending into the sand dunes. The latter site consists of four occupation layers of which even the oldest contains no moa bone. Artefacts from it – including fish-hooks, weapons, and amulets – have been used as type specimens of the Classic period. An unrivalled quantity of  artefacts was excavated from Whareakeake in the 1880s and 1890s. One artefact found in the surface layer in 1863 was a medal given out by Captain James Cook during his second voyage to New Zealand, and most likely subsequently traded from Queen Charlotte Sound for . Due to extensive fossicking it is difficult to analyse the changes in this site across time.

The Sealers' War incident
In December 1817 the Sophia, a Hobart sealing ship carrying prospective settlers, anchored in Otago Harbour. Its captain James Kelly and a few others went to visit Whareakeake (then known to Europeans as "Small Bay") in an open boat. Among them was a settler named William Tucker, who had built a house at Whareakeake two years previously, where he ran an export business in ornamental  ( neck pendants). At first they were welcomed, but when Tucker went into his house, the locals attacked Kelly, at the instigation of the chief Te Matahaere. In the ensuing melee three of the settlers were killed, including Tucker himself, who made it back to the boat but lingered in the surf begging his attackers not to hurt him before being "cut limb from limb". All the dead were eaten.

Kelly and the other survivors of the attack rowed back to the Sophia. He and his men then proceeded to kill large numbers of Māori, including a local chief named Korako. Their subsequent report claimed that the Māori had boarded the Sophia and were killed in the fight to retake it, and that Korako was captured and shot when he attempted to escape; historians caution that Kelly's account of events, made to justify the actions he took, exaggerates the danger he and his men were in. He went on to destroy multiple canoes and set fire to "the beautiful city of Otago". This probably refers to Ōtākou, on the other side of the harbour; however, the Whareakeake village does seem to have been burned at around the same time, and abandoned rather than rebuilt. A  was placed on the site and lifted in the 1860s.

The motive for the attack at Whareakeake is unclear. Kelly believed it was a reprisal for previous shootings of Māori by Europeans in the ongoing state of lawless conflict known as the Sealers' War. A later account accused Tucker of having stolen a Māori preserved head in 1811 and inaugurated the trade in these items; this is considered to be poorly evidenced. Local Māori tradition has it that the trouble arose over the Sophias crew's treatment of the women at Ōtākou.

Whareakeake was thereafter occupied by a succession of European households, and informally referred to as "Driver's Beach" or "Coleman's Beach" after two of them. However, on the first surveying map of the district (dated 1863) it was labelled "Murdering Beach". This remained its official designation until 1998, when the name Whareakeake was restored in the Ngāi Tahu Claims Settlement Act.

Present use
Whareakeake is a relatively quiet beach owing to the difficulty of access by road. It is a favoured spot for swimming, sunbathing, and scenery-gazing.

Due to its right-hand point break, Whareakeake is one of four surf breaks of national significance in Otago – the others being at Karitāne, Papatōwai, and Spit Beach at Aramoana. It is considered suitable for intermediate to expert surfers. When the swell is northeasterly, the beach can become crowded with surfers, as these opportunities are rare.

Whareakeake is frequently used by naturists for nude bathing. New Zealand has no official nude beaches, as public nudity is legal on any beach where it is "known to occur".

References

Beaches of Otago
Geography of Dunedin
History of Otago
Māori history
Naturism in New Zealand
Nude beaches
Surfing locations in New Zealand


text:
38 sezon Włoskiej Formuły 3 – rozpoczął się 7 kwietnia i zakończył 20 października po dziewięciu rundach. Tytuł mistrzowski zdobył Miloš Pavlović.

Zespoły i kierowcy
Źródło:Lista startowa

Kalendarz

Klasyfikacje

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona Włoskiej Formuły 3

Sezony Włoskiej Formuły 3
2002 w sportach motorowych
2002 we Włoszech


text:
Tarchonanthoideae – podrodzina w obrębie astrowatych (Asteraceae). W ujęciu Panero i Funk z 2002 część podrodziny Carduoideae. Takson tworzy klad datowany na 27,1 miliona lat.

Obejmuje dwa plemiona z trzema rodzajami i 24 gatunkami. Przedstawiciele podrodziny występują w południowej i środkowej Afryce, w tym na Madagaskarze oraz na Półwyspie Arabskim (jeden gatunek). Drzewa z rodzajów Brachylaena i Tarchonanthus dostarczają cenionego drewna.

Morfologia
Rośliny zielne, ale też krzewy i niewielkie drzewa. Liście skrętoległe. Kwiaty zebrane w koszyczki w plemieniu Oldenburgieae składające się z setek kwiatów, u Tarchonantheae – z poniżej 30. Słupek jest nieco rozdęty w górnej części, z dwoma krótkimi ramionami, na końcach zaokrąglonych.

Systematyka
Pierwotnie oba zaliczane tu plemiona włączone zostały przez Panero i Funk w 2002 do szeroko ujmowanej podrodziny Carduoideae. Dalsze analizy filogenetyczne wykazały, że stanowią one odrębny klad, wcześniej oddzielony na gradzie stanowiącym rodzinę astrowatych. Oba plemiona w randze podrodziny wyróżnione zostały na Angiosperm Phylogeny Website, ale w ujęciu The International Compositae Alliance wciąż utrzymywane są w obrębie Carduoideae.
 Pozycja systematyczna

 Podział systematyczny podrodziny

Plemię Oldenburgieae S.Ortiz
 Oldenburgia Less.

Plemię Tarchonantheae Kostel.
 Brachylaena R.Br.
 Tarchonanthus L.

Przypisy

Astrowate


text:
Rieux-Minervois è un comune francese di 2.089 abitanti situato nel dipartimento dell'Aude nella regione dell'Occitania.

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Rieux-Minervois


text:
Bringin kan syfta på följande platser:

Indonesien

 Bringin, Bringin, by,
 Kecamatan Bringin (distrikt i Indonesien, Jawa Tengah),
 Bringin, Purworejo,
 Bringin, Grobogan, by,
 Bringin, Sampang, by,
 Kecamatan Bringin (distrikt i Indonesien, Jawa Timur),
 Bringin, Ngawi, by,
 Bringin, Kediri, by,
 Kelurahan Bringin, administrativ by, Jawa Timur,
 Bringin, Ponorogo, by,
 Bringin, Malang, by,
 Bringin, Ciwaringin, by,
 Bringin, Ngaliyan, by,
 Bringin, Pati, by,
 Bringin, Tuban, by,

Robotskapade Indonesienförgreningar


text:
In de wiskunde wordt een functie die op een deel van een verzameling  gedefinieerd is, een partiële functie op  genoemd. Een partiële functie is niet noodzakelijk voor alle elementen van   gedefinieerd.

Zo is het omgekeerde  van een getal  niet gedefinieerd  voor 0 en dus niet voor alle gehele getallen, en daarom slechts een partiële functie op alle gehele getallen.

Definitie
Een partiële functie  is een tweeplaatsige relatie tussen de verzamelingen  en  die geen element van  in verband brengt met meer dan één element van . Er kunnen dus elementen in  zijn die niet door  toegevoegd worden aan een element van .

Om aan te geven dat  een partiële functie is, dus niet noodzakelijk op de hele verzameling  is gedefinieerd, wordt  genoteerd als:

of alternatief als

De deelverzameling  van elementen die in relatie staan met een element van , wordt het domein van  genoemd en de verzameling  het codomein. De verzameling  wordt wel aangeduid als bron(verzameling) en  in dat verband als doel(verzameling). Als het domein  gelijk is aan , zodat elk element van  geassocieerd is met precies één element uit het codomein, spreekt men eenvoudigweg van een functie of eventueel van een totale functie.

Voorbeelden
 de partiële functie  op de gehele getallen gegeven door:

  is niet voor alle gehele  gedefinieerd, maar alleen voor kwadraten.

 Zij  de verzameling van alle oneindige rijen in  en  de tweeplaatsige relatie die aan een convergente rij de limiet toevoegt.  is een partiële functie op , omdat niet alle oneindige rijen convergeren.

Relaties op verzamelingen


text:
Yael Hamen Saieg (ur. 6 maja 2001 w Luksemburgu) – luksemburska pływaczka argentyńskiego pochodzenia.

W 2017 wystartowała na igrzyskach małych państw Europy, na których zdobyła brązowy medal w sztafetach 4 × 100 m stylem zmiennym i 4 × 200 m stylem dowolnym, a także zajęła 4. miejsce w sztafecie 4 × 100 m stylem dowolnym i 9. na 400 m stylem dowolnym.

Jej matka jest Argentynką, a ojciec Luksemburczykiem. Mówi biegle zarówno po luksembursku, jak i po hiszpańsku.

Przypisy

Luksemburscy pływacy
Urodzeni w 2001


text:
Jochen Karl Kübler (* 8. März 1953 in Stuttgart-Bad Cannstatt) ist ein Politiker der CDU. Er war seit 1987 Bürgermeister, von 1994 bis 2009 schließlich Oberbürgermeister der Stadt Öhringen und von 2001 bis 2011 Mitglied des Landtags von Baden-Württemberg.

Kübler wuchs in Asperg auf. Nach der Staatsprüfung für den gehobenen nicht-technischen Verwaltungsdienst wurde er Kämmerer in Heimsheim und Eberdingen. Mit 25 Jahren wurde er im Jahre 1978 Bürgermeister von Enzklösterle. 1987 wurde Jochen Kübler Bürgermeister, 1994 Oberbürgermeister der Großen Kreisstadt Öhringen. Von 1989 bis 2009 war er Mitglied im Kreistag des Hohenlohekreises. Im Januar 2009 kündigte Kübler seinen Rücktritt vom Amt des Oberbürgermeisters zum 31. Juli 2009 an.

Bei der Landtagswahl 2001 wurde er am 25. März 2001 mit 50,9 % der Stimmen erstmals als Direktkandidat für den Wahlkreis 21 (Hohenlohe) in den Landtag von Baden-Württemberg gewählt. Bei der Landtagswahl am 26. März 2006 erhielt Kübler mit 49,8 % der Stimmen erneut ein Mandat. Er war einziger im Wahlkreis 21 gewählter Landtagsabgeordneter.

Am 25. Januar 2010 erklärte Kübler, dass er zur Wahl 2011 nicht mehr kandidiere. Auf ihn als Oberbürgermeister folgte Thilo Michler.

Von 2010 bis 2020 war er Vorsitzender der Bürgerinitiative pro Region Heilbronn-Franken.

Kübler ist Aufsichtsratsvorsitzender der Kreisbau Öhringen, einer Genossenschaft des Hohenlohekreises.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Baden-Württemberg)
Bürgermeister (Öhringen)
CDU-Mitglied
Deutscher
Bürgermeister (Enzklösterle)
Geboren 1953
Mann


text:
Wli Waterfalls is the highest waterfall in Ghana and the tallest in West Africa. It has a lower and an upper fall.

Location
Wli Waterfalls is located 20 km from Hohoe in the Volta Region of Ghana.

Natural environment

Wildlife
A walk through the forest of the Agumatsa wildlife sanctuary offers a chance to see a large colony of fruit bats, butterflies, birds, monkeys and baboons.

Bats
A large colony of bats can be seen clinging to the cliffs and flying in the sky.

History
The Wli waterfalls is the highest water fall in West Africa located in Ghana The falls is known locally as Agoomatsa waterfalls - meaning, "Allow Me to Flow." It is located in the Hohoe municipality of the Volta Region, the land of the Ewe culture. It is  approximately 280 kilometers from the capital Accra.

Gallery

References

Waterfalls of Ghana


text:
Nephrotoma imerina är en tvåvingeart som beskrevs av Alexander 1920. Nephrotoma imerina ingår i släktet Nephrotoma och familjen storharkrankar.

Artens utbredningsområde är Madagaskar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Storharkrankar
imerina


text:
La bandera de Palestina aparece regulada en un decreto de la Organización para la Liberación de Palestina aprobado el 1 de diciembre de 1964. Está basada, sólo la colocación de los colores las diferencia, en la enseña de la Rebelión Árabe que diseñó Sharif Hussein en 1916. El pueblo palestino y jordano representaban una sola entidad territorial hasta 1920, momento en el cual el mandato británico separó el territorio creando el reino de Transjordania, hoy Jordania, al este del río Jordán, por esta razón es idéntica a la Bandera de Jordania, excepto por la ausencia de la estrella, ya que ambas comparten el mismo origen. Es también muy semejante a la bandera de la República Árabe Saharaui Democrática.

La bandera palestina está compuesta por tres franjas horizontales del mismo tamaño (negro, blanco y verde), unidas con un triángulo rojo situado en el borde más próximo al mástil. Los colores de las franjas horizontales simbolizan al Califato Abbasí, al Califato de la Dinastía de los Omeyas y al Califato Fatimí. El triángulo rojo representa la dinastía Hachemí que participó en la Rebelión Árabe.

Los palestinos volvieron a utilizar la bandera de la Rebelión Árabe a partir de la Conferencia Palestina celebrada en Gaza en el año 1948. La Organización para la Liberación de Palestina declaró esta bandera como símbolo de los palestinos en 1964 durante la celebración de la Conferencia Palestina de Jerusalén. El 15 de noviembre de 1988, fue definida por la Organización para la Liberación de Palestina como la enseña del Estado de Palestina.

El 13 de diciembre de 2011 se ondeó por primera vez en la UNESCO debido a la admisión de Palestina como miembro de la organización.

En 2015, la Asamblea General de la ONU adoptó la Resolución 69/320 relativa al izado de las banderas de los Estados observadores no miembros en las Naciones Unidas. Las Naciones Unidas decidió que las banderas de Estados observadores no miembros, incluyendo la bandera del Estado de Palestina, se izaran en la Sede y las oficinas de las Naciones Unidas tras las banderas de los Estados Miembros de la Organización. La Ceremonia de izado de la bandera del Estado de Palestina en la sede de la ONU en Nueva York se llevó a cabo el 30 de septiembre de 2015.

Banderas Históricas

Referencias

Enlaces externos
 Simbología de la bandera palestina.
 Descripción de la bandera ofrecida por FOTW

Palestina
Símbolos de Palestina
Palestina


text:
Gesneria earlei är en tvåhjärtbladig växtart som beskrevs av Ignatz Urban och Nathaniel Lord Britton. Gesneria earlei ingår i släktet Gesneria och familjen Gesneriaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Plisterordningen
earlei


text:
Eve poate fi:

 Eve, revistă pentru femei din Marea Britanie
 EVE Online, joc de tip RPG pentru calculator
 Ève Curie, scriitoare franco-americană, a doua fiică a lui Pierre și Marie Curie


text:
Giovanni Anselmo (né en 1934 à Borgofranco d'Ivrea dans la province de Turin, dans le Piémont, en, Italie) est un artiste italien, dont l'œuvre s'inscrit dans le mouvement Arte povera.

Biographie

Il fait partie du groupe d'artistes à Turin ayant donné naissance au mouvement Arte Povera -que ces artistes préfèrent qualifier d'attitude-  comme Michelangelo Pistoletto, Mario Merz, Luciano Fabro, Gilberto Zorio, Alighiero Boetti, et étroitement lié au groupe d'artistes à Rome, où travaillent par exemple Pino Pascali et Jannis Kounellis.

Infinito, 1971
Infinito est une brique de plomb portant l'inscription finito au bord de sa face supérieure, ce qui peut laisser suggérer que la syllabe in a été coupée.

La présence de matière, le fini réel, laisse penser à l'existence d'une non-matière, l'infini impalpable, engendrant ainsi un nouvel espace de dimension supérieure. Cet espace pouvant être assimilé à une source anthropologique de pensées collectives.

Sans titre, (granit, laitue, fil de cuivre), 1968
Sans titre est une sculpture composée d'un bloc de granit au sommet duquel un plus petit bloc de granit est attaché par un fil de cuivre. Entre les deux une laitue fraîche est maintenue compressée. Lorsqu'elle se flétrit une dépression se crée et le petit bloc, entraîné par son poids, bascule. Une nouvelle laitue est ensuite mise en place.

La confrontation de l'immuabilité de la pierre et de la fragilité de la laitue permet la création d'un temps cyclique, marqué par le flétrissement de la laitue, dans un équilibre précaire qui nécessite régulièrement d'être renouvelé.20

Ciel raccourci, 1969-1970
Il existe six versions de cette œuvre, nommée  en italien et  en espagnol datant de différentes années (la première datant de 1969-1970) et situées à différents emplacements. L'une d'elles est située sur l'Île des Sculptures à Pontevedra. Cette sculpture de Giovanni Anselmo en granit gris foncé raccourcit la distance entre l'homme et le ciel d'un mètre vingt ou un mètre trente. C'est une réflexion sur l'infinité inatteignable du cosmos. L'être humain (d'existence finie dans le temps et l'espace) est toujours curieux de mesurer et de raccourcir le ciel.

Dans la version de Pontevedra, la végétation basse de la jonchaie qui entoure la sculpture accentue encore cet appel à l'infini.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance dans la province de Turin
Artiste contemporain italien
Sculpteur italien du XXe siècle
Sculpteur italien du XXIe siècle
Arte povera
Personnalité liée à un mouvement artistique d'avant-garde
Naissance en août 1934
Borgofranco d'Ivrea


text:
Il colibrì è un romanzo italiano scritto da Sandro Veronesi e pubblicato il 24 ottobre 2019 dalla casa editrice La nave di Teseo, vincitore del Premio Strega 2020, un riconoscimento conquistato dall'autore già nel 2006 col romanzo Caos calmo.

Nel dicembre 2019 è stato votato come "Libro del 2019" nella Classifica di Qualità organizzata ogni anno dal supplemento culturale La Lettura del Corriere della Sera.

Trama
Il romanzo narra la vita del dottor Marco Carrera, oculista, costellata di eventi inusuali e di disgrazie che colpiscono la sua famiglia, fino a quando, di questa, sopravvive solo la nipote Miraijin, una bimba meticcia avuta dalla figlia al di fuori di una relazione stabile, nei confronti della quale assume il ruolo di genitore surrogato. Passata gran parte della sua vita in apparente immobilità, con l'unico percettibile scopo di sopravvivere ai colpi di un destino avverso, solo illuminato dalla relazione platonica-epistolare con Luisa, sua amica di infanzia, troverà nella nipote la ragione di vivere, sognando per essa il destino che porta nel nome ("Uomo nuovo", in giapponese).

Questa, crescendo, si mostra all' altezza del sogno del nonno, mostrandosi versata in tutti gli sport e tutte le attività, diventando influencer sui social fino ad assumere la leadership di un movimento, destinato poi ad ampliarsi, che lotta per la affermazione delle "Verità" (valori umani solidaristici consolidati) contro le "Libertà" (disvalori egoistici tuttavia giustificati come libertà di scelta individuale). Sarà lei, infine, ad organizzare l'incontro di amici e familiari che circonderà Marco, ormai malato oncologico terminale, nel casale di famiglia dove avverrà il suo suicidio assistito, ripetendo ella, idealmente, il gesto con cui Marco aveva posto fine, molti anni prima, alle sofferenze del padre.

Note

Edizioni

Altri progetti

Colibrì


text:
Санатрук/Сінатрук ()(77 р.  — 70 р. до н. е.) — великий цар Парфії, відомий з нумізматичних пам'яток та античних джерел.

Загальновідомо, що в останні роки правління чи одразу після смерті Міхрдата Парфія полинула у глибоку династичну кризу. Наразі залишається невідомим перебіг боротьби між різними гілками дому Аршакідів. Приблизно протягом одного десятиріччя було бито монети щонайменше п'ятьох різних «великих царів Аршаків» — Готарза, Орода, Сінатрука та ще двох невідомих Аршаків, один з яких на своїх монетах, як і Готарз, карбував  — Син Бога. Відомо лише те, що близько 77 р.  владу у Парфії захопив Сінатрук, що знайшло відображення у вавілонському астрономічному календарі у 76/75 рр.

Сінатрук, якому на той час вже було близько 80 років, був не прямим нащадком Аршака, а нащадком його брата, якого зазвичай звуть Тірідатом. Про це свідчить остракон PEDN 2640 (Nov. 307), що датовано 68/67 р. , та у якому згадано «Аршака, правнука Фріапатака», майже загальновизнано, сина Сінатрука Фраата. Інший нісійський остракон — № 1760 — повідомляє, що згаданий Фрияпатак був внучатим небожом Аршака I.

Здобуття влади Сінатруком, яке відбулося за активного сприяння саків, зафіксувало один дуже важливий фактор — початок сакського впливу на парфянські справи. Тепер Сурена не тільки мали право символічного покладення діадеми на голову нового парфянського царя, але й досить часто вирішували, хто буде, власне, цим царем, що мало неабиякий вплив на подальшу історію Парфії.

На західних кордонах Парфії Сінатрук був вимушений визнати захоплення парфянських територій Тиграном Великим, ймовірно, за лояльність останнього та відмовив Мітрідату Евпатору у допомозі проти Риму взимку 72/71 р.

Помер Сінатрук у 70/69 р , залишивши більш менш стабілізоване царство сину Фраату.

Сінатрук в античних джерелах

Примітки

Арсакіди
Царі Парфії


text:
Kailash Satyarthi, född 11 januari 1954 i Vidisha i Madhya Pradesh, är en indisk aktivist för barns rättigheter. 2014 tilldelades han Nobels fredspris tillsammans med Malala Yousafzai. De fick priset för sitt arbete mot förtryck av barn och unga människor och för rätten till utbildning för alla barn.

Biografi
Kailash Satyarthi är son till en polis och växte upp i en medelklassfamilj i Vidisha i mitten av Indien. Han är utbildad till elektroingenjör och undervisade en period på universitetet innan han som 30-åring övergav sin akademiska karriär och istället blev barnrättsaktivist.

Satyarthi har arbetat för barns rättigheter sedan 1990-talet. Han driver organisationen Bachpan Bachao Andolan (ungefär rädda barndomen rörelsen) som arbetar mot barnarbete och människohandel med barn. Han är även grundare av organisationen Rugmark, numera kallat Goodweave, som arbetar mot barnarbete i mattindustrin. Han verkar i Mahatma Gandhis anda och förespråkar icke-våld för att nå förändring. I Indien har Kailash Satyarthis olika aktioner nått mycket uppmärksamhet och bland annat har hans organisation lyckats utföra en räd mot en textilfabrik utanför New Delhi som anställt omkring 100 barnarbetare. Han har även hungerstrejkat i samband med befriandet av barn som hölls fångna som slavar på en cirkus. Hans organisation uppges ha befriat runt 80 000 barn som befunnit sig i olika former av slavarbete samt utvecklat metoder för deras rehabilitering och utbildning.

Han är bosatt i New Delhi.

2022 mottog Satyarthi hedersdoktorat av Amrita University.

Källor

Externa länkar

Levande personer
Män
Födda 1954
Indiska aktivister
Mottagare av Nobels fredspris
Indiska nobelpristagare


text:
De vet du (stiliserat De Vet Du) är en svensk musik- och humorgrupp bildad 2010 på Lidingö av de tre vännerna Christopher Martland, Johan Gunterberg och Tor Wallin. Periodvis har de musikvideor gruppen lagt upp på Youtube fått över en miljon visningar.

Historik
De Vet Du släppte sin första riktiga musikvideo hösten 2011. Efter att ha släppt en video i månaden fram till våren sattes låtarna ihop till ett album. År 2012 släpptes då debutalbumet Shit Va Pin samt singeln "Fucka ur". Singeln fick efter mindre än ett år på Youtube mer än 250 000 visningar.

Under 2014 fick gruppen göra en version av Pantamera som har över 4.7 miljoner visningar på Youtube.

År 2013 gjorde Kanal 5 reality-serien "De Vet Du" som är en komisk webbserie om gruppens liv. Serien är klippt av gruppen själv och driver med deras karaktärer, bland annat genom att aldrig säga Thernells namn eller låta honom tala. Året efter var gruppens medlemmar programledare för Big Brother Extra som sändes på Kanal 9. De har även medverkat i reklamfilmen för Björn Borgs Boxers or Briefs?.

Med över 100 spelningar på ett år utsågs gruppen till Sveriges mest bokade artist år 2013 och vann pris för "Årets musikkanal" vid Guldtuben-galan 2014.

Gruppen tävlade i Melodifestivalen 2017 med låten "Road Trip" där de tog sig till andra chansen och slogs där ut mot FO&O.

2021 valde Thernell att lämna gruppen.

TV och Film

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Musikvideor
 "Pantamera"
 "Swag I Skogen"
 "Bad Boy"
 "Fy Fan Va Stek"
 "Din Syrra"
 "Kär I En Gamer"
 "Fucka Ur"
 "Dansa Som Kungen"
 "Sture P"
 "Klä Av Dig Naken"
 "Profil"
 "SUPA"

Referenser

Externa länkar

Svenska komikergrupper
Musikgrupper bildade 2010
Svenska elektroniska musikgrupper
Svenska pojkband
Deltagare i Melodifestivalen 2017
Nominerade i Guldtuben 2014
Nominerade i Guldtuben 2015


text:
Dores do Indaiá is a Brazilian municipality located in the center of the state of Minas Gerais. Its population  was 13,427 people living in a total area of 1,110 km². The city belongs to the meso-region of Central Mineira and to the micro-region of Bom Despacho.  It became a municipality in 1880.

Location
The city center of Dores do Indaiá is located at an elevation of 723 meters just off state highway MG-176, 8 km south of its junction with federal highway BR-262.   Neighboring  municipalities are:  Quartel Geral (N),  Martinho Campos (E), Bom Despacho (SE), Luz (S), Estrela do Indaiá and Serra da Saudade (W).

Distances
Belo Horizonte: 255 km
Bom Despacho: 65 km
Serra da Saudade: 19 km
Quartel Geral: 30 km

Economic activities
Services and agriculture are the most important economic activities.  In 2005 there were 91 small transformation industries employing 362 workers and  401 retail units employing 831 workers.  The GDP in 2005 was approximately R$89 million, with 54 million reais from services, 9 million reais from industry, and 19 million reais from agriculture.  There were 577 rural producers on 98,000 hectares of land.  169 farms had tractors (2006).  Approximately 1,200 persons were occupied in agriculture.  The main crops are rice, sugarcane, manioc, beans and corn.  There were 66,000 head of cattle, of which 10,000 were milk cows (2006).

There were 6 banks: Banco do Brasil - Caixa Econômica Federal - Banco Itaú - Bradesco - Credindaiá - Coopcredi
(2007).  In the vehicle fleet there were 2,290 automobiles, 180 trucks, 352 pickup trucks, 18 buses, and 556 motorcycles (2007).

Health and education
In the health sector there were 4 public health clinics and 1 hospital (A Santa Casa de Misericórdia Dr. Zacarias) with 42 beds. (2005).  There are 4 private doctors.  Patients with more serious health conditions are transported to Divinópolis or Belo Horizonte.  Educational needs of 3,200 students were met by 7 primary schools, 2 middle schools, and 6 pre-primary schools.

Municipal Human Development Index: 0.752 (2000)
State ranking: 270 out of 853 municipalities
National ranking: 1836 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 86%
Life expectancy: 70 (average of males and females)

In 2000 the per capita monthly income of R$239.00 was below the national average of R$297.00.  Poços de Caldas had the highest per capita monthly income in 2000 with R$435.00.  The lowest was Setubinha with R$73.00.

The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568.  Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha.  In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last place.

See also
 List of municipalities in Minas Gerais

References

External links
Prefeitura municipal de Dores do Indaiá
Escola Estadual Benjamim Guimaraes
Escola Estadual Francisco Campos

Municipalities in Minas Gerais


text:
Il diploma universitario è stato un titolo di studio rilasciato dalle università in Italia.

Storia
Introdotto dalla legge 13 novembre 1990, n. 341, venne poi soppresso dalla riforma Berlinguer, in particolare dal decreto del MiUR 3 novembre 1999, n. 509.

Caratteristiche
Il percorso di studi era della durata triennale, ma nel caso in cui lo studente si fosse iscritto a un corso di diploma di laurea (laurea di secondo ciclo), il percorso poteva durare solamente due anni.

Il curriculum era ritenuto più professionalizzante che accademico; tuttavia tali titoli, insiemi ai diplomi rilasciati dalle "Scuole dirette a fini speciali", sono stati equiparati dalla riforma Gelmini alla laurea triennale, ma solo se conseguiti dopo la frequentazione di un corso di studi della durata di 3 anni.

Note

Voci correlate
 Laurea triennale
 Laurea professionalizzante
 Riforma Berlinguer
 Università in Italia

Titoli accademici


text:
L'espineta de les falgueres (Oreoscopus gutturalis) és una espècie d'ocell de la família dels acantízids (Acanthizidae) i única espècie del gènere Oreoscopus. Habita el sotabosc de la selva humida del nord-est de Queensland, en Austràlia.

Referències

Acantízids


text:
Juan Martín del Potro ha battuto in finale Sergio Roitman 3-6, 6-4, 6-3.

Teste di serie

 Alexander Waske (primo turno)
 Răzvan Sabău (quarti di finale)
 Jiří Vaněk (semifinali)
 Dick Norman (quarti di finale)

 Thiago Alves (semifinali)
 Sergio Roitman (finale)
 Juan Martín del Potro (Campione)
 Alex Bogomolov, Jr. (quarti di finale)

Tabellone

Finale

Parte alta

Parte bassa

Collegamenti esterni

Aguascalientes Challenger 2006


text:
Verden i stå er det tredje studiealbum af den danske singer-songwriter Rasmus Walter, der blev udgivet den 20. oktober 2014 på Playground Music.

Modsat de to tidligere albums, der bar præg af en organisk lyd, har producer Søren Mikkelsen på dette album fået en mere fremtræende rolle, med et mere elektronisk lydbillede. Om dette har Walter udtalt: "Jeg ser først og fremmest mig selv som sangskriver, men jeg har helt klart givet mere plads til Søren denne gang. Denne gang har det kun været os to og en trompetist. Jeg har altid været meget "brun" i min musikopfattelse, organiske instrumenter fra Stones til Travis, men har længe gerne villet flytte mig."

Første single, "Verden i stå" udkom den 25. august 2014. Om singlen har Walter udtalt: "For en gangs skyld handler det om mødet frem for afskeden, som jeg har skrevet så mange sange om efterhånden. Måske er det bare kommet helt naturligt i kraft af, at jeg har fundet et hjem til min kærlighed med min kæreste og mit barn."

I november 2015 modtog albummet guld for 10.000 solgte eksemplarer.

Spor

Hitlister og certificeringer

Ugentlige hitlister

Årslister

Certificeringer

Kilder

Album fra 2014
Rasmus Walter-album


text:
Donato Giannotti, född 27 november 1492, död 1573, var en italiensk politiker.

Giannotti var i florentinska republikens tjänst 1527-1530, landsförvisades av mediceerna, levde i Venetien, sedan i Rom och blev sekreterare för Pius V. I dialogen Repubblica dei viniziani (1526-1533, utgiven 1540) visade sig Giannotti som skarpsinnig forskare och varm beundrare av Venedigs politiska författning, efter vilken han skulle ha velat ha styrelsesättet i Florens omändrat. Postumt utgavs hans Della repubblica fiorentina och Discoros delle cose d'Italia.

Källor
 Svensk uppslagsbok, Malmö 1932

Italienska författare
Italienska politiker
Födda 1492
Avlidna 1573
Män
Personer från Florens


text:
Peter Short (born 20 June 1979 in Liverpool, England) was a rugby union footballer who played as a lock forward predominantly for Bath in the Aviva Premiership.

He began playing rugby at Adams' Grammar School, in Shropshire, captaining the team from the no. 8 position. He went on to attend UWIC, before moving to Loughborough University.

Short began his professional career with Moseley, before moving to top English side Leicester Tigers.  There, he mostly played  in the back row at blindside flanker. He spent four years at Leicester Tigers as part of the squad that were Premiership Champions from 1999-02 and back to back Heineken Cup winners 2001 & 2002, making 49 first XV appearances, before he moved to RC Narbonne of France and then to Bath. Bath went on to win the European Challenge Cup in the 2007-08 season.

He has converted from no. 8 to flanker to lock,

He was called into the England Saxons squad to face Italy A in Ragusa, Sicily on 9 February 2008.

The signing of Short was confirmed by Exeter Chiefs official website on 14 June 2011.  Unfortunately, Short was forced to retire from rugby in 2012 having failed to recover from a badly broken leg.

Short represented England Saxons at the 2009 Churchill Cup.

Short now coaches sport at Canford School in Dorset.

References

External links
Bath profile
England profile
Leicester profile
Short sidelined for three months
Short secures new Bath contract

1979 births
Living people
English rugby union players
Moseley Rugby Football Club players
Leicester Tigers players
Bath Rugby players
Rugby union locks
Rugby union flankers
Alumni of Loughborough University
People educated at Adams' Grammar School
Rugby union players from Liverpool


text:
Wechselmann ist der Familienname folgender Personen:

 Ignaz von Wechselmann (1828–1903), ungarischer Architekt, Baumeister und Philanthrop
 Wilhelm Wechselmann (1860–1942), deutscher Dermatologe


text:
Marek Gałązka (ur. 17 lutego 1954 w Szczecinie) – poeta, kompozytor, gitarzysta, popularyzator twórczości Stachury, interpretator i wykonawca piosenek do jego wierszy (już na studiach zaczął wykonywać przy akompaniamencie gitary akustycznej wiersze Stachury).

Życiorys
Absolwent pedagogiki w zakresie pracy kulturalno-oświatowej Uniwersytetu Wrocławskiego (1978).

Instruktor teatralny w Oleckim Ośrodku Kultury (1979-1984), gdzie założył Teatr AGT (debiutujący w marcu 79 spektaklem Wędrowanie według poezji Stachury).

Założyciel grupy balladowej Po Drodze (październik 80), której nazwa nawiązywała do nieustającej wędrówki człowieka w poszukiwaniu siebie i swego miejsca. Miesiąc później zespół wystąpił na Jesieni z Bluesem w Białymstoku u boku Martyny Jakubowicz i Stanisława Sojki, a w 1981 zdobył nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za wartościowy debiut podczas Ogólnopolskich Spotkań Zamkowych Śpiewajmy poezję w Olsztynie. Po Drodze zaczęło grać koncerty w całej Polsce, a po prezentacji w TVP pojawiły się propozycje nagrania płyty. Jednak stan wojenny pokrzyżował plany i zespół przestał istnieć w 1983.

Marek Gałązka reaktywował Po Drodze w 1993. W następnych latach grupa koncertowała nie tylko w całej Polsce (m.in. w Olsztynie podczas Spotkaniach Śpiewajmy Poezję, 93), ale również poza granicami (m.in. w Londynie, Hamburgu, Kownie, Budapeszcie, Sofii, Grenoble). Zespół nagrał płytę Marek Gałązka i grupa Po Drodze (2000) i w 2001 rozwiązał się.
Występował w warszawskim Teatrze Adekwatnym w spektaklu Za życie zuchwałe według Stachury (1982-1985), a z okazji 20 rocznicy śmierci poety zorganizował projekt 20 lat później, czyli spotkania z Edwardem Stachurą w mieście O.

Prowadził Akademicki Ośrodek Teatralny na Uniwersytecie Gdańskim (1984-86). Od 1994 współtworzył (będąc jednocześnie dyrektorem artystyczno-programowym) Przystanku Olecko. Od 2004 jest Dyrektorem Regionalnego Ośrodka Kultury w Olecku. W 2006 r. otrzymał medal "Zasłużony dla Warmii i Mazur".

Od 6 maja 2006 r. Marek Gałązka przedłużył dyrektorski kontrakt menadżerski w Regionalnym Ośrodku Kultury w Olecku z Burmistrzem Olecka Wacławem Olszewskim. W tym samym miesiącu ukazała się płyta przy współpracy Tymona Tymańskiego "Tu Stacja Sopot" oraz płyta "Piosenki Edwarda Stachury Śpiewa Marek Gałązka".

W 2007 roku Marek Gałązka został odznaczony Brązowym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

1 lutego 2008 r. Marek Gałązka rozwiązał kontrakt z burmistrzem Olecka, dotyczący wykonywania funkcji dyrektora Regionalnego Ośrodka Kultury w Olecku. Założył Agencję Artystyczną pod nazwą "Północna Agencja Artystyczna Marek Gałązka" i rozpoczął własną działalność.

W 2010 r. bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego sejmiku województwa warmińsko-mazurskiego z list Platformy Obywatelskiej.

Od listopada 2012 roku jest zastępcą dyrektora Suwalskiego Ośrodka Kultury w Suwałkach.

W lutym 2017 roku decyzją Literackiej Komisji Kwalifikacyjnej przyjęty w poczet członków Związku Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR.

Laureat nagród:
 Wojewody Suwalskiego za odwagę w myśleniu i działaniu (1984)
 Wawrzyn tygodnika społeczno-kulturalnego Radar (1984)
 Animatora Kultury przyznaną przez Ministra Kultury i Sztuki (2000)
 Odznaczony medalem Gloria Artis - zasłużony dla kultury (2007)

Ma na swoim koncie płyty i kasety:
 Ballady Edwarda Stachury śpiewa Marek Gałązka (MC 1985)
 Po Drodze Marek Gałązka śpiewa piosenki Stachury. (MC 1988)
 Po Drodze (MC 1989)
 Po Drodze Olecko (MC 1994)
 Po Drodze Złota Płyta (CD 1999)
 Marek Gałązka (CD 1999)
 Marek Gałązka i grupa Po Drodze (CD 2000)
 21" (CD 2002)
 Po Drodze Przystanek Olecko (CD 2003)
 Piosenki Edwarda Stachury śpiewa Marek Gałązka (CD 2006)
 Tu stacja Sopot" Marek Gałązka (CD 2006)
 Autorsong" Marek Gałązka (CD 2012 Wyd. SOLITON)
 Pistolet w dłoni ojca Marek Gałązka & Zespół (CD 2017 Wyd. Fundacja Marka Gałązki Po drodze)

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona www Marka Gałązki

Ludzie urodzeni w Szczecinie
Ludzie związani z Oleckiem
Muzycy związani z Gdańskiem
Odznaczeni Brązowym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Polscy wokaliści
Polscy wykonawcy poezji śpiewanej i piosenki literackiej
Polscy gitarzyści akustyczni
Urodzeni w 1954
Odznaczeni odznaką honorową "Zasłużony dla Warmii i Mazur"


text:
Kjell Bloch Sandved (October 20, 1922 – December 20, 2015) was a Norwegian born publisher, author, lecturer and nature photographer, most known for his Butterfly Alphabet which contains pictures of Butterfly Wings resembling all the 26 letters in the latin alphabet and the arabic numerals 0 to 9.

Work in the United States
In 1960 he emigrated from Norway to United States, and from then he worked in National Museum of Natural History for the Smithsonian Institution as an author and lecturer.  During his 32 year career there, Kjell Sandved has filmed penguins and seals in Antarctica, marine life and coral reefs in the Caribbean and Pacific, excavations of Early Bronze-Age Man at the Dead Sea, social behavior of orangutans in Kalimantan, and the world's largest flower, the Rafflesia Arnoldi, in Sumatra. He lectured with the Smithsonian Associates at schools and colleges around the United States on animal behavior and nature photography.

Reception
Sandved's book The world of music is described by The Independent'''s Robert Fisk as "... a weighty heart attack of a book", and his book Leaves: The Formation, Characteristics, and Uses of Hundreds of Leaves Found in All Parts of the World is described by Tibor Fuchs as "Stunning photos and informative text about all kinds of leaves, including many that houseplant lovers have in their homes." In the City Room blog at New York Times'' written by the staff.

Published work
Kjell B. Sandved has published two encyclopedias and co-edited nine books.

References

External links
 Butterfly Alphabet Official site

Sandved Photograph Collection

1922 births
Nature photographers
American photographers
American nature writers
American male non-fiction writers
Smithsonian Institution people
2015 deaths
Norwegian emigrants to the United States


text:
Snapchat is een toepassing voor het delen van foto's en video's die gebruikt kan worden op smartphones met iOS of Android. Ze werd ontwikkeld door Snap Inc. en de oprichters daarvan waren Bobby Murphy en Evan Spiegel.

Het bijzondere van de toepassing is dat de ontvangen media slechts tijdelijk zichtbaar zijn bij de ontvangers, dit gaat van één tot tien seconden. Daarna verdwijnen de bestanden van de servers van Snapchat. Gebruikers kunnen het beeld downloaden door een schermafbeelding te maken, maar de verzender ontvangt hier wel een apart bericht van. Snapchat wordt veel gebruikt voor het maken van selfies.

Een berichtje wordt een snap genoemd. Een snapreeks (snapstreak) van twee personen houdt in dat ze beiden steeds binnen 24 uur een snap met een snap beantwoorden. Hoe lang ze dit al volhouden wordt bijgehouden.

In 2021 waren er tussen de 328 miljoen en de 330 miljoen dagelijkse actieve gebruikers.

Geschiedenis
Op het moment van de oprichting studeerden Reggie Brown en Robert Murphy beiden aan de Stanford-universiteit in Californië. De app die ze in 2011 ontwikkelden heette in eerste instantie Picaboo. Brown had weleens foto's gestuurd naar mensen waarvan hij liever niet had dat zij die voor altijd konden bewaren. Picaboo sloeg in eerste instantie niet aan en Brown werd uit de groep gegooid. Wat daar precies de reden van was is niet bekend, maar Brown wilde wel geld zien voor zijn werk en begon een rechtszaak. Daarom kreeg de app een nieuwe naam: Snapchat. Er kwam een nieuwe lancering en deze keer was het wel een succes.

In november 2013 weigerde Snapchat een overnamebod van Facebook van drie miljard dollar en een bod van Google van drie miljard dollar.

Privacyschending
In mei 2014 werd Snapchat op de vingers getikt door de Federal Trade Commission (FTC) naar aanleiding van de schending van de privacyrechten van zijn gebruikers. Deze federale Amerikaanse mededingingsautoriteit oordeelde dat Snapchat zijn gebruikers een verkeerde voorstelling van zaken had gegeven met betrekking tot privacy. Afbeeldingen, die volgens belofte na een ingestelde tijd zouden verdwijnen, bleven in werkelijkheid ongecodeerd in het bestandssysteem van het toestel staan en konden toch vrij eenvoudig worden opgeslagen.

Snapchat zou ook niet duidelijk hebben gemaakt welke gegevens het verzamelt. Locatiegegevens werden bijvoorbeeld doorgestuurd en opgeslagen, hoewel het tegendeel beloofd was in het privacybeleid. Bij gebruikers van het besturingssysteem iOS van Apple werden stiekem namen en adressen uit de contactenlijst verzameld.

Snapchat was door consumenten en bedrijven gewaarschuwd voor de mogelijke privacyschending door enkele van deze kwesties, maar nam geen noemenswaardige maatregelen. Mede hierdoor konden aanvallers 4,6 miljoen persoonsgegevens met telefoonnummers buitmaken, waardoor gebruikers slachtoffer konden worden van spam, phishing en andere ongewenste boodschappen.

Snapchat beloofde om duidelijker te zijn over de privacy en kwam tot een overeenkomst met de Amerikaanse overheid. Het akkoord bepaalde dat Snapchat een duidelijkere communicatie moet voeren over zijn privacybeleid. Daarnaast moet het bedrijf ook een "uitgebreid privacyplan" opstellen, dat gedurende twintig jaar onafhankelijk zal worden gecontroleerd. Snapchat erkende de fouten, maar gaf aan dat vele problemen al opgelost waren vóór het sluiten van het akkoord.

Abonnement
In augustus 2022 werd Snapchat+, een betalend abonnement, gelanceerd in België en Nederland.

Externe link
 Website van Snapchat

Online sociaal netwerk
Software voor Android
Software voor iOS


text:
Александер Копач () — канадський бобслеїст, олімпійський чемпіон.

Золоту олімпійську медаль на звання олімпійського чемпіона Копач виборов на Пхьончханській олімпіаді 2018 року в змаганнях на бобах-двійках, в яких канадська пара Кріппс/Копач розділила перше місце з німецькою парою Фрідріх/Маргіс.

Зовнішні посилання
  Досьє на сайті IBSF

Виноски

Канадські бобслеїсти
Канадські олімпійські чемпіони
Бобслеїсти на зимових Олімпійських іграх 2018
Уродженці Лондона (Онтаріо)


text:
Бензокаїн (Анестизин) — це місцевий анестетик естеру, який зазвичай використовується як топічний засіб для знеболення або в . Це активний інгредієнт багатьох безрецептурних анестезувальних мазей, таких як засоби від виразки в порожнині рота. Він також поєднується з антипірином для утворення A/B отитних крапель для зняття болю у вухах та видалення вушної сірки. У США засоби, що містять бензокаїн для перорального застосування, протипоказані дітям молодше двох років. В Європейському Союзі протипоказання стосується дітей віком до 12 років.

Вперше він був синтезований у 1890 р у Німеччині та схвалений для медичного використання у 1902 р.

Історія
Вперше бензокаїн був синтезований у 1890 р німецьким хіміком Едуардом Рітцертом (1859—1946) у містечку Ебербах і виведений на ринок у 1902 р під назвою «Anästhesin».

Медичне використання

Зовнішній лікарський засіб.

Бензокаїн призначений для лікування різноманітних станів, пов'язаних з болем. Він може бути використаний для:

 Місцева анестезія слизової оболонки порожнини рота та глотки (біль у горлі, герпес, виразка у роті, зубний біль, біль у яснах, подразнення протезів)
 Отогенний біль (вушний біль)
 Хірургічна або процедурна місцева анестезія

Бензокаїн використовується як ключовий інгредієнт у багатьох фармацевтичних препаратах:

 Деякі вушні препарати на основі гліцерину для усунення надлишку воску, а також для полегшення захворювань вуха, таких як середній отит та .
 Деякі попередні дієтичні продукти, такі як .
 Деякі презервативи, призначені для запобігання передчасній еякуляції. Бензокаїн значною мірою пригнічує чутливість пеніса і може дозволити довше підтримувати ерекцію (безперервно), затримуючи еякуляцію. І навпаки, ерекція також швидше згасає, якщо стимул перерваний.
 Мукоадгезивні пластири бензокаїну використовувались для зменшення ортодонтійного болю.
 У Польщі він включений разом з ментолом та оксидом цинку до рідкого порошку (не плутати з рідким порошком для обличчя), який використовується переважно після укусів комарів. Сьогодні готовий Пудродерм колись використовувався там як фармацевтична сполука.

Доступні форми
Бензокаїн може входити у склад різних препаратів, включаючи: Пероральні препарати:
 Льодяники (напр. , Mycinettes)
 Спрей для горла (напр. Ultra Chloraseptic)

Місцеві препарати:
 Аерозоль (напр. Topex)
 Гель (напр. Orajel)
 Паста (напр. Orabase)
 Крем (напр. Lanacane — діюча речовина 3 % бензокаїн)

Отичні препарати:
 Розчин (напр. Allergen)

Протипоказання
 підвищена індивідуальна чутливість до будь-якого з компонентів препарату та інших амідних місцевоанестезувальних засобів
 тромбоемболічна хвороба
 гранулоцитопенія

Побічні ефекти
Як правило, бензокаїн добре переноситься та є нетоксичним при місцевому застосуванні згідно рекомендацій.

Однак, були повідомлення про серйозні небезпечні для життя побічні ефекти (наприклад, судоми, кома, нерегулярне серцебиття, пригнічення дихання) при надмірному застосуванні або при використанні препаратів з високою концентрацією бензокаїну — на шкірі.

Встановлено, що місцеве використання продуктів бензокаїну з більшою концентрацією (10–20 %), що наносяться на губи або слизові оболонки, є причиною метгемоглобінемії — розладу, при якому кількість кисню, що переноситься кров'ю, значно зменшується. Цей побічний ефект найчастіше спостерігається у дітей віком до двох років. Як результат, FDA заявила, що бензокаїнові продукти не слід застосовувати дітям віком до двох років, за винятком випадків, коли це направляє і контролює медичний працівник. В європейських країнах протипоказання стосується дітей віком до 12 років. Симптоми метгемоглобінемії зазвичай виникають впродовж декількох хвилин або годин після застосування бензокаїну і можуть виникати при першому застосуванні або після додаткового застосування.

Бензокаїн може викликати алергічні реакції (алерген c86-бензокаїн, IgE). До них належать:

  (почервоніння та свербіж)
 Анафілаксія (рідко)

Фармакологія

Фармакодинаміка
Біль викликається стимуляцією вільних нервових закінчень. Коли нервові закінчення стимулюються, натрій потрапляє в нейрон, викликаючи деполяризацію нерва і подальше ініціювання потенціалу дії. Потенціал дії поширюється по нерву до центральної нервової системи, яка трактує це як біль. Бензокаїн діє, щоб інгібувати залежні від
напруги натрієвих каналів (VDSC) на нейронній мембрані, зупиняючи розповсюдження потенціалу дії.

Хімія
Бензокаїн є етиловим ефіром п-Амінобензойної кислоти (ПАВК). Його можна приготувати з ПАВК та етанолу шляхом етерифікації Фішера або шляхом відновлення етилового п-нітробензоату. Бензокаїн важко розчинний у воді; він більш розчинний у розбавлених кислотах і дуже розчинний у етанолі, хлороформі та етиловому ефірі. Температура плавлення бензокаїну становить 88–90 ° C, і температура кипіння становить близько 310 ° С. Щільність бензокаїну становить 1,17 г/см3.

Бензокаїн зазвичай зустрічається, особливо у Великій Британії, як добавка до вуличного кокаїну, а також як наповнювач у «законних максимумах». Поки він надає знеболювальний ефект, подібний до кокаїну, користувачі віддають перевагу бензокаїну, оскільки він є кращим наповнювачем і зв'язуючим агентом, який неможливо виявити після змішування. Бензокаїн є найпопулярнішим ріжучим агентом у всьому світі Бензокаїн використовувався для синтезу . Лікування бензокаїну з гідразином призводить до утворення аміностимілу — сполуки, спорідненої ізоніазиду.

Синтез
Бензокаїн можна отримати етерифікацією з використанням 4-амінобензойної кислоти та етанолу. Він також може бути отриманий шляхом відновлення етил 4-нітробензоату до аміну. У промисловій практиці відновником зазвичай є залізо та вода у присутності невеликої кількості кислоти.

Ветеринарна медицина
Розчин бензокаїну для ванни був використаний для знеболення земноводних під час операції.

Синоніми
Benzocaine, Anbesol, Анестезин, Benzo-Jel, Дентол, Denti-Care, Denti-Freeze, Endocaine Spray, Gelato, Lanacane, Lollicaine, Orabase, Pennacaine, Precaine B, RE Benzotic, Superdent, Topex, TOPICAINA

Торгові марки
Orajel, Americaine, Anacaine, Chiggerex, Chiggertox, Dermoplast, Foille, Ivarest, Outgro, Solarcaine

Комбіновані
Allergen, Альмагель А (суспензія) (Алмагель А), Анестезол, Анзибел, Бебідент, Белалгін, Беластезин, Гевіскон (суспензія), Гемопрокт, Гемороль, Гепаринова мазь, Доритрицин, Лівіан, Меновазан, Меновазин, Меновазин-Вішфа, Нігепан, Олазоль, Отизол, Проктоседил, Проктоседил М, Реліф адванс, Септолете плюс, Стоматофіт А, Тос-май, Фарисіл, Фастин

Примітки

Посилання
 БЕНЗОКАЇН  // ФЕ
 БЕНЗОКАЇН  / УТІС, 06/06/2017

 БЕНЗОКАИН (#АНЕСТЕЗИН)

Місцеві анестетики
Лікарські засоби за алфавітом
З'явилися 1890