text:
National Gallery of Ireland (irl. Gailearaí Náisiúnta na hÉireann, pol. Irlandzka Galeria Narodowa) – irlandzkie muzeum sztuki w Dublinie, założone w roku 1854, otwarte dla publiczności 30 stycznia 1864 r. Zbiory muzeum skoncentrowane są na sztuce irlandzkiej, ale obejmują również dzieła głównych szkół malarstwa europejskiego. Muzeum swoje zbiory zawdzięcza licznym darczyńcom, w tym George'owi Bernardowi Shaw, który ofiarował jedną trzecią swojego majątku na rzecz muzeum. Na zbiory National Gallery of Ireland składa się ok. 15 000 eksponatów obejmujących 700 lat historii sztuki, reprezentowanej przez obrazy, grafikę i rzeźbę.

Historia

XIX w.
W czerwcu 1852 r. stowarzyszenie Royal Dublin Society zorganizowało w swojej siedzibie w Lawn Leinster w Dublinie wystawę dzieł sztuki. W jej przygotowaniu (od strony finansowej) wziął też udział założyciel irlandzkiej sieci kolejowej, William Dargan. Za wzór wybrał on Wielką Wystawę światową, jaka miała miejsce rok wcześniej w Kryształowym Pałacu w Londynie. 12 maja 1853 roku wystawa została otwarta. Mieściła się ona w kilku pawilonach, za których zaprojektowanie architekt John Benson otrzymał tytuł szlachecki. Entuzjastyczna reakcja publiczności odwiedzającej wystawę była wyrazem zainteresowania jej sztuką, odzwierciedlała też chęć zorganizowania stałej kolekcji publicznej, do której powstania również miał przyczynić się Dargan.

Po sukcesie wystawy powołano do życia dwa komitety: Dargana i Irish Institution, aby promować utworzenie Galerii Narodowej w Dublinie. W listopadzie 1853 r. Irish Institution zaproponowała cztery możliwe lokalizacje przyszłej galerii w tym jedną w sąsiedztwie Leinster Lawn.

W 1854 r. ustawą Parlamentu Brytyjskiego powołano do życia National Gallery.

Najbliższe dziesięć lat poświęcono kampanii na rzecz zbierania funduszy na sfinansowanie nowego budynku galerii, który został zaprojektowany przez Francisa Fowke. Warunkiem, jaki postawiono architektowi, był wymóg, iż jego wygląd zewnętrzny nowego gmachu miał stanowić replikę siedziby Natural History Museum. Jednocześnie Irish Institution kontynuowała organizowanie wystaw aż do momentu swego rozwiązania w 1860 roku. 30 stycznia 1864 r. hrabia Carlisle oficjalnie otworzył National Gallery of Ireland (obecne skrzydło Dargana z wejściem od Merrion Square). Kolekcja składała się tylko ze 112 obrazów, w tym 39 zakupionych w Rzymie w roku 1856 i 30 wypożyczonych z innych placówek, w tym z londyńskiej National Gallery.

Mniej więcej w tym samym czasie Henry Vaughan przekazał na rzecz nowo otwartej galerii kolekcję akwarel Williama Turnera z zastrzeżeniem, iż ma ona być eksponowana tylko w styczniu, a to w celu zabezpieczenia jej przed niszczącym wpływem światła słonecznego. Pomimo iż dzisiejsza technologia niweluje ten wpływ, National Gallery nadal stosuje się do zaleceń Vaughana.

W 1866 r. ustanowiona została roczna dotacja w wysokości 1000 funtów na zakup obrazów. Nowo powstała instytucja budowała swoje zbiory nie tylko w drodze zakupu, ale też zapisów i darowizn.

XX i XXI w.
W 1901 roku hrabina Milltown przekazała galerii w darze ze swego domu w Russborough ponad 200 obrazów, a także kolekcję sreber, mebli oraz książek z własnej biblioteki. Wielkość tego daru spowodowała konieczność rozbudowy galerii. Po darowiźnie hrabiny Milltown nastąpiły kolejne zapisy i darowizny, którym National Gallery zawdzięcza swój obecny stan posiadania. Istotną darowizną było przekazanie przez kolekcjonera Hugh Lane'a dużego zbioru obrazów i ustanowienie fundacji Lane Fund, dzięki której National Gallery dokonuje zakupu dzieł sztuki aż do dnia dzisiejszego. Kolejny ważny zapis na rzecz galerii uczynił George Bernard Shaw przekazując na jej rzecz jedną trzecią swojego majątku.

W 1968 r. do galerii dobudowano nowe skrzydło według projektu Franka DuBerry. Nosi ono dziś nazwę Beit Wing, na cześć Alfreda Beita i jego małżonki, którzy w 1987 r. podarowali National Gallery 17 obrazów starych mistrzów, w tym płótna Velazqueza, Murillo, Steena, Vermeera i Raeburna.

W 1978 r. National Gallery otrzymała od rządu irlandzkiego obrazy przekazane w darze narodowi przez milionera Alfreda Chestera Beatty, a w 1987 r. darowiznę Sweeney, na którą składało się 14 dzieł sztuki, w tym obrazy Picassa i Jacka Butlera Yeatsa.

W 1993 r. Galeria znalazła się w centrum międzynarodowej uwagi po tym, jak w domu jezuitów Jesuit House of Study w Dublinie odkryto obraz Caravaggia Pojmanie Chrystusa, znany dotychczas z kopii i długo uważany za zagubiony lub zniszczony. Obraz pozostaje w galerii na zasadzie bezterminowego wypożyczenia od jezuitów.

W 1990 i 1996 roku National Gallery zakupiła grunty pod kolejną rozbudowę swej siedziby. Na gruntach tych zbudowano i oddano do użytku w styczniu 2002 r. budynek Millennium Wing, zaprojektowany przez londyńską spółkę architektoniczną Benson & Forsyth. W budynku tym zbudowano drugie wejście do galerii, od strony Clare Street.

W styczniu 2013 roku irlandzki Minister Sztuki i Dziedzictwa narodowego Jimmy Deenihan i przewodnicząca rady nadzorczej National Gallery, Olive Braiden zapowiedzieli zaplanowaną na trzy lata modernizację galerii, najważniejszą od czasu jej otwarcia, w efekcie której galeria ma pod koniec roku 2015 osiągnąć poziom światowy. Na ten cel wyasygnowano kwotę 20 milionów euro; większość tej sumy wyłoży państwo irlandzkie, a resztę National Gallery. W trakcie prac modernizacyjnych zainstalowana zostanie nowoczesna klimatyzacja oraz system ogrzewania, oświetlenia i bezpieczeństwa. Kompletnie odnowione zostaną przede wszystkim zabytkowe budynki galerii, Dargan Wing i Milltown Wing. Udostępnione do zwiedzania zostaną pewne pomieszczenia z epoki wiktoriańskiej, wcześniej niedostępne dla ogółu.

Zbiory
W kolekcji National Gallery znajduje się ok. 15 000 obrazów, rzeźb, grafik i innych dzieł sztuki pochodzących z okresu od XIII do połowy XX w. W kolekcji znajduje się najbardziej kompleksowy w skali światowej zbiór sztuki irlandzkiej oraz prace artystów reprezentujących główne szkoły malarstwa europejskiego.

Malarstwo irlandzkie

Zbiory malarstwa irlandzkiego to największa i najbogatsza część kolekcji National Gallery, a zarazem największy i najbardziej kompleksowy zbiór sztuki irlandzkiej na świecie.
Tradycja malarstwa sztalugowego w Irlandii zapoczątkowana została w pierwszych latach XVII w., kiedy to James Butler, 1. książę Ormonde, zaprosił artystów do Irlandii, żeby malowali portrety, starając się stworzyć rodzimą szkołę. Inicjatywa ta doprowadziła do utworzenia w 1740 stowarzyszenia Royal Dublin Society. Prowadzone przez nie szkoły wykształciły nowe pokolenie artystów, którzy zyskali zainteresowanie wyrafinowanej klienteli malując na jej zlecenie portrety i pejzaże. W zbiorach National Gallery znajdują się znaczące dzieła wybitnych twórców tego okresu: Jamesa Lathama, Stephena Slaughtera, Nathaniela Hone'a starszego, Jamesa Barry'ego i Hugh Douglasa Hamiltona. Chęć zaistnienia na szerszym rynku sztuki skłoniła wielu utalentowanych artystów irlandzkich do przeniesienia się do Londynu; dwaj spośród nich, George Barret i Nathaniel Hone starszy, stali się członkami–założycielami Royal Academy of Arts. Trend ten utrzymał się w XIX w., kiedy tacy artyści, jak Francis Danby i Daniel Maclise odnieśli sukcesy w Anglii. Akty Unii z 1800 zmieniły charakter mecenatu, a artyści zostali zmuszeni do poszukiwania nowych dróg robienia kariery. Najbardziej skuteczną inicjatywą w tym zakresie była założenie Royal Hibernian Academy w 1823.

W drugiej połowie XIX w. Nataniel Hone młodszy był jednym z pierwszych irlandzkich artystów młodego pokolenia, którzy wyjechali do Francji, aby poszerzyć swoją edukację artystyczną. W jego ślady poszli następnie: Walter Osborne, Frank O'Meara, William Leech, Roderic O'Conor i inni, którzy przyłączyli się do kolonii artystycznych w Bretanii i Barbizon. Jeden z artystów tej grupy, John Lavery zrobił karierę jako portrecista w Londynie. Założenie Metropolitan School of Art (później National College of Art and Design) w Dublinie stworzyło instytucjonalne podstawy edukacji artystycznej w ówczesnej Irlandii. Najbardziej znanym uczniem szkoły był William Orpen, który wywarł wpływ na nowe pokolenia artystów (m.in. Sean Keating, Leo Whelan i Margaret Clarke).

Przełom XIX i XX w. to zainteresowanie artystów folklorem irlandzkim, zagadnieniami politycznymi i społecznymi (George William Russell i Seán Keating). Jack Butler Yeats uważany jest za pierwszego irlandzkiego malarza nowoczesnego, który zdobył międzynarodowe uznanie. Namalowane przez niego obrazy przedstawiają życie w zachodniej Irlandii na początku XX w. Tendencje modernistyczne w malarstwie irlandzkim reprezentują płótna Mainie Jellett i Evie Hone, malujących w paryskich pracowniach André Lhote'a i Alberta Gleizesa.

Malarstwo brytyjskie i amerykańskie

Kolekcja malarstwa brytyjskiego w National Gallery obejmuje okres od epoki Tudorów do czasów współczesnych, ze szczególnym naciskiem na sztukę XVIII w. Dominującą formą sztuki w Wielkiej Brytanii były portrety. Osiągnęły one swoje apogeum w XVIII w. w pracach Joshuy Reynoldsa, który malując je czerpał inspiracje z mitologii, literatury i historii sztuki. Tworzył wielkich rozmiarów wizerunki, jak ekstrawagancki portret Charlesa Coote'a, 1. księcia Bellamont. Po Reynoldsie najmodniejszym portrecistą swojego pokolenia stał się Thomas Lawrence, a urodzona w Szwajcarii Angelika Kauffmann była czołową przedstawicielką malarstwa kobiecego swojej epoki.

Rosnąca klasa średnia XVIII stulecia wykreowała popyt na portrety. Jej patronat doprowadził do powstania nowego gatunku portretu rodzajowego, w którym celowali: William Hogarth, Johann Zoffany i Henry Raeburn. Thomas Gainsborough tworzył portrety społeczeństwa i przedstawienia postaci na tle wiejskiego krajobrazu.

W malarstwie pejzażowym wyspecjalizował się Richard Wilson. Namalowane przez niego widoki Tivoli wywarły wpływ na późniejszych pejzażystów: Johna Constable'a i Williama Turnera.

Malarstwo amerykańskie w zbiorach National Gallery reprezentuje znany z eleganckich portretów John Singer Sargent.

Malarstwo francuskie

Wśród najstarszych dzieł uwagę zwraca XV-wieczne Zwiastowanie Jacques'a Yverni. Większość francuskich obrazów w kolekcji National Gallery pochodzi z XVII, XVIII i XIX w.
Przed utworzeniem Académie des beaux-arts w Paryżu w roku 1648, wielu francuskich malarzy wyjeżdżało do Włoch na studia lub do pracy. Niektórzy, jak Nicolas Poussin i Claude Lorrain, spędzili tam większość swojego twórczego czasu, inni, jak Simon Vouet, zatrzymali się tam na pewien okres, tworząc pod wpływem Caravaggia. W zbiorach galerii znajdują się obrazy Lorraine'a, Voueta, jak również 4 płótna Poussina o treści religijnej i mitologicznej, w tym Opłakiwanie zmarłego Chrystusa. Epokę rokoka reprezentują obrazy Jeana Chardina, Nicolasa Lancreta, François Bouchera i Jean-Honoré Fragonarda, natomiast klasycyzm – François Gérard (Portret Julii Bonaparte jako królowej Hiszpanii) i Jacques-Louis David (Pogrzeb Patroklosa).

W pracach artystów XIX-wiecznych, jak Jean-Léon Gérôme, Gustave Guillaumet i Eugène Fromentin pojawiają się tematy orientalne, inspiracje kolonialne (podbój Afryki Północnej przez Francuzów) oraz batalistyczne i wojskowe, jak Grupa kawalerzystów na śniegu Jana Chełmińskiego.

Galeria posiada dużą kolekcję pejzaży malarzy szkoły z Barbizon, w tym Jean-François Milleta i Constanta Troyon, obrazy o treści historycznej pędzla Jean-Louis-Ernesta Meissoniera i 2 obrazy Jules'a Bretona, w tym Żniwiarze z 1854.

Okres impresjonizmu reprezentują płótna Claude'a Moneta (Zalew w Argenteuil z pojedynczą żaglówką), Pierre-Auguste'a Renoira, Camille'a Pissarro, Berthe Morisot i Evy Gonzalès. Malarstwo przełomu XIX i XX w. to m.in. obraz Kobieta na tarasie (1898) Paula Signaca i 3 obrazy Pierre'a Bonnarda: Chłopiec jedzący wiśnie (1895), Akt przed lustrem (1915) i Śniadanie (1923).

Malarstwo hiszpańskie

Kolekcja malarstwa hiszpańskiego obejmuje pięć stuleci. Najwcześniejsze dzieło to obraz tablicowy Nicolása Francésa z poł. XV w. Wiek XVI reprezentują malowidła Juana Fernándeza de Navarrete, Luisa de Moralesa i El Greca z Toledo. Spośród obrazów tego ostatniego uwagę zwraca wyjątkowo dramatyczny obraz Św. Franciszek przyjmujący stygmaty (ok. 1595).

Bogato reprezentowany jest wiek XVII – złoty wiek malarstwa hiszpańskiego. Galeria ma duży zbiór obrazów twórców tamtego okresu: Bartolomé Estebana Murillo i Francisco de Zurbarána, którzy większość swego artystycznego życia spędzili w Sewilli. W Sewilli mieszkał też Diego Velázquez, zanim przeniósł się w 1623 do Madrytu, gdzie został mianowany malarzem królewskim. Wśród jego dzieł znajduje się wczesne płótno, Wieczerza w Emaus, stanowiące część darowizny Beita z 1987 roku. Kolejną grupę dzieł stanowią obrazy o tematyce religijnej pędzla Jusepe de Ribery, który swe dojrzałe życie spędził we Włoszech, gdzie malował pod wpływem Caravaggia. Bogactwa kolekcji dopełniają płótna Juana van der Hamen, Pedro Núñeza del Valle, José Antolineza, Juana Antonio Fríasa y Escalante i Juana Fernándeza (przydomek "El Labrador"), specjalizującego się w martwych naturach. W zbiorach National Gallery są też cztery obrazy Francisca Goi, w tym wytworny Portret Doñi Antonii Zárate.

Malarstwo XX w. reprezentują obrazy Pabla Picassa (Martwa natura z mandoliną, 1924) i Juana Grisa (Pierrot, 1921).

Malarstwo holenderskie
XVII-wieczna północna Holandia po uzyskaniu niepodległości od Hiszpanii przeżywała okres dobrobytu gospodarczego. Rozkwitał handel, rozwijała się sztuka, na którą był popyt ze bogatych kupców pragnących ozdabiać swoje domy. W epoce, nazywanej dziś Złotym Wiekiem holenderskiego malarstwa, popularne były świeckie motywy: portrety, pejzaże, martwe natury i sceny z życia codziennego.
Działający w Amsterdamie Rembrandt był mistrzem portretu, podczas gdy w Haarlemie, dzięki Jacobowi van Ruisdaelowi, rozkwitało malarstwo pejzażowe. Działający w Kampen Hendrick Avercamp specjalizował się w pejzażach zimowych, a mieszkający w Dortrechcie Aelbert Cuyp tworzył słoneczne widoki, pełne ludzi i zwierząt. Było też duże zapotrzebowanie na sceny z udziałem niższych klas społecznych, które często zawierały moralne przesłanie, jak w obrazach Jana Steena. Wśród wielu kolekcjonerów popularne były również eleganckie wnętrza obrazujące życie wyższych sfer. W tego typu przedstawieniach wyspecjalizowali się Jan Vermeer z Delftu i Gabriël Metsu z Amsterdamu.

National Gallery posiada wyjątkową kolekcję XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego.

Do głównych atrakcji należą tu takie obrazy jak:

 Odpoczynek w czasie ucieczki do Egiptu Rembrandta, przedstawiający popularny od czasów średniowiecza motyw biblijny – ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu przed rzezią niewiniątek zarządzoną przez króla Heroda w Betlejem. Sam motyw zajmuje jednak niewiele miejsca na obrazie. Artysta skupił się bardziej na hipnotyzującej atmosferze pagórkowatego krajobrazu w czasie nocy, oświetlonego z wielu stron. Dlatego obraz jest zwykle zaliczany do dziewięciu pejzaży namalowanych Rembrandta będąc zarazem wśród nich jedynym pejzażem nocnym. Rembrandt, uważany za najbardziej utalentowanego artystę holenderskiego, był również jednym z najbardziej wszechstronnych – uprawiał z równym powodzeniem malarstwo, rysunek i akwafortę.
 Pisząca list Jana Vermeera,
 dyptyk Mężczyzna piszący list i Kobieta czytająca list Gabriëla Metsu,
 Zamek w Bentheim Jacoba van Ruisdaela,
 Muzyczne przyjęcie Gerrita van Honthorsta,
 Józef sprzedający zboże w Egipcie Pietera Lastmana,
 Pejzaż z drzewami – ścieżka na grobli Meinderta Hobbemy.

Malarstwo niderlandzkie i flamandzkie

Kolekcja wczesnego malarstwa niderlandzkiego zawiera obrazy tablicowe takich twórców jak Gerard David i Adriaen Ysenbrandt. Charakterystyczną sztukę Niderlandów południowych reprezentują obrazy o treści religijnej, mitologicznej oraz portrety pędzla takich mistrzów jak: Peter Paul Rubens, Jacob Jordaens i Antoon van Dyck oraz prace wspólne Davida Teniersa II i Lucasa van Udena i Jana Brueghla (młodszego) i Rubensa.

Przykładem twórczości wspólnej jest obraz Chrystus w domu Marty i Marii, przypisywany Janowi Brueghlowi młodszemu i Rubensowi – scena tradycyjnie przedstawiana we wnętrzu, tu przeniesiona na zewnątrz i ukazana na tle arystokratycznej willi i krajobrazu. W oddali po prawej stronie widoczna jest Château de Mariemont, letnia rezydencja hiszpańskich regentów Albrechta i Izabeli, u których zarówno Rubens, jak i ojciec Brueghla byli malarzami nadwornymi.

Malarstwo niemieckie
Na kolekcję malarstwa niemieckiego składają się obrazy tablicowe z XVI w.: portrety pędzla takich twórców jak: Wolf Huber, Conrad Faber von Kreuznach, Bernhard Strigel i Georg Pencz oraz obrazy religijne uczniów Lucasa Cranacha starszego, jednego głównych przedstawicieli niemieckiego Odrodzenia. Malarstwo XVIII w. reprezentuje Anton Raphael Mengs a wiek XX – malarze ekspresjonistyczni: Emil Nolde, Max Pechstein i Gabriele Münter.

Malarstwo włoskie

Dzięki zakupom i darowiznom w galerii zgromadzono pokaźną kolekcję malarstwa włoskiego, eksponowaną w 7 salach wystawowych. Kolekcja ta składa się z dzieł pochodzących z okresu od wczesnego renesansu poprzez barok do klasycyzmu.
Wśród najważniejszych dzieł wczesnego renesansu znajdują się obrazy o tematyce religijnej pędzla takich twórców jak: Paolo Uccello, Fra Angelico, Filippino Lippi i Andrea Mantegna; u tego ostatniego na uwagę zasługuje obraz Judyta z głową Holofernesa, wykonany techniką grisaille, dającą efekt stiuku.

Renesans reprezentowany jest poprzez płótna malarzy weneckich: Tycjana, Tintoretta i Veronese. Zbiory tego okresu uzupełniają portrety pędzla Sebastiano del Piombo, Giovanniego Battisty Moroniego i Lavinii Fontany.
Najważniejszym dziełem w kolekcji włoskiej jest jednak obraz Pojmanie Chrystusa Caravaggia, namalowany w Rzymie w 1602, przypisywany później błędnie Gerritowi van Honthorstowi, holenderskiemu malarzowi tworzącemu pod wpływem Caravaggia. Obraz wielokrotnie zmieniał właścicieli, aż znalazł się w domu jezuitów w Dublinie, gdzie pozostawał do roku 1990. Tam został przypadkowo odkryty i zidentyfikowany jako oryginalne dzieło Caravaggia. Został przekazany przez jezuitów do National Gallery na zasadzie bezterminowego wypożyczenia i po raz pierwszy pokazany publicznie w 1993. Kolekcję obrazów z tego okresu dopełniają obrazy kontynuatorów i naśladowców Caravaggia takich, jak: Orazio Gentileschi i Mattia Preti, a także dzieła Guercino, Guido Reniego i Domenichino.

Malarstwo XVIII-wieczne reprezentują wedutowe płótna Bernarda Bellotta, Canaletta i Panniniego oraz portrety namalowane przez Pompeo Batoniego na zlecenie irlandzkich i brytyjskich arystokratów podróżujących do Włoch.

Rysunek i grafika
Na obszerną kolekcję grafik, rysunków i innych prac na papierze składają się szkice, studia przygotowawcze do obrazów, akwarele przedstawiające pejzaże, portrety oraz rysunki architektoniczne i topograficzne. Najważniejsze dzieła to rysunki Starych Mistrzów, przedstawicieli szkół włoskich, francuskich, holenderskich i flamandzkich (Antonio Pollaiuolo, Francesco Primaticcio, François Boucher, Jean Antoine Watteau, Willem van de Velde (młodszy) i Jacob Jordaens).
Szczególnie bogaty jest zbiór akwarel i rysunków XVIII i XIX-wiecznych artystów brytyjskich (John Robert Cozens, Thomas Gainsborough i Frederic Leighton), w tym wyjątkowa kolekcja 31 akwarel Williama Turnera, podarowana National Gallery w roku 1900 przez angielskiego kolekcjonera Henry Vaughana i eksponowana corocznie wyłącznie w styczniu, zgodnie z testamentem ofiarodawcy.

Najstarsze rysunki topograficzne to zestaw 19 widoków Irlandii wykonanych piórem i atramentem w latach 1698–1699 przez angielskiego rysownika Francisa Place'a. James Malton wykonał serię widoków ulic XVIII-wiecznego jako wstęp do wydawnictwa Picturesque and Descriptive Views of the City of Dublin (1792–1799). Kolejna grupa prac to portfolio ponad 40 topograficznych widoków zachodniej Irlandii, naszkicowanych w 1838 roku przez Williama Evansa z Eton, przedstawiających nie tylko dramatyczny krajobraz, ale i ciężkie życie ubogiej ludności przed nastaniem Wielkiego Głodu.

Obszerny zbiór akwarel i rysunków artystów irlandzkich ukazuje rozwój tych gatunków na przestrzeni od XVII w. aż do połowy XX w. Ważnym wydarzeniem w tym względzie było założenie w poł. XVIII w. szkoły Dublin Society's Drawing Schools, która umożliwiła młodym artystom dostęp do formalnego wykształcenia w dziedzinie sztuk graficznych. Jednym z najbardziej znanych absolwentów szkoły był Hugh Douglas Hamilton, znany w Europie końca XVIII w. ze swych pastelowych portretów. W tym samym okresie artyści irlandzcy zaznaczyli również swą obecność w technice mezzotinty; wyróżnił się tu szczególnie James MacArdell sporządzający graficzne kopie arcydzieł Reynoldsa i innych znanych portrecistów. Do znaczących osiągnięć w dziedzinie grafiki należy też twórczość takich artystów jak James Barry i Thomas Frye.

Okres romantyzmu reprezentują krajobrazowe akwarele George'a Petrie i portrety Frederica William Burtona. Inni irlandzcy artyści, których prace znajdują się w tym dziale to m.in.: Daniel Maclise, Walter Osborne, William Orpen, Margaret Clarke, Evie Hone, Flora Mitchell, Paul Henry i Harry Clarke (11 ilustracji do baśni Hansa Christiana Andersena wydanych w 1916 w Londynie przez Harrap's).
Bogactwa kolekcji dopełniają dwie sugestywne akwarele James McNeilla Whistlera w oryginalnych pozłacanych ramkach, prace Johna Singera Sargenta i dzieła awangardowych artystów europejskich, takich jak Paul Cézanne, Pablo Picasso, Amedeo Modigliani, Emil Nolde i Paul Klee.

Rzeźba

Większa część kolekcji rzeźby europejskiej pochodzi z okresu od XVII do XX w.
Zbiór zawiera wiele XVIII-wiecznych kopii rzeźb antycznych, głównie marmurowych, dłuta takich artystów jak Giovanni Battista Piamontini i Bartolomeo Cavaceppi. Wpływ rzeźby klasycznej jest widoczny jest też w czterech figurach Herkulesa wykonanych według Giambologni i późnym XVIII-wiecznego posągu Adonisa dłuta François-Marie Poncet. Do arcydzieł kolekcji należy Amorino Antonio Canovy, neoklasyczny posąg z marmuru, wykonany w 1789 na zamówienie Davida La Touche.

Szereg rzeźb zakupiono do National Gallery z funduszy Shaw Fund: portret barokowy dłuta François Duquesnoy, rzeźbę mitologiczną z piaskowca dłuta Adama Ferdinanda Dietza, figurę proroka Eliasza przypisywaną Juanowi Alonso Villabrille y Ron i marmurową Eurydykę wyrzeźbioną w marmurze przez Lawrence'a MacDonalda. Wśród eksponatów rzeźby XIX-wiecznej są też dwa dzieła z brązu autorstwa Auguste'a Rodina i Jules'a Dalou, podarowane Galerii przez jej byłego dyrektora, Hugh Lane'a,.

Galeria posiada dużą ilość rzeźb artystów irlandzkich (Patrick Cunningham, Jerome Connor, John Henry Foley, Christopher Hewetson, John Hogan, Oisín Kelly, Thomas Kirk, Christopher Moore, Albert Power, Oliver Sheppard, Peter Turnerelli).

Na dziedzińcu Galerii znajduje się monumentalny posąg Williama Dargana wykonany w 1864 z brązu przez Thomasa Farrella.

National Portrait Collection
Początek zbiorów National Portrait Collection datuje się na rok 1875. Pierwotnie składały się one z druków i grafik, których znacząca ilość została zakupiona w roku 1887 ze zbiorów Chaloner Smith Collection. Przez kolejne lata kolekcję wzbogaciły obrazy, rysunki, akwarele i rzeźby przedstawiające wybitnych Irlandczyków, którzy przyczynili się do społecznego i kulturalnego rozwoju swojego narodu.

Po 1998 roku w kolekcji znalazły się portrety wykonane przez artystów współczesnych. Spośród nich wyróżniają się: Mary i Nicholas Robinson Marka Shieldsa, Ronnie Delaney Jamesa Hanleya, Bono Louisa le Brocquy i Maeve Binchy Maeve McCarthy.

Yeats Collection
W zbiorach Yeats Collection znajdują się prace i materiały związane z artystą Jackiem Butlerem Yeatsem i członkami jego rodziny: ojcem Johnem Butlerem Yeatsem, siostrami Elizabeth Corbet Yeats i Susan Mary Yeats i bratanicą Anne Butler Yeats, która w 1996 przekazała National Gallery w darze archiwum rodzinne Yeats Archive, obejmujące materiały, publikacje, fotografie rodzinne, obrazy, szkice (ok. 10 000), szkicowniki (204), listy napisane i otrzymane przez Jacka Butlera Yeatsa (m.in. od Samuela Becketta i Oskara Kokoschki) oraz 400 książek wybranych z jego biblioteki liczącej 2000 pozycji.

Zobacz też
 Obrazy w National Gallery of Ireland

Przypisy

Bibliografia

Muzea i galerie sztuki w Irlandii
Zabytki Dublina
Muzea w Dublinie


text:
Summer Magic may refer to:
 Summer Magic (film), a 1963 Walt Disney Productions family musical film
 Summer Magic (EP), an EP by Red Velvet
 Summer Magic (song), a song by Ai
 Summer Magic, a 1994 set of Magic: The Gathering cards

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Lazaros Kyrilidis (; born 9 April 1963) is a retired Greek football midfielder.

References

1963 births
Living people
Greek footballers
Athlitiki Enosi Larissa F.C. players
Levadiakos F.C. players
Super League Greece players
Association football midfielders
People from Elassona
Footballers from Thessaly


text:
In de taxonomie, de indelingsleer van de biologie, is een orde een van de taxonomische rangen in de indeling of ook een taxon in die rang. De orde is een lagere rang dan de superorde en klasse, maar hoger dan de onderorde en familie.

In de syntaxonomie, de indelingsleer van de synsystematiek van de vegetatiekunde, is een klasse een rang of een syntaxon in die rang. Een orde bestaat uit een of meer verbonden.

 rang09
 rang09
 rang09


text:
Dicranomyia perserena är en tvåvingeart som först beskrevs av Alexander 1946.  Dicranomyia perserena ingår i släktet Dicranomyia och familjen småharkrankar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Småharkrankar
perserena


text:
Terengganu Football Club II ist ein Fußballverein aus Kuala Terengganu. Aktuell spielt die Fußballmannschaft in der zweithöchsten Liga des Landes, der Malaysia Premier League. Die Mannschaft ist auch unter dem Namen The Turtles bekannt.

Der Verein wurde am 14. Juli 2006 als T-Team FC gegründet. 2017 wurde der Verein in Terengganu Football Club II umbenannt und ist die Reservemannschaft des Erstligisten Terengganu FA.

Erfolge
 Malaysia Premier League: 2009 (2. Platz)
 Malaysia FAM League: 2008
 Malaysia Challenge Cup: 2018

Stadion
Seine Heimspiele trägt der Verein im Sultan Ismail Nasiruddin Shah Stadium in Kuala Terengganu aus. Das Stadion hat ein Fassungsvermögen von 15.000 Personen.

Koordinaten:

Spieler
Stand: August 2020

Trainer

Saisonplatzierung

Beste Torschützen

Weblinks
 Terengganu FC II bei transfermarkt.de
 Terengganu FC II bei soccerway.com
 Terengganu FC II bei fam.org.my

Einzelnachweise

Malaysischer Fußballverein
Sport (Kuala Terengganu)
Gegründet 2006


text:
Abdoulaye Doucouré, né le  à Meulan-en-Yvelines (France), est un footballeur international malien  qui évolue au poste de milieu de terrain à l'Everton FC.

Biographie

Jeunesse
Abdoulaye Doucouré naît le  à Meulan dans le département des Yvelines. Sa famille, qui compte huit enfants, est originaire du Mali, et il est le cousin de l'athlète Ladji Doucouré, champion du monde du 110 mètres haies en 2005. Abdoulaye Doucouré grandit dans le quartier de la Vigne-Blanche, dans la commune des Mureaux (limitrophe de Meulan). Il fréquente l'école primaire Pierre-Brossolette puis le collège Jules-Verne, dont il intègre la section sportive. Au sein de l'équipe de football du collège, il côtoie M'Baye Niang, d'un an son cadet. Très impliqué dans la vie associative de son quartier, il siège en 2003 au conseil municipal des enfants des Mureaux, et obtient auprès des élus de la ville la construction d'un terrain de football.

En , il intègre un club local, l'Olympique Football Club des Mureaux, après que ses parents s'y soient opposés durant quelque temps. Avec son club, il évolue alors au poste d'attaquant, et remporte par deux fois la Coupe des Yvelines de sa catégorie d'âge. Au total, il joue durant trois saisons avec l'OFC des Mureaux. Durant sa dernière année aux Mureaux, il participe au concours d'entrée de l'INF Clairefontaine, mais n'est pas retenu à l'issue du dernier tour de sélection.

Formation au Stade rennais FC
Malgré son échec à l'INF Clairefontaine, Abdoulaye Doucouré est repéré par Mickaël Pellen et intègre le centre de formation du Stade rennais FC à l'été 2007. Arrivé en centre de formation plus tôt que la plupart des joueurs, Abdoulaye Doucouré se lie alors d'amitié avec Dimitri Foulquier et Axel Ngando, issus de la même génération et dans le même cas que lui.

Débutant au Stade rennais FC en 14 ans Fédéraux, il est replacé au milieu de terrain, et a Franck Haise comme premier formateur. Celui-ci le fait progresser sur le plan technique, avant qu'il ne travaille davantage les aspects tactiques et mentaux avec Régis Le Bris, quelques années plus tard. Sa progression en club lui permet d'intégrer les équipes de France de jeunes. Retenu dès  en équipe de France des moins de 16 ans, il obtient dix-neuf sélections avec les moins de 17 ans la saison suivante et devient l'un des éléments incontournables de cette génération 1993 comptant notamment Paul Pogba, Geoffrey Kondogbia, Alphonse Areola, Lucas Digne ou encore Samuel Umtiti. Le sélectionneur de l'équipe de France des moins de 17 ans d'alors, Guy Ferrier, déclare en 2015 à propos d'Abdoulaye Doucouré :   En , il dispute le Championnat d'Europe de la catégorie, au Liechtenstein, en compagnie de deux autres jeunes rennais, Eliott Sorin et Wesley Yamnaine. Les Bleuets sont éliminés en demi-finale de l'épreuve, battus deux buts à un par l'Angleterre, futur vainqueur. Abdoulaye Doucouré s'illustre au cours de ce match en délivrant une passe décisive à Paul Pogba.

Durant la première partie de la saison 2010-2011, Abdoulaye Doucouré est intégré à l'équipe réserve du Stade rennais FC, en CFA, et poursuit en tant que titulaire dans l'équipe de France des moins de 18 ans. Mais sa progression est stoppée par une rupture des ligaments croisés du genou gauche, qui le tient éloigné des terrains durant plusieurs mois. Opéré, il réalise sa rééducation à Capbreton. De retour à l'été 2011, il participe au Trophée des centres de formation de Ploufragan, dont il est élu meilleur joueur.

Passage au niveau professionnel avec le Stade rennais FC

En , Abdoulaye Doucouré signe un premier contrat professionnel de trois ans avec le Stade rennais. Lors de la saison 2011-2012, il joue exclusivement avec la réserve rennaise en CFA 2, avec laquelle il multiplie les titularisations. Dans le même temps, il revient en équipe de France des moins de 19 ans. Une situation qui se poursuit durant la majeure partie de la saison 2012-2013.

Le , il est titularisé par Frédéric Antonetti pour une rencontre de Ligue 1 au stade Francis-Le Blé contre le Stade brestois 29, et dispute à cette occasion son premier match professionnel. Abdoulaye Doucouré marque un but dès sa première apparition, et est désigné comme le meilleur rennais du match par le journal Ouest-France. Durant la fin de saison, le milieu de terrain dispute quatre rencontres de championnat, mais est stoppé par une rupture des ligaments croisés du genou gauche, le , lors d'un match face à l'AC Ajaccio. Une blessure qui le prive d'une participation à la Coupe du monde des moins de 20 ans, que l'équipe de France remporte.

Opéré en juin à Paris par le  Hamon, Abdoulaye Doucouré suit ensuite un programme de rééducation à Capbreton, Clairefontaine et à l'INSEP, où il reçoit le soutien de son cousin Ladji Doucouré. De retour à la compétition à la fin de l'année 2013, il réapparaît dans le groupe professionnel rennais le  contre les Girondins de Bordeaux, en Coupe de la Ligue. Si son équipe s'incline, le joueur marque l'unique but rennais du match. Lors de la seconde partie de saison du Stade rennais FC, il confirme les promesses entrevues en fin de saison précédente et devient un élément important de l'équipe, en étant décisif à de nombreuses reprises. Philippe Montanier en fait son titulaire au milieu de terrain pour les deux derniers mois de compétition. Il marque ainsi l'unique but d'une rencontre disputée le  face à l'Olympique de Marseille au stade Vélodrome, match qui lance le club dans une série de trois victoires consécutives toutes compétitions confondues, bénéfique dans l'optique du maintien. Au même moment, il est convoqué par le sélectionneur des espoirs Willy Sagnol pour un match face à la Biélorussie, rencontre pour laquelle il est titularisé au milieu de terrain.

Pour sa troisième saison comme professionnel, il a cette fois l'occasion de faire la préparation d'avant-saison avec le reste du groupe, dans le but de réaliser sa première saison complète. Il devient rapidement l'un des joueurs les plus utilisés par Philippe Montanier et se distingue par son entente avec Paul-Georges Ntep. Contre le RC Lens, il offre deux passes décisives à son coéquipier, confirmant ainsi sa capacité à mener le jeu offensif tout en assumant les tâches défensives. Ses performances lui permettent d'être régulièrement cité parmi les meilleurs milieux de terrain du championnat par les médias spécialisés. Au mois d'août, il est ainsi convoqué une seconde fois en équipe de France espoirs par le nouveau sélectionneur Pierre Mankowski, mais ne rentre pas sur le terrain.

Retour gagnant et affirmation au Watford FC
Le , Abdoulaye Doucouré quitte son club formateur, et est transféré au Watford FC, qui souhaitait déjà le recruter au mois d'août précédent. Il signe un contrat de quatre ans et demi en faveur du club anglais, puis est immédiatement prêté au club de Grenade CF, en championnat d'Espagne, club appartenant au même propriétaire que le Watford FC.

Le dernier jour du mercato d'été 2016, le FC Lorient tente d'obtenir le prêt d'Abdoulaye Doucouré pour pallier le départ de Didier Ndong vers le Sunderland AFC. Alors que le prêt est négocié avec Watford et enregistré dans les temps à la LFP, le certificat international de transfert arrive avec trente-trois secondes de retard à la FIFA, rendant impossible sa venue.

En progression constante, Abdoulaye Doucouré connaît sa première titularisation en Premier League le , jour de ses vingt-quatre ans, contre Tottenham Hotspur. Il intègre dès lors l'équipe-type de Walter Mazzarri et participe à la quasi-totalité des rencontres de la phase retour de la saison 2016-2017. Au fil des matchs, il s'affirme comme un élément indispensable à l'équipe d'abord en soutien de l'attaquant puis en tant que milieu relayeur. Finalement, Watford FC réussit à se maintenir en Premier League en terminant à la  du classement. Walter Mazzarri démissionne puis est remplacé par Marco Silva le .

Des performances remarquées en Premier League
Abdoulaye Doucouré commence la saison 2017-2018 de Premier League par d'excellentes prestations, s'affirmant comme une valeur sûre de Marco Silva. Après huit journées, Watford FC présente un bilan de quatre victoires, trois nuls et une seule défaite, qui plus est contre le leader Manchester City. Abdoulaye Doucouré est à plusieurs reprises nommé Man of the Match par la BBC, confirmant sa progression fulgurante.  Il se montre également présent dans les grands rendez-vous en inscrivant des buts contre Liverpool, Chelsea à Stamford Bridge ou encore Manchester United. À l'approche du mercato d'hiver, Abdoulaye Doucouré suscite l'intérêt de grands clubs en Premier League. Il fait d'ailleurs partie des prétendants à l'équipe de France en vue de la Coupe du monde 2018. Il conclut la saison 2017-2018 en ayant marqué sept buts en trente-sept matchs de championnat.

Les saisons 2018-2019 et 2019-2020 se ressemblent pour Abdoulaye Doucouré. Titulaire indiscutable au milieu de terrain malgré les changements d'entraîneurs à Watford FC, le Français ne manque que quatre matchs de championnat en deux saisons et inscrit neuf buts au cours de celles-ci.

Transfert à l'Everton FC
Le , il signe un contrat de trois ans, avec une année en option, avec l'Everton FC. Il quitte donc Watford FC après avoir inscrit 17 buts en 141 matchs toutes compétitions confondues.

Profil du joueur
Réputé pour ses grandes qualités d'endurance, Abdoulaye Doucouré est utilisé comme un milieu de terrain de profil box-to-box. De ce fait, il lui est arrivé de démarrer le match à de nombreux postes différents, comme récupérateur, relayeur mais également en soutien de l'attaquant. Son activité sur le terrain le conduit à être régulièrement à la conclusion des mouvements offensifs de son équipe malgré son rôle avant tout défensif, comme le souligne son entraîneur au Stade rennais FC Philippe Montanier : . Toutefois, , rajoute Philippe Montanier fin 2014. Cette polyvalence, couplée à sa grande capacité physique, lui permet de briller en Premier League. Sa capacité à dominer le milieu de terrain et organiser le jeu impressionne. Ses statistiques en font l'un des meilleurs milieux de Premier League et témoignent de son efficacité dans bon nombre de domaines (buts, ballons récupérés, passes réussies, kilomètres parcourus). Marco Silva, son coach à Watford FC, déclare : .

Statistiques

Palmarès

En club
  Watford FC
 Finaliste de la Coupe d'Angleterre en 2019.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Stade rennais
Joueur du Watford FC
Joueur du Grenade CF
Joueur de l'Everton FC
Naissance en janvier 1993
Naissance à Meulan


text:
Škoda Solaris 27Tr е нископодов тролейбус, произведен от Škoda Electric съвместно със Solaris Bus & Coach.

История
Прототипът на Skoda Solaris 27Tr е завършен в края на 2009 г. в чешкия град Пилзен. После е бил изпратен в град Острава.

Тролейбусът Škoda Solaris 27Tr използва каросерията на автобус Solaris Urbino 18, производство на полската фирма Solaris Bus & Coach. Тролейбусът разполага с асинхронен електрически двигател. Според изискванията на клиентите, тролейбусът може да бъде оборудван и с дизелов двигател. Броят на електронните табели, показващи маршрута, също могат да се различават според изискванията на клиентите. В салона на превозното средство има климатик и информационна система за пътниците.

Škoda Solaris 27Tr за София
Производството на първия тролейбус Škoda Solaris 27Tr за София започва с доставката на неговото шаси. То е произведено от полската фирма Solaris Bus & Coach. Шасито е доставено в завода на Škoda Electric A.S. в град Пилзен през октомври 2013 г. В завода на Škoda е монтирано електрооборудването на тролейбусите. Тестовете на прототипа започват в началото на декември 2013 г. в град Пилзен. След завършването на изпитанията тролейбусът е изпратен в София. В началото на 2014 г. започва серийното производство на тролейбуса. В София вече са доставени 50 тролейбуса Škoda Solaris 27Tr.

Škoda Solaris 27Tr за Рига
През 2013 г. е сключен договор между компанията за градски транспорт в Рига и фирмата Шкода за доставка на 125 броя тролейбуси Škoda Solaris 27Tr. Първите тролейбуси бяха доставени през октомври 2014 г.

Škoda Solaris 27Tr за Пилзен

На 22 юли 2010 г. е бил произведен първият тролейбус. Той е с номер 526. Тролейбусът не е превозвал пътници първоначално, но на 27 септември 2010 г. е започнал да работи с пътници. Останалите тролейбуси от този модел бяха построени в края на 2010 г. През ноември 2012 г. са произведени още шест тролейбуса.

Škoda Solaris 27Tr за Злин

През 2013 и 2014 г. в град Злин са доставени 11 тролейбуса. Те разполагат с климатик за водача и пътниците. Нямат дизелов двигател.

Škoda Solaris 27Tr за Ческе Будейовице
През 2014 и 2015 г. трябва да бъдат доставени 10 тролейбуса Škoda Solaris 27Tr. Всички те нямат дизелов двигател и климатик за пътниците, имат климатик само за шофьора.

Технически параметри
Тролейбусът има дължина 18 m, като може да побере 50 седящи и 117 правостоящи пътници. Задвижването се осъществява благодарение на асинхронен тягов двигател с мощност 240 kW, който задвижва задната ос. Някои тролеи разполагат и с дизелов двигател.
 Каросерия: използва каросерията на автобуса Solaris Urbino 18
 Дължина / ширина / височина: 18 000/2550/3450 mm;
 Тегло: 19000 kg (нето) и 29970 kg (бруто);
 Височина на вратите: 320/340 mm;
 Максимална скорост: 70 km/h;
 Седалки: 40 – 50 (в зависимост от това дали има дизелов двигател);
 Места за правостоящи: 120 – 167 (в зависимост от това дали има дизелов двигател);
 Задно задвижване;
 Електроника: Škoda Electric A.S
 Тягов двигател: 240 kW асинхронен;
 Вид на тяговия двигател: AC диск с IGBT технология.
 Допълнителни асинхронни двигатели: Siemens
 Помощен серводвигател: Bosch
 Климатици: Konvekta
 Отопление: Eltop.

Разпространение

Източници

Външни препратки

  Сайт "Пилзенски тролейбуси" – Škoda 27Tr Solaris
 Сдружение "Градски транспорт и инфраструктура"

Тролейбуси
Шкода
Solaris Bus & Coach


text:
Vireo is een geslacht van vogels uit de orde Vireo's (Vireonidae). Het geslacht telt meer dan 30 soorten.

Soorten

Vireonidae


text:
The Judicial District of Lima is one of the 28 Judicial Districts of the Judicial System of Peru.

Its main seat is in the city of Lima and its jurisdiction extends to 35 of the 43 Districts of Lima. The remaining eight districts (Independencia, San Martín de Porres, Comas, Los Olivos, Puente Piedra, Ancón, Santa Rosa, and Carabayllo) are under jurisdiction of the Judicial District of Cono Norte. Its jurisdiction not only covers part of the Lima Province but also the Huarochirí Province in the Lima Region.

It was created by the decree of August 4, 1824 and was established December 22, 1824 under the presidency of Simón Bolívar. It is the Judicial District with the most operations in the whole nation.

Courts
33 Superior Courts of Justice
8 Civil law courts
2 Family law courts
1 Commercial law courts
6 Labor law courts
16 Criminal law courts
229  Courts of First Instance
89 Civil law courts
21 Family law courts
6 Commercial law courts
29 Labor law courts
69 Criminal law courts
15 Mixed Courts
153 Courts of Peace

See also
Judicial System of Peru

References

Lima


text:
La Supercoppa italiana di pallavolo maschile 2006 si è svolta il 14 settembre 2006: al torneo hanno partecipato due squadre di club italiane e la vittoria finale è andata per la prima volta all'Associazione Sportiva Volley Lube.

Regolamento
Le squadre hanno disputato una gara unica.

Squadre partecipanti

Torneo

Collegamenti esterni

 2006
Competizioni sportive a Pesaro


text:
Калинівський експериментальний завод по фракціонуванню олії та жирів — підприємство харчової промисловості у місті Калинівка, Вінницька область, Україна.

Історія
Будівництво лінії Київ-Одеса і початок в 1871 році руху поїздів сприяли розвитку промисловості в містечку Калинівка, Вінницький повіт, Подільська губернія, через яке пройшла залізниця.

Уже в кінці XIX століття тут діяв винокурний завод.

Після початку Першої світової війни влітку 1914 року становище підприємства ускладнилося у зв'язку з введенням в Російській імперії обмежень на виробництво етилового спирту і заборони на торгівлю спиртними напоями.

1918—1991
На початку березня 1918 року Калинівку зайняли австро-німецькі війська (які залишалися тут до листопада 1918 року). Надалі поселення опинилося в зоні бойових дій часів перших визвольних змагань. 20 червня 1920 року частини 14-ї армії РСЧА зайняли Калинівку, почалося відновлення спиртзаводу (обладнання якого виведено з ладу і не функціонувало)

У 1922 році відновлений спиртовий завод дав першу продукцію — 600 декалітрів спирту.

Після того, як в 1923 році Калинівка стала районним центром, розвиток промисловості активізувався. В ході індустріалізації СРСР спиртзавод був розширений — і, після завершення реконструкції в 1930-х роках, його потужність в 15 разів перевищила дореволюційну. На початку 1941 року він виготовляв 2 тис. літрів спирту-сирцю на добу.

Після початку Німецько-радянської війни 22 липня 1941 року Калинівка була окупована німецькими військами. З наближенням до селища лінії фронту в березні 1944 року всі промислові підприємства селища (а також спиртзавод) були зруйновані, але після закінчення бойових дій почалося їх відновлення (яке тривало і після війни згідно з четвертим п'ятирічним планом щодо розвитку національної економіки СРСР).

У 1948 році завод відновив передвоєнний обсяг виробництва (2500 декалітрів спирту на добу), а до кінця 1958 року потужність заводу була збільшена до 6 тис. декалітрів спирту на добу.

У 1960-ті роки завод був оснащений новим технологічним обладнанням і перейшов на виробництво спирту-ректифікату, в експлуатацію було введено два нові цехи (дріжджовий і вуглекислотний).

Станом на початок 1972 року спиртзавод був другим найбільшим підприємством Калинівки (після машинобудівного заводу).

Загалом, за радянських часів завод входив до числа найбільших підприємств міста.

Після 1991
Після створення в червні 1996 року державного концерну спиртової та лікеро-горілчаної промисловості «Укрспирт», завод був переданий у відання концерну «Укрспирт».

У січні 2000 року Кабінет міністрів України дозволив заводу виробництво компонентів для моторного палива, в липні 2000 року була затверджена державна програма «Етанол», яка передбачала розширення використання етилового спирту як енергоносія, разом з іншими державними спиртзаводами завод був включений в перелік виконавців цієї програми.

У 2003 році завод зупинив виробничу діяльність і за позовом комерційного банку «Еталон» щодо підприємства було порушено справу про банкрутство.

У серпні 2010 року за рішенням міністерства аграрної політики України частину виробничого обладнання заводу була демонтована і передана на Овечацький спиртовий завод

22 серпня 2018 року на заводі була пожежа.

Примітки

Посилання

 Сторінка заводу в каталозі провідних підприємств України на сайті Верховної Ради України

Підприємства харчової промисловості СРСР
Підприємства харчової промисловості Вінницької області
Калинівка


text:
Operazione Blackcock fu il nome in codice di un'offensiva, sferrata nel gennaio 1945, dalle forze del British Army nel Limburgo orientale e al confine tra Paesi Bassi e Germania, nell'ambito dei più vasti scontri della campagna della Renania della seconda guerra mondiale.

L'operazione aveva come obiettivo l'eliminazione della più significativa sacca di resistenza rimasta in mano alla Wehrmacht a occidente del fiume Roer, tenuta da reparti del XII SS-Armeekorps del generale Günther Blumentritt; l'eliminazione di questo saliente rimasto nel fronte degli Alleati occidentali fu quindi affidato al XII Corps britannico del generale Neil Ritchie.

L'operazione iniziò il 15 gennaio 1945 con un attacco sulla sinistra del fronte tedesco, estendendosi poi il 18 gennaio con un attacco frontale nel settore centrale. Le forze britanniche incontrarono inizialmente una notevole resistenza a opera di reparti tedeschi trincerati nei piccoli villaggi della zona, molti dei quali dovettero essere espugnati uno per uno al termine di duri scontri; il tempo pessimo e i numerosi campi minati rallentarono non poco la progressione delle unità corazzate alleate. La resistenza tedesca iniziò a cedere tra il 22 e il 23 gennaio, sopraffatta dalla sproporzione di forze messa in campo dai britannici; per il 26 gennaio gli Alleati avevano completato l'eliminazione del saliente ed erano padroni della sponda occidentale del Roer.

Antefatti
Alla fine del 1944, il fronte di guerra nei Paesi Bassi era ancorato per la maggior parte della sua estensione a ostacoli naturali come fiumi, torrenti e canali. Dopo aver completato la liberazione del Belgio nel settembre 1944, il 21st Army Group del generale Bernard Law Montgomery, composto principalmente di truppe britanniche e canadesi, si era spinto verso nord penetrando nei Paesi Bassi meridionali: il tentativo di ottenere uno sfondamento rapido e decisivo tramite un'operazione congiunta terrestre e aviotrasportata (l'operazione Market Garden) si era concluso con uno smacco, lasciando i britannici bloccati poco a nord di Nimega nella striscia di terreno compresa tra i fiumi Waal e Nederrijn, ma le forze canadesi avevano successivamente liberato gran parte della Zelanda nel corso della battaglia della Schelda (2 ottobre - 8 novembre) mentre i britannici avevano ripulito dai tedeschi il Brabante Settentrionale nell'ambito dell'operazione Pheasant (20 ottobre - 4 novembre), assicurando al controllo degli Alleati quasi tutto il territorio posto a sud del basso corso della Mosa. Sul fianco destro del 21st Army Group, l'operazione Aintree (30 settembre - 18 ottobre) aveva portato alla liberazione del Limburgo occidentale eliminando le ultime postazioni tedesche rimaste a ovest della Mosa, con il fiume divenuto la nuova linea del fronte tra tedeschi e britannici; più a sud, Maastricht e il Limburgo meridionale erano state liberate dai reparti statunitensi già alla metà di settembre, ma la successiva avanzata della Ninth United States Army oltre il confine tra Paesi Bassi e Germania si era infine arrestata in territorio tedesco lungo le sponde del fiume Roer alla fine di novembre.

In mezzo tra le truppe britanniche attestate sulla Mosa e quelle statunitensi attestate sul Roer, era rimasto in mano ai tedeschi nel Limburgo orientale un triangolo di territorio a occidente del Roer, avente come vertice settentrionale la cittadina di Roermond, come vertice occidentale quella di Sittard e come vertice orientale quella di Heinsberg; questa regione, denominata "triangolo del Roer" o "saliente di Heinsberg", era delimitata sui tre lati da altrettanti ostacoli d'acqua: a sud il torrente del Säffelen Beek (tributario della Mosa), a est i fiumi Roer e Wurm (tributario del primo) e a ovest il canale Juliana (parallelo al corso della Mosa). Dopo l'avvio della grande controffensiva tedesca nelle Ardenne il 16 dicembre 1944, il grosso delle forze statunitensi era stato richiamato più a sud e l'area del "triangolo del Roer" era venuta a ricadere completamente nella zona di competenza della Second Army britannica del generale Miles Dempsey: il XII Corps del generale Neil Ritchie si attestò lungo la sponda meridionale del Säffelen Beek mentre il VIII Corps del generale Evelyn Barker fronteggiava i tedeschi lungo il canale Juliana. Il comando del 21st Army Group iniziò quindi a stendere piani per l'occupazione della zona: il "triangolo" costituiva l'ultima posizione tedesca a occidente del Roer, e la sua eliminazione avrebbe consentito di accorciare la linea del fronte e risparmiare così l'impiego delle forze britanniche. Il 31 dicembre 1944 il XII Corps di Ritchie fu formalmente incaricato di stendere i piani operativi per l'occupazione del triangolo del Roer, sotto il nome in codice di "operazione Blackcock" ("Gallo nero" in lingua inglese).

Piani e schieramenti

I tedeschi

Nel gennaio 1945 la 15. Armee tedesca presidiava il triangolo del Roer con il XII SS-Armeekorps del generale Günther Blumentritt (sostituito, il 20 gennaio, dal generale Fritz Bayerlein); il corpo d'armata si componeva di due divisioni di fanteria: la 176. Infanterie-Division schierata sulla destra della linea tedesca e la 183. Volksgrenadier-Division sulla sinistra. Entrambe le divisioni erano a ranghi ridotti, avendo subito pesanti perdite negli scontri precedenti con gli Alleati, anche se la 183. Division in particolare era stata in parte ricostruita con un afflusso regolare di rimpiazzi; non è del tutto chiaro di quanta artiglieria d'appoggio disponessero le unità tedesche schierate nel triangolo, ma varie stime indicano un totale di 90 cannoni da campagna, 36 cannoni medi e 18 pezzi anticarro, alcuni dei quali installati in semoventi. Come rinforzo, infine, era stato collocato nei dintorni di Roermond il Fallschirmjäger-Regiment Hübner: inizialmente un'unità d'addestramento del corpo dei paracadutitsi tedeschi (Fallschirmjäger), il reggimento era stato trasformato in unità da combattimento nel settembre 1944 e subito spedito al fronte per contenere lo sfondamento britannico nei Paesi Bassi.

I tedeschi avevano allestito tre linee di difesa nel triangolo. La prima correva lungo l'argine settentrionale del Säffelen Beek (abbastanza profondo per costituire esso stesso un ostacolo per i carri armati), dal villaggio di Lindern (oggi un quartiere di Geilenkirchen) in Germania fino a quello di Roosteren nei Paesi Bassi, dove la linea piegava verso nord lungo la sponda del canale Juliana e della Mosa fino a Roermond; la seconda linea difensiva, più arretrata, partiva da Uetterath in Germania e attraversava i villaggi di Braunisprath e Waldpfeucht fino a raggiungere il canale Juliana all'altezza della cittadina olandese di Echt; la terza linea, più ridotta, correva tra i villaggi di Dremmen e Haaren coprendo gli accessi alla cittadina tedesca di Heinsberg. Queste linee consistevano principalmente in trincee, postazioni per armi pesanti, sbarramenti di filo spinato e campi di mine, ma verso est si ricollegavano ai bunker e alle fortificazioni di frontiera tedesche della Linea Sigfrido prebellica, concentrate principalmente nella valle del fiume Roer tra Heinsberg e Linnich. I villaggi della zona erano stati trasformati in capisaldi difensivi, e in particolare i centri di Echt, Montfort e Schilberg sul canale Juliana erano stati dotati di difese a 360°; Roermond era stata trasformata in un caposaldo molto fortificato, con a sud dell'abitato due fossati anticarro coperti da trincee per la fanteria e sbarramenti di filo spinato.

Gli Alleati

Affiancato a nord dal VIII Corps britannico e a est dal XIII Corps statunitense, il XII Corps di Ritchie avrebbe assaltato il triangolo del Roer con una forza di tre divisioni: da ovest verso est, la 7th Armoured Division, la 52nd (Lowland) Infantry Division e la 43rd (Wessex) Infantry Division. La 79th Armoured Division britannica avrebbe contribuito all'operazione con distaccamenti di mezzi corazzati speciali, come i "Crab" (un carro armato M4 Sherman dotato di equipaggiamento sminatore a flagello), i "Petard" (carri AVRE equipaggiati di un mortaio da 290 mm per la distruzione di ostacoli fissi) e i "Crocodile" (un carro Mk IV Churchill armato di lanciafiamme); il 1st Armoured Personnel Carrier Regiment del Canadian Armoured Corps, aggregato alla 7th Armoured Division, avrebbe fornito trasporto blindato alla fanteria britannica con i suoi veicoli Kangaroo. Una grossa concentrazione di artiglieria, comprendente anche pezzi del VIII Corps britannico sulla sinistra e del XIII Corps statunitense sulla destra, avrebbe appoggiato l'assalto del XII Corps: in totale, gli Alleati mettevano in campo otto reggimenti di artiglieria campale, sei reggimenti di artiglieria media e alcuni pezzi di artiglieria pesante; la 1st Rocket Battery canadese avrebbe contribuito al fuoco di sbarramento con i suoi lanciarazzi Mattress, da poco entrati in servizio.

Il territorio del triangolo era solo leggermente ondulato, e coperto da alcuni boschi sparsi nella parte centrale. A partire da Sittard a sud, città già in mano ai britannici, si dipanavano due strade principali: la prima passava per il villaggio di Hongen (il cui ponte sul Säffelen Beek era già stato fatto saltare in aria dai tedeschi) e raggiungeva Heinsberg a est; la seconda passava per Susteren e raggiungeva Roermond più a nord. Vista la presenza dei bunker della Linea Sigfrido sulla destra dei britannici, l'offensiva sarebbe partita sulla sinistra con un attacco dei mezzi corazzati della 7th Armoured in direzione di Susteren; una volta fatto breccia nel fronte tedesco, la divisione si sarebbe spinta in direzione nord verso Roermond e verso est alle spalle delle difese tedesche sul Säffelen Beek. La 52nd Division avrebbe quindi attaccato al centro della linea tedesca, al fine di prendere Hongen e aprire la strada in direzione di Heinsberg, il suo obiettivo finale; la 43rd Division avrebbe condotto azioni d'appoggio all'offensiva sulla destra, muovendo in direzione del villaggio di Waldenrath attraverso la breccia nel fronte tedesco creata dalla 52nd Division per poi proseguire verso Dremmen sulle rive del fiume Wurm e quindi andare a occupare il villaggio di Lindern, il suo obiettivo finale.

L'operazione

Settore della 7th Armoured Division

L'inizio dell'operazione Blackcock dovette essere rinviato a causa delle pessime condizioni meteo, caratterizzate nella regione da nevicate e nebbia fitta. Come azione preliminare all'offensiva vera e propria, il 15 gennaio una compagnia del 1/5th Battalion, Queen's Royal Regiment, attaccò il villaggio di Bakenhoven all'estrema sinistra della linea del fronte tenuta dalla 7th Armoured Division: lo scopo era quello di mettere in sicurezza il sito per la costruzione di un ponte sul torrente Vloed Beek, un tributario del Säffelen Beek a sud-ovest del villaggio, e di garantire alla divisione una migliore linea di partenza in vista dell'operazione. Appoggiata dai carri "Crab" per aprirsi un varco nei campi minati difensivi dei tedeschi, la fanteria britannica prese il villaggio e respinse anche, con scontri corpo a corpo, un contrattacco nemico volto a riprenderlo.

L'avvio dell'offensiva della 7th Armoured Division era inizialmente previsto per le 21:00 di quello stesso 15 gennaio al fine di consentire ai genieri di allestire il ponte nelle vicinanze di Bakenhoven con la copertura del buio, ma il tempo peggiorò notevolmente e alla fine Ritchie spostò l'inizio di Blackcock alle 07:30 del 16 gennaio. La spinta iniziale fu affidata alla 131st Infantry Brigade: il 9th Battalion, Durham Light Infantry, prese il suo primo obiettivo, il villaggio di Dieteren a nord di Bakenhoven, alle 10:45 dopo aver incontrato una resistenza debole e costituita principalmente da fuoco di mortai; 25 soldati tedeschi furono fatti prigionieri a Dieteren. L'allestimento del ponte di Bakenhoven fu ostacolato per tutta la giornata dal fuoco a lunga gittata dell'artiglieria tedesca, causando varie perdite di uomini e materiali ai Royal Engineers che vi stavano lavorando; dopo aver respinto un tentativo di contrattacco tedesco nella notte tra il 16 e il 17 gennaio, i britannici aprirono quindi il ponte al traffico alle prime luci del 17 gennaio. La fanteria del 1/5th Queen's attraversò il torrente e mosse sul suo obiettivo, il villaggio di Susteren: i britannici penetrarono facilmente alle 06:30 nella porzione settentrionale dell'abitato, ma i tedeschi contrattaccarono velocemente con una forza delle dimensioni di un battaglione appoggiata da due carri armati e due cannoni d'assalto; l'azione degenerò in scontri molto pesanti, e fu risolta a favore dei britannici solo dopo l'arrivo, un'ora più tardi, dei primi carri armati del 1st Royal Tank Regiment. Ripulire Susteren dai resti della guarnigione tedesca richiese più tempo del previsto e solo alle 15:00 il villaggio, salvo che per una sua piccola porzione, era caduto in mano ai britannici; 60 prigionieri tedeschi furono presi al termine degli scontri.

Nel frattempo, alle 10:45 il 2nd Battalion, Devonshire Regiment, attraversò il torrente e iniziò a muovere verso nord oltre Dieteren in due colonne, con i fanti britannici imbarcati sui veicoli Kangaroo canadesi e l'appoggio dei carri armati del 1st Royal Tank Regiment. L'avanzata della colonna di sinistra, inizialmente rallentata solo dalle strade fangose e dai campi minati, si spinse fino a Echt, dove i britannici misero piede alle 18:30; la ripulitura del centro dalle sacche di resistenza nemiche fu però portata a termine solo verso mezzanotte dopo duri scontri. La colonna di destra si trovò invece bloccata da un centro di resistenza tedesco a nord-est di Susteren, piazzato proprio in mezzo alla strada principale per Roermond: i carri britannici non erano in grado di manovrare fuori strada a causa del fango, mentre i tedeschi erano ben trincerati e appoggiati da cannoni d'assalto; gli scontri nella zona proseguirono per tutto il pomeriggio, la notte e fino alle prime luci del 18 gennaio. Alle 06:30 di quel 18 gennaio la colonna di sinistra del 2nd Devonshire uscì da Echt e attaccò il villaggio di Schilberg poco più a est: nonostante l'appoggio dei carri lanciafiamme "Crocodile", tuttavia, i britannici non riuscirono a catturare il villaggio fino a quel pomeriggio. Raggiunta da unità di rinforzo, la colonna di destra riuscì infine a superare il blocco stradale tedesco alle 12:30, ma l'avanzata procedette a rilento a causa dei campi minati e degli agguati dei cannoni d'assalto tedeschi; le due colonne del 2nd Devonshire si riunirono quindi a Schilberg nella notte tra il 18 e il 19 gennaio, per poi respingere due forti contrattacchi tedeschi appoggiati da mezzi corazzati.

Con la strada tra Sittard ed Echt in sicurezza e nuovi ponti gettati dai genieri britannici, nel pomeriggio del 18 gennaio l'8th Armoured Brigade risalì verso nord fino a Schilberg, per poi piegare verso est divisa in quattro colonne e dirigere per prendere alle spalle le difese tedesche sul Säffelen Beek. Il primo obiettivo, il villaggio di Koningsbosch, fu raggiunto alle prime luci del 19 gennaio e quindi preso dopo uno scontro che lasciò 50 prigionieri in mano ai britannici; il proseguimento dell'avanzata verso il successivo obiettivo, il villaggio di Waldfeucht, fu tuttavia rallentato e infine bloccato dai campi minati, dalle campagne fangose che limitavano i movimenti fuori strada e dalle continue imboscate della fanteria e dei cannoni d'assalto tedeschi, nascosti nei boschi più a nord. Constatato che l'avanzata lungo questo asse non era possibile, nella notte tra il 19 e il 20 gennaio l'8th Armoured Brigade lasciò Koningsbosch in mano ai primi reparti della 52nd Division in arrivo da sud e tornò indietro sulla strada percorsa.

L'avanzata britannica riprese verso nord da Echt nel pomeriggio del 20 gennaio da parte dell'appena sopraggiunta 22nd Armoured Brigade. L'obbiettivo di giornata era di raggiungere l'abitato di Montfort, dove si riteneva si fosse attestato il grosso dei tedeschi, ma l'avanzata britannica si bloccò già a mezza strada tra Echt e Montfort nei pressi del villaggio di Sint Joost: appoggiata dai carri lanciafiamme "Crocodile", la fanteria del 1st Battalion, Rifle Brigade, si scontrò con circa 200 tedeschi sostenuti da cannoni d'assalto, due compagnie del Fallschirmjäger-Regiment Hübner arrivate di rinforzo da Roermond quella mattina. La battaglia per il possesso di Sint Joost proseguì per ore, lasciando il piccolo villaggio completamente distrutto: i primi assalti dei britannici furono respinti nel corso di scontri casa per casa proseguiti anche di notte, obbligando la 22nd Armoured Brigade a far affluire alcune compagnie del 9th Durham Light Infantry in rinforzo. Solo al quarto assalto i britannici riuscirono ad assicurarsi completamente, alle 19:30 del 21 gennaio, il possesso delle rovine di Sint Joost; la battaglia costò ai britannici 67 tra morti e feriti e otto carri messi fuori combattimento, mentre i paracadutisti tedeschi lasciarono sul terreno più di 100 morti, 60 prigionieri e tre cannoni d'assalto distrutti.

Dopo la presa di Sint Joost, la 7th Armoured Division riorganizzò il suo schieramento in vista della successiva avanzata: la 22nd Armoured Brigade avrebbe proseguito la spinta verso Montfort al centro, la 131st Brigade fu spostata verso est a cavallo della strada tra Schilberg e Waldfeucht per proteggere il fianco destro mentre la sopraggiunta 1st Commando Brigade si sarebbe mossa da Echt alla volta di Linne parallelamente alla Mosa, per coprire il fianco sinistro. La marcia dei britannici riprese il 22 gennaio: dopo un'avanzata rallentata solo dai campi minati e dalle distruzioni operate dal nemico, la 22nd Armoured Brigade trovò il successivo blocco tedesco quella sera nei pressi del villaggio di Aandenburg, venendo coinvolta in scontri anche pesanti proseguiti per tutta la notte e per gran parte del 23 gennaio; solo dopo che la fanteria britannica ebbe ripulito dal nemico i boschi a nord il villaggio cadde in mano alla brigata nelle prime ore del 24 gennaio. Il 1/5th Queen's si spinse quindi in avanti ed entrò quella mattina stessa nel vicino abitato di Montfort: dal 19 gennaio precedente il villaggio era stato oggetto di sette pesanti bombardamenti da parte delle forze aeree anglo-canadesi, e praticamente tutte le sue 250 abitazioni erano state ridotte in macerie con la morte di 186 locali civili olandesi; Montfort cadde facilmente in mano ai britannici quello stesso 24 gennaio a fronte solo di una debole resistenza. Nel frattempo, la 1st Commando Brigade era avanzata lungo la sponda orientale del canale Juliana e quel 24 gennaio sferrò l'attacco al villaggio di Linne: gli scontri per il possesso dell'abitato furono duri, e solo alle 10:15 del 25 gennaio Linne cadde completamente in mano ai britannici. L'avanzata della 131st Brigade fu meno contrastata pur dovendo affrontare sempre l'insidia dei campi minati e degli agguati dei cannoni d'assalto tedeschi; alle prime luci del 25 gennaio, la brigata era attestata nei pressi del villaggio di Putbroek.

Dopo questi ultimi scontri il proseguimento dell'avanzata dei reparti della 7th Armoured Division incontrò una resistenza tedesca molto più debole, messa in atto principalmente da distaccamenti isolati rimasti separati dal grosso delle loro unità: per il 26 gennaio la 131st Brigade aveva messo in sicurezza il villaggio di Posterbolt sulla destra, mentre la 22nd Armoured Brigade si era spinta oltre Montfort verso il villaggio di Sint Odilienberg sulle rive del Roer. Per il 27 gennaio la 7th Armoured Brigade aveva il controllo della riva occidentale del Roer, fatta eccezione per una piccola testa di ponte tedesca a sud di Roermond e di un'altra nei pressi del villaggio di Vlodrop più a monte.

Settore della 52nd Infantry Division

La 52nd Infantry Division diede inizio ai suoi attacchi sul Säffelen Beek alle 06:30 del 18 gennaio, appoggiata da una massiccia concentrazione di artiglieria alleata; la 156th Infantry Brigade guidava la spinta iniziale dell'attacco. Per le 08:40 un primo ponte era stato lanciato sopra il corso del torrente ma i primi carri armati che lo attraversarono si ritrovarono ben presto bloccati nel terreno melmoso, lasciando la fanteria britannica priva di supporto corazzato mentre affrontava la resistenza tedesca nei villaggi di Lind e Stein, massicciamente fortificati: i due abitati furono presi dopo diverse ore di scontri, che costarono ai britannici 75 tra morti e feriti. Dopo aver stabilito una prima testa di ponte oltre il Säffelen Beek, la 156th Brigade allargò progressivamente il suo perimetro prendendo a mezzogiorno il villaggio di Havert sulla sinistra e spingendosi a sera verso i villaggi di Heilder e Schalbruch sulla destra, per poi attaccare da dietro l'abitato di Hongen; qui i genieri poterono allestire un nuovo ponte in sostituzione di quello fatto saltare in aria dai tedeschi, aprendo al traffico britannico la strada da Sittard ad Heinsberg.

L'avanzata della 156th Brigade proseguì il 19 gennaio, nonostante l'opposizione di varie sacche di resistenza tedesche e degli onnipresenti campi minati disseminati un po' ovunque: il villaggio di Saeffelen a nord fu preso a mezzogiorno e quello di Breberen a est fu messo in sicurezza poco prima del calare del buio, mentre nel corso della notte tra il 19 e il 20 gennaio elementi della brigata si ricongiunsero a Koningsbosch ai corazzati dell'8th Armoured Brigade arrivati da ovest; furono raccolti diversi prigionieri tedeschi, spesso soldati traumatizzati dai pesanti bombardamenti dell'artiglieria e soprattutto dei lanciarazzi alleati, rivelatisi un'arma dai pesanti effetti psicologici. La 157th Infantry Brigade fu quindi portata in linea sulla destra della 156th Brigade e, la mattina del 20 gennaio, sferrò un assalto al villaggio di Bocket: grazie al massiccio supporto di artiglieria, carri sminatori e lanciafiamme i britannici presero il villaggio abbastanza facilmente catturando anche 83 soldati tedeschi. La 155th Infantry Brigade fu quindi immessa in linea al centro, lanciando un'avanzata notturna verso nord con l'appoggio della luce delle batterie di proiettori da ricerca riflessa dalle nubi in cielo; l'attacco notturno fu un successo e il villaggio di Waldfeucht venne catturato alle 03:00 del 21 gennaio dopo aver superato una resistenza abbastanza leggera. Mentre i britannici si consolidavano, alle 06:30 i tedeschi sferrarono un contrattacco per riprendere Waldfeucht, subito respinto; i britannici occuparono alle 07:00 anche il vicino villaggio di Echterbosch, ma subirono poco dopo un nuovo contrattacco da una forza tedesca delle dimensioni di un battaglione appoggiata da 15 cannoni d'assalto e sei carri pesanti Tiger: il 5th Battalion, King's Own Scottish Borderers difese con successo i due villaggi, respingendo l'attacco e mettendo fuori combattimento due Tiger con il fuoco di pezzi anticarro Ordnance QF 6 lb. Nel frattempo, nel corso del 21 gennaio la 156th Brigade appoggiata dai carri "Crocodile" aveva catturato senza troppa difficoltà il villaggio di Selsten respingendo poi un debole contrattacco tedesco lanciato quella notte, mentre la 157th Brigade sulla destra aveva messo in sicurezza i villaggi di Hontem e Frilinghoven.

Nel corso del 22 e del 23 gennaio le unità della 52nd Division proseguirono l'avanzata verso nord-est in direzione del Roer, mettendo rapidamente in sicurezza il territorio davanti all'ultima linea trincerata tedesca posta a protezione di Heinsberg; i villaggi della zona furono presi incontrando solo poca resistenza, e diversi prigionieri tedeschi vennero catturati dai britannici. La conquista di Heinsberg fu affidata alla 155th Brigade tramite una manovra accerchiante di due colonne di truppe sostenute dall'artiglieria e dai carri lanciafiamme; l'abitato di Heinsberg era da giorni oggetto di bombardamenti da parte dei velivoli alleati nonché dell'artiglieria a lunga gittata britannica e statunitense. L'attacco scattò la mattina del 24 gennaio: la difesa si dimostrò debole e i britannici misero rapidamente piede dentro l'abitato di Heinsberg, dove 180 soldati tedeschi furono presi prigionieri; il fuoco dei mortai tedeschi tenne fino a metà pomeriggio sotto tiro costante i britannici entrati a Heinsberg, ma due contrattacchi appoggiati da carri e cannoni d'assalto furono rapidamente respinti dal fuoco dell'artiglieria alleata, con un carro Tiger messo fuori combattimento da un semovente britannico. Nel frattempo, a nord-ovest di Heinsberg la 156th Brigate catturò senza colpo ferire il villaggio di Haaren, dopo che pattuglie da ricognizione avevano rilevato il suo sgombero da parte dei tedeschi; vari segnali indicavano che i tedeschi stavano ormai mettendo in atto una ritirata dietro il Roer. Per il 25 gennaio i britannici condussero avanzate praticamente incontrastate nella zona alle spalle di Heinsberg fino a raggiungere la sponda occidentale del Roer: i villaggi della zona furono tutti occupati a fronte di una resistenza insignificante, e diversi sbandati tedeschi vennero presi prigionieri.

Settore della 43rd Infantry Division
Schierata alla destra del XII Corps, la 43rd Infantry Division iniziò le operazioni il 20 gennaio quando la sua 129th Infantry Brigade occupò il villaggio di Breberen, sgombrato dai tedeschi, in congiunzione con le unità della 156th Brigade della 52nd Division; il ponte di Breberen sopra il Säffelen Beek fu preso intatto, e la brigata si spinse quindi verso nord catturando il villaggio di Langbroich senza incontrare opposizione. La 130th Infantry Brigade passò il torrente e si unì all'avanzata il 21 gennaio, ostacolata più che altro dalle strade ghiacciate che facevano slittare i veicoli britannici; il 22 gennaio la 129th Brigade catturò il villaggio di Waldenrath e la 130th Brigade quello di Put a fronte di una resistenza debole, prendendo prigionieri 200 soldati tedeschi e mettendo fuori uso un cannone d'assalto nemico. Cacciabombardieri britannici attaccarono le retrovie tedesche nei pressi dei villaggi di Schleiden e Uetteraath: a Schleiden gli attacchi aerei causarono una tremenda esplosione che distrusse gran parte del villaggio, ma i velivoli della RAF furono accolti da un pesante fuoco antiaereo sopra Uetteraath perdendo tre apparecchi.

Il 23 gennaio la 129th Brigade continuò a spingersi in avanti, prendendo al termine di brevi scontri i villaggi di Straeten, Scheifemdpail ed Erpen: il fuoco dei cannoni d'assalto tedeschi mise fuori uso tre carri Churchill britannici, ma più di 400 soldati tedeschi tra cui un comandante di reggimento con il suo stato maggiore furono presi prigionieri; il morale delle truppe tedesche si rivelò molto basso, con molti uomini psicologicamente abbattuti dal fuoco dell'artiglieria alleata e dalla evidente superiorità di mezzi messa in campo dai britannici. Il 24 gennaio la 129th Brigade prese i villaggi di Schleiden e Uetteraath al termine di scontri piuttosto brevi, dopo di che la resistenza tedesca nel settore della divisione divenne praticamente inesistente: le avanzate britanniche nell'area furono portate a termine senza opposizione e, per il 26 gennaio, anche la 43rd Division aveva raggiunto la sponda occidentale del Roer, concludendo l'operazione Blackcock.

Conseguenze
L'operazione alleata volta a eliminare l'ultima sacca di resistenza tedesca a occidente del Roer era stata completata con successo e nei tempi previsti, anche se le perdite riportate dalle unità britanniche non furono trascurabili: nel corso delle operazioni tra il 15 e il 26 gennaio 1945, la 7th Armoured Division ebbe 400 perdite tra morti, feriti e prigionieri, oltre a dieci carri distrutti dal fuoco nemico, altri dieci danneggiati in combattimento e 23 bloccati da guasti meccanici; la 52nd Division riportò vittime più elevate, pari a 752 perdite in combattimento (101 morti e 651 feriti) oltre a 258 uomini evacuati perché gravemente ammalati. Le perdite riportate dalla 43rd Division non sono registrate, ma furono leggere a fronte della minore resistenza nemica incontrata. Le perdite tedesche in morti e feriti non sono mai state determinate con precisione, ma i britannici catturarono  soldati nemici nel corso dell'operazione: 490 nel settore della 7th Armoured Division,  in quello della 52nd Division e almeno 600 in quello della 43rd Division. Tre carri pesanti Tiger e un certo numero di cannoni d'assalto tedeschi furono messi fuori uso nel corso dei combattimenti.

Lo sgombero del triangolo del Roer segnò l'inizio delle operazioni belliche degli Alleati volte a schiacciare le forze tedesche attestate in Renania e guadagnare il controllo di tutta la sponda occidentale del Reno, l'ultimo significativo ostacolo naturale che sbarrava l'ingresso al cuore della Germania da parte degli eserciti occidentali. Due settimane dopo la conclusione di Blackcock, l'8 febbraio 1945 la First Canadian Army sferrò un assalto su vasta scala alle difese tedesche nel nord della Renania (operazione Veritable), avanzando nel difficile teatro della foresta della Reichswald al confine tedesco-olandese. La Second Army britannica fu posta in riserva dietro la Mosa per prepararsi in vista del forzamento della linea del Reno, lasciando il fronte lungo il Roer alla responsabilità della Ninth Army statunitense; dopo aver atteso che il livello delle acque del fiume, ingrossato a causa dell'apertura delle dighe più a monte, calasse a sufficienza, il 23 febbraio i reparti statunitensi lanciarono un attraversamento d'assalto del Roer lungo un vasto fronte tra Linnich e Jülich (operazione Grenade), sfondando le difese allestite lungo il fiume e dilagando rapidamente nelle retrovie dei tedeschi. L'operazione Grenade portò infine alla liberazione delle ultime porzioni del Limburgo ancora occupate dai tedeschi: il 1º marzo reparti statunitensi entrarono senza colpo ferire a Venlo e Roermond, abbandonate dai tedeschi in precipitosa ritirata alla volta del Reno.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Operazione Vistola-Oder
 Operazione Gratitude
 Operazione Wintergewitter (1944)
 Battaglia di Meiktila e Mandalay

Altri progetti

Guerra nel 1945
Grenade
Battaglie della seconda guerra mondiale che coinvolgono la Germania
Battaglie della seconda guerra mondiale che coinvolgono il Regno Unito


text:
Trinoton querquedulae – gatunek pasożyta zaliczany obecnie do Phthiraptera, według dawnej systematyki należał do wszołów. Jest najczęściej spotykanym pasożytem kaczki domowej, łabędzi i innych licznych gatunków należących do kaczkowatych.

Samiec długości 4,7 mm, samica 5,4 mm. Zabarwienia jasnożółtego. Tułów złożony z trzech wyodrębnionych segmentów i znacznie dłuższy od głowy. Bytują na całym ciele w piórach, czasami na skórze. Odżywiają się piórami, rzadko krwią.

Występuje na terenie Europy i Ameryki Południowej. Notowany też na innych kontynentach.

Przypisy

Bibliografia

 Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970, s. 54

Menoponidae
Wszy i wszoły Ameryki Południowej
Wszy i wszoły Europy
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku


text:
La Eesti Meistrivõistlused 2022, 31ª edizione della massima serie del campionato estone di pallavolo maschile si è svolta dal 9 marzo all'8 aprile 2022: al torneo hanno partecipato quattro squadre di club estoni e la vittoria finale è andata per la quinta volta, la seconda consecutiva, al .

Formula
Il campionato è stato disputato con partite ad eliminazione diretta con semifinali, disputate al meglio delle tre vittorie su cinque partite, finale terzo posto, al meglio delle due vittorie su tre partite e finale scudetto al meglio delle quattro vittorie su sette partite.

Squadre partecipanti
Hanno partecipato alla competizione le quattro squadre estoni migliori classificate nella regular season della Baltic Volleyball League.

Torneo

Tabellone

Risultati

Semifinali

Finale 3º posto

Finale

Classifica finale

Statistiche

Note

Collegamenti esterni

 2022
Pallavolo nel 2022


text:
Toponímia:
 Loma (Montana), concentració de població designada pel cens dels Estats Units a l'estat de Montana
 Loma (Nebraska), àrea no incorporada al comtat de Buttler (Nebraska, EUA)
 Loma de Ucieza, municipi de la província de Palència a la comunitat autònoma de Castella i Lleó (Espanya)
 La Loma, comarca al centre de la província de Jaén, amb capital a Úbeda
 Loma Rica, concentració de població designada pel cens dels Estats Units a l'estat de Califòrnia
 Loma Somera, nucli al municipi de Valderredible, a Cantàbria
 Barcial de la Loma, municipi de la província de Valladolid a la comunitat autònoma espanyola de Castella i Lleó
 Mira Loma, concentració de població designada pel cens dels Estats Units a l'estat de Califòrnia
 Villalba de la Loma, municipi de la província de Valladolid a la comunitat autònoma espanyola de Castella i Lleó
 Biografies:
 César de Loma Atienza (Madrid, 1975), futbolista madrileny que ocupava la posició de migcampista
 José Antonio de la Loma (Barcelona, 1924 – 2004), director i guionista de cinema català


text:
Six ships of the Royal Navy have borne the name HMS Thistle, after the thistle, the national flower of Scotland:

  was a 10-gun schooner launched in 1808 and wrecked on 6 March 1811.
  was a 12-gun brig launched in 1812 and broken up in 1823.
  was a  wood screw gunboat launched in 1855 and broken up in 1863.
  was a composite screw gunvessel launched in 1868 and sold in 1888.
  was a  gunboat launched in 1899 and sold in 1926.
  was a T-class submarine launched in 1938 and sunk in 1940.

Royal Scots Navy
There was also an earlier HMS Thistle that served in the Royal Scots Navy during the Anglo-Spanish War (1625–30)  and Anglo-French War (1627–29).

References

Royal Navy ship names


text:
Un festival de conte est un événement culturel.

C'est souvent une fête annuelle réunissant des conteurs locaux, régionaux, connus nationalement ou internationalement. Chaque conteur dispose d'un temps déterminé pour raconter son ou ses histoires au public. Les conteurs sont souvent des artistes professionnels, mais des artistes semi-professionnels ou des amateurs peuvent aussi participer.

Des instants si intenses de complicité entre celui qui raconte et celui qui écoute. Les imaginaires se rencontrent pour entrer dans un monde magique. Les conteur nous font rêver grâce à une technique rigoureuse dans la fragilité de l'instant. Le plaisir de découvrir des histoires favorise le passage des jeunes au plaisir de lire.

Un festival peut durer un ou plusieurs jours. Suivant l'affluence, les conteurs disposent de tranches de temps pour présenter leurs contes. Les conteurs peuvent faire des tournantes entre de petits groupes de public ou le public peut circuler d'un lieu de spectacle à l'autre. Des chapiteaux ou une amplification peuvent y être utilisés pour les prestations extérieures. Les spectacles peuvent aussi avoir lieu dans des auditoriums, des salles de théâtre ou cinéma, des bâtiments historiques, des salles de classe ou des gymnases. Souvent les festivals de contes ont un "micro ouvert" où des amateurs peuvent présenter leurs contes. Certains festivals organisent un concours des meilleurs conteurs.

Une tradition dans beaucoup de festivals, y compris au  (États-Unis) : les tickets « papier » sont remplacés par des morceaux d'étoffes qui sont épinglés et portés par les participants du festival. Ces étoffes ont des dessins différents ou uniques chaque année et les couleurs peuvent varier pour distinguer les niveaux de participation.

Festivals notoires

Belgique
 Festival du Conte de Louvain-la-Neuve au Post', tous les ans fin mars organisé par le Kap Contes.
 Festival interculturel du Conte de Chiny, deuxième week-end de juillet, chaque année (Sud de la Province de Luxembourg, proximité de Florenville).
 Estival du Conte de Surice, dernier dimanche de juillet, chaque année (commune de Philippeville)

Brésil
 Festival international de conte Boca do Céu (Encontro Internacional de Contadores de Historias) à São Paulo, événement bisannuel créé par Regina Machado.

Burkina Faso
 Festival du Yeleen tous les ans en décembre organisé par La Maison de la Parole de Bobo-Dioulasso.
 Festival contes à Oubri.
 Festival Nuits du conte au village de Sissamba (département de Lâ-Todin) tous les ans en mars, organisé par La Compagnie Théâtrale le Roseau.

Canada
 Festival International du conte « Jos Violon » de Lévis à la Maison natale de Louis Fréchette, tous les ans à la mi-octobre.
 Festival de contes et légendes des trois rivieres, Rendez-vous familial autour des arts de la parole dans le Vieux Trois-Rivières
 Festival interculturel du conte du Québec, événement qui se déroule tous les deux ans dans plusieurs lieux à Montréal et à travers le Québec vers la fin octobre.
 Festival « Contes et complaintes du littoral », se déroulant dans trois villages de la région Chaudières-Appalaches; Beaumont, St-Michel et St-Vallier, vers le début ou la mi-septembre tous les ans depuis 1998.

 France Festival du conte des collines, proposé par les associations de Chanos-Curson et Mercurol-Veaunes (Drôme), sur une semaine mi-janvier.
 Festival Contes en Chemins festival itinérant autour des arts de la parole, 10 jours en juillet en Deux-Sèvres
 Festival Au Fil du Conte en Charente, entre septembre et octobre
 Festival du Conte en Val d'Oise, entre novembre et décembre, plus de soixante séances de contes pour tous les publics sont proposées gratuitement dans les bibliothèques du Val d'Oise.
  EPOS, le festival des histoires, première semaine de juillet tous les ans à Vendôme (41) organisé par le CLiO (Conservatoire contemporain de Littérature Orale) et dédié aux histoires et aux textes épiques.
 Festival Mythos à Rennes, festival des arts de la parole (conte, chanson française, récit...) entre mars et avril
 Festival du Conte des Alpes-Maritimes, créé en 1990, il commence traditionnellement le  et dure une semaine
 Le Festival féerique de Locronan Festival Tous humains sous les étoiles festival humaniste donnant une grande place au conte, a lieu vers la fin du mois d'aout à Colmars (4).
 Festival de Bouche à Oreilles, Festival de Contes et Légendes en Pays de Nied (Lorraine), du  au . En 2011, . Organisé par le Comité du Pays de Nied.
 d'Une Rive à l'Autre, Festival du Conte, de la Parole et de l'Écrit, le dernier week-end de juillet, en Pays de Pange (Lorraine),  en 2011. Organisé par le Comité du pays de Nied.
 Festival Conteurs en Campagne début novembre - organisé par la Fédération des foyers ruraux du Nord-Pas-de-Calais, il se déroule exclusivement dans le cadre de communes rurales (50 en 2007) sur les départements du Nord et du Pas-de-Calais.
 Festival de Contes de Capbreton, 4 jours début août depuis 19 ans
 Festival Contes d'automne organisé par la Médiathèque départementale de l'Oise, 3 semaines en novembre depuis 11 ans
 Festival de contes Détours et Raccourcis  du  au  - département du Nord
 la Fête du conte de Saint-Quentin-en-Yvelines / mars-avril
 Festival du conte Grande Marée, organisé par l'ADAO (association pour le développement des arts de l'oralité) depuis 1999, il se déroule sur Brest et sa région, du 18 au , et s'adresse au tout public.
 Festival du Conte Petite Marée, pour les tout-petits de 0 à 3 ans, organisé par l'ADAO (association pour le développement des arts de l'oralité)depuis 2006, il se déroule sur Brest et sa région, fin mars
 Festival La Charrette aux Merveilles, organisé dans le Pays de Morlaix (Finistère) durant l'automne. Ouvert à tous, il propose des rendez-vous autour de la parole sous des formes très variées : spectacles, apéritifs, balades...
 Festival "Printa'Nied", Rencontres du Conte en Lorraine, à la mi-avril.  en 2011. Organisé par Nittachowa
 Festival "à Contre Courant", Soirées festives, rencontres, échanges, partages, au bord de l'eau. En Lorraine, à la mi-août.  en 2011. Organisé par Nittachowa.
 Festival "l'Eau à la Bouche", soirée apéro conte, pour se mettre en appétit d'écoute, à la mi-septembre, en Pays de Nied (Lorraine). Organisé par le Comité du Pays de Nied.
 Festival Le Temps des Contes, Pays de Grasse (Alpes-Maritimes), la dernière semaine de juillet chaque année (du lundi au vendredi).  en 2011. Organisé par la Communauté d'Agglomération Pôle Azur Provence.
 Festival du conte et du légendaire les contaminés organisé par l'association Conte à Mi, a Bacouël dans l'Oise  de février.
 Festival Nouvelles du conte à Bourdeaux (Drôme), organisé chaque année de juillet à août depuis 1989.
 Festival Las Rapatonadas (Cantal) en novembre, depuis 1981.
 Festival du Conte de Baden - Passeurs d'histoires (Morbihan), depuis 1997.  de juillet, chaque année, dans 10 communes. Le festival est partenaire avec le festival RIAPL du Congo, et le festival Contes en Îles, des îles-de-la-Madeleine.
 Festival Couleurs Conte à Strasbourg, depuis 2007. Spectacles, ateliers, conférences,film... en lien avec une thématique annuelle. Fin juin/début juillet.

 Sénégal
 Festival des contes de Gorée

 Suisse Romande
 Festival " La Cour des Contes" de Plan-les-Ouates, début mai.
 Festival International du Conte de Fribourg, scène créée par le Storyteller Museum en collaboration avec l'Université de Fribourg et le festival La Cour des Contes (début mai, Fribourg)
 Le Festival " Bouche à Oreille" La Parfumerie, Genève, en octobre
 Le Festival international de conte « Les 7 langues du dragon » Lausanne, été
 Mini-Festival de contes " Les enfants racontent" Fête des Couleurs, Aigle, en juillet
 "Festival du conte" Montreux, en novembre et décembre

Togo
 Festival " Le Gain du Conteur", en décembre.
FESCONTE, Festival International de Conte du Togo

Grèce
La Fête internationale des Contes La Fête des Contes de Kéa à Κéa, organisé chaque année depuis 2003.
Le Festival des Contes du mont Olympe à Kallipéfki, organisé tous les deux ans depuis 2003.

Centre des Contes et Légendes
 le Centre des Contes et Légendes est un Centre d'art unique en France constitué d'une scène extérieure de 300 places, deux salles de 138 et 62 places, une médiathèque, une résidence d'artistes situé dans le Château de Bernicourt à Roost-Warendin dans la région Nord-Pas-de-Calais.

Voir aussi
 Renouveau du conte
 Spectacle vivant
 Conteur

Références

Liens externes
 Storytellers of Canada/Conteurs du Canada
 CLiO (Conservatoire contemporain de Littérature Orale)


text:
Атомный танк — танк с ядерной силовой установкой. Проекты таких боевых машин разрабатывались в США в 1950-е годы, однако практического воплощения ни один из них не получил.

США
С появлением и развитием в 1950-х годах ядерной энергетики, в США и других странах велась активная работа по внедрению их в различных областях как гражданского, так и военного применения: появились проекты атомных поездов, судов, самолётов, ракет, и так далее. В то время эти идеи выглядели, как минимум, не менее амбициозно, чем установка реактора на подводных лодках или ледоколах. Не осталась в стороне и Армия США, рассматривавшая реакторы в качестве перспективной силовой установки для наземной военной техники.

Впервые концепция атомного танка в США прорабатывалась в ходе конференции Question Mark III, посвящённой перспективам развития бронетехники и проводившейся в Детройте в июне 1954 года. Помимо проекта, предлагавшего использование ядерного реактора на мобильном бронированном шасси для питания колонн техники во время марш-бросков, что позволило бы бронетехнике вступать в бой, имея полный запас хода, были представлены и концепции танка с индивидуальной ядерной энергетической установкой. Первый проект, получивший обозначение TV-1, представлял собой 70-тонную боевую машину, вооружённую 105-мм пушкой T140 и защищённую 350-мм лобовой бронёй. Реактор позволял приводившей танк турбине, работавшей на перегретом атмосферном воздухе, работать на полной мощности в течение 500 часов без замены топлива.

Ко времени следующей конференции, Question Mark IV, проводившейся в августе 1955 года, развитие атомных реакторов позволило значительно уменьшить их размер, а следовательно и массу танка. Представленный на конференции проект под обозначением R32 предполагал создание уже 50-тонного танка, вооружённого 90-мм гладкоствольной пушкой T208 и защищённого в лобовой проекции 120-мм бронёй, расположенной под наклоном в 60° к вертикали. Реактор обеспечивал танку расчётный запас хода более . R32 был сочтён более перспективным, чем первоначальный вариант атомного танка, и рассматривался даже в качестве возможной замены для находившегося в производстве танка M48, несмотря на очевидные недостатки, такие как крайне высокая стоимость машины и необходимость регулярной замены экипажей, чтобы исключить получение ими опасной дозы радиационного облучения. Однако и R32 не вышел за стадию эскизного проекта. Постепенно интерес армии к атомным танкам угас, однако работы в этом направлении продолжались, по меньшей мере, до 1959 года. Ни один из проектов атомных танков не дошёл даже до стадии постройки опытного образца, как остался на бумаге и проект переоборудования тяжёлого танка M103 в опытную машину для испытаний ядерного реактора на танковом шасси.

СССР
В СССР проекты атомных танков не разрабатывались. Называемая порой в прессе «атомным танком», ТЭС-3 в действительности представляла собой перевозимую на гусеничном шасси атомную электростанцию для отдалённых районов Крайнего Севера.

Общие проблемы концепции

Главной проблемой концепции танка с атомным двигателем было то, что большой запас хода не означал высокой автономности машины. Лимитирующим фактором становился запас боеприпасов, смазочных материалов для механических частей, ресурс гусеничных лент. В результате упрощение снабжения атомных танков горючим и исключение машин-заправщиков из состава танковых частей на практике не приводили к сколь-нибудь существенному повышению автономности. В то же время стоимость танков с атомным двигателем значительно превышада стоимость обычных, а для их обслуживания и ремонта требовался бы специально обученный персонал и специальные ремонтные машины и оборудование. Кроме того, повреждение такого танка со значительной вероятностью привело бы к радиоактивному заражению местности.

Атомные танки в искусстве
 Атомные танки присутствовали в романе братьев Стругацких «Обитаемый остров».

Примечания

Литература

Танки
Ядерная энергетика
Неосуществлённые военные проекты США
Транспортные средства с ядерной энергетической установкой


text:
Glodu este un sat în comuna Panaci din județul Suceava, Moldova, România. Se află la poalele munților Călimani.

Glodu, Panaci


text:
Die sechste Auflage des Thomas Cups, der Weltmeisterschaft für Herrenmannschaften im Badminton, fand 1964 statt. Sieger wurde das Team aus Indonesien, welches damit seinen Titel verteidigen konnte.

Vorrunden

Europazone

Vorrundengruppe 1

Vorrundengruppe 2

Endrunde
Dänemark und England waren direkt für die europäische Endrunde qualifiziert.

Asienzone
Titelverteidiger Indonesien direkt für die Finalrunde qualifiziert.

Australasien-Zone

Panamerikazone

1. Runde

2. Runde

Endrunde

Interzonenturnier
 1. Runde

 2. Runde

Finale

Weblinks

1964
Badminton 1964
Badmintonwettbewerb in der Präfektur Tokio


text:
Benoît Gonod, né dans l'Ain à Artemare près de Culoz le  et mort le , est un professeur et bibliothécaire français. Il est l'inventeur de la première sténotype.

Biographie
Né en 1792 à Artemare, Benoît Gonod est d'abord professeur à Belley. À partir de 1815, il enseigne de nombreuses disciplines dont la rhétorique au collège de Clermont-Ferrand, ville qu'il ne quittera plus. Déjà remarqué pour plusieurs publications sur les langues grecques et latines, il est nommé en 1827 bibliothécaire de la ville, poste qu'il assumera jusqu'à sa mort.

Gonod prend en main le classement des collections provenant des confiscations révolutionnaires et parvient à les réorganiser.

Ses réflexions sur le classement et l'organisation de la bibliothèque attirent l'attention d'Ampère qui vient travailler avec lui à Clermont sur un projet de classification des connaissances. Gonod participe à toutes les publications auvergnates, publie de nombreuses études sur la région, édite des textes comme Les Mémoires sur les Grands Jours d'Auvergne tenus à Clermont en 1665 de Fléchier ou les Lettres de Armand-Jean Le Bouthillier de Rancé, abbé et réformateur de la Trappe de Rancé.

Par des acquisitions, effectuées très souvent de ses propres deniers, il contribue à l'enrichissement des collections de la bibliothèque municipale de Clermont-Ferrand  dont il publie le catalogue en 1839. C'est à Gonod que revient également l'orientation régionale des fonds.

Il est élu le  à l'Académie des sciences, belles-lettres et arts de Savoie, avec pour titre académique Correspondant.

Gonod meurt subitement en 1849 et ne voit pas la publication du second volume de son catalogue consacré à l'Auvergne. La publication de l'ouvrage est assurée par l'Académie de Clermont dont il était vice-président et l'un des fondateurs. Gonod était aussi collectionneur et bibliophile et avait réuni une bibliothèque personnelle qui viendra abonder les collections municipales par un don de sa veuve en 1850.

La ville donne son nom à une rue qui borde la place de Jaude et le polygraphe Ambroise Tardieu le retient dans son Grand Dictionnaire biographique du Puy-de-Dôme.

Épitaphe
Benoît Gonod a fait construire pour lui et sa femme un tombeau à Thèdes, un hameau de la commune de Saint-Genès-Champanelle où il avait une villégiature. Il a écrit lui-même le texte à placer sur sa stèle avant son décès.

  Ici Reposent

  Benoît Gonod
  Professeur en Rhétorique
  au Lycée de Clermont
  vice-président de l'Académie
  des Sciences, Arts, et Belles Lettres
  Chevalier de la Légion d'Honneur
  décédé le 14 février 1849
  Âgé de 56 ans
  Profondément instruit,
  plus modeste encore,
  au cœur aimant et généreux,
  Noble victime du devoir,
  La joie et l'orgueil
  de sa compagne chérie.

        ********

  Il passa en faisant le bien.

        ********

  Prions pour lui.

Publications

Liste non-exhaustive.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Ambroise Tardieu, Grand Dictionnaire biographique du Puy-de-Dôme, 1878,
 Dictionnaire de biographie française, 1933, XVI,
 Trésors & Merveilles de la Bibliothèque Municipale et Interuniversitaire de Clermont-Ferrand, catalogue d'exposition, 15 oct. 1998- janv.1999,

Articles connexes
 Bibliothèque du Patrimoine de Clermont Auvergne Métropole

Liens externes

Spécialiste d'écriture abrégée
Bibliothécaire français
Membre de l'Académie des sciences, belles-lettres et arts de Clermont-Ferrand
Membre correspondant de l'Académie de Savoie
Naissance en septembre 1792
Décès en février 1849
Naissance dans l'Ain
Décès à 56 ans