text:
was a Japanese diplomat who served as ambassador to the United States.

Diplomatic career
Debuchi served as a diplomat in China, where he was head of the Japanese Foreign Office division which dealt with Chinese affairs. He later served as vice minister of foreign affairs for Japan.

In 1928, Debuchi was appointed ambassador to the United States, succeeding Tsuneo Matsudaira. He was due to leave his position during 1931, but remained in the position following the Mukden Incident. As an ambassador, he was well liked in the United States.

In November 1933, Debuchi left his position as ambassador to the United States, apparently due to his failure to convince them not to oppose Japanese actions in Manchukuo (Manchuria). However, he remained part of the Japanese diplomatic mission afterwards, visiting Australia in 1935 as a goodwill ambassador.

Personal life

He and his wife Hama Kikuchi had a son Masaru Debuchi and a daughter Takako Debuchi. His son studied at Princeton University. His daughter married Kōichirō Asakai, who served as ambassador to the United States.

He died on August 19, 1947 from intestinal cancer. He was a Catholic.

References

1878 births
1947 deaths
Ambassadors of Japan to the United States
Japanese expatriates in China


text:
Ryszard Borowski (ur. 6 marca 1946, zm. 27 marca 2007) – polski pedagog, profesor nadzwyczajny, doktor habilitowany, specjalista w zakresie pedagogiki specjalnej. Autor prac i publikacji dotyczących działalności placówek opiekuńczo-wychowawczych, resocjalizacji, adaptacji społecznej oraz środowisk osób niepełnosprawnych. Wieloletni wykładowca akademicki m.in. Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie oraz Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku. Promotor i recenzent rozpraw doktorskich, prac magisterskich i licencjackich. Zginął śmiercią tragiczną.

Życiorys
Profesor Ryszard Borowski urodził się 6 marca 1946 roku w Warszawie. Podczas wieloletniej pracy wychowawczej w Pogotowiu Opiekuńczym nr 2 w Warszawie miał okazję zetknąć się z problemami dzieci i młodzieży pozbawionej właściwej opieki rodzicielskiej. Wpływ patologicznie funkcjonujących rodzin na rozwój i przystosowanie społeczne młodych ludzi, wczesna inicjacja używania środków psychoaktywnych skłoniła go do podjęcia działań naukowych celem opisania procesów determinujących nieprawidłowości socjalizacyjne w tym zakresie. Rozpoczął współpracę z prof. dr hab. Stanisławem Jedleńskim i prof. dr hab. Aleksandrem Hulkiem. W następstwie prowadzonych obserwacji i praktyki wynikającej z pracy na stanowisku wychowawcy w Pogotowiu Opiekuńczym prof. Borowski podjął w latach 1992–1994 badania naukowe dotyczące systemu opieki, wychowania i resocjalizacji dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie przebywającej w oddziałach izolacyjnych Pogotowia Opiekuńczego. Ukoronowaniem działalności w tej dziedzinie było uzyskanie w 1993 roku stopnia doktora w zakresie nauk pedagogicznych – specjalność dydaktyka – w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Rozprawa doktorska nosiła tytuł System oddziaływań wychowawczo-resocjalizacyjnych w oddziałach izolacyjnych Pogotowi Opiekuńczych. Stopniowo zainteresowania Profesora rozszerzyły się o zagadnienia związane z osobami dorosłymi podlegającymi oddziaływaniom resocjalizacyjnym. Prowadził w tej dziedzinie badania empiryczne i przeprowadził analizę teoretyczną zachowań patologicznych. Efektem przeprowadzonych badań było wydanie publikacji pt. Wychowanie i resocjalizacja dzieci i młodzieży oddziałów izolacyjnych w Pogotowiach Opiekuńczych w 1995 roku.

Profesor Ryszard Borowski żywo interesował się sytuacją osób niepełnosprawnych w Polsce. Wyrazem tego było uczestnictwo w programie badawczym Człowiek niepełnosprawny w środowisku społecznym (1997–1999) pod kierownictwem prof. dr hab. K.J. Zabłockiego. Kontynuując myśl prof. Aleksandra Hulka, był gorącym propagatorem idei integracji osób niepełnosprawnych. Profesor Ryszard Borowski swoimi spostrzeżeniami dzielił się w licznych publikacjach dotyczących pedagogiki rewalidacyjnej m.in.: rehabilitacji społecznej i rewalidacja dzieci i młodzieży, integracji osób niepełnosprawnych, metodyki i metod korekcji, znaczenia kompensacji w usprawnianiu osób.

Działalność naukowa profesora Borowskiego nie ograniczała się do terenu Polski. Brał czynny udział oraz współorganizował konferencje naukowe w Polsce na APS w Warszawie oraz za granicą. Współpraca z Państwowym Uniwersytetem Pedagogicznym im. K.D. Uszyńskiego w Jarosławiu zaowocowała w 2001 roku napisaniem rozprawy habilitacyjnej w zakresie nauk pedagogicznych n.t. Teoria i praktyka społecznej pomocy dzieciom niepełnosprawnym w Polsce. W 2006 roku decyzją Rady Naukowej Senatu tejże uczelni nadano mu tytuł profesora. Uczestnictwo w programie badawczym n.t. dziecka ulicy w Jarosławiu przerwała tragiczna śmierć profesora.

Równolegle z badaniami naukowymi Profesor Ryszard Borowski prowadził działalnością dydaktyczną. Był wykładowcą m.in.: Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie, Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Wyższej Szkoły Suwalsko – Mazurskiej w Suwałkach, Wszechnicy Polskiej Szkoły Wyższej TWP w Warszawie, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Wyższej Szkoły im. Pawła Włodkowica w Płocku. Na wymienionych uczelniach prowadził zajęcia z zakresu pedagogiki specjalnej i resocjalizacyjnej. Również uczelnia Jarosławska zaprosiła prof. Borowskiego do współpracy dydaktycznej w ramach przedmiotu Pedagogiczne problemy osób niepełnosprawnych w Polsce. Studenci podkreślali, iż obok rzetelnego przygotowania merytorycznego profesor Borowski odznaczał się zaangażowaniem w sprawy studentów. Był nie tylko wykładowcą, ale także wychowawcą, o czym świadczy olbrzymia liczba studentów, którzy chętnie prosili o przyjęcie przez niego roli promotora. Był promotorem rozpraw doktorskich w Polsce i w Rosji, recenzentem rozprawy habilitacyjnej na Uniwersytecie M. Kopernika w Toruniu oraz recenzentem rozpraw doktorskich na innych uczelniach w Polsce. Poprowadził ponad 550 prac magisterskich oraz licencjackich.

Długoletnie doświadczenie w pracy akademickiej przyczyniło się do powierzenia profesorowi Borowskiemu szeregu funkcji od Prodziekana, Dziekana po Prorektora w SWPW w Płocku. Szkoła Wyższa im. Pawła Włodkowica w Płocku, Akademia Pedagogiki Specjalnej w Warszawie oraz Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny im. K.D. Uszyńskiego w Jarosławiu w uznaniu dorobku naukowego oraz osiągnięć dydaktycznych przyznała Ryszardowi Borowskiemu tytuł profesora tychże uczelni.

Tragiczna śmierć profesora Ryszarda Borowskiego, 27 marca 2007 roku, uniemożliwiła dokończenie wielu projektów badawczych.

Został pochowany na nowym cmentarzu na Służewie przy ul. Wałbrzyskiej.

Linki zewnętrzne

Pochowani na Cmentarzu na Służewie przy ul. Wałbrzyskiej w Warszawie
Polscy pedagodzy
Wykładowcy Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica
Urodzeni w 1946
Zmarli w 2007

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Mortadella is een grote Italiaanse worst of vleeswaar (salume) gemaakt van fijngesneden of fijngehakt verhit varkensvlees. De worst bevat ten minste 15% aan blokjes varkensvet, doorgaans het harde vet van een varkensnek. De herkomst van de mortadella ligt in Bologna. Mortadella wordt gekruid met onder meer zwarte peper, mirtebessen en pistache.

Geschiedenis
Traditioneel werd de vulling met varkensvlees gemalen tot een pasta met behulp van een grote vijzel (mortaio). Op twee Romeinse funeraire steles in het archeologisch museum van Bologna zijn dergelijke vijzels afgebeeld. De Dizionario Etimologico della Lingua Italiana 1979-88 van Cortelazzo en Zolli geeft een alternatieve verklaring voor de naam van mortadella, namelijk dat deze is afgeleid van een Romeinse worst gekruid met mirtebessen genaamd farcimen mirtatum (mirteworst). Voordat peper beschikbaar kwam op de Europese markten was mirte een populair kruid. Anna Del Conte (The Gastronomy of Italy 2001) vond een vermelding van een worst (vermoedelijk de mortadella) in een document uit 1376 van het officiële vleesverwerkersverbond in Bologna.

Varianten
Mortadella vindt zijn oorsprong in de stad Bologna, de hoofdstad van Emilia-Romagna. Elders in Italië wordt de worst ofwel in Bolognese stijl gemaakt ofwel in een afwijkende lokale stijl. De mortadella van Prato is een Toscaanse specialiteit die gekruid wordt met gekneusd knoflook en wordt gekleurd met alchermes (Italiaanse likeur). De mortadella van Amatrice in Lazio is afwijkend doordat deze licht gerookt wordt.

Mortadella Bologna kent een beschermde geografische aanduiding op basis van EU-wetgeving. De productiezone is tamelijk uitgestrekt en omvat Emilia-Romagna en de buurregio´s Piëmont, Lombardije, Veneto, Marche en Toscane, alsook Lazio en de provincie Trente.

Vleeswaren
Italiaanse keuken
Keuken van Emilia-Romagna


text:
Ludy północnohalmaherskie – grupy etniczne zamieszkujące północną część archipelagu Moluków we wschodniej Indonezji (prowincja Moluki Północne).

Dokładniej, zamieszkują północną część wyspy Halmahera oraz wyspy Morotai, Ternate, Tidore i zachodnią część Makian. Ich liczebność wynosi ok. 550 tys. osób. W większości są muzułmanami wyznania sunnickiego, choć są wśród nich również chrześcijanie. Niektórzy zachowują wierzenia tradycyjne.

Posługują się językami północnohalmaherskimi, zaliczanymi do rodziny zachodniopapuaskiej. Współcześnie ich rodzime języki są wypierane przez regionalną odmianę języka malajskiego, a w powszechnym użyciu na terenie prowincji jest także język indonezyjski. Pomimo pokrewieństwa językowego z Papuasami ludy te nie wyróżniają się na tle pobliskich ludów austronezyjskich, zarówno pod względem kulturowo-gospodarczym, jak i fizycznym. W czasach starożytnych ludność ta była zaangażowana w system handlu międzynarodowego łączący region śródziemnomorski z Azją Południowo-Wschodnią.

Podział etniczny

Wśród głównych ludów północnej Halmahery można wymienić: Galela, Isam, Kau, Loda, Makian Luar, Modole, Sahu, Waioli, Tabaru, Ternate, Tidore, Tobelo i Togutil. Ternate i Tidore zamieszkują wyspy o tych samych nazwach, a Makian Luar to odrębna językowo ludność zachodniej części wyspy Makian. Lud Isam jest też zwany Pagu, a Waioli to podgrupa Sahu. Togutil (Tugutil) to nazwa nomadycznej grupy Tobelo, precyzyjniej określanej jako Forest Tobelo. W szerszym ujęciu chodzi ogólnie o izolowane grupy tubylczej ludności.

Z perspektywy lingwistycznej ich dalekimi krewnymi są grupy zamieszkujące zachodnią część półwyspu Ptasia Głowa w północno-zachodniej Nowej Gwinei. Ethnologue (wyd. 25) podaje, że rodzina języków północnohalmaherskich obejmuje następujące języki: galela, loloda, laba, modole, pagu, tabaru, tobelo, togutil (tugutil), ternate, tidore, makian luar (makian zachodni), sahu, gamkonora, ibu, waioli, kao.

Gospodarka i społeczeństwo

Zajmują się rolnictwem, zasadniczą rolę odgrywa pozyskiwanie kopry (w przypadku grup Tidore, Ternate i Makian Luar). Wśród takich ludów jak Tobelo, Galela, Ibu, Loda i Sahu dominuje rolnictwo ręczne, uprawa roślin korzeniowych i bulwiastych (pochrzyn, kolokazja jadalna itd.), bananów oraz w mniejszym stopniu ryżu i prosa. Ludy Togutil, Gamkonora i Kau do XX w. zajmowały się łowiectwem i zbieractwem.

Struktura społeczna jest zróżnicowana. Istnieją zarówno rozwinięte społeczeństwa klasowe (Ternate, Makian Luar), jak i grupy ludów zbierackich (np. Togutil). Podstawę organizacji społecznej tworzy społeczność wiejska. Równoległe z wpływami islamu i chrześcijaństwa zakorzenione są tradycyjne praktyki i wierzenia (np. wiara w czary i duchy, instytucja szamanów). Panuje wiara w istnienie Moro, czyli niewidzialnych istot ludzkich na Halmaherze i Morotai, które mają swoje własne społeczeństwo, wsie i miasta (niezależne od państwa indonezyjskiego) i potrafią komunikować się przez sny.

Lud Togutil (Forest Tobelo, Tobelo Dalam) jest społecznością izolowaną. Zamieszkuje lasy Totoduku, Tukur-Tukur, Lolobata, Kobekulo i Buli, na terenie .

Antropologia fizyczna
Wbrew klasyfikacji lingwistycznej reprezentują zasadniczo typ mongoloidalny. Silnie przypominają mieszkańców regionów Indonezji na zachód od Halmahery, a w dodatku kultura Ternate i Tidore jest ściśle związana z kulturą zachodniej Indonezji. Zagadnienie to omawia m.in. antropolog społeczny J. Platenkamp w artykule z 1990/1996 r., łącząc kulturę tubylców z kulturami austronezyjskimi. Badania genetyczne wykazały, że ludy Ternate i Galela są bliżej spokrewnione z większością grup austronezyjskich, choć nie odpowiada to ich przynależności językowej. P. Bellwood (1998), analizując dzieje regionu, dochodzi do wniosku, że obecność azjatyckich cech antropologicznych musi wynikać z wielowiekowych małżeństw mieszanych.

Encyklopedia Narody mira podaje, że grupa ta powstała wskutek wymieszania się autochtonicznej ludności regionu z przybyszami z Azji Południowo-Wschodniej. C.L. Voorhoeve (1994), sugerując się charakterem zapożyczeń w lokalnych językach, twierdzi, że wyspa Halmahera była wcześniej zasiedlona przez użytkowników jednego z języków filipińskich – lub doszło do napływu takiej ludności przed rozpadem wspólnego prajęzyka.

R. Blust (2013, 2017) zauważa, że papuaskie cechy fizyczne w większej mierze wykazują lokalne ludy austronezyjskie, zamieszkujące obszar południowej Halmahery. Badacz tłumaczy ten paradoks złożoną historią osadnictwa na północnych Molukach oraz procesami zamiany językowej wśród obu grup ludności. Autor przywołuje w tym kontekście przykład grupy etnicznej Fataluku z Timoru Wschodniego, która również posługuje się jednym z języków papuaskich – fataluku, mimo że łączą ją związki z ludami austronezyjskimi.

Zobacz też
 Molukańczycy
 Ambończycy
 ludy aloro-pantarskie
 ludy ambońsko-timorskie

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne


text:
You're the Greatest Lover is a budget-priced compilation album by Dutch girl group Luv' released by PolyGram Netherlands in 1998. It features songs from the back catalogue of Phonogram/Philips Records, Luv's label between 1977 and 1979 when the female pop trio reached its peak in a large part of Continental Europe and South Africa. This album is named after the biggest hit record of the female pop formation: "You're the Greatest Lover".

Track listing
All songs written by Hans van Hemert and Piet Souer under the pseudonym 'Janschen & Janschens'.

"You're the Greatest Lover" – 2:50
 Taken from the album With Luv' (1978)
"Hang On" – 3:07
 Taken from the album With Luv' (1978)
"U.O.Me" – 2:57
 Taken from the album With Luv' (1978)
"I Like Sugar Candy Kisses" – 3:34
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
 "Trojan Horse" – 3:24
 taken from the German Version of With Luv' (1978)
"Saint Tropez" – 3:04
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
"Casanova" – 3:50
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
 "Who Do You Wanna Be" – 3:34
 Taken from the album With Luv' (1978)
"Eeny Meeny Miny Moe" – 2:53
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
"Honey, Money" – 3:16
Taken from the album Lots of Luv' (1979)
"My Man" – 3:05
 Taken from the album With Luv' (1978)
"If You Love Me" – 2:34
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
"Dream, Dream" – 3:30
 Taken from the album With Luv' (1978)
"Louis, Je T'Adore" – 3:40
 Taken from the album With Luv' (1978)
"The Night Of Love" – 3:32
 Taken from the album Lots of Luv' (1979)
"Oh, Get Ready" – 3:16
 Taken from the album With Luv' (1978)

Personnel
 José Hoebee – vocals
 Patty Brard – vocals
 Marga Scheide – vocals

Production
 Hans van Hemert – producer, songwriter
 Piet Souer – conductor/arranger

External links
 Detailed Luv' discography at Rate Your Music
 Detailed Luv' discography at Discogs

Luv' albums
1998 greatest hits albums


text:
È stato primo ministro della Costa d'Avorio dal marzo al novembre 2012. Nel corso della sua carriera politica è stato anche Ministro dell'industria (2002-2005) e Ministro della giustizia (2010-2012).

Note

Collegamenti esterni

Primi ministri della Costa d'Avorio


text:
Assens es una comuna suiza del cantón de Vaud, situada en el distrito de Gros-de-Vaud. Limita al norte con la comuna de Echallens, al este con Bottens y Bretigny-sur-Morrens, al sur con Morrens y Etagnières, al oeste con Bioley-Orjulaz, y al noroeste con Saint-Barthélemy.

La comuna formó parte hasta el 31 de diciembre de 2007 del distrito de Echallens, círculo de Echallens.

Referencias

Enlaces externos

Comunas de Vaud
Distrito de Gros-de-Vaud


text:
Un tabouret de bar est un type de tabouret, étroit et haut comportant souvent un repose-pieds, conçu pour s'asseoir au comptoir des bars. Son usage s'est également démocratisé dans les cuisines de particuliers disposant d'un comptoir.

Siège (meuble)


text:
La presa Hoover (Hoover Dam, en inglés) es una presa de hormigón de arco-gravedad, ubicada en el curso del río Colorado, en la frontera entre los estados de Arizona y Nevada (EE. UU.). Está situada 48 km al sureste de Las Vegas.

Inicialmente se llamó presa de Boulder, pero finalmente recibió el nombre de Presa Hoover, en honor de Herbert Hoover, que jugó un papel fundamental en su construcción, primero como secretario de Comercio y después como presidente de Estados Unidos.

Se construyó durante la época de la Gran Depresión, entre 1931 y 1936, completándose dos años antes de lo previsto. Está gestionada por el Bureau of Reclamation del Departamento de Interior. Desde 1981 figura en el Registro Nacional de Lugares Históricos.

El lago creado aguas arriba recibe el nombre de lago Mead, en honor de Elwood Mead, ingeniero que previó la necesidad de la presa.

Historia
Antes de la construcción de la presa, la cuenca de Río del Colorado se desbordaba cuando se derretía la nieve de las Montañas Rocosas. Estas inundaciones ponían en peligro a las comunidades agrícolas río abajo. Además de la esencial prevención de inundaciones, una presa haría posible la extensión de la agricultura de regadío en la zona seca. Esto también proporcionaría un suministro constante de agua para Los Ángeles y otras comunidades de California del Sur.

Uno de los óbices principales para el proyecto era la asignación equitativa de las aguas del Río Colorado. Varios de los estados de la cuenca del Río Colorado temieron que California, con sus enormes recursos financieros y su gran necesidad del agua, fuera el principal beneficiario. Era claro que sin algún tipo de un acuerdo sobre la distribución del agua, el proyecto no podía prosperar.

Planificación y acuerdos

Se creó una comisión en 1922 con un representante de cada uno de los estados de la cuenca y uno del Gobierno Federal. El representante del gobierno era Herbert Hoover, entonces el Secretario de Comercio bajo el Presidente Warren Harding. En enero de 1922, Hoover se encontró con los gobernadores estatales de Arizona, California, Colorado, Nevada, Nuevo México, Utah y Wyoming para lograr un arreglo equitativo para repartir las aguas del Río Colorado. El acuerdo, firmado el 24 de noviembre de 1922, dividía la cuenca del río en mitades superiores e inferiores y los estados dentro de cada región decidirían cómo sería dividida el agua. Este acuerdo, conocido como el Compromiso de Hoover, preparó el terreno para el proyecto de la presa.

La primera tentativa de lograr la aprobación del Congreso para la construcción de Presa fue en 1922 con la introducción de dos proyectos de ley en la Cámara de Representantes y el Senado. Los proyectos de ley fueron presentados por el congresista Phil D. Swing y senador Hiram W. Johnson y fueron conocidos como los proyectos de Swing-Johnson. Los proyectos de ley fueron rechazados por un voto y posteriormente fueron presentados de nuevo varias veces. En diciembre de 1928, tanto el Congreso como el Senado finalmente aprobaron el proyecto de ley y lo enviaron al Presidente para la aprobación.

El 21 de diciembre de 1928, el Presidente Calvin Coolidge firmó el proyecto de ley aprobando el Proyecto.  La apropiación inicial de la construcción fue hecha en julio de 1930, cuando a Herbert Hoover ya le habían nombrado presidente.

Contratistas

El contrato para construir la presa fue concedido a Six Companies, Inc. hacia el 11 de marzo de 1931, una empresa conjunta de Morrison-Knudsen Company de Boise, Idaho; Utah Construction Company de Ogden, Utah; Pacific Bridge Company de Portland, Oregón; Henry J. Kaiser & W. A. Bechtel Company de Oakland, California; McDonald y Kahn Ltd. de Los Ángeles; y J. F. Shea Company de Portland, Oregón.

Durante el vertido del hormigón y la parte de curación de la construcción, eran necesarios tubos de agua refrigerada en el hormigón húmedo. Esto debía reducir el calor generado por las reacciones químicas de fraguado y endurecimiento del hormigón. Se calculó que de otra manera, el endurecimiento y la curación de la masa de hormigón podrían durar aproximadamente 120 años. Six Companies, Inc., hizo la mayor parte de este trabajo, pero descubrió que un proyecto de refrigeración tan grande estaba fuera de su capacidad. Por ello la compañía Union Carbide Corporation fue contratada para colaborar en la parte de refrigeración del proyecto de presa.

Six Companies, Inc. fue contratada para construir una nueva ciudad para los trabajadores de la construcción, que sería llamada Boulder City, pero el programa de construcción para la presa fue acelerado para crear más empleos en respuesta al inicio de la Gran Depresión, y la ciudad no estaba lista cuando los primeros trabajadores de la presa llegaron al sitio a principios de 1931. Durante el primer verano de construcción, los trabajadores y sus familias fueron alojados en campos temporales como Ragtown mientras el trabajo en la ciudad progresaba. El descontento con Ragtown y las condiciones de trabajo peligrosas en la presa condujeron a una huelga el 8 de agosto de 1931. Six Companies respondió enviando hombres con armas y garrotes, y la huelga pronto fue anulada. Pero el descontento incitó a las autoridades a acelerar la construcción de Boulder City, y Ragtown fue abandonada antes de la primavera de 1932.

Trabajando en los túneles, muchos trabajadores sufrieron por la inhalación de monóxido de carbono generado por la maquinaria, incluyendo los camiones que conducían. Los contratistas alegaron que la enfermedad era pulmonía y no era su responsabilidad. Algunos trabajadores enfermaron y murieron debido a la supuesta "pulmonía". Hubo 112 fallecimientos compilados como asociados con la construcción de la presa. . En un caso llevado a los tribunales, uno de los demandantes (Ed Kraus) dijo que el envenenamiento le había causado impotencia. Esto fue refutado después de que una prostituta en la paga de los contratistas declaró como testigo.

La construcción

Los trabajos preliminares para aislar y proteger la obra de las inundaciones se construyeron dos ataguías. La construcción de la ataguía superior comenzó en septiembre de 1932, cuando el río aún no había sido desviado. Un dique temporal en forma de herradura protegió la ataguía sobre el lado de Nevada del río.

Después de completar los túneles del lado de Arizona, y de desviar el río, el trabajo adquirió un ritmo mucho más rápido. Una vez que las ataguías fueron completadas y drenada la zona de trabajo, comenzó la excavación para la cimentación de la presa. Para apoyar la presa sobre roca sólida, era necesario quitar todo el material flojo hasta que la roca sólida fuera alcanzada. El trabajo sobre las excavaciones de cimentación fue completado en junio de 1933. Durante las excavaciones para la cimentación fueron retirados aproximadamente 1.150.000 m³ de material.

El desvío del río

Para desviar el flujo del río alrededor de la obra de construcción, se construyeron cuatro túneles de derivación por las paredes del cañón, dos sobre el lado de Nevada y dos sobre el lado de Arizona. Estos túneles tenían  de diámetro. Su longitud combinada era de casi . Se comenzó a tunelar en las entradas inferiores de los túneles de Nevada en mayo de 1931.

Un poco después, el trabajo comenzó sobre dos túneles similares en la pared del cañón de Arizona. En marzo de 1932 comenzó el trabajo en el revestimiento de los túneles con hormigón. El revestimiento de hormigón es de casi un metro de espesor, reduciendo el diámetro de túnel terminado a .

El saneado de la roca

Antes de que la construcción pudiera comenzar, la roca floja tuvo que ser quitada de las paredes del cañón. Los hombres encargados del trabajo debían bajar las paredes de cañón amarrados a cuerdas y trabajaban con martillos neumáticos y dinamita para quitar la roca floja.

El vertido del hormigón

El primer vertido de hormigón se realizó en la presa el 6 de junio de 1933. Ninguna estructura de la magnitud de la Presa Hoover había sido construida antes. Muchos de los procedimientos usados en la construcción de la presa nunca habían sido probados. Uno de los problemas que afrontaron los diseñadores era la retracción del hormigón en la presa. Más que como un bloque único de hormigón, la presa fue construida como una serie de ménsulas trapezoidales para permitir disipar el enorme calor producido por el curado del hormigón. Los ingenieros calcularon que si la presa fuera construida en un solo bloque, el hormigón habría necesitado 125 años para enfriarse a temperatura ambiente. Las tensiones resultantes habrían agrietado la presa y esta se habría destruido.

No era suficiente colocar pequeñas cantidades de hormigón en columnas individuales. Para acelerar la refrigeración de hormigón de modo que la siguiente capa pudiera ser vertida, se insertaron tubos de acero de una pulgada.

Cuando se vertía el hormigón, el agua del río circulaba por estos tubos. Una vez que el hormigón había recibido una primera refrigeración inicial, enfriaban el agua en una planta de refrigeración sobre la ataguía inferior y la encauzaban de nuevo por los tubos para terminar la refrigeración. Cuando cada bloque se había enfriado adecuadamente, los tubos se cortaban y se les inyectaba lechada a presión.

La central eléctrica

La excavación para la central eléctrica se realizó junto con las necesarias para la cimentación de la presa y estribos. Las excavaciones para la estructura en forma de U localizada en la base río abajo de la presa se completaron a finales de 1933. Conjuntamente a éstas labores, el primer vertido de hormigón fue realizado en noviembre de 1933. Los generadores en la Central eléctrica de la presa comenzaron a transmitir la energía eléctrica del Río Colorado una distancia de 364 kilómetros a Los Ángeles, California el 26 de octubre de 1936. Unidades de generación adicionales fueron añadidas hasta 1961. El agua que fluye del Lago Mead a la central eléctrica alcanza una velocidad de aproximadamente 135 kilómetros por hora cuando alcanza las turbinas.

Los diecisiete generadores de turbina principales en esta central eléctrica generan un máximo de 2074 megavatios de potencia hidroeléctrica. Todas las centrales hidroeléctricas generan una cantidad variable de energía que, según la demanda, varía a lo largo del día. De hecho, una gran ventaja de la energía hidroeléctrica es la capacidad de responder rápida y fácilmente a dicha variación de demanda.

Estilo arquitectónico
Los proyectos iniciales para la fachada terminada tanto de la presa como de la central eléctrica consistieron en una pared simple, sin adorno de hormigón, coronada con una balaustrada de inspiración gótica, y una central eléctrica que parecía un depósito industrial. Este diseño inicial fue criticado por muchos por ser demasiado simple para un proyecto de tal escala. El arquitecto Gordon B. Kaufmann fue contratado para diseñar el exterior. Kaufmann aerodinamizó los edificios, y aplicó un estilo de art déco elegante al proyecto con torrecillas esculpidas que se elevan sin costuras de la cara de presa y caras de reloj sobre el juego de torres de entrada para husos horarios de Montaña y Océano Pacífico. La Presa de Hoover hoy es considerada uno de los ejemplos más finos de art déco en todo el mundo.

La presa y la central eléctrica son gestionadas por el Bureau of Reclamation del Departamento de Interior.

Uso para transporte por carretera

La Presa Hoover también fue construida como un cruce vial para la U.S. Route 93 (Nevada). Esto cambió en octubre de 2010 cuando el Puente Mike O'Callaghan-Pat Tillman Memorial fue inaugurado como parte del Proyecto de Carretera de la Presa de Hoover.

El tramo de la Ruta estadounidense 93 que cruza la Presa Hoover es inadecuado para el aumento del tráfico. Tiene un único carril para cada dirección, varias curvas estrechas y peligrosas y distancias de visibilidad escasas. Tras el 11 de septiembre de 2001, el tráfico de camiones sobre la Presa Hoover ha sido desviado al sur en un esfuerzo para salvaguardar la presa de explosiones. La carretera de circulación y el puente son necesarios para mejorar los viajes, sustituir la calzada peligrosa y reducir la amenaza de un ataque o un accidente potencial.

Estadísticas
 Periodo de construcción: 20 de abril de 1931, 1 de marzo de 1936
 Coste de construcción: 49 millones de dólares (835 millones con ajuste de inflación).
 Muertes: 96
 Altura: 221,4 m.
 Longitud: 379, 2 m.
 Grosor 200 m en su base, 15 m en la coronación.
 Hormigón: 3,33 millones de m³.
 Potencia: 2074 megavatios.
 Accidentes durante la construcción: 107.
 Tráfico sobre la presa: entre 13000 y 16.000 personas/día.
 Área del lago embalsado: 639 km².
 Volumen embalsado: 35,3 km³.

En otros medios
 Es el sitio más importante y crucial del videojuego Fallout: New Vegas.
 En Transformers es la base secreta del Sector 7 y donde guardan a Megatron criogenizado.
 En la película San Andreas o "Terremoto, La falla de San Andrés" Tras una rotura en la presa Hoover de Nevada se produce una sacudida a la falla de San Andrés ocasionando dos terremotos de 9.1 y 9.6 grados que pegan en California.
 En la película Superman de 1978, la presa se rompe por un terremoto y Superman la bloquea para evitar una inundación adyacente.
 Aparece al principio de la película Soldado Universal de 1992, en donde los UNI-SOL frustan una situación de rehenes.
 En el libro de Rick Riordan "Percy Jackson y La Maldición del Titán", los héroes se detienen, a lo largo de un capítulo, en la zona de la presa.
 En el videojuego Grand Theft Auto: San Andreas, la presa es parodiada bajo el nombre "The Sherman Dam" que es un barrio de Tierra Robada y el personaje (Carl Jonhson) puede acceder a los generadores donde también se lleva a cabo una misión.
 También sale en el videojuego Duke Nukem Forever.
 En el film Terminator: Dark Fate transcurre una parte de acción en dicha película.

Referencias

Bibliografía adicional

 Arrigo, Anthony F. (2014). Imaging Hoover Dam: The Making of a Cultural Icon. Reno, NV: University of Nevada Press.

Véase también
 Presa
 Ingeniería civil
 Energía hidroeléctrica
 Río Colorado

Enlaces externos

Hoover
Geografía de Arizona
Geografía de Nevada
Río Colorado
H
Registro Nacional de Lugares Históricos de Arizona
Registro Nacional de Lugares Históricos de Nevada
Presas completadas en 1936
Estados Unidos en 1936
Infraestructuras de Estados Unidos de los años 1930
Art déco en Arizona


text:
Јужнокорејски бенд BTS објавио је шест студијских албума, пет компилација, пет епова, двадесет и два сингла и два промотивна сингла. Бенд је основан 2013. године, а прве песме објавили су 13. јуна 2013. године кроз сингл албум 2 Cool 4 Skool, а наредни пројекат, односно компилацијски албум O!RUL8,2? објавили су 11. септембра 2013. године. Током фебруара 2014. године објавили су ЕП Skool Luv Affair, који се нашао на графиконима Billboard World Albums и Japan's Oricon Albums. Другу верзију ЕП-а Skool Luv Affair објавили су 14. маја 2014. године.

Албуми

Први студијски албум Dark & Wild бенд је објавио 19. августа 2014. године, а албум се нашао на америчкој листи Top Heatseekers. Током децембра 2014. године објавили су албум Wake Up, њихов први на јапанском језику, а синглови No More Dream, Boy in Luv и Danger, а сви су се нашли у топ 10 листе Oricon која је познатија као Japan hot 100.

Трећи ЕП бенда под називом The Most Beautiful Moment In Life, објављен је у априлу 2015. године, а у јануару 2017. објављен је други део овог ЕПа за јужнокорејско тржиште. Први пут група се нашла на листи Билборд 200, на 171. позицији, такође и на врху листе Billboard Top Heatseekers и World Albums, где је еп остао четири недеље, највише од свих у Јужној Кореји. Први компилацијски албум бенда The Most Beautiful Moment In Life: Young Forever објављен је 2. маја 2016. године.

Током септембра 2016. године, БТС објавио је други албум за јапанско тржиште под називом Youth. Албум је продат у 44.000 примерака током првог дана од објављивања и постао је први албум групе који је био на врху листе Oricon . Крајем 2016. године, бенд је објавио други студијски албум Wings, који је дебитовао на 26. позицији америчке листе Билборд 200. чинећи га најбоље рангираним корејским албумом на америчкој листи у то доба. Поновно издати албум You Never Walk Alone, бенд је објавио 13. фебруара 2017. године.

Пети ЕП бенда Love Yourself: Her објављен је у септембру 2017. године и нашао се на седмој позицији америчке листе Билборд 200 и проглашен је најквалитетнијим поп корејским албумом са највећом недељном продајом икада, од свих других корејских музичких албума.Трећи студијски албум за јапанско тржиште под називом Face Yourself, објављен је у априлу 2018. године. Дебитовао је 43. позицији листе Билборд 200 и постао трећи најбоље рангирани корејски албум у историји графикона. Месец дана касније, Love Yourself: He постао је први јапански албум који је одликован од стране Америчког удружења дискографских кућа са платинумским сертификатом. Трећи корејски студијски албум Love Yourself: Tear бенд је објавио 18. маја 2018. године и он је дебитовао на првом месту америчке листе Билборд 200 и постао први корејски поп албум који се нашао на врху листе албума Сједињених Држава.

Синглови

Први сингл бенда БТС No More Dream објављен је 13. јуна 2014. године и и продат је у 50.000 примерака. Током 2014. године бенд је објавио четири сингла — Boy in Luv, Just One Day, Danger и War of Hormone. Сви су били добро котирани на листама, при чему је сингл Boy in Luv био најуспешнији и продат је 200.000 примерака.

Сингл I Need U објављен је у априлу 2015. године и нашао се међу пет најбољих на листи Gaon Digital Chart и на 4. позицији листе Billboard World Digital Songs. Група је током 2015. године објавила два сингла Dope и Run коју се нашао међу десет најбољих у Јужној Кореји. Четврти сингл за јапанско тржиште бенда БТС под називом For You, објављен је 17. јуна 2015. године и доспео је на прво месту листе Oricon. Јапанска верзија песме I Need U објављена је у децембру 2015. године и дебитовала је на првом месту листе Oricon. Наредни сингл за јапанско тржиште под називом Run објављен је 15. марта 2016. године.

Крајем 2016. године, бенд је објавио сингл Blood Sweat & Tears који је продат у више од 1,5 милиона примерака у Јужној Кореки и нашао се на првом месту листе Billboard World Digital Songs. Јапанска верзија сингла издата је у мају 2017. године и постала је први сингл који је добио платинумски сертификат од стране Јапанског удружења дискографских кућа. Године 2017. бенд је објавио три сингла — Spring Day, Not Today и DNA. Сви синглови доспели су међу десет најбољих у Јужној Кореји, као и на листу World Digital Songs, а сингл DNA нашао се на 68. позицији америрчке листе Билборд хот 100. Током новенбра 2017. годике објављен је ремикс сингла MIC Drop, од стране америчког диск-џокеја Стива Аокија и репера Десинџера, а песма се нашла на 40. позицији листе Билборд хот 100 и додељен јој је златни сертификат од стране Америчког удружења дискографских кућа.

Јапанске верзије песама DNA и Crystal Snow објављене су у децембрз 2017. године и продате у више од 500.000 примерака током првог месеца од објављивања.

Синглови Fake Love и Idol објављени су 2018. године и били су на листама у Јужној Кореји и Сједињеним Државама, Fake Love добила је златни сертификат од стране Америчког удружења дискографских кућа.

Албуми

Студијски албуми

Сингл албуми

Поново издати албуми

Компилацијски албуми

Епови

Као главни извођач

Као гостујући музичари

Промотивни сингови

Остале успешне песме

Саундтрек гостовања

Остале сарадње

Напомене

Референце

Спољашње везе

БТС
БТС


text:
Afonso Augusto Moreira Pena (ur. 30 listopada 1847 w Santa Barbara w Brazylii, zm. 14 czerwca 1909 w Rio de Janeiro) – prezydent Brazylii w latach 1906-1909.

Za panowania Pedro II kilkukrotnie sprawował funkcję ministra. Po ogłoszeniu republiki był senatorem, prezesem Banku Państwowego w latach 1895–1898. W 1902 został wybrany wiceprezydentem, a w 1906 prezydentem. W czasie jego prezydentury poprawiła się sytuacja gospodarcza i finansowa Brazylii.

Alfonso Pena zmarł na zapalenie płuc w trakcie pełnienia urzędu, na 1,5 roku przed upłynięciem kadencji. Jego następcą został wiceprezydent Nilo Pecanha.

Przypisy

Prezydenci Brazylii
Urodzeni w 1847
Wiceprezydenci Brazylii
Zmarli w 1909


text:
Laissez-nous respirer è il secondo album della giovane cantante Ilona Mitrecey, pubblicato dall'etichetta discografica Sony BMG il 4 dicembre 2006.

L'album è stato promosso dai singoli Laissez-nous respirer e Chiquitas ma non ha ottenuto il successo del precedente disco, arrivando appena al settantesimo posto della classifica degli album francese.

Il disco, che conteneva anche le versioni a acustiche dei precedenti singoli Noël, que du bonheur e del vendutissimo Un monde parfait, è al momento l'ultimo pubblicato dalla cantante a causa degli scarsi risultati.

Tracce
Laissez-nous respirer
Chiquitas
Sur mes rollers
Kid's of the Universe
J'ai treize ans
Cool Sunset Party
On s'adore
L'Éléphant blanc
Le Tour du monde
Dans mon jardin
Le Peintre
La Vie est belle
Noël, que du bonheur (Acoustic version)
Un monde parfait (Acoustic version)

Classifiche

Note

Collegamenti esterni


text:
El condado de Clark (en inglés: Clark County) es un condado en el estado estadounidense de Misuri. En el censo de 2000 el condado tenía una población de 7.416 habitantes. Forma parte del área micropolitana de Fort Madison – Keokuk. La sede de condado es Kahoka. El condado fue formado en 1836 y fue nombrado en honor a William Clark, el líder de la Expedición de Lewis y Clark y el cuarto Gobernador del Territorio de Misuri.

Geografía
Según la Oficina del Censo, el condado tiene un área total de 1.326 km² (512 sq mi), de la cual 1.314 km² (507 sq mi) es tierra y 12 km² (5 sq mi) (0,90%) es agua.

Condados adyacentes
 Condado de Lee, Iowa (norte)
 Condado de Hancock, Illinois (este)
 Condado de Lewis (sur)
 Condado de Knox (suroeste)
 Condado de Scotland (oeste)
 Condado de Van Buren, Iowa (noroeste)

Áreas protegidas nacionales
 Great River National Wildlife Refuge

Autopistas importantes
  U.S. Route 61
  U.S. Route 136
  Ruta Estatal de Misuri 27
  Ruta Estatal de Misuri 81

Demografía
En el  censo de 2000, hubo 7.416 personas, 2.966 hogares y 2.079 familias residiendo en el condado. La densidad poblacional era de 15 personas por milla cuadrada (6/km²). En el 2000 habían 3.483 unidades habitacionales en una densidad de 7 por milla cuadrada (3/km²). La demografía del condado era de 98,83% blancos, 0,07% afroamericanos, 0,20% amerindios, 0,07% asiáticos, 0,01% isleños del Pacífico, 0,22% de otras razas y 0,61% de dos o más razas. 0,70% de la población era de origen hispano o latino de cualquier raza.

La renta promedio para un hogar del condado era de $29.457 y el ingreso promedio para una familia era de $36.270. En 2000 los hombres tenían un ingreso medio de $27.279 versus $19.917 para las mujeres. La renta per cápita para el condado era de $15.988 y el 14,10% de la población estaba bajo el umbral de pobreza nacional.

Ciudades y pueblos

Municipios
 Municipio de Clay
 Municipio de Des Moines
 Municipio de Folker
 Municipio de Grant
 Municipio de Jackson
 Municipio de Jefferson
 Municipio de Lincoln
 Municipio de Madison
 Municipio de Sweet Home
 Municipio de Union
 Municipio de Vernon
 Municipio de Washington
 Municipio de Wyaconda

Referencias

Enlaces externos

Condado de Clark (Misuri)


text:
Mojšova Lúčka je městská část Žiliny. Leží 6 km východně od centra města. Na západě sousedí se Žilinou a s městskou částí Trnové, na jihu s obcí Stráňavy, na východě se Strečnom a severní hranici tvoří Vah a Žilinská přehrada, která je přirozenou hranicí s katastry obcí Mojš a Nededza. Do obce Mojš vede přes vodní dílo lávka pro pěší. Počet obyvatel Mojšova Lúčky se dlouhodobě pohybuje okolo 410.

Historie
Mojšova Lúčka se vzpomíná v letech 1439 jako Gerova Lucska, 1598 jako Mogyssova Lwchka, 1773 jako Mois Lučka a 1808 jako Moyssowa Lúčka. Patřila k hradnímu panství Strečno. V erbu měla ze země vyrůstající keř. V 18. století měla 33 domů a 196 obyvatel a v 20. století 140 domů a 790 obyvatel. V roce 1980 se připojila k Žilině. Patří pod Římskokatolickou farnost Stráňavy. Roku 1788 byla obec Strečno odloučená od farnosti Varín a filiální farnosti Stráňavy a Mojšova Lúčka byly odloučeny od farnosti Rosina.

Poloha staré obce
Obec byla postavena v jednořadé zástavbě na levé straně řeky Váh. Úzký prostor řadové zástavby hned pod terasou oddělovala od řeky Váh jen stará silnice vedoucí ze Žiliny do Vrútek. Silnice odbočovala z nynější silnice I/18 v Žilině na Šibeniciach prudce k řece Váh a vedla přes bývalé Hruštiny (zatopené při výstavbě VD) do obce Mojšova Lúčka. Odtud pokračovala dále vedle asanačního a kafilerního podniku směrem do Strečna. Z obce byla postavena dřevěná lávka přes řeku Váh do obce Mojš. V případě zvýšené hladiny vody ve Váhu byla cesta a obec pravidelně zaplavovaná. Zbytky původní cesty z jedné i druhé strany jsou zachované a používají se jako přístupové cesty k Vodnímu dílu Žilina a na cykloturistiku.

V padesátých letech, kdy padlo rozhodnutí o stavební uzávěře pro budoucí výstavbu vodního díla, měla obec velmi daleko od přijatelného komfortu. Několik následujících desetiletí se tam už nic nestavělo ani neopravovalo, a proto byla dlouhotrvající stavební uzávěrou velmi zchátralá a zanedbaná na úrovni poválečných let. Obec byla určena na postupnou likvidaci, čímž se hodnota majetku snížila na minimum. Mladí odcházeli do Žiliny a v obci, pozdější městské části Žiliny, zůstali bydlet jen staří lidé.

Přesídlení
Koncem 80. let 20. století se rozhodlo o výstavě VD Žilina, a tím zániku staré zástavby. V roce 1994 se začalo s výstavbou VD, ale i nových domů pro obyvatele v katastrálním území obce nad silnicí I/18. Malá část obce a hřbitov zůstaly neporušené v nejvyšší části a několik nových domů je postavených i v katastrálním území městské části Trnové.

Přes vodní dílo byl postaven i nový most pro pěší do obce Mojš. Na Rosinkách bylo postaveno také několik rodinných domů hlavně pro obyvatele zatopené části Hruštiny, která patřila do katastrálního území Žiliny. Pracovní název výstavby byl Nová Mojšova Lúčka, který používal investor při výstavbě. Při napouštění vodní hladiny roku 1997 (turbína byla spuštěna roku 1998) se museli občané vystěhovat do ještě rozestavěné obce. Celkem bylo postaveno 136 nových domů. Novou část odděluje od silnice I / 18 protihlukový val.

Na Rybném náměstí s kamenným křížem ze zatopené obce je postavena základní škola a kulturní dům. Jako bývalá samostatná obec má Mojšova Lúčka vlastní hřbitov s domem smutku a při hladině vodního díla stojí kaple.

Okolí obce
V městské části se nachází kafilérie VAS spol. s r. o. Mojšova Lúčka a drůbežářský zpracovatelský závod HYZA. Nad rodinnými domy se nachází velká zahrádkářská osada. Žilinská přehrada se využívá na letní rekreaci a cykloturistiku. Mojšova Lúčka má MHD a s centrem je spojena autobusovou linkou č. 31.

Externí odkazy

 Římskokatolická farnost Strečno

Reference

Údržba:Články s nekontrolovanými překlady
Žilina


text:
O Zumbi dos Palmares  é um navio tipo petroleiro de fabricação e bandeira brasileira.

Nome
Na cerimônia de início de operações do navio, em 20 de maio de 2013, a presidente Dilma Rousseff mencionou que a escolha do nome da embarcação seria alusiva ao reconhecimento da cultura negra como parte fundamental do que são os brasileiros, além de um sinal de repúdio à discriminação racial.

Características
O petroleiro brasileiro Zumbi dos Palmares, entrou em operações no Porto de Suape. O navio tem 274 metros de comprimento e capacidade para transportar 1 milhão de barris de petróleo e foi construído pelo Estaleiro Atlântico Sul .

Navios mercantes do Brasil
Petroleiros
Navios de 2012
Navios da Transpetro
Navios construídos no Brasil


text:
Howard Arthur "Mul" Holland was a Major League Baseball pitcher. He played parts of three seasons in the majors, each with a different team. He played for the Cincinnati Reds in , the New York Giants in , and the  St. Louis Cardinals in .

University of Virginia

Football
Holland was a prominent tackle for the Virginia Cavaliers of the University of Virginia. Greasy Neale rated him with the best he ever coached.

1925
He was selected All-Southern  in 1925.

Basketball
He also played basketball.

1925
After the SoCon tournament, Holland was selected for the 1925 All-Tournament team among tournament champion Jack Cobb.

Baseball
He was a pitcher on the baseball team.

Sources

Major League Baseball pitchers
Cincinnati Reds players
New York Giants (NL) players
St. Louis Cardinals players
Fairmont Black Diamonds players
Clarksburg Generals players
Houston Buffaloes players
Baseball players from Virginia
Virginia Cavaliers baseball players
1903 births
1969 deaths
American football tackles
Virginia Cavaliers football players
All-Southern college football players
People from Franklin, Virginia


text:
Haplophyllum ramosissimum är en vinruteväxtart som först beskrevs av Ove Wilhelm Paulsen, och fick sitt nu gällande namn av Aleksei Ivanovich Vvedensky. Haplophyllum ramosissimum ingår i släktet Haplophyllum och familjen vinruteväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Vinruteväxter
ramosissimum


text:
Giel Vleggaar (Amsterdam, 9 januari 1974) is een Nederlands componist.

Opleiding
Vleggaar is opgeleid in zowel klassieke als lichte muziek. Hij studeerde jazzcompositie en arrangeren bij Jurre Haanstra aan het Hilversums Conservatorium en klassieke compositie aan het Conservatorium van Amsterdam bij Daan Manneke en Theo Verbey. Hij verdiepte zich in de muziektheorie van Zuid-India bij Rafael Reina. Hij ging in 1998 naar Gambia om daar kennis te nemen van de muziek van de Wolofcultuur. Hij nam ook enkele lessen bij andere componisten, onder anderen George Crumb en Timothy Salter.

Activiteiten
Vleggaar componeerde niet alleen voor concerten, maar ook voor film en dans. Hij maakte onder andere in 1994 de multimediaproductie Ozo zwaar, ozo licht in het Nederlands Filmmuseum, in 1996 Perpetuum Mobile (muziektheater) voor Orkater en de dansvoorstelling DNCS in 1999.

Composities
 Wake Up Sleeping Beauty (2016), voor blaaskwintet
 Springs Eternal (2014), voor symfonieorkest
 Jägerlieder (2013), voor sopraan, strijkkwartet en piano
 Arise (2013), voor koperblazers
 The Trees of Paradise (2012), voor 3 zangers, koor en symfonieorkest
 Arcadia (2012), voor symfonieorkest
 Pretty Beautiful (2011), voor 12 blazers
 DAZED (2011), voor 3 zangers en ensemble
 Fünf (2010), voor symfonieorkest
 Ayre of Solace  (2009), voor symfonieorkest
 Pianoconcert  (2008), voor piano en orkest
 Wanted: Ferne Geliebte  (2007), voor 3 sopranen en ensemble
 Atomic UFO Saves the Day (Again)  (2007), voor basgitaar en ensemble
 In Transit  (2007), voor saxofoonkwartet en slagwerkduo
 Dead as Disco  (2006), voor symfonieorkest
 U-Turn Addiction'  (2006), voor strijkkwartet
 Drowning  (2006), voor 5 stemmen
 Aiming for Ecstasy  (2005), voor elektrische-gitaarsolo
 Post Mortem  (2005), voor stem en ensemble
 Up and Away  (2005), voor strijkorkest
 Appalachia  (2004), voor steelstring akoestische gitaar en ensemble
 Brave Cactus Hits the Road  (2003), voor ensemble
 Falling Down [XL]  (2006), voor fluit, klarinet, tuba, slagwerk en piano
 Falling Down  (2003), voor klarinet, cello en piano
 Come Here Often?  (2003), voor 2 slagwerkers en soundtrack
 Bred in Captivity  (2002), voor ensemble
 Counting Stars with Confidence  (2002), voor violoncello en piano
 L'apres-midi d'un toreador  (2001), voor fluitensemble (geschreven voor het Nederlands Fluitorkest)
 Fast Lane Woodpecker  (2001), voor symfonieorkest
 Day Before Dusk voor het Amerikaanse ensemble Non Sequitur
 In Limbo voor de Nederlandse groep Osmosis
 Counting Stars with Confidence voor het duo Harry Sparnaay en Annelie de Man

Prijzen en onderscheidingen
Het Nederlands Ballet Orkest erkende Vleggaar in 2002 in het kader van hun Young Composers Project met de NOG Stimuleringsprijs voor het orkestwerk Fast Lane Woodpecker. In 2007 werd hem de Henriëtte Bosmansprijs toegekend tijdens de Nederlandse Muziekdagen voor zijn compositie Appalachia'' uit 2004.

Externe links
Website van de componist
Pagina Giel Vleggaar op de website van Donemus

Nederlands componist


text:
A Batalha de Amboina ocorreu na ilha de Amboina nas Índias Orientais Neerlandesas (Indonésia), em 30 de janeiro-1 de fevereiro de 1942, durante a Segunda Guerra Mundial. Uma força invasora japonesa enfrentou a oposição de tropas neerlandesas e australianas. Depois de uma luta sangrenta, os invasores tomaram a ilha e cometeram uma série de crimes de guerra.

Ligações externas

Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial em 1942
Teatro do Sudoeste do Pacífico na Segunda Guerra Mundial
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo os Países Baixos
Ocupação japonesa das Índias Orientais Holandesas
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Austrália
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo o Japão
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo os Estados Unidos


text:
Desportivo da Eka is an Angolan football club based in the town of Dondo, Kwanza Norte in north Angola.

The club is attached and named after Angola's brewery EKA (Empresa Angolana de Cervejas, SARL).

League & Cup Positions

Stadium
Desportivo da Eka's home stadium is nicknamed Inferno do Dondo (Dondo's Hell).

Manager history and performance

References

External links

Football clubs in Angola


text:
Lambunot is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Besar van de provincie Atjeh, Indonesië. Lambunot telt 208 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Atjeh


text:
Friedrich Julius Stahl (nacido como Julius Jolson-Uhlfelder; Würzburg, 16 de enero de 1802-Bad Brückenau, 10 de agosto de 1861) fue un filósofo del derecho alemán, jurista, abogado constitucional y político. Inspirado por Schelling y Savigny, escribió su importante obra académica La filosofía del derecho según la visión histórica (Heidelberg, 1830-1837), que, a pesar de las grandes deficiencias, hizo época para la historia de la ciencia política. La gran influencia de Stahl como erudito legal se desprende que su definición del estado de derecho que sigue siendo la más citada en Alemania.

Biografía
De origen judío, se crio estrictamente en la religión judía y se le permitió asistir al gimnasio. Como resultado de su influencia, a la edad de diecisiete años se convirtió al cristianismo y se bautizó en la Iglesia luterana en Erlangen el 6 de noviembre de 1819. A esta fe se aferró con ferviente devoción y persistencia hasta su muerte. Después de haber estudiado derecho en Würzburg, Heidelberg y Erlangen, Stahl, al tomar el grado de doctor juris, se estableció como Privatdozent en Múnich, en 1832 fue nombrado profesor ordinario de derecho en Würzburg, y en 1840 recibió la cátedra de derecho y política eclesiástica en Berlín.

Aquí inmediatamente dejó su huella como abogado eclesiástico, y fue nombrado miembro de la primera cámara del sínodo general. Elegido en 1850 como miembro del efímero parlamento de Erfurt, se opuso encarnizadamente a la idea de la federación alemana. Cayó pronto bajo la influencia de Schelling y, ante la insistencia de este último, comenzó en 1827 su gran obra Die Philosophie des Rechts nach geschichtlicher Ansicht (Una visión histórica de la filosofía del derecho), en la que basa todas las leyes y ciencias políticas sobre el cristianismo.

Bibliografía
 La filosofía del derecho según la visión histórica (3 volúmenes). Heidelberg, 1830, 1833, 1837
 La constitución de la iglesia según la doctrina y la ley de los protestantes. Erlangen, 1840
 Sobre la disciplina de la iglesia 1845 (2ª ed. 1858)
 El principio monárquico Heidelberg, 1845
 El estado cristiano. Berlín, 1847 (2ª ed. 1858)
 La revolución y la Monarquía constitucional. Berlín, 1848 (2ª ed. 1849)
 ¿Qué es revolución? Berlín, 1849, 1852
 Protestantismo como principio político. Berlín, 1853 (3ª ed. 1854)
 Las refutaciones católicas. Berlín, 1854
 Contra Bunsen. Berlín, 1856
 La Iglesia Luterana y la Unión. Berlín, 1859 (2da ed. 1860)
 Diecisiete discursos parlamentarios y tres conferencias (póstumas). Berlín, 1862
 Los partidos actuales en el estado y la iglesia: veintinueve conferencias académicas (póstuma). Berlín, 1868

Referencias

Filósofos políticos
Nacidos en Wurzburgo


text:
O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 2017 foi a 83ª edição do campeonato de halterofilismo, organizado pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). O campeonato ocorreu no Centro de Convenções Anaheim, em Anaheim, nos Estados Unidos, entre 28 de novembro a 5 de dezembro de 2017. Foram disputadas 16 categorias (8 masculino e 8 feminino), com a presença de 315 halterofilistas de 63 nacionalidades filiadas à Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). Teve como destaque a Tailândia com 15 medalhas no total, sendo 5 de ouro.

Equipes da Armênia, Azerbaijão, Bielorrússia, China, Cazaquistão, Moldávia, Rússia, Turquia e Ucrânia não puderam participar do campeonato, pois a IWF suspendeu suas federações nacionais por detectar mais de três casos positivos de doping em testes nos os Jogos Olímpicos de Pequim 2008 e Londres 2012.

Calendário
Horário local (UTC-8)

Medalhistas
Os resultados foram os seguintes.

Masculino

  — RECORDE
MUNDIAL

Feminino

  — RECORDE
MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Classificação por equipe

Masculino

Feminino

Participantes
Um total de 315 halterofilistas de 63 nacionalidades participaram do evento.

 (5)
 (1)
 (1)
 (1)
 (6)
 (5)
 (4)
 (9)
 (2)
 (11)
 (16)
 (1)
 (1)
 (4)
 (3)
 (1)
 (11)
 (5)
 (2)
 (2)
 (5)

 (7)
 (4)
 (8)
 (3)
 (5)
 (2)
 (4)
 (8)
 (8)
 (1)
 (1)
 (5)
 (8)
 (15)
 (2)
 (1)
 (4)
 (1)
 (1)
 (11)
 (3)

 (2)
 (2)
 (5)
 (2)
 (5)
 (1)
 (6)
 (6)
 (1)
 (1)
 (1)
 (11)
 (10)
 (2)
 (16)
 (1)
 (5)
 (2)
 (16)
 (10)
 (12)

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

!
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo


text:
The 2019–20 season was the 134th in the history of Luton Town Football Club, a professional association football club based in Luton, Bedfordshire, England. Their promotion from League One in 2018–19 meant it was the club's first season in the Championship after a 12-year absence and 94th season in the English Football League. The season ran from 1 July 2019 to the end of the 2019–20 Championship season.

Background and pre-season

Competitions

EFL Championship

League table

FA Cup

EFL Cup

Transfers

In

 Brackets around club names indicate the player's contract with that club had expired before he joined Luton.

Out

 Brackets around club names indicate the player joined that club after his Luton contract expired.

Loan in

Loan out

Appearances and goals
Source:
Numbers in parentheses denote appearances as substitute.
Players with names struck through and marked  left the club during the playing season.
Players with names in italics and marked * were on loan from another club for the whole of their season with Luton.
Players listed with no appearances have been in the matchday squad but only as unused substitutes.
Key to positions: GK – Goalkeeper; DF – Defender; MF – Midfielder; FW – Forward

References

External links

Luton Town F.C. seasons
Luton Town


text:
Een ergatief-absolutieve taal - meestal afgekort tot ergatieve taal - is een taal waarin het onderwerp van een intransitieve zin geheel hetzelfde behandeld wordt als het lijdend voorwerp van een transitieve zin, waardoor deze twee zinsdelen in termen van thematische relaties worden onderscheiden van de agens. Talen met een dergelijk ergatief systeem worden aldus onderscheiden van nominatief-accusatieve talen, waarbij het onderwerp altijd in de nominatief staat en het lijdend voorwerp in de accusatief.

Markering
Het verschijnsel ergativiteit wordt over het algemeen morfologisch gemarkeerd, dus met behulp van aparte naamvallen. Dit zijn over het algemeen de ergatief, die wordt gebruikt voor het onderwerp bij een transitief werkwoord. Een andere naamval, de absolutief, wordt daarnaast gebruikt voor zowel het onderwerp van zinnen met een intransitief werkwoord als voor het lijdend voorwerp van zinnen met een transitief werkwoord. Daarnaast speelt ook woordvolgorde vaak een belangrijke rol bij het tot uitdrukking komen van ergativiteit; zo hanteren ergatieve talen doorgaans de VOS-woordvolgorde en/of de SOV-woordvolgorde als de standaardnorm.

Voorbeelden
Voorbeelden van ergatieve talen zijn het Baskisch, Groenlands, Tibetaans, een aantal Kaukasische talen zoals het Abchazisch en Georgisch en de meeste Mayatalen. Binnen de grote groep van de Indo-Europese talen zijn alleen enkele Indo-Iraanse talen ergatief, zoals het Koerdisch en het Pasjtoe.

Zie ook
Gespleten ergativiteit

Taaltypologie


text:
Troy est une ville située dans l'État américain du Michigan. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants. Troy est une banlieue de Détroit, dans le comté d'Oakland. C'est la onzième ville de l'État.

Histoire
Les premiers achats de terrain dans ce qui est devenu le Troy Township sont enregistrés en 1819. Un premier campement, connu sous le nom de Troy Corners, sort de terre deux ans plus tard, après qu'un certain Johnson Niles a acheté . La communauté est demeurée essentiellement rurale jusqu'au milieu du . Troy devient une ville en 1955, et sa population augmente ensuite considérablement.

En 2005, pour célébrer le cinquantième anniversaire de la ville, des statues en céramique de castors (chacune de  de haut), ont été montrées à divers endroits dans la ville. Le castor est la mascotte de Troy, comme le rappelle la route commerciale principale de la ville (Big Beaver Road, littéralement « la route du grand castor »).

Économie
Au cœur d'un des comtés les plus riches des États-Unis, Troy est un centre d'affaires prospère, en particulier dans les secteurs automobile et financier. En se basant sur la valeur moyenne des propriétés immobilières, Troy est la deuxième ville du Michigan, juste après Détroit. Troy dispose d'un centre commercial haut de gamme, le Somerset Collection, avec entre autres une spectaculaire passerelle et plus de 180 magasins.

Au nombre des compagnies qui ont leur siège dans la ville, citons :

 Delphi Corporation
 DuPont Automotive
 Kelly Services
 SAE International
 Syntel
 Ziebart

Population

Troy est la ville comptant le plus haut pourcentage d'Asio-Américains du Michigan.

Selon le recensement de 2000, le revenu moyen par personne s'élève à  (en 2000) alors que 2,7 % des habitants vivent sous le seuil de pauvreté (indice fédéral).

Troy est classée cinquième ville la plus sûre des États-Unis selon le rapport 2006 de Morgan Quitno.

Notes et références

Ville au Michigan
Localité dans le comté d'Oakland


text:
Castelletto in Garfagnana è un piccolo villaggio, del comune di Sillano Giuncugnano in provincia di Lucca, nell'alta valle del Serchio (800 metri circa).

Storia
Il toponimo lascia supporre che in antico vi si trovasse il castello nominato nel diploma di Federico I come "Castrum de Malliano". Supposizione avvalorata anche dall'Offizio sulle differenze dei confini del 1489, in cui sono elencate tutte le "terre murate" della Garfagnana estense, tra le quali figura anche Casteleto.

Nell'ambito territoriale del paese si trova la località denominata la "Terra".
La tradizione locale vorrebbe che il primo luogo abitato sia stato proprio la "Terra". Ciò sarebbe confermato dal fatto che fino da epoca molto antica in quella località sorgeva la chiesa parrocchiale di santa Felicita, che serviva anche alle popolazioni di Ponteccio e Gragna e che verrà unita alla parrocchiale di Magliano. Col tempo, a causa di calamità naturali, gli abitanti della Terra si sarebbero trasferiti nell'attuale ubicazione del Castelletto e a Ponteccio.

Nel XVI secolo le più consistenti famiglie residenti al Castelletto erano Bertoni, Bonucci, Castelli, Reali, detti anche, questi ultimi, "dalla Terra".

Bibliografia
Francesco Boni De Nobili, Sotto il segno di sant'Andrea, De Bastiani, Vittorio Veneto 1997.
Francesco Boni De Nobili, Dizionario biografico dei personaggi di rilievo... della parrocchia di sant'Andrea Apostolo di Magliano, Il Grifon d'oro Pordenone, 2005 (edizione fuori commercio per battesimo di Raffaele Boni de Nobili).
Raffaello Raffaelli, Descrizione geografica, storica, economica della Garfagnana, Lucca 1879.

Collegamenti esterni

Frazioni di Sillano Giuncugnano


text:
Bdelyrus apaporisae — вид пластинчатоусых жуков рода Bdelyrus из подсемейства скарабеины (Scarabaeinae). Неотропика: Колумбия (Rio Apaporis, отсюда название таксона).

Описание

Длина тела от 7,81 мм до 8,96 мм, ширина до 4,48 мм. Пигидиум короткий с мелкими округлыми ямками. Задние бёдра узкие. Клипеус слабо окаймлённый, выступающий вперёд. Межглазничное расстояние равно 6,6 диаметрам глаз; клипеус, лоб и щёки грубо пунктированные. Основная окраска тела коричневато-чёрная, блестящая. Навозный жук, населяет вечнозелёные тропические леса Амазонии. Встречается в ноябре-декабре. Усики с 3-члениковой булавой. Задние голени с одной вершинной шпорой. Вид был впервые описан в 1998 году канадским энтомологом Джойсом Куком (Joyce Cook, North Augusta, Онтарио, Канада) по материалам, собранным в Колумбии.

См. также
 Bdelyrus gilli

Примечания

Литература
 Cook, J. 1998. A revision of the neotropical genus Bdelyrus Harold (Coleoptera: Scarabaeidae). The Canadian Entomologist 130: 631–689.

Ссылки
 eol.org: Bdelyrus apaporisae Cook 1998. eol.org

Bdelyrus
Животные, описанные в 1998 году
Насекомые Южной Америки
Эндемики Колумбии


text:
Відомі носії

 Бистров Володимир Сергійович
 Бистров Марат В'ячеславович
 Бистров Олексій Петрович
 Бистров Сергій Іванович — Герой України.
 Бистров Юрій Васильович — радянський хокеїст.

російські прізвища


text:
Пётр Литви́нов:
 Литвинов, Пётр Васильевич (1922—1944) — Герой Советского Союза.
 Литвинов, Пётр Дмитриевич (1916—1943) — Герой Советского Союза.


text:
Wheat Ridge is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Colorado, en valt bestuurlijk gezien onder Jefferson County.

Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 32.913.
In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 30.979, een daling van 1934 (-5,9%).

Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
23,5 km², geheel bestaande uit land.

Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond Wheat Ridge.

Geboren

 Ron Kiefel (1960), wielrenner
 Todd Dunivant (1980), voetballer

Externe link

Plaats in Colorado


text:
Migrasomy – organella komórkowe, rodzaj pęcherzyków zewnątrzkomórkowych okrytych pojedynczą błoną.

Migrasomy są wytwarzane przez poruszające się komórki podczas procesu zwanego migracytozą. Przesuwająca się komórka pozostawia za sobą włókna, na których po kilkudziesięciu minutach tworzą się pęcherzyki. Pęcherzyki początkowo dość szybko rosną, po czym ich rozmiar stabilizuje się. Następnie z cytoplazmy do migrasomów przesyłana jest różna treść. Podczas kurczenia się włókien przyczepione dzięki integrynom do macierzy pozakomórkowej migrasomy odrywają się i pozostają na swoim miejscu. Następnie albo zostają wchłonięte przez kolejne poruszające się komórki, albo się rozpływają. W badaniu, podczas którego odkryto migrasomy, ich średni czas istnienia wynosił ok. 400 minut.

Migrasomy są stosunkowo dużymi pęcherzykami zewnątrzkomórkowymi, osiągając rozmiary 400–3000 nm. Oznacza to, że są z reguły większe od typowych egzosomów, a mniejsze od onkosomów i ciałek apoptotycznych. Z reguły mają zarys owalny. Same zawierają wewnątrz mniejsze pęcherzyki, zwykle po kilka, ale czasem do 300. W odróżnieniu od niektórych innych typów pęcherzyków zewnątrzkomórkowych okryte są tylko jedną błoną cytoplazmatyczną, prawdopodobnie pochodzącą z błony włókien pozostawianych z tyłu migrującej komórki, a nie z fuzji błon mniejszych pęcherzyków.

Migrasomy są wytwarzane przez różnego typu komórki, w tym rakowe oraz z kultur tkankowych. Dotychczas stwierdzano je u kręgowców (człowiek, mysz, szczur, danio pręgowany). Ze względu na zewnątrzkomórkowe występowanie stwierdzane są m.in. w płynach ustrojowych.

Migrasomy są wytwarzane m.in. przez komórki gastruli. Zawierają one morfogeny i przyciągają na drodze chemotaksji odpowiednie komórki, kształtując organogenezę. Migrasomy mogą być przekazywane między sąsiadującymi komórkami. Niektóre zawierają mRNA lub białka stymulujące  do podziału komórki, które by wchłonęły migrasom. Uwalnianie migrasomów zawierających fragmenty mitochondriów jest sposobem komórki na pozbycie się tych organelli, gdy stały się niefunkcjonalne.

Migrasomy odkrył i nazwał w 2014 roku zespół naukowców z Uniwersytetu Tsinghua pod kierownictwem Li Yu. Ze względu na obecność licznych pęcherzyków ich obraz przypomina owoc granatu i roboczo określane były jako pomegranate-like structures (PLS). Obserwowano je już wcześniej, ale uważano, że są ubocznymi pozostałościami po wędrującej komórce.

Przypisy

Organella komórkowe


text:
Rhyacophila balcanica is een schietmot uit de familie Rhyacophilidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.

Schietmot uit het Palearctisch gebied
Rhyacophilidae


text:
Linda West is a Canadian administrator, activist and politician. She has been a candidate for the Conservative Party of Canada and the Progressive Conservative Party of Manitoba. She is also known for her involvements in several volunteering organizations like Rotary Club of Parry sound, Habitat for Humanity, Community Business and Development Centre, The Parry Sound Area Founders Circle etc. She received the Order of Parry Sound in 2020 for community services and supports during the COVID-19 pandemic. As on 2021, she is known for serving as the president of Rotary Club of Parry Sound.

Education

West has a Bachelor of Arts degree from Laurentian University and a Master of Business Administration specializing in Health Care from the University of Toronto.  She also holds a Ph.D. from Washington International University, an unaccredited institution incorporated in the British Virgin Islands.

Career

West was executive director of the James Bay General Hospital from 1992 to 1995, and of the Winnipeg River Health District from 1995 to 1997.  From 1997 to 2000, she was executive director of labour relations for Manitoba Health.  She has also been a health policy consultant for the Progressive Conservative Party of Manitoba, and has taught nursing and business at the University of Manitoba.

In 2003, West helped organize a conference in Winnipeg, Manitoba on the role of women in politics.  She received a Women of Distinction Award from the Winnipeg YMCA-YWCA in 2004, and was later chosen as the local director of Equal Voice, a group that promotes the increased participation of women in political life. West authored the Trends and Issues in Health Care. In 2006, she helped organize a rebuilding effort in New Orleans for Habitat For Humanity.

In July 2007, West was hired as executive director for employment services in the Regina Qu'Appelle Health Region's Human Resources Department.  She was named acting vice-president of Human Resources in August of the same year, and became vice-president in December.  West left employment with the Regina Qu'Appelle Health Region on 21 February 2008.  West also became vice-president of Human Resources with a recruitment agency that provides Canadian placements to migrant workers from the Philippines, in 2007.  She argued in 2008 that Canada needs overseas recruitment to counter a domestic labour shortage. West co-founded Actyl Group, a human resource recruitment agency. She serves as the company president.

West returned to the University of Manitoba in 2015 to teach in the Asper School of Business.

Activist and political candidate

West first ran for public office in the 2003 provincial election, as a candidate of the Progressive Conservative Party. She initially sought the party's nomination for Riel, but lost to former Member of the Legislative Assembly Shirley Render at a nomination meeting in late 2002. During the nomination contest, one PC insider suggested that West's views on private health care would be a liability for the party.

West subsequently convened a public meeting on Manitoba's physician shortage, which was held at Winnipeg's Transcona Inn in early 2003.  During the question and answer session, she announced that she was considering a candidacy in the division of Radission. The political overtones of this meeting were noted in a newspaper report, though West denied that it had been called for political purposes.  She won the Radisson nomination, but lost to New Democratic Party candidate Bidhu Jha in the general election.

The Manitoba Nurses' Union criticized West in late 2003, after she led a group of her own fourth-year undergraduate students in a rally outside the provincial legislature supporting an on-the-job training program.  It was alleged that the students received a portion of their grade for participating in the rally, but West said that her students were taught to review both sides of the issue.

West was a supporter of the Progressive Conservative Party of Canada at the federal level, and supported its merger with the more right-wing Canadian Alliance to create the Conservative Party of Canada in 2003.  She ran for the new party in the 2006 federal election, and finished second against New Democratic Party incumbent Bill Blaikie in Elmwood—Transcona. West's Ph.D. credentials became a source of controversy during the 2006 federal election because Washington International University is an institution that is licensed but not accredited by any educational oversight body in Canada or the United States of America.

West challenged Bidhu Jha a second time in the 2007 provincial election, initially centering her campaign around local opposition to a hog-processing plant planned for construction in the Radisson area.  The NDP government withdrew its support for the project during the election, and indicated that the plant would not be built.  Some NDP insiders nevertheless expressed concern that their early support for the unpopular project had made the seat vulnerable.  On election day, however, Jha defeated West by an increased margin.

West received the Order of Parry Sound for the year 2020 owing to her community services and support during the COVID-19 pandemic specifically for the Rotary Club grocery program that offered convenient grocery shopping during the difficult situation.

Health care
West has written several articles calling for Manitoba and Canada to develop new strategic plans for health care delivery.  She supports the Canada Health Act.

West and provincial Health Minister Dave Chomiak engaged in a public controversy over health care strategies in late 2001 and early 2002.  In the same period, West argued that Manitobans should pay health-care premiums instead of paying for health expenses through general taxation.

West returned to writing opinion pieces on Canada's health-care system after the 2003 election.  She reiterated her support for publicly funded private clinics, and criticized the provincial government's approach to the issue.  She was also a vocal opponent of Winnipeg Mayor Glen Murray's tax policies, which she spoke against at several public meetings.

Electoral record

All electoral information is taken from Elections Canada and Elections Manitoba. Provincial expenditures refer to candidate expenses. Italicized expenditures refer to submitted totals, and are presented when the final reviewed totals are not available.

References

Conservative Party of Canada candidates for the Canadian House of Commons
Progressive Conservative Party of Manitoba candidates in Manitoba provincial elections
People using unaccredited degrees
Canadian women in federal politics
Year of birth missing (living people)
Living people
Women in Manitoba politics
21st-century Canadian women politicians


text:
Eucalliacinae is een onderfamilie van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

Geslachten
 Andamancalliax Sakai, 2011
 Calliax de Saint Laurent, 1973
 Calliaxina Ngoc-Ho, 2003
 Calliaxiopsis Sakai & Türkay, 2014
 Eucalliax Manning & Felder, 1991
 Eucalliaxiopsis Sakai, 2011
 Paraglypturus Turkay & Sakai, 1995
 Phaetoncalliax Sakai, Türkay, Beuck & Freiwald, 2015
 Pseudocalliax Sakai, 2011

Callianassidae


text:
I Black Widow sono stati un gruppo rock progressivo britannico formatosi a Leicester nel 1970. Furono forse, insieme ai Coven e ai più famosi Black Sabbath, uno dei primi gruppi a parlare esplicitamente di occultismo, stregoneria e Satana nelle loro canzoni.

Storia del gruppo
La band si formò originariamente nel 1966 con il nome di Pesky Gee. A quel tempo era così formata: Kay Garret (voce), Kip Trevor (voce, chitarra e armonica), Jess "Zoot" Taylor (pianoforte e organo), Jim Gannon (chitarra e voce), Clive Jones (sassofono e flauto), Bob Bond (basso) e Clive Box (batteria), e finì per pubblicare anche un album (Exclamation Mark nel 1969),  che non riscosse molto successo. In quell'anno Kay Garret lasciò il gruppo, che si riformò con il nome di 'Black Widow' a partire dal 1970. Nello stesso anno uscì il debutto Sacrifice, che mise in mostra il gusto della band per le tematiche di magia nera. Il disco riscosse un buon successo, e fu supportato da un tour in cui la band mise in mostra la sua stravaganza nelle esibizioni live. Il secondo album Black Widow venne pubblicato nel 1971, e per vari motivi si discostò dalle tematiche e le atmosfere del primo album. Il terzo album (Black Widow III) venne pubblicato nel 1972. Nel 1973 iniziarono le registrazioni per il quarto album, che vennero poi rinviate a causa della dipartita di Kip Trevor, il quale venne sostituito da Ric Prince. Al termine delle registrazioni dell'album la band si sciolse, senza pubblicare l'album a causa della mancanza di un'etichetta discografica che pubblicasse il disco. L'album vide alla fine la luce nel 1997 sotto la produzione della Black Widow Records.

Nel novembre 2007 la Mystic Records pubblicò il DVD "Demons of the Night Gather to see Black Widow Live", un video che testimoniava un concerto della band del 1970 in cui suonò per intero l'album Sacrifice. Il DVD contribuì a rinnovare l'interesse attorno ai Black Widow, e Clive Jones dichiarò di essere al lavoro su nuovo materiale insieme a Geoff Griffiths, bassista della band fino allo scioglimento del 1973.
Nell'ottobre 2010 fu pubblicato l'inedito Hail Satan, che vide la partecipazione di Tony Martin (ex Black Sabbath) come guest alla voce.

L'ultimo album del gruppo, Sleeping With Demons, uscì il 31 ottobre 2011, ed includeva fra gli altri, la partecipazione di Paolo "Apollo" Negri alle tastiere e il ritorno di Kay Garrett, cantante della formazione originale prima che prendesse il nome Black Widow.
Il 16 ottobre 2014, Clive Jones morì in seguito ad un cancro terminale che lo affliggeva da oltre un anno: la sua morte pose fine alle attività del gruppo.

Componenti
 Kip Trevor (nato il 12 novembre 1946 a Littlemore nell'Oxfordshire) - voce
 Jim Gannon - chitarra elettrica e spagnola
 Bob Bond (nato Robert Bond il 2 ottobre 1940 a  Brighton nel Sussex) - basso
 Clive Box - batteria e percussioni
 Zoot Taylor - organo e pianoforte
 Clive Jones (nato il 28 maggio 1949 a Leicester) - flauto, sax e clarinetto
 Kay Garret (nata il 5 aprile 1949 a Leicester nel Leicestershire)
 Jess "Zoot" Taylor (nato il 10 novembre 1948 a Leicester)
 Geoff Griffiths (nato Geoffrey Griffiths il 4 aprile 1948 a Leicester)
 Romeo Challenger (nato il 18 maggio 1950 a Antigua)

Discografia
Album in studio
1970 - Sacrifice
1971 - Black Widow
1972 - Black Widow III
1997 - Black Widow IV
1998 - Return to the Sabbat
2011 - Sleeping With Demons
Raccolte
2003 - Come to the Sabbat: Anthology
2012 - See's the Light of Day
Live
2008 - Demons of the Night Gather to see Black Widow Live

Note

Bibliografia
 Rizzi, Cesare. Progressive & Underground '67 - '76. Firenze: Giunti Editore (2003), ISBN 88-09-03230-6.

Collegamenti esterni


text:
Rhene is a river of Hesse, Germany. It is a right tributary of the Diemel.

See also
List of rivers of Hesse

References

Rivers of Hesse
Rivers of Germany


text:
Кафта́нчиково () — село у складі Томського району Томської області, Росія. Адміністративний центр Зарічного сільського поселення.

Населення
Населення — 1528 осіб (2010; 1363 у 2002).

Національний склад (станом на 2002 рік):
 росіяни — 89 %

Джерела

Примітки

Посилання
 На Вікімапії

Населені пункти Томського району
Села Томської області


text:
Unrealesed Songs – krążący po Internecie zbiór dem polskiej artystki Pati Yang. Nie wiadomo dokładnie, kiedy został wydany, ale datuje się go na okres pomiędzy albumami Jaszczurka i Silent Treatment. Dwa utwory - "Black Point" i "Inch Close" znalazły się na ścieżce dźwiękowej do filmu Egoiści.

Lista utworów
 "Inwokacja" – 0:48
 "The War Is Coming" – 5:03
 "Dancing in the Rain" – 6:11
 "Nowa nowa" – 6:45
 "Play It Again" – 4:49
 "Choose" – 4:53
 "Też nowa" – 5:38
 "Odkąd jesteś tu" – 4:50
 "Black Point" – 5:37
 "A tej nikt nie zna" – 4:47
 "Inch Close" – 6:17
 "Ładna nowa" – 10:03

Albumy triphopowe
Albumy demo
Albumy muzyczne wydane w roku 2001


text:
Farmers Union is a brand name established by the South Australian Farmers' Co-operative Union Ltd (SAFU), and now owned by Bega Cheese

Origins

Jamestown
At a meeting in Jamestown, South Australia on 28 February 1888, a committee formed to establish a grain "producers' union to combat the effects of depressed agricultural prices and the power of dealers". In October, John Pearce, Thomas Mitchell, Alex McCallum and others floated the "South Australian Farmers' (later Co-operative) Union Ltd" with a paid-up capital of under £300, ninety-four shareholders, John Pearce as managing director, Thomas Mitchell and Alex McCallum directors, and George Lake as secretary.

Pearce was elected chairman, and remained a director until 1902. His eldest son Edward James Pearce later became a director. Mitchell succeeded Pearce as chairman. Lake later became manager, and continued as secretary-manager until 1895.

In 1893 the union declared its first profit.

Adelaide
In 1895 the head office was transferred to Adelaide. A merchandise store was established at Port Adelaide, and business was diversified to include dealing in wheat-sacks, machinery and superphosphate. Mitchell died in 1908 after 20 years of leadership; his son Robert later became a director.

Dairy industry

Yorke Peninsula
Dairying was for many years a thriving business with the South Australian Farmers' Union opening a factory in Stansbury in 1923. At its peak it produced 2,400 pounds of butter a week. Increasing wool prices saw cows being replaced by sheep: less labour-intensive sheep were providing a better return for farmers. The butter factory closed in 1951.

Murray lands
Irrigation settlements were established along the lower Murray River in the early 1900s, and a dairy industry developed. In 1922 the South Australian Farmers Union opened a factory in Murray Bridge. From 1919 to the mid-1940s the milk and cream was collected by small, fast and powerful boats; the South Australian Farmers Union operated a fleet which included the Loyalty, the Union, the Co-operation and the Progress.

Competitors
Its main competitor in Adelaide was AMSCOL – the Adelaide Milk Supply Co-operative Limited. The company was taken over by the South Australian Farmers Union and Dairy Vale in 1978.

Ownership
Farmers Union became part of the Adelaide Steamship Company, and was included in the public float of National Foods in 1991, which was subsequently acquired by Lion Nathan, which was subsequently acquired by Japan's Kirin in 2007. In November 2019 China's Mengniu Dairy purchased Lion Dairy from Kirin.

Bega Cheese announced on the 26 November 2020 that it had agreed terms to purchase Lion Dairy & Drinks for $534 million. The sale was completed in January 2021.

References

Further reading
G. M. Messner, The Formation and Early History of the S.A. Farmers Co-operative Union Ltd (B.A. Hons thesis, University of Adelaide, 1964)

External links
History, Farmers Union Iced Coffee website
(Farmers Union Iced Coffee) was first launched commercially in 1977, but was originally discovered years before by a bunch of blokes at the Farmers Union Cooperative dairy, who were creating a special recipe for the Royal Adelaide Show.

Agriculture in Australia
Economy of South Australia
Organizations established in 1888
Dairy products companies of Australia
1888 establishments in Australia
Kirin Group


text:
Classical Gas – singolo di Mason Williams del 1968
 Classical Gas – album di Mason Williams e Mannheim Steamroller del 1987
 Classical Gas – album di Tommy Emmanuel del 1995


text:
L'elezione imperiale del 1562 si è svolta a Francoforte sul Meno il 28 novembre 1562.

Contesto storico
I disordini religiosi provocati dalla riforma protestante si erano conclusi nel 1555 con la firma della pace di Augusta, che aveva reso possibile la coesistenza di cattolicesimo e luteranesimo all'interno del Sacro Romano Impero. Tre anni dopo l'imperatore Carlo V aveva abdicato e suo fratello Ferdinando gli era succeduto sul trono imperiale. Nel 1562 Ferdinando decise di convocare i principi elettori per far eleggere re dei Romani suo figlio Massimiliano, designandolo in questo modo alla successione imperiale.

Principi elettori

Esito
Massimiliano venne eletto re dei Romani il 28 novembre 1562 e fu incoronato due giorni dopo nel Duomo di Francoforte sul Meno. Divenne imperatore alla morte del padre il 25 luglio 1564.

1562


text:
Dwifungsi ("dual function") was a doctrine implemented by Suharto's military-dominated New Order government in Indonesia following the removal of President Sukarno. Dwifungsi was used to justify the ABRI—especially the Indonesian Army—permanently increasing its influence in the Indonesian government, including reserved military-only seats in the parliament, and top positions in the nation's public service.

Origins
After the 1949 transfer of sovereignty, the Army accepted civilian rule. As the weaknesses of political system became apparent, officers increasingly felt they had a responsibility to involve themselves in politics to "save the nation". When martial law was declared in 1957, the Army expanded its role into political economic and administrative areas.

Army chief-of-staff Nasution was keen to continue this after martial law lifted, and therefore developed the "Middle Way" concept in which Army would neither try to take power nor remain inactive.

From 25–31 August 1966, the Second Army Seminar was held. The attendees were senior Army officers and more than 100 participants from the Army Staff College (SESKOAD). It revised the Army doctrine, which was seen as containing too much communist influence. This new doctrine laid down the Army's non-military functions, namely "to participate in every effort and activity of the people in the field of ideology, politics and economics and the socio-cultural field"

It also produced a document entitled "The Army's Contribution of Ideas to the Ampera Cabinet". This had two parts:

 Plan for political stabilisation
 Plan for economic stabilisation

Implementation
Through dwifungsi and the New Order political vehicle, Golkar, the ABRI (especially the army) was able to enmesh itself into all levels of Indonesian society, in a manner that reached its peak in the 1990s, but remains strong. Active ABRI officers during Suharto's presidency held key positions in all levels of government in Indonesia, including city mayors, provincial government, ambassadorships, state-owned corporations, the judiciary, and Suharto's cabinet.

During the New Order, the military had a seat in the People's Consultative Assembly (MPR) through the ABRI fraction (Fraksi ABRI). Up to 1997, the ABRI fraction consisted of 100 servicemen elected by the armed forces, but the number would later decrease to 75 after the 1997 election.

Demise
Dwifungsi was gradually abolished following the collapse of New Order regime and the start of Reform era. At the ABRI leadership meeting in 2000, it was agreed to abolish the doctrine, which would begin after the 2004 election. All military and police officers that would like to hold political position have to leave their military career; the former President Susilo Bambang Yudhoyono was a former army officer when he was elected.

After 1999 election, 38 out of 700 members of the MPR for 1999–2004 term were from ABRI officers – which would be consists of separated military and police. Active military and police officers was removed starting with 2004–2009 term.

Notes

References

 Crouch, Harold (2007) The Army and Politics in Indonesia, Equinox, Jakarta
 Nugroho Notosusanto (1970) The Dual Function of the Indonesian Armed Forces Especially Since 1966 Department for Defence and Security Centre for Armed Forces History Djakarta

Politics of Indonesia
New Order (Indonesia)


text:
The Iran women's national volleyball team is the national women's volleyball team of Iran.
Iran national volleyball team is one of volleyball teams in Asia which the captain is Zeinab Giveh and the most famous players are the setter Shabnam Alikhani and the middle blocker Farnoosh Sheikhi

Current roster

Head Coach: Alessandra Campedelli
The following is the Iranian roster

Tournament records

Asian Championship

Asian Games

Asian Cup

Islamic Solidarity Games

References

External links
Islamic Republic of Iran Volleyball Federation

National, Women's
National women's volleyball teams


text:
Der Wettbewerb im Mittelgewicht der Frauen bei den Olympischen Sommerspielen 2016 wurde am 10. August in der Arena Carioca 2 ausgetragen. Pro Nation durfte maximal eine Athletin antreten. Das zulässige Körpergewicht einer Athletin betrug bis zu 70 kg. Olympiasiegerin wurde die Japanerin Haruka Tachimoto vor Yuri Alvear aus Kolumbien. Die beiden Bronzemedaillen gingen an Sally Conway aus Großbritannien und die Deutsche Laura Vargas Koch.

Ergebnisse

Medaillenentscheidungen

Finale

Hoffnungsrunde

Turnierbaum

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Endstand

Weblinks
 Resultate Mittelgewicht Frauen

Mittelgewicht Frauen


text:
Eisen is a 2000 role-playing game supplement for 7th Sea published by Alderac Entertainment Group.

Contents
Eisen is a supplement in which information is included regarding the seven königreichen lands of the Iron Princes.

Reviews
Backstab #24
Pyramid
Games Unplugged #2 (Aug./Sept., 2000)

References

Role-playing game books
Role-playing game supplements introduced in 2000


text:
Hör I Orphei Drängar is deels een compositie van Hugo Alfvén.

Hör I Orphei Drängar is een nieuwe a capella toonzetting van het gedicht/lied Fredmans Epistel nr. 14 uit  Fredmans Epistlar, een gedichten/liederencylcus van Carl Michael Bellman uit 1790. De gedichten/liederencyclus bestaat uit 82 gedichten/liederen. Hör I Orphei Drängar betekent "Hoor de (boeren)knechten van Orpheus". Het werd de herkenningsmelodie van het mannenkoor Orphei Drängar, dat rond 1853 werd opgericht en genoemd is naar dat gedicht/lied. Dat Alfvén de tekst voorzag van een nieuwe melodie is niet vreemd, Alfvén gaf leiding aan het koor van 1910 tot 1947 en bouwde het om tot een koor, dat los kwam te staan van het rigide vierstemmig repertoire in de 19e eeuw. Toen Alfvén aantrad vond hij het repertoire nogal ouderwets en stoffig. Alfvén werd echter later zelf gezien als een componist van meer traditionele muziek. Zweden liep toen jaren achter binnen de klassieke muziek van de 20e eeuw.

Discografie
Uitgave BIS Records: Orphei Drängar o.l.v. Robert Sund, opname 1993;

Lied (klassieke muziek)
Compositie voor koor
Compositie van Hugo Alfvén
Compositie voltooid in 1941
Liederencyclus


text:
Loreto College, St Stephen's Green (sometimes referred to as Loreto on the Green) is a Catholic all-girls private school situated on St Stephen's Green in Dublin, Ireland. The school was founded at 58 Harcourt Street in 1833 as a convent and school by Mother Teresa Ball just after catholic emancipation. In 1841, the school moved to 53 St Stephen's Green.

Notable alumni

The school has had numerous notable alumni in the arts, sport, politics and religion.

The arts
 Beatrice Behan - artist and author
 Gemma-Leah Devereux - actor
 Maureen Charlton - poet, playwright and broadcaster

Politics
 Helena Concannon - historian and politician
 Eibhlín Nic Niocaill - gaelic league activist

References

Secondary schools in Dublin (city)
Private schools in the Republic of Ireland
Educational institutions established in 1833
Girls' schools in the Republic of Ireland
Catholic secondary schools in the Republic of Ireland
Sisters of Loreto schools


text:
Das Dameneinzel der Tischtennisweltmeisterschaft 1926 wurde im Dezember 1926 in der britischen Hauptstadt London ausgetragen. Weltmeisterin wurde die Ungarin Mária Mednyánszky.

Hauptrunde

Literatur
 Table Tennis Collector, Ausgabe 33 (Winter 2003), S. 11.

Tischtennisveranstaltung 1926
Sportveranstaltung in London
Dameneinzel
Tischtenniswettbewerb im Vereinigten Königreich


text:
Alfred Max Robert Uckeley (* 25. August 1874 in Kolberg; † 26. Dezember 1955 in Marburg) war ein evangelischer Theologe und Rektor der Albertus-Universität Königsberg.

Leben
Uckeley wurde als Sohn eines Stettiner Kaufmanns geboren. Nach dem Besuch des Marienstiftsgymnasiums in Stettin studierte er Theologie in Greifswald, Berlin und Halle. Im Studium waren Victor Schultze und Martin von Nathusius seine maßgeblichen Lehrer. Er wurde Mitglied des Greifswalder, Berliner, Hallenser und Marburger Wingolfs.

Von 1900 bis 1905 war er Pfarrer in Bad Wildungen. Nach der Promotion (1902) habilitierte er sich 1905 an der Universität Greifswald. 1910 wurde er als o. Professor für Praktische Theologie an die Albertina berufen. Ab 1914 war er außerdem Universitätsprediger am Königsberger Dom, der Universitätskirche. Nebenamtlich wirkte er ab 1923 als Konsistorialrat der Kirche der Altpreußischen Union. 1923/24 war Uckeley Rektor der Albertina. Bis 1932 war er Mitglied der DVP. Am 1. Mai 1933 trat er in die NSDAP ein

Nach der nationalsozialistischen "Machtergreifung" schloss Uckeley sich den Deutschen Christen an, die für eine Synthese von Christentum und Nationalsozialismus eintraten. 1934 wurde Uckeley gegen seinen Willen an die Universität Marburg versetzt, wo er nach Studentenprotesten das Amt des Universitätspredigers verlor. 1939 emeritiert, vertrat er seinen nicht neu besetzten Lehrstuhl aber noch bis 1948.

Werke (Auswahl)
 Reformationsgeschichte der Stadt Greifswald, Greifswald 1902.
 Die moderne Dorfpredigt. Eine Studie zur Homiletik. Leipzig 1908, 2. Aufl., 1914.
 Moderne Predigtideale. Beiträge zur Theorie der zeitgemäßen Predigtweise nach Inhalt und Form. Leipzig 1910.
 mit Wilhelm Richter: Der christliche Glaube und der moderne Mensch. Eine Einführung in das Verständnis der Hauptfragen des Christentums. Potsdam 1920.
 Lebenskräfte. Predigten für Gebildete aus den akademischen Gottesdiensten der Albertus-Universität zu Königsberg in Preußen, Vaterländische Verlags- und Kunstanstalt, Berlin [1923];
Am Grabe – Beiträge von zwanzig Mitarbeitern. Die Kasualrede der Gegenwart. Band 2, Berlin 1930.
Die Kasualrede der Gegenwart. Beichte und Abendmahl. Berlin 1931.
Fragen aus der Zeit - Antworten aus der Ewigkeit. Predigten gehalten in der Schloßkirche zu Königsberg i. Pr., Königsberg 1931.
 Pommern im Reformationszeitalter. Stettin 1935.
 Die Stadtkirche zu Bad Wildungen. Ein Führer bei der Betrachtung ihrer Baudenkmäler und Gemälde. Bad Wildungen 1937.
 Die Kirchenordnungen von Ziegenhain und Kassel 1539. Marburg 1939.

Als Herausgeber
 Urbanus Rhegius: Wie man fürsichtiglich und ohne Ärgerniss reden soll von den fürnemesten Artikeln christlicher Lehre (Formulae quaedam caute et citra scandalum loquendi). Leipzig 1908.
 Die Generalsynodal-Ordnung. Bonn 1912.

Einzelnachweise

Literatur
 Wer ist's 1935, S. 1628 f.

 Religion in Geschichte und Gegenwart, 4. Auflage, Bd. 8, Tübingen 2005, Sp. 684.

Weblinks

Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Praktischer Theologe
Hochschullehrer (Philipps-Universität Marburg)
Rektor (Albertus-Universität Königsberg)
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1955
Mann
Korporierter im Wingolf
Person der Deutschen Christen
DVP-Mitglied
NSDAP-Mitglied


text:
The Midnight Ride of Paul Revere è un cortometraggio muto del 1914 diretto da Charles Brabin.

Trama

Produzione
Il film fu prodotto dalla Edison Company.

Distribuzione
Distribuito dalla General Film Company, il film - un cortometraggio in due bobine - uscì nelle sale cinematografiche degli Stati Uniti il 30 ottobre 1914.

Voci correlate
Filmografia della Edison

Collegamenti esterni

Film basati su opere letterarie
Cortometraggi drammatici


text:
Жонатан Мидоль (; 13 января 1988, Анси, Верхняя Савойя, Рона — Альпы) — французский фристайлист, бронзовый призёр Олимпийских игр 2014 года.

Его младший брат, Бастьен Мидоль также профессионально занимается фристайлом.

Биография
На Олимпийских играх в Сочи выступал в ски-кроссе и занял третье призовое место. При этом его коллеги по сборной Жан-Фредерик Шапюи и Арно Боволента заняли, соответственно, первое и второе место. Таким образом впервые на Зимних Олимпийских играх весь пьедестал в одной дисциплине заняли представители сборной Франции.

Достижения
 Зимние Олимпийские игры: бронза (2014).

Примечания

Фристайлисты по алфавиту
Фристайлисты Франции
Фристайлисты на зимних Олимпийских играх 2014 года
Бронзовые призёры зимних Олимпийских игр 2014 года


text:
Hayden Stoeckel (ur. 10 sierpnia 1984 w Renmark) – australijski pływak specjalizujący się w pływaniu stylem grzbietowym, trzykrotny medalista igrzysk olimpijskich, mistrz świata.

Do największych sukcesów Stoeckela zalicza się zdobycie trzech medali olimpijskich. W 2008 roku w Pekinie wywalczył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 m stylem zmiennym oraz brązowy medal na dystansie 100 m stylem grzbietowym. W 2012 roku w Londynie zajął w sztafecie 4 × 100 m stylem zmiennym trzecie miejsce.

Startując na mistrzostwach świata Australijczyk wygrał dwa medale. W 2007 roku w Melbourne zwyciężył w sztafecie 4 × 100 m stylem zmiennym, a w 2011 roku w tej samej konkurencji w Szanghaju był drugi.

Uwagi

Bibliografia

Australijscy medaliści olimpijscy
Australijscy pływacy
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012
Urodzeni w 1984


text:
Randy Glasbergen (February 20, 1957 – August 11, 2015) was an American cartoonist and humorous illustrator best known for three decades of newspaper syndication as well as a freelance career. He produced the syndicated strip The Better Half from 1982 to 2014.

Glasbergen's work appeared in magazines, newspapers, greeting cards, calendars, social media, websites, textbooks, video screens and advertising worldwide. Thousands of Glasbergen's cartoons and comic illustrations have been used by clients including The Wall Street Journal, Reader's Digest, China Daily, Good Housekeeping, Microsoft, Dow Jones, Standard & Poor's, Time Warner Cable, the Harvard Business Review Funny Times, American Greetings, Hallmark Cards, America Online, and many others around the globe. In addition to cartooning, Randy Glasbergen wrote text for hundreds of greeting cards for Hallmark Cards, American Greetings, and others.

Biography
Glasbergen began his professional cartooning career at age 15. While still in high school, his cartoons were published regularly in many major magazines, including the Saturday Review, The Wall Street Journal, Kiplinger's Changing Times, the Saturday Evening Post, Cosmopolitan, Weight Watchers, Reader's Digest, and New Woman. After two semesters of journalism studies at Utica College of Syracuse University, he left school to pursue a full-time career as a freelance cartoonist in 1976.

Glasbergen's comic panel The Better Half (originated by Bob Barnes in 1956) was syndicated by King Features Syndicate for 32 years, starting in 1982. From 1982 to 1992, Glasbergen did the strip under the pseudonym "Jay Harris," so as not to confuse publishers who were familiar with his different style of humor and character design. ("Harris" was his wife's maiden name.) At the end of syndication, The Better Half was appearing seven days a week in approximately 150 print and online newspapers around the world. With newspapers losing more and more readers to the Internet, Glasbergen retired The Better Half at the end of 2014 to devote more time and energy to his cartoon licensing operation, Glasbergen Cartoon Service.

His Glasbergen Cartoons feature was syndicated online by GoComics. Glasbergen's Thin Lines health and fitness cartoons also appeared on GoComics as a weekly cartoon panel. Daily Glasbergen cartoons were found on his own website and sponsored editions of his cartoons appeared regularly on Facebook, Twitter, LinkedIn, and other social media outlets.

Personal life
Glasbergen lived in Sherburne, New York, a small rural town, with his wife and three basset hounds. He worked at home on the third floor of a very old house that once served as a boarding house for local school teachers.

He died on August 11, 2015 of cardiac arrest following admission to a hospital for an infection.

Glasbergen's cartoons are still being used around the world in presentations, textbooks, newsletters and all forms of social media thanks to his family and their desire to continue his legacy.

Bibliography
More than a dozen collections of Glasbergen's cartoons were published in paperback and hardcover book form in the United States, United Kingdom, Germany, Netherlands, Portugal, and China. He was also the author of three bestselling North Light Books about the art and business of cartooning: Getting Started Drawing and Selling Cartoons, How To Be A Successful Cartoonist, and TOONS!

Glasbergen's cartoon books have been published in the United States, United Kingdom, Netherlands, Germany, Portugal, and China. The following is a list of his cartoon books:
 Attack of the Zit Monster (Intervarsity Press)
 Technology Bytes (CCC Publications)
 Are We Dysfunctional Yet? (CCC Publications)
 Oh Baby! (CCC Publications)
 The Better Half (CCC Publications)
 Your Computer Thinks You're An Idiot! (CCC Publications)
 The Weird and Wonderful World of Animals (Lagoon Books)
 The Weird and Wonderful World of Work (Lagoon Books)
 The Weird and Wonderful World of Love (Lagoon Books)
 The Weird and Wonderful World of Diets (Lagoon Books)

References

External links

Thin Lines
Better Half on King Features

American cartoonists
1957 births
2015 deaths
People from Sherburne, New York