text:
Albert Julius Theodor Herr (* 15. Januar 1840 in Penkun; † 1912) war ein deutscher Verwaltungsjurist und Parlamentarier.

Leben
Albert Herr studierte Rechtswissenschaften an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn. 1860 wurde er Mitglied des Corps Palatia Bonn. Nach dem Studium trat er in den preußischen Staatsdienst ein. Er wurde Regierungsrat bei der Regierung in Stettin und später Oberregierungsrat. Ab 1876 war er außerdem stellvertretendes Mitglied des Bezirksverwaltungsgerichts Stettin. Zuletzt lebte er als Oberregierungsrat a. D. in Berlin.

Herr saß 1879–1884 als Abgeordneter des Wahlkreises Stettin 2 (Randow, Greifenhagen) im Preußischen Abgeordnetenhaus. Er gehörte der Fraktion der Konservativen Partei an.

Literatur
  Bernhard Mann: Biographisches Handbuch für das Preußische Abgeordnetenhaus 1867–1918 (= Handbücher zur Geschichte des Parlamentarismus und der Politischen Parteien. Band 3). Droste, Düsseldorf 1988, ISBN 3-7700-5146-7, S. 177.

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Richter (Verwaltungsgericht)
Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1840
Gestorben 1912
Mann


text:
Résurrection est une revue bimestrielle catholique française d'actualité et de formation, fondée en 1956 par  Charles, aumônier de la Sorbonne et fondateur du Centre Richelieu. Sa vocation est « d'approfondir la théologie puisée aux sources de l'Écriture et des Pères de l'Église pour contribuer à répondre aux interrogations les plus pressantes de son temps ».

Présentation
Depuis l'origine, la revue est rédigée par des étudiants et de jeunes universitaires, et soutenue par les plus grands noms de la théologie, comme les cardinaux Daniélou, de Lubac, Balthasar, et les pères Bouyer ou encore Le Guillou. Elle s'appuie et se déploie à partir de trois axes majeurs : la théologie, la prière (surtout l'Adoration eucharistique) et l'apostolat.

La revue Résurrection est à l'origine de réalisations, dont le renouveau de l'Adoration au Sacré-Cœur de Montmartre dans les années 1970, le lancement de la Communauté Aïn Karem pour les missions paroissiales en 1985, la fondation de l'Arche de Noé pour les défavorisés en 1987 ou encore la naissance d'une paroisse missionnaire à Saint-Germain-l'Auxerrois à Paris en 1990 autour de son curé, le Père Michel Gitton, directeur de la revue. Ses initiatives se sont développées dans le cadre du mouvement Résurrection, d'abord composé exclusivement des rédacteurs potentiels de la revue, qui s'est élargi dans les années 1990 à ceux qui avaient fait l'expérience de l'Adoration et de l'apostolat dans le cadre de la basilique du Sacré-Cœur de Montmartre.

Notes et références

Annexes

Liens externes
 Site de la revue Résurrection
 Présentation de la revue, site de la Communauté Aïn Karem

Revue française
Presse catholique en France
Presse bimestrielle en France
Titre de presse créé en 1956

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Галланд Адольф (; 19 березня 1912, Вестергольт, Північний Рейн-Вестфалія — 9 лютого 1996, Обервінтер) — німецький пілот-ас, один з організаторів та керівників Люфтваффе, генерал-лейтенант авіації.

Походження та дитинство
Його предки жили в Німеччині ще з 1742 року від часів втечі гугенотів із Франції. Його батько був скарбником і керуючим в резиденції графа Вестергольта. За задумом батька його син мав успадкувати його місце.

Навчався в школі міста Бур. У 16 років Адольф відчув своє призначення, коли побачив у небі планер. Після закінчення неповної середньої школи поступив на льотні курси. Наприкінці 1928 року відбувся його перший політ на планері. Як винагороду за це, від батька, він отримав подарунок планер «Грюно Бейбі». Згодом поступив у льотне училище, де з приходом Адольфа Гітлера до влади ввели нові тренувальні системи (польоти строєм, техніки вищого пілотажу).

Військова служба

Початки та іспанський період
У 1934 р. був призваний до армії. При створенні Люфтваффе був приписаний до другої групи винищувачів Ріхтгофена. На весні 1937 р. здійснив свої перші бойові вильоти в Іспанії на підтримку генерала Франко. Там він літав на літаку He 51s.

Іспанський період Галланда сформував його як пілота-винищувача. Він брав участь у вересневій кампанії у Польщі, зробивши на двомоторному літаку Henschel Hs 123 50 бойових вильотів, за які був нагороджений Залізним хрестом і підвищений до звання капітана авіації. Але не Залізний хрест і не підвищення по службі радували Галланда. По-справжньому потішило його переведення в авіакрило літаків Messerschmitt Bf 109.

Період Другої світової війни
Свій перший бойовий виліт на Messerschmitt Bf 109 він зробив під час війни з Бельгією. 12 травня 1940 р. майбутній генерал здобув свою першу перемогу в повітряному бою. Ближче до вечора того ж травневого дня він збив ще 2 літаки. Це були англійські Hurricane. За активну участь у війні проти Англії 18 липня Адольфу Галланду було присвоєно звання майора.

До вересня Адольф Галланд збив 40 ворожих літаків, ставши одним із провідних німецьких асів. Йому вручили Лицарський залізний хрест. Через місяць він отримав почеснішу нагороду — Лицарський хрест із дубовим листям. Вручав його Галланду особисто Адольф Гітлер.

Після 50-го збитого літака Галланду було присвоєно звання підполковника, і він прийняв командування 26-ї винищувальної ескадри. Командування гідно цінувало Галланда: він швидко просувався по службі.

Коли загинув Вернер Мельдерс, один із найдосвідченіших асів люфтваффе, Адольф Галланд зайняв його посаду, очоливши винищувальну авіацію Люфтваффе. У віці 29 років він отримав звання генерала. Тут йому довелося зіткнутися з бюрократичним апаратом. Для нього це виявилося чи не складнішим, ніж повітряний бій із противником, проте він зміг впоратись із цією задачею.

Під командуванням Галланда Люфтваффе провело одну з найблискучіших операцій, що отримала кодову назву «Удар грому». Винищувальна ескадра під безпосереднім командуванням Галланда прикривала з повітря вихід з оточення німецьких лінкорів «Шарнгорст» і «Гнейзенау», а також важкого крейсера «Принц Ойген». Усі операції, розроблені Галландом під час Другої світової війни, були підпорядковані принципу завдати ворогові максимальної шкоди з найменшими втратами зі свого боку. Він ігнорував директиви штабу Верховного Головнокомандування, коли бачив їх безглуздість і невідповідність реальному розвитку подій.

У січні 1945 р. Галланд був звільнений з посади, а під час наради в Берліні звинувачений у підготовці «бунту винищувачів» і отримав вотум недовіри, виражений групою асів Люфтваффе.

У найважчий для Німеччини момент багато хто з найкращих командирів і пілотів втратили довіру командування. Альберт Шпеєр звернувся до Гітлера з проханням дозволити організувати для Галланда спеціальне з'єднання. Група JV 44 під командуванням Галланда приземлилася в аеропорту Риємо під Мюнхеном, оснащена Ме-262. В останній тиждень війни, літаючи на Ме-262, Галланд здобув свої останні перемоги, збивши два бомбардувальники союзників Martin B-26 Marauder з ракетами Р4М під Ландсбергом. Поранений у бою, він закінчив війну в госпіталі і був згодом направлений до табору для військовополонених.

Післявоєнні роки
У 1948 році, після звільнення з американського табору, Галланд обійняв посаду авіаційного консультанта при уряді Аргентини. Кількома роками пізніше повернувся до Німеччини, але відмовився від пропозиції служити в люфтваффе. Його книгу «Перший і останній» перекладено кількома мовами.

У 1967 р. Галланд був консультантом у знаменитому художньому фільмі «Битва за Англію». Займався бізнесом, був почесним президентом Асоціації німецьких льотчиків-винищувачів, брав участь у численних конференціях. Двічі одружився, в тому числі у віці 72 років.

Помер 9 лютого 1996 р.

Деякі цікаві факти

 Bf 109E Галланда — єдиний у світі винищувач з автомобільним прикурювачем у кабіні.
 Особистим знаком на літаку Галланда було зображення Міккі Мауса з сигарою, сокирою і пістолетом.
 27.2.1932 встановив національний рекорд польоту на планері — понад 2 години в повітрі.

Примітки

Джерела
 Хісторіманія (рос.)
 Великі авіатори (рос.)
 Любительський форум (рос.)

Німецькі аси Другої світової війни
Відзначені у Вермахтберіхті 7 разів


text:
Carriera
Playmaker di 170 cm, ha giocato nella Serie A1 femminile con la Delta Alessandria, il Rovereto Basket, il Basket Parma e il Cras Taranto.

Palmarès
 Campionato italiano: 1
Taranto Cras Basket: 2008-09

Collegamenti esterni


text:
Ойконим

 Карач — прежнее название села Трудолюбово в Симферопольском районе Крыма
 Карач — упразднённое село в Симферопольском районе Крыма
 Карач — прежнее название упразднённого села Куйбышево в Ленинском районе Крыма
 Карач, Ольга Евгеньевна (род. 1979) — белорусский журналист, общественный деятель, политик.

См. также
 Карач-Барач


text:
Anisopodus arachnoides är en skalbaggsart som först beskrevs av Audinet-serville 1835.  Anisopodus arachnoides ingår i släktet Anisopodus och familjen långhorningar.

Artens utbredningsområde är Paraguay. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Långhorningar
arachnoides


text:
Kilkee (en irlandès Cill Chaoi o Església de Chaoineadh Ita) és una ciutat d'Irlanda, al comtat de Clare, a la província de Munster. Es troba entre Kilrush i Doonbega la carretera N67. La vila és particularment coneguda per a ser la platja dels habitants de Limerick. Té una abadia en forma de ferradura protegida de l'Atlàntic pel Duggerna Reef. Kilkee ha rebut repetidament la bandera blava de la Comissió Europea. En 2006 s'hi va inaugurar una estàtua de l'actor Richard Harris a mans de Russell Crowe.

Referències

Enllaços externs

 Kilkee golf club
 Kilkee Sub Aqua Club

Ciutats de la República d'Irlanda
Geografia del comtat de Clare


text:
Paradajus tenuis is een pissebed uit de familie Dajidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1923 door Nierstrasz & Brender à Brandis.

Dajidae


text:
Die Liste der Sieger bei Golf-Major-Turnieren der Frauen listet alle Siegerinnen bei den aktuell fünf Major-Turnieren im Golfsport seit 1930 auf. Gemäß aktueller Definition handelt es sich dabei um ANA Inspiration, US Open, British Open, LPGA Championship und The Evian Championship. In früheren Jahren waren andere Turniere als Major anerkannt.

Patty Berg aus den Vereinigten Staaten ist mit 15 Major-Siegen zwischen 1937 und 1958 die erfolgreichste Golferin. Im Jahr 1951 konnte Mildred Didrikson Zaharias alle drei ausgetragenen Majors gewinnen, außerdem siegten Mickey Wright 1961, Pat Bradley 1986 und Park In-bee 2013 bei drei Majors.

Wettbewerbe

1930 bis 1972: Erste Phase

1973 bis 2000: Zweite Phase

2001 bis 2012: Dritte Phase

2013 bis heute: Vierte Phase

Siegerliste
Golferinnen mit drei oder mehr Major-Titeln

Siehe auch
 Liste der Sieger bei Golf-Major-Turnieren

Weblinks
 Major Championship Winners auf der Homepage der LPGA (englisch)

!Golfspielerinnen
Sieger bei Golf-Major-Turnieren Frauen


text:
Tema Community 4 is a residential area in Tema in the Greater Accra Region of Ghana. This part of tema is known for the Chemu Secondary Secondary School.  The school is a second cycle institution.

References

Populated places in the Greater Accra Region
Tema


text:
Cheshire Village är en ort (CDP) i New Haven County, i delstaten Connecticut, USA. Enligt United States Census Bureau har orten en folkmängd på 5 786 invånare (2010) och en landarea på 8,7 km².

Källor

Externa länkar
 State & County QuickFacts, US Census Bureau.

Orter i Connecticut


text:
August Nybergh (20 August 1851 in Heinola – 5 December 1920 in Helsinki) was a Finnish jurist, senator in the Grand Duchy of Finland, Member of Parliament and the first president of the Supreme Court of Finland.

References

 Wikisource (fi): Kuka kukin oli 1961
 Nybergh in a complete directory of all Finnish Members of Parliament (in Finnish)

External links
 The biography of August Nybergh in the National Biography of Finland (in Finnish)

1851 births
1920 deaths
People from Heinola
People from Mikkeli Province (Grand Duchy of Finland)
Swedish-speaking Finns
Swedish People's Party of Finland politicians
Finnish senators
Members of the Diet of Finland
Members of the Parliament of Finland (1910–11)
Members of the Parliament of Finland (1911–13)
University of Helsinki alumni
19th-century Finnish people
20th-century judges


text:
Domek loretański w Gołębiu zbudowano w latach 1634-38; konsekrowany został 12 września 1638 r. przez bp. Tomasza Oborskiego. Jako fundatorzy wymienieni są: ks. Szymon Grzybowski, proboszcz w latach (1616-36), wspierany finansowo przez parafian. Największą pomoc ofiarował słynący z pobożności kanclerz Jerzy Ossoliński, który miał ślubować wystawienie Domku Loretańskiego Matce Bożej w Gołębiu.

Grzybowskiemu nie udało się przed śmiercią dokończyć jedynie dekoracji domku, więc swojemu następcy Leżyńskiemu pozostawił faktycznie tylko prace wykończeniowe, o czym świadczy konsekracja kościoła, która odbyła się już w dwa lata po śmierci plebana.
Ossoliński przywiózł dla Domku Loretańskiego z Italii figurę Matki Boskiej ubieraną w dwie sukienki podarowane przez Izabellę Ossolińską. Grzybowski podróżował do Italii, odbył m.in. pielgrzymkę do Loreto i najpewniej wraz z
Ossolińskim zadbał o dokładne pomiary i opis Santa Casa w Loreto.

Powstałe w Polsce domki loretańskie są trwałymi pomnikami popularności Kultu Matki Boskiej Loretańskiej, uprawianego w czasach kontrreformacji i epoce potrydenckiej.

Usytuowanie i wygląd budowli
Domek stoi blisko południowego muru okalającego cmentarz, a równolegle do osi kościoła pod wezwaniem św. Katarzyny i św. Floriana.
Wybudowany jest na planie prostokąta. Bryła o kształcie prostopadłościanu ma 2 kondygnacje, w dolnej zastosowano podziały ryzalitowo-kolumnowe, a w górnej ryzalitowo-edikulowe.

Domek ma konstrukcję o podwójnych murach. Zewnętrzna ozdobna obudowa kamienno-ceglana i tynkowana, kryje w sobie wewnętrzne proste mury otynkowane od wewnątrz, nakryte sklepieniem kolebkowym właściwego Domku św. Rodziny. Wnętrze oświetla owalny otwór w sklepieniu i małe zakratowane okienko w ścianie zachodniej symbolizujące to, przez które miał wejść anioł zwiastujący Marii poczęcie Chrystusa.

Elewacje
Elewacje opracowane są parami identycznie i tworzą jednolitą całość związaną ryzalitowymi narożnikami oraz ciągłymi podziałami poziomymi belkowania i gzymsów. W dolnej kondygnacji w ryzalitach między jońskimi kolumnami w niszach umieszczone są rzeźby proroków. Poziome wnęki między ryzalitami były wypełnione malowidłami przedstawiającymi sceny z historii narodzenia Chrystusa.
Mur attyki zasłania dach pogrążony. W jego załamaniu znajduje się lukarna w kształcie prostokątnej oszklonej wieżyczki, która doprowadza światło do wnętrza. Niegdyś była zwieńczona małą kopułą z latarnią. Pod domkiem jest sklepiona krypta z wejściem zewnętrznym pod ścianą zachodnią.

Portale
Portale ujęte są płaskorzeźbionymi postaciami 4 ewangelistów oraz św. Józefa, Jana Chrzciciela, Piotra i Pawła. Do części przeznaczonej dla wiernych prowadzą dwa portale, trzeci do części sanktuarium czwarty do obejścia między murami. Drzwi odznaczały się kunsztowną snycerką niestety tylko jedne zachowały się w całości.

Dekoracja rzeźbiarska
Ceramiczne rzeźby w niszach przedstawiają proroków, a ich kształty są italianizujące. Z dziesięciu figur zachowało się tylko sześć. Trzy przedstawiają Noego, Aarona, Izajasza i zdobią one elewację północną domku. Rzeźby Ezechiela i Mojżesza – południową. Szóstego proroka w prawej niszy elewacji wschodniej nie zidentyfikowano.

Rzeźbiarz nadał swoim pracom zindywidualizowane twarze, pozy swobodne lecz wyszukane, dbając o szczegóły. Niemal wszystkie rzeźby można uznać za warianty posągu Mojżesza z grobowca Juliusza II, najbliższe są mu posągi Mojżesza, Noego i niezidentyfikowanego proroka. Podobieństwo opiera się na tym samym układzie ciała, ukazania ruchu głowy i rąk. Można powiedzieć, że dotarły do Gołębia echa sztuki Michała Anioła, choć prymityzowane i przetworzone.

Dekoracja ornamentalna
Zerwano z klasycznymi motywami dekoracyjnymi. Zrezygnowano z kanelowanych kolumn, liści akantu, girland z owoców, meandrów, kimationów, astragalu. Wprowadzono jońskie kolumny, przerwane frontony i ornament małżowinowo-chrząstkowy. Odmiennie opracowano portale, obok których umieszczono płaskorzeźbione w zaprawie postacie, nisze na rzeźby i wielkie prostokątne płyciny nad portalami pokryte były niegdyś malowidłami. Inaczej też ozdobiono koronę attyki, umieszczając maszkarony w przerwanych frontonikach wieńczących ryzality.

Wnętrze domku
Domek wewnętrzny dzieli w poprzek drewniana krata na dwie części: wschodnią sanktuaryjną z kominkiem przy ścianie wschodniej (gdzie Maria zazwyczaj się modliła). W niszy nad kominkiem niegdyś znajdowała się figura Matki Boskiej Loretańskiej.
Drugą część domku stanowi pomieszczenie dla wiernych gdzie przed kratą stoi murowana mensa ołtarzowa, a w tyle chór muzyczny. Na ścianach rozwieszone były obrazy, a na kracie znajdowały się liczne wota. Ważny element wystroju, ze względu na wartość artystyczną, historyczną jak i bogatą treść stanowią polichromie ścienne wnętrza Domu Loretańskiego. Według badań i oceny statystycznej powstały one w XVII wieku, ale nie w jednym czasie i nie są dziełem jednego mistrza. Nie konserwowane niszczały, aż wreszcie zamalowane zostały ostatecznie zapomniane po zakryciu wstawionym drewnianym chórem i kratą za ołtarzową. Odsłonięte zostały na przełomie 1985 i 86 r. Polichromie wnętrza stanowią grupy przedstawiające Maryję w scenach z jej życia i w wezwaniach z litanii loretańskiej. Całkowicie zachowały się dwie górne sceny na ścianie tylnej, dwie wymagały uzupełnień, z dwóch całkowicie brakujących dokompletowano lewą przy ołtarzu a ze środkowej prawej zrezygnowano z braku podstaw do uzupełnienia kompozycji.

Dzwonek zawieszony pod dachem zwoływał wiernych na msze i litanie. Pod niszami w przęsłach ryzalitowych znajdują się małe prostokątne otwory oświetlające obejście między murami. Obejście jest szersze i dostępne w ścianach północnej, wschodniej i zachodniej, a węższe i ślepe w ścianie południowej.

Podobieństwo z pierwowzorem
Jednak domek gołębski nie jest wierną kopią Santa Casa w Loreto.
Na znaczne odstępstwa wpłynęły:
 lokalizacja,
 różnica materiału,
 możliwości warsztatowe,
 gusty artystyczne fundatorów i wykonawców,
 korekty ikonograficzne podyktowane przez ks. Grzybowskiego.

Przez to, że domek został wzniesiony pod gołym niebem zastosowano dach pogrążony przykryty pasem attyki, która przybrała formę drugiej kondygnacji domku, zręcznie związanej z całością przez powtórzenie podziałów parteru. W celu zachowania ogólnych proporcji bryły w miejscu porządku korynckiego wstawiono joński o niskim belkowaniu nad którym pozostawiono balustradową attykę, wykorzystaną jako cokół kondygnacji górnej. Następną konsekwencją obniżenia korpusu budowli było umieszczenie pojedynczych nisz przeznaczonych na rzeźby. Ustawiono w nich figury proroków jednak rezygnując ze stojących nad nimi postaci Sybilli. W całości bryła domku zewnętrznego utrzymana została w ustalonych proporcjach, rozczłonkowana analogicznymi podziałami ryzalitowo-kolumnowymi.

W Loreto widoczne są różnice odnośnie do rzeźb w niszach, ponieważ umieszczono w nich trzech Proroków Większych, przepowiadających dzieje Odkupienia, będących jednocześnie starotestamentowymi prefiguracjami Chrystusa: Izajasz, Jeremiasz i Ezechiel, trzech Proroków Mniejszych: Amosa, Jonasza i Zachariasza, z których Jonasz jest również prefiguracją Chrystusa Zmartwychwstałego, oraz Mojżesza – Proroka i wodza Izraela, Dawida – Proroka i Króla żydowskiego, Malachiasza – który podobnie jak dwaj poprzedni jest prefiguracją Chrystusa, i Balaam – Wieszcza i Proroka.

Prorocy Wielcy i Mali umieszczeni są na elewacjach, domku Marii, ponieważ prawie każdy z nich wypowiedział proroctwo dotyczące Jezusa i Marii. W ten sposób stali się oni świadkami własnych przepowiedni. Znamienne dla Domku w Gołębiu jest wprowadzenie do programu ikonograficznego postaci czterech ewangelistów, świętych Piotra i Pawła oraz Jana Chrzciciela i Józefa. Nie mają one swojego odpowiednika w Loreto. Również ich obecność ma świadczyć o faktach Odkupienia, biorących początek w tym właśnie domku. Innowacje tą można tłumaczyć reformami potrydenckich czasów. Św. Jan Chrzciciel jest ostatnim Prorokiem Izraela, św. Józef był mieszkańcem domku i opiekunem, Piotr i Paweł stali się podwaliną kościoła i zamienili domek na pierwszą świątynię chrześcijan, składając w niej ofiary z chleba i wina. Nie zabrakło ich w domku gołębskim

Warsztat murarsko-rzeźbiarski
Prace budowlane domku można wiązać z warsztatem murarsko–rzeźbiarskim działającym w regionie ok. XVII w. Członkiem tego warsztatu był mularz Piotr, o którym wiadomo z testamentu ks. Grzybowskiego, że wznosił kaplicę Loretańską w Gołębiu i którego można by identyfikować z architektem Piotrem Likkelem z Kazimierza Dolnego. Wspomniany warsztat kontynuował tradycję architektury manierystycznej, co wyrażało się w upodobaniu do podziałów ramowo-pasowych, prostych, płytkich wnęk oraz przybieraniu architektury w dekoracyjne balustrady, jak i prowadzeniu gzymsów i belkowania długimi niełamanymi jeszcze ciągami. Znamienna jest również swobodna stylizacja kapiteli, zwłaszcza jońskich, zeschematyzowanych i spłaszczonych przy jednoczesnym dynamicznym wyciąganiu do przodu spirali wolut.

W zakresie dekoracji omawiany warsztat wprowadzał formy zasadniczo już barokowe, z wolutowo-małżowinowymi ornamentami włącznie, a przede wszystkim posługiwał się stiukiem na równi z terakotą. W zakresie rzeźby jego największą osobliwością były wielkie figuralne reliefy po bokach wejść, a także terakotowe figury proroków naśladujące dzieła Michała Anioła.

Architektura I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)
Architektura manierystyczna w Polsce
Architektura sakralna
Domek
Sanktuaria maryjne w archidiecezji lubelskiej
Świątynie pod wezwaniem Matki Bożej Loretańskiej


text:
Rapha (auch: Rafa) ist eine Person aus dem Alten Testament der Bibel. Er ist der Vater einiger riesenhaften Philister, die in Gat(h) geboren wurden und sich am Kampf der Philister mit David und seinen Knechten beteiligten. Nach ihrem Vater werden sie Rafaiter genannt.

Geschichte
Die Überlieferung aus dem 2. Buch Samuel berichtet von ständigen Kämpfen der Israeliten gegen die Philister zur Zeit Davids. Dabei seien einige riesige Männer unter den Philistern gewesen. Die Helden Davids hätten diese jedoch besiegt.

Die Rafaiter ("Söhne Raphas"), welche mit Davids Anhängern kämpften und von ihnen getötet wurden, waren:
 Jischbi-Benob ("Jischbi aus Nob") : Das Gewicht seiner Lanzenspitze habe dreihundert Schekel Bronze gewogen. Abischai, der Sohn der Zeruja, habe ihn getötet.
 Saph (auch Sippai oder Saf) : Er wurde von Sibbechai aus Huscha erschlagen.
 Goliat(h) aus Gat(h) : Es heißt, der Schaft seines Speeres sei wie ein Weberbaum gewesen. Er wurde erschlagen von Ellhanan (Elchanan), den Sohn des Jaare-Oregim.
 Lachmi, der Bruder Goliaths : Er wurde von Elchanan, dem Sohn Jairs, erschlagen.
 Ein Mann "von großer Länge" mit sechs Fingern an den Händen und sechs Zehen an den Füßen (Polydaktylie; sein Name wird nicht genannt)  und  : Erschlagen wurde er von Jonathan, dem Sohn von Davids Bruder Schimea.

Person im 2. Buch Samuel


text:
Amelia Griffin es una deportista australiana que compite en taekwondo. Ganó una medalla de plata en el Campeonato de Oceanía de Taekwondo de 2016 en la categoría de –49 kg.

Palmarés internacional

Referencias

Griffin, Amelia


text:
Toponímia:
 Castellanos (Uruguai), poblat de l'Uruguai al nord del departament de Canelones
 Castellanos de Castro, municipi a la comarca d'Odra-Pisuerga de la (província de Burgos, Castella i Lleó)
 Castellanos de Moriscos, municipi a la província de Salamanca (Castella i Lleó )
 Castellanos de Villiquera, municipi a la província de Salamanca (Castella i Lleó)
 Castellanos de Zapardiel, municipi a la província d'Àvila (Castella i Lleó)
 Pérez Castellanos, barri de Montevideo (Uruguai)
 Biografies:
 Ángel Castellanos Céspedes (Miguelturra, Ciudad Real, ?), futbolista castellanomanxec
 Carles Castellanos i Llorenç (Barcelona, 1942), escriptor, traductor i activista polític independentista català
 Conchi Castellanos Remesal
 Emili Castellanos (Tagamanent, 1954 – Barcelona, 1995), filòleg, corrector i escriptor català
 Jaime Castellanos Borrego (Getxo, País Basc, 1952), empresari del sector dels mitjans de comunicació
 Joaquín Castellanos (Salta, 1861 - Buenos Aires, 1932), polític i poeta argentí
 Jordi Castellanos i Vila (Tagamanent, Vallès Oriental, 1946 - Barcelona, 2012), investigador de la literatura catalana
 María Luisa Castellanos (Xàtiva, segles XIX - XX), periodista i feminista valenciana
 Nicolás Castellanos (Mansilla del Páramo, Castella i Lleó, 1935), religiós espanyol


text:
Elidia est un groupe d'édition français de littérature, de spiritualité et de sciences humaines fondé en 2016. Il regroupe les éditions du Rocher, les éditions Artège et les éditions Desclée de Brouwer.

Histoire

Le groupe Elidia est né en novembre 2016, à l'initiative des fondateurs des éditions Artège créées en 2005, Bruno Nougayrède et Loïc Mérian, et à la suite des rachats de plusieurs maisons d'éditions dont les éditions Desclée de Brouwer et du Rocher en 2014, et Ad Solem en 2016.

Le groupe est distribué depuis le  par Hachette Diffusion.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Entreprise fondée en 2016
Groupe d'édition


text:
Le canton de Cœuvres est une ancienne division administrative française du département de l'Aisne, située dans le district de Soissons. Son chef-lieu était la commune de Cœuvres (aujourd'hui: Cœuvres-et-Valsery) et le canton comptait 14 communes. La superficie du canton était de 121.91 km².

Histoire
Le canton est créé le  sous la Révolution française.

Le canton a compté quatorze communes avec Cœuvres pour chef-lieu au moment de sa création : Ambleny, Cœuvres, Cutry, Dommiers, Laversine, Missy-aux-Bois, Montigny-Lengrain, Mortefontaine, Pernant, Ressons-le-Long, Saconin, Saint-Bandry, Saint-Pierre-Aigle et Valsery. Il est une subdivision du district de Soissons qui disparait le 5 Fructidor An III (). Le canton ne subit aucune modification dans sa composition communale pendant cette période.

Lors de la création des arrondissements par la loi du 28 pluviôse an VIII (), le canton de Cœuvres est rattaché à l'arrondissement de Soissons.

Le canton disparaît le  (3 vendémiaire, an X) sous le Consulat. L'ensemble des communes du canton (Ambleny, Cœuvres, Cutry, Dommiers, Laversine, Missy-aux-Bois, Montigny-Lengrain, Mortefontaine, Pernant, Ressons-le-Long, Saconin, Saint-Bandry, Saint-Pierre-Aigle et Valsery) sont intégrées dans le Canton de Vic-sur-Aisne.

Composition
Le canton est composé de 17 communes au moment de sa suppression en 1801.

Le tableau suivant en donne la liste, en précisant leur nom, leur population en 1793, puis en 1800, leur cantons de rattachement de l'An X, et leur appartenance aux cantons actuels.

Évolution démographique

Histogramme
(élaboration graphique par Wikipédia)

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Administration territoriale de la France
 Administration de l'Aisne
 District de Soissons

Notes et références

Notes

Références

Coeuvres


text:
Končnica je lahko:
 zadnji del igre (npr. pri šahu),
 končni, spremenljivi del besede: glej končnica (jezik),
 končaj (končni del besede ne glede na morfemskost),
 sprednja stran panja: glej panjska končnica.


text:
Kaiyuan South railway station () is a railway station in Kaiyuan, Honghe Hani and Yi Autonomous Prefecture, Yunnan, China. It is an intermediate station on the Mile–Mengzi high-speed railway.

History
Construction began in July 2020. The station opened on 16 December 2022.

References

Railway stations in Yunnan


text:
Odczyn Waalera-Rosego (ang. Waaler-Rose test) – nieswoisty odczyn serologiczny opierający się na mechanizmie hemaglutynacji biernej. W teście tym wykrywany jest w surowicy czynnik reumatoidalny w klasie IgM.

Wykorzystuje się w nim jako nośnik erytrocyty baranie opłaszczone króliczymi IgG. Pod wpływem RF w surowicy dochodzi o ich aglutynacji. Wynik jest dodatni, gdy odczyn ma miano 1:80.

Nazwa pochodzi od nazwisk Harry'ego M. Rosego i Erika Waalera.

Przypisy

Reumatologia
Diagnostyka laboratoryjna


text:
Predator () — компьютерная игра в жанре survival horror, разработанная компанией Activision. Игра создана по мотивам одноимённого фильма. Игра была создана для платформ Commodore 64, ZX Spectrum, Amiga, Amstrad CPC, Atari ST и BBC Micro.

Геймплей
Игрок управляет Датчем — главным героем фильма. На пути герою попадается множество противников. И пусть вид противников один, встречаются они довольно часто. Иногда героя преследует целеуказатель плазменной пушки Хищника, с которым нельзя бороться — при контакте с прицелом игрок погибает. Игра представляет собой типичный «бокоходный» шутер с элементами фильма ужасов. Иногда встречается уже упомянутый целеуказатель, в листве могут светиться глаза Хищника, а на деревьях висят изуродованные трупы без кожи.

Компьютерные игры 1987 года
Игры по вселенной Хищника
Игры для Amiga
Игры для Amstrad CPC
Игры для Atari ST
Игры для ZX Spectrum
Игры для BBC Micro
Игры для Commodore 64
Сайд-скроллеры


text:
Art Murmur is a collection of visual arts experiences designed to expose and promote Oakland's art scene. Primarily known for the First Friday Art Walk each month mostly held in the Uptown, Koreatown/Northgate, and downtown neighborhoods of Oakland, California, Oakland Art Murmur, a non-profit organization, draws thousands of people to visual art venues across all of Oakland. The event began in 2006 at the intersection of 23rd Street and Telegraph Avenue. In 2012, the street festival component was taken over by KONO, a neighborhood community group, becoming the "Oakland First Fridays Festival″ along Telegraph Avenue. One organization became two, though they remain closely aligned as cultural partners. Oakland Art Murmur is focused on connecting the public to Oakland's visual art, through programming such as the weekly Saturday Stroll art walk, different walking tours to inspire and educate participants about art, and the First Friday Art Walk.

See also
Ghost Ship warehouse fire
25th Street Collective

References

External links

Official website, Oakland Art Murmur

Art festivals in the United States
Culture of Oakland, California
Art in the San Francisco Bay Area
Arts organizations based in the San Francisco Bay Area
Tourist attractions in Oakland, California
Tourist attractions in Alameda County, California


text:
Большая Сосновка — село в Назаровском районе Красноярского края России. Входит в состав Красносопкинского сельсовета.

География
Село расположено в 56 км к югу от районного центра Назарово.

Население

 Гендерный состав
По данным Всероссийской переписи населения 2010 года 131 мужчина и 130 женщин из 261 чел.

Примечания

Населённые пункты Назаровского района


text:
Carriera
Giocò in Serie A con la Ternana.

Collegamenti esterni


text:
Machilus grijsii är en lagerväxtart som beskrevs av Henry Fletcher Hance. Machilus grijsii ingår i släktet Machilus och familjen lagerväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Lagerväxter
grijsii


text:
Sędziszów Małopolski è un comune urbano-rurale polacco del distretto di Ropczyce-Sędziszów, nel voivodato della Precarpazia.Ricopre una superficie di 154,29 km² e nel 2005 contava 22.588 abitanti.

Collegamenti esterni

Sędziszów Małopolski


text:
Die evangelische, denkmalgeschützte Pfarrkirche St. Maria und Michael steht in Kirnberg, einem Gemeindeteil der Gemeinde Gebsattel im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Das Bauwerk ist unter der Denkmalnummer D-5-71-152-16 als Baudenkmal in der Bayerischen Denkmalliste eingetragen. Die Kirchengemeinde gehört zur Pfarrei Gebsattel in der Region Mitte des Evangelisch-Lutherischen Dekanats Rothenburg ob der Tauber im Kirchenkreis Ansbach-Würzburg der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern.

Beschreibung
Die Saalkirche besteht aus einem Langhaus, das im Kern aus dem 12. Jahrhundert stammt und 1702 verändert wurde. Der eingezogene Chor von einem Joch und 5/8-Schluss im Osten stammt im Kern aus dem letzten Viertel des 14. Jahrhunderts. Er gehörte ursprünglich zu einem Chorturm, der bis auf das Erdgeschoss abgetragen wurde. Er ist außen mit Strebepfeilern gestützt und innen mit einem Kreuzrippengewölbe überspannt. Er hat ein Obergeschoss aus Holzfachwerk. An der Nordwand befindet sich die Sakristei. Der mit einem Pyramidendach bedeckte Kirchturm im Westen, der 1853/54 erneuert wurde, ist durch Gesimse in mehrere Geschosse geteilt. Sein oberstes Geschoss beherbergt die Turmuhr und den Glockenstuhl. An der Südseite wurde eine überdachte Treppe angebaut, die zu den Emporen an den Längsseiten des Langhauses führt, die 1617 eingebaut wurden. Der Innenraum des Langhauses ist mit einer Kassettendecke überspannt. Im Chorschluss befindet sich ein Sakramentshaus aus dem späten 14. Jahrhundert. Zur Kirchenausstattung gehören der Altar von 1706, die Kanzel von 1599 und das Taufbecken aus dem 17. Jahrhundert.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Franken. Die Regierungsbezirke Oberfranken, Mittelfranken und Unterfranken. Deutscher Kunstverlag, München 1999, S. 515–16.

Weblinks

 Kirchengemeinden Gebsattel und Kirnberg

Kirchengebäude des Kirchenkreises Ansbach-Würzburg
Kirchengebäude im Landkreis Ansbach
Maria und Michael
Marienkirche
Michaeliskirche
Kirchengebäude in Europa
Saalkirche
Chorturmkirche
Maria und Michael


text:
Acabaria baladea är en korallart som beskrevs av Manfred Grasshoff 1999. Acabaria baladea ingår i släktet Acabaria och familjen Melithaeidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Koralldjur
baladea


text:
Essensys France est une filiale française du groupe Essensys, proposant depuis 1992 des prestations de service faisant appel à des managers expérimentés.

Activité
Le cabinet Essensys cumule des activités de management de transition (activité qu'il a participé à développer en Belgique et en France), de recrutement de dirigeants, et de conseil en management.

Historique
La notion de management de transition est apparue dans les années 1970 aux Pays-Bas.  Sous le nom d'«interim management», cette pratique consiste à proposer aux entreprises des cadres expérimentés, disponibles sur le marché du travail, pour leur permettre de pallier temporairement l'absence de compétences managériales ou techniques nécessaires à la mise en œuvre de leur stratégie. Les situations d'intervention peuvent être ainsi les périodes de forte croissance, de  changement de périmètre (acquisition, cession, spin-off, etc.), de changement de stratégie (restructuration, réorganisation, recentrage), de retournement, ainsi que des opérations exceptionnelles telles que le déménagement d'un site industriel, informatique et télécom par exemple. Cette pratique de recours à des cadres expérimentés dans le management arrive en France dans les années 1990, où elle est appelée «management de transition».

Créée en 1992 sous le nom d'Executive Temporary Management (ETM) en Belgique, la société devient EY ETM, une filiale de Ernst & Young, quelques années plus tard.

Mais dans les années 2000, à la suite du scandale d'Enron aux États-Unis (et la mise en cause dans ce scandale d'un autre cabinet d'audit, Arthur Andersen) et pour éviter d'éventuels conflits d'intérêts, les grands cabinets d'audits se recentrent sur leur cœur de métier. Ceci conduit Ernst & Young  à se séparer de l'activité de management de transition. En 2004, la filiale est revendue à ses dirigeants opérationnels  dans le cadre d'un MBO. Le cabinet prend alors le nom de Essensys. Il est très présent au Benelux et en France.

Durant la deuxième partie de ces années 2000, l'emploi des seniors devient en France un sujet d'attention, du fait, d'une part, du débat sur l'âge de départ à la retraite, et, d'autre part, de la crise sur l'emploi touchant cette catégorie de la population, y compris chez les cadres supérieurs, avec un taux d'emploi des seniors particulièrement bas en France par rapport aux pays occidentaux. Le management de transition retient l'intérêt, en mettant en évidence les avantages pour les entreprises de faire appel à des profils seniors (rapidité, flexibilité, indépendance, expertise et expérience). Le management de transition se développe.

De nouveaux acteurs entrent sur ce marché. La société Essentys France, dirigée par Bernard Tronel, participe alors en 2008, avec trois autres de ses confrères, à la mise en place  d'une Association française du management de transition, pour faire émerger un cadre déontologique, ainsi que des normes qualité, et mieux faire connaître cette approche. Cette association devient ensuite la Fédération française du management de transition (FNMT). Historiquement dédié aux fonctions de dirigeants, le management de transition commence à se développer dans le management intermédiaire.

Références

Liens externes

Entreprise fondée en 1992
Entreprise de services ayant son siège en France


text:
Ash împotriva răului -- Ash vs Evil Dead este un serial de televiziune horror american de comedie dezvoltat de Sam Raimi, Ivan Raimi și Tom Spezialy pentru rețeaua Starz. A fost filmat în Noua Zeelandă. Este amplasat în universul creat de Raimi, Evil Dead, cu Bruce Campbell care reinterpretează rolul lui Ash Williams și acționează ca o continuare a trilogiei originale, cu toate că nu abordează în mod direct evenimentele filmului refăcut din 2013.

De asemenea, au jucat Ray Santiago, Dana DeLorenzo și Lucy Lawless (din Xena, Prințesa războinică). Seria are ca producători executivi pe Campbell, Raimi, Craig DiGregorio și Robert Tapert, care au produs toate cele patru filme Evil Dead. Serialul a avut premiera pe 31 octombrie 2015. Cu trei zile înainte de premiera seriei, Starz l-a reînnoit pentru un al doilea sezon, care a avut premiera pe 2 octombrie 2016. La 7 octombrie 2016, în timp ce se afla la New York Comic Con, Starz a anunțat că seria a fost reînnoită pentru un al treilea sezon,  care a avut premiera pe 25 februarie 2018. Pe 20 aprilie 2018, a fost anunțat că seria a fost anulată după trei sezoane.

Intrigă
Serialul este stabilit la aproximativ 30 de ani de la primele trei filme Evil Dead și servește ca o continuare a acestei trilogii. Ash Williams lucrează la "Value Stop" ca simplu angajat. De asemenea, aici lucrează prietenul său Pablo și cea de care Pablo este îndrăgostit, Kelly. Aparent Ash a făcut foarte puțin în viața sa de la întoarcerea din 1300 d.Hr. la sfârșitul Army of Darkness, iar începutul seriei îl găsește trăind într-o remorcă și îmbătându-se singur prin baruri. Cu toate acestea, Ash trebuie să renunțe curând la existența sa patetică și să devină erou încă o dată, pentru a înfrunta demonii. Pablo și Kelly decid să i se alăture în încercarea sa de a salva umanitatea.

Home media
Pe 23 august 2016, Anchor Bay Entertainment a lansat primul sezon al seriei pe Blu-ray și DVD. Al doilea sezon a fost lansat în toamna lui 2017. Al treilea și ultimul sezon a fost lansat pe DVD în august 2018.

Referințe

Legături externe

 Ash vs Evil Dead la Deadites Online.

Seriale cu zombie
Fantezie întunecată


text:
Бегес (, , ) — муниципалитет в Испании, входит в провинцию Барселона в составе автономного сообщества Каталония. Муниципалитет находится в составе района (комарки) Бахо-Льобрегат. Занимает площадь 50 км². Население — 6348 человек (на 2010 год).

Население

Примечания

Ссылки
 Página Web Oficial del Ayuntamiento
 Patrimonio histórico-artístico de Begues

Муниципалитеты Барселоны


text:
Občanská demokratická aliance (ODA) byla menší pravicová politická strana, fungující mezi lety 1990 až 2007. Orientovala se výrazně pravicově a liberálně-konzervativně. Vznikla krátce po Sametové revoluci, sehrála důležitou roli v rámci Občanského fóra a později Čtyřkoalice. Jejím zakládajícím předsedou byl Pavel Bratinka, zanikla pod předsednictvím Jiřiny Novákové. Na evropské úrovni byla členkou Evropské liberální, demokratické a reformní strany.

Vznik a historie strany
Počátky Občanské demokratické aliance sahají až do roku 1978, kdy Daniel Kroupa založil seminář pro mladé filosofy nazvaný Kampademia. Zastřešující organizací této skupiny se stalo Hnutí za občanskou svobodu (zkracováno HOS), založené 15. října 1988. V Hnutí za občanskou svobodu se vytvořila dvě významná křídla: budoucí jádro Občanské demokratické aliance kolem Pavla Bratinky a Daniela Kroupy; a budoucí jádro Křesťanskodemokratické strany kolem Václava Bendy. ODA se od KDS rozlišovala takto: "V ODA byli lidé, kteří uznali křesťanské hodnoty za natolik posvátné, že odmítli jejich zatahování do politických her. Politicky však nebyl nikdo nikdy bližší ODA než KDS."

Občanská demokratická aliance vznikla ještě v podzimních dnech roku 1989, oficiálně zaregistrovaná ministrem vnitra byla na jaře roku 1990. Jejím zakládajícím předsedou byl Pavel Bratinka. Zpočátku působila v rámci Občanského fóra, jehož byla nejpravicovější složkou. Od roku 1990 byli její představitelé v čele nově vzniklého Ministerstva pro správu národního majetku a jeho privatizaci a pak Fondu národního majetku, zatímco představitelům budoucí ODS bylo ponecháno Ministerstvo financí, vliv na veškerý finanční majetek, jeho toky, banky a finanční instituce, úvěrovou a dotační politiku a pak Ministerstvo hospodářství.

Po zániku hnutí Občanského fóra působila ODA samostatně. Ve volbách se obtížně prosazovala v konkurenci s ideově příbuznou Občanskou demokratickou stranou. Obě strany oslovovaly zhruba stejnou skupinu voličů, ODA se tedy od ODS pokoušela distancovat v aspektech občanské společnosti či regionální politiky, byla však vnímána pouze jako jakási ODS s lidskou tváří. Nejvýrazněji se strana vymezovala proti tehdejšímu předsedovi ODS Václavu Klausovi.

V roce 1992 se samostatně účastnila voleb jak do Federálního shromáždění, tak do České národní rady. Zatímco ve volbách do Federálního shromáždění neuspěla ani v jedné komoře, do České národní rady se dostala a obsadila zde 14 mandátů. Společně s Občanskou demokratickou stranou, Československou stranou lidovou (dnes KDU-ČSL) a Křesťanskodemokratickou stranou zasedla Občanská demokratická aliance ve vládě České republiky (První vláda Václava Klause). Po rozdělení Československa se tato vláda stala vládou nezávislé České republiky. Na místní úrovni získala po komunálních volbách v roce 1994 ODA post starosty či primátora v osmi okresních městech (Český Krumlov, Jeseník, Hradec Králové, Chomutov, Mladá Boleslav, Opava, Tábor, Uherské Hradiště).

Fungování strany bylo silně ovlivněno mnoha skandály především finančního rázu. Naposledy se ODA sama účastnila voleb v roce 1996, kdy se rovněž dostala s 13 mandáty jako nejmenší strana do Poslanecké sněmovny. Po uzavření staronové koalice s ODS a KDU-ČSL se stala nejmenší stranou v druhé Klausově vládě. Po skandálech s financováním ODS však ministři za ODA podali na podzim roku 1997 demisi, následovanou vládní krizí. Členové ODA zasedli ještě v úřednické vládě Josefa Tošovského, ale po předčasných volbách v roce 1998 z Poslanecké sněmovny vypadli, jelikož se jich neúčastnili.

O něco úspěšnější byla ODA v Senátu, již v roce 1996 získala sedm senátorů (mezi nimi budoucí ministr kultury Václav Jehlička, zástupkyně ombudsmana Jitka Seitlová či prezidentská kandidátka Jaroslava Moserová). Po roce 1998 uzavřela ODA společně s dalšími středopravicovými stranami (KDU-ČSL, Unie svobody a Demokratická unie) tzv. Čtyřkoalici, oponující stranám tzv. Opoziční smlouvy. Pro její dluh však byli členové ODA vyškrtnuti z kandidátek Čtyřkoalice do voleb v roce 2002, což znamenalo faktický zánik Čtyřkoalice a od té doby již ODA fakticky pouze přežívala. Ze senátorů jí zbyl jediný – Karel Schwarzenberg. V prosinci roku 2007 si strana sama odhlasovala zánik k 31. prosinci téhož roku.

Integrace a dělení
Již v roce 1991 bylo zvažováno sloučení s Klubem angažovaných nestraníků, z něhož nakonec sešlo. V roce 1992 do strany vstoupilo křídlo zaniklé Liberálně demokratické strany v čele s Viktorií Hradskou. V březnu 1998 stranu opustilo konzervativní křídlo strany v čele Ivanem Maškem a vytvořilo Stranu konzervativní smlouvy. K další spolupráci došlo mezi léty 1998 až 2001 s lidovci, unionisty a Demokratickou unií. Po zániku Čtyřkoalice se ještě uvažovalo o sloučení s Evropskými demokraty. Do voleb do Evropského parlamentu kandidovala v rámci Unie liberálních demokratů společně s Unií svobody - Demokratickou unií, Cestou změny a Liberální reformní aliancí.

Obnovení

V roce 2016 založil stejnojmennou stranu podnikatel Pavel Sehnal. Dle svých slov značku ODA zvolil pro usnadnění komunikace apod. a bylo údajně také vypomoženo likvidátorovi původní ODA s likvidací původního subjektu. Jiní členové a zakladatelé původní ODA se však od "obnovené" strany distancovali, například Daniel Kroupa. U zrodu strany stál expremiér Petr Nečas.

Před parlamentními volbami v roce 2021 se "obnovená" strana přejmenovala na Alianci pro budoucnost a přeměnila se na sdružení sedmi menších politických subjektů, které by samostatně neměly šanci dostat se do poslanecké sněmovny.

Volební výsledky

Sněmovna lidu Federálního shromáždění

Sněmovna národů Federálního shromáždění

Poslanecká sněmovna

Senát

1 Podle pořadí získaných hlasů.
2 V roce 1996 byl zvolen celý Senát, jen třetina ale na plných 6 let.
3 Doplňovací volby v obvodě č. 12 - Strakonice.
4 Zahrnuje Karla Schwarzenberga, který byl jako člen ODA navržen Unií svobody - Demokratickou unií.

Zastupitelstva krajů

Zastupitelstva obcí

Osobnosti ODA

Předsedové strany
 Pavel Bratinka (1989–1992)
 Jan Kalvoda (1992–1997)
 Michael Žantovský (1997)
 Jiří Skalický (1997–1998)
 Daniel Kroupa (1998–2001)
 Michael Žantovský (2001–2002)
 Jiřina Nováková (2002–2007)

Další významní členové
 Roman Češka
 Vladimír Dlouhý
 Václav Jehlička
 Oldřich Kužílek
 Karel Kühnl
 Ivan Mašek
 Jaroslava Moserová
 Vlasta Parkanová
 Jiří Pospíšil
 Michal Prokop
 Karel Schwarzenberg
 Dušan Navrátil
Radim Špaček
Daniel Korte

Odkazy

Související články
 Aliance pro budoucnost

Reference

Externí odkazy

 Oficiální stránky
 ODA a vyrovnání se s minulostí Kapitola Petra Roubala v knize Rozděleni minulostí: Vytváření politických identit v České republice po roce 1989
 Miliardář Pavel Sehnal obnovuje značku ODA, v září stranu zaregistroval

ODA
Zaniklé politické strany v Česku
Politické strany založené roku 1990
Politické strany zaniklé roku 2007
Liberální politické strany v Česku
Liberálně-konzervativní strany v Česku


text:
Rosedale United Church is a United Church of Canada church in Toronto, Ontario. It is located at 159 Roxborough Drive in the city's Rosedale neighbourhood.

History
Rosedale United Church opened in 1914 as Northern Congregational Church. The congregation relocated to this location from a now-demolished church at 480 Church Street.  The building was completed in 1913 in the Gothic Revival style by architect John Gemmell.

In 1925, when the Congregational Church merged with the Methodist Church of Canada and two-thirds of the Presbyterian Church in Canada to form the United Church of Canada, the church was renamed Rosedale United Church.

In 2014, singer Gordon Lightfoot was married to Kim Hasse, his third and current wife, in the church.

See also
 List of United Church of Canada churches in Toronto

References

United Church of Canada churches in Toronto
20th-century United Church of Canada church buildings
Churches completed in 1913
Gothic Revival architecture in Toronto
Gothic Revival church buildings in Canada
Rosedale, Toronto


text:
Рава је насељено место у саставу града Задра у Задарској жупанији, Република Хрватска.

Географија
Насеље се налази на истоименом острву Рава.

Историја
До територијалне реорганизације у Хрватској насеље се налазило у саставу старе општине Задар.

Становништво
На попису становништва 2011. године, Рава је имала 117 становника.

Референце

Спољашње везе

Задар
Насељена места у Хрватској
Насељена места у Задарској жупанији
Википројект географија/Насеља у Хрватској


text:
Peng Dehuai (chino tradicional: 彭德懷; chino simplificado: 彭德怀; 24 de octubre de 1898 - 29 de noviembre de 1974) fue un líder militar chino, militante y dirigente del Partido Comunista de China y Ministro de Defensa en la República Popular China entre 1954 y 1959, que combatió a los japoneses en la Segunda Guerra Mundial, como uno de los generales del 8.º Ejército de Ruta. Luego desempeñó mando de tropas en la Guerra de Corea. Fue removido de su cargo de ministro luego de censurar las políticas del presidente Mao Zedong en el Gran Salto Adelante y fue acusado durante la Revolución Cultural, poco antes de morir. Finalmente, las acusaciones contra Peng fueron rechazadas en 1978 por el Partido Comunista qué ratificó su condición de héroe nacional. El general Peng es el personaje protagónico de la película Ofensiva de los Cien Regimientos, de 2015, realizada para conmemorar el 70 aniversario de la victoria china sobre Japón, sobre la célebre campaña militar que comandó.

Orígenes
Peng Dehuai nació en Xiangtan, en la provincia de Hunan, en el seno de una familia pobre, debiendo salir de su hogar a los 9 años de edad. Desde los 13 empezó a trabajar en una mina de carbón, a los 15 trabajó en los diques del lago Dongting y a los 16 se unió al Ejército, acudiendo a la Academia Militar de Hunan como oficial del Ejército nacionalista. Hasta 1916 Peng sirvió como obrero y luego como soldado, carrera que mantuvo a lo largo de su vida.

Inicios en la política
A los 28 años, Peng era comandante de una brigada en el Ejército del Kuomintang y había empezado a interesarse en la política; cuando en 1927 Chiang Kai-shek empezó una purga de los oficiales del ejército sospechosos de cuestionar su régimen, Peng se unió al Partido Comunista de China y participó en la Larga Marcha, dirigiendo el Tercer Ejército durante dicha operación. Durante este episodio, Peng Dehuai se ganó la confianza de Mao Zedong, quien también tenía en alta estima las cualidades de Peng como jefe militar, junto con Lin Biao. Inclusive empezó a ser apodado como el "Gran General Peng".

Cuando en medio de la Larga Marcha se realizó la Conferencia de Zunyi, Peng apoyó entonces decididamente que el liderazgo total del Partido pasara a Mao en enero de 1934. Mientras Lin Biao prefería utilizar las estrategias de emboscada, avance rápido y ataques por los flancos, las ideas de Peng Dehuai eran más proclives a la destrucción del enemigo mediante batallas frontales que agotaban al bando contrario, considerando que parte indispensable del triunfo era subsanar las propias pérdidas tomando las armas y municiones del enemigo, llegando inclusive a movilizar a los soldados rasos prisioneros para que se unieran a la causa comunista - ganando así nuevos adeptos y recuperando sus fuerzas.

Segunda Guerra Mundial y Corea

Peng trabajó como comandante en jefe de las fuerzas comunistas en 1937 y durante la ocupación japonesa dirigió la "Campaña de los Cien Regimientos" en 1940, que destruyó las líneas japonesas de comunicaciones en las provincias de Hebei y Shaanxi, causando severas bajas a las tropas niponas entre el 20 de agosto y el 5 de diciembre; esta fue la victoria militar más amplia que las tropas comunistas alcanzaron sobre Japón durante toda la guerra. No obstante, para esta campaña se hizo preciso que las fuerzas del Kuomintang conocieran datos sobre el número de combatientes comunistas. Además, las tropas comunistas sufrieron más bajas que los japoneses y no pudieron retener la mayor parte del territorio alcanzado debido a la superioridad de los japoneses en armamento y apoyo aéreo, recuperándose la táctica de ataques guerrilleros contra las ocupantes nipones. Pese a la victoria, Peng sería reprochado años después por esta operación, que no causó ganancias duraderas.

Tras la rendición japonesa en 1945, Peng destacó en la Guerra Civil China y dirigió las fuerzas comunistas del norte, y en una serie de combates exitosos alcanzó a cercar a las tropas del Kuomintang en Pekín, logrando su rendición. Luego de este triunfo, Peng dirigió las tropas comunistas que ocuparon las provincias de Shaanxi, Gansu, Ningxia y Qinghai.

Durante la Guerra de Corea, Peng recibió el mando supremo del Ejército Popular de Voluntarios, las fuerzas chinas destinadas a intervenir en Corea. En esa misma fecha era Ministro de Defensa y miembro del Politburó del Partido Comunista de China. En 1954 fue nombrado comandante en jefe del Ejército Popular de Liberación (EPL), tras la retirada de Zhu De. En 1955 fue designado mariscal del EPL.

No obstante, el trato que Peng dio a los prisioneros de guerra chinos retornados de la campaña coreana fue muy censurado como "condescendiente", también se le reprocharon errores estratégicos que causaron la captura por tropas estadounidenses de una división del EPL en junio de 1951 (la División 180). Al mismo tiempo, Peng empezó a sufrir conflictos dentro del Partido causados por Lin Biao, su nuevo rival en la jefatura del EPL, aunque Peng salió inicialmente exitoso de estas controversias.

Caída
En junio de 1959, Peng Dehuai expresaba a Mao que el Gran Salto Adelante se había transformado en "un error dramático", lo cual empezó a reducir el apoyo a Peng dentro del régimen en tanto Mao consideraba que las críticas de Peng habían llegado "demasiado lejos". Si bien Mao no deseaba una ruptura drástica y reconoció que existían algunos defectos, insistió en que el Gran Salto Adelante era un plan exitoso en sus aspectos básicos, sugiriendo inclusive que Peng debía escribir una "autocrítica" por cuestionarle.

Posteriormente el Politburó del PCCh aislaba a Peng y apoyaba la posición de Mao Zedong, siendo allí Lin Biao uno de los principales impugnadores de su otrora compañero de armas. Una de las causas de los pleitos con Lin Biao era que los objetivos de Peng Dehuai pasaban por crear un Ejército más profesionalizado y con menos interferencias políticas, en contra de las ideas de Lin. Asimismo, Peng había dado señales de no aprobar la Ruptura Sino-Soviética, yendo en contra de un proyecto capital de Mao.

Tras esta crítica, Mao destituyó a Peng de todos sus cargos en el mismo año, y lo puso bajo arresto domiciliario en la ciudad de Chengdu. Tras la defenestración de Peng, Lin Biao fue designado Ministro de Defensa de la República Popular China.

Poco después Peng fue restablecido de establecer el "Tercer Frente", una base estratégica en el sudoeste de China para la defensa en caso de invasión. En 1966, Peng fue arrestado por los Guardias Rojos durante la Revolución Cultural. Durante su arresto fue golpeado sufriendo lesiones en la espalda. Peng rechazó las acusaciones y fue liberado. Pocos meses después fue puesto en arresto domiciliario.

Fallecimiento y rehabilitación

Peng murió de cáncer el 29 de noviembre de 1974 en Pekín, declarándose leal a su propia versión de los ideales comunistas. En 1978, el XI Comité Central del Partido Comunista de China examinó el caso de Peng Dehuai y declaró nulas todas las acusaciones vertidas contra él en el pasado, declarando sin valor las condenas contra él; por el contrario, fue rehabilitado y se reconocieron sus aportes a la Revolución China.

Referencias
 Jurgen Domes, P'eng Te-huai: The Man & the Image, Stanford University Press, 1985, hardcover 164 pages, ISBN 0-8047-1303-0
 Memoirs of a Chinese Marshal: The Autobiographical Notes of Peng Dehuai. University Press of the Pacific 2005. ISBN 978-1-4102-2137-7

Militares de China del siglo XX
Militares chinos de la Segunda Guerra Mundial
Mariscales de la República Popular China
Víctimas de la Revolución Cultural
Orden de la Bandera Nacional
Héroe de la República Popular Democrática de Corea


text:
Фелим МакХью О'Коннор (Фейдлимид мак Эйд О Конхобайр) (; 1293 — 10 августа 1316) — король Коннахта из династии  (январь 1310 — 10 августа 1316). Начало его правления ознаменовалось возрождением древней формы инаугурации королей Коннахта. Его правление происходило на фоне восстановления гэльского языка после англо-нормандского вторжения и военной кампании Эдварда Брюса . Он был последним королем Коннахта, который действительно обладал властью над всей провинцией, и его смерть остановила успехи, достигнутые его королевством после вторжения англо-норманнов. Его приемный отец Маэлруанид Мак Диармата, король Маг Лурга, сыграл важную роль в его правлении.

Фелим О'Коннор был убит во второй битве при Атенрае с англичанами. Он находился большой ирландской армии, которая насчитывала не менее двух с половиной тысяч человек, в основном из Коннахта, а также отрядов союзников из Манстера, Брейфне, Миде и Ольстера. Его сын, Эйд Конхобайр (Хью О'Коннор), позже стал королем Коннахта (1350—1351, 1353, 1356—1368), как и его внук, Тойрделбах Конхобайр (Турлоу О'Коннор) в 1384—1426 годах.

Биография и правление
Его отец, Эйд Уа Конхобайр, король Коннахта (1293—1309), был убит в битве при Койл-ан-Клохейн Эйдом Брейфнехом Уа Конхобайром, занимавшим престол Коннахта в 1309—1310 годах. Впоследствии «три туата», то есть три подчиненных королевства Коннахта, были подчинены Эйду Брейфнеху. Однако Маэлруанид Мак Диармата, король Мага Луирга, вместе с Фейдлимидом, своим приемным сыном, отправился в Сил Мюррей с армией, чтобы гарантировать, что любые соглашения, заключенные Эйдом Брейфнехом с вождями и подчиненными королями Коннахта, не будут ратифицированы. Вместо этого демонстрация силы его приемным отцом заставила Сила Мюррея и его вождей подчиниться Фейдлимиду, и они вступили в союз с Уильямом Бёрком из династии Берк . В следующем году Эйд Брейфнех принял ответные меры в «Raid of the Burning» в Клогере, убив многих из родственников Мак Диарматы, включая женщин и детей. Проблемы Фейдлимида с Эйдом Брейфнехом внезапно прекратились вскоре после того, как он в 1310 году был убит служившим ему капитаном наемников по имени Сеонак Мак Уидили в ходе заговора, организованного Уильямом Бёрком.

Узнав о его кончине, Берк и Мак Диармата отомстили тем, кто поддерживал Эйда Брейфнеха, совершив набеги на Коннахт. Однако вскоре между бывшими союзниками, и и Уильям Берк укрепил свое господство над Силом Мюрреем, расквартировав свои силы по всему району. Именно в ответ на это в 1310 году Фелим О'Коннор был назначен королем Коннахта при поддержке своего приемного отца, как объясняется в Анналах Коннахта.

В 1311 году он совершил набег на своих соперников из клана Муртаг О'Конор, убив несколько человек. В 1315 году Фелим О'Коннор двинулся в рядах армии Ричарда Ога де Бурга, 2-го графа Ольстера, против войск Эдварда Брюса в Ольстере, опустошающих землю на своем пути. Эдвард Брюс тайно отправил к Фелиму О'Коннору гонцов, предлагая ему все древнее королевство Коннахт без разделения, если он признает Брюса верховным королем Ирландии и будет сражаться вместе с ним, на что О'Коннор согласился. Именно в это время Руайдри (Рори), сын Катала Руада (Катал Роу) О'Коннор, соперник Фелима О'Коннора и претендента на коннахтский трон, также прибыл к Эдварду Брюсу, подчиняясь ему и пообещав изгнать англичан из Коннахта, на что Брюс согласился при условии, что Руайдри воздержится от нападения на Фелима О'Коннора. Однако Руайдри, разграбив многие английские владения в Коннахте, стал королем, требуя, чтобы Мак Диармата признал его, в чем было отказано. Фелим О'Коннор, узнав об этом, поспешил обратно в Коннахт, подвергаясь нападению союзников Руайдри, пока его отряд не потерпел поражение в современном графстве Лонгфорд.

После этого поражения Фелим О'Коннор выглядит удрученным, увольняя вождей и подчиненных королей, которые все еще следовали за ним, и советовал им подчиниться Руайдри, а не терять отношения с ним. Он вернулся к своему бывшему союзнику Уильяму Бёрку, надеясь на его поддержку, но Берк вместо этого искал мира с Руайдри, чтобы вернуть свои земли в Коннахте. Вместо этого он объединился с некоторыми родственниками, которые совершали набеги на клан Муртага О'Коннора, и его приемный отец Мак Диармата убил Конхобара Руада, сына Эйда Брефнеха, и принес большую добычу обратно О'Коннору в Лейни. Вскоре после того, как они были вынуждены бежать, Руайдри возглавил армию против них и назначил своего союзника Диармаита Галла Мак Диармата королем Маг Луирга в противовес приемному отцу Фейдлимида. В поисках союзников они подчинились англичанам Западного Коннахта и в следующем году при их поддержке двинулись на Руайдри, победили его и убили в битве при Тохаре. Вместе с ним погитб Диармайт Галл, а Маэлруанид мак Диармата был ранен в бою.

Впоследствии Фелим О'Коннор вернул себе королевский титул и обратился против своих бывших союзников, англичан из Западного Коннахта, убив многих рыцарей и собрав большую армию, состоящую из его собственных войск из Коннахта, а также отрядов Западного Коннахта, Томонда, Брейфне и Мита, чтобы противостоять Уильяму Берку и другим галлам (иностранцам) Коннахта. Они встречаются в вторая битва при Атенрае, где ирландские войска были разбиты, а 23-летний король Коннахта Фелим О'Коннор убит, описанный в Анналах Коннахта как  «имеющий право стать королем Ирландии».

Последствия смерти
Ему наследовал Руайдри на Фед мак Доноу Уа Конхобайр (1316), сын Доннхада и внук Эогана мак Руайдри, который занимал трон три месяца и был свергнут Мак Диарматом. В 1317 году новым королем Коннахта был объявлен Тойрделбах Уа Конхобайр (1317—1318, 1324—1342, 1343—1345), младший брат Фелима мак Эйда Уа Конхобайра.

Примечания

Источники
 Annals of Ulster at  at University College Cork
 Annals of the Four Masters at  at University College Cork
 Chronicum Scotorum at  at University College Cork
 Byrne, Francis John (2001), Irish Kings and High-Kings, Dublin: Four Courts Press,
 Nicholls, Kenneth,Gaelic and Gaelised Ireland, Kenneth Nicols, 1972.
 Gillespie and Moran, eds., Galway: History and Society, Geography Publications, 1996.
 Martyn, Adrian, The Second Battle of Athenry, East Galway News & Views, 2008—2009
 Martyn, Adrian, The Tribes of Galway:1124-1642, Galway, 2016.

Ссылки
 One King to Rule them All — Edward Bruce and the Battle of Athenry 1316

Короли Коннахта
История Ирландии
Короли Ирландии


text:
Daouda Camara (born 20 August 1997) is a Guinean footballer.

External links

1997 births
Living people
Guinean footballers
Guinea under-20 international footballers
Guinea international footballers
Association football forwards
FC Séquence de Dixinn players
Horoya AC players
Guinée Championnat National players
Guinea A' international footballers
2016 African Nations Championship players
2018 African Nations Championship players


text:
Cet article comprend une liste par siècle de personnalités historiques du département de la Mayenne, de l'ancien comté du Maine et de l'Anjou.

Moyen Âge (de 476 à 1450)
 Richard d'Acerra - Jean II d'Alençon - Lisois d'Amboise - Guillaume d'Avaugour - Hubert de Beaumont - Jean V de Bueil - Amaury IV de Craon - Maurice II de Craon - Robert de Craon - Béatrix de Gâvre - André de Lohéac - Guy VII de Laval - Guy XII de Laval - Guy XIV de Laval - Ambroise de Loré - Robert Le Maçon - Mérolle - Robert de Nevers - Guillaume des Roches
 Ermites et canonisés  : Almire - Alleaume - Robert d'Arbrissel - Bernard de Tiron - Berthevin - Cénéré de Saulges - Céneri le Gérei - Constantien de Javron - Fraimbault - Gault de Concise - Méen - Melaine - Ortaire - Raoul de la Futaie - Siviard - Thuribe - Trèche - Vital de Mortain

Époque moderne (de 1450 à 1789)
 Anne d'Alègre - Jean VI d'Aumont - Urbain de Montmorency-Laval Boisdauphin - Jean Bourré - Guy XVI de Laval - Guy XX de Laval - Claude de Lorraine - Michel Luette - Hortense Mancini - René de Montjean - Marianne Pajot - Ambroise Paré - François de Coligny - Jeanne de Laval - Armand-Charles de La Porte de La Meilleraye - Pierre Le Cornu - Pyrrhus L'Enfant - Jean du Mats de Montmartin - François Pyrard - Anne de Rohan - Pierre de Rohan-Gié - François de Scépeaux - Georges de La Trémoille - Guillaume Fouquet de la Varenne
 Nouvelle-France : Claude Aveneau - Louis de la Porte de Louvigné

Chouannerie & Révolution française

Époque contemporaine (de 1789 à 1939)
 ...

Seconde Guerre mondiale (de 1939 à 1945)
 René Ballayer - Jacques Foccart - Romain Gilles - Germaine Justin-Bernard - René Justin - Francis Le Basser - Pierre Le Donné - Louis Papouin

Époque contemporaine (depuis 1945)
 ...

Histoire de la Mayenne
Mayenne


text:
IX wiek p.n.e.

fr:803 av. J.-C.


text:
Ghost of Love may refer to:

 "Ghost of Love" (The Rasmus song), 2009
 "Ghost of Love" (Fiction Factory song), 1984
 "Ghost of Love", a song by Johnny Hates Jazz from Magnetized, 2013
 The Ghost of Love, an album by Robb Johnson and the Irregulars, 2009
 "Ghost of Love", a song by David Lynch from the film Inland Empire


text:
Leptoneta paikmyeonggulensis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Leptonetidae.

Het dier behoort tot het geslacht Leptoneta. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Paik & B. K. Seo.

Leptonetidae


text:
Événements
 x

Œuvres
 La disposition des Peintures noires dans la Quinta del Sordo, maison de Goya, est connue en grande partie grâce au catalogue photographique que Jean Laurent met au point  vers 1874 à la suite d'une commande, en prévision de l'effondrement de la maison. Nous savons grâce à lui que les peintures étaient encadrées avec des papiers peints classicistes de plinthe, de même que les portes, les fenêtres et la frise au ras du ciel.

Prix et récompenses
 x

Naissances
 24 avril : Henri Manuel, photographe portraitiste français.  († )
 21 août : Alice Schalek, photojournaliste et écrivaine autrichienne. († )
 26 septembre : Lewis Hine, sociologue et photographe américain, connu pour ses photographies d'enfants au travail. († )

et aussi
 Eugène Lemaire,  photographe pictorialiste belge, spécialiste des portraits et des natures mortes († ).
 Hugo Erfurth, photographe pictorialiste allemand († ).
 Enrique Guinea
 Léon Peret

Décès

 Eugène Durieu
 Cornelis Hendrik van Amerom
 Louis Adolphe Humbert de Molard
 John Watkins
 Jules Géruzet
 Frederick Coombs
 Louise Leghait

Chronologie de la photographie
Photographie


text:
Chiuso  – comune soppresso della Lombardia, ora rione di Lecco
 Chiuso  – in araldica
 Insieme chiuso  – in topologia
 Chiuso  – in logica

Pagine correlate
 Chiusura


text:
Botrychium crenulatum is a species of fern in the family Ophioglossaceae known by the common names scalloped moonwort and dainty moonwort. It is native to North America from British Columbia to California to Wyoming, where it is uncommon throughout most of its range, appearing incidentally at scattered spots on wet meadows in coniferous forests and marshy areas such as swamps. This is very small plant growing from an underground caudex and sending one thin, shiny, yellow-green leaf above the surface of the ground. The leaf is up to about 6 centimeters tall and is divided into a sterile and a fertile part. The sterile part of the leaf has veined, fan-shaped leaflets with wrinkly edges. The fertile part of the leaf is very different in shape, with tiny grapelike clusters of sporangia by which it reproduces.

References

External links
Jepson Manual Treatment
USDA Plants Profile
Flora of North America
Photo gallery

crenulatum
Ferns of California


text:
Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. (PZL Mielec) – największe zakłady lotnicze w Polsce, ulokowane w Mielcu w województwie podkarpackim. Powstały w 1938 roku jako zakład WP-2 Państwowych Zakładów Lotniczych. Po II wojnie światowej stały się największą polską wytwórnią lotniczą, budując samoloty głównie na eksport i nosząc od 1949 roku nazwę WSK Mielec (Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego), a następnie WSK "PZL-Mielec". W 1998 roku w wyniku restrukturyzacji stały się niezależnym podmiotem gospodarczym. Tereny przedsiębiorstwa działają w Specjalnej Strefie Ekonomicznej Euro-Park Mielec. Od 2007 r. jest to spółka zależna amerykańskiego Sikorsky Aircraft Corporation (obecnie Lockheed Martin Helicopter Company).

Historia
W 1936 roku w planie budowy COP znalazła się wytwórnia lotnicza w Mielcu, która miała wejść w skład Państwowych Zakładów Lotniczych jako jej Wytwórnia Płatowców nr 2. Budowę rozpoczęto 1 września 1938 roku, a w lipcu 1939 roku mury fabryki opuścił pierwszy zmontowany tam (z części dostarczonych z zakładów na Okęciu) samolot PZL.37 Łoś. Zakłady zatrudniały wówczas 700 osób. Do wybuchu wojny, łącznie z warszawską wytwórnią zmontowano ich ok. 120. Maszyny brały udział w początkowej fazie II wojny światowej.

Po zajęciu Mielca 13 września 1939 roku przez wojska niemieckie, zakłady zostały włączone do przedsiębiorstwa Heinkel. Prowadzono w nich produkcję podzespołów bombowców He 111 (usterzenia), He 177 Greif i myśliwców nocnych He 219 oraz montaż bombowców He 111 i remonty samolotów, m.in. He 111 i Junkers Ju 52. Pracowało w nich w 1944 roku do 5500 osób. W lipcu 1944 Niemcy wycofali się, zabierając maszyny i oprzyrządowanie, natomiast nie zdążyli wysadzić w powietrze budynków (jak w wytwórni na Okęciu). 6 sierpnia 1944 zakłady przejęto pod administrację radziecką, nadal prowadząc w nich remonty samolotów.

22 lipca 1945 zakłady zostały zwrócone stronie polskiej i otrzymały nazwę Państwowe Zakłady Lotnicze (PZL) – Zakład Nr 1 w Mielcu. 15 listopada 1945 oblatano tam prototyp pierwszego samolotu – szkolno-łącznikowego PZL S-1, jednakże oprócz niego, zakłady początkowo zajmowały się remontami samolotów i produkcją pozalotniczą (aluminiowe sprzęty AGD, wagi, drewniane i metalowe karoserie autobusowe, zabudowy dla samochodów strażackich na podwoziach Bedford). W 1948 wyprodukowano 10 samolotów Szpak-4T, będących pierwszymi samolotami produkowanym seryjnie w Polsce po wojnie. Zakłady zatrudniały w 1946 roku 800, a w 1949 roku 1160 osób.

W 1949 roku zakłady zmieniły nazwę na Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego, Zakład nr 1 w Mielcu, w skrócie WSK-1 Mielec. W 1950 roku zdecydowano o znacznej rozbudowie zakładów, w związku z planami masowej produkcji licencyjnej samolotów radzieckich. Podjęto produkcję odrzutowych myśliwców MiG-15 i MiG-17, jako Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-6. Od 1960 roku produkowano na licencji najliczniejszy typ samolotu z Mielca – wielozadaniowy dwupłat An-2, w większości na eksport do ZSRR. Powstało także kilka własnych prototypów, jak PZL M-2 (pierwszy całkowicie metalowy samolot sportowy skonstruowany w Polsce po wojnie), PZL M-4 Tarpan, PZL S-4 Kania, lecz nie weszły do produkcji.

Przejściowo w latach 1970–1975 zakłady nosiły nazwę WSK Delta-Mielec, a od 1975 roku przywrócono przedwojenną nazwę Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego "PZL-Mielec". WSK otrzymał tytuł "Zakład Pracy Socjalistycznej", a w 1978 załoga zakładu została odznaczona Orderem Sztandaru Pracy I klasy. 1 lipca 1980 roku w WSK "PZL-Mielec" rozpoczął się strajk, który trwał do 20 lipca 1980 roku przez co zakłady lotnicze w Mielcu były jednymi z pierwszych zakładów pracy, które rozpoczęły protesty przeciwko władzy komunistycznej PRL poprzedzającymi strajki robotnicze w Sierpniu 1980 roku i porozumienia sierpniowe doprowadzające do powstania NSZZ "Solidarność".

31 sierpnia 1989 roku w związku z pogarszającą się sytuacją ekonomiczną i społeczno-polityczną w WSK zawiązał się Międzyzakładowy Komitet Strajkowy i ogłosił pogotowie strajkowe, które zostało odwołane po negocjacjach z dyrekcją dzień później 1 września tego samego roku. 7 czerwca 1991 roku zarządzeniem nr 226 ministra przemysłu Andrzeja Zawiślaka  powołano komisję naprawczą WSK PZL Mielec, która rozpoczęła działalność 17 czerwca tego samego roku. 14 września 1991 roku na WSK "PZL-Mielec" powołano Komitet Strajkowy w ramach protestu przeciwko pogarszającej się sytuacji przedsiębiorstwa co doprowadziło do rozmów Komitetu Strajkowego z dyrekcją i ówczesną minister przemysłu i handlu Henryką Bochniarz w dniu 20 września tego samego roku oraz obietnicami ze strony minister podjęcia wtedy konkretnych decyzji w sprawie zakładu. W 1992 roku w czasie wczesnej fazy transformacji gospodarczej w Polsce doszło wskutek tego do kryzysu WSK "PZL Mielec" i rozpoczęcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstwa co doprowadziło wysokiego bezrobocia i braku perspektyw w regionie w tym czasie. 14 stycznia 1992 roku doszło w polskich zakładach przemysłu lotniczego do 8-godzinnego strajku generalnego podjętego przez Komisje Zakładowe NSZZ "Solidarność" i Sekcję Krajową Przemysłu Lotniczego "Solidarność", a 30 marca 1992 roku na terenie zakładów przeprowadzono z inicjatywy przeprowadzono 8-godzinny strajk w ramach strajku rotacyjnego zakładów branży lotniczej. Strajki doprowadziły do spotkania w Warszawie w dniu 8 kwietnia 1992 roku przedstawicieli zakładowych organizacji NSZZ "Solidarność" przemysłu lotniczego, w tym grupy z WSK "PZL-Mielec" z ówczesnym premierem RP Janem Olszewskim. Mieleccy inicjatorzy powstania strefy ekonomicznej uzyskali też poparcie kolejnych rządów w Polsce co doprowadziło do uchwalenia ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, która weszła w życie 23 grudnia 1994 roku. To ostatecznie doprowadziło do powstania w 1995 roku pierwszej w Polsce Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC.

19 października 1998 przedsiębiorstwo państwowe przekształcono w spółkę Skarbu Państwa pod nazwą Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o, w skrócie PZL Mielec. Od 2002 roku spółka PZL Mielec generowała straty, a także miała problemy z płynnością finansową przy jednoczesnym braku zdolności kredytowej i wysokim poziomie zadłużenia oraz trudnościami w utrzymaniu się na rynku i zagrożeniem upadłością firmy w 2007 roku. 5 grudnia 2005 roku PZL Mielec zawarła umowę z Ministerstwem Obrony Narodowej na dostawę 2 sztuk samolotów M-28 z silnikami PT 6A - 65 B, następnie aneksem do umowy rozszerzono o kolejne 3 samoloty M-28B/B. 15 grudnia 2006 roku Walne Zgromadzenie Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. wyraziło zgodę na zbycie na rzecz spółki United Techologies Holdings S.A. posiadanych przez agencję udziałów spółki Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. w Mielcu za łączną cenę 66 milionów złotych. 16 marca 2007 roku Agencja Rozwoju Przemysłu sprzedała 100% udziałów PZL Mielec amerykańskiej spółce United Technologies Holdings S.A. za 66 mln zł, przez co zakłady stały się spółka zależną Sikorsky Aircraft Corporation. Sprawą prywatyzacji Mielca zajmowała się prokuratura. Według Agencji Rozwoju Przemysłu S.A., która była poprzednim właścicielem zakładów spółka bez powiązania kapitałowego z silnym inwestorem strategicznym nie miałyby szans na utrzymanie się na rynku w perspektywie najbliższych wtedy kilku lat.

W lipcu 2015 roku spółka Sikorsky Aircraft Corporation została zakupiona przez amerykański koncern Lockheed Martin za 9 miliardów dolarów.

Wyroby

Samoloty
 Dawniej
 PZL.37 Łoś
 CSS-13 (180)
 Lim-1
 Lim-2
 Lim-5
 Lim-6
 An-2 (11.954, w tym: 7880 rolniczych An-2R, 1640 transportowo-pasażerskich An-2TP, 1344 transportowych An-2T, 816 pasażerskich An-2P, 154 morskich pływakowych An-2M, 52 transportowo-desantowych An-2TD, 44 salonek An-2P Lux)
 TS-8 Bies (229)
 TS-11 Iskra (419)
 PZL M-2
 PZL M-15 (Belphegor)
 TS-16 Grot (projekt)
 PZL M-96 Iryda

 Dziś
 PZL M18 Dromader (759 do 2014)
 PZL M26 Iskierka
 PZL M28 Skytruck
 PZL M28B Bryza

Śmigłowce
 S-70i Black Hawk – w Mielcu są produkowane kadłuby, belki ogonowe i podwieszenia oraz jest prowadzony montaż końcowy – pierwszy zmontowany śmigłowiec S-70i został zaprezentowany 15 marca 2010 roku. Docelowo zakłady mają produkować 20 maszyn rocznie. Koszt jednego śmigłowca wynosi od 17 mln zł do 30 mln zł w zależności od wersji.
 kabiny dla śmigłowców UH-60M

Rakiety
 Dawniej
 Meteor 1
 Meteor 2K
 Meteor 3

Pozostałe
Dawniej produkowano także wyroby niezwiązane z lotnictwem:
 Mikrus MR-300 – polski samochód osobowy produkowany przez WSK Mielec (nadwozie) we współpracy z WSK Rzeszów (silnik). W latach 1957–1960 wyprodukowano 1728 sztuk.
 AGD, w tym lodówki (1954-1966)
 nadwozia autobusów, samochodów pożarniczych, sanitarek (pod koniec lat 40.)
 nadwozia samochodów-chłodni (1962-1974)
 nadwozia samochodów transmisyjnych telewizji (1965)
 wózki golfowe i pojazdy elektryczne Melex (od 1970)
 wagoniki kolejki górskiej w Zakopanem (1959)
 samochodowe silniki wysokoprężne SW 680 – polska wersja silników typu 0.680 plus na licencji British Leyland, produkowana od 1966.
 aparaturę wtryskową na licencji austriackiej firmy Friedmann & Maier

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne
 Strona oficjalna

Nieistniejący polscy producenci samochodów

!Państwowe Zakłady Lotnicze
Polskie wytwórnie lotnicze
Przedsiębiorstwa założone w Polsce w 1998
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
Przedsiębiorstwa w Mielcu


text:
Lunes d'encre est une collection de romans de science-fiction créée en 1999 par les éditions Denoël.

Fondée par Gilles Dumay, cette collection propose des textes de science-fiction, de fantasy et de fantastique. Parmi les auteurs publiés, l'ancienne génération (Jack Vance, Roger Zelazny, Isaac Asimov…) côtoie la nouvelle garde (Ted Chiang, Hal Duncan, Laurent Kloetzer…).

La création de Lunes d'encre s'inscrit dans le contexte d'une profonde refonte de l'édition de science-fiction chez Denoël : la collection Présence du futur est arrêtée, son activité continuant sous le label Folio SF dans une logique de groupe, Denoël appartenant aux éditions Gallimard. De même la collection Présences est arrêtée : Lunes d'encre est créée pour prendre sa succession et continuer à publier de la science-fiction en grand format au sein de Denoël.

Gilles Dumay quitte ses fonctions après dix-huit années de direction fin  et il est remplacé par Pascal Godbillon, directeur de la collection Folio SF depuis 2006, collection dont il reste le directeur.

Liste des titres

Années 1990

1999
 Elle qui chevauche les tempêtes par George R. R. Martin et Lisa Tuttle
 La Dernière Licorne par Peter S. Beagle
 Existenz par Christopher Priest
 La Partition de Jéricho par René Reouven
 Le Bal des loups-garous présenté par Barbara Sadoul

Années 2000

2000
  Les Loups des étoiles par Edmond Hamilton
 Darwinia par Robert Charles Wilson
 Les Extrêmes par Christopher Priest
 La Magnificence des oiseaux par Barry Hughart
 Les Flammes de la nuit par Michel Pagel
 Le Voyage de Simon Morley par Jack Finney
 Isolation par Greg Egan
 Fugues par Lewis Shiner
 Les Danseurs de la fin des temps par Michael Moorcock
 Nouvelles, tome 1 / 1947-1953 par Philip K. Dick
 Nouvelles, tome 2 / 1953-1981 par Philip K. Dick

2001
  Sonne le glas de la Terre par James P. Blaylock
 La Légende de la pierre par Barry Hughart
 Dans l'océan de la nuit par Gregory Benford
 À travers la mer des soleils par Gregory Benford
 Le Prestige par Christopher Priest
 Lord Démon par Jane Lindskold et Roger Zelazny
 En des cités désertes par Lewis Shiner
 L'Invitée de Dracula par Françoise-Sylvie Pauly
 Huit Honorables Magiciens par Barry Hughart
 La Forêt des Mythagos - 1 par Robert Holdstock
 La Forêt des Mythagos - 2 par Robert Holdstock

2002
  L'Amour au temps des dinosaures par John Kessel
 La Trilogie divine par Philip K. Dick (Radio libre Albemuth, SIVA, L'Invasion divine et La Transmigration de Timothy Archer)
 Mother London par Michael Moorcock
 Resident Evil par Thomas Day
 Histoires secrètes de Sherlock Holmes par René Reouven
 Ventus - 1 par Karl Schroeder
 Ventus - 2 par Karl Schroeder
 Zodiac par Neal Stephenson
 De la poussière à la chair / Souvenirs d'une famille d'immortels par Ray Bradbury
 Trois automnes fantastiques par Ray Bradbury
 Le Talent assassiné par Francis Valéry

2003
  Un amour d'outremonde par Tommaso Pincio
 Déjeuners d'affaires avec l'Antéchrist par Michael Moorcock
 Obsidio par Johan Heliot
 Hank Shapiro au pays de la récup' par Terry Bisson
 Les Chronolithes par Robert Charles Wilson
 Poison bleu par Gardner R. Dozois et George Alec Effinger
 L'Échiquier du mal par Dan Simmons
 Le Système Valentine par John Varley
 Les Puissances de l'invisible - 1 par Tim Powers
 Les Puissances de l'invisible - 2 par Tim Powers
 Journal des années de poudre par Richard Matheson
 Légendes de la nuit par Richard Matheson

2004
  Panique à l'université ! par Neal Stephenson
 Le Souffle du temps par Robert Holdstock
 Dans la vallée des statues et autres récits par Robert Holdstock
 L'Équilibre des paradoxes par Michel Pagel
 La Guerrière oubliée par Mary Gentle
 La Puissance de Carthage par Mary Gentle
 Câblé + par Walter Jon Williams
 L'Archipel du Rêve par Christopher Priest
 Les Machines sauvages par Mary Gentle
 Emphyrio et autres aventures par Jack Vance
 Les Maîtres des dragons et autres aventures par Jack Vance

2005
  Permanence par Karl Schroeder
 Delirium Circus par Pierre Pelot
 La Dispersion des ténèbres par Mary Gentle
 La Séparation par Christopher Priest
 Chroniques de l'Inquisition - 1 par S. P. Somtow
 Chroniques de l'inquisition - 2 par S. P. Somtow
 Les Continents perdus présenté par Thomas Day
 Crimes apocryphes - 1 par René Reouven
 Crimes apocryphes - 2 par René Reouven
 Blind Lake par Robert Charles Wilson
 Maître de l'espace et du temps par Rudy Rucker

2006
  L'Ombre du bourreau - 1 par Gene Wolfe
 L'Ombre du bourreau - 2 par Gene Wolfe
 La Tour de Babylone par Ted Chiang
 Le Royaume blessé par Laurent Kloetzer
 Des parasites comme nous par Adam Johnson
 Fondation par Isaac Asimov (Fondation, Fondation et Empire et Seconde Fondation)
 Fondation foudroyée par Isaac Asimov (Fondation foudroyée et Terre et Fondation)
 La Fille du roi des elfes par Lord Dunsany
 La Chair et l'Ombre par Robert Holdstock

2007
  L'Âge des lumières par Ian R. MacLeod
 Spin par Robert Charles Wilson
 Les Chroniques de Durdane : L'Intégrale par Jack Vance
 La Fille dans le verre par Jeffrey Ford
 L'Homme démoli / Terminus les étoiles par Alfred Bester
 Kane : L'Intégrale - 1 par Karl Edward Wagner
 Leçons du monde fluctuant par Jérôme Noirez
 L'Énigme du cadran solaire - 1 par Mary Gentle
 L'Énigme du cadran solaire - 2 par Mary Gentle
 Fahrenheit 451 / Chroniques martiennes / Les Pommes d'or du soleil par Ray Bradbury

2008
  À deux pas du néant par Tim Powers
 Le Monde englouti, suivi de Sécheresse par J. G. Ballard
 Les Tours de Samarante par Norbert Merjagnan
 Mysterium par Robert Charles Wilson
 La Jeune Détective et autres histoires étranges par Kelly Link
 Kane : L'Intégrale - 2 par Karl Edward Wagner
 Vélum par Hal Duncan
 Le Haut-lieu et autres espaces inhabitables par Serge Lehman
 La Forêt de cristal par J. G. Ballard
 Le Glamour par Christopher Priest

2009
  Roi du matin, reine du jour par Ian McDonald
 Seigneurs de lumière par Roger Zelazny
 Outrage et Rébellion par Catherine Dufour
 La Rédemption du marchand de sable par Tom Piccirilli
 Kane : L'Intégrale - 3 par Karl Edward Wagner
 Il est difficile d'être un dieu par Arcadi Strougatski et Boris Strougatski
 Ptah Hotep par Charles Duits
 Axis par Robert Charles Wilson
 Retour sur l'horizon présenté par Serge Lehman
 Encre par Hal Duncan
 Radio libre Albemuth par Philip K. Dick
 Léviathan 99 par Ray Bradbury

Années 2010

2010
  Jakabok : Le Démon de Gutenberg par Clive Barker
 H2G2 : L'Intégrale de la trilogie en cinq volumes par Douglas Adams
 H2G2 : Encore une chose... par Eoin Colfer
 L'Île habitée par Arcadi Strougatski et Boris Strougatski
 Stalker par Arcadi Strougatski et Boris Strougatski
 À travers temps par Robert Charles Wilson
 Le Fleuve des dieux par Ian McDonald
 Cleer par L. L. Kloetzer

2011
  Grendel par John Gardner
 Itinéraires nocturnes par Tim Powers
 Dilvish le Damné par Roger Zelazny
 Treis, altitude zéro par Norbert Merjagnan
 Destination ténèbres par Frank M. Robinson
 Julian par Robert Charles Wilson
 Moi Lucifer par Glen Duncan

2012
  AD Noctum par Ludovic Lamarque et Pierre Portrait
 Soldat des brumes - 1 par Gene Wolfe
 Soldat des brumes - 2 par Gene Wolfe
 Butcher Bird par Richard Kadrey
 Avilion par Robert Holdstock
 Vortex par Robert Charles Wilson
 La Maison des derviches par Ian McDonald
 Omale, l'aire humaine - 1 par Laurent Genefort
 Omale, l'aire humaine - 2 par Laurent Genefort

2013
  Le Dernier Loup-garou par Glen Duncan
 La Trilogie divine par Philip K. Dick (SIVA, L'Invasion divine et La Transmigration de Timothy Archer)
 Sandman Slim par Richard Kadrey
 Anamnèse de Lady Star par L. L. Kloetzer
 Le Chemin des dieux par Jean-Philippe Depotte
 Le Village des damnés suivi de Chocky par John Wyndham
 Les Insulaires par Christopher Priest
 La Petite Déesse par Ian McDonald
 L'Escargot sur la pente suivi de L'Inquiétude par Arcadi Strougatski et Boris Strougatski

2014
  Talulla par Glen Duncan
 L'Homme-soleil par John Gardner
 Les Vaisseaux d'Omale par Laurent Genefort
 Morwenna par Jo Walton
 Notre île sombre par Christopher Priest
 Quand les ténèbres viendront - L'Intégrale par Isaac Asimov
 Les Derniers Jours du Paradis par Robert Charles Wilson
 Trois oboles pour Charon par Franck Ferric
 Rites de sang par Glen Duncan

2015
  Le Paradoxe de Fermi par Jean-Pierre Boudine
 Le Cercle de Farthing par Jo Walton
 L'Adjacent par Christopher Priest
 Le Fossoyeur par Adam Sternbergh
 Kirinyaga : L'Intégrale par Mike Resnick
 Hamlet au paradis par Jo Walton

2016
  Les Affinités par Robert Charles Wilson
 Vostok par Laurent Kloetzer
 Une demi-couronne par Jo Walton
 Infinités par Vandana Singh
 Arslan par
 L'Inclinaison par Christopher Priest
 Latium - 1 par Romain Lucazeau
 Latium - 2 par Romain Lucazeau

2017
  Mes vrais enfants par Jo Walton
 Nouvelle Lune par Ian McDonald
 La Cité du futur par Robert Charles Wilson
 Pornarina par Raphaël Eymery
 La Bibliothèque de Mount Char par Scott Hawkins
 Les Griffes et les Crocs par Jo Walton

2018
  Station : La Chute par Al Robertson
 Lune du loup par Ian McDonald
 Dans la toile du temps par Adrian Tchaikovsky
 Autonome par Annalee Newitz
 Conséquences d'une disparition par Christopher Priest
 Rétrograde par Peter Cawdron
 Le Gambit du renard par Yoon Ha Lee

2019
  L'Ours et le Rossignol par Katherine Arden
 Blues pour Irontown par John Varley
 Braises de guerre par Gareth L. Powell
 Pierre-de-vie par Jo Walton
 La Fille dans la tour par Katherine Arden
 Lune montante par Ian McDonald
 Chiens de guerre par Adrian Tchaikovsky
 Chroniques martiennes par Ray Bradbury

Années 2020

2020
  Le Stratagème du corbeau par Yoon Ha Lee
 L'Hiver de la sorcière par Katherine Arden
 Expiration par Ted Chiang
 Vers les étoiles par Mary Robinette Kowal

2021
  La Chose en soi par Adam Roberts
 L'Armada de marbre par Gareth L. Powell
 Dans les profondeurs du temps par Adrian Tchaikovsky
 La Ville dans le ciel par Chris Brookmyre
 Vers Mars par Mary Robinette Kowal

2022
  Invasions divines : Philip K. Dick, une vie par
 Rendez-vous demain par Christopher Priest
 L'Éclat d'étoiles impossibles par Gareth L. Powell
 Ou ce que vous voudrez par Jo Walton
 Sur la Lune par Mary Robinette Kowal

2023
  Burning Sky par Stéphane Przybylski
 Sorcier d'empire par François Baranger
 Du thé pour les fantômes par Chris Vuklisevic

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Éditions Denoël
 Science-fiction

Liens externes
 Liste des ouvrages de la collection sur le site de Denoël
 Blog de la collection

 Lunes d'encre sur bdfi

Collection de littérature de science-fiction
Éditions Denoël
1999 en science-fiction


text:
Japan deltog med 10 deltagare vid de olympiska vinterspelen 1956 i Cortina d'Ampezzo. Totalt vann de en silvermedalj.

Medaljer

Silver
 Chiharu Igaya - Alpin skidåkning, slalom.

Källor

1956 i Japan
Nationer i olympiska vinterspelen 1956
1956


text:
Here is a list of mergers in Hiroshima Prefecture, Japan since the Heisei era.

Mergers from April 1, 1999 to Present
On February 3, 2003 - the town of Shin'ichi (from Ashina District), and the town of Utsumi (from Numakuma District) were merged into the expanded city of Fukuyama. Ashina District was dissolved as a result of this merger.
On March 1, 2003 - the town of Saeki, and the village of Yoshiwa (both from Saeki District) were merged into the expanded city of Hatsukaichi.
On April 1, 2003 - the towns of Ōsaki, Higashino and Kinoe (all from Toyota District) were merged to create the town of Ōsakikamijima.
On April 1, 2003 - the town of Shimokamagari (from Aki District) was merged into the expanded city of Kure.
On March 1, 2004 - the towns of Kōta, Midori, Mukaihara, Takamiya, Yachiyo and Yoshida (all from Takata District) were merged to create the city of Akitakata. Takata District was dissolved as a result of this merger.
On April 1, 2004 - the old city of Miyoshi absorbed the towns of Kisa, Mirasaka and Miwa, the villages of Funo, Kimita and Sakugi (all from Futami District), and the town of Kōnu (from Kōnu District) to create the new and expanded city of Miyoshi. Futami District was dissolved as a result of this merger.
On April 1, 2004 - the town of Jōge (from Kōnu District) was merged into the expanded city of Fuchū.
On April 1, 2004 - the town of Kawajiri (from Toyota District) was merged into the expanded city of Kure.
On October 1, 2004 - the towns of Kōzan and Seranishi (both from Sera District) were merged into the expanded town of Sera.
On October 1, 2004 - the towns of Kake and Togouchi, and the village of Tsutsuga (all from Yamagata District) were merged to create the town of Akiōta.
On November 1, 2004 - the town of Etajima (from Aki District) absorbed the towns of Nōmi, Ōgaki and Okimi (all from Saeki District) to create the city of Etajima.
On November 5, 2004 - the towns of Jinseki, Sanwa and Yuki, and the village of Toyomatsu (all from Jinseki District) were merged to create the town of Jinsekikōgen. With this merger, all villages in Hiroshima Prefecture have been dissolved.
On February 1, 2005 - the towns of Chiyoda, Geihoku, Ōasa and Toyohira (all from Yamagata District) were merged to create the town of Kitahiroshima.
On February 1, 2005 - the town of Numakuma (from Numakuma District) was merged into the expanded city of Fukuyama. Numakuma District was dissolved as a result of this merger.
On February 7, 2005 - the towns of Fukutomi, Kōchi, Kurose and Toyosaka (all from Kamo District), and the town of Akitsu (from Toyota District) were merged into the expanded city of Higashihiroshima.
On March 20, 2005 - the towns of Kurahashi, Kamagari and Ondo (all from Aki District) and the towns of Toyohama, Yasuura and Yutaka (from Toyota District) were merged into the expanded city of Kure.
On March 22, 2005 - the old city of Mihara absorbed the town of Daiwa (from Kamo District), the town of Kui (from Mitsugi District), and the town of Hongō (from Toyota District) to create the new and expanded city of Mihara. Kamo District was dissolved as a result of this merger.
On March 28, 2005 - the towns of Mitsugi and Mukaishima (both from Mitsugi District) were merged into the expanded city of Onomichi. Mitsugi District was dissolved as a result of this merger.
On March 31, 2005 - the old city of Shōbara absorbed the towns of Hiwa, Kuchiwa, Saijō, Takano and Tōjō (from Hiba District), and the town of Sōryō (from Kōnu District) to create the new and expanded city of Shōbara. Hiba District and Kōnu District were both dissolved as a result of this merger.
On April 25, 2005 - the town of Yuki (from Saeki District) was merged into the expanded city of Hiroshima, now specifically as part of Saeki Ward.
On November 3, 2005 - the towns of Miyajima and Ōno (both from Saeki District) were merged into the expanded city of Hatsukaichi. Saeki District was dissolved as a result of this merger.
On January 10, 2006 - the city of Innoshima, and the town of Setoda (from Toyota District) were merged into the expanded city of Onomichi.
On March 1, 2006 - the town of Kannabe (from Fukayasu District) was merged into the expanded city of Fukuyama. Fukayasu District was dissolved as a result of this merger.

Planned/Future Mergers

Hiroshima


text:
Wolfsbrunn may refer to:

 Wolfsbrunn (Hollabrunn), village and cadastral municipality in Lower Austria
 Wolfsbrunn Castle (Burg or Schloss Wolfsbrunn), both abandoned, in Wolfsbrunn (Hollabrunn)
 Schloss Wolfsbrunn, formerly a grand villa, now a hotel, in Hartenstein, Saxony
 Wolfsbrunnen (Heidelberg), Brunnen, Germany
 Wolfsbrunnen Castle, Hesse, Germany


text:
Guru Nanak College, Dhanbad is an educational centre located in Dhanbad, Jharkhand, India, offering undergraduate, vocational, and add-on courses.

Courses

Undergraduate courses
 B.A. Economics Honours
 B.A. English Honours
 B.A. Hindi Honours
 B.A. History Honours
 B.A. Political Science Honours
 B.A. Psychology Honours
 B.Com. Accountancy Honours
 B.A. (General)
 I.A.
 I.Com.

Vocational courses
 B.C.A (three-year programme)
 B.Ed.

Add-on courses
 Certificate courses in computing
 Certificate course in communicative English

Activities
 NSS
 NCC
 Creativity

Accreditation
G,N College was awarded a 'B' grade by the National Assessment and Accreditation Council (NAAC).

References

Colleges affiliated to Binod Bihari Mahto Koyalanchal University
Universities and colleges in Jharkhand
Education in Dhanbad


text:
Tom Mundell, better known as Metrik, is an English electronic music producer from London. He has been releasing records since 2007 and currently is one of the top drum and bass producers in the world, with 650,000 monthly listeners on Spotify as of spring 2022.

History

2010–12: Early career
In 2010, Metrik released his debut EP, The Departure EP, on Viper Recordings, which included "T-1000" as well as collaborations with Jan Burton ("The Arrival" / "Learn To Fly") and techno producers Christian Smith & John Selway ("The Departure"). In 2011 he released Between Worlds EP on Viper Recordings which included "T-2000" and "I See You" which featured vocals from house singer Kathy Brown. In 2012 he released Flightwave EP as a free download. Later that year he released one of his one of his most iconic tracks, "Freefall", featuring the vocals of Australian singer Reija Lee.

2012–16: Universal Language
In November 2012, he signed exclusively to Hospital Records. Soon after he was invited to do the prestigious BBC Radio 1 Essential Mix and appeared on the front cover of Computer Music Magazine with a Producer Masterclass. His 2014 single "Want My Love" (featuring Elisabeth Troy) became his first charting single peaking at number 61 in the UK Singles Chart and no. 31 in the UK Dance Chart. His debut album, Universal Language was released on 29 September 2014, following the album's second single "Human Again" (featuring Jan Burton), peaking at no. 13 in the UK Dance Chart.  "Believe" was featured on Microsoft's Forza Horizon 2 and "Make the Floor Burn VIP" was featured in Season 4 Episode 1 of Luther. His collaboration with Friction "Legacy" was used as the lead track for Hospital Records's milestone "We Are 18" album. In 2015 Metrik collaborated with Belgian drum & bass artist Netsky on "Can't Speak" (featuring Stealth) and remixed Enter Shikari's "The Appeal & The Mindsweep I".

2016–2018: LIFE/THRILLS
On 7 October 2016, Metrik released his second album LIFE/THRILLS with critical acclaim and hit number 4 in the UK Dance Chart. The album amassed over 6 million streams on Spotify in its first year of release and spawned three singles. "Chasing Sunrise" (featuring Elisabeth Troy) became BBC Radio 1's "Track Of The Day", reached number 2 in Radio 1's Specialist Chart and playlisted for 6 weeks on Apple Music Beats 1. "LIFE/THRILLS" (feat. NAMGAWD) featured on the Sony Xperia TrackID Online advert and was licensed officially for the 2017 release of Gran Turismo Sport. "We Got It" (featuring Rothwell), the third and final single from LIFE/THRILLS was released in February 2017. The track reached over 2 million streams on Spotify and was awarded "Best Remix" at the Drum&BassArena Awards 2017. Other notable tracks "Cadence" and "Hi!" featured on Microsoft's Forza Horizon 3 and "Bring It Like That" featured on Wipeout Omega Collection. In December Metrik remixed "X-Ray" by Sub Focus which hit number 1 on the Beatport drum & bass chart. Metrik was interviewed by DJ Mag, UKF and The Sun.

In January 2017, Metrik joined BBC Radio 1 as a resident DJ and embarked on an extensive tour across Europe, USA, Canada, Japan, Australia and New Zealand with notable festival performances at Reading & Leeds, Glastonbury, Bestival, EDC Las Vegas, Hospitality in the Park and others. His performance at Bestival alongside Dynamite MC was broadcast live on BBC Radio 1. In May he performed at the Sony PlayStation Headquarters showcasing the official launch of WipeOut Omega. The livestream was viewed over 15 million times on streaming platform Twitch. The year birthed a new working relationship with Dolby as an ambassador for Dolby Atmos for Music, an initiative bringing immersive audio to live music venues. Metrik premiered the first-ever drum and bass show in Dolby Atmos to a sold-out crowd at Sound-Bar in Chicago as part of his Autumn 2017 USA tour. Later in the year, Metrik was a featured artist at the Ableton Loop summit for music makers at Funkhaus in Berlin, and led a masterclass on production techniques for Dolby Atmos content creation and mastering tools.

Metrik has remixed selected works of Eric Prydz, Swedish House Mafia, DJ Fresh & Ellie Goulding, Sub Focus, Martin Garrix & Sander van Doorn, Skepta, Enter Shikari, Gorgon City, Dirtyphonics, Ayah Marar, Camo & Krooked and John B on labels such as EMI, Parlophone, 3Beat, Ministry of Sound, Hospital Records, Dim Mak Records, Spinnin' and Destined Records.

2019–present: Ex Machina
In April 2019, the song "Hackers" was released, revealing a less mainstream approach, and in September Metrik released "Gravity".

Amongst other Hospital Records artists, he performed at "Hospitality Berlin" on 13 April 2019, "Hospitality Summer BBQ" on 4 May 2019, at "Hospitality Bristol BBQ" on 8 June 2019 and "Hospitality In The Park" on 21 September 2019. Festival appearances included "A Weird & Wonderful Day Out" and Beat-Herder, he also performed at Fabric on 24 May 2019.

In February 2020, Metrik released "We Are The Energy" via Hospital Records. In June 2020, his third studio album, Ex Machina was released along the single "Parallel" which features Grafix. In July, Metrik released a new song featuring ShockOne, titled "Dying Light".

Metrik was voted best producer of 2020 in the Drum&BassArena Awards.

Discography

Studio albums

Extended plays and singles

Remixes

References

External links

 Metrik at Hospital Records

English DJs
English drum and bass musicians
English record producers
People from Guildford
Living people
1986 births


text:
NGC 7408 (другие обозначения — PGC 70037, ESO 109-26, IRAS22527-6357) — спиральная галактика с перемычкой (SBc) в созвездии Тукан.

Этот объект входит в число перечисленных в оригинальной редакции «Нового общего каталога».

В галактике вспыхнула сверхновая  типа II-P, её пиковая видимая звездная величина составила 16,4.

Примечания

7408
Тукан (созвездие)
Спиральные галактики с перемычкой