text:
La battaglia di Capo San Vincenzo del 1693, detta anche Battaglia di Lagos del 1693, ebbe luogo il 27 giugno 1693 al largo della costa meridionale dell'Algarve, tra Capo San Vincenzo e Lagos, nel contesto della guerra della Grande Alleanza; essa vide fronteggiarsi la flotta francese, al comando dell'ammiraglio Anne Hilarion de Costentin de Tourville, e un convoglio di navi mercantili con scorta anglo-olandese, comandato dall'ammiraglio George Rooke e denominato anche "convoglio di Smirne", dalla destinazione principale del medesimo. La battaglia si concluse con la vittoria francese.

Antefatti
Nella primavera del 1693 venne organizzato un grosso convoglio di navi mercantili inglesi ed olandesi diretto nel Mediterraneo. Esso consisteva in oltre 200 mercantili, scortati da uno squadrone navale inglese di otto vascelli e di cinque vascelli olandesi, oltre ad altro naviglio militare minore, al comando dell'ammiraglio George Rooke. La scorta congiunta era prevista per il passaggio nel canale della Manica, fino a oltre Brest, per difenderlo da eventuali attacchi della flotta francese di stanza a Brest. La flotta militare, che aveva anche lo scopo di proteggere l'Inghilterra da un'eventuale invasione, avrebbe fatto ritorno per difendere allo scopo il Canale.

La Francia tuttavia, che aveva fatto tesoro dell'esperienza a lei sfavorevole degli scontri navali dell'anno precedente, aveva abbandonato l'idea di invadere l'Inghilterra, optando per la strategia di una guerra di corsa, che colpisse gl'interessi del commercio delle nazioni avversarie.

A tal fine Luigi XIV di Francia aveva inviato la flotta al comando del Tourville, allora il più abile comandante navale francese, affinché tendesse un agguato al convoglio, prima del suo ingresso nello stretto di Gibilterra. Per la fine di maggio, Tourville aveva messo insieme una flotta di 70 vascelli più altre navi da guerra minori ed alcune navi appoggio, per un totale di oltre 100 navi. La flotta si era ormeggiata nella baia di Lagos nel Portogallo meridionale.

Il convoglio anglo-olandese salpò alla fine di maggio, con la flotta alleata di 24 navi da guerra olandesi al comando di Philips van Almonde e 45 navi inglesi guidate da un comitato costituito dal vice-ammiraglio Henry Killigrew, Sir Ralph Delaval, secondo Baronetto, e Cloudesley Shovell.

Il 7 giugno (calendario Giuliano) il convoglio si trovava a circa 150 miglia a sud ovest dell'isola di Ouessant e il grosso della flotta alleata di scorta era già tornato indietro, lasciando che il convoglio proseguisse verso sud al comando di Rooke.

Gli alleati non avevano fatto alcun passo per controllare dove si trovasse la flotta francese e non ebbero di essa notizia alcuna fino al 17 giugno (calendario Giuliano). In quel momento il convoglio si trovava al largo di Lagos ed era stato avvistato il mattino dalla flotta francese.

La battaglia
Rooke non poté evitare il combattimento, ma aveva il vento in suo favore. Ordinò alle navi mercantili di disperdersi, mentre il suo squadrone si schierava per la battaglia. Questa ebbe inizio verso le ore 8:00 del pomeriggio, quando la retroguardia del suo squadrone veniva sopraffatta dai francesi. Due navi olandesi, la Zeeland, di 64 cannoni, comandata da Philip Schrijver, e la Wapen van Medemblik, ugualmente armata ed al comando di Jan van der Poel, attaccarono i francesi, sacrificando così sé stesse: essi combatterono valorosamente, dando così tempo al resto delle navi alleate di fuggire. Quando finalmente le due navi olandesi si arresero, Tourville, fortemente impressionato, si congratulò con i due comandanti, chiedendo loro se fossero «…uomini o demoni…» e Rooke dichiarò questo «…uno dei migliori giudizi che vidi mai nel corso di un'azione

Il giorno seguente Rooke, con 54 navi mercantili, faceva rotta verso ovest, inseguito da quattro navi da guerra francesi. Quando queste erano molto vicine, la sua nave ammiraglia, la Royal Oak, armata di 100 cannoni, invertì la rotta per affrontarle. Dopo un breve scambio di colpi, le navi francesi abbandonarono la caccia e se ne andarono. Rooke ed il suo gruppo riuscirono a raggiungere Madeira, senza ulteriori scontri, e vi trovarono la Monk, vascello da 60 cannoni, con una delle navi da guerra olandesi e con 40 a 50 altre navi mercantili. Con questa compagnia e altre navi disperse e raccolte durante il percorso, Rooke riuscì a raggiungere l'Irlanda il 30 giugno.

Conseguenze
Circa la metà del convoglio era stata salvata, circa 90 navi erano andate perdute, la maggior parte delle quali olandese, e 40 erano state catturate dai francesi. I due scopi principali del convoglio: portare i mercanti a destinazione nel Mediterraneo e stabilirvi una presenza navale, non furono raggiunti. Per i francesi il bottino fu cospicuo, per un valore stimabile in 30 milioni di livres. La City ritenne il risultato come il disastro finanziario più grave dal Grande incendio che aveva colpito la città 27 anni prima.

Per Tourville si trattò di una soddisfacente rivincita sulle sconfitte subite a La Hougue ed a Barfleur l'anno precedente.

Note

Collegamenti esterni

Capo San Vincenzo


text:
The first USS Mosquito was believed to have been purchased at Philadelphia late in 1775 for the new Continental Navy. She patrolled the Delaware River until destroyed during the British capture of Philadelphia led by the Howe brothers and completed by them in October 1777. The Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS) has identified this ship as a sloop, yet records from the period which are believed to refer to the ship have consistently identified her as being a schooner. These records also provide a bit more detail of her fate, indicating she was burned after capture in July 1777 during Royal Navy operations along the Delaware River.

Confusion concerning the ship's actual type
It is possible that there was a second ship with the same or similar name operating in American waters at the same time that has led to confusion. However, the government records described in detail below indicate that the ship with this name (often referred to with different spellings to include Musquito, or Musqueto, or Muskeito yet always with Lieutenant Albertson in command) was the only one with this name in Continental service at that time. Only later records, starting at least with the 1850 The Navy of the United States, From the Commencement, 1775 to 1853 is the ship in Continental service specifically referred to as a "sloop" and her destruction along with other elements of the fleet in October 1777 stated (and then with the word "supposed".) The statements and descriptions concerning the ship in this text are carried over almost exactly into the DANFS entry and in Silverstone's work. Emmons's 1850 book does make mention of a ship under the name "Musketo" later and names her a schooner under the command of Albertson. Given Albertson's listing on the Marine Committee's formal list of ranks and precedence, it is clear this is the vessel in Continental service with that name.

Summary of known available materials
On 1 October 1776, the Continental Marine Committee ordered Lieutenant Thomas Albertson to sail the schooner Muskeito to North Carolina with letters, and to bring back such naval stores as he could gather. Then on 10 October the Marine Committee formally established the ranks and precedence of the commanders of vessels in the Continental Navy. Lieutenant Thomas Albertson, as commander of the smallest vessel, Musquito, of four guns, ranked 26th out of 26.

The next (implicit) mention of Mosquito occurs on 20 December 1776 when Robert Morris lists the schooner Musquito among the ships that are in public service in a letter to Silas Deane. It is interesting to note that in this same listing, the Fly is listed as a sloop while in most other records she is referred to as a schooner, indicating that Mosquito is not the only ship for which her type may be in question.

Mosquito is again mentioned by name by being station in Delaware Bay with Fly watching six British ships that have effectively bottled up the fleet in a letter dated 30 December 1776.

Next on 22 April 1777 the Navy Board of the Middle Department asked to borrow 70 shot for 2-pounder guns. Thomas Albertson carried the request, which he needed for his vessel, which was almost ready for sea.

On 6 July 1777 Captain John Linzee, of , sent the schooner Endeavour, a longboat, and a sloop and yawl, prizes to , up Duck Creek, which empties into Delaware Bay, some five to six miles SEE from Bombay Hook. The expedition was under the command of Pearls sailing master.

The expedition returned the next day. The British captured Mosquitto, Captain Thomas Albertson, at 3 in the morning, without any opposition as the only people aboard were her master and gunner. She was armed with six 3-pounder guns and four swivel guns; the expedition burned her after taking their two prisoners off. Later that day Linzee had the prize sloop burnt.

As with many ships and actions of the period of the American Revolution, there is some question as to the true nature of this vessel and its history. At the time of the Emmons's work and the DANFS entry, the volumes of the Naval Documents of the American Revolution that mention her later history were not yet compiled. Even after their compilation, until the work of organizations like archive.org, their availability was rather limited. The identification of a ship or ships with the same name in service at the same time in the same area yet of different types has added to the confusion. With DANFS being the best available authority at the time, William Nowland Van Powell's 1974 painting of the ship with  shows her as a sloop rather than a schooner as this is how DANFS has identified her. As more records come to light and are more thoroughly examined, the true nature of the situation will become more clear and defined.

Citations and references

Citations

References

External links

 Vessels of the Continental Navy

1770s ships
Sloops of the United States Navy
Schooners of the United States Navy
Ships of the Continental Navy

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Laurentophryne parkeri és una espècie d'amfibi de la família Bufonidae. És monotípica del gènere Laurentophryne i endèmica de la regió de Kivu en la República Democràtica del Congo. El seu hàbitat natural són els montans secs. Està amenaçada d'extinció.

Bufònids


text:
14116 Оджіа (14116 Ogea) — астероїд головного поясу, відкритий 17 серпня 1998 року.

Тіссеранів параметр щодо Юпітера — 3,458.

Примітки

Див. також
 Список астероїдів (14101-14200)

Посилання

 Інформація про малі планети на сайті minorplanetcenter.net

Астрономічні об'єкти, відкриті 1998
Головний пояс астероїдів


text:
Gordon James Ramsay (Johnstone, Escocia; 8 de noviembre de 1966) es un chef, dueño de restaurantes y presentador de televisión británico. En toda su carrera gastronómica ha sido condecorado con 17 estrellas Michelin, de las que hoy mantiene siete.

Además de sus facetas culinarias, Ramsay es conocido por presentar programas de televisión y espacios de telerrealidad sobre cocina, tanto en Reino Unido como en Estados Unidos. Entre los más conocidos se encuentran Hell's Kitchen, The F Word, Kitchen Nightmares y la versión estadounidense de MasterChef.

Trayectoria como cocinero

Infancia y juventud
Ramsay nació en Johnstone, un pueblo del Condado de Renfrew en Escocia. A los cinco años su familia se mudó a Stratford-upon-Avon (Inglaterra), donde pasó su infancia. Su padre, Gordon, tuvo varios trabajos a lo largo de su vida, mientras que su madre, Helen Cosgrove, fue enfermera. La infancia no fue fácil por problemas familiares y a los 16 años se independizó.

En su juventud, su mayor pasión era el fútbol y estuvo jugando en varios clubes a nivel aficionado. A mediados de 1984 un cazatalentos del Glasgow Rangers, equipo del que Ramsay es declarado seguidor, le llamó para hacer unas pruebas de selección. Sin embargo, su sueño de convertirse en futbolista se truncó por una lesión de rodilla. Aunque Ramsay afirmó en su autobiografía que había llegado a jugar algunos partidos amistosos con el primer equipo, los historiadores del Rangers señalaron que eso nunca sucedió, porque sólo estuvo a prueba.

Inicios

Tras abandonar el fútbol, Ramsay se interesó por la cocina y comenzó a estudiar para convertirse en cocinero. Con 19 años ingresó en la escuela politécnica de North Oxfordshire, donde completó un curso de administración hotelera. A finales de los años 1980 tuvo su primer trabajo como ayudante de chef en el Roxburghe House Hotel.

Más tarde, se mudó a Londres para trabajar a las órdenes de uno de los cocineros más prestigiosos del Reino Unido, Marco Pierre White, en el restaurante Harveys. Después de casi tres años, abandonó su puesto y quiso trasladarse a Francia para estudiar la cocina francesa, pero Pierre White le convenció para que trabajara con Albert Roux en el restaurante Le Gavroche, situado en la capital británica. Un año después, Roux invitó a Ramsay a trabajar con él como segundo chef en Hotel Diva, un resort de esquí en los Alpes franceses. Después, Ramsay se trasladó a París para trabajar en los restaurantes de Guy Savoy y Joël Robuchon, el cocinero que más estrellas Michelin ha ganado. Durante tres años continuó trabajando en la cocina francesa clásica y adquirió conocimientos para llevar sus propios negocios de restaurantes.

Ámbito gastronómico

A su regreso a Londres en 1993, recibió una oferta para convertirse en chef de La Tante Claire, un restaurante situado en el barrio de Chelsea. Sin embargo, Marco Pierre White volvió a aparecer en su vida para contratarlo en otro negocio: le ofreció el puesto de chef y una participación del 10% en el negocio del Rossmore, uno de sus restaurantes. El negocio fue renombrado Aubergine y en 1994, un año después de su apertura, Ramsay consiguió la primera estrella Michelin de su carrera. El Aubergine llegó a tener dos estrellas y Gordon se mantuvo allí hasta 1997, cuando lo abandonó tras una disputa con los propietarios.

En 1998, Ramsay abrió su primer restaurante propio, el Restaurant Gordon Ramsay —también conocido como Gordon Ramsay at Royal Hospital Road— en Chelsea, en la antigua localización de La Tante Claire. Para establecer ese negocio contó con la ayuda económica de su cuñado Chris Hutcheson. En tres años fue reconocido con las tres estrellas Michelin, siendo Ramsay el primer cocinero escocés en conseguirlo. Después de eso realizó una rápida expansión abriendo otros locales, la mayoría en hoteles de lujo, y se convirtió en empresario además de dueño de restaurante. El primero fue Petrus, también en Londres, al que se sumaron otros en el resto del país. Su fama sirvió también para encumbrar a otros cocineros como Angela Hartnett o Marcus Wareing, que comenzaron como protegidos suyos y más tarde han desarrollado una carrera por cuenta propia.

Uno de los restaurantes más especiales para el chef fue Amaryllis, inaugurado en 2001 en Glasgow. Aunque logró una estrella Michelin al año siguiente, se consideró demasiado sofisticado para la ciudad escocesa y ante la falta de clientes terminó cerrando en 2004.

Ramsay no abrió negocios en el extranjero hasta 2005, con la inauguración de Verre en Dubái (Emiratos Árabes Unidos), y meses después abrió dos más en Tokio (Japón). En noviembre de 2006 dio el salto a Estados Unidos con Gordon Ramsay at the London en Nueva York, que ingresó en la Guía Zagat. En 2007 estableció su primer restaurante en Condado de Wicklow (Irlanda) y en 2008 amplió su presencia a Los Ángeles y a París (Francia), con un último local en el hotel Trianon de Versalles.

Reconocimientos

En toda su trayectoria como cocinero, Gordon Ramsay ha ganado un máximo de 17 estrellas Michelín. Es el tercer cocinero del mundo en número de estrellas, sólo superado por Joël Robuchon, con 31, y Alain Ducasse, con 19. En el año 2006 fue condecorado con la Orden del Imperio Británico.

El primer restaurante de Gordon, Restaurant Gordon Ramsay, mantiene las tres estrellas Michelin y fue durante ocho años el mejor de Londres para la publicación Harden's. En 2008 perdió esa condición en favor de Petrus, un restaurante dirigido por uno de sus antiguos protegidos, Marcus Wareing.

Ámbito televisivo
Al margen de su trayectoria como chef, Gordon Ramsay ha estado muy vinculado a la televisión. Actualmente presenta Hell's Kitchen y la versión estadounidense de MasterChef. Además ha conducido la versión estadounidense de Kitchen Nightmares y el programa Hotel Hell.

Su primera aparición fue en una serie documental producida por Channel 4, Boiling Point, en la que se mostraba cómo trabajaba en su primer restaurante después de abandonar el Aubergine. Durante toda la serie destacó por mostrar una personalidad intimidante, malhablada, perfeccionista y temperamental, que convirtió en una de sus principales señas. En 2000 la misma cadena volvió a contar con él para otra serie, Beyond Boiling Point. La colaboración con Channel 4 se ha mantenido a lo largo de los años, hasta el punto de convertirle en uno de los rostros más visibles del canal.

No fue hasta 2004 cuando Ramsay hizo su propio programa de televisión. El 27 de abril de 2004, Channel 4 estrenó el primer programa de Ramsay's Kitchen Nightmares, una serie donde Ramsay acudía a restaurantes del Reino Unido con problemas, para ayudarles en sólo una semana a remontar su situación. La serie contó con cinco temporadas, grabadas entre 2004 y 2007, más dos programas especiales. Al mismo tiempo participó en la primera edición del programa de telerrealidad Hell's Kitchen, emitida en ITV1, donde entrenaba a diez celebridades británicas para convertirlas en chefs.

Además de los espacios de telerrealidad, Ramsay presenta un programa semanal en Channel 4 llamado The F Word, que está especializado en cocina. En el espacio se ve cómo se trabaja en distintas especialidades, se presentan reportajes sobre cocina saludable y se visitan restaurantes del país. Además invita a celebridades británicas para conversar sobre cocina y otros proyectos. Otros de sus programas han sido Gordon's Great Escape (2010), donde visita la India e indaga sobre su cocina, y Ramsay's Best Restaurant (2010), donde buscaba el mejor restaurante del país. A diferencia de sus shows estrella, estos programas no tuvieron el éxito esperado. En 2010 fundó One Potato Two Potato, su propia productora para televisión.

El éxito de sus principales programas llamó la atención de la FOX, que le contrató en mayo de 2005 y le introdujo al público de Estados Unidos. El 30 de mayo de 2005 debutó en la versión estadounidense de Hell's Kitchen, aunque la mayor diferencia respecto al británico reside en que los participantes son anónimos. El programa superó las expectativas de los directivos, y se grabaron varias temporadas. En septiembre de 2007 comenzó Kitchen Nightmares, versión de Ramsay's Kitchen Nightmares para el público estadounidense que continúa en emisión. Los proyectos en Estados Unidos hicieron que Ramsay dejara de colaborar con sus versiones británicas.

Desde 2010 es director y juez en el programa MasterChef y en 2012 presentó Hotel Hell, donde asesora a hoteles de Estados Unidos en problemas.

En septiembre de 2022 participó como estrella invitada en el programa de cocina Selena + Chef, presentado por la actriz y cantante Selena Gomez para la cadena HBO Max.

Negocios

Todos los restaurantes y negocios de Gordon Ramsay están gestionados por el conglomerado Gordon Ramsay Holdings Limited, fundado en 2002. Ramsay posee un 69% de las acciones, valoradas en 67 millones de libras esterlinas. Su cuñado Chris Hutcheson fue director ejecutivo de la compañía hasta octubre de 2010, cuando fue cesado. Sus negocios también incluyen libros, programas de televisión y consultorías sobre cocina y alimentación para empresas. En 2009, se reveló que Ramsay ganaba más de 10 millones de libras al año con sus diferentes programas de televisión.

Los restaurantes de Estados Unidos fueron abiertos después de que Ramsay alcanzara un acuerdo con un fondo de inversión especializado en private equity, Blackstone Group. Sus socios adquirieron varios hoteles que reconvirtieron en centros de cinco estrellas, e invirtieron mucho dinero por locales en 10 años de alquiler. En el año 2006 se abrieron tres restaurantes en Nueva York, Los Ángeles y Boca Raton, este último cerrado.

Pese al éxito de los restaurantes en la Guía Michelin, el grupo ha tenido serias dificultades económicas, fruto de su rápida expansión. A mediados de 2009, una auditoría de KPMG desveló un descubierto de al menos siete millones de libras, producida en su totalidad por la división internacional. Sólo su restaurante de Nueva York, premiado con dos estrellas Michelin, acumuló una deuda de dos millones. Para evitar la suspensión de pagos, Ramsay y Hutcheson tuvieron que pagar las deudas de su bolsillo y se cerraron los locales menos importantes.

Críticas

Gordon Ramsay ha sido uno de los cocineros más premiados de su época, ha generado numerosas polémicas por su comportamiento, en ocasiones muy temperamental. En una ocasión, llegó a expulsar de uno de sus restaurantes a A. A. Gill, un crítico gastronómico, después de que en una reseña dijera que Ramsay era «un magnífico chef, pero una decepción como persona». Este comportamiento ha sido su seña principal en sus programas de televisión, donde se forjó un estilo personal característico. En espacios como Hell's Kitchen o Kitchen Nightmares, no duda en gritar a sus participantes y ser una persona muy intimidante si hacen algo mal o no es de su gusto.

Las apariciones televisivas de Ramsay han sido criticadas en numerosas ocasiones por algunos compañeros de profesión, que le acusan de exceso de protagonismo. Uno de sus descubridores, Marco Pierre White, llegó a decir de él que «no se puede ser chef y aparecer en televisión todo el tiempo. Cuando yo gané mis estrellas Michelin estaba siempre detrás de los fogones». Su fama también ha llamado la atención de la prensa sensacionalista británica, que ha publicado varias veces noticias sobre su vida personal. Ramsay ha afirmado que su aparición en los medios ha perjudicado a su negocio en más de una ocasión.

Las expresiones malsonantes utilizadas por Ramsay también le han supuesto un problema. En Australia, donde su programa Kitchen Nightmares obtuvo mucha popularidad, varias asociaciones de padres pidieron su retirada por el lenguaje malsonante del cocinero. La polémica llegó incluso al Parlamento australiano, donde se estudió un cambio en el código de regulación de la televisión.

Vida personal

Ramsay está casado desde 1996 con Cayetana Elizabeth Hutcheson, más conocida como Tana Ramsay, con la que ha tenido cinco hijos; Megan, Holly, Jack, Matilda y Oscar. Su esposa es una profesora especializada en el método de enseñanza Montessori, y ha publicado varios libros sobre cocina, asesorada por su marido. Su cuñado Chris Hutcheson fue responsable del imperio de restaurantes de Gordon hasta 2010.

El 10 de enero del 2023, en sus redes sociales anunció que esta esperando a su sexto hijo.

Actualmente su familia reside en Battersea, un barrio situado en el centro de Londres. Una de sus mayores aficiones es el fútbol y es seguidor de Glasgow Rangers. También practica triatlón.

Véase también
 Jamie Oliver

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de Gordon Ramsay (en inglés)

Cocineros del Reino Unido
Escoceses del siglo XX
Escoceses del siglo XXI
Presentadores de televisión de Reino Unido
Empresarios de Reino Unido
Críticos gastronómicos
Chefs de restaurantes con Estrella Michelin
Zurdos


text:
Adrian von der Recke (* vor 1448; † nach 1490) war ein deutscher Domherr in Münster.

Leben

Herkunft und Familie
Adrian von der Recke entstammte als Sohn des Dietrich von der Recke zu Heessen (1416–1467) und dessen Gemahlin Frederun Ketteler zu Assen (1420–1448) dem westfälischen Adelsgeschlecht von der Recke. Dietrichs Vater Goddert heiratete im Jahre 1414 die Erbtochter Agnes von Volmestein. So kam das Volmarsteiner Gut in den Besitz der Familie, die sich von hier ausbreitete.

Wirken
Adrian absolvierte ein Studium in Bologna und erhielt im Juni 1490 eine Dompräbende in Münster. Er war im Besitze der Obedienz Hiddingsel und des Archidiakonats Billerbeck. Über seinen weiteren Lebensweg gibt die Quellenlage keinen Aufschluss.

Quellen
 Das Bistum Münster 4,2. (Germania Sacra NF 17.2) Das Domstift St. Paulus zu Münster, bearbeitet von Wilhelm Kohl, herausgegeben vom Max-Planck-Institut für Geschichte, Göttingen, Verlag: Walter de Gruyter GmbH & Co. KG, Berlin/New York, ISBN 978-3-11-008508-2, Germania Sacra NF 17,2 Biografien der Domherren Seite 19ff. Digitalisat.

Weblinks
 Adrian von der Recke Personendatenbank bei Germania Sacra
 Von der Recke Personendatenbank bei Germania Sacra

Adrian
Domherr (Münster)
Deutscher
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 15. oder 16. Jahrhundert
Mann
Domherr (15. Jahrhundert)


text:
Odontopera dentaria är en fjärilsart som beskrevs av Hübner 1796/99. Odontopera dentaria ingår i släktet Odontopera och familjen mätare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Mätare
dentaria


text:
John Henry Johnson (24 de noviembre de 1929 - 3 de junio de 2011) fue un jugador de fútbol americano.

Johnson jugó de forma profesional de 1954 hasta 1965 para los equipos San Francisco 49ers, Detroit Lions y Pittsburgh Steelers, como fullback en la National Football League.  También jugó una temporada con los Calgary Stampeders de la Canadian Football League en 1953 y con los Houston Oilers de la American Football League en 1966. Al momento de retirarse, era el 4ª mejor corredor de la historia de la liga.  En 1987 fue elegido para el Salón de la Fama del Fútbol Americano Profesional.

Jugó a nivel universitario en los equipos de Saint Mary's College y Arizona State.

Hasta 2008, aún es el cuarto mejor corredor en la historia de los Steelers, solo detrás de Franco Harris, Jerome Bettis y Willie Parker.

Johnson, miembro del famoso "Million Dollar Backfield" de los 49ers a mediados de la década de 1950, falleció en Tracy, California el viernes 3 de junio de 2011 a los 81 años de edad.

Referencias

Enlaces externos

 Pro Football Hall of Fame: Member profile
 Football card gallery

Jugadores de Detroit Lions
Jugadores de fútbol americano de Estados Unidos
Jugadores de Pittsburgh Steelers
Jugadores de San Francisco 49ers
Jugadores de Tennessee Titans
Miembros del Salón de la Fama del Fútbol Americano Profesional


text:
Johann Philipp Achilles Leisler (1771 - ) est un naturaliste néerlandais.

Il décrit un grand nombre d'oiseaux, dont :
 le bécasseau de Temminck (Calidris temminckii), en hommage à son ami Coenraad Jacob Temminck (1778-1858) ;
 l'alouette calandrelle (Calandrella brachydactyla).

Heinrich Kuhl (1797-1821) lui dédie une chauve-souris, Nyctalus leisleri.

Il est également l'ami de l'ornithologue Bernhard Meyer (1767-1836).

Source
 Erwin Stresemann (1975). Ornithology, from Aristotle to the present, Harvard University Press : xii  + 432 p.

Liens externes

Naturaliste néerlandais du XVIIIe siècle
Naturaliste néerlandais du XIXe siècle
Zoologiste néerlandais
Naissance en 1771
Naissance à Hanau
Décès en décembre 1813
Décès à Hanau


text:
Собо́р Свято́й Тро́ицы — бывший главный православный храм Троицкого монастыря в городе Ельце. Взорван в 1965 году.

История

Древний храм
Храм Святой Живоначальной Троицы мужского монастыря в Ельце впервые документально упоминается в 1657 году. В описании 1691 года в Троицком монастыре значится кроме всего прочего две деревянные церкви: Троицкая размером 19x7 саженей и Петропавловская размером 7x4 сажени. После закрытия обители и перевода братии в Лебедянь в 1776 году, все монастырские постройки были разобраны, в том числе и Троицкий храм.

Новое строительство
Идея возрождения мужской обители в Ельце началось с закладкой в 1820 году на западной окраине города нового кладбищенского храма. В феврале 1820 года городским головой И. В. Шапошниковым было подано прошение епископу Орловскому Ионе о переведении пришедшего в упадок и упраздняемого Брянского Петропавловского монастыря в Елец. Шапошников обещал достроить для обители каменный Троицкий храм. В этом же году к строительству соборного храма обители приступают орловские архитекторы. К концу 1830 года строительство Троицкого собора было завершено, в нём устроен иконостас и поставлены престолы во всех трёх приделах. Главный предел был посвящён Святой Троице, левый — святой Евдокии (в память супруги строителя храма Ивана Шапошникова — Евдокии Фёдоровны), правый — апостолов Петра и Павла (в память о Петропавловский обители). Торжественное освящение монастырского собора состоялось 5 сентября 1836 года орловским епископом Никодимом при большом стечении горожан и многочисленных гостей.

После образования Елецкой викарной епархии в 1906 году и назначения места пребывания епископа в Троицкой обители, Троицкий собор становится кафедральным.

Закрытие и разрушение
После закрытия и превращения монастыря в начале 1919 года в коммуну, Троицкий собор продолжал действовать. В день Святой Троицы 13 июня 1919 года в нём прошла одна из последних служб, после которой, поселившиеся в стенах обители коммунары единогласным решением постановили ходатайствовать о закрытии всех храмов монастыря. Однако Троицкий храм продолжал действовать как приходской до 1920 года, а затем был закрыт. В последующие годы шло планомерное разрушение здания бывшего собора. К началу 1960-х годов помещение церкви числится как склад. В 1965 году ввиду ветхости строения Троицкий собор был взорван.

Архитектура и убранство

Размеры Троицкого храма были следующими: высота с крестом — 48 метров, длина — 34,13 метра, ширина — 23,47 метра, до верха карниза — 19, 20 метра. Выстроенный соборный храм имел одну главу — восьмерик с 11 окнами, каждое в 2, 85 метра высотой и 1,42 метра шириной. С севера и юга фасады были украшены портиками. С западной стороны у паперти находились два притвора для ризницы, архива и библиотеки. Снаружи храм был поштукатурен и выкрашен в небесно-голубой цвет.

В Соборе было три иконостаса: главный пятиярусный — Святой Троицы, высотой — 12,8 метра, шириной — 8,5 метра. Придельные размещались в трапезной, каждый высотой — 3,55 метра, шириной — 4,26 метра. Все иконостасы были деревянные «изящной столярной работы».

Стены Троицкого храма были расписаны художником П. А. Соколовым. В куполе — Животворящая Троица с предстоящими и ангелами. Между окон — изображения 12 апостолов, ниже на парусах — евангелистов. В алтаре над престолом — Господь Саваоф, Святой Дух и сонм ангелов. На горнем месте — Иисус Христос, сидящий на престоле; над жертвенником — Иисус Христос. По стенам алтаря — Матерь Божия в молитвенной позе, сошествие Святого Духа на апостолов, три святителя — Василий Великий, Григорий Богослов и Иоанн Златоуст.

Освещался храм трёхъярусным бронзовым паникадилом на 32 свечи.

Святыни
Собор имел множество святынь, в том числе особо чтимый чудотворный образ Тихвинской иконы Божией Матери.

Литература

См. также
 Елецкое викариатство
 Церковь Тихвинской иконы Божией Матери

Ссылки

Троицкий
Елец
Здания и сооружения, заложенные в 1820 году
Храмы, построенные в 1836 году в России
Здания и сооружения, снесённые в 1965 году
Взорванные храмы России


text:
F1 Manager 2022 is the official racing management simulation game of the 2022 Formula One, Formula 2, and Formula 3 championships developed and published by Frontier Developments. It is the first installment in the F1 Manager series and the first licensed manager game since F1 Manager by EA Sports. The game was released for PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One, and Xbox Series X/S on 30 August 2022.

Gameplay
As a racing management game, F1 Manager 2022 offers a more detailed career layer in comparison to the My Team mode that Codemasters introduced in F1 2020. The game provides a strategy editor, where player can schedule pit stops, tyres, and pace for each stint. The game features parts development, cost cap, ERS as well as onboard cameras used in real life by Formula One teams. It also features the professional English commentator voices of Karun Chandhok and David Croft, as well as the opening titles for Formula One broadcasts shown after the Frontier Developments logo, while the transitions are recreated while being more faithful to the Formula One broadcasts. The game includes real engineers and drivers from Formula One, Formula 2 and Formula 3. Team radios from real Formula One drivers and race engineers are available as well. Red flags are also featured.

Development and release
F1 Manager 2022 was officially announced in March 2022. It is the first video game in the F1 Manager series, which holds the official license of the Formula One, Formula 2, and Formula 3 championships from 2022 to 2025. It is also the first Formula One licensed management game since F1 Manager of EA Sports in 2000. The game is developed with Unreal Engine 4. It is developed and published by Frontier Developments, a British video game developer known for titles such as Elite Dangerous, Planet Coaster, Planet Zoo, and Jurassic World Evolution. The game was released on PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One, and Xbox Series X/S on 30 August 2022. Players who pre-order the game were able to pre-access to the game five days earlier on 25 August 2022. On 28 October 2022, Frontier Developments announced that they will cease development and support just two months after the initial release; this decision to stop development was met with negative reception from players, who had reported bugs in the game, and Frontier decided to backtrack on their previous statement to continue pushing updates for the title.

Reception

F1 Manager 2022 received "generally favorable" reviews for Windows and Xbox Series X/S according to review aggregator Metacritic; the PlayStation 5 received "mixed or average" reviews.

It was the fourth best-selling retail game in the United Kingdom in its week of release. The game sold below Frontier's expectations, selling around 600,000 units by January 2023. Despite the game's underperformance, Frontier reiterated their committment to the franchise, describing the title as "a good first game in an important new annual franchise".

References

External links

2022 video games
Frontier Developments games
PlayStation 4 games
PlayStation 5 games
Single-player video games
Sports management video games
Unreal Engine games
Video games set in 2022
Video games set in Australia
Video games set in Austria
Video games set in Azerbaijan
Video games set in Bahrain
Video games set in Belgium
Video games set in Brazil
Video games set in Canada
Video games set in France
Video games set in Hungary
Video games set in Italy
Video games set in Japan
Video games set in Mexico
Video games set in Miami
Video games set in Monaco
Video games set in the Netherlands
Sports video games set in Saudi Arabia
Video games set in Singapore
Video games set in Spain
Video games set in Texas
Video games set in the United Arab Emirates
Video games set in England
Windows games
Xbox One games
Xbox Series X and Series S games
Video games developed in the United Kingdom


text:
Svingelgräsfjäril, Lasiommata megera, är en fjärilsart i familjen praktfjärilar. Vingspannet varierar mellan 35 och 42 millimeter, på olika individer.

Utseende

Honan och hanen är tämligen lika i utseendet. Vingarnas ovansida är brunorange med bruna tvärlinjer och ytterkanter. I framhörnet på framvingen finns en svart fläck med vit mittprick, en ögonfläck. Ögonfläckar liknar ögon och syftet med dem är att skrämma rovdjur som vill äta upp fjärilen. Längs bakvingens ytterkant finns flera, något mindre, ögonfläckar. På undersidan är framvingen gulorange med bruna teckningar och en svart ögonfläck i framhörnet. Undersidan av bakvingen är spräcklig i ljusbrunt och grått och längs ytterkanten finns flera mindre ögonfläckar omgivna av brunorange ringar.

Larven är grön med några smala ljusare längsgående linjer. Den blir upp till 25 millimeter lång.

Levnadssätt
Värdväxter, de växter larven lever på och äter av, är olika gräs till exempel arter av gröen, svinglar och hundäxingar.

Flygtiden, den period när fjärilen är fullvuxen, imago, infaller i två generationer i maj-september. Svingelgräsfjärilens habitat, miljön den lever i, är torrare gräsmarker och soliga berg.

Utbredning
Denna fjärils utbredningsområde omfattar norra Afrika, södra och centrala Europa genom Mindre Asien och så långt österut som till Iran. I Norden förekommer den längs kusterna i södra och västra Sverige och längs Norges sydöstligaste kust samt i hela Danmark.

Källor

Externa länkar

Gräsfjärilar


text:
Biografia
Era la figlia del conte Enrico V di Lussemburgo e di sua moglie Margherita di Bar. Sposò Giovanni I di Hainaut. Due delle sue nipoti erano Filippa di Hainaut, regina consorte d'Inghilterra e Margherita II di Hainaut, Contessa di  Hainault, per diritto dinastico, e moglie di Ludovico il Bavaro, del Sacro Romano Impero.

I loro figli:
 John (morto 1302)
 Henry (morto 1303), canonico a Cambrai
 Simon
 Guglielmo I di Hainaut, padre di Filippa di Hainault e di Margherita II di Hainault
 Jean de Beaumont (1288–1356), signore di Beaumont. Sposò Margherita di Soissons
 Margaret (morta nel 1342), moglie di Roberto II d'Artois
 Alix (morta nel 1317), moglie di Roger Bigod, V conte di Norfolk
 Isabelle (morta nel 1305), moglie di Raoul de Clermont, signore di Nesle
 Jeanne, monaca a Fontenelles
 Maria di Avesnes (1280–1354), moglie di Luigi I di Borbone
 Matilda, badessa di Nivelles
 Willem de Cuser (nato nel 1290, data di morte sconosciuta)

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
 Filippa di Lussemburgo


text:
La Madonna col Bambino e santi Giovanni Battista e Gerolamo è un dipinto olio su tela di Andrea Previtali detto Cordeaghi realizzato il 1523 e conservato nella chiesa parrocchiale di Locatello dedicata all'Assunzione di Maria.

Storia
La chiesa di Locatello è la più antica della Valle Imagna, testimoniata la sua presenza già dal X secolo. Fu poi più volte rimaneggiata e ampliata. Conserva molte opere d'arte tra le quali come pala d'altare il grande dipinto di Andrea Previtali, pittore di origine bergamasca ma trasferitosi in tenera età con la famiglia a Venezia dove commerciava in corde e aghi, da qui il suo soprannome.

Il dipinto fu realizzato dal Previtali nel primo ventennio del Cinquecento, in quel periodo che vide il territorio bergamasco raggiunto dall'arte rinnovativa di Lorenzo Lotto che creò non poche difficoltà al Previtali obbligandolo a modificare le sue raffigurazioni tradizionali per conformarsi alle nuove tendenze.

Nei restauri eseguiti nell'1800 fu rivenuta la scritta EX PECUNIA NOBILIUM DOMINORUM BERNARDI ET VITALIS FRATRUM NATORUM QUONDAM GOTHOFREDI DE LOCATELLIS –ANDREAS PREVITALIS PINXIT MDXXIII dichiarazione che indicherebbe la commissione del dipinto dei nobili Bernardo e Vitale figli di Goffredo dei Locatelli, 1523. La tela era allora ospitata nell'altare dedicato alla Madonna delle Grazie.

Descrizione e stile
Il dipinto è una sacra conversazione. La Madonna è posta al centro, assisa e avvolta in un manto azzurro dove spuntano le vesti dorate e rosse. Sul capo un velo bianco le incornicia il volto. Tiene lo sguardo lontano, quasi estraniato dall'evento. Tiene tra le braccia il Bambino che si regge sulle sue ginocchia ed è volto verso san Gerolamo con atteggiamento benedicente. Questo raffigurato nell'iconografia tradizionale, come un uomo dalla lunga barba bianca, con indosso abiti strappati riportandolo al suo periodo di eremita, anche se ai suoi piedi è dipinto il galero cardinalizio. Il santo pare non aver alcun interesse verso gli onori che ha ricevuto dai terreni, ma con il crocifisso stretto tra le mani si volge in adorazione del Bambino. Sul lato destro della Madonna è dipinta l'immagine di san Giovanni Battista che indossa un abito di peli di cammello intrecciati, riconducendolo al tempo in cui visse la vita ascetica. Tiene un bastone dove si avvolge un cartiglio con la scritta Ecce agnus Dei. Lo sguardo del Battista è rivolto all'osservatore indicando la sola via per la salvezza.

Il dipinto presenta una particolarità nella raffigurazione del paesaggio dove l'artista propone la sua esperienza leonardesca. I personaggi sono inseriti in un ambiente esterno, dietro la Vergine è raffigurata una collina dove è dipinta una grande pianta mentre da lontano si vede il Brembo e il ponte ad archi che lo attraversa e che vorrebbe riproporre il ponte sul castello di Lemine che fu però distrutto precedentemente, nel 1443, e il castello di Lemine che però storicamente era posto a destra del fiume Brembo ma di cui si confermano la forma rotonda dagli scavi archeologici, esattamente come dipinto dall'artista,  mentre in lontananza il mare e una nave veneziana che si avvicina alla baia. Il Previtali quindi ripropone una forma studiata dal Leonardo, con la raffigurazione a specchio, detta in variantis quindi il dipinto, nella raffigurazione del paesaggio, è da vedersi riflesso per cogliere l'esatta posizione degli elementi.

La raffigurazione di un'imbarcazione veneziana era stata già ripresa dal Previtali nel dipinto Ritratto di famiglia conservato a Bergamo collezione conte Moroni. Da lontano si scorge un vecchio con la folta barba bianca e con bastone e la cinta senese identificabile in sant'Antonio Abate.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Ritratto di famiglia (Previtali)

Dipinti in provincia di Bergamo
Dipinti su san Giovanni Battista
Dipinti sulla Madonna col Bambino
Dipinti di Andrea Previtali
Dipinti su san Girolamo


text:
Valle de Oro (en gallego y oficialmente O Valadouro) es un municipio español situado en la provincia de Lugo, en la comunidad autónoma de Galicia. Pertenece a la comarca de La Mariña Central. En 2011 contaba con 2180 habitantes, según el INE.

Su capital es la localidad de Ferreira.

Historia y patrimonio
Los restos humanos más antiguos pertenecen al paleolítico.

El yacimiento de Chao da Cruz se encuentra en la llanura del Cabalar-A Veiga Rubia, al pie del coto de Cuadramón. En él se encontraron unos dos mil utensilios de soporte tipo lasca de cuarzo, cuarcita y cristal de roca, así como núcleos sobre cuanto y prisma y abundantes restos de talla, de reducidas dimensiones y apenas retocados.

El yacimiento de As Penas do Carballido se encuentra en el campo de O Carballido, cerca de Ferrocente. En él se encontraron 52 útiles sobre lasca de cuarzo, cristal de roca, sílex y cuarcita.

Naturaleza
En el Valle de Oro se pueden visitar el Pozo da Onza, una cascada de unos 15 metros de altura, de una gran belleza, que está cerca del nacimiento del río Ouro. Esta cascada esta en el corazón de la Sierra del Gistral, una sierra del Macizo Galaico, con montañas redondeadas y de poca altura.
También podemos subir al monte de Cuadramón, con preciosas vistas de toda La Mariña, y que además es la montaña más alta de esta región. En la carretera que sube hay que tener cuidado porque hay caballos salvajes andando por el asfalto.

Organización territorial

El municipio está formado por doscientos cinco entidades de población distribuidas en diez parroquias:
 Alaje
 Budián (Santa Eulalia)
 Cuadramón
 Ferreira (Santa María)
 Frejulfe
 Moucide (San Estebo)
 Recaré (San Julián)
 Santo Tomé de Recaré
 Valle de Oro (Santa Cruz)
 Villacampa

Véase también
 Mercado de primavera

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Web oficial del ayuntamiento de Valle de oro

Valle de Oro


text:
Эшворт () — незаконченный роман британской писательницы Шарлотты Бронте. Первые главы были отосланы Шарлоттой Хартли Колриджу, который нашёл, что в таком виде роман не подходит для печати – мнение, которое автор полностью разделил.

В основу сюжета, видимо, должна была лечь история дружбы и противостояния Александра Эшворта и Артура Рипли Уэста, которым в ювенилии Шарлотты Бронте и её брата Бренуэлла соответствуют характеры Александра Перси (графа Нортангерленда) и Артура Уэллсли (герцога Заморны).

Научное издание текста существующих глав романа, а также письма Шарлотты Бронте к Хартли Кольриджу опубликованы в Studies in Philology, Vol. 80, No. 4, 1983.

Содержание существующих глав
Шарлотта Бронте написала всего четыре главы, используя в качестве образца романостроения произведения Ричардсона. Основное действие, очевидно, должно было развернуться в Йоркшире, когда все главные действующие лица собрались там (третья глава). Однако две первые главы Шарлотте пришлось посвятить краткому жизнеописанию Александра Эшворта, что сразу создало длинноту в начале романа.

Александр Эшворт – сын «джентльмена не слишком приятного нрава» – сильно не ладит с отцом. Отец, не испытывавший к своему единственному отпрыску никакой привязанности, отправляет его с глаз долой – сначала в престижную школу и университет, затем в Лондон. В Лондоне красивый, отлично образованный и талантливый юноша имеет огромный успех. Превосходный музыкант, Александр Эшворт легко очаровывает дам и оказывается виновником нескольких скандалов. По смерти отца Александр возвращается в родовое имение в Хэмпшир, где вместе с приятелями предается распутной жизни. Однако период юношеского дебоширства длится не очень долго: вскоре Александр Эшворт женится на одной из своих лондонских знакомых – мисс Уортон. Женитьба действует на него благотворно: он искренне привязан к жене, характер которой отвечает его собственным лучшим качествам.

Однако жизнь молодой миссис Эшворт не была счастливой, поскольку её муж передоверил заботу об их двоих сыновьях посторонним людям (кормилицам, нянькам), а затем – своей вдовствующей матери. По достижении соответствующего возраста бабушка отправила внуков в школу, однако не успела послать их в университет. Молодые Эдвард и Уильям Эшворты остались без всякой поддержки: состояние бабушки после её смерти отошло к их отцу, который не пожелал им помочь. Их мать умерла ещё до этого события.

Помимо сыновей, миссис Эшворт родила дочь, мисс Мэри. Отец относился к ней совершенно иначе, чем к Эдварду и Уильяму. Хотя девочка также практически всё время воспитывалась на стороне, отец изредка навещал её и щедро оплачивал её обучение и воспитание.

После смерти жены Александр Эшворт обанкротился. Однако его энергия и беспринципность в добывании средств позволили ему восстановить состояние. Он выкупил проданное родовое имение в Хэмпшире, но, испытывая к нему неприязнь (вероятно, из-за воспоминаний о смерти жены), поселился в Йоркшире, в купленном здесь имении Гилвуд. Именно сюда возвращается из пансиона его выросшая дочь.

Новыми соседями Александра Эшворта в Йоркшире становятся генерал Уэст и мистер де Капелл. Дочь последнего, Амелия, училась с мисс Мэри Эшворт в одном пансионе, но они так и не стали подругами. У генерала Уэста есть единственный сын, Артур Рипли. Мистер де Капелл приходится ему крестным отцом. В качестве последнего он тревожится о судьбе Артура: крестник, так же, как и младший сын самого де Капелла, Торнтон, являются легкомыслеными гуляками. Когда-то друзья, теперь они порвали отношения. Мистера де Капелла тревожит, однако, что Артур Рипли завёл тесную дружбу с Александр Эшвортом.

Тем временем мисс Мэри Эшворт возвращается из пансиона к отцу. Делая визиты, она навещает свою знакомую по пансиону – мисс Амелию де Капелл. В гостях она знакомится с кузиной Амелии, мисс Мэриан Фейрберн, и видит молодого Артура Рипли, который интересуется Мэриан. Однако, когда Артур Рипли узнаёт имя совершенно незнакомой ему гостьи, это явно поражает его.

Персонажи
 Александр Эшворт (в ювенилии – Александр Перси)
 Артур Рипли Уэст (в ювенилии – Артур Уэллсли, маркиз Дуэро и герцог Заморна, старший сын герцога Веллингтона)
 Генерал Уэст (в ювенилии – Артур Уэллсли, герцог Веллингтон, король Сенегамбии)
 Александр Эшворт-отец (в ювенилии – Эдвард Перси-старший)
 Миссис Эшворт – мать Александра Перси (в ювенилии – леди Хелен Перси)
 Мисс Уортон, она же миссис Эшворт – жена Александра Эшворта (в ювенилии – миссис Мэри Перси, в девичестве Уортон, жена Александра Перси)
 Эдвард и Уильям Эшворт — сыновья Александра Эшворта (в ювенилии – Эдвард и Уильям Перси)
 Мэри Эшворт, дочь Александра Эшворта (в ювенилии – Мэри-Генриетта Перси, дочь Александра Перси и вторая жена Дуэро-Заморны)
 Тэдьюс Дэниелс — приятель Александра Эшворта (в ювенилии – Гектор Монтморенси)
 Гарриет, его жена, сестра Артура Макшейна (в ювенилии – Гарриет О'Коннор по прозвищу «мистер Гарри»; замужем на Гектором Монтморенси)
 Артур Макшейн — приятель Александра Эшворта (в ювенилии – Артур О'Коннор)
 Джордж Чарльз Гордон — приятель Александра Эшворта (в ювенилии – Джордж Гордон)
 Джеремия Симпсон — приятель Александра Эшворта (в ювенилии появляется под тем же именем)
 Роберт Кинг – приятель Александра Эшворта (в ювенилии – Роберт Кинг по прозвищу Роберт Смерть)
 Мистер Де Капелл (в ювенилии Александр Сничи, король Сничисленда)
 Амелия Де Капелл (в ювенилии, видимо, Мария Сничи)
 Джон и Торнтон де Капелл (в ювенилии принц Джон, герцог Фидена, и Торнтон Сничи, ставший впоследствии генералом Торнтоном)
 Мэриэн Фейрберн (в ювенилии – Мэриан Флоренс Хьюм, первая жена Дуэро-Заморны)

Примечания

Ссылки
 Краткое содержание романа Эшворт. Скачать роман на русском языке
 «Ashworth» in A Brontë Encyclopedia

Романы 1841 года
Романы Шарлотты Бронте
Незаконченные романы


text:
Der Lac de Géronde () ist ein See in Siders () im Schweizer Kanton Wallis. Er liegt südöstlich des Stadtzentrums, von Hügeln und Rebbergen umgeben auf einer Höhe von 523 Metern und hat eine Fläche von 0,055 Quadratkilometern.

Der See kann auf einem Holzschnitzelweg in etwa einer halben Stunde umrundet werden. Das Freibad «Bains de Géronde» befindet sich am nordwestlichen Rand des Sees. Neben dem Hauptsee gibt es in der Nähe noch zwei «petit lacs» (kleine Seen).

Zugang
Vom Bahnhof Sierre aus ist der Lac de Géronde zu Fuss in 10 Minuten erreichbar.

Weblinks

Einzelnachweise

See im Kanton Wallis
Siders


text:
The following is a list of attacks on state or national legislatures.

19th century or earlier

20th century

21st century

See also

 List of attacks on high courts

References

Lists of events


text:
Мерквиладзе — грузинская фамилия. Известные носители:

 Мерквиладзе, Гарри Александрович (1923-1971) — участник Великой Отечественной войны, генерал-майор авиации, Герой Советского Союза.
 Мерквиладзе, Давид Сергеевич (1919-1966) — участник Великой Отечественной войны, командир отделения разведки, Герой Советского Союза.


text:
Tollenkar's Lair is a 1980 fantasy role-playing game adventure for The Fantasy Trip originally published by Metagaming Concepts and re-released by Steve Jackson Games in 2019.

Plot summary
Tollenkar's Lair is a complete labyrinth with six levels.

Tollenkar's Lair is a solo scenario set in a tunnel complex, a six-level dungeon that gets progressively more difficult as it goes down.  It is usable with The Fantasy Trip, Melee, or Wizard.

Publication history
Tollenkar's Lair was written by Steve Jackson, with art by Robert Phillips, and was published by Metagaming Concepts in 1980 as a 16-page book.

When Howard Thompson published The Fantasy Trip in 1980, he felt that the price point was too high, and so he split the game up and published it as four books: Advanced Melee, which contained the extensions for the combat system of Melee; Advanced Wizard, which contained the extensions for the magic system; In the Labyrinth, which contained the rules for the gamemaster; and the adventure Tollenkar's Lair, which author Shannon Appelcline described as "a 'stocked labyrinth' (or GM adventure)".

A republished version of Tollenkar's Lair is included in the TFT Legacy Edition box set, announced as part of Steve Jacksons Games' Kickstarter campaign to reissue The Fantasy Trip.

Reception
Karl Mueller reviewed Tollenkar's Lair in The Space Gamer No. 31. Mueller commented that "This adventure is a must for most Fantasy Trip GMs, especially beginning ones, both as a campaign in its own right, and as an example of what can be done with a TFT dungeon design."

Reviews
Pegasus #10 (Oct. 1982)

References

Role-playing game supplements introduced in 1980
The Fantasy Trip adventures


text:
Сеиичи Сакија (; 1. децембар 1950) јапански је фудбалер.

Каријера
Током каријере је играо за Nippon Steel.

Репрезентација
За репрезентацију Јапана дебитовао је 1971. године. За тај тим је одиграо 3 утакмице.

Статистика

Референце

Спољашње везе

Рођени 1950.
Јапански фудбалери
Нападачи у фудбалу


text:
The William Seabrook House,  also known as the Seabrook is a plantation house built about 1810 on Edisto Island, South Carolina, United States, southwest of Charleston. It is located off Steamboat Landing Road Extension (South Carolina State Highway 10-768) close to Steamboat Creek about  from Steam Boat Landing. It was named to the National Register of Historic Places on May 6, 1971.

History

William Seabrook was a Sea Island cotton planter and part-owner of the Edisto Island Ferry, which had a steamboat named the W. Seabrook. The house was  built around 1810. His initials are on the ironwork of the front stairs. Tradition indicates that James Hoban, the architect of the White House, was the designer.

William Seabrook died in about 1837. His widow lived in the house until 1854 or 1855. The house was purchased by J. Evans Eddings.

At the end of the Civil War, the Sea Islands below Charleston were abandoned to the Union Army forces. The house was used for staff headquarters and provost. After the war ended, freed slaves temporarily took refuge in the house.

Around 1875 it was sold. At some point, Judge Smith purchased the house.  Later, the house was bought and restored by Donald D. Dodge.

Architecture

This house has been described as a classic plan for houses on Edisto. It is an Early Republic or Federal style, -story frame house on a raised basement. It has a gabled roof with dormers. It has a double portico with pediment with a semielliptical fanlight, columns, and arched entablature. Double stairways rise to the first floor portico. The main door has sidelights and a semielliptical fanlight. The windows on the main and second floors are nine over nine lights.
The house originally had four rooms on the main floor divided by a central hall that extends to the smaller garden portico. Double stairways to the second floor go up a landing over the garden portico door.

Additional pictures are available. A floor plan and photographs taken before its restoration are also available.

References

External links

Slaves in the Estate of William Seabrook, Edisto Island, SC, 1860

Historic American Buildings Survey in South Carolina
Houses on the National Register of Historic Places in South Carolina
Houses completed in 1810
Houses in Charleston County, South Carolina
Plantation houses in South Carolina
National Register of Historic Places in Charleston County, South Carolina


text:
Rangers FC Superleague Formula team was the open wheel single seater motor racing team of Rangers. The Rangers racing team competes in the Superleague Formula. It has been operated by Alan Docking Racing for all seasons, although Team West-Tec operated the Rangers team in 2008 pre-season. The car was revealed outside Ibrox Stadium with the Rangers first team present, including manager Walter Smith.
Rangers Football Club had a team in the Superleague Formula race car series. The Rangers F.C. team had been operated by Alan Docking Racing. In 2008 Ryan Dalziel drove for Rangers F.C. in the team's maiden season. James Walker also drove for the team in one round of the 2008 season and posted their best result, a fourth-place finish.

2008 season
In 2008 Ryan Dalziel drove for Rangers F.C. in the team's maiden season finished overall in the mid table in 13th. It was only 1 of 3 teams that completed the whole season (a world record at the time) but did not get on to the podium. James Walker also drove for the team in one round of the 2008 season and posted their best result, a fourth-place finish.

2009 season
For the 2009 Superleague Formula season, John Martin was the driver. For the first round of the season Rangers F.C. had a bad weekend. In race one Rangers got caught up in a mistake from Olympiacos CFP (Davide Rigon) eliminating them from the race. In race 2 Rangers F.C. led after lap 1 and built up a lead before the pitstop window opened. The car got stuck on the jack in the pits and lost 35 seconds coming out in 13th place. After that driver John Martin made a small mistake putting Rangers F.C. out of the race.

At the Zolder round Rangers F.C. got to their first 'Pole Shoot Out' of qualifying and narrowly lost out on pole to FC Midtjylland (Kasper Andersen). John Martin and Rangers F.C. followed this up with a debut podium finishing in 2nd place. In the second race of the day at Circuit Zolder Rangers F.C. retired early with gearbox problems.

At the Donington round Rangers F.C. and John Martin claimed their 2nd podium in Superleague Formula. They were in position to win race one before being impeded by PSV Eindhoven (Dominick Muermans) allowing FC Basel to get their first win. Rangers F.C. finished 2nd. In race two John Martin and Rangers F.C. crashed into A.C. Milan (Giorgio Pantano) ending both teams races. In the 6 car 'Super Final' Rangers F.C. and John Martin claimed their very first Superleague Formula win, passing FC Basel 1893 (Max Wissel) with 2 laps to go.

At the Estoril round it was the first time Rangers F.C. finished both races this season. They claimed a 5th place and an 8th place. During race two Rangers F.C. had an incident with Atlético Madrid (María de Villota) which sent both teams spinning and dropping a couple of places.

For the 2009 season, the team were much more successful with Australian driver John Martin posting three podium places including one win at Donington Park.

The Rangers team did not compete in the 2010 Superleague Formula season as it was not named in the provisional entry list, which included which race teams might operate each car.

Record
(key)

2008

2009
Super Final results in 2009 did not count for points towards the main championship.

References

Rangers F.C.
Superleague Formula club teams
2008 establishments in Scotland


text:
Alizarine ink was created in 1855 by Professor Christian August Leonhardi of Dresden, Germany, by adding alizarin dye (derived from the root of the madder plant) to conventional iron gall ink.  This added an attractive coloration to the ink, which was quite popular until it was replaced by more modern chemical inks.

An 1881 recipe for Alizarine ink may be found in the Household Cyclopedia of General Information.

See also
Alizarin

References

External links
 For more about ink making and Aleppo galls see  "How to make ink", The ink corrosion website.

Inks


text:
Björgvin Helgi Halldórsson, född 16 april 1951 i Hafnarfjörður, är en isländsk popsångare. Han är också känd under artistnamnen Bo Halldórsson och Bo Hall. Han är far till sångerskan Svala Björgvinsdóttir.

Internationellt är han kanske mest känd för sitt deltagande i Eurovision Song Contest 1995, som hölls i Dublin. Han framförde låten Núna (sv: Nu), som han skrivit tillsammans med Ed Welch och Jón Örn Marinósson, och hamnade på en femtondeplats med 31 poäng.
Han har utöver sin framgångsrika sångkarriär på Island även varit hallåa på den kommersiella TV-kanalen Stöð 2 och medverkat i flera TV-shower. Han tilldelades isländska falkordens riddarkors 2011.

Halldórsson var under 1980- och 90-talen en ständigt återkommande artist i den isländska uttagningen till Eurovision Song Contest. Han deltog i landets första uttagning 1986 och framförde då bidragen Með vaxandi þrá (med Erna Gunnarsdóttir, 4:e plats),  Ef (2:a plats) och Ég lifi í draumi (3:e plats). Han återkom till tävlingen året därpå och framförde tre bidrag; Ég leyni minni ást (8:e plats),  Lífsdansinn (med Erna Gunnarsdóttir, 4:e plats) och Mín þrá (5:e plats). I 1988 års uttagning framförde han bidraget Í tangó i en duett med Edda Borg Ólafsdóttir (5:e plats) och 1989 framförde han bidraget Sóley i en duett med Katla Maria Hausmann. 1990 framförde han bidragen Sú ást er heit (4:e plats) och Til þín (3:e plats) och 1992 Mig dreymir (3:e plats).

År 2002, 2003 och 2006 var Halldórsson en del av den internationella jury som röstade fram Estlands bidrag i Eurovision Song Contest de åren.

Diskografi
 Þó líði ár og öld (1969)
 Ég syng fyrir þig (1978)
 Jólagestir (1988)
 Allir fá þá eitthvað fallegt (1989)
 Yrkjum Ísland (smáskífa) (1994)
 Þó líði ár og öld (1994)
 Núna / If it's gonna end in heartache (1995)
 Núna (1995)
 Jólagestir Björgvins 3 (1995)
 Alla leið heim (1997)
 Bestu jólalög Björgvins (1999)
 Um jólin (2000)
 Á hverju kvöldi (2000)
 Eftirlýstur (2001)
 Ég tala um þig (2002)
 Brúðarskórnir (2003)
 Duet (2003)
 Manstu það (smáskífa) (2005)
 Ár og öld (2005)
 Björgvin ásamt Sinfóníuhljómsveit Íslands & gestum (2006)
 Björgvin (2006)
 Jólagestir 4 (2007)
 Jólagestir Björgvins í Höllinni 2008 (2008)
 Duet II / Duet II (Deluxe) (2010)
 Gullvagninn (2011)
 Duet 3 (2013) (med Jón Jónsson)

Referenser

Födda 1951
Levande personer
Män
Isländska popsångare
Isländska sångtextförfattare
Artister som representerat Island i Eurovision Song Contest
Personer från Hafnarfjörður
Deltagare i Eurovision Song Contest 1995


text:
Weißensee osztrák község Karintia Spittal an der Drau-i járásában. 2016 januárjában 749 lakosa volt.

Elhelyezkedése

Weißensee Karintia nyugati részén fekszik, a hasonló nevű tó partján, a Gailtali-Alpok lábánál. A tó (a keleti partjának egy kis része kivételével, amely Stockenboihoz tartozik) teljes egészében az önkormányzat területén fekszik. A hosszú és keskeny gleccsertó 11,6 km hosszú, de területe csak 6,5 km². Az önkormányzat 7 falut és egyéb települést fog össze: Gatschach (128 lakos), Kreuzberg (9), Naggl (47), Neusach (189), Oberdorf (207), Techendorf (170), Tröbelsberg (5).

A környező települések: északnyugatra Greifenburg, északra Steinfeld és Kleblach-Lind, keletre Stockenboi és Paternion, délre Hermagor-Pressegger See és Gitschtal.

Története
II. József császár 1781-es toleranciarendeletének idejében Techendorf lakossága teljes mértékben az evangélikus vallást követte. Imaházukat 1783-ban szentelték fel; az épület később, egészen 1986-ig községházaként és iskolaként szolgált. A templom 1903-ban készült el.

Techendorf önkormányzata 1850-ben jött létre és határai azóta csak minimális mértékben módosultak. A község a turizmusra való tekintettel 1968-ban Weißenseere keresztelte át magát.

Lakosság
A weißenseei önkormányzat területén 2016 januárjában 749 fő élt, ami némi visszaesést jelent a 2001-es 788 lakoshoz képest. Akkor a helybeliek 97,2%-a volt osztrák állampolgár. 73,6%-uk evangelikusnak, 22% római katolikusnak, 1% muszlimnak, 3,4% pedig felekezeten kívülinek vallotta magát.

Látnivalók
Techendorf evangélikus temploma
Gatschach katolikus Szt. Márton-temploma. Az alacsony, eredetileg késő gótikus épületet a 17. században barokk stílusban átépítették.
Tscherniheim valamikor üveghutáiról volt ismert, de a faluból mára csak kápolnája maradt.
A tó és a környező hegyek számos túrázási, kerékpározási, csónakázási, télen síelési és korcsolyázási lehetőséget biztoítanak.

Jegyzetek

Források
 A település honlapja
 20639 – Weißensee (Kärnten) Statistik Austria

Fordítás

Karintia települései


text:
Во́ронов — хутор в составе Предгорного района (муниципального округа) Ставропольского края России.

Этимология
Назван по фамилии землеустроителя, который в 1921 году отводил земли для членов товарищества по совместной обработке земли.

География
Расположен в 128 км к юго-востоку от краевого центра и в 21 км к северо-востоку от районного центра.

История
Дата основания: 1922 год.

До 16 марта 2020 года входил в состав муниципального образования «Сельское поселение Пригородный сельсовет».

Население

По данным переписи 2002 года, в национальной структуре населения преобладают русские (84 %).

Объекты археологического и культурного наследия
Памятники археологии

Согласно Постановлению главы администрации Ставропольского края

Памятники истории
 Братская могила советских воинов, погибших в борьбе с фашистами. 1942—1943, 1950 года

Уличная сеть

Кладбище
В границах хутора находится общественное открытое кладбище площадью 18 134 м² (ул. Мира, 111).

Примечания

Населённые пункты Предгорного района


text:
Transposition of the great vessels (TGV) is a group of congenital heart defects  involving an abnormal spatial arrangement of any of the great vessels: superior and/or inferior venae cavae, pulmonary artery, pulmonary veins, and aorta. Congenital heart diseases involving only the primary arteries (pulmonary artery and aorta) belong to a sub-group called transposition of the great arteries (TGA), which is considered the most common congenital heart lesion that presents in neonates.

Types

Transposed vessels can present with atriovenous, ventriculoarterial and/or arteriovenous discordance. The effects may range from a slight change in blood pressure to an interruption in circulation depending on the nature and degree of the misplacement, and on which specific vessels are involved.

Although "transposed" literally means "swapped", many types of TGV involve vessels that are in abnormal positions, while not actually being swapped with each other. The terms TGV and TGA are most commonly used in reference to dextro-TGA – in which the two main arteries are in swapped positions; however, both terms are also commonly used, though to a slightly lesser extent, in reference to levo-TGA – in which both the arteries and the ventricles are swapped; while other defects in this category are almost never referred to by either of these terms.

Dextro-Transposition of the great arteries

Dextro-Transposition of the great arteries (also known as dextro-TGA) is a cyanotic heart defect in which the aorta arises from the right ventricle and the pulmonary artery arises from the left ventricle. This switch causes deoxygenated blood from the right heart to be pumped immediately through the aorta and circulated throughout the body and the heart itself, bypassing the lungs altogether. In this same condition, the left heart continuously pumps oxygenated blood back into the lungs through the pulmonary artery, instead of out into the body's circulation as it normally would. In effect, two separate "parallel" circulatory systems are created. It is called a cyanotic congenital heart defect (CHD) because the newborn infant turns blue (cyanotic) from the lack of oxygen.

Levo-Transposition of the great arteries

Levo-Transposition of the great arteries (also known as Levo-TGA, congenitally corrected TGA, double discordance, or ventricular inversion) is a rare, acyanotic heart defect in which the primary arteries are transposed, with the aorta anterior and to the left of the pulmonary artery, and the morphological left and right ventricles with their corresponding atrioventricular valves are also transposed. In other words, the right ventricle is on the left side of the heart and the left ventricle is on the right side of the heart. The systemic and the pulmonary circulation are connected in this condition. Complications can arise from the pressure change due to the fact that the right ventricle, which is adapted for pumping blood into the low-pressure pulmonary circulation, is being tasked with pumping blood at a much higher pressure against the high resistance of the systemic circulation, since it is now in the position of where the left ventricle is typically located.

Simple and complex TGV
In many cases, TGV is accompanied by other heart defects, the most common type being intracardiac shunts such as atrial septal defect including patent foramen ovale, ventricular septal defect, and patent ductus arteriosus. Stenosis, or other defects, of valves and/or vessels may also be present.

When no other heart defects are present it is called 'simple' TGV; when other defects are present it is called 'complex' TGV.

Symptoms and signs
Symptoms may appear at birth or after birth. The severity of symptoms depends on the type of TGV, and the type and size of other heart defects that may be present (Ventricular septal defect, Atrial septal defect, or Patent ductus arteriosus). Most babies with TGA have blue skin color (cyanosis) in the first hours or days of their lives, since dextro-TGA is the more common type.

Other symptoms include:

•Fast breathing (tachypnea)

•Difficulty breathing (dyspnea)

•Fast heart rate (tachycardia)

•Poor feeding

Risk factors
Preexisting diabetes mellitus of a pregnant mother is a risk factor that has been described for the fetus having TGV.

Diagnosis
•Electrocardiogram: An electrocardiogram (ECG) records the electrical activity of the heart through the use of electrodes that are placed on the body. The findings through this diagnostic method are not specific to only TGA. If TGA is present, rightward deviation of the QRS complex and right ventricular hypertrophy or biventricular hypertrophy may be noted.

•Chest X-Ray: On chest X-ray (CXR), transposition of the great vessels typically shows a cardio-mediastinal silhouette appearing as an "egg on a string ", in which the enlarged heart represents an egg on its side and the narrowed, atrophic thymus of the superior mediastinum represents the string.

•Echocardiogram: An echocardiogram is an ultrasound of the heart that accurately assesses the heart's structure and function, and can show the specific features of TGA, if present. This imaging modality allows for the definitive diagnosis of TGA to be made.

•Cardiac catheterization: Catheterization is done if other diagnostic tests do not provide enough information to make a diagnosis, or if a neonate is unstable. During this procedure, a catheter is inserted in the artery or vein in the groin and makes its way up to the heart. Dye is used to visualize the heart's structures on x-ray. It can also measure the pressures in the heart and lungs.

Treatment
All infants with TGA will need surgery to correct the defect. Life expectancy is only a few months if corrective surgery is not performed.

Before surgery: For newborns with transposition, prostaglandins can be given to keep the ductus arteriosus open which allows for the mixing of the otherwise isolated pulmonary and systemic circuits. Thus, oxygenated blood that recirculates back to the lungs can mix with blood that circulates throughout the body and can keep the body oxygenated until surgery can be performed. Atrial septostomy can also be performed, usually with a cardiac catheter instead of surgery, to enlarge a natural connection between the heart's upper chambers (atria). This will allow for the oxygen-rich and oxygen-poor blood to mix, resulting in improved oxygen delivery to the baby's body.

Surgery: The Arterial switch operation is a surgery where the pulmonary artery and the aorta are moved to their normal positions. This is the most common surgery done to correct dextro-TGA, and is considered the definitive treatment. The Atrial switch operation is an alternative surgical option when the arterial switch is not feasible due to the particular coronary artery anatomy. This operation creates a tunnel (baffle) between the heart's two upper chambers (atria).

After surgery: Lifelong follow-up care with a cardiologist is needed. Most infants who undergo surgery have their symptoms relieved and are able to live a normal life. Potential complications that can occur include coronary artery problems, heart valves problems or irregular heart rhythms (arrhythmias).

History
Transposition of the Great Vessels was first described in 1797 by Matthew Baillie.

Additional images

See also
 Levo-Transposition of the great arteries
 Dextro-Transposition of the great arteries
 Mustard Procedure

References

External links

Congenital heart defects
Neonatology


text:
Au bord de l'eau est une chanson de Gérald de Palmas parue sur l'album Sortir. Son single est sorti le 25 mai 2009.

Single musical sorti en 2009
Chanson interprétée par Gérald de Palmas


text:
The confession album, or confession book, was a kind of autograph book popular in late-nineteenth-century Britain.  Instead of leaving free room for invented or remembered poetry, it provided a formulaic catechism.  The genre died out towards the end of the century, with occasional brief revivals in the twentieth century.  The same kind of form is now found in the Dutch vriendenboek ("friends  book") and German Freundschaftsbuch ("friendship book"), used by small children; and the questions that the confession album contained live on in the Proust Questionnaire often used for celebrity interviews.

Questions
The questions posed in a confession album varied from volume to volume.  A typical set of questions, in a book from the 1860s, is given below along with the answers of one respondent (see picture, right). The same set of questions were presented to Queen Victoria's second son, Alfred, Duke of Saxe-Coburg and Gotha in 1873, to Marcel Proust around 1885 and to Claude Debussy in 1889.

Among the questions found in other albums, several seem designed to help courtship, sometimes with a reflection of changing relations between the sexes, for instance "What is your opinion of the girl of the period?", " What is your opinion of the man of the period?"

History

Britain and America

The origins of the confession album are unclear. Samantha Matthews notes the similarity to oracle games of the first half of the nineteenth century (she cites examples from 1810 to 1852).  These interactive books, which bore titles such as The Young Lady's Oracle: A Fireside Amusement, included questions that resemble those of the confession albums (for instance "Which is your favourite flower?", "Which is your favourite historical character?"), including sexually distinguished questions appropriate to courtship (for instance, "What is the character of your lady love?", "What is the character of him you love?").

Whatever their origins, confession albums were an established form by the 1860s: Henry d'Ideville records using an album in 1861 (see Germany and France below); Karl Marx filled out answers to one in the spring of 1865 (his favourite colour was red); and Friedrich Engels answered another in 1868 (his idea of happiness was Château Margaux 1848). Early albums often had blank pages into which owners would paste the questionnaires; the questions on these could be preprinted or handwritten. One such album with handwritten questions, was that of Karl Marx's daughter Jenny, which contains entries dated from 1865 to 1870.  For some of these, she sent the questions to friends, asking them to fill them out and return them.  Her comments in a letter of November 1865 suggest that she regarded the genre as a novelty:I have a whole book filled up in that way and the answers are very amusing when compared with one another.  These Confession books have put albums and stamp books quite into the shade.  … I should much like to have answers.  It is more interesting and amusing than a mere Autograph.

By the end of the decade, the printed and bound confession book had been introduced.  The earliest currently known example with a printed publication date is Mental Photographs, an album published in New York in 1869, which contained place for a photograph as well as the set of questions (a combination already found in Jenny Marx's album). The albums seem to have enjoyed their greatest popularity in the following decades, but to have become unfashionable by the early years of the twentieth century.  At their height, confession albums were widespread enough that in 1883 Douglas Sladen could rely on readers' familiarity with the form to play on it with a poetical answer. He begins:My favorite  virtue, I confess, is chivalrous devotedness,
My favorite quality in man, the manful genius that can
With iron will and eye sublime, up to the heights of empire climb;
Although in woman, as I think, gentleness is perfection's pink
This ubiquity was accompanied by a certain exasperation.  In a novel of 1886, a character asks: "A propos of the confessional, did any of you ever come under the torture of that modern Inquisition, the 'Confession Book?'"  Early twentieth century writers look back on the books as a long unfashionable genre.  A writer in 1915 records:So far as I can recollect it was voted a bore at the end of the 'seventies and, except in suburban homes, such as my own, was never referred to except with a yawn or a smile after the early eighties.The Daily Chronicle in 1906 remarks: "'If not yourself, who would you rather be?' was a favourite question of the confession album of the seventies." A. A. Milne (1882–1956) looked back in 1921 on the album as something from his childhood:
The confession-book, I suppose, has disappeared. It is twenty years since I have seen one. As a boy I told some inquisitive owner what was my favourite food (porridge, I fancy), my favourite hero in real life and in fiction, my favourite virtue in woman, and so forth.

Some album producers saw World War I as an opportunity to revive the confession book.  The new albums, unlike their Victorian predecessors, ignored questions appropriate to courtship.  They were clearly intended to be filled out by soldiers, a point spelt out in the title of one: My Brave Friend's Confession Book (1915).

Germany and France
According to Henry d'Ideville, he had an "album-questionnaire" in which he collected the responses of friends and acquaintances in 1861, when as a diplomat in Naples he took the answers of Urbano Rattazzi and Mme de Solms, which he reproduces.  His account, written in 1872, explains the nature of the album, as though he did not expect readers to be familiar with it:Here is what the operation consists of: you pose a series of questions to the unfortunate subject of the interrogation and he has to answer them one after the other. – What poet, what painter, what occupation, what pleasure, what sensation, etc. etc. do you prefer? The answers are written down, then the person signs and dates his interrogation and that's the game over.

British confession albums also circulated on the continent (see Questions above), and (perhaps in imitation of them) there were also questionnaire books in other languages.  In Germany there were several, notably Erkenne Dich Selbst! ("Know Yourself"), which first appeared in 1878 and survived to around 1900, going through at least 22 impressions, produced by Friedrich Kirchner (1848–1900). The Leipziger Illustrirte Zeitung, which belonged to the same publishers as Kirchner's album, set his questions to celebrities, a forerunner of the modern use as the Proust Questionnaire; facsimiles of these answers were in turn printed in the album. In France, two are known, both containing the word Confidences in the title to represent the English "confessions".  Here too the Revue illustrée set confession album questions to the famous, including Zola and Verlaine.

Revivals

Friendship books
In the Netherlands, where autograph books are very popular among young schoolchildren, publishers have recently started bringing out an alternative in the so-called vriendenboek or vriendjesboek ("Friends book"), which much like the confession album come preprinted with a set of questions about the respondents' hobbies, idols and wishes.  Some children prefer the new format, which says more about the person answering, but most prefer the traditional autograph book, which leaves more room for their own creativity.  The modern German Freundschaftsbuch ("Friendship book") has the same kind of preprinted questions and is typically aimed at the same age group.

Proust Questionnaire

In 1886, Marcel Proust, then a child of fourteen, filled out the answers to an English confession album, which bore the title Confessions. An Album to Record Thoughts, Feelings, &c. (his answers were auctioned in 2003 for $34,000). Interest in Proust led to a later revival of the questions as a kind of formulaic interview for celebrities, first by Léonce Peillard in France in the 1950s, later in French and American television and in the magazine of the German Frankfurter Allgemeine Zeitung, starting in 1980, and in Vanity Fair since 1993, under the name of "The Proust Questionnaire", which disguises its unintellectual British origins. This use too had been anticipated by nineteenth century journals (see Germany and France).

Slam Books

A slam book is a notebook (commonly the spiral-bound type) which is passed among children and teenagers. The keeper of the book starts by posing a question (which may be on any subject) and the book is then passed round for each contributor to fill in their own answer to the question.

Footnotes

See also
Friendship book

References
Guido Kohlbecher (2007), "Das Fragebogenalbum des 19. Jahrhunderts", Mitteilungen der Gesellschaft für Buchforschung in Österreich, 25-35 (online).
Samantha Matthews (2000), "Psychological Crystal Palace? Late Victorian Confession Albums", Book History 3, 125-54.
Izumi Omura, Valerij Fomičev, Rolf Hecker and Shun-ichi Kubo, eds. (2005), Familie Marx privat, Die Foto- und Fragebogen-Alben von Marx' Töchtern Laura und Jenny Berlin: Akademie Verlag,
Fabrice Touttavoult (1988), Confessions, Paris: Éditions Belin; German translation by J. Kunze (1990), Bekentnisse, Stuttgart, Patricia Schwarz, . A collection of confessions by famous nineteenth century figures (with discussion): Cézanne, Debussy, Engels, Mallarmé, Marx, Proust. As Kohlbecher (2007) notes, the author's name ("avows everything") seems to be a pseudonym.

External links

Confession album entries for Karl Marx and Friedrich Engels at marxists.org
Confession album answers by Marcel Proust

Books by type
Victorian culture


text:
Świadkowie Jehowy w Wenezueli – społeczność wyznaniowa w Wenezueli, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2022 roku 131 634 głosicieli, należących do 1714 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2022 roku zgromadziło się 355 695 osób (ok. 1,5% mieszkańców). Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w La Victoria, w którym znajduje się również jeden z 17 ośrodków szkoleń biblijnych na świecie. Sale Zgromadzeń znajdują się w Campo Elías i Cúa. Jest to jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 tys. głosicieli.

Historia

Początki
Około roku 1926 współwyznawcy z innych krajów rozpowszechnili w głównych miastach publikacje religijne. Działał tu m.in. George Young. W roku 1936 do kraju dotarła Kate Goas z córką Marion, z Teksasu w Stanach Zjednoczonych. Działały w stolicy, a później w takim miastach jak: Quiriquire, El Tigre, Ciudad Bolívar i Maracaibo. W 1938 roku oprócz nich głosiło siedmiu miejscowych nowych głosicieli (w tym Rubén Araujo; później wraz ze swoją żoną Saną działali jako misjonarze).

Rozwój działalności
W kwietniu 1946 roku do kraju przybyli z wizytą Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz, a wkrótce pierwsi misjonarze Szkoły Gilead, którzy we wrześniu otworzyli Biuro Oddziału i dom misjonarski w Caracas. Na koniec 1946 roku zanotowano liczbę 19 głosicieli, a rok później – 51. Od 1948 roku przybywali kolejni misjonarze, którzy utworzyli kolejne domy misjonarskie poza stolicą (do 2009 roku do Wenezueli przybyło ponad 140 misjonarzy).

W styczniu 1950 roku odbyło się pierwsze w kraju zgromadzenie w Maracaibo z udziałem Nathana Knorra i Roberta Morgana z Biura Głównego Towarzystwa Strażnica. Wykład publiczny nadało radio Ondas del Lago. Trzy lata później kraj odwiedził ponownie N. Knorr. W 1954 roku w stolicy otwarto nowe Biuro Oddziału. W roku 1955 przekroczono liczbę 1000 głosicieli.

Od 23 do 27 stycznia 1967 roku odbył się pierwszy kongres międzynarodowy w Wenezueli pod hasłem – "Synowie Boży – synami wolności", w którym udział wzięły 10 463 osoby, w tym 515 delegatów zagranicznych i członkowie zarządu Towarzystwa Strażnica. W 1968 roku przekroczono liczbę 5000 głosicieli. W latach 1969–1984 do Wenezueli nie dotarli żadni nowi misjonarze, ponieważ nie otrzymali wiz.

Kongres pod hasłem "Boskie zwycięstwo" w Valencii odbył się w dniach od 26 do 30 grudnia 1973 roku. W lutym 1977 roku Biuro Oddziału przeniesiono do La Victoria. Kongres pod hasłem "Zwycięska wiara" odbył się w Valencii w dniach od 27 do 31 grudnia 1978 roku. Uczestniczyło w nim 30 031 osób.

W 1980 roku przekroczono liczbę 15 000 głosicieli. W 1982 roku otwarto pierwszą Salę Zgromadzeń w Cúa, a potem drugą w Campo Elías. W kwietniu 1985 roku w stolicy otwarto nowe Biuro Oddziału. W 1987 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla ofiar powodzi w Maracay. W tym samym roku z okazji wizyty Lymana A. Swingle'a, członka Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy na arenie Plaza Monumental w Valencii zebrało się 63 580 osób. W styczniu 1988 roku nadzorca strefy (przedstawiciel Biura Głównego Świadków Jehowy) – Don A. Adams przemawiał do 74 600 obecnych w amfiteatrze w Valencii. W 1988 roku zanotowano w Wenezueli liczbę 42 911 głosicieli.

W 1995 roku przekroczono liczbę 70 000 głosicieli. W 1999 roku zorganizowano akcje pomocy humanitarnej dla poszkodowanych przez powodzie.

3 marca 2001 roku 1600 delegatów z 22 krajów brało udział w otwarciu nowego kompleksu budynków Biura Oddziału. W 2003 roku w Cabimas powstał pierwszy zbór języka migowego w Wenezueli. W 2007 roku przekroczono liczbę 100 000 głosicieli.

Pod koniec 2011 roku do kraju przybyli kolejni misjonarze Szkoły Gilead. Na przełomie roku 2011 i 2012 Świadkowie Jehowy udzielili wsparcia współwyznawcom poszkodowanym przez powódź i osuwiska błotne, m.in. wybudowali ponad 50 nowych domów. We wrześniu 2015 roku 200 wenezuelskich delegatów brało udział w kongresie specjalnym pod hasłem "Naśladujmy Jezusa!" w Medellín w Kolumbii, a w 2019 roku w kongresie międzynarodowym pod hasłem "Miłość nigdy nie zawodzi!" w Brazylii.

W czasie trwającego kryzysu gospodarczego, który rozpoczął się pod koniec 2012 roku, dochodziło do wtargnięć uzbrojonych przestępców do Sal Królestwa – z zamiarem kradzieży urządzeń elektronicznych i innych wartościowych przedmiotów. Ponadto czasem zebrania muszą się odbywać w domach prywatnych, ponieważ gwałtowne starcia uniemożliwiają korzystanie z Sal Królestwa. Niektórzy Świadkowie Jehowy prowadzący własną działalność gospodarczą w obawie o własne bezpieczeństwo byli zmuszeni sprzedać swoje firmy i opuścić kraj. Od 2014 do 2018 roku co najmniej 749 Świadków Jehowy zostało porwanych, 15 396 przeżyło rozbój z użyciem broni, 162 padło ofiarami gwałtu lub usiłowania gwałtu, a 47 straciło życie. Jeszcze inni zmarli, ponieważ nie otrzymali niezbędnej pomocy medycznej. W trosce o podstawowe potrzeby i środki do życia Świadków Jehowy Biuro Oddziału w Wenezueli powołało własny Komitet Pomocy Doraźnej, który nadzoruje 24 podkomitety działające w całym kraju. Pomimo tej sytuacji w 2017 roku liczba głosicieli i pionierów przekroczyła 149 000. Od 2013 roku ponad 20 000 głosicieli wyjechało do innych krajów: do Argentyny, Brazylii, Chile, Ekwadoru, Hiszpanii, Kolumbii, Peru, Portugalii, Stanów Zjednoczonych i Włoch. W roku 2018 działało 60 komitetów, których głównym zadaniem jest dystrybucja żywności wśród głosicieli. Dotychczas wenezuelskie Biuro Oddziału przy pomocy Biura Oddziału w Brazylii dostarczyło setki ton żywności ponad 64 000 głosicieli w 1497 zborach. Pomimo kryzysu gospodarczego w całym kraju odbyły się 122 kongresy regionalne pod hasłem "Bądź odważny!". W 2019 roku każdego miesiąca dzięki wsparciu sąsiednich Biur Oddziałów dostarczano setki ton podarowanej żywności 75 000 głosicieli w 1595 zborach. W 2021 roku pomocą tą było objętych 25 tysięcy głosicieli będących w potrzebie, którzy co miesiąc otrzymywali około 130 tysięcy ton żywności. W 2020 roku osiągnięto liczbę 136 542 głosicieli.

Do działalności kaznodziejskiej wśród Indian (w siedmiu językach), zamieszkujących dorzecze Amazonki, wykorzystano specjalną łódź El precursor del Amazonas (Amazoński pionier).

Od lipca do grudnia 2019 roku 640 głosicieli wzięło udział w specjalnej kampanii kaznodziejskiej w języku hiszpańskim i wayúunaiki (tym rdzennym językiem Indian posługuje się tylko kilku głosicieli, więc na potrzeby tej kampanii przygotowano specjalne zestawy z opartymi na Biblii publikacjami w wayuunaiki, filmikami szkoleniowymi i broszurami dotyczącymi kultury Indian Wayuu), przeprowadzonej na półwyspie Guajira.

W związku z pandemią COVID-19 w roku 2020 i 2021 program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa nadały stacje radiowe i telewizyjne. W 2021 roku wyemitowały go 82 stacje radiowe i 9 telewizyjnych (również w 7 rdzennych językach). Z powodu kryzysu gospodarczego i zamieszek niektórzy głosiciele z terenów nadgranicznych stanu Apure musieli szybko opuścić kraj, znaleźli schronienie w sąsiedniej Kolumbii.

30 października 2021 roku Miguel Guillén, członek wenezuelskiego Komitetu Oddziału, w nagranym wcześniej przemówieniu ogłosił wydane Ewangelii według Mateusza i Ewangelii według Jana w wenezuelskim języku migowym zostały wydane Ewangelia według Mateusza i Ewangelia według Jana (po raz pierwszy w tym języku zostały wydane całe księgi biblijne). W związku z pandemią COVID-19 zorganizowano specjalne zebrania w trybie wideokonferencji, którego program obejrzało ponad 2200 osób. W 2021 roku istniało 53 zborów tego języka, w których działało 1204 głosicieli.

25 czerwca 2022 roku Carlos Moreno z kolumbijskiego Komitetu Oddziału ogłosił wydanie Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata (Mateusza-Dzieje) w języku wayuunaiki. Język ten ma około 728 000 użytkowników, którzy mieszkają w północnej Kolumbii i północno-zachodniej Wenezueli. Z nagranego wcześniej programu skorzystało około 2000 osób w Kolumbii i Wenezueli. Językiem tym posługuje się 443 głosicieli w 17 zborach, 1 grupie oraz 1 grupie pilotażowej w Kolumbii i Wenezueli. W maju 2022 roku prowadzono około 67 000  bezpłatnych kursów biblijnych, a w październiku już prawie 105 000.

Kongresy i zebrania odbywają się w 16 językach (hiszpańskim, angielskim, arabskim, chińskim, guahibo, karaibskim, keczua (Chimborazo), kreolskim (Haiti), pemon, piaroa, portugalskim, romani (Rumunia), wayuunaiki, wenezuelskim migowym, włoskim i yukpa). Wenezuelskie Biuro Oddziału tłumaczy literaturę biblijną na wenezuelski język migowy oraz na pięć rdzennych języków: guahibo, pemon, piaroa, warao i yukpa.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Wenezuela
Chrześcijaństwo w Wenezueli


text:
Stavudin je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 224,213 -{Da}-.

Osobine

Reference

Literatura

Spoljašnje veze

 -{Stavudine}-

Антиметаболити
Инхибитори реверзне транскриптазе
Алкохоли
Ацетамиди