text:
Noto per essere uno dei componenti (insieme a Ricky Morton) dei Rock 'n' Roll Express, tag team attivo fin dagli anni ottanta.

Carriera

Inizi
Gibson debuttò nel mondo del wrestling nel 1977. Il suo primo match fu contro Eddie Sullivan. Nei primi tempi lottò principalmente in varie compagnie indipendenti del sud degli Stati uniti, venendo allenato dal fratello Rick.

Rock 'n' Roll Express

Nel 1983, Gibson formò il tag team Rock 'N Roll Express con Ricky Morton. I due, da beniamini del pubblico, ebbero subito una faida con i Midnight Express (Bobby Eaton & Dennis Condrey) nella USWA/CWA, e successivamente nella National Wrestling Alliance (NWA) dato il successo riscontrato dalla rivalità. I due vinsero le cinture di coppia NWA per quattro volte ed ebbero scontri con Four Horsemen, Ivan & Nikita Koloff, e Rick Rude & Manny Fernandez.

Nel 1990 Gibson si infortunò e quando nel 1991 fece ritorno nella World Championship Wrestling (WCW), Morton lo tradì per unirsi alla stable heel The York Foundation. I due ex partner ebbero un feud, e Gibson fece coppia con Tom Zenk, ma la rivalità non riscosse consensi ed egli lasciò la WCW. Tornò ad allearsi con Morton nella Smoky Mountain Wrestling (SMW), e i due si scontrarono con gli Heavenly Bodies guidati da Jim Cornette. Poco tempo dopo, Gibson effettuò un turn heel e si unì alla "Cornette's Army".

Nel 1996 i Rock 'N Roll Express si riunirono per breve tempo prima nella USWA e successivamente nella WCW. Nel 1998, entrarono nella stable NWA nella World Wrestling Federation. In questo periodo, il duo vinse il titolo NWA Tag Team Championship per poi cederlo agli Headbangers un mese dopo.

L'ultimo stint di rilievo si ebbe nella Total Nonstop Action Wrestling dove i Rock 'n' Roll Express entrarono a far parte della fazione Sports Entertainment Xtreme di Vince Russo.

Carriera successiva

Nel 2002 apparve allo show Wrestle Birmingham con il nome "Robert Fuller Jr.", pretendendo di essere il figlio del lottatore veterano Robert Fuller, una gimmick utilizzata anche da altri wrestler in passato.

Nel 2003/2004, Robert e Ricky Morton entrarono a far parte della neonata compagnia "Original" Big Time Wrestling, sotto l'egida della All World Wrestling League.

Dal 2007 al 2009, ha lavorato per la Ultimate Wrestling, compagnia con sede a Pensacola, Florida, dove lottò in coppia con Bobby Doll. Nel settembre 2010 tornò nella Ultimate Wrestling.

Nel 2014, i Rock N' Roll Express erano ancora attivi nel circuito indipendente.

Nel 2016, la coppia ha fatto un'apparizione speciale nel corso di una puntata del programma televisivo della TNA Impact Wrestling.

Nel febbraio 2017, la WWE annunciò l'ammissione nella Hall of fame dei Rock 'n' Roll Express nell'annuale show pre-WrestleMania. La coppia è stata ammessa durante la cerimonia svoltasi il 31 marzo 2017, a Orlando, Florida, con presentazione di Jim Cornette.

 Vita privata
Robert Gibson ha recentemente rivelato di essere figlio di genitori entrambi sordi. Proprio per questo conosce il linguaggio dei segni e spesso lo utilizza sul ring durante i combattimenti per interagire con il partner.

Gibson ha un evidente strabismo divergente all'occhio sinistro, si tratta di un difetto che ha fin dalla nascita.

 Personaggio
 Mosse finali

Bulldog – SMW, 1992
Missile dropkick
Rock and Roll Over (Swinging neckbreaker) – SMW, 1995

 Soprannomi
"Rock 'n' Roll"
"The King of Rock 'n' Roll"

 Manager
Jimmy King
Jim Cornette

 Wrestler allenati
 Bobby Doll
 Rockin' Rebel

 Musiche d'ingresso
Rock and Roll All Nite dei KISS (CWA)
Rock 'n' Roll Is King della Electric Light Orchestra (NWA/AWA/AJPW/FMW/Indies)
Boogie Woogie Dance Hall di Ricky Morton (NWA/WCW)
Heatseeker degli AC/DC (AWA)
You Mama Don't Dance dei Poison (NWA/WCW)
Johnny Too Bad (NWA/WCW)
The Hustler (NWA/WCW)
Old Time Rock & Roll di Bob Seger & the Silver Bullet Band (SMW)
Guitar Bash (WWF, 1993)
Rock 'n' Roll Koochie Koo di Rick Derringer (SMW, 1995)
Exit Eden (WCW)
Rockin' Rockers (WWF, 1998)
S.E.X. Sells di Dale Oliver (TNA; usata nella Sports Entertainment Xtreme)

 Titoli e riconoscimenti All-Pro Championship WrestlingAPCW Tag Team Championship (3) – con Jason Gibson e Mike Youngblood (2)All-Pro WrestlingAPW Heavyweight Championship (1)
APW Tag Team Championship (1)All-Star WrestlingASW Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonJim Crockett PromotionsNWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (4) – con Ricky MortonKorean Pro-Wrestling AssociationNWA World Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonNWA Mid Atlantic Championship WrestlingMACW Tag Team Championship (4) - con Ricky Morton (3) e Brad Armstrong (1) Mid-South Wrestling Association (Tennessee)MSWA Southern Tag Team Championship (1) - con Ricky MortonMid-South Wrestling AssociationMid-South Tag Team Championship (3) – con Ricky MortonNational Wrestling AllianceNWA World Tag Team Championship (2) – con Ricky Morton1
NWA Hall of Fame (Classe del 2006) - con Ricky MortonNWA Hollywood WrestlingNWA Americas Tag Team Championship (1) – con Ricky GibsonNWA Mid-America / Continental Wrestling Association / Championship Wrestling AssociationAWA Southern Tag Team Championship (5) – con Ricky Gibson (3), Bill Dundee (1), e Ricky Morton (1)
CWA Tag Team Championship (1) – con Ricky Morton
CWA World Tag Team Championship (1) – con Ricky Morton
NWA Mid-America Heavyweight Championship (1)
NWA Mid-America Tag Team Championship (1) – con Don FargoNWA SouthwestNWA World Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonNWA WildsideNWA Wildside Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonNew Age Championship WrestlingNACW Tag Team Championship (1)Professional Wrestling Hall of Fame and MuseumClasse del 2021 - Tag TeamPro Wrestling eXpressPWX Tag Team Championship (1) – con Vince KaplackPro Wrestling Illustrated99º posto nella lista dei migliori 500 wrestler singoli nei "PWI Years" del 20034º posto (con Ricky Morton) nella lista dei migliori 100 Tag Team nei "PWI Years" del 2003.Smoky Mountain WrestlingSMW Beat the Champ Television Championship (1)
SMW Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonSoutheastern Championship WrestlingNWA Southeastern Tag Team Championship (1) – con Ricky Gibson
NWA Southeast United States Junior Heavyweight Championship (2)Traditional Championship WrestlingTCW Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonUltimate Championship WrestlingUCW Tag Team Championship (1) - con Ricky MortonUltimate WrestlingUltimate Wrestling Tag Team Championship (1) - con Bobby DollUnited States Wrestling AssociationUSWA World Tag Team Championship (2) - con Ricky MortonWorld Organization of WrestlingWOW Tag Team Championship (1) – con Ricky MortonWrestling Observer NewsletterWrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Classe del 2014) – con Ricky MortonWWE'
 WWE Hall of Fame (Classe del 2017 — con Ricky Morton)

1Uno dei loro regni ebbe inizio a Memphis, Tennessee, sebbene non sia ben chiaro per quale federazione combattessero. Altro regno iniziò con l'assegnazione d'ufficio dei titoli, sebbene non fu rivelato dove fossero state consegnate loro le cinture o in quale compagnia stessero combattendo all'epoca.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Membri della WWE Hall of Fame
Membri della NWA Hall of Fame


text:
United States Bakery, better known as Franz Family Bakeries, is a bread and pastry manufacturer headquartered in Portland, Oregon. Franz Bakery was founded in 1906. U.S. Bakery also owns the Northwest regional bread brands Williams', Gai's, and Snyder's.

History

In collaboration with Engelbert Franz of Franz Bakery, W.P. Yaw of Yaw's Top Notch Restaurant invented the  diameter hamburger bun in the late 1920s. Though others are credited with creating a bread product to use for the first hamburgers known to the world, Franz is credited for inventing the hamburger bun in its current worldwide accepted form.

Acquisitions

United States Bakery has a long history of growth through acquisition.

In 2006, the Williams' factory, which had operated on the same site near the University of Oregon (UO) since 1908, was closed and the site sold to UO, which eventually built its current basketball venue, Matthew Knight Arena, there. Williams' relocated to a new plant in the Glenwood area of neighboring Springfield. It was the first new bakery the firm had built from the ground up since 1906.

In 2013, United States Bakery paid $28.85 million for Hostess' Sweetheart, Eddy's, Standish Farms, and Grandma Emilie's brands.

Guinness World Record

In July 2006, Franz baked a hot dog bun  long, breaking the Guinness World Record for the World's longest hot dog.  The previous record was just over  and set in 2005.

See also
 List of food companies

References

External links

Franz Family Bakeries (official website)
United States Bakery profile from Hoover's
Historic images of Franz Bakery from Salem Public Library

Manufacturing companies based in Portland, Oregon
Bakeries of the United States
Food and drink companies established in 1906
Food and drink companies based in Portland, Oregon
Privately held companies based in Oregon
1906 establishments in Oregon

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Република Армения се дели на 10 провинции, 49 града и 953 села. Най-големият град в страната е Ереван, а в метрополията му е включено половината от населението на Армения или около 1 440 000 души. Ереван е също така и един от най-старите все още съществуващи градове в световната история - създаден е под името Еребуни от цар Аргищи I през 782 г. пр.н.е.

В този списък са включени всички населени места със статут на град. Всички градове са разгледани като отделни административни единици, а не като част от агломерации или столичната метрополия. Ереван сам по себе си е град-провинция.

Армения


text:
Axel Hjalmar Blomberg, född 2 februari 1862 i Bollnäs församling i Gävleborgs län, död 4 november 1938 i S:t Johannes församling i Stockholm, var en svensk rederiman.

Blomberg trädde efter sjökaptensexamen 1882 i Rederi AB Sveas tjänst. 1901 blev han företagets VD och under hans ledning genomgick bolaget en kraftig expansion. Bland annat fusionerades bolaget med Stockholms ångfartygs rederi AB och Ångfartygs AB Södra Sverige. Genom dessa fusioner kom Rederi AB Svea att förfoga över fler fartyg än något annat rederi i Sverige. 1918 pensionerades Blomberg från sin VD-post och blev då istället förste direktör i Hallands ångbåts AB som under hans ledning fusionerades med Rederi AB Nornan.

Hjalmar Blomberg var gift med Eva Mathilda Ekebohm (1886–1974).

Källor
 Svensk uppslagsbok, andra upplagan 1947

Noter

Personer inom Sveriges näringsliv under 1900-talet
Födda 1862
Avlidna 1938
Män
Svensk uppslagsbok
Personer från Bollnäs


text:
Bancroft is a preserved glass-cabin launch, built in 1925 by the City of Baltimore, Maryland, United States. She is a documented work vessel of five net tons, licensed to carry six or less passengers for hire in the coasting trade. She has a registered length of 28.7 feet, her beam is 8.6 feet, and her draft is 2.6 feet. She was used continually for pier inspection by the City of Baltimore Harbor Engineer until 1966.

Bancroft was listed on the National Register of Historic Places in 1980.

References

External links
, including photo from 1973, at Maryland Historical Trust

Buildings and structures in Baltimore
Fell's Point, Baltimore
Ships on the National Register of Historic Places in Maryland
National Register of Historic Places in Baltimore


text:
Вогел () — имя собственное; распространено в виде фамилий.
 Вогел, Бен — нидерландский футболист, игравший на позиции нападающего.
 Вогел, Пол (1899—1975) — американский кинооператор.
 Вогел, Пола (род. 1951) — американский драматург и педагог.
 См. также
 Вогель
 Фогель


text:
Halina Dziubińska – polska biofizyk, dr hab. nauk biologicznych, profesor nadzwyczajny Instytutu Biologii i Biochemii Wydziału Biologii i Biotechnologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Życiorys
Obroniła pracę doktorską, 25 października 2004 habilitowała się na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy zatytułowanej Udział zjawisk bioelektrycznych w przekazywaniu sygnałów u roślin. Objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Biologii i Biochemii na Wydziale Biologii i Biotechnologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Publikacje
 The Relationship between Electrical Potential Changes and Circumnutation in Helianthus annuus L.
 Cold Induced Transmembrane Potential Changes in Higher Plant Mesophyll Cells
 2002: The Infradian Rhythm of the Motor Cells of Circumnutating Helianthus annuus Shoots Matches the Long-period Rhythm of the Moon
 2002: Light-induced Changes in Stem Circumnutations and Electrical Potential in Helianthus annuus L.
 2008: Slow vacuolar channels from winter and spring varieties of rape (Brassica napus)
 2014: Characteristics of quercetin interactions with liposomal and vacuolar membranes

Przypisy

Polscy biofizycy
Polscy fizycy XX wieku
Polscy fizycy XXI wieku
Wykładowcy Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Urodzeni w XX wieku


text:
The Suncoast Conference (SCC), hosted by the National Junior College Athletic Association (NJCAA), is one of four conferences within Region 8 of the NJCAA.  It is composed of four state colleges within the state of Florida, and is administered by the Florida State College Activities Association (FCSAA).  Conference championships are held in most sports and individuals can be named to All-Conference and All-Academic teams.

Members

Current members
Hillsborough Community College
Florida SouthWestern State College
Polk State College
St. Petersburg College
State College of Florida, Manatee–Sarasota
South Florida State College

Former members
Florida College
Pasco–Hernando State College

See also
National Junior College Athletic Association (NJCAA)
Florida State College Activities Association (FCSAA - the governing body of NJCAA Region 8)
Mid-Florida Conference, also in Region 8
Panhandle Conference, also in Region 8
Southern Conference, also in Region 8

External links
FSCAA/NJCAA Region 8 website
NJCAA Website

NJCAA conferences
College sports in Florida


text:
La Palestine participe aux Jeux olympiques depuis 1996. Elle n'a jamais participé aux Jeux d'hiver.

La Palestine n'a jamais remporté de médailles.

Le Comité olympique de Palestine a été créé en 1986 et a été reconnu par le Comité international olympique (CIO) en 1995.

Voir aussi
 Palestine aux Jeux paralympiques

Liens externes


text:
Hippolyte Picas est un homme politique français né le  à Perpignan (Pyrénées-Orientales) et décédé le  à Perpignan.

Avocat, conseiller municipal de Perpignan, il milite dans l'opposition libérale sous la Monarchie de Juillet. Commissaire du gouvernement en , il est député des Pyrénées-Orientales de 1848 à 1849, siégeant au centre-gauche.

Sources

Naissance en décembre 1796
Naissance à Perpignan
Décès en novembre 1861
Décès à Perpignan
Député des Pyrénées-Orientales
Membre de l'Assemblée constituante de 1848
Maire de Perpignan
Avocat lié aux Pyrénées-Orientales
Décès à 64 ans


text:
Guido Messina (Buenos Aires, 14 de noviembre de 1995) es un actor y cantante argentino. Es principalmente conocido por interpretar a Alex Gutiérrez en la serie original de Disney Channel Latinoamérica, Bia.

Biografía
Messina nació el 14 de noviembre de 1995 en Buenos Aires, Argentina, pero creció en la localidad de Las Vertientes, debido al trabajo de sus padres. Vivió en Río Cuarto, y luego se mudó a la Capital Federal a seguir con sus estudios.

En el año 2017, debutó en televisión con una participación especial en un capítulo de Las Estrellas, telenovela emitida por Canal 13. A su vez, participó en un comercial, y en un videoclip de la cantante de reguetón uruguaya Agus Padilla.

En 2019 fue seleccionado para participar de la serie original de Disney Channel Latinoamérica, Bia, interpretando a Alex Gutiérrez en el elenco principal. Fue emitida entre 2020 y 2021. En 2021 participó del especial para televisión de la serie, titulado Bia: Un mundo al revés. El especial fue estrenado el día 19 de febrero de 2021 exclusivamente por la plataforma Disney+.

En 2020 lanzó el primer sencillo de su carrera de solista, titulado «Estamos acá». En 2021 lanzó el segundo sencillo titulado «Con vos», en colaboración junto a Axel Mark.

En 2021 se confirmó el rodaje de la serie Cielo grande para Netflix, donde participa en el elenco principal interpretando a Julián, junto a actores como Pilar Pascual, Luan Brum y Giulia Guerrini, entre otros. La serie se estrenó el 16 de febrero de 2022.

Filmografía

Discografía
Bandas sonoras
 2019 - Así yo soy
 2019 - Si vuelvo a nacer
 2020 - Grita
 2021 - Bia: Un mundo al revés
 2022 - Cielo grande

Sencillos en solitario y colaboraciones
 2016 - «Loco por ti» ft. Brenda Aliendro
 2017 - «Te veo pasar» ft. Brenda Aliendro
 2017 - «Vamos a hacerla bien» ft. Brenda Aliendro
 2018 - «Solo por hoy» ft. Brenda Aliendro
 2020 - «Estamos acá»
 2021 - «Con vos» ft. Axel Mark

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Portfolio de Guido Messina

Artistas de Disney
Actores de televisión de Argentina
Porteños
Reparto de Bia


text:
Montchaton è un comune francese di 352 abitanti situato nel dipartimento della Manica nella regione della Normandia.

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Montchaton


text:
Роман Братний (), справжнє ім'я: Роман Мулярчик (; , Краків, Польща — , Польща) — польський прозаїк, поет, публіцист, драматург, кіносценарист.

Біографія

Дитинство
Після народження Романа родина кілька разів змінювала місце проживання. Із Кракова сім'я перебралася до Острува-Мазовецька, потім мешкали в Гарволіні, Грудзьондзі, а також у Варшаві. У Грудзьондзі майбутній письменник отримав атестат про середню освіту.

Війна
У 1939 році Роман, разом із ненькою та братом, оселилися в м. Констанцін, що за 20 кілометрів на південь від Варшави. Мати заробляла уроками музики, а Роман займався репетиторством. Під час окупації юнак приєднався до варшавського підпілля, де діяв під кличкою «Братний». Це підпільне прізвисько надалі перетвориться на його літературний псевдонім.

У 1942 р. Братний закінчив курс підпільного військового офіцерського училища Армії Крайової (АК). З 1943 року він співпрацював із культурно-літературним часописом «Кузня» (), що видавався правою націоналістичною таємною організацією «Меч і Плуг» (), яка провадила антинімецьку і антикомуністичну боротьбу. Замість «Кузні» в 1943-44 роках видавався конспіративний місячник «Опори» (), співзасновником і редактором якого був Роман Братний. Письменник брав збройну участь у Варшавському повстанні 1944 року, після придушення якого потрапив до німецьких концтаборів для полонених офіцерів, спочатку до Ламсдорфу (суч. польська назва — Ламбіновіце), потім були Зандбостель (Німеччина) і Любек (Німеччина). Після окупації Любека британцями в травні 1945 року Братний виїхав до Парижу.

Мирні часи
На відміну від більшості вояків АК, які після визволення Польщі або емігрували, або вели боротьбу проти комуністичної влади, Братний повернувся на батьківщину і почав співпрацювати з переможцями. У 1946-47 роках він був співзасновником і редактором двотижневика «Покоління» (), далі працював в багатьох тижневиках, таких як «Відродження» (), «Напрям» (), «Нова Культура» (), одночасно навчаючись в Академії політичних наук (), яку закінчив у 1949 р. Вступив до лав правлячої Польської об'єднаної робітничої партії. У 1963-71 роках він був заступником редактора тижневика «Культура» (), також працював літературним керівником: в 1955-60 — на кіностудії «Студія» (), в 1969-72 — на кіностудії «Край» (), в 1974-82 — в «Громадському театрі» () у Варшаві.

В ті часи, коли більшість польських діячів культури почали підтримувати дисидентство і посткомуністичний устрій з таким самим ентузіазмом, з яким колись вихваляли комунізм, Братний критично поставився до заворушень 50, 70, і 80-х років і, взагалі, до Третьої Речі Посполитої, яка в 1989 році прийшла на заміну Польській Народній Республіці (ПНР). Мабуть через таку «впертість» письменника в Польщі з'явився дуже популярний двовірш в сучасному шлягері «Не пий, Пьотрек!» гурту «Електричні гітари»:

Роман Братний похований в Пантеоні польських воїнів на Військовому цвинтарі на Повонзках у Варшаві.

Родина
Батько Романа Братного — Юзеф Мулярчик — кадровий офіцер селянського походження, учасник Польської війни 1939 року — командир 2-го Полку кінних стрільців. Під час окупації Польщі виконував обов'язки керівника Келецького підокругу Армії Крайової. Мати — Ванда (дівоче прізвище Репетовська), піаністка. Молодший брат — Анджей Мулярчик, письменник-кіносценарист. Роман Братний був одружений з Аліцією Вагль (), відомою польською художницею.

Творчість

Проза і поезія

Як письменник Братний дебютував у 1944 р. підпільною збіркою віршів «Погорда» (). Надалі у Польщі були видані такі книжки (перелік неповний):
 1946 «Ślad» («Слід», новели), перевидано 1962, 1963, 1966
 1948 «Losy» («Долі», вірші)
 1948 «15 batalionów» («15 батальйонів», вірші)
 1948 «W karty z historią» («B карти з історією», вірші)
 1949 «Słowo miliarda» («Слово мільярда», вірші)
 1951 «Człowieku, żyć będziesz!» («Людино, будеш жити!», вірші)
 1953 «Głos bomby Ishi» («Голос бомби Іші», публіцистичні нариси)
 1953 «Ile serce wytrzyma» («Скільки серце витримає», оповідання)
 1953 «Rola główna» («Головна роль», оповідання)
 1955 «Kryśka Brzytew» («Край Бритв», оповідання)
 1955 «Krok ostateczny» («Останній крок», повість), перевидано 1963
 1957 «Wiersze wybrane» («Вибрані вірші», вірші)
 1957 «Kolumbowie. Rocznik 20» («Колумби. Рік народження 20», роман), перевидано 1957, 1958, 1959, 1961, 1963, 1964, 1966, 1968, 1969, 1970, 1972, 1974, 1976, 1977, 1979, 1983, 1984, 1984, 1987, 1988, 1989
 1959 «Niespokojne tropy. Wrażenia z podróży do ZSRR» («Неспокійні сліди. Враження з подорожі до СРСР», серія «Навколо світу»)
 1959 «Szczęśliwi torturowani» («Щасливі катовані», повість)
 1961 «Śniegi płyną» («Сніги пливуть», повість), перевидано 1962, 1963, 1965, 1985
 1961 «Spacer w ZOO» («Прогулянка в зоопарку», оповідання)
 1962 «Życie raz jeszcze» («Життя ще раз», повість, написана в 1957), перевидано 1967
 1962 «Brulion» («Чернетка», повість), перевидано 1965, 1968
 1963 «Wybór opowiadań» («Вибрані оповідання», оповідання)
 1964 «Historia najnowsza Polski u Antka Półgłówki» («Новітня історія Польщі в Антека Недоумка», оповідання)
 1965 «Nauka chodzenia» («Наука ходіння», повість)
 1967 «Przeszło, nie minęło» («Пройшло, не минуло. Вибрана проза», оповідання), перевидано 1970
 1968 «Ciągle wczoraj; Ciemięga і inni; Nauka chodzenia» («Завжди вчора; Тюхтій та інші; Наука ходіння», повісті)
 1969 «Przesłuchanie Pana Boga» («Допит Господа Бога», оповідання)
 1969 «Kontrybucja» («Контрибуція. Кіноповісті і кінооповідання»)
 1969 «Opowiadania» («Оповідання»)
 1970 «Trzech w linii prostej» («Троє на прямій лінії», повість), перевидано 1972, 1981
 1970 «Izba tonów і drwina» («Кімната пихи і кпини», оповідання)
 1970 «Ćwierć wieku i cała przyszłość» («Чверть віку і все майбуття», публіцистика)
 1971 «Ile jest życia» («Скільки є життя», повість)
 1971 «Noc księżycowa» («Місячна ніч», оповідання)
 1971 «Tygodnie zdumienia» («Тижні подиву», репортажі)
 1972 «Pięć opowieści» («П'ять повістей», перевидання виданих раніше оповідань і повістей)
 1972 «Sześć osób pierwszych» («Шість перших осіб», оповідання), перевидано 1974
 1973 «Losy» («Долі», повість), перевидано 1977, 1979, 1983, 1987
 1974 «Zgoda na gniew» («Згода на гнів», оповідання)
 1976 «Hobby wielkie jak łoś» («Хобі велике, як лось», оповідання)
 1976 «Lot ku ziemi» («Політ до землі», повість), перевидано 1977, 1981
 1976 «Kiosk na Dębowego» («Кіоск на Дембового», повість), перевидано 1979
 1976 «Opowieści współczesne» («Сучасні повісті», перевидання виданих раніше оповідань і повістей)
 1976 «Wybór opowiadań» («Вибрані оповідання», перевидання виданих раніше оповідань)
 1977 «Na bezdomne psy» («Бездомним псам», повість)
 1978 «Radość nagrobków» («Радість надгробків», оповідання), перевидано 1982, 1986
 1978 «Pamiętnik moich książek» («Щоденник моїх книжок», том І), перевидано 1980, 1985
 1979 «Rozstrzelane wesele» («Розстріляне весілля», повість)
 1979 «Czwartki ubogich» («Четверги убогих», оповідання)
 1980 «Kiepskie zmartwychwstanie» («Кепське воскресіння», повість), перевидано 1981
 1980 «Wiersze і dramaty» («Вірші і драми»)
 1980 «Dzieci Świętej» («Діти Святої», повість), перевидано 1984
 1981 «BronićW siebie» («Боронити себе», повість)
 1981 «Wdrażanie obłędu» («Прищеплення божевілля», повість)
 1983 «Rok w trumnie» («Рік у труні», повість), перевидано 1984
 1983 «Koszenie pawi» («Косіння пав», оповідання), перевидано 1985
 1983 «Pamiętnik moich książek» («Щоденник моїх книжок», том ІІ), перевидано 1985
 1983 «Racja wilków» («Рація вовків», перевидання виданих раніше оповідань)
 1984 «Twarde ojczyzny» («Твердь вітчизни», оповідання), перевидано 1986
 1985 «Honor germańskiego bobra» («Честь германського бобра», оповідання)
 1986 «Miłowanie kata» («Милування ката», повість)
 1986 «CDN» («CDN», повість), перевидано 1987
 1987 «Wśród nocnej ciszy» («У нічній тиші», повість)
 1987 «Co las mi powiedział» («Про що мені повідомив ліс», оповідання, до того ж одне нове)
 1987 «Żarty» («Жарти», оповідання)
 1987 «Klapa, czyli Pan Bóg rozdaje karty» («Крах, або Господь Бог роздає карти», оповідання)
 1987 "Upadek «Ludowej» («Падіння "Народної", повість)
 1988 "Nagi maj" ("Голий травень", повість)
 1988 "Przyducha" ("Придуха", оповідання)
 1989 "Bez diabła" ("Без диявола", оповідання)
 1989 "Błazen Królestwa Niebieskiego" ("Блазень Царства Небесного", оповідання)
 1989 "Paradoks istnienia" ("Парадокс існування", оповідання, до того ж одне нове)
 1989 "Jeżeli żyjesz" ("Якщо живеш" та інші оповідання», перевидання виданих раніше оповідань)
 1990 «List gończy» («Оголошення про розшук. Квазіутопічний комікс», оповідання)
 1990 «Puste poduszki» («Пусті подушки», оповідання)
 1990 «Rok 199? czyli Dziura w Płocie» («Рік 199? або Діра у Плоті», оповідання)
 1990 «Szaleństwo Rewizora» («Шаленство Ревізора», оповідання)
 1991 «Super Prezydent» («Супер Президент», оповідання)
 1992 «Tryptyk paradoksalny» («Парадоксальний триптих», оповідання)
 1993 «Rok myśliwego» («Рік мисливого», фейлетони)
 1993 «Wielebny Romeo» («Преподобний Ромео», повість)
 1993 «Replika zbrodni» («Репліка злочину: кримінальна притча», повість)
 1994 «Dzieci Ojca Świętego» («Діти Святого Отця», оповідання)
 1994 «Historie miłosne pod psem» («Поганенькі любовні історії», оповідання)
 1995 «Anioł w butach z ostrogami» («Ангел у чоботях зі шпорами», повість)

Головні теми творів Братного — Друга світова війна і мисливство. Крім того, він блискавично реагує на злобу дня і тому не всі судження в його книжках можна вважати непомильними. В дитячий колисковій, створеній за часів Холодної війни письменник умістив такі рядки:

  Щораз ближче є ті роки,
  Коли зникне Білий Дім
  Зникнуть його стіни плачу
  Бризки крові є на нім.
  Він загубиться в легендах,
  Коли станеш хлопцем дужим.

У творах Братного майстерно виписані діалоги, зображені психологічні переживання героїв, вирішуються морально-етичні і філософські питання, хоча дехто називає його стиль «репортажним». В ближчих до наших часів працях з'являється еротика і брутальний натуралізм. Найвідомим твором Братного є, майже автобіографічний, тритомник «Колумби. Рік народження 20» про учасників польського Руху Опору в Другій світовій війні. В цьому романі автор, одним із перших в ПНР, в 1957 році, показав вояків АК і бійців Варшавського повстання, як позитивних героїв, що виборювали незалежність вітчизни. Доти ставлення в ПНР до АК було аналогічним ставленню в СРСР до Української повстанської армії (УПА). Одразу після надрукування роману багато хто з польських патріотів не сприйняв його. Після багатьох років трактування бійців АК, як фашистських посіпак, національно-свідомим полякам хотілося, нарешті, зобачити АКівців ідеальними героями — лицарями без страху і докору, в той час як персонажі Братного були звичайними людьми зі своїми недоліками, сумнівами і помилками. Суддею в таких питаннях є час. «Колумби» були перекладені багатьма іноземними мовами, загальний їхній тираж в Польщі перевищив 1,5 мільйона примірників, останнє видання здійснено в 2008 році. Генерація поляків, народжених у 20-ті роки ХХ-го століття, з легкої руки Братного, зветься тепер Поколінням Колумбів.

Українського читача могла б зацікавити повість «Сніги пливуть», де йдеться про боротьбу польської служби безпеки з українськими націоналістами, але, на жаль, українською мовою не виходив жоден з творів Братного.

Російською мовою перекладені «Нагонич» (рос. «Загонщик»), «Колумби. Рік народження 20» (рос. «Колумбы, год рождения 20-й»), та існують два переклади «Сніги пливуть»: (рос. «Тают снега» і «Война на Закерзонье»).

Драматичні твори
 1949 «Pobita kra» («Побита крига», п'єса)
 1950 «Zwycięstwo Gralaków» («Перемога Граляків», п'єса)
 1952 «Ludzie, którze rosną» («Люди, які ростуть», одноактівка для клубів)
 1952 «Przeciw krzywdzie» («Проти кривди», одноактівка)
 1952 «Sześć godzin ciemności» («Шість годин темряви», п'єса)
 1956 «Spór o wiek XX-sty» («Спір про ХХ-й вік», сценічний гротеск)
 1960 «Przesłuchanie Pana Boga» («Допит Господа Бога», сценічний твір)
 1960 «Trzecia strona» («Третя сторона», драма)
 1974 «Urodziny» («Народження», п'єса)

Кіно, телебачення, радіо

 1953 «Trudna miłość» («Важка любов», співсценарист, кінофільм за оповіданням «Сьомий хрестик молодості»)
 1960 «Powrót» («Повернення», сценарист, кінофільм за повістю «Щасливі катовані»)
 1962 «Zerwany most» («Розірваний міст», сценарист, кінофільм за повістю «Сніги пливуть»)
 1963 «Śniegi płyną» («Сніги пливуть», телевистава за однойменною повістю)
 1963 «Naganiacz» («Нагонич», сценарист, кінофільм за однойменним оповіданням)
 1964 «Życie raz jeszcze» («Життя ще раз», сценарист, кінофільм за однойменною повістю)
 1965 «Niedziela sprawiedliwości» («Неділя справедливості», сценарист, кінофільм)
 1966 «Kontrybucja» («Контрибуція», сценарист, кінофільм за однойменним оповіданням)
 1967 «Brulion» («Чернетка», сценарист, телевистава за однойменною повістю)
 1968 «Przeszło, nie minęło» («Пройшло, не минуло», сценарист, телевистава за оповіданням «Власна куля»)
 1970 «Kolumbowie» («Колумби», сценарист, телесеріал за романом «Колумби. Рік народження 20»)
 1973 «Losy» («Долі», сценарист, телесеріал за однойменною повістю)
 1974 «Ile jest życia» («Скільки є життя», сценарист, телесеріал за однойменною повістю)
 1981 «Czwartki ubogich» («Четверги убогих», сценарист, кінофільм за однойменним оповіданням)
 1981 «Czwartki ubogich» («Четверги убогих», сценарист, радіовистава за однойменним оповіданням)
 1982 «Piwko i Zdesperowany» («Пивце і зневірений», сценарист, телевистава за однойменним оповіданням)

Нагороди
 1959 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (Офіцерський Хрест ордена Відродження Польщі)
 1964 Order Sztandaru Pracy II klasy (орден Прапора праці ІІ класу)
 1971 Nagroda Stołecznej Rady Narodowej (нагорода Столичної народної ради)
 1971 Nagroda Komitetu ds. Radia і Telewizji za twórczość radiową i telewizyjną za rok 1970 (нагорода Комітету в справах радіо і телебачення за радіо і телевізійну творчість у 1970 р)
 1972 Nagroda Państwowa II stupnia w dziedzinie literatury (Державна нагорода ІІ ступеня в галузі літератури)
 1979 Nagroda «Trybuny Ludu» za kształtowanie i upowszechnianie kultury socjalistycznej (нагорода «Трибуни Люду» за формування і популяризацію соціалістичної культури)
 1983 Nagroda Ministra Obrony Narodowej (нагорода Міністра народної оборони)
 1985 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (нагорода Міністра культури і мистецтва І ступеня)
 1986 Order Sztandaru Pracy I klasy (орден Прапора праці І класу)
 1987 Nagroda «Gazety Krakowskiej» im. T. Hołuja «Drzewo і owoc» (нагорода «Газети Краковскої» ім. Т. Голуя «Дерево і плід»)
 1987 Medal Zasłużony dla Kultury Narodowej (медаль «Заслужений діяч народної культури»)

Примітки

Джерела
 Українська літературна енциклопедія, том І, Київ, 1988, с. 230
 Encyklopedia Powszechna PWN, tom I, Warszawa, 1973, с. 335
 Роман Братний в film.pl
 Роман Братний в базі filmweb.pl
 Lesław M.Bartelski «Polscy pisarze współcześni 1939—1991. Leksykon», Tower Press, Gdańsk, 2000, с. 52-53
 Roman Bratny kończy 90 lat, Kultura, 05.08.2011
 Роман Братний в bryk.pl

Посилання

Польські письменники
Польські поети
Польські драматурги
Польські сценаристи
Уродженці Кракова
Учасники Варшавського повстання 1944 року


text:
Die Sportvereinigung Fechenheim 1903, verkürzt SpVgg Fechenheim 03, ist ein Fußballverein aus dem Frankfurter Stadtteil Fechenheim. Die angestammte Heimspielstätte des Vereins ist die Sportanlage Birsteiner Straße mit einem Fassungsvermögen für 3000 Zuschauer. Außerdem steht ihm für seine Jugendmannschaften die Sportanlage Pfortenstraße zur Verfügung.

Geschichte
Nachdem zuvor einige Anläufe gescheitert waren, in Fechenheim einen Fußballverein auf die Beine zu stellen, wurde dieses Vorhaben 1903 mit der Gründung von Germania 03 in die Tat umgesetzt.

1907 wurde mit Viktoria 07 ein weiterer Fußballverein im selben Stadtteil gegründet. Wie häufig bei benachbarten Vereinen der Fall, bestand auch zwischen diesen beiden Vereinen schnell eine gegenseitige Abneigung und Rivalität. Während Germania im Süden des Stadtteils beheimatet war, befand sich die Heimat von Viktoria im Norden. Doch die Wirren und Nöte des bald heraufziehenden Ersten Weltkriegs ermöglichten die Vereinigung der beiden Vereine, die fortan unter der Bezeichnung Fußballvereinigung Viktoria-Germania 03 ihre Kräfte bündelten.

Der Mannschaft des fusionierten Vereins gelang schon bald der Aufstieg in die Kreisliga Nordmain, der seinerzeit höchsten Spielklasse. Dort war die FVgg in der Saison 1921/22 in der Abteilung II vertreten, konnte sich in der Liga jedoch nicht etablieren und musste nach einer Neustrukturierung des Ligasystems zur Saison 1922/23 bereits nach nur einem Jahr den Abstieg hinnehmen.

Bald nach dem Abstieg erhielt der Verein seine noch heute gültige Bezeichnung Sportvereinigung 03 Fechenheim. Unter dem neuen Namen gelang der Mannschaft zur Saison 1927/28 die Rückkehr in die höchste Spielklasse, die jetzt die Bezeichnung Bezirksliga Main/Hessen trug. Mit einer fast ausgeglichenen Bilanz (mit 20–24 erzielten die Fechenheimer genauso viele Punkte wie der Nachbar auf der anderen Mainseite, Kickers Offenbach) gelang erfolgreich der Klassenerhalt. Doch in der folgenden Saison 1928/29 landete die Mannschaft mit einer Bilanz von nur 10–26 Punkten auf einem Abstiegsplatz. Zwar gelang zum Ende der Saison 1929/30 der unmittelbare Wiederaufstieg, doch ebenso schnell stieg die Mannschaft am Ende der Saison 1930/31 mit der verheerenden Bilanz von 2–26 Punkten (ein Sieg und 13 Niederlagen) auch wieder ab.

Bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkriegs konnte die SpVgg 03 sich immerhin noch in der seinerzeit zweitklassigen Bezirksliga halten.

Noch bis in die 1950er Jahre hinein war die SpVgg 03 immerhin noch in der II. Amateurliga vertreten, doch auf Dauer war es in Anbetracht der großen regionalen Konkurrenz (Eintracht Frankfurt, FSV Frankfurt, Kickers Offenbach) nicht möglich, sich in den oberen Spielklassen zu etablieren und so stürzte die Mannschaft allmählich in die unteren Fußballregionen ab.

Entscheidend für den Absturz dürfte die Saison 1957/58 gewesen sein, als die SpVgg 03 in der viertklassigen II. Amateurliga Hessen spielte und erst gegen den TSV Heusenstamm im Kampf um den Aufstieg in die seinerzeit noch drittklassige Hessenliga scheiterte. Unmittelbar danach setzte ein Ausverkauf der Mannschaft ein, die der Verein nicht kompensieren konnte und innerhalb von wenigen Jahren in die Kreisklasse abstürzte.

Am 8. Juni 1980 wurde ein Tor von Klaus Mehler im entscheidenden Spiel der Bezirksklasse gegen den DJK Bad Homburg (4:0) zum Tor des Monats gewählt.

Ab der Saison 1992/93 spielte der Verein noch einmal für 4 Jahre in der damals viertklassigen Verbandsliga Hessen Süd, bis man ab der Saison 1996/97 wieder in die untersten Kreisligen abstürzte. In der Saison 2017/18 gelang der Aufstieg in die Gruppenliga (7. Spielklasse), in der man in der Saison 2018/19 den Klassenerhalt sicherte.

Einzelnachweise

Weblinks
 Geschichte der SpVgg Fechenheim 03 auf der ehemaligen Website des Vereins

Literatur
 Hardy Grüne: Legendäre Fußballvereine. Hessen. Zwischen FC Alsbach, Eintracht Frankfurt und Tuspo Ziegenhain. AGON Sportverlag, Kassel 2005, ISBN 3-89784-244-0, S. 234.

Sportverein (Frankfurt am Main)
Verein im Hessischen Fußball-Verband
Fußballverein aus Frankfurt am Main
Frankfurt-Fechenheim
SpVgg Fechenheim 03


text:
The People's Liberation Army Air Force Airborne Corps () is an airborne corps under direct command of the People's Liberation Army Air Force (PLAAF). It was reorganized and renamed from the 15th Airborne Corps in May 2017 and now comprises six airborne brigades and a special operations brigade. The PLAAF Airborne Corps is China's primary strategic airborne unit and part of the newly formed rapid reaction units (RRUs) of the Chinese military which is primarily designated for airborne and special operation missions. Its role is similar to that of the U.S. Army's XVIII Airborne Corps/82nd Airborne Division/101st Airborne Division, British Army's Parachute Regiment and Russian Airborne Forces.

Only one of the PLAAF Airborne Corps' former three divisions (or just 2 to 3 of the current 7 brigades that form the corps) can deploy to any part of China within 48 hours due to limited airlift capabilities. In the late 1990s the airlift capability of the PLAAF consisted of 10 IL-76 heavy lift, Yu-8, and Yu-7 transports, as well as Mi-17, Mi-8, Z-8, and Z-9 helicopters. As such, the PLAAF could only lift one division or two to three brigades of 11,000 men complemented with light tanks, mortars, and self-propelled artillery. In 1988, there were reports claiming that a 10,000 man airborne division was transported to Tibet in less than 48 hours.

History
The PLAAF Airborne Corps traces its lineage to the 9th Column, created in August 1947, as part of the Shanxi-Hebei-Shandong-Henen Field Army under Liu Bocheng and Deng Xiaoping. The Shanxi-Hebei-Shandong-Henen Field Army was renamed the Central Plains Field Army on May 9, 1948. The 9th Column became the 15th Corps when the Central China Field Army was redesignated as the Second Field Army in February 1949. The unit participated in the Chinese Civil War and afterwards it carried out anti-bandit operations in southern Sichuan before being deployed in Korea in February 1951. As part of the 3rd Army Group, it took part in the Chinese Fifth Phase Offensive in April 1951. The 15th Corps received elite status in recognition of its actions at the Battle of Triangle Hill.

On September 16, 1950, the PLAAF formed its first field unit, the 1st PLAAF Marine Brigade by recruiting six thousand battle hardened soldiers across the 40 Corps of the PLA. The brigade was headquartered in Kaifeng, Henan Province. Thereafter, the unit's designation changed several times, becoming the Air Force Marine 1st Division, the Parachute Division of the Air Force, then the Airborne Division. In May 1961, the Military Commission merged two of the three infantry divisions of the 15th Corps, the 44th and 45th, with the PLAAF's existing airborne division, to create the PLAAF 15th Airborne Corps. All paratrooper units of the Chinese armed forces are under the PLAAF command.

In the 1960s when the commander-in-chief of the PLAAF, General Liu Yalou, was tasked to create an airborne corps, he was given a short list of the most elite units of the PLA, including the 38th and the 15th corps. He chose the 15th Corps for its performance at the Battle of Triangle Hill.

During the restructuring of the PLA in 1985, the 15th Airborne Corps was reduced to three brigades. In the 1990s, the PLA's concept of People's War was replaced by the Limited High-Intensity War concept. This in turn resulted in a return to a corps size structure of three divisions with an overall increase of 25% in the 15th Corps' strength.

As of 1985, most of the soldiers in the 15th Corps were ordinary paratroopers trained for general supporting duties in a combined army campaign. Only 17 percent of them were specialized paratroopers. However, this percentage has now risen to 43 percent and ordinary paratroopers have dropped from 53 percent to 23 percent. The purpose of this increase in the percentage of specialized paratroopers was to make the 15th Airborne Corps into a combined arms force rather than just a mobile infantry force. Thus making it more capable of conducting independent operations in a limited but highly technological focused conflict.

In May 1989, the 15th Airborne Corps' 43rd and 44th Paratrooper Brigades were deployed to Beijing to enforce martial law and suppress the Tiananmen Square protests of 1989.

The 15th Airborne Corps was renamed the People's Liberation Army Air Force Airborne Corps in April 2017. It consists of 9 brigades at present, reorganized from its former three divisions and other supporting units.

Current

According to You Ji's "The Armed forces of China", the PLAAF Airborne Corps has been elevated to the status of a strategic force. It is a departure from the PLA traditional airborne force concept. Doctrinal modernization change allows the PLAAF Airborne Corps to act as a principal force employed for independent campaign missions in future wars. It is now accepted that the airborne troops should be used for pre-emptive attack on the enemy's key military targets in the rear area in order to paralyze or disrupt its preparation for an offensive. This kind of large-scale mission cannot be conducted without having a total control in the air. Also, a single-lift capability of 50,000 men is required for this type of missions. Currently, the PLAAF can only lift one division of 11,000 men with light tanks and self-propelled artillery.

In 2006 Dennis Blasko wrote that the PLAAF Airborne Corps headquarters is in Xiaogan, north of Wuhan in Hubei. The airborne divisions were located as follows: the 43rd Division stationed in Kaifeng, Henan (127th and 128th Airborne Infantry and 129th Airborne Artillery Regiments), and the 44th and 45th Divisions also in the Wuhan area at Guangshui and Huangpi.

More and more focus will be placed on helicopter assaults as opposed to traditional parachute drops. In times of war, the PLAAF Airborne Corps can also utilize strategic airlifters and transport aircraft such as Xi'an Y-20, Shaanxi Y-9, Shaanxi Y-8, Xian Y-7, and very large numbers of Y-5 (700+) utility transports. During a number of exercises, the PLAAF Airborne Corps has demonstrated it can move a regiment plus of paratroopers with light armored vehicles to anywhere within China in less than 24 hours. These exercises also show that a large number of para-gliders are in use.

The PLAAF Airborne Corps' weapons inventory includes 50-100 ZBD-03 derivatives and 2S9 self-propelled mortars, large numbers of BJ212 jeeps with 105mm recoilless rifles or HJ-11 ATGM, and Type 89 120 mm SP anti-tank guns. The last two weapon platforms are air transportable. Additional weapons include Type 84 82mm mortars, Type 85 60mm light mortars, Type 85 107 mm MRL, and more. In 1997, a new lightweight high-mobility vehicle entered service. Reportedly, up to ten of these vehicles can be carried by a Y-7H military transport. Paratroopers are outfitted with portable GPS systems, night-vision goggles, radios and other high-tech equipment.
In recent years, we've seen more and more mainstream as well as specialized equipment designed with air-dropped deployment in mind. This affords the troops with greater mobility, versatility and protection so that they may quickly adapt to the battlefield environment with new tactics, multidimensional engagement capability while increasing their situation awareness. Previously, airborne troopers all carry more or less the same standard issued equipment during deployment. After the most recent restructuring efforts, they are now trained to carry a vast number of varying weapons and field equipment during deployment, they may now customize their load-out specific to their responsibility in the integral unit so that when they arrived at their designated position they will have everything at their disposal to meet all sorts of battlefield requirements to gain a tactical advantage. There will also be more heavier armored units making use of recently inducted Type-15 light tanks, PCL-181 wheeled vehicle-mounted 155mm howitzers and new generation airborne armored vehicles in future deployments to increase the mechanization and informatization of future era operations.

The Airborne Divisions have various special units, including weapons controllers, reconnaissance, infantry, artillery, communications, engineering, chemical defense, and transportation soldiers. Today, the Airborne Brigades which are further divided into battalions and companies or batteries.

International Army Games
In 2015, Chinese paratroopers took first place in the International Army Games which took place in Russia.

In 2016, Chinese paratroopers came in third place in the International Army Games which took place in Russia.

In 2017, a Chinese paratrooper team placed first in the Airborne Platoon contest at the International Army Games-2017. The Chinese airborne troops won first place in 11 out of 12 events. Russia was second and Kazakhstan, third, the media were told at the contest's press-center. The Chinese team scored 62 points while the Russian team scored 50 points. The Kazakhstan team scored 42 points.

In 2018 a Chinese paratrooper team placed second in the Airborne Platoon contest at the 2018 International Army Games

Equipment
The People's Liberation Army Air Force Airborne Corps operates mechanized infantry formations with light tanks, infantry fighting vehicles, anti-tank missile carriers, and light training aircraft.

See also

 People's Liberation Army Navy Marine Corps
 People's Liberation Army special operations forces
 Russian Airborne Forces
 1st Airborne Brigade (Japan)

References

Citations

Sources

 http://english.chinamil.com.cn/news-channels/china-military-news/2015-08/06/content_6617856.htm
 Summary of 15th Airborne Corps at GlobalSecurity.org

 http://eng.armygames2016.mil.ru/page190811.html

Air force units and formations of the Chinese People's Liberation Army
Corps of the People's Liberation Army
Airborne units and formations
Military units and formations established in 1961
1961 establishments in China


text:
Hubert Ganzera (* 15. Oktober 1952) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler, der 1971 mit Dynamo Dresden DDR-Fußballmeister wurde.

Sportliche Laufbahn
Als Dynamo Dresden 1971 DDR-Meister wurde, war der 18-jährige Hubert Ganzera mit einem 25-minütigen Einsatz an dem Erfolg beteiligt. Am 9. April 1971 war er in der Begegnung des 18. Spieltages Dynamo Dresden – BFC Dynamo (2:1) in der 65. Minute für den Verteidiger Joachim Kern eingewechselt worden und stand damit gemeinsam mit seinem älteren Bruder Frank Ganzera auf dem Feld. Weitere Oberligaeinsätze absolvierte Hubert Ganzera nicht, da Trainer Walter Fritzsch die etwa gleichaltrigen Defensivspieler Hans-Jürgen Dörner und Udo Schmuck bevorzugte.

Zuvor hatte Ganzera bereits mit der 2. Mannschaft in der zweitklassigen DDR-Liga gespielt. Am Saisonende war er dort in 24 von 30 Punktspielen eingesetzt worden und hatte ein Tor erzielt. Er wurde auch danach nur in der 2. Mannschaft eingesetzt. Nach 17 DDR-Liga-Spielen in der Saison 1971/72 bestritt er in der folgenden Spielzeit nur ein Spiel in der DDR-Liga, anschließend musste er einen 18-monatigen Wehrdienst in der Nationalen Volksarmee ableisten. Nach seiner Entlassung bestritt Ganzera 1974/75 seine letzte Saison im höherklassigen Fußball mit elf Einsätzen für Dynamo Dresden II in der DDR-Liga. Dabei gelang ihm noch einmal ein Torerfolg.

In seiner Fußballerlaufbahn war er neben seinem Oberliga-Kurzeinsatz auf 53 DDR-Liga-Spiele und zwei Tore gekommen. Anschließend spielte er noch für Stahl Freital in der Fußball-Bezirksliga Dresden.

Literatur
 Deutsches Sportecho: Jahrgänge 1970–1975.
 Hanns Leske: Enzyklopädie des DDR-Fußballs. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2007, ISBN 978-3-89533-556-3, S. 150.
 Andreas Baingo, Michael Horn: Die Geschichte der DDR-Oberliga. 2. Auflage. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2004, ISBN 3-89533-428-6, S. 305.

Weblinks
 Steckbrief bei weltfussball.de

Fußballspieler (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1952
Mann
Fußballspieler (Dynamo Dresden)
DDR-Meister (Fußball)


text:
Jerzyk blady (Apus pallidus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny jerzykowatych (Apodidae).

Zasięg występowania
Zasiedla południową Europę (zwarty zasięg najdalej na północ w Górach Iberyjskich, pojedyncze wystąpienia stwierdzono i z bardziej północnych regionów), Maderę, Wyspy Kanaryjskie, północną Afrykę od Mauretanii na wschód po Pakistan w Azji Południowej. Populacje z południa zasięgu i niektóre z Bliskiego Wschodu są osiadłe, pozostałe migrują; zimowiska znajdują się głównie w Sahelu. Zabłąkane osobniki odnotowywano dalej na południe aż po Zambię.

W październiku 2013 w Kołobrzegu odnotowano pierwsze wystąpienie gatunku w Polsce. Po raz drugi stwierdzono go w listopadzie 2018 we Władysławowie, zaś do końca 2021 odnotowano łącznie 10 stwierdzeń.

Systematyka

Podgatunki
Wyróżnia się trzy podgatunki A. pallidus, które zamieszkują:
 A. p. brehmorum E. Hartert, 1901 – Madera, Wyspy Kanaryjskie, wybrzeże północnej Afryki, Europa Południowa do Turcji; zimuje głównie w Sahelu.
 A. p. illyricus Tschusi, 1907 – północno-zachodnie wybrzeża Półwyspu Bałkańskiego; zimuje głównie we wschodnim Sahelu.
 A. p. pallidus (Shelley, 1870) – od Mauretanii na wschód lokalnie przez Saharę, Egipt i Bliski Wschód do Pakistanu; migrujące populacje zimują w Sahelu, rzadziej na wybrzeżu Pakistanu.
Dawniej za podgatunek jerzyka bladego uznawano także A. niansae somalicus, obecnie traktowany jako podgatunek jerzyka brązowego.

Etymologia
Epitet gatunkowy pallidus to łaciński przymiotnik oznaczający "blady".

Morfologia
 Wygląd Bardzo podobny do jerzyka zwyczajnego, niemalże identyczny. Ma jednak większą i bardziej intensywną białą plamę na gardle. W dobrych warunkach świetlnych jasnobrązowe brzegi piór tworzą jakby łuskowanie. Dookoła oka czarna plama, płytsze wcięcie w ogonie. Ciemniejszy grzbiet i nieco jaśniejsze skrzydła. Młode takie jak dorosłe.
 Wymiary długość ciała: 16–17 cmrozpiętość skrzydeł: 42–46 cmmasa ciała: 50 g

Ekologia

 Biotop Zamieszkuje suche i skaliste obszary.
 Głos Podobny do jerzyka zwyczajnego, ale niższy.
 Lęgi Gniazduje w starych budynkach i na klifach. Dwa lub trzy jaja inkubowane przez około 20 dni.

Status i ochrona
IUCN klasyfikuje jerzyka bladego jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, obliczona w oparciu o szacunki organizacji BirdLife International dla Europy z 2015 roku, mieści się w przedziale około 0,8–1,5 miliona dorosłych osobników. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za prawdopodobnie stabilny.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Zobacz też
 ptaki Polski

Przypisy

Bibliografia

 Informacje o jerzyku bladym na www.arkive.org

Linki zewnętrzne

Jerzykowate
Ptaki Europy
Ptaki Afryki
Ptaki Azji
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1870 roku


text:
Hugues de Breteuil est un religieux français du milieu du , issu de la maison de Breteuil, qui fut évêque de Langres de 1031 à 1049.

Biographie

Il est le fils de Hilduin de Breteuil, vicomte de Chartres et comte de Breteuil, et de son épouse Emmeline.

Ancien disciple de Fulbert de Chartres, il est d'abord chanoine à Chartres. Il écrit très tôt un traité contre l'hérésie naissante de Bérenger de Tours.

Son élection a lieu en présence d', fils et successeur du roi Robert le Pieux.

Il commence son épiscopat de manière fort louable avec de nombreuses libéralités, avant d'agir de manière exécrable envers le clergé et le peuple puis d'être chassé de son siège. Il est présent au Concile de Reims qui se tient les 3, 4 et 5 octobre 1049 après avoir auparavant participé avec le pape , à la consécration de la nouvelle église de l'abbaye Saint-Remi de Reims.
Après l'ouverture du concile, il accusa l'abbé de Pothières, de tous les méfaits ce qui provoqua sa déposition. Le lendemain après
un exposé par le cardinal Pierre, bibliothécaire et chancelier de l'Église romaine, donnant les détails des accusations qui furent édifiantes: simonie, homicide, adultères,  sodomie, extorsion  de  fonds, torture, violence, et  tyrannie.  Il fut à sa demande défendu par les archevêques de Besançon: , qui était son voisin, et de Lyon: Halinard, qui était son métropolitain, et fut auparavant  son diocésain, tout en le restant pour l'abbaye Saint-Bénigne de Dijon. Il paraît qu'il reconnut avoir vendu des ordinations. Parmi les accusations, celles d'un clerc, à l'origine laïc et marié, père de famille, parti à l'armée pour le service du roi, l'évêque aurait fait enlever sa femme, puis après lui avoir fait violence, l'aurait fait enfermer dans un cloître. Un autre religieux, l'accusa de l'avoir emprisonné, torturé, et obligé de lui verser dix livres deniers. Hugues de Besançon est désigné pour plaider, mais au moment de prononcer sa plaidoirie, il est aphone. Le pape Léon bienveillant fait remettre au lendemain, mais ce jour venu l'évêque de Langres est absent. Il est aussitôt excommunié par contumace.
Il fait alors le pèlerinage à Rome pour obtenir la repentance du pape, qui lui aurait accordé sa grâce et rétabli sur son siège épiscopal. Il aurait toutefois refusé et préféré se retirer à l'abbaye Saint-Vanne de Verdun, où son frère Valéran de Breteuil était abbé, et y serait mort peu de temps après, même si certaines sources du  prétendent qu'il serait mort sur le chemin du retour.

Annexes

Bibliographie
 J.-C. Didier (chanoine), Hugues de Breteuil, évêque de Langres : lettre à Bérenger de Tours sur la Présence réelle, dans : Recherches augustiniennes, 16 (1981),  Hugues de Breteuil : sa personne et sa vie.

Article connexe
 Maison de Breteuil

Liens

Notes et références

Clergé français du XIe siècle
Évêque de Langres
Évêque du XIe siècle


text:
Автолесовоз — вид специального напольного транспорта, предназначенного для перемещения пиломатериалов уложенных пакетами. Не следует путать автолесовоз с автомобилем-лесовозом. Также, иногда, автолесовозы ошибочно называют штабелевозами.

Описание
Автолесовоз — транспортная машина, как правило, с двигателем внутреннего сгорания. Конструкция автолесовоза имеет высоко поднятую раму с угловыми стойками, опирающимися через пружинные рессоры на ходовые колеса. В нижней части рамы расположен специальный рабочий орган — захватное устройство, которое поворачивается вокруг горизонтальной оси, сближающееся и перемещающееся при помощи гидропривода по вертикали.

Автолесовоз наезжает на пакет пиломатериалов и с помощью захватного устройства приподнимает пакет, удерживая его и перевозя в нужное место, после чего опускает пакет и уезжает.

Места эксплуатации
Автолесовозы используют на крупных промышленных предприятиях связанных с деревообработкой, на складах, а также в морских и речных грузовых портах.

История
В СССР долгое время использовались автолесовозы зарубежного производства. Однако с начала 1930-х годов Соломбальский машиностроительный завод в Архангельске начал производство отечественных автолесовозов. Тем не менее зарубежные автолесовозы также продолжали закупаться.

Типичный пример автолесовоза модели Т-60 производства Соломбальского машиностроительного завода можно увидеть в эпизоде художественного фильма "Королева бензоколонки" (1962).

См. также
 Соломбальский машиностроительный завод

Ссылки
 История Соломбальского машиностроительного завода
 Видео "Архангельский лесовоз (1976)"


text:
New Nintendo 3DS è una console portatile per videogiochi prodotta da Nintendo. È il terzo restyling di Nintendo 3DS ed appartiene all'ottava generazione di console videoludiche.

La console ha molti miglioramenti e meccaniche aggiuntive rispetto ai modelli precedenti, come ad esempio lo stick analogico supplementare e i nuovi pulsanti, una nuova tecnologia per migliorare l'effetto 3D stereoscopico dello schermo e prestazioni più elevate. La commercializzazione di questa console è avvenuta in Giappone l'11 ottobre 2014 al prezzo lancio di 16.000 ¥  uguale a € 130(18.800 ¥ la versione XL), in Australasia il 21 novembre 2014, mentre in Europa ed America del Nord il 13 febbraio 2015. In Europa è stata disponibile in anticipo la Ambassador Edition della console (XL compresa), a partire dal 6 gennaio 2015 per un breve periodo di tempo. New Nintendo 3DS è disponibile nei colori bianco e nero.

Nuove aggiunte e design
Tra le caratteristiche aggiuntive rispetto al modello originale ci sono: Uno stick analogico destro chiamato C-Stick, tasti dorsali ZL e ZR, una tecnologia 3D migliorata che seguirà lo sguardo del giocatore anche quando si muove eliminando il fastidio delle due immagini sovrapposte (problema del vecchio 3DS), un sensore di luminosità ambientale che regolerà la luminosità degli schermi basandosi su quella circostante, tecnologia NFC integrata che consente l'uso degli Amiibo, supporto per schede microSD al posto delle SD, una CPU più potente insieme ad una memoria RAM e VRAM più grande. Il browser internet ora supporta la riproduzione dei video e sono attivi in modo predefinito filtri familiari disattivabili solo con la registrazione di una carta di credito. Lo schermo del New 3DS è grande 1,2 volte rispetto a quello del Nintendo 3DS originale, mentre quello del New 3DS XL è uguale al predecessore. Infine, entrambe le console sono dotate di una batteria che assicura una carica più prolungata.

Riguardo al design, il New 3DS presenta i 4 pulsanti funzione dello stesso colore del controller Super Nintendo, mentre quelli del New 3DS XL ricordano l'aspetto del controller Gamecube. Entrambe le console sono leggermente più larghe delle precedenti, con il New Nintendo 3DS XL anche leggermente più leggero del 3DS XL. Lo slot per le Cartucce 3DS/DS è spostato in basso a sinistra. Solo il tasto HOME è rimasto al centro con i tasti START e SELECT posizionati in basso a destra. Lo stilo non più di lato staziona nella parte inferiore insieme all'ingresso per gli auricolari e il tasto POWER subito a destra. Lo slot per micro sd del New 3DS è dotato di due piccole viti per essere aperto e/o chiuso. Il New Nintendo 3DS a differenza della versione XL è dotato di cover anteriore e posteriore intercambiabili, permettendo la personalizzazione della propria console con cover differenti.

Caratteristiche tecniche
 CPU ARM11 MPCore quad-core 804 MHz con 4 co-processori
 Memoria RAM di 256 MB FCRAM
 Storage interno: (NAND) Samsung KLM4G1YEQC Con 2 GB di memoria
 Processore grafico (GPU): DMP Pica200 Clockato a 268 MHz con 10 MB di VRAM
 Miglioramento dell'effetto 3D Stereoscopico
 Autonomia tra le 3 e le 7 ore con utilizzo 3D
 NFC e tecnologia Amiibo
 Risoluzione senza 3D: 800×240 pixel
 Risoluzione con 3D attivo: 400x240 (per occhio)
 Schermo WQVGA
 Sensore di luminosità automatico
 Schermo 1.2 volte più grande (rispetto a 3DS Standard su New 3DS XL la grandezza rimane identica alla precedente versione 3DS XL)
 Download del eShop potenziati (velocità di download)
 HTML5 Supportato
 Comunicazione Wi-Fi con PC
 Prezzo al lancio (JAP): 16.000 Yen
 Peso: 253 g
 Altezza: 80,6 mm
 Larghezza: 142 mm

Versione XL

Il New Nintendo 3DS XL (noto in Giappone come New Nintendo 3DS LL) è il quarto restyling del Nintendo 3DS. Appartiene all'ottava generazione di console e in America è stata resa disponibile dal 25 settembre 2015.

Il New Nintendo 3DS XL è disponibile nei colori Metallic Blue, Metallic Black, Galaxy Style (solo in America), Orange/black, Pink/white e Pearl White.
per più informazioni New Nintendo 3DS XL

Compatibilità
Come le altre Console della famiglia Nintendo 3DS, il New Nintendo 3DS è compatibile con tutti i software di gioco per Nintendo 3DS, Nintendo DS e Nintendo DSi fatta eccezione per i giochi che richiedono l'uso del Game Boy Advance slot. Il nuovo supporto per le micro sd è accessibile dallo slot del nuovo 3DS che però richiederà lo svitare due piccole viti. A causa della differenza di dimensioni, periferiche progettate per adattarsi alla forma dell'originale Nintendo 3DS non possono essere utilizzati con il New Nintendo 3DS. Il cavo di alimentazione della console rimane lo stesso, venduto però separatamente. I dati di gioco possono essere trasferiti da un modello 3DS precedente ad un New Nintendo 3DS, manualmente o in modalità wireless, anche se i dati provenienti dai modelli di New Nintendo 3DS non possono essere trasferiti a console più vecchie.

Giochi esclusivi
Grazie alla maggior potenza di calcolo della nuova console, alcuni giochi come Xenoblade Chronicles 3D, la conversione dell'indie The Binding of Isaac: Rebirth, Fire emblem warriors, Minecraft - New Nintendo 3DS o i giochi SNES per Virtual Console, sono stati sviluppati esclusivamente per la console New Nintendo 3DS. Questi titoli non sono compatibili con l'originale Nintendo 3DS.

Note

Voci correlate
 Nintendo 3DS
 Nintendo 2DS
 New Nintendo 2DS XL
 New Nintendo 3DS XL
 Autostereoscopia

Altri progetti

Collegamenti esterni

Nintendo 3DS
Dispositivi Wi-Fi


text:
Občina Križevci (, ) je jednou z 212 občin ve Slovinsku. Nachází se na severovýchodě státu v Pomurském regionu na území historického Dolního Štýrska. Občinu tvoří 16 sídel, její rozloha je 46,2 km² a k 1. lednu 2017 zde žilo 3 613 obyvatel. Správním střediskem občiny je vesnice Križevci pri Ljutomeru.

Členění občiny
Občina se dělí na sídla:

Odkazy

Reference

Související články
 Statistické regiony Slovinska

Externí odkazy

  Občina Križevci na Geopedii
  Oficiální stránky Občiny Križevci

Križevci


text:
Євген Михайлович Сахаров (; * 4 листопада 1987, Москва, Російська РФСР) — російський театральний та кіноактор.

В 2009 закінчив ВТУ ім. М. С. Щепкіна (курс Р. Солнцевої). Працює в МХАТ ім. Горького.

Фільмографія
 2010: «Стомлені Сонцем 2: Передстояння»
 2016: «Майор і магія» — Іван Бичков
та інші.

Посилання
 Сахаров Евгений Михайлович

Російські актори


text:
Jerusalem ist der Titel eines zweibändigen Romans der schwedischen Schriftstellerin Selma Lagerlöf. Er erschien 1901 und 1902 und behandelt – ausgehend von einem realen Ereignis – das Schicksal einiger Bauern aus dem schwedischen Dalarna, die infolge eines religiösen Erweckungserlebnisses nach Jerusalem auswandern, um sich dort einer von amerikanischen Evangelikalen gegründeten Kolonie anzuschließen.

Entstehungsgeschichte

1896 wurde eine Gruppe von Bauern aus der schwedischen Gemeinde Nås in Dalarna von einer religiösen Erweckung ergriffen. Infolge dieser Erweckung wanderten sie nach Jerusalem aus, um sich dort einer amerikanischen evangelikalen Gruppe anzuschließen.

Selma Lagerlöf erfuhr hiervon, als sie gerade an Die Wunder des Antichrist arbeitete. Sie erkannte das Potential, das in diesem Ereignis steckte, und beschloss, dies zum Gegenstand ihres nächsten Romans zu machen. Es traf sich günstig, dass Selma Lagerlöf seit 1897 in Falun, ganz in der Nähe von Nås, lebte. So konnte sie unschwer Studien für ihr Romanprojekt machen. Zudem reiste Selma Lagerlöf mit ihrer Freundin Sophie Elkan nach Palästina und Jerusalem, wo sie die Schauplätze des zweiten Bandes in Augenschein nahm und auch mit den ausgewanderten schwedischen Bauern sprach.

Auch das Einleitungskapitel des ersten Bandes, die schon früher geschriebene und nun in den Roman übernommene Erzählung Ingmarssönerna ("Die Ingmarssöhne"), basiert auf einer wahren Begebenheit: Selma Lagerlöf hatte in der Zeitung von einem Mann gelesen, der seine Verlobte aus dem Gefängnis abgeholt hatte, obwohl diese das gemeinsame Kind umgebracht hatte.

1901 erschien der erste Band von Jerusalem auf Schwedisch, bereits ein Jahr später auch auf Deutsch. Jerusalem wurde von den Kritikern einhellig gelobt und befestigte nach Gösta Berling endgültig Selma Lagerlöfs Ruf als einzigartige Schriftstellerin. In Deutschland wurde Jerusalem zum Grundstein für Selma Lagerlöfs Popularität.

1902 erschien auf Schwedisch der zweite Band von Jerusalem, ein Jahr später auch auf Deutsch. Die Aufnahme war diesmal nicht ganz so enthusiastisch wie beim ersten Band. Auch Selma Lagerlöf selbst war mit dem zweiten Band nicht ganz zufrieden und arbeitete ihn 1909 tiefgreifend um. Die heute verbreitete Fassung des zweiten Bandes ist die umgearbeitete Version von 1909.

Zu der Szene im ersten Band, in der Gertrud Storm im Wald Jesus Christus begegnet, wurde Selma Lagerlöf möglicherweise inspiriert durch ein berühmtes Gemälde von Albert Edelfelt, das die Begegnung Jesu mit Maria Magdalena in einem nordischen Birkenwald zeigt.

Selma Lagerlöf widmete den Roman Sophie Elkan.

Geschichtlicher Hintergrund
Der US-amerikanische Anwalt Horatio Spafford und seine Frau Anna erlitten den Tod ihres zweijährigen Sohnes, danach den wirtschaftlichen Ruin durch das Große Feuer von Chicago und schließlich den Tod aller vier Töchter bei einem Schiffsuntergang. Infolge dieser Ereignisse  schrieb Stafford das bekannte Kirchenlied It Is Well with My Soul. Als ihre Kirchgemeinde die Schicksalsschläge als "Strafe Gottes" ansah, traten die Spaffords aus und emigrierten 1881 mit mehreren Gesinnungsgenossen nach Jerusalem, wo sie die christliche, der Wohltätigkeitsarbeit gewidmete "American Colony" gründeten. Dieser schloss sich später eine Gruppe schwedischer Bauernfamilien an. Die "Colony" spielte während und kurz nach dem Ersten Weltkrieg eine wichtige Rolle bei der Unterstützung der Einwohner durch Suppenküchen, Krankenhäuser, Waisenhäuser und andere wohltätige Einrichtungen.

Inhalt

Der Roman spielt in einer namentlich nicht genannten Gemeinde in Dalarna sowie in Jerusalem Ende des 19. Jahrhunderts. Jerusalem behandelt zwei Handlungsstränge: Zum einen wird das Schicksal der Bauern geschildert, die nach Jerusalem auswandern. Zum andern handelt Jerusalem von dem Geschlecht der Ingmarssönerna, der "Ingmarssöhne", der vornehmsten und angesehensten Bauernfamilie, die den größten und ältesten Bauernhof, Ingmarsgården (den "Ingmarshof") bewirtschaften. Die beiden Handlungsstränge werden dadurch miteinander verknüpft, dass Karin Ingmarsdotter, die nach dem Tod ihres Vaters Ingmar Ingmarsson den Ingmarshof besitzt, zur Anführerin der Auswanderer wird. Ihr jüngerer Bruder Ingmar Ingmarsson, der eigentlich als Hoferbe vorgesehen ist, wird um seine Zukunft betrogen, als Karin Ingmarsdotter den Hof versteigern lässt, um Geld für die Reise nach Jerusalem zu bekommen. Schließlich bekommt Ingmar Ingmarsson den Ingmarshof doch noch, indem er Barbro Svensdotter heiratet, die Tochter desjenigen, der den Hof ersteigert hatte. Dies kann er freilich nur um den Preis, dass er seine Verlobte Gertrud Storm, die Tochter des Dorflehrers, im Stich lässt. Gertrud schließt sich den Auswanderern an und reist mit nach Jerusalem. Als sie dort in geistige Verwirrung gerät, fährt Ingmar Ingmarsson auf Wunsch von Barbro nach Jerusalem, um sich mit Gertrud zu versöhnen. Nachdem er die amerikanisch-schwedische Kolonie nach dem Muster der schwedischen Heimatgemeinde umorganisiert und allen Arbeit gegeben hat und damit die Kolonie vor dem Untergang gerettet hat, und nachdem Gertrud ihr Herz inzwischen einem anderen Mann zugewendet hat, fährt Ingmar mit Gertrud und deren Verlobtem zurück nach Schweden. Nach der Geburt ihres Sohnes Ingmar Ingmarsson finden schließlich auch Ingmar und Barbro in Liebe zueinander.

Bedeutung
Jerusalem gilt als  eines der besten Werke von Selma Lagerlöf. Ihre Technik, einen längeren Roman aus einzelnen Kapiteln, die in sich abgeschlossene Episoden darstellen, zusammenzusetzen, feiert hier Triumphe. Das Einleitungskapitel des ersten Bandes, Ingmarssönerna, war ursprünglich eine eigenständige Novelle, bevor Selma Lagerlöf sie an die Spitze des Romans setzte. Jerusalem handelt vom althergebrachten schwedischen Bauerntum, wobei die Ingmarssöhne weniger eine realistische Schilderung schwedischer Großbauern (diese lebten bis ins 19. Jahrhundert nicht auf großen einsamen Höfen, sondern in Dörfern) als eher eine ins Mythische gesteigerte Allegorie des schwedischen Bauerntums darstellen. Zugleich schildert Jerusalem, wie die alte Ordnung mit der selbstverständlichen Autorität der lutherischen Staatskirche unter dem Ansturm der neuen Zeit ins Wanken gerät. Nicht umsonst heißt der Dorflehrer, der das Missionshaus baut und damit ungewollt die ganze religiöse Erweckungsbewegung auslöst, Storm (Sturm). Eindringlich werden die Folgen religiösen Eifers beschrieben, ohne dass freilich Selma Lagerlöf selbst eindeutig Stellung bezieht. Vor allem bestechen die ungeheuer intensive Gestaltung der menschlichen Schicksale und die farbige Beschreibung des Lebens sowohl in Dalarna als auch in Jerusalem. Letztlich geht es in Jerusalem, wie so oft bei Selma Lagerlöf, um den Triumph der Liebe.

Das Kapitel über die Versteigerung des Ingmarshofs verarbeitet Selma Lagerlöfs eigene traumatische Kindheitserfahrung, die Angst vor dem Verlust des Heims. Karin Ingmarsdotters Schicksal im ersten Band, als sie plötzlich gelähmt ist und später ebenso plötzlich wieder gehen kann, geht auf Selma Lagerlöfs eigene, in Mårbacka geschilderte, Kindheitserfahrung zurück, als sie nach einer Erkrankung zeitweise gelähmt war. Die segensreiche Wirkung der Arbeit, ebenfalls ein wichtiges Motiv bei Selma Lagerlöf und schon in Gösta Berling von entscheidender Bedeutung, spielt im zweiten Band eine wichtige Rolle, wenn Ingmar Ingmarsson die Kolonie dadurch rettet, dass er sie lehrt zu arbeiten. Außerdem ist Jerusalem neben Vilhelm Mobergs Auswandererepos einer der beiden großen Auswanderromane der schwedischen Literatur. Für die damalige Zeit bemerkenswert war auch, dass Selma Lagerlöf einfache Bauern zu den Helden eines Romans macht.

Verfilmungen
Jerusalem wurde 1996 von dem dänischen Regisseur Bille August, das Drehbuch schrieb Klas Östergren, verfilmt. Bei dem Film, der in schwedischer Sprache gedreht wurde, handelt es sich um eine Gemeinschaftsproduktion der Länder Schweden, Dänemark, Norwegen, Finnland und Island. In Hauptrollen sind Ulf Friberg als "Ingmar", Maria Bonnevie als "Gertrud", Pernilla August als "Karin", Lena Endre als "Barbro" und Sven-Bertil Taube als "Helgum" zu sehen. Spieldauer des Films ist 167 Minuten. Premiere des Films war am 6. September 1996.

Zuvor sind auf der Grundlage von Jerusalem insgesamt fünf Stummfilme gedreht worden.

Ausgaben

 Erstausgabe: Stockholm: Albert Bonniers förlag (1901–1902)

Es sind mehrere Übersetzungen aus dem Schwedischen angefertigt worden. Hier wird nach dem Übersetzer der Verlag und das Jahr der Erstveröffentlichung der Übersetzung angegeben.

 Pauline Klaiber-Gottschau (1855–1944) – München: Langen 1902 (Band 1) 1905–1906 (Band 1–2)
 Mathilde Mann (1859–1925) – Berlin: Globus Verlag (1912)
 Henny Bock-Neumann (1855–1942) – Halle a.S.: Hendel und Paalzow (1913)
 Ulrich Johannsen – Straßburg i. E.: Verlag von Josef Singer (1913)
 Kurt Begas – Berlin: Th. Knaur (1924)
 Pauline Klaiber-Gottschau und Sophie Angermann – München: Nymphenburger Verlagshandlung (1955)
 Holger Wolandt und Lotta Rüegger – Stuttgart: Urachhaus (2018)

Literatur
 Vivi Edström, Selma Lagerlöf, Stockholm 1991
 Göran Hägg: Den svenska litteraturhistorien. Wahlström & Widstrand, Stockholm 1996, ISBN 91-46-16928-8.
 Rainer Maria Rilke Zwei Nordische Frauenbücher (Amalie Skram, Ein Liebling der Götter; Selma Lagerlöf, Jerusalem I) Gedruckt: Bremen, 21. August 1902. Geschrieben wohl Anfang bis Mitte August 1902 in Westerwelle S. 604–610.  In: Sämtliche Werke / Rainer Maria Rilke. Hrsg. vom Rilke-Archiv in Verb. mit Ruth Sieber-Rilke. Besorgt durch Ernst Zinn Bd. 5: Worpswede. Rodin. Aufsätze Frankfurt am Main: Insel-Verlag 1965

Weblink
 Der komplette Text von Jerusalem auf Schwedisch

Einzelnachweise

Werk von Selma Lagerlöf
Literarisches Werk
Roman, Epik
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Schwedisch)
Ersterscheinung 1901


text:
Slag bij Jackson (Mississippi), een slag tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog op 14 mei 1863 in Hinds County, Mississippi
 Slag bij Jackson (Tennessee), een slag tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog op 19 december 1862 in Madison County, Tennessee


text:
Kryogenní jednotky jsou transportní chladicí zařízení bez kompresorového okruhu založená na odpařování vhodné kryogenní kapaliny (LN2 = Liquid N2 = kapalný dusík, LCO2 = Liquid CO2 = kapalný oxid uhličitý). Instalují se do izotermických skříní nákladních automobilů nebo na chladicí návěsy.

V transportním chlazení dnes dominují chladicí jednotky využívající uzavřených kompresorových chladicích okruhů s různými typy chladiv. Existují ale i jiné systémy, mezi něž patří jednak eutektické chladicí jednotky založené na tání předchlazené pevné látky (eutektika) a dále kryogenní chladicí jednotky, kde se využívá vypařování vhodné kryogenní kapaliny. V praxi se uplatňují dvě takové kapaliny, a to kapalný dusík (LN2) a kapalný oxid uhličitý (LCO2). Kapalný dusík má za normálního tlaku bod varu −196 °C a jeho výparné teplo je 199 kJ/kg. Oxid uhličitý jako kapalina za normálního tlaku neexistuje, je při teplotě −78,5 °C v pevné fázi (suchý led) a sublimací přechází přímo do plynného stavu. Pokud s ním potřebujeme pracovat v kapalném stavu, musíme zvýšit tlak. Tak např. při tlaku 0,8 MPa (8 bar) získáme kapalinu s bodem varu −46 °C, jejíž výparné teplo je 333 kJ/kg. Co se bodů varu týká, jsou obě tyto kryogenní kapaliny pro účely transportního chlazení bohatě vyhovující. Manipulace s LCO2 je složitější než v případě LN2 právě proto, že tlak LCO2 nesmí klenout pod hodnotu 0,52 MPa (5,2 bar), aby kapalina "nezmrzla" na suchý led; ten by ucpal potrubí, ventily a další komponenty chladicího systému. Pro použití LCO2 v kryogenních jednotkách na druhé straně mluví energetické nároky na zkapalňování CO2, které jsou nižší než u N2, a výparné teplo LCO2, které je asi o 70 % vyšší než výparné teplo LN2.

Průkopníkem kryogenních transportních jednotek byla v 60. letech minulého století firma BOC a její systém Polarstream. Jednalo se o tzv. přímý chladicí systém s LN2, jehož princip je zřejmý z přiloženého obrázku. Kryogenní kapalina se vede z vakuově izolované (Dewarovy) nádoby potrubím k tryskám na stropu izotermické skříně, odkud je jakožto směs kapek a chladného plynu rozstřikována přímo do chlazeného prostoru s přepravovaným zbožím. To ovšem kromě chladicího efektu vede i k vytěsnění kyslíku ze vzduchu uvnitř přepravního prostoru, což může ohrozit zdraví a život pracovníků, kteří by do tohoto prostoru vstoupili. Moderní chladicí jednotky založené na tomto principu jsou známy pod značkami ecoFridge nebo natureFridge a jejich vývoj a výroba jsou spojeny s ukrajinskými firmami ecoFridge Production Company a Ukram Industries. Tyto chladicí jednotky jsou vybaveny čidly pro sledování koncentrace kyslíku uvnitř přepravního prostoru a po otevření dveří izotermické skříně nevpustí obsluhu dovnitř, pokud koncentrace O2 nestoupne nad 18 %, což vyžaduje počkat asi 2 min. Podobné bezpečnostní prvky užívá i systém Cryogen Trans firmy Air Liquide a pravděpodobně i Cryometrics firmy Reflect Scientific.

Druhou skupinou kryogenních transportních jednotek jsou systémy s nepřímým chlazením, kdy kryogenní látka ani v kapalném ani v plynném skupenství volně nevstupuje do chlazeného prostoru a nemění tedy složení atmosféry uvnitř. Princip nepřímého chlazení je zase zřejmý z obrázku: Kryogenní kapalina se ze zásobníku přivádí do výměníku tepla, kde se vypařuje a vznikající plyn se odvádí ven mimo chlazený prostor. Elektrický ventilátor prohání tepelným výměníkem vzduch, ten se přitom ochlazuje a zajišťuje homogenní rozložení teploty v celém vnitřním prostoru izotermické skříně. Příkladem mohou být jednotky CryoTech firmy Thermo King, které pracují s LCO2 nebo jednotky Frostcruise firmy Linde – ty fungují podle téhož schématu, ale s LN2.

Oba systémy s přímým i nepřímým chlazením se někdy označují jako ztrátové chlazení (total loss refrigeration), protože chladivo (kryogenní kapalina) pracuje v otevřeném okruhu, během provozu ubývá a končí ve vzduchu mimo vozidlo. Přepravní vakuově izolované zásobníky obsahují řádově stovky litrů kryogenní kapaliny, jejíž spotřeba závisí na konkrétních podmínkách (vnitřní objem skříně, požadovaný teplotní režim, frekvence otevírání dveří, …) a je zhruba 30 až 50 l/h. Provozní doba na jedno naplnění zásobníku se potom může pohybovat přibližně mezi 10 až 20 h, celý systém je proto vhodný pro distribuci chlazeného nebo mraženého zboží, kdy se přepravník po každé směně vrací do depa a může být znova naplněn kryogenní kapalinou. Nepoužívá se pro dálkovou chlazenou přepravu ani pro mezinárodní transport. Provozní tlak zásobníků LN2 bývá 0,5 MPa (5 bar) a slouží k tomu, aby se kapalina podle potřeby vytlačila do chladicího systému. U zásobníků LCO2 se musí pracovat s tlaky vyššími – kolem 0,8 MPa (8 bar). Takový tlak umožňuje s kapalinou také manipulovat, mimo to však uchovává oxid uhličitý v kapalném stavu.

Přepravce, který se orientuje na kryogenní chladicí jednotky, si musí kromě chlazených nákladních vozů nebo souprav s návěsy zajistit ještě specializovanou plnicí stanici se zásobníkem na několik tisíc litrů kryogenní kapaliny. To je investice, která se vyplatí teprve při určitém počtu kryogenních jednotek. Jako dolní hranice se z ekonomických důvodů uvádí provoz alespoň 5 jednotek.

Kryogenní jednotky mají při distribuci zboží v městských aglomeracích ve srovnání s mechanickými kompresorovými systémy dvě přednosti. Tou první je tichý provoz, který většinou snadno splní požadavky hlukové normy PIEK při noční distribuci zboží ve městech. A tou druhou je vysoký chladicí výkon, který se jen málo mění s klesající teplotou uvnitř přepravní skříně. To vede k rychlému obnovení žádané provozní teploty (pull down) potom, co byly při rozvozu zboží otevřeny dveře a do chlazeného prostoru vnikl teplý vzduch zvenčí. Kromě toho mají minimum pohyblivých dílů a vyžadují poměrně málo údržby. Z těchto důvodů se v praxi pro distribuci zboží začínají kryogenní jednotky prosazovat vedle mechanického transportního chlazení. Jednotky CryoTech jsou dost rozšířeny např. v Norsku (kolem 16 % nově prodaných chlazených přepravníků v roku 2011) i v dalších skandinávských zemích a objevují se i v západní Evropě a v USA. EcoFridge se zkoušel v Jižní Africe, v Austrálii a v Británii, Frostcruise v Malajsii a v Evropě.

Reference

Doprava
Chlazení


text:
Bei der Senatswahl in Tschechien 2000 wurde ein Drittel des Senats des Parlaments der Tschechischen Republik neu gewählt. Der erste Wahlgang fand am 12. November 2000 statt, der zweite am 19. November 2000.

Wahlverfahren
Alle zwei Jahre werden ein Drittel der 81 Senatssitze (27 Sitze) für sechs Jahre neu besetzt. Dabei standen 2000 die Sitze der Wahlkreise 2, 5, 8, …, 80 zur Wahl. Der Senat wird in Einerwahlkreisen per Mehrheitswahl gewählt. Erhält keiner der Kandidaten eine absolute Mehrheit der Stimmen im ersten Wahlgang, findet eine Stichwahl zwischen den beiden bestplatzierten Kandidaten statt.

Ergebnisse

Zusammenfassung
Die oppositionelle Viererkoalition, bestehend aus  KDU-ČSL, US, DEU und ODA, war der klare Wahlsieger. Sie konnte 17 von 27 Wahlkreise für sich entscheiden, wodurch sie 13 zusätzliche Sitze gewann. Insgesamt verfügte die Viererkoalition über 39 von 81 Sitzen nach der Wahl. Die konservative Demokratische Bürgerpartei (ODS) verbuchte fünf Sitzverluste. Die Sozialdemokraten (ČSSD) von Ministerpräsident Miloš Zeman verloren acht von neun Wahlkreisen, in denen sie den amtierenden Senator stellten. Die Kommunisten (KSČM) zogen zwar in acht Wahlkreisen in die Stichwahl ein, konnten aber keine davon gewinnen.

Wahlkreisergebnisse

Weblinks
 Offizielle Seite zur Wahl
 Senat des Parlaments der Tschechischen Republik

2000
Tschechien #Senat


text:
Severí Guastavino i Robba (València, 1879 - València, 1950) va ser un periodista i poeta valencià.

Formà part de la redacció de La Voz de Valencia i col·laborà amb articles i poemes, en català i castellà, en la premsa valenciana. Escriví el sainet Cento i Tomasa (1901) i nombrosos llibrets de falla. Fou secretari de "Lo Rat Penat" i va ser considerat un bibliòfil i erudit de la seva època. Conjuntament amb el seu fill Guillem Guastavino i Gallent, va publicar Un siglo de teatro valenciano (un inventari bibliogràfic sobre el teatre valencià.

Referències

Periodistes de València
Poetes de València
Morts a València
Poetes valencians contemporanis
Naixements del 1879


text:
Perla Judith Beltrán Acosta (born September 30, 1986) is a Mexican beauty queen from the state of Sinaloa, and the first runner-up in Miss World 2009.

Early life
An industrial engineering alumni, Beltrán was born in Culiacán, Sinaloa and raised in Guamúchil from the age of 10. Despite her admiration for beauty queens as a child, Beltrán never expected to take part in the pageant world. However, her mother convinced her to compete in a local contest for the first time in 2001, and she took home the title.

Nuestra Belleza Mexico
Prior to competing in Nuestra Belleza México, Beltrán participated in Miss Earth Mexico in 2007 and placed first runner-up as Miss Air. A year later, 21-year-old Beltrán represented her native Sinaloa in her country's national pageant, Nuestra Belleza México 2008, held in Monterrey, Nuevo León on September 20.

She was named Nuestra Belleza Mundo México among thirty-two other contestants, gaining the right to compete in the 59th Miss World pageant held in Johannesburg, South Africa.

Miss World 2009
As the official representative of her country to the 2009 Miss World pageant, Beltrán won the Miss World Top Model fast-track event, enabling her to automatically advance to the semifinals. She had previously placed among the top twelve in the Beach Beauty event. Beltrán subsequently obtainted the title of Miss World Americas and placed first runner-up to Miss World 2009, on December 12.

References

1986 births
Nuestra Belleza México winners
Miss World 2009 delegates
People from Culiacán
Models from Sinaloa
Living people
Mexican beauty pageant winners
People from Guamúchil


text:
Віреон козумельський (Vireo bairdi) — вид горобцеподібних птахів родини віреонових (Vireonidae).

Поширення
Ендемік мексиканського острова Косумель, біля північно-східного узбережжя півострова Юкатан. Населяє тропічні та субтропічні сухі ліси.

Примітки

Посилання
 Cozumel Vireo videos  on the Internet Bird Collection
 Cozumel Vireo photo; Article Highlights of Cozumel's Avifauna

Віреонові
Птахи, описані 1885
Ендемічні птахи Мексики


text:
Kerim Alıcı (* 24. Juni 1997 in Izmir) ist ein türkischer Fußballspieler. Er ist der Zwillingsbruder von Barış Alıcı.

Karriere

Verein
Alıcı kam in Bornova, einem Stadtteil der westtürkischen Millionenmetropole Izmir, auf die Welt. Hier begann er mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Bergama Gençlerbirliği. Anschließend spielte er für die Nachwuchsabteilungen von Bucaspor und Altınordu Izmir.

Zur Saison 2015/16 wurde er erst am Training der Profimannschaft beteiligt und gab schließlich am 3. Dezember 2014 in der Pokalbegegnung gegen Bayburt Grup İl Özel İdare GS sein Profidebüt. Im Juli 2014 hatte er von seinem Klub auch einen Profivertrag erhalten.

2020 wechselte er zu Göztepe Izmir, wurde aber zunächst an Boluspor verliehen. Im September 2022 sicherte sich Hatayspor die Dienste Alıcıs.

Nationalmannschaft
Alıcı startete seine Nationalmannschaftskarriere im Februar 2015 mit einem Einsatz für die türkische U-18-Nationalmannschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Altınordu Izmir)
Fußballspieler (Göztepe Izmir)
Fußballspieler (Boluspor)
Türke
Geboren 1997
Mann


text:
Мала Ла́я () — село у складі Горноуральського міського округу Свердловської області.

Населення — 288 осіб (2010, 359 у 2002).

Національний склад станом на 2002 рік: росіяни — 94 %.

Примітки

Джерела

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Горноуральського міського округу
Села Свердловської області


text:
Seram (zastarale též Ceram) je osmý největší ostrov Indonésie. Nachází se v centrální části souostroví Moluky ve východní části státu. Celý ostrov je součástí provincie Moluky.

Geografie
Seram je druhý největší z Moluckých ostrovů (po ostrově Halmahera). Leží jižně od rovníku, ze severu je omýván Seramským a z jihu Bandským mořem. Nejbližším velkým ostrovem je Buru na západě. Napříč celým ostrovem se táhne geologicky mladé pohoří, nejvyšší vrchol v centrální části ostrova přesahuje 3000 m.

Obyvatelstvo
Ostrov je poměrně řídce osídlen. Největším městem je Masohi na jižním pobřeží. Jihozápadně od Seramu se na malém ostrově nachází největší město oblasti, Ambon. Žije v něm více lidí než na celém Seramu. Obyvatelé jsou převážně muslimové nebo křesťané.

Ekologie

Původní porost ostrova tvoří deštné lesy, jejichž charakter závisí na nadmořské výšce. V nejvyšších místech přechází les v travnaté porosty.

Příroda Seramu má vysokou úroveň biodiverzity a endemismu, přestože ve srovnání s jinými oblastmi Indonésie a Malajsie je tato úroveň průměrná až nižší. Ostrov je bohatý na ptačí druhy, z více než 213 druhů lze 33 považovat za endemity (14 z nich nežije jinde než na Seramu). Z 38 druhů místních savců je endemických 9. Některé druhy jsou vázány na určité nadmořské výšky.

Chráněná území tvoří necelou pětinu ostrova (3122 km²), většinu této plochy tvoří Národní park Manusela, který se rozkládá v centrální části ostrova, zahrnuje všechny hlavní biotopy a pokrývá celý rozsah nadmořských výšek na ostrově.
Největšími hrozbami pro přírodu ostrova jsou dřevotěžba a obchod se vzácnými druhy, včetně ilegálních variant těchto činností.

Reference

Externí odkazy

Ostrovy Indonésie v Tichém oceánu
Ostrovy Seramského moře
Ostrovy Bandského moře
Ostrovy Moluk
Moluky (provincie)


text:
La chiesa di San Lorenzo è un luogo di culto cattolico situato nella frazione di Ortonovo, in piazza di Sotto, nel comune di Luni in provincia della Spezia. La chiesa è sede della parrocchia dei Santi Martino e Lorenzo del vicariato della Bassa Val di Magra della diocesi della Spezia-Sarzana-Brugnato.

Storia e descrizione

L'attuale impianto della chiesa venne costruito tra il 1621 e il 1645 sui resti di un preesistente castello medievale, nella zona a sud-est del borgo di Ortonovo; la consacrazione solenne dell'edificio avvenne il 5 febbraio del 1651 ad opera del vescovo della diocesi di Lacedonia monsignor Ambrosio Viola. Nel 1714, con bolla papale di Clemente XI, fu elevata al titolo di abbazia perpetua.

La struttura interna si presenta a tre navate, divise da due file di pilastri sorreggenti la cupola e le volte della copertura, e dieci cappelle laterali. Nella rosea facciata, in stile barocco, sono ospitate, in due nicchie, le statue dei Santi Martino e Lorenzo entrambe realizzate nel 1754. Nel 1910 venne rifatto il pavimento con lastre di marmo bianco.

Tra le opere pittoriche e scultoree sono conservate una statua di Sant'Antonio abate, del 1727, nel primo altare della navata destra; una statua di San Rocco del XVI secolo nel terzo altare; un dipinto raffigurante l'Estasi di san Francesco, nel quarto altare e opera di un pittore ignoto del XVIII secolo; una statua di Santa Lucia, nell'altare a fianco del maggiore; la statua di Sant'Antonio da Padova con il Bambino Gesù; la tela della Madonna col Bambino, san Domenico e una santa martire anonima. Il pulpito è risalente al Settecento.

L'organo a canne è stato realizzato nel 1884 dalla ditta Serassi di Bergamo.

Note

Voci correlate
 Ortonovo
 Chiesa (architettura)
 Diocesi della Spezia-Sarzana-Brugnato
 Parrocchie della diocesi della Spezia-Sarzana-Brugnato

Altri progetti

Collegamenti esterni

Lorenzo
Luni
Lorenzo


text:
Conicera spinifera är en tvåvingeart som beskrevs av Liu 2000. Conicera spinifera ingår i släktet Conicera och familjen puckelflugor.

Artens utbredningsområde är Yunnan (Kina). Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Puckelflugor
spinifera


text:
Gurre (Denemarken)
 Gurre Sø, meer nabij Gurre in Denemarken
 Kasteel van Gurre, een ruïne nabij Gurre in Denemarken
 Gurre-suite, compositie van Johan Halvorsen over een vermeende liefdesgeschiedenis aldaar, aan het meer
 Gurre-Lieder, compositie van Arnold Schönberg in en om het kasteel
 Gurre (parochie)
 Gurrë in Albanië


text:
Tuman (kor. 두만강, Tuman-gang; ; ros. Туманная, Tumannaja) – rzeka we wschodniej Azji, wyznaczająca wschodnią część granicy Korei Północnej z Chinami i Rosją.

Rzeka ma swoje źródło na szczycie Pektu-san, uchodzi do Morza Japońskiego. Jej długość wynosi 521 km, przy czym żeglowna jest na długości 85 km. Powierzchnia dorzecza wynosi 10 513 km². Główne miasta nad Tuman-gang to Hoeryŏng i Onsŏng w Korei Północnej oraz Tumen w Chinach.

Nazwa rzeki pochodzi od mongolskiego słowa tümen, oznaczającego oddział liczący 10 000 wojowników.

Od nazwy rzeki wywodzi się finansowany przez ONZ ekonomiczny projekt rozwoju jej regionu rozpoczęty na początku lat 90. XX wieku przez Chiny, Rosję, Mongolię oraz Koreę Południową – Tumen River Area Development Programme.

Zobacz też
 granica chińsko-koreańska, granica północnokoreańsko-rosyjska

Przypisy

Rzeki w Chinach
Rzeki w Korei Północnej
Rzeki w Kraju Nadmorskim
Rzeki graniczne
Zlewisko Morza Japońskiego


text:
The Destiny Program est un groupe de metalcore allemand, originaire de Husum. En 1997, cinq jeunes musiciens de Husum forment un groupe de musique appelé Destiny. Ce groupe devient ensuite The Destiny Program, en 2006, pour des problèmes de droits d'auteur.

Biographie
En 1997, cinq jeunes musiciens de Husum forment un groupe de musique appelé Destiny. Sous ce nom, ils enregistrent leurs deux premiers albums. Leur deuxième album est mixé par Tue Madsen. Ils entreprennent plusieurs tournées, seuls ou avec d'autres groupes tels que Caliban, Fear My Thoughts ou encore Neaera. Ils participent également à plusieurs festivals comme le  With Full Force. The Destiny jouit alors d'un succès rapide et inattendu.

En 2006, pour des problèmes de droits d'auteur, ils sont obligés de se renommer en The Destiny Program. Fin 2006, The Destiny Program participe au Persistance-Tour ce qui leur permet de jouer avec Madball et Sick of It All. En 2007, ils publient leur troisième album sous le label Nuclear Blast. En 2009, Christian Bass, ex membre du groupe Deadsoil, devient leur nouveau batteur. Le quatrième album, Gathas, paraît sous le label Bastardized Recordings en 2010, et est lui aussi mixé par Tue Madsen. Le titre de cet album fait référence aux hymnes de Zoroastre.

Discographie
 2002 : Diving into Eternity
 2004 : The Tracy Chapter
 2005 : In Devotion to Memories
 2007 : Subversive Blueprint
 2010 : Gathas

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de metalcore
Groupe musical formé en 1997


text:
"I Miss You" är en låt skriven av den isländska sångerskan Björk med Howie B, utgiven som den sjätte och sista singeln från albumet Post den 24 februari 1997. Skriven och producerad tillsammans med Howie B. Låten nådde #36 på den brittiska singellistan.

Sångens text handlar om att Björk redan vet vem hennes perfekta älskare kommer att bli, trots hon ännu inte mött honom. Den remastrade versionen från samlingsboxen (surrounded): (2006) innehåller nyinspelad sång.

B-sidan "Karvel" spelades in under en av Björks första sessioner med Graham Massey 1991; då även två av Björks andra låtar spelades in: "Army of Me" och "The Modern Things".

Musikvideon till låten är animerad och regisserades av den kanadensiska animatören John Kricfalusi från Spümcø Inc, mest känd för Ren & Stimpy-serierna vilka Björk tyckte om.

Låtlista
CD 1
"I Miss You" – 4:00
"I Miss You" (Dobie Rub Part Two – It's a Hip-Hop Thing) – 5:38
"I Miss You" (Darren Emerson Underwater Mix) – 9:29
"Karvel" – 4:28

CD 2
"I Miss You" (Dobie's Rub Part One – Sunshine Mix) – 5:34
"Hyperballad" (LFO 3am mix) – 4:16
"Violently Happy" (Live at Wembley Arena) – 6:17
"Headphones" (The Mëtri Mix) – 6:16

Externa länkar
 Olika utgåvor av singeln på Discogs

Björk-låtar
Låtar skrivna av Björk
Musiksinglar 1997
Singlar utgivna på One Little Indian Records


text:
Ekdal ist der Familienname folgender Personen:

 Albin Ekdal (* 1989), schwedischer Fußballspieler
 Hjalmar Ekdal (* 1998), schwedischer Fußballspieler
 Lennart Ekdal (* 1953), schwedischer Journalist und Fernsehmoderator

Siehe auch:
 Ekdahl


text:
Lidköpings AIK, full name Lidköpings Allmänna Idrottsklubb, abbreviated LAIK, is a sports club in Lidköping, Sweden, mainly concentrated on playing bandy. The team colours are red and white. The club was founded in 1968 by the merger of two bandy clubs in Lidköping, to create a good local competitor to Villa BK.

The club has played in the second level bandy league in Sweden, Allsvenskan, since the start of the present Allsvenskan in 2007.

References

External links
 http://www.laik.nu/

Bandy clubs in Sweden
Bandy clubs established in 1968
1968 establishments in Sweden
Sport in Lidköping


text:
(de l'anglais, littéralement « Moi au zoo ») est la première vidéo de YouTube, mise en ligne le  par le cofondateur du site Jawed Karim. De courte durée, elle le met en scène devant des éléphants lors d'une visite au zoo de San Diego.

Au  de sa publication, en , la vidéo avait recueilli près de  de vues sur YouTube.

Description

La vidéo dure  selon les sources.

Elle met en vedette Jawed Karim, face caméra, en train de commenter la longueur de la trompe d'éléphants visibles à l'arrière-plan, à Elephant Mesa, leur ancien enclos du zoo de San Diego. Il porte un tee-shirt de couleur bleu roi et une veste.

Voici la transcription de la vidéo :

Histoire

Quelques semaines après la création de YouTube en ,  a été mise en ligne le . L'heure donnée par les sources est 20:27, mais les métadonnées de la vidéo indiquent plutôt 20:31:52 PDT ( à 3:31:52 UTC).

Elle a été mise en ligne par le compte « jawed » que Jawed Karim venait de créer.

Elle a été filmée par son ami de lycée Yakov Lapitsky. Celui-ci, qui était alors doctorant en génie chimique à l'Université du Delaware, était en déplacement à San Diego pour présenter ses recherches à une conférence de l'American Chemical Society. Comme Karim vivait à l'époque à San Diego, ils ont décidé de se retrouver au zoo de cette ville. Alors qu'ils étaient devant l'enclos des éléphants, Karim a tendu sa caméra à Lapitsky pour qu'il le filme.

Après avoir vendu YouTube à Google en 2006, Jawed Karim utilise l'espace de description de , vidéo à forte visibilité, pour protester contre des décisions prises par YouTube :
 En 2013, YouTube a introduit une nouvelle exigence qui obligeait tous les commentateurs à utiliser des comptes Google+. Pour protester contre cela, Jawed Karim a modifié la description de la vidéo et y a ajouté deux annotations.
 En 2021, après l'annonce de la suppression des données chiffrées de dislikes sous les vidéos, Jawed Karim a de nouveau modifié sa description pour critiquer fortement cette décision.
Voici la transcription de la description critiquant la suppression des données chiffrées de dislikes sous les vidéos :

Accueil
Le Los Angeles Times a expliqué en 2009 que . The Observer décrit sa qualité de production comme médiocre. Digital Trends l'a qualifiée de vidéo  et , qui a donné  sur YouTube.

Greg Jarboe décrit la représentation vidéo d'un  comme étant  pour son époque, démontrant la vision du cofondateur de YouTube, Jawed Karim, de ce que deviendrait YouTube. Selon Jarboe,  a montré que YouTube ne consistait pas simplement à capturer des moments spéciaux en vidéo, mais plutôt à donner aux utilisateurs de YouTube les moyens de devenir les diffuseurs de demain. Cela a permis à YouTube de devenir la communauté vidéo en ligne la plus populaire au monde. Aaron Duplantier a dit que la  et  de la vidéo a donné le ton du type de contenu original amateur qui allait devenir typique sur YouTube, particulièrement chez les youtubers et les vloggers. En plus d'être la première vidéo YouTube, elle a été décrite comme le premier clip de vlog sur YouTube.

Business Insider l'a classée comme la vidéo YouTube la plus importante de tous les temps, déclarant qu'elle est  Le New York Observer l'a également classée comme la vidéo la plus importante de l'histoire de YouTube, déclarant que . BuzzFeed News l'a classée parmi les  en ligne les plus importantes de tous les temps.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des vidéos les plus visionnées sur YouTube

Liens externes
 .

YouTube
Film en anglais
Film se déroulant à San Diego
2005 aux États-Unis
Avril 2005


text:
Тара е река в Черна гора и Босна и Херцеговина.

Заедно с р. Пива образуват р. Дрина. Реката е издълбала втория по големина каньон в света, след Гранд каньон в САЩ, наречен на нея – Тара.

Вижте също
 Каньон Тара

Реки в Черна гора
Реки в Босна и Херцеговина