text:
De TMB Bank Public Company Limited (vroegere naam: Thai Military Bank Public Company Limited) is een grote Thaise bank (de aanduiding Public Company Limited is vergelijkbaar met dat van naamloze vennootschap (nv)). De bank neemt wat activa betreft een zesde plaats in de Thaise banksector in. In 1957 werd de TMB Bank opgericht, het hoofdkantoor is in Bangkok gevestigd.

De TMB Bank houdt zich met tal van bancaire zaken bezig, zoals betaalrekeningen, spaarrekeningen, deposito's, leningen en effecten. Leningen verstrekt zij vooral ten behoeve van de woningbouw, de bouwsector in het algemeen alsmede de land- en mijnbouw. De activiteiten op het gebied van effecten betreffen zaken als vermogensbeheer, advisering en makelaardij.

De tegoeden bij de TMB Bank bedragen circa 14 miljard euro en het aantal klanten overtreft de vijf miljoen. Verder heeft ze 472 vestigingen.

Op 7 november 2007 werd bekendgemaakt dat de Nederlandse ING Groep een aandeel van dertig procent in de TMB Bank neemt en daar 460 miljoen euro voor betaalt. De ING Groep hoopt zo voet aan de grond in Azië te krijgen en wil de TMB Bank in de top vijf van retailbanken positioneren. De Nederlandse DSB Bank heeft reeds een aandeel van 16,1 procent in de TMB Bank.

Externe link
 TMB Bank

Thaise bank
Economie in Bangkok


text:
Charles Robert Band (Los Ángeles, 27 de diciembre de 1951) es un director, guionista y productor de cine estadounidense conocido por sus películas de terror.

Biografía
Nació en Los Ángeles, California, en 1951. Es hijo del director de cine Albert Band y hermano del músico Richard Band. De su exesposa Meda tiene dos hijos, Alex Band, cantante del grupo The Calling, y Taryn Band. También ha tenido dos hijos con su exesposa Debra Dion, Harlan y Zalman.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Los Ángeles
Productores de cine de Estados Unidos
Directores de cine de Estados Unidos

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
The N76 road is a national secondary road in Ireland. It links the N10 national primary on the ring road  south of Kilkenny, County Kilkenny to the N24 national primary route east of Clonmel in County Tipperary.

The N76 is one of the oldest roads in Ireland. Between its start point east of Clonmel and its old route through Kilkenny, the N76 once formed an integral part of the T6 - the old trunk road that connected the cities of Cork and Dublin before the contemporary numbering system was established. It was mapped as such in Herman Moll's 1714 map of Ireland.

See also
Roads in Ireland
Motorways in Ireland
National primary road
Regional road

References

Roads Act 1993 (Classification of National Roads) Order 2006 – Department of Transport

National secondary roads in the Republic of Ireland
Roads in County Kilkenny
Roads in County Tipperary


text:
Päidla Kõverjärv () – jezioro w Estonii,  w prowincji Valgamaa, w gminie Palupera. Należy do pojezierza Päidla (). Położone jest na północ od wsi Päidla. Ma powierzchnię 8,8 ha, linię brzegową o długości 1527 m, długość 600 m i szerokość 220 m. Sąsiaduje z jeziorami Päidla Ahvenjärv, Kalmejärv, Päidla Väikejärv, Näkijärv, Päidla Mudajärv, Päidla Mõisajärv, Mõrtsuka, Nõuni, Päidla Räbi, Päidla Uibujärv, Väike-Nõuni. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Otepää looduspark. Jezioro zamieszkują m.in.: okoń, płoć, leszcz, szczupak, wzdręga, lin i karp.

Przypisy

Jeziora w Estonii


text:
Colonel Henry Sherburne (1748-1824) was an officer in the Continental Army during the American Revolution.  He commanded Sherburne's Additional Continental Regiment from 1777 to 1781 and served as the General Treasurer of Rhode Island from 1792 to 1807.

Early life
Henry Sherburne was born in Newport, Rhode Island, on August 3, 1748.  He was the son of Benjamin Sherburne, a colonel in the Rhode Island Militia.

Revolutionary War
Sherburne was commissioned as the major of Church's Regiment (a.k.a. 3rd Rhode Island Regiment) in May 1775. He served with this unit during the Siege of Boston until it was discharged on December 31, 1775.

On January 1, 1776, he became the major of the 15th Continental Regiment.  He was captured at the Battle of The Cedars near Montreal in May 1776, as the result of a plan formulated by Jean-Baptiste-Jérémie Testard Louvigny de Montigny (1741 - 1799), a son of Jacques Testard de Montigny. and was later exchanged.  He was noted for his heroism at the Battle of Trenton in December 1776, where he led a successful bayonet charge.  On January 1, 1777, he became the major of the 1st Rhode Island Regiment, commanded by Colonel James Varnum.  He held this position for only a few days before he was given command of his own regiment.

Sherburne's Additional Continental Regiment
On January 12, 1777, Sherburne was commissioned as colonel of his own regiment, named Sherburne's Additional Continental Regiment, one of sixteen regiments authorized by the Continental Congress to expand the Continental Army.  The regiment consisted of soldiers mostly recruited in Rhode Island, Connecticut, and Massachusetts.

The regiment was at Valley Forge, Pennsylvania, during the winter of 1777 to 1778 and was engaged at the Battle of Rhode Island in August 1778. In 1779 the regiment was stationed at West Point, New York where its soldiers built Sherburne's Redoubt, a small fortification covering the land approaches to Fort Clinton.  The regiment was also located in the area around White Plains, New York.

It was also engaged at the Battle of Staten Island on January 15, 1780. It was disbanded in January 1781 when it was consolidated with the 1st and 2nd Rhode Island regiments to form the Rhode Island Regiment.

Colonel Sherburne served in command of the regiment until it was disbanded on January 1, 1781.  He was retired from the Continental Army at the same time since there was a surplus of higher-ranking officers.

Post war
Sherburne lived in Newport, Rhode Island, after the war.  In 1782 he served as a deputy from Newport in the Rhode Island General Assembly.  In 1783 he became an original member of the Rhode Island Society of the Cincinnati. He also served as the Society's secretary.

On May 29, 1785 he was married to Katherine Honeyman Tweedy (1740-1815) of Newport, who was the granddaughter of Reverend James Honeyman, a longtime rector of Trinity Church in Newport.  Sherburne was a member of Trinity Church for most of his life.

In January 1790, shortly before Rhode Island ratified the U.S. Constitution, he wrote to President Washington asking to be appointed collector of the port of Newport.  In the letter he mentioned that during the British occupation of Newport (1776-1779) his home in Newport was burned by the British which left his mother and two "maiden sisters" homeless.  Sherburne did not receive the appointment.  That same year, he was appointed a Justice of the Peace for Newport.

In 1792 Sherburne was elected as a vestryman of Trinity Church and in April 1794 he was appointed to the standing committee of the church.  He stepped down from the church vestry in 1814 after 22 years of service and was voted "grateful thanks" by the congregation of the church for his long service.   He was the owner of pew number 27.

Public service
Colonel Sherburne was elected in October 1792 as General Treasurer of Rhode Island by the General Assembly to fill a vacancy in the office.  He was re-elected annually and served until May 1807.

On January 6, 1800, he was one of six pall bearers at a mock funeral held in Newport to honor the passing of President Washington.

In 1817 he served on a mission to negotiate with the Choctaw and Chickasaw Indians for which he received the thanks of Congress.

Death and burial
Colonel Sherburne died insolvent at the age of 75 on May 21, 1824.  He was buried in the churchyard of Trinity Church in Newport.

References

1748 births
1824 deaths
People from Newport, Rhode Island
Continental Army officers from Rhode Island
American justices of the peace
State treasurers of Rhode Island

External links

 Society of the Cincinnati
 American Revolution Institute


text:
Supernanny is a British reality television programme about parents struggling with their children's behaviour, mealtime, potty training, etc. The show features professional nanny Jo Frost, who devotes each episode to helping a family where the parents are struggling with child-rearing. Through instruction and observation, she shows parents alternative ways to discipline their children and regain order in their households. Frost is a proponent of the "naughty chair" theory of discipline and is strictly opposed to hitting and spanking.

The programme aired on Channel 4 from 7 July 2004 to 8 October 2008. A follow-up programme titled Jo Frost: Extreme Parental Guidance ran from 9 February 2010 to 5 August 2012. Supernanny has been adapted in other countries, including an American version (also with Jo Frost).

History
Supernanny was originally broadcast in the UK on Channel 4 on 7 July 2004, following the success of Channel 4's Cutting Edge programme "Bad Behaviour." Supernanny is one of Channel 4's most popular shows, reaching nearly 5 million viewers in the first series, with consistently high ratings throughout the series.

The premiere episode for the third series attracted 3.1 million viewers with a 14% audience share. These values are half of those from the previous two series.

Reception
In their book Handbook of Psychological Assessment, Case Conceptualization, and Treatment, Children and Adolescents, Michel Hersen and David Reitman state, "With considerable skill, Super Nanny Jo Frost implements standard, evidence-based contingency management procedures, as well as heavy evidence of creating alternative positive activity structures." The show has had its critics, and not all child-care experts agree with her approach. Some people find that the children's right to privacy has been violated and that children are embarrassed when put on the "naughty step". Newcastle University media and cultural-studies lecturer Tracey Jensen believes that the format results in the mother being "shamed before she is transformed".

The show, viewed by six million people in its first year, was an "instant success." Shows were created in 48 countries by 2014 that were tailored after Supernanny.

Home media
A DVD release of Supernanny entitled When Little Kids Cause Big Headaches was released in the UK on 12 April 2010.

Episodes

International versions
Supernanny has been broadcast or slightly adapted in other countries.

References

External links

2004 British television series debuts
2008 British television series endings
British reality television series
Channel 4 original programming
English-language television shows
Parenting television series
Television series by Warner Bros. Television Studios
Works about child care occupations


text:
On classical French organs, the plein jeu is a principal-based plenum registration. It includes the Montres, Bourdons, Prestants and Doublettes (Principals 16′, 8′, 4′ and 2′) and the Fournitures and Cymbales (lower- and higher-pitched mixtures). The classical French organ also allows for a reed-based registration; the grand jeu, which used a loud combination of reed stops (usually consist of trompette 8′, Clarion 4′, Prestant 4′ and Cornet séparé (or Cornet V), which comprises Bourdon 8′, 4′, 2′, Nasard 2′, Tierce 1′.) in homophonic sections of larger pieces or standalone préludes.

On French romantic organs, (e.g. the organs of Aristide Cavaillé-Coll), Plein-jeu also has been the name of a single organ stop, being a mixture.

On English organs, it is sometimes also known as Furniture (Fourniture, Fr.). The 'Plein Jeu' is a mixture stop voiced fairly boldly where a powerful effect is needed, particularly when added to the Great Diapason Chorus. A typical IV rank might be 19 22 26 29 in the bass.

Many organ builders use the name Plein-jeu for a compound ranks stop. When a single key on the organ is pressed, four or more notes sound, each at octave and fifth relationships to each other.  Three ranks of pipes sound three notes, and two ranks sound two notes, and so forth. As the stop progresses upward on the keyboard, the notes "break" back to the next lower octave or fifth.  This stop is used to add depth, clarity, and definition and power to an entire organ compass, or just an ensemble of stops.

Note that sometimes the abbreviation 'PJ' is notated in scores of French classical school music, where it carries the meaning 'Petit Jeu' rather than 'Plein Jeu'.

References

Further reading
 The Allen Organ Company, Macungie, Pennsylvania, MOS 1 series organ manual.
 Basic Music Course: Keyboard Course - The Church of Jesus Christ of Latter Day Saints (1993)
 http://www.organstops.org/MainFrameN.html

Principal type organ stops


text:
«Башкирский изумруд» — сорт яблони домашней.

Происхождение

Позднеосенний сорт яблони «Башкирский изумруд» получен от скрещивания сортов «Уральское наливное» и «Коричное новое» учёными Г.А. Мансуровым, Х. Н. Фазлиахметовым, Т. Г. Деминой в Башкирском НИИ сельского хозяйства.

Распространение

Сорт районирован в Республике Башкортостан, Кировской и Оренбургской областях в 2001 году. По замыслу авторов, сорт является некой заменой или улучшенным вариантом самого распространенного у нас сорта — «Уральское наливное».

Характеристика сорта

Дерево среднего размера средней густоты кроны. Форма кроны раскидистая в молодом возрасте, широкоокруглая в плодоносящем возрасте. Ветви прямые, отходят от ствола под углом близким к 90 градусов. Кора на штамбе и основных ветвях гладкая, зеленоватого цвета. Вступает в плодоношение на 4-5 год. Урожайность 160—470 ц/га. Плодоношение регулярное, осыпаемость слабая.

Побеги тонкие, прямые, округлые, коричнево-бурого цвета. Чечевички малочисленные, мелкие, выпуклые. Почки прижатые, красновато-коричневые, конусовидные. Листья средние, удлинённые. Цветки средние, мелкочашевидные, розоватые с рыльцами, расположенными выше пыльников.

Плоды весом 55-87 г, одномерные, конические, слаборебристые, правильной формы с гладкой кожицей средней толщины.

Химический состав плодов сорта: сухих веществ — 16,4 %, сахаров — 10,4 %, кислотность — 0,47, пектина — 0,79 %, аскорбиновой кислоты — 11 мг/100 г.

Срок хранения плодов составляет 120 дней. Лучшие опылители: «Башкирский красавец», «Бузовьязовское», «Уральское наливное».

К достоинствам сорта относится высокая зимостойкость, устойчивость к парше.

Литература

Ссылки
 Сорт «Башкирский изумруд» №9608559 в Госреестре

Примечания

Сорта яблони
Башкирский НИИ сельского хозяйства


text:
Ilaniya () is a moshav in northern Israel. Also known as Sejera, after the adjacent Arab village al-Shajara, it was the first Jewish settlement in the Lower Galilee and played an important role in the Jewish settlement of the Galilee from its early years until the 1948 Arab–Israeli War. It falls under the jurisdiction of Lower Galilee Regional Council, and had a population of  in .

History

Byzantine period
A Jewish town was located in the surrounding hills during the period of the Talmud and Mishnah.

Zionist settlements

The agricultural colony of Sejera, later Ilaniya, was established in 1900-1902 on land purchased by Baron Edmond James de Rothschild which was transferred to the management of the Jewish Colonization Association (JCA/ICA) in 1899. Also in 1899, JCA bought additional land for its planned colony. The first settlers were residents of Safed, a group of immigrants from Kurdistan and eight families of Subbotniks, Russian Christians who had converted to Judaism, among them the Dubrovin family.

The small settlement founded by JCA had two sections, a sharecroppers' colony for more experienced farmers, and a training farm for unskilled workers. The former consisted of a short street with private houses on both sides with garden plots in front and sheds at the back.

The training farm was located slightly higher up the slope, with a yard enclosed by a wall and single rooms for workers. The overall concept came from JCA official Chaim Margalioth Kalvarisky. The JCA's purpose was to help settle the land with professional Jewish farmers, agriculture being seen as a morally as well as economically sound activity. Unwilling to run their project as a charity organisation in the style of Baron de Rothschild, the JCA leaders in Paris expected the training farm to be self-sufficient and to generate profit. When this did not happen, they replaced Kalvarisky in 1901 with the young agronomist Eliyahu Krause. Since the farm continued losing money, the JCA started in 1906 a process of reducing the administered training farm and gradually transferring its allocated land to the sharecroppers.

In 1907-1908, a socialist commune led by Manya Wilbushewitch and Israel Shochat was contracted to run the farm autonomously for one year, without administrative interference. Wilbushewitch received the support of Yehoshua Hankin, who brought in Eliahu Krause to design an operative plan. The eighteen commune members, young men and women from Sejera and elsewhere in Palestine, aided by a number of sympathisers, managed for the first time to generate a profit and ensure constant employment for all workers of Sejera (with the side effect that outside Arab workers were no longer needed), while also pioneering full equality for women. Along with their work in agriculture there were daily educational meetings where they learned Hebrew from the young David Grün, the future prime-minister of Israel David Ben-Gurion, Arabic from an Arab villager, socialist theory from Manya Wilbushewitch, and the latest news from Israel Shochat. Less publicly, the group used Sejera for training the newly constituted Bar-Giora Jewish self-defense organisation, which eventually took over from Circassians and Arabs the guarding duties in Sejera and other nearby Jewish settlements. Manya Wilbushewitch and Israel Shochat married in Sejera in 1908. Ben Gurion worked as a farm hand and later as a guard for 13 months from 1908; at the time Sejera had a population of around 200.

On 12 April 1909 two Jews from Sejera were killed in clashes following the death of a villager from Kfar Kanna, shot in an attempted robbery.

Despite the economic success, JCA did not renew the agreement with the socialist commune at the end of the one-year experiment. By taking what was one of the least profitable ranches in the land and making it profitable, Manya Shochat showed that her ideas for a communal collective could work. This first well-run socialist-Zionist commune in Palestine is counted as an important precursor of the kibbutz movement and one of the nuclei of Jewish rural settlement in Palestine.

By 1912-1913, the training farm was closed down, its land reallocated to the sharecroppers or sold to a Jewish plantation company. Still, after over a decade of teaching essential skills to agricultural workers, and by bringing together some of the leading pioneers of the First and Second Aliyah who would go on to establish the infrastructure of the pre-state Zionist society, the farm can be said to have played an essential role in the Zionist enterprise.

During the 1948 Arab–Israeli War the village was attacked several times by the Army for the Liberation of Palestine, led by Fawzi al-Qawuqji. Most of the Jewish inhabitants temporarily abandoned the place, while the remaining ones took part in the fighting. By 1949 the settlement expanded and included the territory of the adjacent Palestinian Arab village of al-Shajara, which had been depopulated during the war.

At some point Ilaniya became a moshav.

Landmarks
Ilaniya and the Sejera farm are on the list of conserved sites. Some places of note are
the old school, founded in 1922; the mikveh tahara in a sepulchral grotto; the house of  Naftali Fabrikant, now a library and educational centre; and the ruins of a synagogue from the Byzantine era.

Notable residents
David Ben Gurion
Judith Marquet-Krause

References

Further reading

 ed. Yuval Elazari - Map's Concise Gazetteer of Israel Today MAP - Mapping and Publishing, Tel Aviv, 2003

External links
Pleasure Hunting Lower Galilee Days Haaretz

Moshavim
Agricultural Union
Populated places established in 1899
Agricultural schools
Jewish villages in the Ottoman Empire
Populated places in Northern District (Israel)
1899 establishments in the Ottoman Empire


text:
Die Hamartie (IPA: [], ) oder Hamartia (griechisch ) bedeutet ursprünglich so viel wie nicht treffen, verfehlen, das Ziel verfehlen bzw. Verfehlung, im Rahmen dieses Artikels begriffen als menschliche Verfehlung im Sinne des antiken Begriffsverständnisses.

Klassische Tragödie
Im dramaturgischen Sinn meint Hamartia den "Fehltritt", den Aristoteles dem tragischen Helden der idealen Tragödie zuweist und der diesen im Verlauf der Handlung vom Glück ins Unglück stürzen lässt. Hamartia wurde dabei lange Zeit als moralische Schuld des Helden verstanden, während die Forschung seit den 1950er Jahren den intellektuellen Aspekt der Hamartia betonte. Die neuere Forschung hingegen hebt vermittelnd die Verschränkung von moralischer Schuld und intellektuellem Fehler hervor: Hamartia hänge nicht mit dem Charakter zusammen und sei zwar einerseits nicht bloßer Irrtum, andererseits aber auch keine definitive subjektive Schuld. Die Hamartia erklärt also nicht das Leitmotiv der attischen Tragödie, die aus der Hybris erwachsene "tragische Schuld". Denn wenngleich Aristoteles auf die Tragiker verweist, so ist der Gegenstand seiner Poetik nicht die attische Tragödie des fünften Jahrhunderts, sondern eine ideale Tragödie. Deshalb forderte schon Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff eine Trennung der historischen Interpretation der attischen Tragödie von der normativen und wirkungsästhetisch orientierten Tragödientheorie des Aristoteles.

Biblische Auffassung
Erst im Neuen Testament wird Hamartia gewichtiger verwendet, es ist hier nicht mehr nur die Verfehlung allein oder eine bestimmte Tat gemeint, sondern stellt die gesamte Schuld dar, die Sünde im Sinne: der Macht der Person (; ), der Taten (; ; ; ), des Wesens aller Menschen .

Literatur
 Jan Maarten Bremer: Hamartia. Tragic error in the poetics of Aristotle and in Greek tragedy. Amsterdam 1969. (Dissertation).
 Eun-Ae Kim: Lessings Tragödientheorie im Licht der neueren Aristoteles-Forschung. Würzburg 2002. Google Bücher:
 Burkhard Meyer-Sickendiek: Die Schuld in der Tragödie, in: Ders.: Affektpoetik. Eine Kulturgeschichte literarischer Emotionen. Würzburg 2005, S. 167–200. Google Bücher:
 Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff: Was ist eine attische Tragödie?, in: Euripides, Herakles, erklärt von Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, Band I: Einleitung in die Griechische Tragödie, Darmstadt 1959, S. 44–120, hier S. 45–50, S. 108–120.
 Hamartia. Fachlexikon des wissenschaftlichen Internetportals KinderundJugendmedien.de

Einzelnachweise

Neues Testament
Literarischer Begriff


text:
Urgezes is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Guimarães en telt 5124 inwoners (2001).

Plaats in Portugal


text:
Schwimmverein Poseidon Hamburg e. V. ist der Name eines 1948 aus dem Zusammenschluss der Vereine Altonaer Schwimmverein 1910, Ottensener Schwimmverein 1909 und Sanitätsschwimmverein Eimsbüttel 1895 entstandenen  Schwimmvereins mit über 1.000 Mitgliedern. Er ist damit einer der größten Schwimmvereine Norddeutschlands. Der Verein betreibt in Hamburg-Eidelstedt ein eigenes Freibad, das auch als Veranstaltungsort für Wettkämpfe genutzt wird. Mit zwei 50-Meter-Becken ist es im Sommer Mittelpunkt des Vereinslebens.

Die erfolgreichste Abteilung des Vereines ist die Wasserballabteilung. Bereits in den 1950er Jahren war der Klub Hamburgee Wasserballmeister. Zwischen 1968 und 1980 war die Männermannschaft in der Bundesliga am Start. Danach spielte der Verein abwechselnd in der 1. und 2. Liga mit zwischenzeitlich sehr erfolgreichen Jahren in der 1. Liga. Der Verein ist ein fester Bestandteil des deutschen Wasserballsports. Den größten Erfolg konnte die Mannschaft 1966 feiern, als der SV Poseidon deutscher Vizemeister wurde.

Seit den 1970er Jahren spielte die erste Mannschaft zumeist in der damals zweitklassigen Regionalliga Nord, später in der wieder aufgelösten zweiten Bundesliga (DWL II). In der Saison 2007/2008 wurde die Wasserballmannschaft des Vereins Meister und Pokalsieger in der 2. Wasserball-Liga Nord. Anschließend gelang der Aufstieg in die Deutsche Wasserball-Liga, der höchsten deutschen Spielklasse. Hier spielte der Verein in der Saison 2008/2009 und 2010/2011 und seit 2016 wieder.

Literatur
 Festschrift (zum 125. Vereinsjubiläum), Hrsg.: Schwimmverein Poseidon Hamburg e.V., Hamburg 2020, ohne ISBN.

Weblinks
Offizielle Webseite

Einzelnachweise

Poseidon
Hamburg, Poseidon
Hamburg-Eidelstedt
Gegründet 1948


text:
Francisco Hernández Pineda (16 de gener de 1924 - 24 de gener de 2011) fou un futbolista mexicà.

Selecció de Mèxic
Va formar part de l'equip mexicà a la Copa del Món de 1950.

Referències

Futbolistes internacionals amb Mèxic de la dècada de 1940
Futbolistes internacionals amb Mèxic de la dècada de 1950
Morts a Ciutat de Mèxic
Persones de l'Estat de Mèxic


text:
Station Poraj is een spoorwegstation in de Poolse plaats Poraj.

Poraj


text:
Milnesium katarzynae är en djurart som tillhör fylumet trögkrypare, och som beskrevs av Kaczmarek, Michalczyk och Clark Beasley 2004. Milnesium katarzynae ingår i släktet Milnesium och familjen Milnesiidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Externa länkar

Trögkrypare
katarzynae


text:
Der Smaragdsittich (Enicognathus ferrugineus) ist eine Art der Neuweltpapageien. Er kommt in zwei Unterarten nur in Südamerika vor.

Erscheinungsbild
Der Smaragdsittich erreicht eine Körperlänge von bis zu 37 Zentimetern. Charakteristisch für den Smaragdsittich ist die grüne Gefiederfärbung. Jede einzelne Feder weist einen dunklen Saum auf. Die Stirn und die Zügel sind rotbraun. Der Scheitel ist bläulich überhaucht. Auffallend ist der braunrote Bauchfleck. Die Handdecken und die Handschwingen sind blaugrün. Der Schnabel ist dunkelgrau. Der unbefiederte Augenring ist schwärzlich. Die Iris ist rotbraun. Die Wachshaut ist befiedert.

Verbreitung und Verhalten

Der Smaragdsittich hat von allen südamerikanischen Papageien das am weitesten nach Süden reichende Verbreitungsgebiet. Es reicht vom Süden Argentiniens bis nach Tierra del Fuego. In Chile kommt der Smaragdsittich in der Provinz Magellanes vor. Er besiedelt unter anderem auch die Isla Grande am Beagle-Kanal. Hier ist der Smaragdsittich auch ein Zugvogel.

Belege

Einzelnachweise

Literatur
 Thomas Arndt: Südamerikanische Sittiche – Enzyklopädie der Papageien und Sittiche. Band 5, Horst Müller-Verlag, Walsrode 1986, ISBN 3-923269-09-9.

Weblinks

Neuweltpapageien


text:
Склад ради
Рада складалася з 30 депутатів та голови.

Керівний склад ради

Примітка: таблиця складена за даними джерела

Населення
Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення сільської ради становила 6063 особи, з яких 2735 чоловіків та 3328 жінок.

За переписом населення України 2001 року в сільській раді мешкало 5255 осіб.

Мова
Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року:

Див. також
 Новокостянтинівка (Маловисківський район)
 Новомиколаївка

Примітки

Джерела
 Картка ради на сайті Верховної Ради України

Адміністративний устрій Знам'янського району


text:
Melanoplus alexanderi är en insektsart som beskrevs av Hilliard Jr. 2001. Melanoplus alexanderi ingår i släktet Melanoplus och familjen gräshoppor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gräshoppor
alexanderi


text:
Mesodesmus probus är en mångfotingart som först beskrevs av Carl Graf Attems 1938.  Mesodesmus probus ingår i släktet Mesodesmus och familjen Chelodesmidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Banddubbelfotingar
probus


text:
Il Cantone di Longny-au-Perche era una divisione amministrativa dell'arrondissement di Mortagne-au-Perche.

È stato soppresso a seguito della riforma complessiva dei cantoni del 2014, che è entrata in vigore con le elezioni dipartimentali del 2015.

Comprendeva i comuni di:
 Bizou
 L'Hôme-Chamondot
 La Lande-sur-Eure
 Longny-au-Perche
 Le Mage
 Malétable
 Marchainville
 Les Menus
 Monceaux-au-Perche
 Moulicent
 Neuilly-sur-Eure
 Le Pas-Saint-l'Homer
 Saint-Victor-de-Réno

Note

Collegamenti esterni
Statistiche sul sito dell'INSEE

Longny-au-Perche


text:
Holly Yashi, Inc. is a jewelry designer and manufacturer located in the northern California town of Arcata.

History
Hosterman and Paul Lubitz founded Holly Yashi in their garage after graduating from Humboldt State University in 1981.

Holly Yashi produces handmade jewelry designed by Holly Hosterman, who has been recognized for her use of the metal niobium.

Holly Yashi is also known for its technical innovations in working with niobium, such as the development of proprietary hand-coloration and image-embossing processes, as well as the employment of a water jet which uses crushed garnets to produce filigree. Hosterman's designs have been sold by brands such as Anthropologie and featured in magazines such as Good Housekeeping.  Her creations for Swarovski are now located in the Swarovski Museum in Austria.

Today Holly Yashi is sold in more than 1,100 galleries and boutiques nationwide and is also featured in magazines, television shows and movies.

References

American jewelry designers
Companies based in Humboldt County, California
Companies established in 1981
Women jewellers


text:
Kokaina (), metylobenzoiloekgonina – organiczny związek chemiczny z grupy alkaloidów o szkielecie tropanu, ester metylowy benzoiloekgoniny. Ma właściwości pobudzające. Jest pozyskiwana z liści krasnodrzewu pospolitego (koki), który pierwotnie porastał tereny Andów w Ameryce Południowej. Odznacza się dużym potencjałem uzależniającym psychicznie.

Wykazuje podobieństwo strukturalne do kokatylenu i innych alkaloidów tropanowych, np. atropiny i skopolaminy.

Historia
Kokaina to jeden z najstarszych i najniebezpieczniejszych stymulantów pochodzenia naturalnego. Już 3000 lat p.n.e. starożytni Inkowie w Andach żuli liście koki. Przyspieszony oddech i bicie serca pomagało im w lepszym przystosowaniu się do życia wysokogórskiego, przeciwdziałając efektom rzadkiego powietrza na ciało.

Rdzenni Peruwiańczycy żuli liście koki tylko podczas ceremonii religijnych. Zmieniło się to po najeździe na Peru przez hiszpańskich żołnierzy w 1532 roku. Przymusowi indiańscy robotnicy w hiszpańskich kopalniach srebra byli zaopatrywani w liście koki, ponieważ dzięki temu łatwiej było ich kontrolować i wykorzystywać.

Kokaina została po raz pierwszy wyizolowana z liści koki w 1859 roku przez niemieckiego chemika Alberta Niemanna. Dopiero w latach osiemdziesiątych XIX wieku zaczęto ją popularyzować w środowisku medycznym.

W późnych czasach wiktoriańskich używano kokainy dla rozrywki. Kokainę na szeroką skalę rozsławił Sigmund Freud, który był prawdziwym entuzjastą narkotyku. Stosował go regularnie przez wiele lat w małych dawkach, jako środek przeciwko "depresji i niestrawności".

W 1884 roku wiedeński okulista Karl Koller (1857-1944) umieścił roztwór kokainy na rogówce, uzyskując efekt znieczulający. Jego wyniki wzbudziły duże zainteresowanie i stały się początkiem współczesnych metod znieczulenia miejscowego. Powierzchniowe użycie kokainy jest w dalszym ciągu stosowane w niektórych zabiegach okulistycznych i laryngologicznych.

Publikacje Freuda w medycznych czasopismach przedstawiające kokainę jako cudowne remedium na wszystkie dolegliwości sprawiły, że zaczęła być ona sprzedawana na szeroką skalę bez recepty w aptekach i drogeriach. Używano jej w różnych medykamentach, lekarstwach na ból zębów, papierosach i różnorodnych napojach, zarówno bezalkoholowych, jak i w winie. Dostępne były także preparaty przeznaczone dla dzieci. W przypadku przyjmowania kokainy z alkoholem, jest ona przekształcana w wątrobie w kokatylen o dłuższym czasie działania. Było to przyczyną popularności domieszkowania kokainą win – najbardziej znane Vin Mariani. Wina kokainowe zyskały sobie smakoszy wśród premierów, szlachty, a nawet papieży. Architekt Frédéric Auguste Bartholdi stwierdził, że gdyby posmakował Vin Mariani wcześniej w swoim życiu, zaprojektowałby Statuę Wolności kilka setek metrów wyższą.

Napój Coca-cola wszedł na rynek w 1886 jako mieszanka ekstraktów krzewu koka i nasion drzewa kola. Reklamowano ją jako "wartościowy napój pobudzający umysł i leczący wszystkie przypadłości nerwowe". Do 1903 r. typowe opakowanie zawierało około 60 mg kokainy. Dzisiejsza Coca-cola nadal zawiera ekstrakt z liści koki – The Coca-Cola Company importuje obecnie ok. 8 ton liści rocznie, jednak zabieg ten ma wpływ jedynie na walory smakowe, gdyż narkotyk jest usuwany.

W handlu dostępne były tabletki Forced March zawierające mieszaninę kokainy i kofeiny. Korzystali z nich (obok innych narkotyków) m.in. polarnicy Ernest Shackleton i Robert Scott podczas ekspedycji na biegun południowy, a także żołnierze podczas I wojny światowej.

Opowiadanie Roberta Stevensona Doktor Jekyll i pan Hyde, opublikowane w 1886, powstało podczas sześciodniowej sesji kokainowej. Fikcyjna postać literacka, która po raz pierwszy pojawiła się w powieści wydanej w 1887, bohater znanych opowiadań detektywistycznych Artura Conan Doyle'a – Sherlock Holmes – nie stronił od przyjmowania kokainy dożylnie.

W roku 1886 nastąpił jednocześnie wzrost doniesień z całego świata o nowych przypadkach kokainizmu i ostrych zatruciach kokainą. Część osób na skutek tego przestała całkowicie zażywać kokainę, inni przerzucili się z zastrzyków na formę doustną, jako rzekomo mniej szkodliwą. Rozpowszechnienie Coca-Coli wspierało ten proces. Używanie kokainy stawało się wówczas modne w pewnych kręgach, takich jak artyści, intelektualiści, pisarze oraz gangsterzy.

Po pierwszej wojnie światowej kokaina została zakazana w większości państw. Wciąż była jednak popularna, choć na zmniejszenie jej popularności wpłynęło pojawienie się heroiny.

Popularność kokainy zwiększyła się ponownie w USA w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku i zaczęła wypierać marihuanę. W dystrybucji narkotyku dostrzegli interes Kolumbijczycy: bracia Fabio Ochoa, Jorge Ochoa i Juan David Ochoa oraz Pablo Escobar, którzy stworzyli kartel narkotykowy z Medellin.

W 1996 r. gazeta San Jose Mercury News opublikowała serię artykułów śledczych pt. Ciemny związek (Dark Alliance), zarzucając spowodowanie epidemii kokainizmu w gettach amerykańskich świadomym i celowym działaniom CIA. Publikacja wywołała oburzenie społeczne w USA, aczkolwiek nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności karnej.

Synteza
Badania nad syntezą kokainy zapoczątkował Carl Liebermann. Wówczas jednak nie była znana metoda otrzymania tropinonu (proponowanego substratu), przez co nie zostały opracowane warunki syntezy. Tropinon z cykloheptanonu otrzymał po raz pierwszy Richard Willstätter, jednak wydajność zaproponowanej reakcji była mała i nie pozwoliła na dobranie warunków syntezy samej kokainy. Dopiero po opracowaniu prostej i wydajnej metody syntezy tropinonu przez Roberta Robinsona w roku 1917 Willstätter opracowywał warunki syntezy i w 1923 otrzymał syntetyczną kokainę.

Kokaina w medycynie
W laryngologii i okulistyce stosuje się 1–20% roztwór chlorowodorku kokainy w celu znieczulenia miejscowego ze względu na efekt sympatykomimetyczny, dzięki któremu dochodzi do obkurczenia naczyń błony śluzowej zmniejszając przy tym krwawienie, lub rozszerzenia źrenicy ułatwiającego prowadzenie wielu zabiegów na oku. Mechanizm tego działania związany jest ze zmniejszeniem przepuszczalności błony komórkowej w stosunku do jonów sodu, co hamuje proces depolaryzacji, w efekcie czego tworzy się lokalny blok przewodzenia impulsów nerwowych. Dawka jednorazowa nie może przekraczać 30 mg, a dobowa – 60 mg. W Polsce nie znajduje się w urzędowym wykazie leków dopuszczonych do obrotu.

Działanie ogólnoustrojowe
 Hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny przez neurony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Powoduje to:
 silny skurcz naczyń krwionośnych i wzrost ciśnienia tętniczego
 rozszerzenie źrenic
 rozkurcz mięśniówki oskrzeli
 zahamowanie perystaltyki przewodu pokarmowego
 zahamowanie wydzielania śliny przez gruczoły ślinowe.
 Hamuje wychwyt zwrotny dopaminy, co powoduje:
 w mniejszych dawkach – pobudzenie psychoruchowe, uczucie euforii, omamy
 w większych – depresja ośrodka oddechowego w pniu mózgu.
 pobudzenie receptorów β na obwodzie, co wywołuje:
 dodatni efekt chronotropowy, dromotropowy i inotropowy na serce, a co za tym idzie, wzrost ciśnienia tętniczego i zaburzenia rytmu serca, prowadzące do takich chorób jak:
 miażdżyca
 choroba wieńcowa
 niewydolność mięśnia sercowego
 nadczynność tarczycy.

Narkotyk

Produkcja
Ponad połowa światowej produkcji kokainy odbywa się w Kolumbii. Farmerzy po zebraniu liści koki siekają je na drobną mieszankę i polewają płynnym nawozem dla zmiękczenia liści. Liście przygotowane w ten sposób wrzucane są do beczek i zalewane benzyną w celu wyekstrahowania substancji psychoaktywnej z liści koki (zawartość substancji psychoaktywnej w liściach wynosi do 2%). Następnie liście usuwane są z mieszaniny, która zostaje zneutralizowana sodą. Powstała w ten sposób mieszanka jest podgrzewana w celu odparowania płynu, a pozostała na skutek tego zabiegu pasta poddawana jest suszeniu. Kolumbijscy farmerzy produkujący kokainową pastę sprzedają ją kartelom. Otrzymują za to bardzo niewielkie zapłaty. Szacuje się, że z każdego sprzedanego na ulicy grama kokainy farmer otrzymuje 5 centów.

Lewamizol bywa dodawany do kokainy sprzedawanej w Stanach Zjednoczonych ze względu na niższą cenę i podobne skutki. Dodatek ten powoduje u zażywających plamicę i zmniejszenie ilości neutrofili.

Sole kokainy

Kokaina w postaci soli (chlorowodorku) jest śnieżnobiałym lub żółtawym proszkiem. Przed wprowadzeniem na rynek jest mieszana z innymi substancjami, wypełniaczami, w celu zwiększenia objętości. Substancje używane w tym procesie to soda kuchenna, cukry (np. laktoza, glukoza), inozytol, mannitol i miejscowe środki znieczulające, takie jak lidokaina. Ta postać kokainy jest rozpuszczalna w wodzie, dzięki czemu można ją wypić lub wstrzyknąć.

Kokaina w postaci wolnej zasady
Sól kokainy można przekształcić w wolną zasadę poprzez zalkalizowanie jej roztworu, a następnie ekstrakcję kokainy za pomocą rozpuszczalnika organicznego. Procedura ta pozwala usunąć niektóre zanieczyszczenia z produktu w formie proszku i wielu zażywających kokainę uważa ją za mniej szkodliwą formę narkotyku. Łatwopalne rozpuszczalniki używane do ekstrakcji bywają przyczyną pożarów w nielegalnych laboratoriach kokainowych.

Krak ()

Nazwa krak pochodzi od  (pękanie), ze względu na dźwięki powstające podczas jego palenia. Jest to kokaina w formie wolnej zasady, wyizolowana przez strącanie następujące podczas gotowania roztworu chlorowodorku kokainy i wodorowęglanu sodu.

W porównaniu z innymi formami kokainy krak jest silnie uzależniający, o natychmiastowym, krótkotrwałym działaniu (5 do 10 minut). Narkotyk jest zażywany poprzez podgrzewanie i wdychanie oparów. Crack pojawił się w USA w latach osiemdziesiątych.

Zażywanie kokainy
Postać i sposób zażywania kokainy wpływa na intensywność i czas efektów psychotropowych, a także na szybkość powstawania uzależnienia. Intensywność efektu zależy od ilości narkotyku, jaka dostała się z krwią do mózgu. Procent zaabsorbowanego narkotyku zależy również od przyjętej dawki. Im większa, tym większa część wywrze swoje działanie.

Im szybciej narkotyk dostaje się do mózgu, tym szybciej odczuwalne są efekty jego działania. Długość i intensywność ich trwania wiąże się z metodą podania narkotyku. Efekt odurzenia odczuwalny jest niedługo po zażyciu kokainy. Odczucia psychotropowe, określane jako , są powiązane z koncentracją narkotyku we krwi, szczególnie dopływającej do mózgu. Im szybciej kokaina dotrze do mózgu, tym większe będą te efekty; szybko również znikną. W rezultacie te sposoby przyjmowania kokainy, które powodują szybkie i intensywne odczucia, powodują również krótsze ich trwanie.

Główne metody wprowadzenia kokainy do organizmu:

Żucie
 Żuje się listki koki, które zazwyczaj wymieszane są z substancją zasadową (np. wapnem), lub parzy się je jak herbatę i pije.

Wciąganie
 Nosem Wdychana nosem sproszkowana kokaina dostaje się do krwiobiegu poprzez śluzówkę.
 Ustami tzw. "po kolumbijsku". Polega na bezpośrednim wdychaniu sproszkowanej kokainy za pomocą długiej cienkiej rurki, efekty po zażyciu są podobne jak przy wciągnięciu nosem.

Wstrzykiwanie
 Igła jest używana do wprowadzenia rozpuszczonej kokainy bezpośrednio do krwiobiegu. W ten sposób narkotyk w całości dostaje się do krwiobiegu z pominięciem wszystkich naturalnych systemów obronnych organizmu. Stwarza to zagrożenie przedawkowania w krótkim czasie. Tak podanej kokainie dotarcie do mózgu zabiera około jednej minuty. Czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnych efektów psychotropowych i fizjologicznych jest krótszy niż w przypadku innych. Maksymalny efekt fizjologiczny pojawia się już po dziesięciu minutach, a psychotropowy po czterech. Oba trwają po około trzynaście minut.

Palenie
 Wdychanie oparów kokainy (freebase, crack) lub dymu do płuc. .

Efekty psychotropowe
Na siłę efektów wpływa ilość przyjętej dawki. Kokaina wpływa dodatnio na poziom dopaminy – odpowiedzialnej za ośrodki przyjemności w mózgu. Powoduje odczucie euforii, zmniejsza niepokój i zwiększa poczucie pewności siebie, zwłaszcza w kontaktach międzyludzkich. Duże dawki kokainy, wprowadzone którymś z efektywnych sposobów do organizmu, powodują euforyczne doświadczenia, które kreują jaskrawe, długoterminowe wspomnienia, stanowiące podstawę dla później pojawiającej się ochoty na narkotyk. Przy większych dawkach powstają również halucynacje i paranoje, przypominające objawy schizofrenii.

Właściwości uzależniające
Kokaina bardzo silnie uzależnia psychicznie, powodując zmiany w mózgu.

Po zażyciu kokainy następuje okres euforii, a potem okres złego samopoczucia, który skłania do zażycia kolejnej dawki. Przyjemne efekty wywoływane przez kokainę są przyczyną powstania wewnętrznego przymusu ciągłego używania narkotyku pomimo niekorzystnych skutków, jakie mogą wystąpić. To łaknienie jest spowodowane uzależnieniem psychicznym. Powoduje ciągłe zwiększanie dawek.

Inne niebezpieczeństwa
Efekty wymienione poniżej nie są widoczne po pierwszym, drugim zażyciu narkotyku, jednak nasilają się z każdą kolejną dawką.

 zaburzenia osobowości
 depresja z próbami samobójczymi
 psychoza pokokainowa – zaburzenia funkcjonowania społecznego i urojenia, w tym urojenia prześladowcze
 krwawienia z nosa
 zniszczenie błony śluzowej
 przedziurawienie przegrody nosowej
 aseptyczna martwica przegrody nosowej
 kaszel
 chrypka
 duszność
 trudności z donoszeniem ciąży
 zwiększona umieralność noworodków u matek używających kokainę

Do ww. objawów trzeba dodać objawy wynikające z zachowania podczas intoksykacji – urazy, samobójstwa, zabójstwa.

Przedawkowanie
Ostre zatrucie zazwyczaj występuje po przyjęciu sproszkowanej kokainy w ilości 500 mg. . Zanim to nastąpi, mają miejsce następujące objawy zatrucia ostrego:
 drgawki,
 podwyższone ciśnienie krwi, kołatanie serca (przyśpieszone i niemiarowe bicie serca),
 zablokowanie ośrodka oddechowego zlokalizowanego w mózgu,
 napady szału z jednoczesnym zamroczeniem.
Po pewnym czasie może pojawić się znużenie, senność, a w końcu traci się świadomość, co sprzyja ustaniu czynności oddechowej.

Zewnętrzne oznaki używania
Do zewnętrznych objawów zażycia kokainy należą:
 nadpobudliwość i wzmożona aktywność,
 pobudzenie seksualne,
 zwiększona rozmowność, towarzyskość i pewność siebie,
 rozszerzone źrenice, słabo reagujące na światło.

Zobacz też
 speedball

Przypisy

Linki zewnętrzne
 "Sigmund Freud – psychoanaliza, sny, popędy seksualne, kokaina", 14.08.2020, Portal SiedemÓsmych
 Materiały dokumentalnego filmu o narkotykach w USA
 Stanisław Ignacy Witkiewicz – Nikotyna, Alkohol, Kokaina etc... Doświadczenia własne

Alkaloidy
Estry kwasu benzoesowego
Estry metylowe
Inhibitory wychwytu zwrotnego dopaminy
Środki znieczulające miejscowo
Stymulanty
Tropany


text:
Bede Durbidge (born 23 February 1983) is an Australian professional surfer competing on the World Surf League World Tour. Durbo, Bej and The White Fijian are his nicknames.

Life
Bede Durbidge was born in Brisbane, Queensland and grew up in Point Lookout, on North Stradbroke Island. He began in the Australasian Junior Series, and after four years in the World Qualifying Series joined the World Championship Tour in 2005.

As a professional, his strongest achievement is winning the Boost Mobile Pro in Trestles, San Clemente, California. Only five waves was enough for him to defeat the seven-time champion Kelly Slater. He later came in second in the Quiksilver Pro Gold Coast of 2007. His best season was 2008, where he finished the ASP world tour as the runner-up overall.

He retired from the World Surf League in 2017, after 13 seasons, including three career victories and three years where he was ranked in the Top 5 (2007-2009). He plans to be the lead coach for Australia's elite surf team program in preparation for the 2020 Summer Olympics in Tokyo, Japan.

Victories

Outside of the ASP World Tour:
2007: Vans Triple Crown of Surfing
2004: , Lacanau  - France
2003: Rip Curl Newquay Board Masters, Newquay - England

World Championship Tour Rankings
 2005: 29th (3,612 points)
 2006: 15th (4,539 points)
 2007: 5th (5,774 points)
 2008: 2nd (6,780 points)
 2009: 3rd (6,468 points)
 2010: 6th (39,000 points)
 2011: 16th (26,000 points)
 2012: 20th (16,250 points)
 2013: 21st (16,200 points)
 2014: 16th (28,450 points)
 2015: 12th (31,700 points)
 2016: 38th (5,750 points)
 2017: 24th (20,200 points)

Personal life
His wife, Tarryn, became a social media sensation from the gourmet lunches she made for their daughter Willow.

Durbidge is co-owner of Balter Brewing Company with Joel Parkinson, Josh Kerr and Mick Fanning.

References

External links

Bede Durbidge on World Surf League
Official site of Bede Durbidge in Mt. Woodgee
Durbidge, Bede on the Encyclopedia of Surfing
Bede Durbidge on LesSports.info

Australian surfers
World Surf League surfers
1983 births
Living people
Sportsmen from Queensland
Sportspeople from Brisbane
People from Redland City


text:
Wu Tai Bo () war der spätere Name von Ji Tai Bo (). Wu Tai Bo war der älteste Sohn von Ji Dan Fu () (postum-Name Zhou Tai Wang – ), dieser ist einer der Ahnherren der Zhou-Dynastie. Er geht in zwölfter Generation in direkter Abstammung auf Huangdi zurück, den legendären "Gelben Kaiser" und ersten Ur-Herrscher Chinas.

Abstammung
Ji Dan Fu hatte drei Söhne: Ji Tai Bo, Ji Zhong Yong () und Ji Ji Li (). Der Sohn von Ji Ji Li war Ji Chang (). Ji Chang (1152–1056 v. Chr.) stürzte 1122 v. Chr. die Shang-Dynastie. Der Sohn von Ji Chang wiederum war Ji Fa () (?–1043 v. Chr.), der dann offiziell die Zhou-Dynastie begründete. Der Sohn von Ji Fa war Zhou Zhang ().

Zhou Zhang galt als sehr gerechter König und hatte eine derart große Achtung und Ehrfurcht vor dem Bruder seines Ur-Großvaters Wu Tai Bo (), dass er kurz nach seiner Machtübernahme das "Reich der Zhou" in das "Reich Wu" umbenannte – das "Reich des Himmels". Das damalige Reich Wu entspricht in etwa der heutigen Provinz Shanxi.

Leben
Wu Tai Bo galt als ein sehr weiser und gerechter Herrscher des "Goldenen Zeitalters", in der Zeit des "Alten Himmels". Stets vermied er Streitigkeiten oder kriegerische Auseinandersetzungen. Obgleich er der älteste Sohn war und damit das Recht der Thronfolge an ihn ging, vermied er Konfrontationen und verzichtete dreimal zugunsten des jüngsten Lieblingssohnes Ji Ji Li seines Vaters. Erst als er sah, dass dessen Regierung nicht mit dem Willen des Himmels im Einklang war, zog er in den Osten, um einer Fehde mit seinem jüngeren Bruder Ji Ji Li aus dem Wege zu gehen. Er gründete dort ein eigenes Reich – das Reich Wu (Wuguo, ) – und war der Ahnherr der Wu-Familie.

"Wu" () bedeutete das "Reich des Himmels". Es setzt sich aus den zwei Worten "Kou" () und "Tian" () zusammen. "Kou" hat heute zwar nur noch die Bedeutung "Mund", entsprach aber in alter Zeit ebenfalls den Bedeutungen "Reich", "Welt", "Bewusstseinsebene" und "Dimension".
"Wu" sollte als ein Zeichen für die Menschen gesetzt werden, um in wirklicher Harmonie zu leben und mit dem "Himmel" eins zu werden.

Die Hochachtung des Konfuzius
In Konfuzius' () Buch Lun Yu () gibt es insgesamt 20 Kapitel. Im achten Kapitel (Lun Yu·Tai Bo – ) steht bereits zu Beginn über Wu Tai Bo () geschrieben:
"Tai Bo ist ein wahrhaft edler Mensch. Er hat einen sehr hohen moralischen Charakter. Drei Male hatte er dem eignen Königsthron entsagt. Für das gemeine Volk lassen sich keine richtigen Worte finden, ihn zu loben."
(Quelltext: )

Leistungen
Entsprechend den Familientraditionen wurde seit Huangdi das Wissensvermächtnis über die weltlichen Hintergründe und die Medizin, sowie die Familienrezepturen immer an den jeweiligen Nachfolger übertragen. Jeder Herrscher von Wu war somit mit dem "Wissen der Allerersten", also dem Wissen des "Alten Himmels" vertraut und besaß umfangreiche Kenntnisse der chinesischen Kaiser-Medizin – "der Medizin des Goldenen Phoenix". Die Traditionen blieben so bis heute lebendig, obgleich das Reich Wu durch Intrigen und Korruption lange untergegangen ist.

Bereits zu Zeiten von Konfuzius ( – 551–479 v. Chr.) galten besonders die Tonika des Wu-Clans als das wichtigste Geschenk der Götter, neben der Jade und dem Tee. Ihren Ursprung hatten sie bei Shen Nung () direkt. Besonders in der elitäreren Schicht erfreuten sie sich großer Beliebtheit und um die Einnahme wurde ein regelrechter Kult betrieben, der sich auch in den Riten der Zhou widerspiegelte. So gab es genaue Richtlinien, welcher Adelsrang bestimmte Materialien (Jade, Gold, Silber, Bronze oder Keramik) und Formen der Trinkkelche (Jue und Gu) benutzen durfte, wie Verhaltensregeln festgelegt waren usw. Der Begründer von Wu, Wu Tai Bo, galt auch in den Augen von Konfuzius als der einzige Herrscher der alten Zeit, vor dem er selbst den höchsten Respekt hatte.
(Quelle: Lun Yu – Gespräche von Konfuzius)

Obgleich das Reich Wu durch das Nachbarreich Yue Guo () längst zerstört wurde, gibt es – den Wirren der Zeit zum Trotz – noch heute Nachfahren dieser Familie, die das Wissensvermächtnis seit dem Untergang von Wu Guo seit Jahrtausenden eher im Verborgenen bewahren konnten. Die grundlegenden Rezepturen des Wu-Clans von "Jin Feng" wurden im Wesentlichen nie verändert, aber stetig erweitert und die Einhaltung der überaus hohen Qualitätsansprüche überwacht. Diese Wu-Rezepturen bilden die eigentliche Essenz der chinesischen Medizin und sind damit der älteste Medizin-Schatz überhaupt.

Literatur
 Li Feng: Landscape and power in early China : the crisis and fall of the Western Zhou, 1045 – 771 BC, Cambridge University Press, 2006
  – Huang Di Nei Jing, Huangcheng-Verlag – , 2004, ISBN 7536040954
 HAN GAO ZONG-Siegel-Buch, Biographie eines der ersten Han-Kaiser
 Lun Yu (Originaltext und Übersetzung), Zhonghua-Verlag – , 2006,ISBN 7101054188
 Shuo Wen Jie Zi – , Zhonghua-Verlag – , 2004, ISBN 7101002609

Weblinks
 Zhou Dynasty auf imperialchina.org (englisch)

Einzelnachweise

Zhou-Dynastie
Geboren im 2. Jahrtausend v. Chr.
Gestorben im 2. Jahrtausend v. Chr.
Mann


text:
Vridsløsemagle is een plaats in de Deense regio Hovedstaden, gemeente Høje-Taastrup. De plaats telt 292 inwoners (2008).

Plaats in regio Hoofdstad
Høje-Taastrup


text:
A junctor is a circuit used in analog telephone exchanges, including the Number One Crossbar Switching System, Number Five Crossbar Switching System, 1ESS switch and other switches.

In early electromechanical switches, a "district junctor" handled supervision and talk battery duties for outgoing calls, similar to the duties of the cord circuit of manual exchanges.  The junctors for incoming calls were simple three-wire connections between the incoming frame and the line frame.  In the later electromechanical 5XB switch, junctors only consisted of three wires to connect the two legs of a call: the line and the trunk, of which the latter supplied all talk battery and supervision.

Stored-program analog switches such as the 1ESS switch, had both simple wire junctors and circuit junctors.  Circuit junctors were in the form of plug-in circuit boards to provide talk battery and supervision for intraoffice calls and were closely similar to intraoffice trunk packs, with two scan points and two signal distributor points per circuit, two circuits per plug-in pack.  Wire junctors were two-wire connections between trunk nets and other trunk nets or line nets.  When three-way calling was introduced, three-port conference trunks were used, which only appeared on trunk nets.  All junctors appeared in subgroups of sixteen on plugs or jacks at the Junctor Grouping Frame, where as many subgroups as required were plugged into other trunk nets, line nets, or circuit junctor frames.

References

Telephony equipment


text:
Macropodiformes is an suborder of Australian marsupial mammals. Members of this suborder are called macropodiformes, and include kangaroos, wallabies, bettongs, potoroos, and rat-kangaroos. Macropodiformes is one of three suborders that form the order Diprotodontia, the largest extant order of marsupials. They are found in Australia and New Guinea, and are generally found in forests, shrublands, grasslands, and savannas, though some species can also be found in deserts and rocky areas. They range in size from the musky rat-kangaroo, at  plus a  tail, to the red kangaroo, at  plus a  tail. Macropodiformes primarily eat leaves, grass, ferns, and shrubs, as well as fruit and other plant material.

Many macropodiformes do not have population estimates, but the ones that do range from 40 members to 500,000. Ten species are categorized as endangered species: Calaby's pademelon, Cape York rock-wallaby, dingiso, Goodfellow's tree-kangaroo, ifola, Matschie's tree-kangaroo, mountain pademelon, nabarlek, northern bettong, and Proserpine rock-wallaby. A further six species are categorized as critically endangered: the black dorcopsis,  Gilbert's potoroo, golden-mantled tree-kangaroo, tenkile, Wondiwoi tree-kangaroo, and woylie. Eight species have been made extinct in the modern era, all between the 1880s and the 1940s after the colonization of Australia began: the broad-faced potoroo, crescent nail-tail wallaby, desert bettong, desert rat-kangaroo, eastern hare-wallaby, Lake Mackay hare-wallaby, Nullarbor dwarf bettong, and toolache wallaby.

The seventy-two extant species of Macropodiformes are divided into three families: Hypsiprymnodontidae, containing a single species, the musky rat-kangaroo; Macropodidae, containing sixty-three species divided between the twelve genera in the subfamily Macropodinae and the single genus of the subfamily Sthenurinae; and Potoroidae, containing eight species in three extant genera. Dozens of extinct Macropodiformes species have been discovered, though due to ongoing research and discoveries the exact number and categorization is not fixed.

Conventions

Conservation status codes listed follow the International Union for Conservation of Nature (IUCN) Red List of Threatened Species. Range maps are provided wherever possible; if a range map is not available, a description of the macropodiformes's range is provided. Ranges are based on the IUCN Red List for that species unless otherwise noted. All extinct genera, species, or subspecies listed alongside extant species went extinct after 1500 CE, and are indicated by a dagger symbol "".

Classification
The suborder Macropodiformes consists of three extant families: Hypsiprymnodontidae, Macropodidae, and Potoroidae. Hypsiprymnodontidae contains a single species and Potoroidae contains eight species in three extant genera. Macropodidae is divided into two subfamilies: Macropodinae, containing sixty-three species divided between twelve genera, and Sthenurinae, containing a single species. In addition to the extant species, eight species—four in Macropodidae and four in Potoroidae, including one extinct genus—have been made extinct in the modern era, all between the 1880s and the 1940s after the colonization of Australia began.

Family Hypsiprymnodontidae
 Genus Hypsiprymnodon (musky rat-kangaroo): one species

Family Macropodidae
 Subfamily Macropodinae
 Genus Dendrolagus (tree-kangaroos): fourteen species
 Genus Dorcopsis (dorcopsises): four species
 Genus Dorcopsulus (forest wallabies): two species
 Genus Lagorchestes (hare-wallabies): four species (two extinct)
 Genus Macropus (grey kangaroos): two species
 Genus Notamacropus (wallabies): eight species (one extinct)
 Genus Osphranter (kangaroos): four species
 Genus Onychogalea (nail-tail wallabies): three species (one extinct)
 Genus Petrogale (rock-wallabies): sixteen species
 Genus Setonix (quokka): one species
 Genus Thylogale (pademelon): seven species
 Genus Wallabia (swamp wallaby): one species
 Subfamily Sthenurinae
 Genus Lagostrophus (banded hare-wallaby): one species

Family Potoroidae
 Genus Aepyprymnus (rufous rat-kangaroo): one species
 Genus Bettongia (bettongs): six species (two extinct)
 Genus Caloprymnus (desert rat-kangaroo): one species (one extinct)
 Genus Potorous (potoroos): four species (one extinct)

Macropodiformes
The following classification is based on the taxonomy described by the reference work Mammal Species of the World (2005), with augmentation by generally accepted proposals made since using molecular phylogenetic analysis, as supported by both the IUCN and the American Society of Mammalogists.

Hypsiprymnodontidae

Macropodidae

Subfamily Macropodinae

Subfamily Sthenurinae

Potoroidae

References

Sources

macropodiformes
macropodiformes
macropodiformes


text:
Mermessus moratus är en spindelart som först beskrevs av Alfred Frank Millidge 1987.  Mermessus moratus ingår i släktet Mermessus och familjen täckvävarspindlar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Täckvävarspindlar
moratus


text:
Tento článek obsahuje události související s hudbou, které proběhly v roce 1962.

Události
 The Rolling Stones – Vznikla hudební skupina The Rolling Stones
 24. ledna – Brian Epstein se stává managerem The Beatles.
 6. dubna – Glenn Gould interpretuje Brahmsův První pianový koncert, Leonard Bernstein řídí Newyorskou filharmonii, Gould volí neobvykle pomalé tempo, se kterým není Bernstein spokojen.
 7. dubna – Mick Jagger a Keith Richards potkávají Briana Jonese v jednom z londýnských bluesových klubů.
 12. dubna – Je pořízena nahrávka Boba Dylana z koncertu v newyorské Town Hall.
 16. srpna – The Beatles vyhazují Peta Besta, místo něj přichází Ringo Starr.
 23. srpna – John Lennon si bere Cynthiu Powell
 začíná hudební kariéra Otise Reddinga
 zformovala se kapela Detours, později přejmenovaná na The Who

Vydaná alba
 Abstract – Joe Harriott
 Bob Dylan – Bob Dylan Debut Album
 Coltrane – John Coltrane
 Ella Swings Brightly with Nelson – Ella Fitzgerald
 Epitaph – Charles Mingus
 For Twisters Only – Chubby Checker
 Sinatra Sings Great Songs From Great Britain – Frank Sinatra
 I Left My Heart In San Francisco – Tony Bennett
 Instant Party – Everly Brothers
 Jerry Lee Lewis Volume 2 – Jerry Lee Lewis
 Modern Sounds In Country And Western Music – Ray Charles
 Nat King Cole Sings/George Shearing Plays – Nat King Cole and the George Shearing Quintet
 Out of the Shadows – The Shadows
 Point of No Return – Frank Sinatra
 Pot Luck – Elvis Presley
 The Real Ambassadors – Dave Brubeck, Louis Armstrong, Carmen McRae, a Lambert, Hendricks & Ross
 Rock 'N' Roll No.2 – Elvis Presley
 Rhythm Is My Business – Ella Fitzgerald
 Shirley Bassey – Shirley Bassey
 Sinatra and Strings – Frank Sinatra
 Sinatra and Swingin' Brass – Frank Sinatra
 32 Minutes And 17 Seconds – Cliff Richard and The Shadows
 Time Further Out – Dave Brubeck
 Tony Bennett at Carnegie Hall – Tony Bennett
 Twist With Chubby Checker – Chubby Checker
 Twistin' Knights at the Roundtable – Bill Haley & His Comets
 Takin' Off — Herbie Hancock

 Vydané singly
 Can't Help Falling in Love/Rock–A–Hula Baby – Elvis Presley
 Hey! Baby – Bruce Channel
 I Can't Stop Loving You – Ray Charles
 The James Bond Theme – John Barry Orchestra
 Let's Twist Again – Chubby Checker
 Limbo Rock – Chubby Checker
 Love Me Do – The Beatles
 Me and My Shadow – Frank Sinatra and Sammy Davis Jr.
 Return To Sender – Elvis Presley
 Sealed with a Kiss – Brian Hyland
 The Twist – Chubby Checker

 Vážná hudba
 Dmitrij Šostakovič – Symphony No. 13 B flat minor, Op. 113 Babi–Yar''

Narození
 6. února – Axl Rose, americký zpěvák, člen skupiny Guns N' Roses
 10. února – Cliff Burton, americký baskytarista, člen skupiny Metallica († 27. září 1986)
 11. února – Sheryl Crow, americká písničkářka
 2. března – Jon Bon Jovi, americký zpěvák a herec, člen skupiny Bon Jovi
 30. března – MC Hammer, americký rapper
 13. dubna – Hillel Slovak, americký kytarista, člen skupiny Red Hot Chili Peppers († 25. června 1988)
 19. června – Paula Abdul, americká zpěvačka a tanečnice
 16. října – Flea, americký baskytarista, člen skupiny Red Hot Chili Peppers
 1. listopadu – Anthony Kiedis, americký zpěvák, člen skupiny Red Hot Chili Peppers
 18. listopad – Kirk Hammett, americký kytarista, člen skupiny Metallica
 28. listopadu – Matt Cameron, bubeník skupin Soundgarden a Pearl Jam

Související články
 60. léta v hudbě

Externí odkazy

Hudba podle let


text:
Veitshöchheim is een plaats en gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Würzburg.
Veitshöchheim telt  inwoners.

Geschiedenis
Veitshöchheim werd voor het eerst vermeld in 779. Hier vond in 1246 de verkiezing van de Duitse koning plaats, die gewonnen werd door Hendrik Raspe IV.
In 1563 werd op verzoek van de plaatselijk notabelen, door vorst-bisschop Friedrich von Wirsberg een stadswapen toegekend.

Het Kasteel Veitshöchheim (Schloss Veitshöchheim) werd onder vorstbisschop Peter Philipp von Dernbach opgericht in 1680-1682 en in de periode 1749–1753 door Balthasar Neumann vergroot. Met de aanlag van de paleistuin (Hofgarten), die bij het kasteel hoort, werd begonnen in 1702.
De huidige parochiekerk St. Vitus werd in 1691 gewijd, de synagoge werd in de jaren 1727–1730 gebouwd.

Sinds 1814 behoort de gemeente bij het Koninkrijk Beieren, nadat het pas negen jaar tot het groothertogdom Würzburg behoorde. In haar huidige omschrijving bestaat de gemeente sinds 1818

Het Station Veitshöchheim met koningspaviljoen, werd in 1853-1854 gebouwd onder Maximiliaan II van Beieren.

Het dorp Gadheim werd in 1976 met Veitshöchheim gefuseerd. Vlak bij het dorp is sinds 1 februari 2020 het geografisch middelpunt van de Europese Unie gelegen, dit ingevolge de Brexit en het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de unie. Gadheim nam de positie over van de eveneens Beierse gemeente Westerngrund.


text:
Roberto Soriano (* 8. Februar 1991 in Darmstadt) ist ein deutsch-italienischer  Fußballspieler, der gegenwärtig als Leihspieler des FC Villarreal beim FC Bologna unter Vertrag steht. Sein älterer Bruder Elia Soriano spielt seit Oktober 2020 für Kickers Offenbach in der viertklassigen Regionalliga Südwest.

Karriere

Vereine
Soriano kam als Sohn italienischer Einwanderer im hessischen Darmstadt auf die Welt und wuchs in seiner Geburtsstadt auf. Er spielte wie sein älterer Bruder Elia, der seit 2016 bei den Würzburger Kickers spielt, für die Jugendmannschaften des SV Darmstadt 98. Bei einem Spiel der Hessen-Auswahl fiel er den Scouts des FC Bayern München auf, die ihm im Sommer 2005 einen Platz im Jugendinternat anboten, den Soriano annahm. Für die Bayern bestritt er am 28. Oktober 2007 gegen den Offenburger FV sein erstes Spiel in der A-Junioren-Bundesliga als A-Jugendlicher. In der 81. Minute – beim Spielstand von 0:1 eingewechselt – erzielte er zwei Minuten später den Ausgleich; das Spiel konnte dank eines Treffers von Thomas Müller gar noch mit 2:1 gewonnen werden. In der Hinrunde der Saison 2008/09 absolvierte er zwölf weitere Begegnungen in der U-19-Bundesliga, in denen er ein weiteres Tor erzielen konnte.

Da Soriano keine Perspektive bei den Bayern mehr sah, beendete er seinen bis Sommer 2010 laufenden Vertrag vorzeitig und wechselte im Januar 2009 zum italienischen Klub Sampdoria Genua, bei dem er zunächst in der Nachwuchsmannschaft Primavera zum Einsatz kam. Mit seinem Team erreichte er das Halbfinale der Campionato Nazionale Primavera.

Im Sommer 2010 unterschrieb er einen Profivertrag in Genua und wurde daraufhin für eine Saison an den Zweitligisten FC Empoli verliehen. Am 22. August 2010, dem ersten Spieltag der Saison 2010/11, kam Soriano beim 3:2-Sieg über Frosinone Calcio erstmals in der Serie B zum Einsatz. Insgesamt absolvierte er in seinem ersten Profi-Jahr 27 Liga-Partien, in denen er zwei Treffer erzielen konnte. Das erste Tor schoss er am 11. Dezember 2010 gegen Calcio Portogruaro Summaga. Dazu kamen zwei Einsätze gegen den AC Reggiana und den AC Florenz im Coppa Italia.

Zur Saison 2011/12 kehrte Soriano nach Genua zurück und spielte für die in der Vorsaison in die Serie B abgestiegene Sampdoria erstmals am 5. Oktober 2011 (8. Spieltag) gegen Hellas Verona. In 13 Saisonspielen erzielte er ein Tor. Er erreichte mit Sampdoria Genua den sechsten Platz, welcher zur Teilnahme an der Aufstiegsrelegation berechtigte. In der Relegation kam Soriano zu drei Einsätzen und durch zwei Siege (3:2, 1:0) in den Finalspielen gegen AS Varese 1910 gelang der direkte Wiederaufstieg in die Serie A. Auch in der Saison 2012/13 stand er im Kader von Sampdoria Genua. Sein erstes Spiel von 24 in der Serie A bestritt er am 26. August 2012 (1. Spieltag) beim 1:0-Sieg über den AC Mailand. Zur Saison 2016/17 wechselt Soriano zum spanischen Erstligisten FC Villarreal.

Im August 2018 wurde er nach Italien an den FC Turin verliehen.

Nationalmannschaft
Soriano spielte für verschiedene Juniorennationalteams Italiens. In der U-17-Nationalmannschaft wurde er insgesamt sechsmal eingesetzt, erstmals am 29. November 2007. Darunter waren auch drei Partien in der Elite-Runde der Qualifikation für die U-17-Europameisterschaft 2008.

Am 11. März 2009 debütierte er im Spiel gegen Norwegen in der U-19-Nationalmannschaft. Ende April/Anfang Mai 2009 wurde er für fünf Partien in die U-18-Nationalmannschaft berufen, erstmals am 27. April 2009 gegen Dänemark.

Bereits am 4. September 2009 hatte er seinen ersten Einsatz in der U-21-Nationalmannschaft. Nachdem er bereits einige Spiele für die U-21-Auswahl bestritten hatte, wurde er 2010 zunächst für die Qualifikation und anschließend auch für die Endrunde der U-19-Europameisterschaft 2010 in Frankreich nominiert, wo er in allen Spielen eingesetzt wurde. Ab September 2010 spielte er wieder für die U-21-Nationalmannschaft.

Am 16. November 2014 debütierte er in der A-Nationalmannschaft, die in Mailand im Qualifikationsspiel für die Europameisterschaft 2016 gegen die Auswahl Kroatiens 1:1 Unentschieden spielte. Er wurde für Manuel Pasqual in der 28. Minute eingewechselt. In der Folge kam Soriano regelmäßig zum Einsatz in der Squadra Azzurra. Sein achtes und bisher letztes Länderspiel absolvierte er am 17. November 2015 gegen Rumänien. Zuletzt nominiert wurde er im Mai 2016 für ein Trainingslager zur Vorbereitung auf die Europameisterschaft 2016, schaffte es jedoch nicht in den endgültigen Kader. Seither wurde er nicht mehr berücksichtigt.

Erfolge
 Aufstieg in die Serie A 2012
 Deutscher B-Juniorenmeister 2007

Weblinks

 Profil beim italienischen Verband (italienisch)
 Profil bei Sampdoria Genua (italienisch)

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Italien)
Fußballspieler (Sampdoria Genua)
Fußballspieler (FC Empoli)
Fußballspieler (FC Villarreal)
Fußballspieler (FC Turin)
Fußballspieler (FC Bologna)
Sportler (Darmstadt)
Deutscher
Italiener
Geboren 1991
Mann


text:
Spiruridae — родина Нематод.

Роди
Родина містить 11 родів:
 Bancroftinema Johnston & Mawson, 1941
 Chlamydoprocta Chandler, 1954
 Curvicaudatum Khatoon, Bilqees, Ghazi & Jaffery, 2004
 Denticulospirura Johnston & Mawson, 1941
 Isospirura Sood & Parshad, 1972
 Mastigonema Dailey & Perrin, 1973
 Paracyrnea Gupta & Jaiswal, 1988
 Paraspirura Sandground, 1936
 Protospirura Seurat, 1914
 Pseudomazzia Mujib Bilqees, Rehana Ghazi & Haseeb, 2005
 Spirura E. Blanchard, 1849

Джерела

Нематоди


text:
Entraygues-sur-Truyère (okcitansko Entraigas) je naselje in občina v južnem francoskem departmaju Aveyron regije Jug-Pireneji. Leta 2011 je naselje imelo 1.113 prebivalcev.

Geografija
Kraj leži v pokrajini Rouergue ob reki Lot in njenem desnem pritoku Truyère, 56 km severno od središča departmaja Rodeza.

Uprava
Entraygues-sur-Truyère je sedež istoimenskega kantona, v katerega so poleg njegove vključene še občine Espeyrac, Le Fel, Golinhac in Saint-Hippolyte z 2.346 prebivalci.

Kanton Entraygues-sur-Truyère je sestavni del okrožja Rodez.

Zanimivosti

 srednjeveški grad Château d'Entraygues iz 13. do 17. stoletja, zgrajen ob sotočju rek Lot in Truyère; francoski zgodovinski spomenik.

Zunanje povezave

Naselja departmaja Aveyron


text:
Die Gauliga Westmark 1943/44 war die dritte Spielzeit der Gauliga Westmark im Fußball und gleichzeitig die letzte, in der ein Meister ermittelt wurde. Die Spielzeit war stark geprägt von kriegsbedingt schwierigen äußeren Bedingungen und dem zunehmenden Spielermangel bei den Vereinen. Bereits vor der Saison hatten sich der Vorjahresmeister FV Saarbrücken mit dem SC Altenkessel, die TSG 1861 Ludwigshafen mit der TSG Oppau sowie der Neuling VfL 1847 Speyer mit dem MSV Pioniere notgedrungen zu Kriegsspielgemeinschaften zusammengeschlossen, im Jahr 1944 bildeten auch der 1. FC und der VfR Kaiserslautern eine gemeinsame Mannschaft. Die Saarbrücker Mannschaft setzte sich in der Meisterschaftsrunde schließlich ohne Niederlage durch, erreichte die letzte Endrunde um die deutsche Meisterschaft und erreichte dort das Viertelfinale. Für die Spielzeit 1944/45 war eine Aufteilung der Spielklasse in zwei Staffeln vorgesehen, zu einem geregelten Spielbetrieb kam es aber offenbar nicht mehr.

Abschlusstabelle

|}

Literatur

1943
Fußballsaison 1943/44


text:
Cryptopora gnomon é uma espécie de braquiópode pertencente à família Cryptoporidae.

A autoridade científica da espécie é Jeffreys, tendo sido descrita no ano de 1869.

Trata-se de uma espécie presente no território português, incluindo a sua zona económica exclusiva.

Referências
 Cryptopora gnomon - World Register of Marine Species (consultado em 9 de Janeiro de 2013).

Ligações externas

 Cryptopora gnomon - Biodiversity Heritage Library - Bibliografia
 Cryptopora gnomon - NCBI Taxonomy Database
 Cryptopora gnomon - Global Biodiversity Information Facility
 Cryptopora gnomon - Encyclopedia of Life

Braquiópodes de Portugal
gnomon
Animais descritos em 1869


text:
Усть-Урма () — село Селенгинського району, Бурятії Росії. Входить до складу Сільського поселення Іройське.
Населення —  267 осіб (2015 рік).

Примітки

Села Бурятії

Населені пункти Селенгинського району


text:
Der Kanton Bellencombre war bis 2015 ein französischer Wahlkreis im Arrondissement Dieppe, im Département Seine-Maritime und in der Region Haute-Normandie; sein Hauptort war Bellencombre, Vertreterin im Generalrat des Départements war von 1978 bis 2011 Annick Bocandé (UMP). Ihr folgte Nicolas Bertrand (ebenfalls UMP) nach.

Der Kanton Bellencombre war 140,21 km² groß und hatte (2006) 7.320 Einwohner, was einer Bevölkerungsdichte von 52 Einwohnern pro km² entsprach. Er lag im Mittel auf 146 Meter über dem Meeresspiegel, zwischen 52 m in Saint-Hellier und 213 m in Pommeréval.

Gemeinden
Der Kanton bestand aus 15 Gemeinden:

Bevölkerungsentwicklung

Bellencombre
Aufgelöst 2015


text:
Mael Avrami Melvin (1913 – October 1, 2014) was an American physicist. His initial research was in metallurgy and materials science. In this area he is best-known for the Avrami equation. After his defense work in World War II he dropped out of science for a while and changed his name. His later work was in many fields of physics and he was elected a Fellow of the American Physical Society.

Early life and education
Avrami was born in Palestine in 1913 to American parents who were visiting the country. He was originally named Moshe Yoel Avrami, but his parents changed his name to Melvin when they returned to the United States. He studied theoretical physics at the University of Chicago where he received a B.S. in 1933, a M.S. in 1935 and a Ph.D. in 1938. While completing his doctoral education he worked at U. S. Steel's Gary Works as a metallurgist.

Career
Melvin left the steel industry in 1938 when he took up a faculty position at Columbia University and worked in the physics and metallurgy departments.
After a sabbatical from 1948 to 1952, in which he worked on the application of a theory of generalized symmetry to quantum theory and electrodynamics, he joined the Florida State University as a professor of physics.

In 1947 he changed his name to Mael Avrami Melvin.
From 1966 until his retirement he was professor at Temple University.

He died on October 1, 2014 in Santa Barbara, California.

References

American physicists
1913 births
2014 deaths
Fellows of the American Physical Society
American expatriates in the Ottoman Empire
University of Chicago alumni
Columbia University faculty
Florida State University faculty
Temple University faculty


text:
The Ziggo Dome ( or ) is an indoor arena in Amsterdam, Netherlands, located next to the Johan Cruijff ArenA. It is named after the Dutch cable TV provider Ziggo. In 2014, the Ziggo Dome Awards were announced, recognizing artists who performed at the arena.

Architecture

The Ziggo Dome was designed by Benthem Crouwel Architects. Although the name 'Dome' refers to a dome, there are no round shapes. The building has the shape of a square block; the size is 90 by 90 meters, with a height of 30 meters. On the outside, the Ziggo Dome, on a black background, is fully lined with a total of 840,000 LEDs, where video images can be displayed.

The building is designed for amplified music, but is multi-usable and can also be made suitable for tennis and korfball competitions, an Olympic-size swimming pool or an ice rink with minimal adjustments.

Notable events
The Ziggo Dome has been heavily used for concerts; as of 2017, it ranks behind Madison Square Garden, SSE Hydro, Manchester Arena, and the O2 Arena London as the 5th busiest concert venue in the world.

From 2016, the final of the Korfbal League, the highest Korfball league in the Netherlands, will take place in the Ziggo Dome until 2019. This was announced by the Dutch governing body of korfball KNKV in July 2015. Previously, the event was held for over 30 years in Rotterdam Ahoy.

On 18 May 2018, and 12 November 2019, American professional wrestling promotion WWE held two house shows at the Ziggo Dome, of which the first being a SmackDown Live house show.

The Ziggo Dome were one of the two venues that were part of the 2022 UEFA Futsal Championship where Group Stage and Knockout Futsal matches took place between 19 January to 6 February 2022.

Concerts

See also
 List of indoor arenas in the Netherlands

Notes and references

Notes

References

External links

Venue information

Music venues completed in 2012
Sports venues completed in 2012
Indoor arenas in the Netherlands
Indoor ice hockey venues in the Netherlands
Sports venues in Amsterdam
Concert halls in Amsterdam
Amsterdam-Zuidoost


text:
Das Grab des Nacht (BH 21) befindet sich in Beni Hasan und datiert in die 12. Dynastie (Mittleres Reich). Nacht war Großes Oberhaupt des Gazellengauses, Bürgermeister von Menat-Chufu und Vorsteher der Ostwüste. Der Sohn seines Amtsvorgängers Chnumhotep I. amtierte unter Sesostris I. oder Amenemhet II. Die dekorierte Kultkapelle seines Grabes besteht nur aus einem 8,38 × 9,42 Meter großen Raum und wird von zwei in den Felsen gehauene Säulen gestützt. Nur die Südwand dieser Kapelle ist dekoriert. Sie zeigt den stehenden Grabinhaber und vor ihm Opfergabenträger.

Literatur
 Abdel Ghaffir Shedid: Die Felsengräber von Beni Hassan in Mittelägypten (= Zaberns Bildbände zur Archäologie. Band 16). von Zabern, Mainz 1994, ISBN 3-8053-1532-5, S. 36.

Weblinks

Grabbau in Ägypten
12. Dynastie (Ägypten)
Gouvernement al-Minya
Nacht BH 21


text:
Luty
 22 lutego – kanadyjski parlament uchwalił utrzymanie statusu Kanady jako brytyjskiego dominium.
 27 lutego – francuski premier Aristide Briand podał się do dymisji. Nowym premierem został Ernest Monis.

Marzec
 2 marca – Ernest Monis został premierem Francji.

Kwiecień
 27 kwietnia – w Kantonie wybuchło powstanie przeciwko dynastii Qing.

Czerwiec
 5 czerwca – urodził się George Borg Olivier, dwukrotny premier Malty.

Sierpień
 16 sierpnia – zmarł Patrick Francis Moran, irlandzki kardynał.

Wrzesień
 14 września – w Kijowie postrzelono premiera Piotra Stołypina. Zamachowcem okazał się Dmitrij Borgrow.
 18 września – z powodu odniesionych ran zmarł Piotr Stołypin.

Październik
 11 października – w Wuhanie wybuchło powstanie, które rozpoczęło rewolucję chińską. Grupa działaczy rewolucyjnych proklamowała Republikę Chińską "pięciu narodowości". W jej składzie na równych prawach mieli znaleźć się: Chińczycy, Mandżurowie, Mongołowie, Muzułmanie (Ujgurzy, mieszkańcy Dżungarii i inne ludy tzw. chińskiego Turkmenistanu) i Tybetańczycy.
 14 października – zmarł John Marshall Harlan, amerykański prawnik, sędzia Sądu Najwyższego.
 15 października – w Meksyku odbyły się pierwsze wolne i demokratyczne wybory. Urząd prezydenta objął Francisco Indalencio Madero.
 27 października – Yuan Shikai został mianowany głównodowodzącym wojsk chińskich.

Listopad
 2 listopada – Yuan Shikai został premierem Chin.
 4 listopada – Francja i Niemcy podpisały układ w sprawie Maroka i Konga.
 5 listopada – Włochy anektowały aneksję Trypolitanii i Cyrenajki.

Grudzień
 10 grudnia – Pokojową Nagrodę Nobla otrzymali Alfred Hermann Fried i Tobias Asser.

Przypisy

Kalendarium polityczne
Wydarzenia 1911


text:
Copiphana kraussi är en fjärilsart som beskrevs av Hans Rebel 1895. Copiphana kraussi ingår i släktet Copiphana och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
kraussi


text:
Sushma Swaraj () (née Sharma; 14 February 1952 – 6 August 2019) was an Indian lawyer, politician, and diplomat who served as the Minister of External Affairs of India in the first Narendra Modi government from 2014 to 2019. She is only the second person to complete the 5-year term as Minister of External Affairs after Jawaharlal Nehru. Being a senior leader of Bharatiya Janata Party, she was the second woman to hold the office, after Indira Gandhi. She was elected seven times as a Member of Parliament and three times as a Member of the Legislative Assembly. At the age of 25 in 1977, she became the youngest cabinet minister of the Indian state of Haryana. She also served as 5th Chief Minister of Delhi for a short duration in 1998 and became the first female Chief Minister of Delhi.

In the 2014 Indian general election, Swaraj won the Vidisha constituency in Madhya Pradesh for a second term, retaining her seat by a margin of over 400,000 votes. She became the Minister of External Affairs in the union cabinet on 26 May 2014. Swaraj was called India's "best-loved politician" by the US daily Wall Street Journal. She decided not to contest the 2019 Indian general election due to health reasons as she was recovering from a kidney transplant and needed to "save herself from dust and stay safe from infection" and hence did not join the second Modi Ministry in 2019.

According to the doctors at AIIMS New Delhi, Swaraj succumbed to a cardiac arrest following a heart attack on the night of 6 August 2019. She was awarded the  Padma Vibhushan, India's second highest civilian award posthumously in 2020 in the field of Public Affairs.

Early life and education
Sushma Swaraj (née Sharma) was born on 14 February 1952 at Ambala Cantonment, Haryana, into a Punjabi Brahmin family, to Hardev Sharma and Shrimati Laxmi Devi. Her father was a prominent Rashtriya Swayamsevak Sangh member. Her parents hailed from the Dharampura area of Lahore, Pakistan. She was educated at Sanatan Dharma College in Ambala Cantonment and earned a bachelor's degree with majors in Sanskrit and Political Science. She studied law at Panjab University, Chandigarh. A state-level competition held by the Language Department of Haryana saw her winning the best Hindi Speaker award for three consecutive years. Sushma Swaraj was a strict vegetarian.

Advocacy career
In 1973, Swaraj started practice as an advocate in the Supreme Court of India. She began her political career with Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad in the 1970s. Her husband, Swaraj Kaushal, was closely associated with the socialist leader George Fernandes and Sushma Swaraj became a part of George Fernandes's legal defence team in 1975. She actively participated in Jayaprakash Narayan's Total Revolution Movement. After the Emergency, she joined the Bharatiya Janata Party. Later, she became a national leader of the BJP.

Political career

Early political career
She was a member of the Haryana Legislative Assembly from 1977 to 1982, winning the Ambala Cantonment assembly seat at the age of 25; and then, again from 1987 to 1990. In July 1977, she was sworn in as a Cabinet Minister in the Janata Party Government headed by then Chief Minister Devi Lal. She held the Labour and Employment ministries from 1977 to 1979. Later she became Minister of Education, Food and Civil supplies during 1987 to 1990. She became State President of the Janata Party (Haryana) in 1979, at the age of 27. She was Education Minister of Haryana state in the Bharatiya Janata Party–Lok Dal coalition government from 1987 to 1990.

In April 1990, she was elected as a member of the Rajya Sabha and remained there until she was elected to the 11th Lok Sabha from South Delhi constituency in 1996. Swaraj was elected to the 11th Lok Sabha from the South Delhi constituency in the April 1996 elections.

Minister of Information and Broadcasting (1996)
She served as Union Cabinet Minister for Information and Broadcasting during the 13-day government of PM Atal Bihari Vajpayee in 1996.

Chief Minister of Delhi (1998)

After a tenure in national level politics, she resigned from the Union Cabinet in October 1998 to take over as the fifth Chief Minister of Delhi. She became the first female Chief Minister of Delhi. Swaraj resigned from the position in December the same year.

Minister of Information and Broadcasting (2000–2003)
She was re-elected to the 12th Lok Sabha from South Delhi Parliamentary constituency for a second term, in March 1998. Under the second PM Vajpayee Government, she was sworn in as Union Cabinet Minister for Information and Broadcasting with an additional charge of the Ministry of Telecommunications from 19 March 1998 to 12 October 1998. Her most notable decision during this period was to declare film production as an industry, which made the Indian film industry eligible for bank finance. She also started community radio at universities and other institutions.

In September 1999, Swaraj was nominated by the BJP to contest against the Congress party's national President Sonia Gandhi in the 13th Lok Sabha election, from the Bellary constituency in Karnataka, which had always been retained by Congress politicians since the first Indian general election in 1951–52. During her campaign in Bellary, she addressed public meetings in the Kannada. She secured  votes in just 12 days of her election campaign. However, she lost the election by a 7% margin.

She returned to Parliament in April 2000 as a Rajya Sabha member from Uttar Pradesh. She was reallocated to Uttrakhand when the new state was carved out of Uttar Pradesh on 9 November 2000. She was inducted into the Union Cabinet as Minister for Information and Broadcasting, a position she held from September 2000 until January 2003.

Minister of Health & Family Welfare(2003–2004)

She was Minister of Health, Family Welfare and Parliamentary Affairs from January 2003 until May 2004, when the National Democratic Alliance Government lost the general election.

As Union Health Minister, she set up six All India Institute of Medical Sciences at Bhopal (MP), Bhubaneshwar (Odisha), Jodhpur (Rajasthan), Patna (Bihar), Raipur (Chhattisgarh) and Rishikesh (Uttrakhand).

Swaraj was re-elected to the Rajya Sabha for a third term in April 2006 from Madhya Pradesh state. She served as the Deputy leader of Opposition in Rajya Sabha until April 2009.

Leader of Opposition, Lok Sabha (2009–2014)
She won the 2009 election for the 15th Lok Sabha from the Vidisha Lok Sabha constituency in Madhya Pradesh by the highest margin of over  votes. Sushma Swaraj became Leader of Opposition in the 15th Lok Sabha in place of Lal Krishna Advani on 21 December 2009, and retained this position until May 2014 when, in the 2014 Indian general election, her party won a major victory.

Minister of External Affairs (2014–2019)

Swaraj had served as the Indian Minister of External Affairs under Prime Minister Narendra Modi from May 2014 to May 2019. She was responsible for implementing the foreign policy of Narendra Modi. She was only the second woman to hold this position after Indira Gandhi.

While being the Minister of External Affairs of the NDA government, Swaraj issued an NOC against a specific query raised by the UK government about the Indo-UK bilateral relationship if the UK granted permission to Lalit Modi, an Indian fugitive in a cricket scandal who had been staying in Britain since 2010, to attend his wife's surgery in Portugal. She conveyed to the British High Commissioner that they should examine Modi's request as per their rules and wrote "if the British government chooses to give travel documents to Lalit Modi -– that will not spoil our bilateral relations". However, some people mentioned this incident as Swaraj helping Lalit Modi in the travel visa process.

On 12 August 2015, the leader of the Indian National Congress, Mallikarjun Kharge, moved an Adjournment Motion in the lower house seeking the resignation of Sushma Swaraj due to her alleged conduct in this regard. Initially, the motion was rejected by the Speaker, but it was accepted on Swaraj's insistence. Intervening in the motion, Swaraj clarified that Lalit Modi's right of residency was not cancelled, since the Enforcement Directorate did not file an extradition request. The Adjournment Motion was subsequently rejected with a voice vote.
Sushma Swaraj was heavily criticised in 2014 when she urged Prime Minister Modi to declare the Bhagavad Gita as the national book of India.

As External Affairs Minister, she played a pivotal role in bringing back the then 23-year-old hearing and speech-impaired Indian girl named Gita who was stranded in Pakistan for 15 years.

Distinctions and records
In 1977, she became the youngest ever Cabinet Minister in the Government of Haryana at 25 years of age. In 1979, she became State President of Janata Party, Haryana State at the young age of 27. Sushma Swaraj was the first female Spokesperson of a national political party in India. She has many firsts to her credit as BJP's first female Chief Minister, Union Cabinet Minister, general secretary, Spokesperson, Leader of Opposition and Minister of External Affairs. She is the Indian Parliament's first and the only female MP honoured with the Outstanding Parliamentarian Award. She has contested 11 direct elections from four states. She has served as the President of the Hindi Sahitya Sammelan in Haryana for four years.

In February 2016, during the International Roma Conference, then Indian Minister of External Affairs, Sushma Swaraj stated that the people of the Roma community were children of India. The conference ended with a recommendation to the government of India to recognize the Roma community spread across 30 countries as a part of the Indian diaspora.

On 19 February 2019 Swaraj accepted the prestigious Grand Cross of Order of Civil Merit, which was conferred by the Spanish government in recognition of India's support in evacuating its citizens from Nepal during the earthquake in 2015.

Personal life
During the times of the Emergency, on 13 July 1975, Sushma Sharma married Swaraj Kaushal, a peer and fellow advocate at the Supreme Court of India. The Emergency movement brought together the couple, who then teamed up for the defence of the socialist leader George Fernandes. Swaraj Kaushal, a senior advocate of Supreme Court of India and a criminal lawyer, also served as Governor of Mizoram from 1990 to 1993. He was a member of parliament from 1998 to 2004.

The couple have a daughter, Bansuri, who is a graduate from Oxford University and a Barrister at Law from Inner Temple.

Sushma Swaraj's sister Vandana Sharma is an associate professor of political science in a government college for girls in Haryana. Her brother Dr. Gulshan Sharma is an Ayurveda doctor based in Ambala.

On 10 December 2016 she underwent a kidney transplant at AIIMS, Delhi with the organ being harvested from a living unrelated donor. The surgery was reported to be successful.

Death
On 6 August 2019, Sushma Swaraj reportedly suffered a heart attack in the evening after which she was rushed to AIIMS New Delhi, where she later died of a cardiac arrest. She was cremated the next day with full state honours at the Lodhi crematorium in Delhi.

Positions held
 1977–82 Elected as Member, Haryana Legislative Assembly.
 1977–79 Cabinet Minister, Labour and Employment, Government of Haryana.
 1987–90 Elected as Member, Haryana Legislative Assembly.
 1987–90 Cabinet Minister, Education, Food and Civil Supplies, Government of Haryana.
1991–1996 Member of Rajya Sabha
 1996 [16 May – 1 June] – Union Cabinet Minister, Information and Broadcasting.
 2000–06 Member, Rajya Sabha (4th term).
 2006–09 [April 2006 -] Member, Rajya Sabha (5th term).
 2009–14 [16 May 2009 – 18 May 2014] Member, 15th Lok Sabha (6th term).
 2009-09 [3 June 2009 – 21 December 2009] Deputy Leader of the Opposition in the Lok Sabha.
 2009–2014 [21 December 2009 – 26 May 2014] Leader of Opposition in the Lok Sabha.
 2014–2019 [26 May 2014 – 24 May 2019] Member, 16th Lok Sabha (7th term).
 2014–2019 [26 May 2014 – 29 May 2019] Minister of External Affairs in the Union of India.

Awards and honours

State honours
:
Padma Vibhushan (posthumously) (2020)
:
Grand Cross of the Order of Civil Merit (19 February 2019)

Places named after her
 In 2020, Government of India renamed Foreign Service Institute of India after her as Sushma Swaraj Institute of Foreign Service.
 In 2020, Government of India renamed Pravasi Bharatiya Kendra after her as Sushma Swaraj Bhawan.
 The bus station of Ambala City is named after her in 2020.

See also
List of foreign ministers in 2017
List of current foreign ministers

References

External links

MEA : Profile of Minister of External Affairs
Detailed Profile: Smt. Sushma Swaraj
Official Biographical Sketch in Lok Sabha Website

1952 births
2019 deaths
India MPs 1996–1997
India MPs 1998–1999
India MPs 2009–2014
India MPs 2014–2019
20th-century Indian lawyers
20th-century Indian women politicians
20th-century Indian politicians
21st-century Indian women politicians
21st-century Indian politicians
Bharatiya Janata Party politicians
Chief ministers from Bharatiya Janata Party
Chief Ministers of Delhi
Female foreign ministers
Health ministers of India
Women chief ministers of Indian states
Janata Party politicians
Leaders of the Opposition (India)
Lok Sabha members from Delhi
Lok Sabha members from Madhya Pradesh
Ministers for External Affairs of India
Ministers for Information and Broadcasting of India
Panjab University alumni
People from Ambala
People from Delhi
Punjabi people
Rajya Sabha members from Haryana
Rajya Sabha members from Uttarakhand
State cabinet ministers of Haryana
Women members of the Cabinet of India
Women in Delhi politics
Women members of the Haryana Legislative Assembly
Rajya Sabha members from Madhya Pradesh
Indian women diplomats
Members of the National Cadet Corps (India)
Narendra Modi ministry
Indian Hindus
Recipients of the Padma Vibhushan in public affairs
20th-century Indian women lawyers
Haryana MLAs 1977–1982
Haryana MLAs 1987–1991
Women members of the Rajya Sabha
Women members of the Lok Sabha


text:
Mesobracon niger är en stekelart som beskrevs av Szepligeti 1906. Mesobracon niger ingår i släktet Mesobracon och familjen bracksteklar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Bracksteklar
niger