text:
Quintus Corellius Rufus was a Roman senator who flourished during the second half of the first century; he was suffect consul for the nundinium of September–October 78 with Lucius Funisulanus Vettonianus as his colleague. Rufus is best known as a mentor to Pliny the Younger. In several letters Pliny writes warmly of Rufus, noting that he often sought his advice, recounting in one that on his deathbed Rufus told his daughter, "Through the benefit of a longer life I have gained many friends for you, but above all Secundus [Pliny the Younger] and Cornutus."

Life
Because Pliny tells us Corellius Rufus died at the age of 76, we can estimate the year of his birth as AD 30/31. We know little of his life before he became suffect consul. The only incident recorded is that he contracted gout at the age of 32, which he led Pliny to believe was a hereditary condition. Rufus treated it by dieting and "virtuous living" in his younger years, but towards his last years the disease worsened, afflicting all of his body and not just his legs.

After his consulate, Rufus served as legatus pro praetor, or governor, of Germania Superior from 79 to 84. Then either due to his illness, or antipathy to Domitian, he withdrew from public life. Pliny makes it clear that Rufus hated the emperor: once, when Pliny visited Rufus, confined to his bed and suffering, the older man confided: "Why do you think I endure this dreadful pain for so long? I want to outlive that brigand." Pliny was convinced that had Rufus been in better health, he would have participated in Domitian's assassination.

Following the death of Domitian, Rufus returned to public life. Pliny habitually sought his advice. During a discussion about young men of promise before the emperor Nerva, several people praised Pliny. Rufus commented that he had to be sparing of his praise of the younger Pliny, "because he does nothing without taking my advice." Pliny also records that although he did not seek Rufus' advice prior to undertaking the prosecution of the delator or informer Publicius Certus on the Senate floor, he did tell him about his plans ahead of time.

The emperor Nerva appointed Corellius Rufus to a commission tasked with purchasing and allocating land to relieve the condition of the poor. Rufus handled his share of the work aided by one Claudius Pollio.

Corellius Rufus, wracked with pain from his gout, committed suicide by starving himself to death, despite the entreaties of his family and friends. Pliny wrote in a letter to Calestrius Tiro that even he could not change the older man's mind on the matter, "for his decision to die had hardened more and more inflexibly." Pliny ends his letter begging his friend to send him some consolation that is original, "for the consolations such as I have heard and read that come to me unbidden, but are unequal to this great grief."

Family
Rufus was married to Hispulla; her name indicates a connection with an uncommon gens, the Hispo. Ronald Syme provides a list of the handful of known names with this element, noting that Pliny the Younger's second wife's aunt was named Calpurnia Hispulla. Both Rufus and Hispulla had one known daughter, Corellia Hispulla, who was also part of Pliny's circle of acquaintances; she was the first wife of Lucius Neratius Marcellus, suffect consul in 95 and ordinary consul in 129, by whom she had a son, Lucius Corellius Neratius Pansa, ordinary consul in 122.

References

1st-century Romans
Suffect consuls of Imperial Rome
Roman governors of Germania Superior
Ancient Romans who committed suicide
30s births
90s deaths
Year of birth uncertain
Year of death uncertain


text:
HMM (voormalig Hyundai Merchant Marine) (Koreaans: 에이치엠엠 주식회사, Eichi Em Em Jusik Hoesa) is een grote Koreaanse rederij. Het beschikt over een vloot van voornamelijk containerschepen, maar ook schepen voor het zeetransport van droge en natte lading. In april 2020 werd de gebruikelijke afkorting HMM de officiële naam van het bedrijf.

Geschiedenis
Het bedrijf werd in 1976 opgericht onder de naam Asia Merchant Marine. In 1977 kwamen de eerste schepen in de vaart en een jaar later het eerste containerschip. Op 9 augustus 1982 werd de naam gewijzigd in de huidige naam Hyundai Merchant Marine. De activiteiten werden uitgebreid en meer schepen kwamen in de vaart waaronder autocarriers. In 1998 ging de rederij op het gebied van het containertransport samenwerken met APL en Mitsui O.S.K. Lines (MOL) in de New World Alliance consortium. In 1999 kreeg het een eigen containerterminal in Busan.

In november 2011 werd de samenwerking bekend van de New World Alliance en de Grand Alliance. Ze gingen verder als de G6 Alliance. De drie leden van de Grand Alliance waren: Nippon Yusen Kaisha Line (NYK), Hapag-Lloyd en Orient Overseas Container Line (OOCL). In april 2012 ging het consortium effectief van start. Na de fusie van drie Japanse containerrederijen in Ocean Network Express (ONE) is de naam gewijzigd in THE Alliance. Naast HMM en ONE zijn het Duitse Hapag-Lloyd en Yang Ming Marine Transport Corporation uit Taiwan de twee andere partners.

In 2014 werden vijf nieuwe containerschepen, waaronder de Hyundai Pride, de laatste van de serie, aan de vloot toegevoegd. Deze waren in augustus 2011 besteld bij Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering. De order vertegenwoordigde een waarde van 695 miljard won (circa $640 miljoen). Deze schepen hebben elk een capaciteit van 13.154 TEU en waren tot 2020 de grootste van de vloot. Alle containerschepen hebben een naam die begint met Hyundai.

In 2020 nam HMM zes containerschepen van de HMM Megamax 24-klasse in gebruik. De HMM Algeciras, HMM Copenhagen, HMM Dublin en HMM Gdansk hebben bruto-tonnenmaat van 228.283 en kunnen 23.964 TEU transporteren en werden gebouwd door Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering, de HMM Oslo en HMM Rotterdam (beide 23.820 TEU) werden gebouwd door Samsung Heavy Industries met 232.311 bruto-tonnenmaat. De schepen hebben een lengte over alles van 399,9 m, een breedte dwarsscheeps van 61 m en een diepgang van 16,5 m.

In 2020 stond HMM op de negende plaats van grootste containerrederijen ter wereld gemeten naar TEU capaciteit. HMM had een vloot van 110 schepen en een vervoerscapaciteit van 728.416 TEU.

Activiteiten

Hyundai Merchant Marine (HMM) heeft de rederij activiteiten in drie onderdelen gesplitst. De belangrijkste activiteit is het zeetransport van containers en verder heeft het schepen voor natte en droge bulkproducten in de vaart. De containeractiviteiten zijn verantwoordelijk voor ruim 90% van de totale omzet.

In 2021 bestond de vloot uit 102 schepen, waarvan de helft in eigendom. De overige schepen voeren voor de onderneming op charterbasis. In 2013 bestond de vloot nog uit 158 schepen, waarvan 58 containerschepen. Per 31 december 2021 had HMM de beschikking over 71 containerschepen met een totale capaciteit van 809.000 TEU. In de zomer van 2022 maakte het bedrijf plannen bekend om de capaciteit te vergroten naar 1,2 miljoen TEU per 2026.

HMM heeft drie containerterminals volledig in eigendom en in twee anderen een belang. Twee terminals liggen aan de Amerikaanse westkust, een in China, de terminal in Busan, met een aandeel van 50%, en een 20% belang in de Rotterdam World Gateway containerterminal op de Tweede Maasvlakte te Rotterdam.

Aandeelhouders
In 2013 waren de belangrijkste aandeelhouders andere onderdelen van de Hyundai Group. Dit waren Hyundai Elevator met een belang van 24%, Hyundai Heavy Industries (14%), Hyundai Engineering & Construction (7%) en Hyundai Samho Heavy Industries (6%). In 2016 zat het bedrijf tegen een faillissement aan. Het staatsbedrijf Korea Development Bank (KDB) heeft daarop een deel van de leningen omgezet in aandelen. Andere banken hebben dit voorbeeld gevolgd waardoor het belang van de Hyundai Groep in de rederij fors is afgenomen.

Op 31 december 2021 was KDB de grootste aandeelhouder met een belang van 20,7%. Korea Ocean Business Corporation (KOBC) was met 20% van de aandelen de op een na grootste aandeelhouder. KOBC is een aan de Koreaanse overheid gelieerde organisatie om de nationale scheepvaartbelangen te stimuleren.

Externe link
  HMM21.com

Zuid-Koreaanse rederij
Economie in Seoel

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Леонид Иванович Порохня (4 февраля 1960, Свердловск — 14 августа 2020, Москва) — российский сценарист, режиссёр, литератор, драматург, звукорежиссёр.

Биография
Родился 4 февраля 1960 года в городе Свердловске.

После окончания средней школы работал на заводе слесарем, проходил срочную службу в Вооруженных Силах на радиолокационных точках.

В 1980—1983 годы учился на философском факультете Уральского государственного университета. Руководил работой университетской теле-радиостудии, где в 1980-е годы в качестве звукорежиссёра записал альбомы уральских рок-групп «первой волны»: Урфин Джюс «Жизнь в стиле Heavy Metal» (1983), Nautilus Pompilius «Невидимка» (1985), Егор Белкин «Около Радио» (1985), Р-клуб «2х2=4» (1986), Настя «Тацу» (1987), Ассоциация «Угол» (1986), «Калейдоскопия» (1988), Чайф «Субботним вечером в Свердловске» (1986). Также занимался перезаписью и распространением каналами магнитиздата альбомов ведущих свердловских групп, а также групп «Аквариум» и «ДДТ».

В 1993 окончил отделение драматургии Литературного института им. М. Горького в Москве. Плодотворно работал над пьесами и киносценариями.

В конце 1990-х — начале 2000-х годов заведовал литературной частью Свердловской киностудии. В эти годы становится главным историографом уральской рок-музыки, пишет фундаментальную статью о творчестве группы «Урфин Джюс», книги о группах «Nautilus Pompilius» и «Чайф». В 2017 году в рамках книги Дмитрия Карасюка «Наутилус Помпилиус. Мы вошли в эту воду однажды» была впервые опубликована повесть «Илюша», описывающая жизнь и деятельность Ильи Кормильцева.

С 2005 года проживал в Москве. Занимался написанием пьес, сценариев для телесериалов и художественных фильмов.

Член Союза кинематографистов.

Фильмография
Режиссёр и сценарист:
  — Стендовые испытания (короткометражный). (Свердловская киностудия)
Сценарист:
  — Мой милый Чиж (Свердловская киностудия, реж. В. Макеранец)
  — Дети, бегущие от грозы (Киноальманах)
  — Губернаторъ (Свердловская киностудия, реж. В. Макеранец)
  — Патриотическая комедия (Свердловская киностудия, реж. В. Хотиненко)
  — Привет, Малыш! (Свердловская киностудия, реж. В. Макеранец)
  — Правда о щелпах. (Свердловская киностудия, реж. А. Мурадов)
  — Последний бронепоезд (реж. З. Ройзман)
  — Смерш (Централ Партнершип, реж. З. Ройзман)
  — Офицеры 2 (Централ Партнершип, реж. З. Ройзман)
  — Фонограмма страсти (Централ Партнершип, реж. Н. Лебедев)
 2012 — Команда восемь, мини-сериал (реж. Александр Аравин)
2013 — Шерлок Холмс, мини-сериал (Централ Партнершип, реж. А. Виноградова)

Книги
 NAUTILUS POMPILIUS. Введение в Наутилусоведение. М., Издательский дом «Тера», 1997. (В соавторстве с А. Кушниром). ISBN 978-5-367-00552-3
 Чайфstory. М., Леан, 2001. ISBN 5-85929-089-6
 Дмитрий Карасюк. Леонид Порохня. «"Наутилус Помпилиус" Мы вошли в эту воду однажды» — Москва: АСТ, 2017—256 стр. ISBN — 978-5-17-092539-1

Пьесы
 «Памятник для Тразеи Пета» (?) (Лабиринт/Эксцентр. — 1991. — N2. — C.201-237.)
 «Искушение простого Анатолия» (????)
 «Мы едем в Африку»: Недоразумение в 1-м д. (Опубликовано в журнале «Урал», 1989, № 2.-С.104-113.)
 «Внучка» (2009).
 «Белоснежка» (2008) (В соавторстве с О. Лоевским, Спектакль Свердловского академического театра драмы).

Киносценарии
  — Никто из ниоткуда (в соавторстве с Ильей Кормильцевым) «Никто из ниоткуда» М. 2006 «Открытый мир»
 Дубль два
  — Застава (В соавторстве с В. Хотиненко)
 Сказка про Ваньку (????) (Опубликовано в журнале «Уральский следопыт»)
 Король Лир. (В соавторстве с Алексеем Мурадовым)

Переводы
 Д. Р. Р. Толкин. Лист (Из книги Д. Р. Р. Толкин. Сказки. Свердловск, Уральский рынок, 1993)

Примечания

Ссылки
 http://www.kino-teatr.ru/kino/screenwriter/ros/23701/bio/
 http://www.proficinema.ru/guide/index.php?ID=34967&PROP_NAME=SPRAV_SCENARY

Сценаристы России
Выпускники Литературного института имени А. М. Горького
Члены Союза кинематографистов России


text:
Smilne (în ) este o comună în raionul Brodî, regiunea Liov, Ucraina, formată din satele Sîdînivka și Smilne (reședința).

Demografie

Conform recensământului din 2001, majoritatea populației comunei Smilne era vorbitoare de ucraineană (%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi.

Note

Smilne, Brodî, Liov
Smilne, Brodî, Liov
Smilne, Brodî, Liov


text:
Иван Ефимович Лябога (4 апреля 1911, поселок Каменское ныне Днепропетровской области — ноябрь 1998 , город Харьков) — украинский советский партийный деятель, 1-й секретарь Харьковского городского комитета КПУ. Депутат Верховного Совета УССР 7—8-го созывов. Кандидат в члены ЦК КПУ в 1966—1971 годах. Член ЦК КПУ в 1971—1976 годах.

Биография
С ноября 1936 по сентябрь 1944 года служил в Красной армии.

Участник Великой Отечественной войны . Служил в 21-м и 61-м офицерских полках.

Член ВКП(б) с 1949 года.

Образование высшее.

С 1953 года — 1-й секретарь Орджоникидзевского районного комитета КПУ города Харькова.

В декабре 1964—1974 годах — 1-й секретарь Харьковского городского комитета КПУ.

Автор книги «Поднят из пепла и руин». — Харьков: Прапор, — 1968.

С 1974 года — 1-й заместитель председателя Харьковского городского отделения общества «Знание».

Потом — на пенсии в городе Харькове.

Скончался в ноябре 1998 года.

Источники
 Лябога
 ГАРФ Р7523 105 151 « Указ Президиума Верховного Совета СССР, принятый 25 августа 1971 года, и материалы к нему /к протоколу № 14/ № 2074-VIII. Том 6»
 Лябога

Первые секретари районных (в городах) комитетов КПСС
Первые секретари Харьковского горкома КП Украины
Депутаты Верховного Совета Украинской ССР 7-го созыва
Депутаты Верховного Совета Украинской ССР 8-го созыва
Делегаты XXIII съезда КПСС
Делегаты XXIV съезда КПСС


text:
Vladimír Thiele (14. února 1921 Potštejn – 30. července 1997 Praha) byl český básník a spisovatel.

Život
Od devíti let, kdy osiřel, byl vychováván v evangelickém sirotčinci v Čermné. Vyučil se truhlářem.

Od roku 1937 přispíval do Lidových novin. V době druhé světové války byl totálně nasazen v německém Hallendorfu poblíž Hannoveru. Po skončení války se stal redaktorem Svobodných novin a redigoval i časopis Nový hlas, Ústřední orgán Církve Ježíše Krista Svatých posledních dnů v ČSR.

Od roku 1948 pracoval v ČKD, nejprve jako úředník a od roku 1950 jako truhlář. V roce 1958 nastoupil do redakce Svobodného slova, v letech 1960–1963 byl propagačním textařem ve Státní propagaci, následně až do odchodu do penze roku 1981 vykonával svobodné povolání.

Bibliografie

Autorská díla
 Pokorná pouť (1940; rozšíř. 1947)
 Karkulka ve smutku (1941)
 Střídavě oblačno (1941)
 Hoch v modrém (1942)
 Ohlédnutí (1943)
 9. květen (1945)
 Třesu, třesu z rukávu (1945) – pro děti
 Paleta lásky (1947; přeprac. 1986)
 Stisky (1948)
 Lešek a Pešek na cestách (1948) – pro děti
 O švadleně, která se bála deště (1948) – pro děti
 Robinzon Véna Kuk (1948, s F. Rolečkem) – pro děti
 Lokomotiva Fu-Fu (1950) – pro děti
 Dřevěná kniha (o truhlařině, bibliofilie, 1950)
 Pět zpěvů pro Cyrila Boudu (1951)
 Navečer (1952)
 Duše hroznů
 Jen jednou
 O městě slavném rydlo zpívá
 Pantoumy malé kuchařce
 Jen tobě, maminko
 Man
 Fůra humoru o známých lidech (vyprávění a anekdoty, 1960; přeprac. 1974)
 Mangunnegara (1963)
 Smíchu plná paleta – to je knížka tahleta (vyprávění a anekdoty, 1963)
 Báchorky admirála Machorky (1966) – pro mládež
 Krásné léto v Orlím srubu (1966) – pro mládež
 Dům U veselé slzičky (1967, s A. Jedličkou) – pro mládež
 Jak to všechno dobře dopadlo (1969) – pro mládež
 Úsměvy Jana Masaryka (vyprávění a anekdoty, 1969; přeprac. 1991)
 Anekdoty o spisovatelích (1970, pod jménem Jaroslav Thiele)
 I v pohádce se přechází jen na zelenou (1971) – pro děti
 Mé zázračné já (1974) – pro děti
 Pan Shaw a pan Twain (vyprávění a anekdoty, 1975; část přeprac. s tit. Mark Twain zblízka, 1995)
 Vesele o bratrech Kotasových (vyprávění a anekdoty, 1982)
 Úsměvy Jaroslava Kociana (vyprávění a anekdoty, 1983)
 Úsměvy stříbrného plátna (vyprávění a anekdoty, 1986; přeprac. 1992)
 Úsměvy z Lambaréné (1989)
 50 x Vlasta Burian (vyprávění a anekdoty, 1993)
 Jan Werich zblízka (vyprávění a anekdoty, 1994)
 Mark Twain zblízka (vyprávění a anekdoty, 1995, původně Pan Shaw a pan Twain)

Převyprávění
 Z. M. Kuděj: Šťastný greenhorn (1970)

Překlady
 R. L. Stevenson: Dítě tak samo (1956)

Ostatní práce
 Jak se dělá kniha (1957) – nauč. pro mládež
 Josef Čapek a kniha (1959) – soupis knižní grafiky
 Karel Svolinský a kniha (1968) – soupis knižní grafiky

Příspěvky ve sborníku
 Na dobré hodince (1963);
 Úsměvy T. G. Masaryka (1999, ed. J. Hořec)

Uspořádal a vydal
 Kladno v básních a próze (1941, s P. Paškem, též přisp.)
 Básníci o knize (1942, též přisp.)
 Výkřik mlčení. In memoriam Vladimíra Tůmy (1946, též přisp.)
 Žaluji (soubor dokumentů z pankrácké věznice, 1946, s R. Karlem = Karlem Ramešem)
 Bidlova čítanka (1959, též přisp.)
 Boxerské povídky (1968)
 W. Saroyan: Léto na krásném bílém koni (1981, přeložil J. Schwarz)
 Klaunovo pozdní odpoledne (1987)

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 Slovník české literatury

Čeští básníci
Čeští spisovatelé
Narození v roce 1921
Narození v Potštejně
Úmrtí v roce 1997
Úmrtí v Praze
Muži


text:
Кемп Дейвид (неофициално име , официално име ) е планинска почивна станция ( – лагер, в случая: извънградска къща, място за уединение, почивка) на президента на САЩ, заемащо 0,5 km². Намира се в щата Мериленд, на 97 km северно от Вашингтон. Първоначално е бил построен като лагер за правителствени чиновници и техните семейства, но през 1942 г. е превърнат в президентска почивна станция от президента Франклин Рузвелт, който му дава името Шангри-Ла. Сегашното си име получава от президента Дуайт Айзенхауер в чест на внука му Дейвид Айзенхауер.

Кемп Дейвид в по-новата си история се превръща от ваканционен дом на президента на САЩ и неговото семейство в място за формални и неформални преговори между САЩ и държавни и правителствени глави на други страни. Може би най-известното подписано споразумение е Кемп Дейвид I (), което през 1979 г. при управлението на Джими Картър води до мирен договор между Израел и Египет.

История

Катоктин Маунтън Парк () е било парче неизползваема земя, което е трансформирано през 1936 г. от правителството на САЩ в почивна станция. Целта е била да се покаже как неплодородна и неизползваема земя може да стане икономически печеливша. Името на първия лагер на това място е "Мисти Маунт" () и е бил използван от организация за деца инвалиди в продължение на година преди да се премести в съседен лагер, който е бил по-удобен за инвалидни колички. Друг съседен лагер, "Хай Катоктин"(), от 1938/1939 г. е бил използван в продължението на три години като почивна станция на администрацията.

Тогавашният президент Франклин Делано Рузвелт често почивал на борда на яхтата си в Хайд Парк в щата Ню Йорк. Когато през 1942 г. след нападението на Япония при Пърл Харбър и навлизането на немски подводници в Атлантическия океан положението става опасно, администрацията почва да търси сигурно и прохладно планинско убежище за президента в радиус от 100 мили от Вашингтон.

След огледа на няколко местоположения и посещението на Рузвелт в станция "Хай Катоктин", на 22 април 1942 г. се взима решение станцията да стане почивен дом за президента. Разходите по преустройството възлизат на около 20 000 щатски долара. Един от основните аргументи е, че средната температура тук е десет градуса по-ниска в сравнение с Вашингтон, което се отразило добре на засегнатите дихателни пътища на президента. Рузвелт кръщава станцията Шангри-Ла, вдъхновен от романа "Изгубеният хоризонт" на Джеймс Хилтън.

След края на Втората световна война почват дискусии относно бъдещето на Шангри-Ла. Въпросът е бил дали станцията да бъде върната на дирекцията на националния парк, да се запази като национален музей или да се преобрази пак в примерен модел за култивирана земя.

През 1959 г. президентът Труман сключва компромис, като земята северно на път 77 се връща на националния парк, а земята на юг се предава на правителството. Официалното прехвърляне става през 1954 г. Президентът Дуайт Айзенхауер кръщава новоорганизираната станция на внука си Дейвид.

Освен исторически и медийно известните израелско-палестински преговори, в Кемп Дейвид са се състояли редица други важни срещи в спокойна, интимна обстановка – планирането на Десанта в Нормандия, срещата на Айзенхауер с Никита Хрушчов, преговорите по Операция в Залива на прасетата и Виетнамската война.

Кемп Дейвид не е достъпен за обществеността поради съображения за сигурност и защита на личната сфера на президента и гостите.

База на военноморските сили
Както подсказва официалното име, "Кемп Дейвид" е всъщност база "Търмонт" на Военноморските сили на САЩ. Управлява се от майор (капитан III ранг). Повечето от разположените там моряци са членове на батальона wSeabees, който е строителната част на военноморския флот. Задачата им е да поддържат сградния фонд.

Всеки моряк трябва да получи индивидуална авторизация за сигурност с кодово име "Yankee White" (една от високите пропускателни степени), за да бъде командирован в база "Търмонт"

Сигурността на обекта е поверена на елитен екип от военноморските сили, наречен "Marine Security Company, Camp David (MSC-CD)".

Галерия

Източници

Мериленд
Президентски резиденции в САЩ


text:
The 1944 Waterford Senior Hurling Championship was the 44th staging of the Waterford Senior Hurling Championship since its establishment by the Waterford County Board in 1897.

3rd Battalion were the defending champions.

On 21 October 1945, Mount Sion won the championship after a 3-08 to 2-05 defeat of Dungarvan in the final. This was their fifth championship title overall and their first title since 1943.

References

Waterford Senior Hurling Championship
Waterford Senior Hurling Championship


text:
Pembroke Dock Military Cemetery is a burial ground for military personnel. It is located in Llanion, Pembroke Dock in Wales. It is the only dedicated military cemetery in Wales.

The cemetery is believed to have opened around 1860, the date on its earliest graves.
Forty Commonwealth service personnel who participated in the First World War and 33 from the Second World War are buried here. The most recent burial was in 1955. A Cross of Sacrifice within the cemetery grounds is used as a focal point for commemoration events.

The cemetery was forced to close to the public in 2013, when a 20-foot-deep sinkhole opened up around the grave of Private Francis Ryan. The incident was believed to have been caused by water erosion of the limestone beneath Ryan's grave. The cemetery partially reopened in January 2014 with the affected area fenced off, before clay-cement grouting was used to fill in the sinkhole, allowing the cemetery to fully reopen in April 2014.

The cemetery is owned by the Ministry of Defence and managed by the Defence Infrastructure Organisation group.

References

External links
 Pembroke Dock Military Cemetery page on Commonwealth War Graves Commission website

British military memorials and cemeteries
Cemeteries in Wales
Commonwealth War Graves Commission cemeteries in Wales
Pembroke Dock


text:
Die Amicale Sportive Muretaine oder kurz AS Muret ist ein Sportverein aus der französischen Gemeinde Muret, die an der südwestlichen Peripherie von Toulouse liegt. Der Verein ist insbesondere durch seine Fußballabteilung überregional bekannt. Dabei haben die Männer insbesondere in den 1970er Jahren drittklassig gespielt; erfolgreicher waren die Frauenfußballerinnen, die es im 21. Jahrhundert bis in die höchste Spielklasse Frankreichs gebracht haben und mit denen sich dieser Artikel hauptsächlich befasst.

Geschichte
Gegründet wurde der Klub 1903; die Frauenfußballabteilung entstand Ende der 1970er Jahre. Diese bildete ab dem Sommer 1987 zeitweise eine Spielgemeinschaft mit dem Sporting Club Balma und trat unter dem Namen ASF Muret-Balma an. Nur ein Jahr später löste sich diese Zusammenarbeit auf und die ASM-Frauen spielten wieder unter dem Namen des Gesamtvereins.

Murets Klubfarben sind Blau und Granatrot, weshalb die Mannschaften des Vereins auch als les Blaugranas bezeichnet werden. Das Ligateam der Frauen trägt seine Heimspiele im örtlichen Stade Clément-Ader aus, das über eine Kapazität von rund 3.000 Zuschauerplätzen verfügt.

Ligazugehörigkeit und Erfolge
Erstmals qualifizierten sich Murets Frauen in der Saison 1980/81 für die Endrunde um die französische Landesmeisterschaft, die seinerzeit noch in einer Mischung aus Gruppenspiel- und K.o.-Modus ausgetragen wurde. Zwei Jahre später scheiterte die Elf als Gruppenzweiter nur knapp am Einzug in das Halbfinale, das sie 1983/84 schließlich erreichte; darin unterlag die AS Muret allerdings dem "Abonnementsmeister" der 1980er, der VGA Saint-Maur. Ab 1989 folgten mehrere Abstiege, so dass die Muretaines auf diesem Niveau für lange Zeit nicht mehr vertreten waren. Dafür war auch die Konkurrenzsituation im Großraum Toulouse verantwortlich, in dem inzwischen die US Colomiers, Olympique Mirail und insbesondere der Olympique Aérospatial Club – ab 2001 unter dem Dach des FC Toulouse – dominierten.

Erst von 2003 bis 2005 spielte Muret zumindest wieder in einer Gruppe der dritthöchsten Liga, in die sie 2007 zurückkehrten. Keine zwölf Monate später war die AS sogar zweitklassig, und 2011 stieg die erste Frauschaft in die Division 1 Féminine auf. In der hielt sie sich allerdings nur für die Saison 2011/12, an deren Ende sie 18 Niederlagen in 22 Begegnungen verbuchen musste. Zur Spielzeit 2013/14 kehrte die AS Muret in die höchste Liga zurück, stand bereits vier Runden vor deren Ende aber erneut als Absteiger fest und musste weitere zwölf Monate später sogar den Gang in die Drittklassigkeit antreten.

Auch im erst 2001 eingeführten Landespokalwettbewerb konnte Muret bislang noch keinen Titel gewinnen. Immerhin erreichten die Fußballerinnen darin zweimal das Achtel- (2007, 2010) sowie 2007/08 – als Drittligist – sogar das Viertelfinale, in dem sie gegen die ASJ Soyaux ausschieden.

Bekannte Spielerinnen
In den 2010er Jahren profitiert der Verein insbesondere davon, dass vom FC Toulouse wiederholt Spielerinnen dorthin gewechselt sind, so beispielsweise die beiden französischen U-20-Nationalspielerinnen Solène Barbance und Fanny Tenret sowie die ehemalige A-Nationalspielerin Julia Dany. Tenret wurde in ihrer Zeit bei der ASM auch zweimal Torschützenkönigin der Division 2 (2011 und 2013).

Männerfußball
Die erste Männermannschaft der AS Muret hat Anfang der 1990er Jahre kurzzeitig der semiprofessionellen dritten Liga angehört; dabei behielten die Fußballer den Amateurstatus bei. Im Pokalwettbewerb erreichten sie zwischen 1978/79 und 2012/13 insgesamt sechs Mal die landesweite Hauptrunde, wobei sie allerdings stets bereits im Zweiunddreißigstelfinale ausschieden.

Bekanntere Spieler, die den Dress des Klubs getragen haben, waren Cédric Fauré (bis 1999) und Dominique Arribagé (1990–1992).

Weblinks
 Webseite der Fußballerinnen des Vereins
 Vereinsdatenblatt bei footofeminin.fr

Anmerkungen und Nachweise

Frauenfußballverein (Frankreich)
Sportverein (Okzitanien)
Organisation (Département Haute-Garonne)
AS Muret
Muret


text:
Mapiripán är en ort i Colombia.   Den ligger i departementet Meta, i den centrala delen av landet,  km sydost om huvudstaden Bogotá. Mapiripán ligger  meter över havet och antalet invånare är .

Terrängen runt Mapiripán är platt, och sluttar söderut. Den högsta punkten i närheten är  meter över havet,  km nordost om Mapiripán.  Trakten runt Mapiripán är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. I omgivningarna runt Mapiripán växer i huvudsak städsegrön lövskog.

Årsmedeltemperaturen i trakten är  °C. Den varmaste månaden är februari, då medeltemperaturen är  °C, och den kallaste är juni, med  °C. Genomsnittlig årsnederbörd är  millimeter. Den regnigaste månaden är april, med i genomsnitt  mm nederbörd, och den torraste är januari, med  mm nederbörd.

Kommentarer

Källor

Externa länkar

Orter i Meta (departement)


text:
A Gentleman of Paris is a 1927 American silent comedy film loosely based on the novel and play  Bellamay the Magnificent by Roy Horniman. The film was directed by Harry d'Abbadie d'Arrast and stars Adolphe Menjou, Arlette Marchal, Nicholas Soussanin, Lawrence Grant, and William B. Davidson. The feature has been preserved and was released on DVD in 2010. The movie was also the basis for the 1928 film A Certain Young Man.

Plot summary
Marquis de Marignan is a brazen womanizer who spends most of his life escaping the wrath of husbands he has angered. Joseph, his faithful valet frequently rescues Marignan from disaster. But when Joseph finds out that his boss has been sleeping with his wife, he plots a scheme to publicly humiliate Marquis by exposing him as a card cheat. The ruse works, but Marignan manages to have the last laugh by faking his own suicide and returning to haunt Joseph into confessing his scheme.

Cast
 Adolphe Menjou as Marquis de Marignan
 Shirley O'Hara as Jacqueline
 Arlette Marchal as Yvonne Dufour
 Ivy Harris as Henriette
 Nicholas Soussanin as Joseph Talineau
 Lawrence Grant as General Baron de Latour
 William B. Davidson as Henri Dufour
 Lorraine MacLean as Cloakroom Girl

References

External links

dvd of the film
Still at nypl.org
Stills and a review at mysteryfile.com

1927 films
1927 comedy films
American black-and-white films
1920s English-language films
American silent feature films
Paramount Pictures films
Films based on British novels
Silent American comedy films
Films with screenplays by Herman J. Mankiewicz
Films directed by Harry d'Abbadie d'Arrast
1920s American films


text:
Charakterystyka ogólna
Spośród drobnej szlachty, średniego mieszczaństwa i większości inteligencji dominowały po 1815 r. nastroje niechętne wobec związków z Rosją i współpracy z caratem. Pomimo iż Polacy uzyskali jedną z najbardziej liberalnych konstytucji w całej ówczesnej Europie choć zupełnie inną kwestią są tutaj sposoby realizowania jej postanowień. Ważnym problemem, który mobilizował ludność Królestwa Polskiego do występowania przeciwko władzy tak w formie opozycji legalnej jak i tajnej była kwestia łamania konstytucji. Ponadto nadzieje na zjednoczenie ziem dawnej Rzeczypospolitej, co obiecywał uczynić car pod swoim panowaniem zostały zawiedzione. Królestwo, pomimo nadanej mu konstytucji było narażone na arbitralne decyzje cara. Sytuacja gospodarcza państwa nie rysowała się źle głównie dzięki działalności ministra Ksawerego Druckiego Lubeckiego, który poczynił wiele starań celem budowy lub w innych regionach odbudowy przemysłu i szeroko rozumianej przedsiębiorczości Królestwa Polskiego. Niemniej nie ominęły kraju kłopoty gospodarcze,a oprócz tego brak możliwości swobodnego wypowiadania własnych opinii – car zarządził cenzurę – dopełniły reszty. Wszystkie te okoliczności stworzyły podatny grunt dla zakładania tajnych, niepodległościowych i antyrosyjskich organizacji. Szczególnie aktywne w ich budowie była młodzież, środowiska studenckie oraz niższy korpus oficerski. Tajne związki pojawiały się powszechnie w ówczesnej Europie. Powstawały w krajach niemieckich, Austrii, a nawet w Rosji. Co może świadczyć, iż sytuacja w Królestwie Polskim nie była w jakikolwiek sposób czymś dziwnym. Było to odpowiedzią na porządek polityczny, jaki zbudowały w Europie kraje Świętego Przymierza, porządek, który nie uwzględniał niepodległościowych i narodowych interesów poszczególnych narodów oraz sprzeciwiał się liberalnym dążeniom. W pracy tej skupię się na wspomnianych już formach organizowania się w tajne związki i stowarzyszenia antyrosyjskie, tak na ściśle rozumianym terytorium Królestwa Polskiego jaki poza jego granicami, gdyż pomimo wykroczenia poza obręb państwa stanowiły one integralną część działalności występującej ze sprzeciwem wobec władzy rosyjskiej.

Pierwsze organizacje tajne ok. roku 1815
Wśród tajnych organizacji w Królestwie Polskim, jakie poza jego granicami, jak i na jego terytorium powstawały możemy wymienić jako pierwszą tego typu organizację, którą była ponoć powstała w latach 1814-1815 organizacja odwołująca się do imienia gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Była ona założona przez grono patriotycznych oficerów inspirowanych politycznie przez generała do którego imienia w swej działalności się odwoływali, a którzy uprzednio znajdowali się pod jego komendą. Podobny charakter miała organizacja założona w Warszawie w tym samym czasie przez Ignacego Prądzyńskiego, Klemensa Kołaczkowskiego i Gustawa Małachowskiego – Towarzystwo Prawdziwych Polaków. Niemniej na trwałe organizacje polityczne należało jeszcze poczekać kilka lat.

Z kolei spośród organizacji młodzieżowych najwcześniejszym tajnym związkiem była założona w Warszawie w 1817 r. organizacja, którą jej założyciele nazywali Związkiem Przyjaciół Panta Koiny albo po prostu Panta Koina. Na jej czele stał Ludwik Mauersberger. Jej członkowie, których było około 20 spotykali się na zebraniach dyskusyjnych, na których kultywowano tradycje oświeceniowe, potępiając stosunki feudalne, a także zwracali uwagę na zasady wolności narodowej i praw obywatelskich. Wśród celów własnej działalności stały takie aspekty jak idee: samokształcenia oraz samopomocy z czasem zmieniając zakres swoich zainteresowań zwracając uwagę na głoszenie haseł politycznych i społecznych, wśród których pojawiały się także idee zniesienia pańszczyzny. Niemniej spory wewnętrzne spowodowały, iż organizacja nie sprecyzowała zasad programowo-ideologicznych. W 1819 r. Ludwik Mauersberger i Ludwik Koehler przenieśli się na Uniwersytet Berliński zakładając tam filię swej organizacji, która utrzymywała kontakt z Warszawą i innymi organizacjami studenckimi w Europie. Jednakże w 1822 r. filia została wykryta przez policję pruską, a jej członkowie uwięzieni. Po zakończeniu procedury śledztwa zostali zwolnieni z aresztu jednakże sam Mauersberger zmarł wkrótce na gruźlicę. Sam związek przestał istnieć już w 1821 roku. Podobne w charakterze swojego działania organizacje powstawały w innych regionach dawnych ziem Rzeczypospolitej np.: uczniowie gimnazjum humanieckiego założyli towarzystwo Za-Go-Gra w 1819 (Seweryn Goszczyński, Józef Bohdan Zaleski, Michał Grabowski), wydawali własne pismo: "Ćwiczenia Umysłowe", choć nie prowadzili jak większość młodzieżowych często efemerycznych organizacji, żadnej dokumentacji, nie posiadali także celów i zadań własnej organizacji.

Wyraźniejszy niepodległościowy charakter miał Związek Wolnych Polaków – organizacja założona przez Wiktora Heltmana, Tadeusza Krępowieckiego oraz Maurycego Mochnackiego, Ludwika Piątkiewicza, Ksawerego Bronikowskiego. Organizacja ta powstała w grudniu 1819 roku na Uniwersytecie Warszawskim. Organizacja ta posiadała własny organ prasowy jakim była przez kilka miesięcy roku 1821 "Dekada Polska" (pismo odegrało znaczącą rolę w krzewieniu zasad liberalnych), zamknięta po wykryciu działalności przez policję, a ponadto poprzez wyjawienie, pod naciskami, członków przez Mochnackiego, zostali oni aresztowani. Po aresztowaniach Związek Wolnych Polaków przedstawiał idee integracji ponadzaborowej w swej działalności, miał na celu pełne zjednoczenie ziem polskich i niepodległość państwa, propagując jednocześnie zasady liberalizmu. Działacze organizacji prowadzili cotygodniowe dyskusje na tematy polityczne i społeczne, szerzyli hasła niepodległościowe, nawoływali do walki z zaborcą rosyjskim, opracowywali referaty i odczyty. Dzięki aktywności działaczy możliwe było powołanie innych organizacji takich jak: Towarzystwa Naukowego w Świsłoczy, kaliski Związek Kawalerów Narcyza (notabene bardzo żywotny jak na tego typu organizacje działający niemal 7 lat), kieleckie Bractwo Burszów Polskich (powstałe 21 kwietnia 1821), a także funkcjonujące w Wolnym Mieście Kraków Towarzystwo Orła Białego (X 1820 – I 1821). Organizację ostatecznie rozwiązano w 1823 roku.

Innym typem tajnej organizacji był Związek Polski "Polonia" założony na Uniwersytecie Berlińskim i posiadający filię działającą we Wrocławiu. Działalność jego i powołanie do życia inspirowane było Wolnomularstwa Narodowego. Różniły się te związki ideologią, jak też sposobem działania. Filia wrocławska wysuwała postulaty polityczne zerwania pęt niewoli i odbudowy niepodległej Ojczyzny. Głosiła radykalne hasła społeczne. Podobny typ organizacji rozpowszechnił się wśród młodzieży zaboru pruskiego, Krakowa i Królestwa Polskiego. W okresie 1828-1832 funkcjonowała także w Dorpacie jako pierwszym uniwersytecie rosyjskim z tego typu organizacją.

Organizacje wileńskie
Znacznie większy zasięg miały organizacje zakładane wśród młodzieży wileńskiej. W 1817 r. powstało w Wilnie Towarzystwo Filomatów – miłośników, przyjaciół nauki, założone przez Józefa Jeżowskiego, Adama Mickiewicza, Onufrego Paskiewicza oraz Tomasza Zana. Towarzystwo zakończyło działalność w 1823 r. Na początku działalności Filomatów było udzielanie pomocy w nauce. Miała na celu idee samokształcenia i podnoszenia umiejętności intelektualnych wśród studentów Uniwersytetu Wileńskiego. Oddziaływali na znaczącą cześć braci studenckiej liczącego w tym czasie 800-1300 studentów uniwersytetu. Zajmowali się także kształtowaniem osobowości, siły woli oraz umiejętności intelektualnych i literackich. W następnej kolejności skupili się na zagadnieniach narodowych. Postanowili pracować na rzecz odpowiedniego wychowania społeczeństwa i przygotowania go do walki z caratem. Celem tych działań miała być niepodległość Polski i wyzwolenie chłopów z poddaństwa. Filomaci szybko rozszerzali swoją działalność tworząc organizacje filialne, które służyły pozyskaniu większej liczby uczestników. Jedną z nich była założone w 1820 r. Towarzystwo Przyjaciół Pożytecznej Zabawy, zwane także Towarzystwem Promienistych. Było ono jawną, patriotyczną organizacją studentów Uniwersytetu Wileńskiego założoną 6 maja 1820 przez Tomasza Zana. Powstało ono w atmosferze ożywienia politycznego w kraju i rewolucyjnych ruchów w Europie. Liczyło ono około 200 członków, co jak na warunki ówczesnych uczelni wyższych było liczbą znaczną, sięgająca niemal ćwierci ówczesnych studentów wileńskich. Za główne cele swojej działalności stawiała sobie propagowanie haseł doskonalenia moralnego, lecz szybko zaczęła głosić hasła niepodległościowe, co stało się przyczyną jej końca. Pod naciskiem władz uczelni została rozwiązana jeszcze w maju 1820 roku.

Wobec niepowodzenia Promienistych zdecydowano się na utworzenie kolejnej organizacji. Był nią Związek Filaretów – w tym wypadku przyjaciół cnoty i dzielności moralnej. Miał on już własny manifest programowy jakim była wydana przez Adama Mickiewicza "Oda do młodości", która była także wyrazem kształtującego się w tym okresie sporu między romantykami a klasykami. W swej działalności zaczęli wychodzi poza obręb własnego wewnętrznego kręgu, wchodząc w interakcje z karbonaryzmem i masonerią. W 1822 r. ukaz carski zakazał tworzenia jakichkolwiek tajnych związków. Rok później policja carska wpadła na trop tajnej organizacji działającej na Uniwersytecie Wileńskim. Do Wilna przyjechał Nowosilcow w celu przeprowadzenia śledztwa. Aresztowano stu kilkudziesięciu studentów. Przesłuchiwano także kadrę nauczycielską. Dwaj główni oskarżeni Tomasz Zan oraz Jan Czeczot zostali skazani na 12 i 6 miesięcy więzienia. Pozostałych dwudziestu oskarżonych zesłano w głąb Rosji. Wśród nich znajdował się Adam Mickiewicz. To jemu filareci i filomaci zawdzięczają rozgłos i tak znaczące miejsce w historii Polski. Kary dotknęły także wykładowców wileńskiej uczelni. Czterech spośród nich, w tym Joachima Lelewela, odsunięto od zajęć akademickich.

W październiku 1821 roku Towarzystwo Filomatów podjęło decyzje o samorozwiązaniu i utworzeniu w ich miejsce Towarzystwa Filadelfistów, które za główne swoje stawiała sobie w sposób w znacznie bardzie zdecydowany cele polityczne i formy organizacji spiskowej. Było to odmienne podejście aniżeli uprzednio omówione organizacje, które wśród celów działania stawiało na kwestie samokształcenia i rozwoju intelektualnego jej uczestników. Na czele Towarzystwa Filadelfistów stał Tomasz Zan. Organizacja posiadała strukturę opierającą się o różne stopnie wtajemniczenia, a także starano się rozbudować struktury terenowe, nie udało się jednak tego elementu zrealizować w pełni. W roku 1822 o działalności towarzystwa dowiedział się kurator wileński, którym na szczęście był Adam Czartoryski, nie podejmujący w tym momencie jakichkolwiek działalności represyjnych. Jednakże nie uniknęli kar, gdyż do Wilna przybył Mikołaj Nowosilcow, w wyniku czego po przeprowadzeniu śledztwa ukarano studentów, jak i profesorów (m.in. Lelewel) Uniwersytetu Wileńskiego.

W październiku 1817 r. w Wilnie powstało Towarzystwo Filomatów. W dwa miesiące później we Lwowie ukonstytuowało się, dziś już prawie zupełnie zapomniane, Towarzystwo Ćwiczącej się Młodzieży w Literaturze Ojczystej, zwane "filomatami galicyjskimi" lub "filomatami lwowskimi". Związek tworzyli przede wszystkim studenci Uniwersytetu Lwowskiego: Walenty Chłędowski – pierwszy prezes, Sebastian Januszkiewicz, Stanisław Jachowicz, Franciszek Kirchner, Eugeniusz Brodzki, Karol Skwarczyński, potem doszli m.in.: Jan Julian Szczepański, Mateusz Eustachy Sartyni, Józef Wesołowski, Kajetan Słama. Idee głoszone przez filomatów lwowskich miały możliwość dotarcia do szerszych kręgów ponieważ związek posiadał swój organ prasowy – "Pamiętnik Lwowski" (1816-1819), którego wydawcą był Adam Tomasz Chłędowski, brat Walentego. Towarzystwo narodziło się z narastającej wśród lwowskich studentów potrzeby rodzimości i narodowości, której nie była w stanie dostarczyć im ówczesna szkoła ani Uniwersytet. Filomatów galicyjskich z ich wileńskimi rówieśnikami łączyła przynależność pokoleniowa, samokształceniowy charakter związku oraz jego model – rzeczpospolita młodych. Związek filomatów wileńskich przeszedł jednak istotną drogę rozwoju od organizacji samokształceniowej do grupy literackiej (filomaci wileńscy stali się nią po 1819). Podobna ewolucja nie miała miejsca w przypadku Towarzystwa młodzieży lwowskiej, które do końca swojego istnienia pozostało kółkiem samokształceniowym. Lwowscy studenci, w przeciwieństwie do wileńskich rówieśników, nie wydali ze swego grona nowatora, który przyczyniłby się do istotnych zmian w literaturze. Przede wszystkim brakło im intelektualnego przywódcy, osobowości obdarzonej talentem poetyckim na miarę Mickiewicza, a także opieki znakomitych profesorów uniwersyteckich.

Organizacje galicyjskie
Jednak to właśnie "filomaci lwowscy" stali się budzicielami polskości na gruncie galicyjskim. Ich prekursorskie zadanie było utrudnione ze względu na okoliczności społeczno-polityczne, w jakich znalazła się Galicja w początkach XIX wieku – sytuację odmienną niż prowincji litewskiej, czy niedalekiego Krzemieńca. Ówczesna Galicja, oderwana od reszty Rzeczypospolitej już po pierwszym rozbiorze, była najbardziej zacofanym regionem ze wszystkich zaborów; ominął ją nurt oświecenia narodowego czasów stanisławowskich oraz reformy Komisji Edukacji Narodowej. Również ówczesny Uniwersytet Lwowski, w przeciwieństwie do przeżywającego okres świetności Uniwersytetu Wileńskiego, nie mógł poszczycić się wysokim poziomem kształcenia. Podpisany przez cesarza Franciszka I 7 sierpnia 1817 roku w Wiedniu akt powtórnej fundacji wynosił istniejące we Lwowie Liceum do godności Uniwersytetu, który teraz miał nosić nazwę Universitas Franciscea. Filomaci lwowscy utrzymywali pewne kontakty z kulturalnymi i literackimi środowiskami Warszawy, Wilna, Krzemieńca. Jeżeli chodzi o łączność z filomackim ruchem wileńskim, to brakuje bezpośrednich dowodów na jego istnienie, jednak z drugiej strony dają się zauważyć pewne zbieżności w ustawowych zapisach obu Towarzystw.

Spośród wszelkich członków jedynie Walentemu Chłędowskiemu oraz Stanisławowi Jachowiczowi dane było cieszyć się sławą literacką. Chłędowski z czasem został najwybitniejszym krytykiem miasta nad Pełtwią. Był jednym z głównych animatorów życia kulturalnego Galicji: w 1820 redagował "Pszczołę Polską" (pewnego rodzaju kontynuację "Pamiętnika Lwowskiego), a w 1830 wydał własnym sumptem 2 tomy czasopisma "Haliczanin" propagującego ideały filozofii niemieckiej (Kanta, Hegla).

Działalność filomatów docierała także do innych regionów ziem polskich. W roku 1822 jeden z filomatów Michał Rukiewicz założył Towarzystwo Zgodnych Braci, które w roku następnym zmieniło nazwę na Związek Zorzan. Organizacja ta działa przede wszystkim w Białymstoku oraz w Świsłoczy. Powstał ów związek już po wykryciu filomatów przez kuratorium wileńskie, a jego powołanie do życia miało być jednym z działań konspiracyjno-patriotycznych. Za cele tej organizacji można wymienić chęć stworzenia samorządu obywatelskiego, co przyniosłoby względne rozluźnienie zależności ludności z administracją zaborczą. Członkowie tej organizacji nie byli związani wyłącznie z nią samą, ani tylko z filomatami dzięki, którym zostali powołani, ale także ze swoimi podległymi filiami w Świsłoczy (1822-1825) i Wilnie (1824-1825), będąc zależnym od wspomnianych wileńskich filomatów do 1823 roku, a w latach powstańczego przełomu 1825-1826 jako organ podległy Towarzystwa Przyjaciół Wojskowych, związany z organizacjami dekabrystycznymi.

Wolnomularstwo Narodowe
3 maja 1819 r. powstało Wolnomularstwo Narodowe – konspiracyjna organizacja wojskowa, tworzona przez oficerów polskich, z majorem Walerianem Łukasińskim na czele. Organizacja ta działała pod przykrywką masonerii, która była wtedy organizacją półjawną. Do roku 1821 masoni zorganizowani w Wielkim Wschodzie Polski mieli względne poparcie cesarza, które jednak po wspomnianej dacie zaczęło spadać. Łukasiński próbował stworzyć jednak związek o celach narodowych. Zasadniczymi celami Wolnomularstwa było:
 Zniszczyć obawę i niedowierzanie i na to miejsce utwierdzić zaufanie.
 Wiele oficerów, nawet niewinnych, wypędzono z wojska, którym trudno było znaleźć przytułek, każdy bowiem szczerze lub pozornie odmawiał im swego domu z obawy, aby nie stać się podejrzanym i prześladowanym.
 Obchodzić się ludzko z żołnierzami (by zmniejszyć zbiegostwo i liczbę samobójstw).

Elementy powyższe Łukasiński wymienił w swoim pamiętniku. A obok wyżej wymienionych Wolnomularstwo Narodowe postawiło sobie za zadanie zjednoczenie i uniezależnienie się ziem polskich. Nie zakładano jednak doprowadzenia do szybkiego wybuchu narodowego powstania. Na razie czyniono starania o uzyskanie wpływu na opinię publiczną. Bardziej radykalne poglądy w otoczeniu Łukasińskiego prezentował adwokat Jakub Szreder. Postulował on oparcie powstania zbrojnego na potencjale chłopów i mieszczaństwa, w związku z tym wzywał do włączenie do programu Wolnomularstwa uwłaszczenia chłopów. Wolnomularstwo Narodowe objęło przede wszystkim tereny Królestwa Polskiego, ale miało też swoją filie w Wielkopolsce. Zagrożenie wykrycia przez policję carską zmusiło Łukasińskiego do zawieszenia działalności Wolnomularstwa Narodowego, choć niektórzy także zwracają uwagę na zrealizowanie postulatu położenia kadr oficerskich czym wypełniono by założenia i kończąc działalność organizacji. Definitywnie zostało rozwiązane 1 maja 1821 roku. Uprzednio większość jego członków przeszła do kolejnej organizacji powołanej przez Łukasińskiego, tj. Towarzystwa Patriotycznego.

Wspomniana filia Wolnomularstwa Narodowego w Wielkopolsce wykształciła kolejną organizację. Był nią Związek Kosynierów ze Stanisławem Kostką Miełżyńskim na czele, który wyodrębnił się w efekcie secesji od Warszawy w roku 1820, sprzeciwiając się strukturze masońskiej jak również powiązaniom z carem Aleksandrem I. Wśród czołowych działaczy Związku Kosynierów wymienić możemy także Ignacego Prądzyńskiego, Macieja Miełżyńskiego, Ludwika Sczanieckiego czy Jana Nepomucena Umińskiego. Ostatni z wymienionych działaczy był zarazem delegatem na Królestwo Polskie tej poznańskiej tajnej organizacji.

Jednakże już w 1821 r., opierając się na Związku Kosynierów, wołyńskim Związku Templariuszy (założonym w 1820, o charakterze masońskim) i swych najbliższych współpracownikach Łukasiński stworzył nową organizację spiskową. Było nią Towarzystwo Patriotyczne. Tym razem porzucono formy masońskie. Towarzystwo Patriotyczne było pierwszą, polską stricte niepodległościową organizacją powstałą po 1815 r. W dalszym ciągu nie zakładano jednak szybkiego wybuchu powstania. Członkowie Towarzystwa Patriotycznego upowszechniali idee niepodległościowe wśród żołnierzy i oficerów oraz elit polskiego społeczeństwa. Niestety działalność tej organizacji została bardzo szybko wykryta przez policję carską. Już w 1822 r. aresztowano Łukasińskiego. W 1824 r. został on skazany na 9 lat twierdzy. Po ogłoszeniu wyroku odbyła się hańbiąca publiczna degradacja, podczas której Łukasińskiemu oderwano z munduru oficerskie szlify, złamano szpadę i przebrano w strój więzienny. W grudniu 1830 r. Walerian Łukasiński został wywieziony do Rosji i osadzony w Szlisselburgu. Wyłączony z amnestii był tam więziony do końca życia w 1868 r. Walerian Łukasiński stał się pierwszym wielkim bohaterem polskiego romantyzmu i ruchu niepodległościowego.

Po wspomnianym już aresztowaniu Waleriana Łukasińskiego kierownictwo w Towarzystwie Patriotycznym przejął pułkownik Seweryn Krzyżanowski, który reprezentował żywioły bardziej umiarkowane. Pod jego kierownictwem organizacja skupiała się na pracy organicznej. Przedstawiciele Towarzystwa Patriotycznego nawiązali kontakty z rosyjskimi spiskowcami, których określa się mianem dekabrystów. Prowadzono rokowania dotyczące wspólnej walki przeciwko caratowi. Jednakże dalsze wspólne plany przerwało nieudane powstanie dekabrystów w Moskwie. Prowadzone w jego następstwie śledztwo wykazało ścisłe związki dekabrystów i polskich spiskowców. W związku z czym przeprowadzono szereg aresztowań wśród członków Towarzystwa Patriotycznego. 128 z nich dostało się do niewoli, postawiono osiem zarzutów o zdradę stanu. Car przekazał sprawę sądowi sejmowemu. Wchodzili w jego skład członkowie senatu, a więc przedstawiciele polskiej arystokracji, którzy wydając wyrok skazujący mieli po raz kolejny poprzeć carat i udowodnić swoją uległość wobec Rosji. Jednakże pod naciskiem opinii publicznej sąd sejmowy w wyroku wydanym w 1828 r. odrzucił oskarżenia o zdradę stanu, skazując Krzyżanowskiego oraz jego towarzyszy na krótkie kary więzienia za należenie do tajnych organizacji. Wyrok ten wywołał ogromne niezadowolenie cara Mikołaja I. Krzyżanowski stanął ponownie przed sądem rosyjskim. Podstawą do tego był fakt, że urodził się on na Ukrainie, która nie należała do Królestwa Polskiego. Został skazany na zesłanie na Syberię. Zmarł tam po 10 latach.

Okres poprzedzający powstanie listopadowe
W 1828 r. powstała kolejna organizacja spiskowa. W Szkole Podchorążych Piechoty, jeden z jej członków podporucznik Piotr Wysocki stworzył sprzysiężenie zwane od jego nazwiska Sprzysiężeniem Wysockiego. Nazwa ta jest tylko umowna, gdyż sami uczestnicy spisku nie nadali swemu działaniu żadnej konkretnej nazwy, gdy 15-16 grudnia 1828 r. zawiązywali spisek. Organizacja ta przygotowywała się do szybkiego wybuchu powstania zbrojnego. Nie stworzono jednak żadnego programu społeczno – politycznego, który należało wprowadzić w życie po ewentualnym zwycięstwie, spiskowcy nie zapewnili sobie kontaktów z mieszkańcami Warszawy, nie potrafili oddziaływać na opinię publiczną, nie zadbali również o organizację władz powstańczych, spodziewając się, że jeśli rzucą hasło do walki, polskie elity wojskowe i polityczne przejmą inicjatywę w tej dziedzinie. Spiskowcy czuli, że carska policja jest na ich tropie. W tej sytuacji zdecydowali się na zbrojne wystąpienie, które miało miejsce 29 listopada 1830 r. i dało początek powstaniu listopadowemu.

Podsumowując w omawianym okresie, tj. 1815–1830, nastąpił największy w czasie zaborów jak i najprawdopodobniej w całej historii narodu polskiego "wysyp" wszelkiego typu organizacji i kółek: tajnych lub półlegalnych. Najaktywniejszym okresem, gdy tworzyły się tajne organizacje to lata 1818-1821, gdy w Królestwie powstało 14 związków i kółek. O mnogości ich świadczą choćby obliczenia Aleksandra Kamińskiego, wymieniającego 77 różnego typu organizacji. Największa ilość tego typu jednostek powstało na Ziemiach Zabranych (37), znaczna także w Królestwie Polskim (27), mniej w Krakowie (6), w Galicji (4), oraz na terenie Prus w miastach uniwersyteckich: Berlinie (2) i Wrocławiu (1). Działalność ta zaowocowała wybuchem powstania narodowego, niemniej była podsycana przez niezgodne w przypadku Królestwa Polskiego, działania władzy z nadaną w 1815 roku konstytucją. Z punktu widzenia zaborców okres 1815–1830 wykrystalizował Królestwo Polskie jako centrum konspiracyjne. Ponadto w okresie późniejszym zaborcy niejednokrotnie powoływali się na wydarzenia i działalność polskich organizacji konspiracyjnych twierdząc, iż nadmierna swoboda i szeroki zakres wolności jest szkodliwy dla Polaków i dla ich lepszego funkcjonowania w ramach państwa zaborczego konieczne jest znaczne ograniczenie wolności tak publicznej jak i również prywatnej. Niemniej obraz przedstawiany przez zaborców, którzy widzieli się jako dobroczyńcy narodu polskiego, był bezpodstawny, choć z ich punktu widzenia mógł być rzeczywistym obrazem w jaki Polacy są postrzegani poprzez swoją działalność, w szczególności w Rosji. Jednakże obraz działalności tajnych organizacji jest jednym z najkorzystniej przedstawianych okresów w całej polskiej historii.

Bibliografia
 Andrzej Chwalba, Historia Polski 1795-1918, Kraków 2000.
 Jerzy Skowronek, Młodzież polska i jej organizacje w ruchu narodowym 1795-1864, Warszawa 1994.
 Jerzy Skowronek, Od kongresu wiedeńskiego do nocy listopadowej, [w:] Dzieje narodu i państwa polskiego, Warszawa 1987.
 J. Zdrada, Historia Polski 1795-1914, Warszawa 2005.
 M. Zgórniak, Wielka Historia Polski, t. VII, Kraków 2001.

Przedlistopadowe organizacje niepodległościowe


text:
Betta krataios is a species of gourami. It is native to Asia, where it occurs in the lower Kapuas River basin in West Kalimantan on the island of Borneo in Indonesia. The species reaches 4.5 cm (1.8 inches) in standard length and is known to be a facultative air-breather. Its specific name, krataios, is derived from Greek and means "strong", referring to the relatively robust build of the species.

References

Fish described in 2006
krataios
Fish of Indonesia


text:
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie – kościół parafialny w Suchedniowie.

Wybudowany w 1752 jako ośmioboczna, nakryta kopułą kaplica z fundacji biskupa Andrzeja Załuskiego, rozbudowana w 1852 przez hrabiego Henryka Łubieńskiego - prezesa Banku Polskiego. We wnętrzu znajduje się wczesnobarokowy ołtarz główny. W nim znajdują się obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Andrzeja oraz rzeźby św. Wincentego i św. Tadeusza. W oknach znajdują się witraże. Do wyposażenia świątyni należy także chorągiew powstańcza z 1863. W świątyni znajduje się Kaplica Włoska, poświęcona uczczeniu 50 rocznicy święceń kapłańskich papieża Jana Pawła II.

Przypisy

Architektura I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)
Fundacje kościelne biskupów krakowskich
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie
Kościoły w diecezji radomskiej
Świątynie pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła
Zabytkowe kościoły w powiecie skarżyskim
Obiekty budowlane w Suchedniowie
Architektura neorenesansowa w Polsce
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1852


text:
Helvécio Luiz Reis (Barroso, 31 de outubro de 1959) foi reitor da Universidade Federal de São João del-Rei de 2004 a 2012 e prefeito do município de São João del-Rei de 2013 a 2016.

Carreira acadêmica
Graduado em Administração na Fundação Municipal de São João del-Rei, uma das entidades formadoras da UFSJ, em 1981, onde ingressou em 1979. Em 1982, iniciou suas atividades como docente própria escola onde se formou. Concluiu pós-graduação lato sensu em Engenharia Econômica na Faculdade Machado Sobrinho, em Juiz de Fora, em 1983.

Com a federalização da Fundação Municipal, criou e foi o primeiro chefe do Departamento de Ciências Administrativas e Contábeis - DECAC.

Terminou o mestrado em Administração em 1994 no Instituto de Pós-graduação e Pesquisa em Administração (Coppead), da Universidade Federal do Rio de Janeiro, quando defendeu a dissertação: "Programas de Redução de Desperdícios na Indústria Brasileira: um estudo de casos". Este trabalho recebeu o prêmio Boucinhas & Campos de melhor dissertação de 1994. Seu orientador no Coppead foi Kleber Fossati Figueiredo.

Em 2001, defendeu tese de doutorado em Engenharia de Produção pelo Departamento de Engenharia de Produção, da Escola Politécnica da Universidade de São Paulo, sob o título "Metodologia de Avaliação de Investimentos em Projetos Ambientais". Seu orientador na USP foi Antônio Rafael Namur Muscat.

Reitor da UFSJ
Em 2004, candidatou-se ao cargo de reitor da Universidade Federal de São João del-Rei, sendo eleito com pouco mais da soma dos votos dos outros dois candidatos e vencido nos três segmentos. Seu vice foi Wlamir José da Silva, do Departamento de Ciências Sociais - DECIS. Em 2008, foi candidato único à reeleição, tendo sido referendado por mais de 78% dos eleitores dos três segmentos da UFSJ. Sua vice-reitora foi Valéria Heloísa Kemp, do Departamento de Psicologia (DPSIC).

Em sua gestão, foram criados:
 o Campus Alto Paraopeba, na região de Ouro Branco, Congonhas, Conselheiro Lafaiete, São Brás do Suaçuí e Jeceaba, com os cursos de engenharias Química, Mecatrônica, Civil, Telecomunicações e Bioprocessos;
 o Campus Centro-Oeste "Dona Lindu", em Divinópolis, com os cursos de Medicina, Enfermagem, Farmácia e Bioquímica;
 o Campus Sete Lagoas, dentro da fazenda da Embrapa Milho e Sorgo, com o Programa Institucional de Bioengenharia, que inclui o Bacharelado de Biossistemas e os cursos de Zootecnia (em São João del-Rei) e as engenharias Agronômica e de Alimentos (em Sete Lagoas).

Está implantando mais 10 cursos de graduação em São João del-Rei, dentro do Programa de Expansão e Reestruturação das Instituições Federais de Ensino Superior - ReUni: Comunicação Social, Zootecnia, Engenharia de Produção, Ciências da Computação, Arquitetura e Urbanismo, Teatro, Bacharelado em Física, Bacharelado em Química, Licenciatura em Geografia, Artes Aplicadas, além de novas entradas de Engenharia Elétrica e Engenharia Mecânica.

Destaca-se ainda a criação de novos programas de pós-graduação stricto-sensu: os mestrados próprios de História, Psicologia, Educação, Engenharia Mecânica, Ciências da Saúde, Biotecnologia, Ciências Farmacêuticas, e Mestrado em Bioengenharia, além dos mestrados em associação ampla com o Cefet-MG - Engenharia de Energia e Engenharia Elétrica; e os primeiros doutorados da UFSJ: doutorados em Bioengenharia e em Física e Química de Materiais.

Em seu último dia de mandato, 06 de junho de 2012 anunciou a disponibilização pelo MEC de um curso de Medicina para ser instalado na sede da UFSJ, em São João del-Rei.

Prefeito de São João del-Rei
Em outubro de 2012 foi eleito Prefeito de São João del-Rei, concorrendo com o então prefeito e candidato à reeleição Nivaldo José de Andrade. Assumiu o cargo em 1º de janeiro de 2013. Helvécio foi eleito pelo Partido dos Trabalhadores (PT). Encerrou o mandato em 31 de dezembro de 2016.

Ligações externas
 Consu define normas para escolha de reitor e vice-reitor

Reitores da Universidade Federal de São João del-Rei
Professores da Universidade Federal de São João del-Rei
Naturais de Barroso
Prefeitos de São João del-Rei
Alunos da Universidade Federal de São João del-Rei


text:
Poutiainen ist der Familienname der folgenden Personen:

 Tanja Poutiainen (* 1980), finnische Skirennläuferin
 Olle Poutiainen (* 1974), finnischer Squashspieler


text:
Tumbiscatío es uno de los 113 municipios del Estado de Michoacán de Ocampo (México). La cabecera municipal es la homónima Tumbiscatío de Ruiz y se encuentra en la parte suroccidental del estado, en la denominada región Sierra Costa Michoacana a una altitud de 935 , además, es una zona con un relieve muy variado (menos de 190 msnm en la zona de Tierra Caliente, hasta alcanzar 2.370 msnm en el cerro de Santa Helena o Jabalí) por ende también el clima de la región es muy variado que va desde el cálido semiseco, hasta los bosques templados de coníferas.

Tumbiscatío limita al este con el municipio de La Huacana; al noroeste con el municipio de Aguililla; al norte con el municipio de Apatzingán; al oeste con el municipio de Coalcomán de Vázquez Pallares, y al sur con el municipio de Arteaga.

Junto con los municipios de Aquila, Arteaga, Chinicuila, Coalcomán de Vázquez Pallares y Lázaro Cárdenas, integra la región 9. Sierra-Costa del estado de Michoacán.

En Tumbiscatío existe una gran variedad en cuanto a flora y fauna, y también de las mejores conservadas en el Estado, por lo que es necesario formar proyectos de conservación.

El gentilicio del municipio es tumbiscatillense.

La población es de ocupación agrícola y ganadera mayormente, aunque en menor escala también silvicultora y comerciante. Un factor también a tenerse muy en cuenta es que parte de su población es migrante temporal a Estados Unidos.

Demografía
En el municipio de Tumbiscatío habitan en 2020 un total de 5,971 personas, un decrecimiento poblacional promedio de -2.8% anual en comparación con los 7,890 habitantes registrados en el censo de 2010. En 2020 la distribución por género era 50.5% hombres (3013 personas) y 49.5% mujeres (2958 personas). El 59.2% de la población estaba en la franja etaria de 15 a 64 años.

Localidades
El municipio de Múgica se integra por 143 localidades, de las cuáles 135 no superan los 100 habitantes. Las principales localidades por su población son las siguientes: En 2020, las localidades más pobladas eran:

Referencias

Municipios del estado de Michoacán


text:
Glyphoturris é um gênero de gastrópodes pertencente a família Mangeliidae.

Espécies
 Glyphoturris eritima (Bush, 1885)
 †Glyphoturris lampra Woodring 1928
 Glyphoturris quadrata (Reeve, 1845)
 Glyphoturris rugirima (Dall, 1889)
Espécies trazidas para a sinonímia
 Glyphoturris diminuta (Adams C. B., 1850): sinônimo de Glyphoturris quadrata (Reeve, 1845)
 Glyphoturris granilirata (Smith, E.A., 1888): sinônimo de Pseudorhaphitoma granilirata (E. A. Smith, 1888)

Ligações externas

Mangeliidae
Gêneros de gastrópodes


text:
L'Observatoire stratégique de l'information ou OSI, est un think tank créé en 2020, et qui succède à l'Observatoire géostratégique de l'information hébergé jusque-là au sein de l'IRIS.

Composé d'un groupe d'experts, de chercheurs et de praticiens, l'Observatoire est dirigé par François-Bernard Huyghe.

Notes et références

Think tank français


text:
Grimpoteuthis är ett släkte av pelagiska djuphavslevande bläckfiskar. De har utskott på vardera sida av kroppen som utseendemässigt liknar en blandning mellan fenor och öron. Deras utseende gör att de ibland kallas för dumbobläckfiskar. Alla arter inom släktet lever på extrema havsdjup på 1000 meter eller djupare och flera förekommer ned till 3000-4000 meters djup, några så djupt som 7000 meters djup, vilket är den djupaste observationen för någon känd bläckfisk.

Systematik
Arter enligt Catalouge of Life:
 Grimpoteuthis albatrossi
 Grimpoteuthis antarctica
 Grimpoteuthis bathynectes
 Grimpoteuthis bruuni
 Grimpoteuthis glacialis
 Grimpoteuthis hippocrepium
 Grimpoteuthis mawsoni
 Grimpoteuthis meangensis
 Grimpoteuthis megaptera
 Grimpoteuthis pacifica
 Grimpoteuthis plena
 Grimpoteuthis tuftsi
 Grimpoteuthis umbellata
 Grimpoteuthis wulkeri

Eftersom arterna lever på så stora djup finns det med stor sannolikhet flera arter som är okända för vetenskapen och nya arter upptäcks. Vissa arter är bara kända genom ett enda specimen. För vissa beskrivna arter så har typen försvunnit eller är i så pass dåligt skick att den inte går att använda som jämförelsematerial. Lista ovan är inte heltäckande exempelvis är tre arter som beskrevs 2003 inte med:.

 Grimpoteuthis boylei
 Grimpoteuthis challengeri
 Grimpoteuthis discoveryi

Noter

Bläckfiskar
Octopoda


text:
Aphaenops eskualduna is a species of beetle in the subfamily Trechinae. It was described by Coiffait in 1959.

References

eskualduna
Beetles described in 1959


text:
La juonniite è un minerale. Ha struttura analoga alla segelerite e all'overite, al cui gruppo appartiene.

Etimologia
Prende il nome dal fiume russo Juonni, che bagna l'area del deposito di Kovdor, nella penisola di Kola

Abito cristallino

Origine e giacitura

Forma in cui si presenta in natura

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Fosfati, arsenati e vanadati (minerali)


text:
Апле́т () — коротка комп'ютерна програма, що функціонально розширює можливості основної програми, або інтернет-застосування. Наприклад, додає в вебсторінку функцію анімації. Для створення аплетів в мережі Інтернет використовується мова програмування Java.

Історія
Слово аплет вперше було використано в 1990 році в PC Magazine. Однак, концепція аплету або, ширше, невеликої інтерпретованої програми, завантаженої та виконаної користувачем, датується принаймні RFC 5 (1969) Джеффа Руліфсона, який описав мову декодування-кодування (DEL), яка була розроблена, щоб дозволити дистанційне використання системи on-Line (NLS) через ARPANET шляхом завантаження невеликих програм для покращення взаємодії. У RFC 2555 це було визначено як попередник завантажуваних програм Java.

Аплет як розширення іншого програмного забезпечення
У деяких випадках аплет не запускається самостійно. Ці аплети повинні запускатися або в контейнері, наданому програмою хоста, через плагін або в ряді інших програм, включаючи мобільні пристрої, які підтримують модель програмування аплетів.

Вебаплети
Аплети використовувалися для надання інтерактивних функцій для вебдодатків, які раніше не могли бути забезпечені лише HTML. Вони могли фіксувати введення мишею, а також мали елементи керування, такі як кнопки чи прапорці. У відповідь на дію користувача аплет може змінити наданий графічний вміст. Завдяки цьому аплети добре підходять для демонстрації, візуалізації та навчання. Існували онлайн-збірки аплетів для вивчення різних предметів, від фізики до фізіології серця. Аплети також використовувалися для створення колекцій онлайн-ігор, які дозволяли гравцям змагатися з живими суперниками в режимі реального часу.

Аплет також може бути лише текстовою областю, забезпечуючи, наприклад, між платформний інтерфейс командного рядка для деякої віддаленої системи. За потреби аплет міг залишити виділену область і працювати як окреме вікно. Однак аплети мали дуже слабкий контроль над вмістом вебсторінки за межами спеціальної області аплетів, тому вони були менш корисними для покращення зовнішнього вигляду сайту загалом (у той час, як аплети, як-от тікери новин або редактори WYSIWYG, також відомі). Аплети також можуть відтворювати медіа у форматах, які не підтримуються браузером.

Сторінки HTML можуть вбудовувати параметри, які були передані в аплет. Тому той самий аплет може виглядати по-різному залежно від параметрів, які були передані.

Java-аплети

Java-аплет забезпечує можливість використовувати в World Wide Web «виконуваний вміст» шляхом виконання в гіпертекстовому документі міні-програм, відомих як аплети. Незвичайним є формат готового до виконання коду, у який транслюються аплети Java, — це апаратно-незалежний побайтовий формат. Завдяки використанню такого нейтрального формату відкомпільовані Java-програми можна переміщати по Internet, оскільки вони не залежать від операційної системи, у якій виконуються.

Безпека
Останні розробки в кодуванні програм, включаючи мобільні та вбудовані системи, привели до усвідомлення безпеки аплетів.

Аплети відкритої платформи
Аплети в середовищі відкритої платформи повинні забезпечувати безпечну взаємодію між різними програмами. Для забезпечення безпеки аплетів відкритої платформи можна використовувати композиційний підхід.  Для безпечних взаємодій аплетів були розроблені передові методи перевірки композиції.

Java-аплети
Аплет Java містить різні моделі безпеки: захист непідписаного аплету Java, захист підписаного аплету Java та захист самопідписаного аплету Java.

Вебаплети
У веббраузері з підтримкою аплетів можна використовувати багато методів для забезпечення безпеки аплетів для шкідливих аплетів. Шкідливий аплет може заражати комп'ютерну систему багатьма способами, включаючи відмову в обслуговуванні, порушення конфіденційності та роздратування. Типове рішення для шкідливих аплетів — зробити веббраузер так, щоб він відстежував діяльність аплетів. Це призведе до створення веббраузера, який дозволить ручну або автоматичну зупинку шкідливих аплетів.

Посилання

Програмне забезпечення
Комп'ютерна термінологія


text:
Andrew Gerard Tynan (1907–1960) was a Catholic prelate and the Bishop of Rockhampton in Queensland, Australia, from 31 March 1946 until his death on 3 June 1960. He was the first Queenslander to be appointed as a bishop.

He was born in Brisbane on 25 November 1907, the son of Andrew Tynan and his wife Angela (nee Walsh). He died suddenly in London on 3 June 1960 while he was travelling to Rome for an ad limina visit. His body was returned to Rockhampton and he was buried on Tuesday 14 June 1960 in the South Rockhampton Cemetery in Allenstown.

References

1907 births
1960 deaths
Roman Catholic bishops of Rockhampton


text:
Rascal é um jogo de plataforma desenvolvido pela Traveller's Tales e publicado pela Psygnosis exclusivamente para o PlayStation. O personagem principal e vários inimigos foram desenhados pela loja de Criaturas de Jim Henson .

Enredo
Professor Clockwise está em seu laboratório fazendo os ajustes finais para seu dispositivo de viagem no tempo, mas uma sombra grande rasteja por detrás dele. Enquanto isso, seu filho Callum "Rascal" Clockwise está andando por uma rota secreta debaixo da casa para chegar ao laboratório de seu pai quando de repente as luzes se apagam e um alarme soa. Rascal corre para baixo para ver o problema, mas para seu horror dois alienígenas em espaçonaves aparecem e perseguem-no pelo corredor.

Rascal finalmente chega ao laboratório de seu pai atravessando a entrada segura da porta. Ele vê Chronon - o maligno mestre do tempo - torturando seu pai e segurando-o a tiros com uma das invenções de seu pai chamado "Bubble Gun", mas o vilão ativa acidentalmente os controles para a máquina do tempo e ele e o professor são sugados para o portal. A arma da bolha consegue ser liberada do portal e aterra em pés do Rascal, ele a pega, jurando para conservar seu paizinho.

Rascal persegue os dois através do tempo, do Castelo Hackalott, para o Templo Asteca em Chichimeca, para a cidade perdida de Atlantis, para o navio pirata Jolly Raider e Dodgy City, viajando para formas de cada local passado e presente e recolhendo as peças de um Relógio do Tempo de todos antes de lutar com Chronon no futuro de cada área. Depois que Rascal viaja para os Corredores do Tempo - a toca de Chronon dentro do continuum espaço-tempo - onde, depois de derrotar seus guardiões trazidos de cada um dos outros períodos de tempo, ele derrota com sucesso Chronon e resgata seu pai. Depois de escapar usando outro portal de tempo, Rascal e seu pai com segurança voltam para casa, deixando o portal quebrar prendendo Chronon em tempo interdimensional para sempre.

Gameplay
No jogo, o jogador assume o papel de Rascal armado com a Bubble Gun, em uma missão através de cinco mundos envolvendo um castelo medieval, antigas ruínas astecas, a cidade aquática de Atlantis, um navio pirata e uma cidade ocidental. Cada mundo tem três formas, começando com a forma como ele apareceu no passado antes de voltar a como ele aparece no presente (por exemplo, o Castelo Hackalott sendo um castelo medieval no passado, onde nos dias de hoje, tornou-se um museu); O jogador só precisa completar o nível anterior para ter acesso ao próximo mundo. Em cada nível passado e presente, o jogador tem que encontrar os seis pedaços do Relógio de Tempo para acessar a Bolha do Tempo no final e ser capaz de acessar a próxima forma desse mundo. Cada mundo conclui com uma luta de chefe contra Chronon no que esse mundo pode parecer no futuro e derrotá-lo em todos os cinco ganha acesso ao mundo final. A arma da bolha tem munição limitada e as bolhas que dispara depende de quanto a munição é deixada.

Recepção
O jogo foi muito mal recebido por críticos e jogadores. As críticas principais niveladas no jogo eram uma câmera incansavelmente problemática, e controles frouxos, forçando o jogador a prever onde iria cair ao saltar fora de um objeto. Jogos de plataforma 3D estavam em voga na época, após o sucesso de Super Mario 64, Crash Bandicoot em 1996 e Croc: Legend of the Gobbos do ano anterior. Rascal foi percebido por muitos como uma tentativa de meio-coração para saltar sobre essa bandwagon, mas não conseguiu executar tão bem como esperado, embora tenha sido elogiado por seus gráficos.

Referências

Jogos eletrônicos de 1998
Jogos eletrônicos ambientados em castelos


text:
Кля́тва лі́каря — український серіал режисера Дениса Тарасова, виробництва ТРК Україна.

Сюжет
Тамара Лаврова є досвідченим лікарем швидкої допомоги. Вона заміжня, виховує дочку від першого шлюбу — Дашу. Але раптом жінка дізнається, що чоловік її зраджує. Олексій іде до коханки, але через брак грошей вплутується в кредит під нечувані відсотки й разом із грошима втікає. Кредитори Олексія претендують на квартиру і Тамара з дочкою можуть залишитися на вулиці. Вона спілкується з господарем контори позик — відомим кримінальним авторитетом, який пропонує жінці відпрацювати борг, надаючи лікарську допомогу його людям. Іншого виходу в неї немає.

У ролях

 Ксенія Мішина,
 Кирило Рубцов,
 Валерій Ніколаєв,
 Ганна Адамович,
 Галина Кобзар-Слободюк,
 Поліна Носихіна,
 Данило Каменський,
 Євген Лісничий,
 Марія Штофа,
 Мирослава Філіпович.

Примітки

Телесеріали ТРК «Україна»
Телесеріали України 2021


text:
Ві́ніус Андрій Денисович (, , *1605, Амстердам, Нідерланди — †1652, за іншими даними — 1662, Московія) — голландський купець, першим збудував у Московії чавуноливарний і залізоробний завод, на якому була побудована перша в Московії доменна піч і який виробляв залізо за західноєвропейською технологією, чим значно збільшив об'єми виробництва заліза в Московії.

Біографія
Вініус народився у Амстердамі 1605 року. За походженням, за деякими даними, він був фризом. Почав торгівлю з Московією через Архангельськ 1627 року. 1631 року отримав жалувану грамоту на торгові оборудки всередині Московії і того ж року вивіз звідти 100000 чвертей збіжжя з царських засік. 1632 року Вініус разом зі своїм братом Абрагамом і їхнім партнером Юліусом Віллекеном отримали дозвіл на будівництво вододійного (з приводом всіх механізмів від водяного колеса) залізоробного заводу біля Тули. Їхніми компаньйонами були також Петро Марселіс і Томас де Сваєн. Їм була надана монополія на 10 років на виробництво металевих виробів і гармат. Завод мав доменну піч і виробляв залізо за технологіями, що на той час були лише у Західній Європі. Це був перший завод такого типу у Московії. До того залізо отримували з руди виключно прямим сиродутним способом у сиродутних горнах або у домницях, що мало чим відрізнялися від сиродутних горен, причому виробництво заліза мало кустарний характер. Завдяки будівництву заводу Московія змогла виробляти дешевше залізо й у достатній кількості, зникла необхідність купувати його за велику ціну у Швеції.

1634 року Вініус отримав дозвіл на торгівлю на кращих умовах. Того ж року Вініус зі своєю сім'єю переїхав до Москви. 1639 року Вініус і Марселіс разом з Акемою отримали новий патент, що діяв до 1647 року. 1648 року компаньйони Вініуса взяли повний контроль над заводом і отримали від царя право на будівництво нових заводів по річках Шексні, Костромі і Вазі. При цьому Вініус втратив привілеї на залізоробний бізнес, але отримав монополію на виробництво і торгівлю смоли на територіях в районі річок Північної Двіни і Сухони на період 1649–1654 років.

1652 року Вініус та його друга жінка, з якою вони побралися 1648 року, прийняли православ'я і перейшли у московське підданство. Пізніше Вініус перебував на дипломатичній службі у Нідерландах, Італії, Німеччині.

Син Вініуса Андрій був значним державним діячем Московії кінця 17-початку 18 століть.

Вініус помер у Московії 1652 або 1662 року.

Посилання

Народились 1605
Російські промисловці
Померли 1662
Померли 1652
Фризи
Дипломати XVII століття


text:
Marcus Servilius was a Roman senator who was active during the reigns of the emperors Augustus and Tiberius. He was ordinary consul in AD 3 as the colleague of Lucius Aelius Lamia.

Servilius was the son of Marcus Servilius, plebeian tribune in 43 BC. Both were descended from Gaius Servilius Geminus the praetor, who had renounced his patrician status. The consul Servilius married the daughter of the Nonius whom Mark Antony proscribed over the possession of a gem. Their son was the historian Servilius Nonianus, himself consul in AD 35.

Tacitus twice mentions Servilius in passing. The first time was when the emperor Tiberius assigned to him the entire estate of Patuleius, a wealthy equites, despite the fact that Patuleius had made the emperor heir to part of his fortune; this gift came in the year 17. In doing this, Tiberius commented that "noble rank ought to have the support of wealth", suggesting that Servilius was relatively impoverished compared to other senators. The second mention was when Aemilia Lepida, ex-wife of Publius Sulpicius Quirinius, was on trial for adultery, attempted murder through poison, and use of astrology against the Imperial house. The emperor Tiberius, who presided over the case, compelled Servilius to provide testimony in defense of Quirinius. Ronald Syme notes an inscription from Pisidian Antioch that suggests Servilius and Quirinius were possibly friends: the inscription records the two men as successive honorary duoviri of the city. "Quirinius had been Caesar's legate governing the province Galatia-Pamphylia," Syme writes. "What then was the rank and function that explains the honouring of Servilius? Perhaps a legate under Quirinius in his war against the Homonadenses. Perhaps rather governor of Galatia -- either before or after his consulship."

Little is known about the rest of his life, nor when Servilius died.

References

Imperial Roman consuls
Senators of the Roman Empire
Marcus


text:
North Bengal International University or NBIU () is a private university established on 15 September 2013 in Matihar, Rajshahi, Bangladesh. The university was founded by Rasheda Khaleque, and founder vice chancellor of the university is Abdul Khaleque, former vice chancellor of University of Rajshahi. The university is recognised by University Grants Commission of Bangladesh.

Campus

Permanent campus
 Choddopai, Natore Road, Binodpur Bazar-6206, Motihar, Rajshahi, Bangladesh

Faculty

Undergraduate programs
 Department of Electrical and Electronic Engineering: BSC in EEE (4-Year) 146 Credit
 Department of Computer Science and Engineering: BSC in CSE (4-Year) 156 Credit
 Department of Business Studies: BBA (4-Year) 132 Credit
 Department of Law: LLB (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Communication & Journalism Studies: BSS (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Folklore & Bangladesh Studies: BSS (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Sociology: BSS (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Political Science: BSS (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of English: B.A (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Bangla: B.A (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Islamic History & Culture: B.A (Honors, 4-Year) 123 Credit
 Department of Islamic Studies: B.A (Honors, 4-Year) 123 Credit

Graduate programs
 Department of Business Studies: MBA (1-Year) 36 Credit, MBA (2-Year) 63 Credit, EMBA (Executive) 48 Credit
 Department of Law: LLM (1-Year) 33 Credit, LLM (2-Year) 60 Credit
 Department of Sociology: MSS (1-Year) 33 Credit, MSS (2-Year) 60 Credit
 Department of Political Science: MSS (1-Year) 33 Credit, MSS (2-Year) 60 Credit
 Department of English: MA (1-Year) 33 Credit, MA (2-Year) 60 Credit
 Department of Bangla: MA (1-Year) 33 Credit, MA (2-Year) 60 Credit
 Department of Islamic History & Culture: MA (1-Year) 33 Credit, MA (2-Year) 60 Credit
 Department of Islamic Studies: MA (1-Year) 33 Credit, MA (2-Year) 60 Credit

Facilities
AC Classrooms with Multimedia, WiFi & Broadband Internet, Digital Sound System Conference Room, e-Library, CCTV Security System, NBIU Cafe, TSC, EEE Lab, CSE Lab, Networking Lab, Generators and others.

Extracurricular activities

Study Tour, Seminars, Debates and Contests, Competitions, Career Center, Social Awareness Activities for Deprived People, Observance of National Days and Celebrations, Picnic, Indoor/Outdoor Games, Cultural Program.

Clubs
 Cosmopolitan Business Club
 English Language Club
 Songskriti Chorcha Kendro
 Justitia Law Club
 Film Club

References

External links

 Details in UGC Website

Private universities in Bangladesh
Organisations based in Rajshahi
Educational institutions established in 2013
2013 establishments in Bangladesh
Education in Rajshahi


text:
va ser un militar, polític i oficial alemany; fill de Theophil von Podbielski.

S'educà en l'Escola de Cadets; el 1862 ingressà, amb el grau de tinent, en l'11.è regiment d'ulans, i en la campanya de 1866 fou ajudant de la 6.ª divisió d'infanteria. Oficial d'estat major del 10.è cos d'exèrcit, en la campanya de 1870/71, passà el 1871 a l'estat major general; el 1878 fou ascendit a major, el 1885 de li confià el comanament del 3.èr, regiment d'hússars, el 1888 ascendí a comandant, i el 1890 se li encarregà el comanament de l 34.ª brigada de cavalleria abandonant l'exèrcit el 1891; es dedicà a l'administració de la seva finca de Delmin, a Westprignitz.

El 1893 fou elegit membre del Reichstag, i va ser diverses vegades president de comissió i director de l'Associació d'Oficials Alemanys, succeint el 1897 a Heinrich von Stephan com a director de Comunicacions, i de 1901 a 1906 tingué al seu càrrec la cartera d'Agricultura, de Prússia, que tingué d'abandonar en ser acusat pel canceller Bernhard von Bülow de dedicar-se a negocis d'industria i de la banca els quals eren incompatibles amb el seu càrrec estatal.

Bibliografia
 Enciclopèdia Espasa, vol. 45, pàg. 1017. ()

Polítics alemanys
Militars alemanys
Persones de Frankfurt de l'Oder
Morts a Berlín


text:
Bathytropa dollfusi is een pissebed uit de familie Bathytropidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Strouhal.

Bathytropidae


text:
Paradores de Turismo de España  , branded as Paradores, is a Spanish state-owned chain of luxury hotels that are usually located in historic buildings or in nature areas with a special appeal. Its very first parador was inaugurated on 9 October 1928 in Navarredonda de Gredos (Ávila). As of 2022, it operates 97 paradores in Spain and one in Portugal, with 5,988 rooms in total. Every parador has its own restaurant offering the regional gastronomy of its area.

The company was created with the double objective of promoting tourism in areas that lacked adequate accommodations, and of putting unused large historic buildings to use, for the maintenance of the national heritage. Along its history, the establishments of its network have been branded as Parador, Parador Nacional, Parador de Turismo or Parador Nacional de Turismo in different times.

A Portuguese equivalent, Pousadas de Portugal, were founded on 1 May 1941, following the Spanish model.

History
In 1910, the Council of Ministers chaired by prime minister José Canalejas commissioned Benigno de la Vega-Inclán, marquess de la Vega-Inclán, to create a hotel structure, which did not exist at the time, in whose establishments hikers and travelers would be accommodated, while at the same time improving Spain's international image. In 1911, the Royal Tourism Commission was created chaired by the marquess himself.

It was in August 1926 when the Royal Tourism Commission began the construction of the first establishment at a location in a nature area of the Sierra de Gredos chosen by King Alfonso XIII himself. On 25 April 1928, the new Patronato Nacional de Turismo (National Tourist Board) assumed the functions of the Royal Commission. Finally, after some time in operation, the Parador Nacional de Gredos, the very first parador of the network, was inaugurated by the King on 9 October 1928 in Navarredonda de Gredos (Ávila).

Following the successful opening, the Junta de Paradores y Hosterías del Reino was established in 1929, with the double objective of promoting tourism in areas that lacked adequate accommodations, but with conditions to attract nature or heritage tourism, and of putting unused large historic buildings to use, for the maintenance of the national heritage. The following Parador Nacional, opened on 7 February 1930, and inaugurated on 11 March, in the Medieval castle of Oropesa (Toledo), was the first located in a historic building. In May 1930, the Hostería de la Rábida in Palos de la Frontera (Huelva) and Hostería del Estudiante in Alcalá de Henares (Madrid) were the first hosterías opened. Over the years, the paradors spread throughout the national territory and the hosterías were converted into paradors.

At the same time, the Patronato Nacional de Turismo began the construction of the new Albergues de Carretera. These roadside hostels with repair shop and gas pump were located in rest areas at key points on the road network and were built following a design by architects Carlos Arniches Moltó and Martín Domínguez Esteban in International Style. On 12 March 1931, the first Albergue de Carretera was inaugurated in Manzanares (Ciudad Real). Of the seventeen initially planned Albergues, only twelve were built, and over time, many of them ended up being converted into paradors and the rest closing down.

The Spanish Civil War was a halt for tourism. Some of the paradors were damaged or used as hospitals during the war. Once the conflict was over, the restoration and reopening of the existing establishments was encouraged. The greatest expansion process took place in the 1960s, coinciding with the important tourist development experienced by the country. In those years the Paradores Nacionales de Turismo network went from 40 to 83 establishments.

During the 1980s, the company underwent a wide restructuring and reorganization, shutting down some obsolete facilities, and operating criteria were revised to improve profitability. In 1986, some establishments belonging to the Empresa Nacional de Turismo (Entursa), such as luxury Hostal de los Reyes Catolicos and Hostal de San Marcos, were transferred to it.

Company
Since 18 January 1991, Paradores de Turismo de España is a State Mercantile Sociedad Anónima fully owned by the Directorate-General for State Heritage (DGPE), a state patrimonial agency dependent on the Ministry of Finance of the Government of Spain. The company is the concessionaire of the use and occupancy of the buildings and facilities owned by the Spanish State through the Instituto de Turismo de España (Turespaña), the government agency that, dependent on the Ministry of Industry, is the responsible of setting the company's strategy and planning, monitoring its effectiveness and building new facilities. The company's mission is to promote sustainable, accessible and quality tourism, as well as the maintenance of the buildings it operates, many of them monuments of high historical-artistic value declared Bien de Interés Cultural.

According to Brand Finance, Paradores was the brand with the highest reputation in Spain in 2019–20 and the second in 2021. It was also the world's leading hotel company in reputation in 2019–21, and the only Spanish company in the global top 10.

Network

As of 2022, Paradores operates a hotel network of ninety-seven state-owned establishments in Spain and one franchised establishment in Portugal, with 5,988 rooms in total. Paradors are located all around Spain, and have a presence in all its provinces except for the Balearic Islands, where a parador in Ibiza is under construction, and Biscay. The provinces with the most paradors are Cáceres and Málaga, with five each. In addition to the paradors located in castles, palaces, fortresses, convents, monasteries and other historic buildings, there are also other located in modern buildings in nature areas with a special appeal and/or with panoramic views of historical and monumental cities. The paradors are divided in Esentia - monumental and historic hotels, Civia - urban hotels, and Naturia - hotels close to the coast and nature. Prices vary according to category, room, region and season.

One of the oldest continuously operating hotels in the world, the Hostal de los Reyes Catolicos in Santiago de Compostela (A Coruña), founded in 1499 by the Catholic Monarchs as a hostelry and hospital for pilgrims at the very end of the Way of St James, and transferred to the network on 24 February 1986, is the finest parador, and with its 137 rooms for 262 guests is also the largest by capacity. The Parador de El Saler and its golf course in Valencia, occupying  of land, is the largest by area. The Parador Castillo de Monterrei in Monterrei (Ourense) with 12 rooms for 24 guests, and occupying  of land, is the smallest. The Parador de Las Cañadas del Teide in La Orotava (Santa Cruz de Tenerife), located at  above sea level, is the highest. The Parador Costa da Morte in Muxia (A Coruña), opened on 25 June 2020, is the newest.

In addition to the aforementioned Parador de Ibiza, Turespaña is building new paradors in Molina de Aragón (Guadalajara), Morella (Castellón) and Vera de Moncayo (Zaragoza). Paradores will furnish, operate and maintain them once completed.

List of paradors
Ninety-seven paradors are located in Spain (listed below) and one, Parador Casa da Ínsua, in Penalva do Castelo, Portugal.

Gallery

Legacy

Pousadas de Portugal
A Portuguese equivalent, Pousadas de Portugal, were founded on 1 May 1941, following the Spanish model, by the Estado Novo at the initiative of António Ferro. The first pousada opened on 19 April 1942 in Elvas.

References

External links

 Paradores de Turismo de España
 Official UK representative of Paradores
 The Parador in Ronda, Andalucia
 Flickr group with photos of paradors

Government-owned companies of Spain
Hospitality companies established in 1928
Spanish companies established in 1928


text:
Voci correlate
Campionato mondiale di scherma 1991
Scherma ai Giochi della XXV Olimpiade

Altri progetti

Collegamenti esterni

Vincitori di medaglia d'oro olimpica per la Squadra Unificata
Schermidori ucraini


text:
Ulfa is a river of Hesse, Germany. It flows into the Nidda in Unter-Schmitten.

See also
List of rivers of Hesse

References

Rivers of Hesse
Rivers of the Vogelsberg
Rivers of Germany


text:
Majdany – zniesiona nazwa części wsi Wierzbinek w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Wierzbinek.

Majdany położone były na prawym brzegu strugi Pichny. Stanowiła część wsi Wierzbinek.

W latach 1975–1998 Majdany należały administracyjnie do województwa konińskiego.

Zobacz też
 Majdany

Przypisy

Wierzbinek


text:
Prashant Shanker Pathak (born 1972) is a Canadian investor and businessman who lives in Toronto. He is the founding Chairman of PARTS iD Inc. () and the CEO of Ekagrata Inc., a private investment and diversified holding company with assets in food, agriculture,  infrastructure, food-security, specialty manufacturing and hardware technologies, and digital commerce.

Prior to this, he was the managing partner of ReichmannHauer Capital Partners, a business building oriented principal investing and private equity firm based in Toronto. He along with Philip Reichmann and Frank Hauer launched the business in 2006. His partners were part of the leadership that built the original Olympia & York commercial real estate empire, which developed landmark properties such as Toronto's First Canadian Place and London's Canary Wharf. He led the successful investments and exit in several businesses including Minacs, a business he helped create through the combination of Minacs with TransWorks an Indian BPO company and Black Photo Corporation that has over 116 premium stores across Canada, the company was purchased from Fujifilm in 2007 and sold to Telus corp. in 2010. More recently Pathak led the strategic process that led to the creation and listing on NYSE of PARTS iD Inc., formed following the business combination of  Legacy Acquisition Corp.(NYSE:LGC) and Onyx Enterprise Int'l Corp. Previous to this, Pathak was elected as a partner at McKinsey & Company, where he was leader of the North American Telecom Practice, the Financial Services Practices and also a leader of the Canadian Strategy & Corporate Finance Practice.

Education
Prashant Pathak studied at St. Francis' College, Lucknow before he completed a BTech degree in electrical engineering from The Indian Institute of Technology (IIT) and an MBA from INSEAD with distinction. He also completed a diploma in fuzzy logic from IIT Kanpur.

Public causes and philanthropy
Pathak is engaged with several community and public causes. He helps run a social venture capital fund initiative, Project Beyshick, that nurtures prosperity and financial independence amongst First Nations communities and individuals by encouraging and mentoring entrepreneurial efforts. The project was co-founded by Toronto-based entrepreneur & philanthropist Aditya Jha, Ontario Regional Chief Stan Beardy, and his mentee Ashutosh Jha. In past, he was also involved with UNICEF Canada's $3-million HIV/AIDS program campaign. He is an active supporter in building export and international linkages of Canadian companies and has been involved in multiple delegations and efforts of the Canadian provincial and federal governments in building bridges with Asia, and in particular India, and, in China where he has recently been involved in the food and agricultural sector.
Pathak is a mentor to the accelerator and incubation program at Singularity University Labs (SU Labs). In 2017 he joined the board of directors of the University of Guelph. He has also served on the Board of MaRS Discovery District one of North America's largest urban innovation hubs and served on the board of the Fields Institute a leading international centre for research in mathematical sciences.

Philosophy
At the PBD Canada 2011, Pathak was a speaker at the interactive panel discussion on engaging "Global Indians". He suggested that, to understand the global Indians, one should study (1.) monarch butterfly (multi-generation round trip between South and North America), (2.) blue wildebeest (survival of blue wildebeest over the black wildebeest that nearly were extinct), and the (3.) bees (how they are essential for existence of human life by being the pollination agent for plants). He described this approach as the "Three-B" approach to understanding how to engage the "Global Indians".

Appointments and awards
Pathak is appointee of the Government of Canada to the BDC board. BDC is
crown corporation financial institution wholly owned by the Government of Canada.
He is an executive in residence with the Asia Pacific Foundation of Canada, created by an Act of Parliament in 1984, APFC is an independent, not-for-profit think-tank on Canada's relations with Asia.
He was previously on the board of the North York General Hospital, a leading multi-site regional teaching hospital servicing people in north central Toronto and southern York Region. He was named as one of "Canada's Top 40 Under 40" in 2009 by Caldwell Partners. In 2009, Pathak was named to Rediff India Abroad's "Power List".
He was honoured by the Indo Canada Chamber of Commerce in 2015 for his business achievements and strengthening bilateral ties between Canada and India.

See also
 List of people from Lucknow
 Indian Institute of Technology Kanpur

References

1972 births
Businesspeople from Toronto
Businesspeople of Indian descent
Canadian people of Indian descent
Canadian philanthropists
Gujarati people
Indian emigrants to Canada
IIT Kanpur alumni
INSEAD alumni
Living people
McKinsey & Company people


text:
De gewone smeerwortel (Symphytum officinale) is een vaste plant uit de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). Deze soort is in België en Nederland een algemeen voorkomende plant in ruigtes, bermen, op dijken en bij slootkanten. Dit geldt voor geheel Europa met uitzondering van het hooggebergte. De plant is in Noord-Amerika ingevoerd en verwilderd.

De plant wordt 40–100 cm hoog met van mei tot augustus witte, roze of paarse, dicht opeen in een hangende tros gegroepeerde bloemen. De bloemen zijn klokvormig, 2–4 cm groot. De kelkbladen zijn spits, en 1/3 van de buisvormige, vergroeide kroonbladen.

Zowel de stengel als de lancetvormige bladeren zijn ruwbehaard. Het wortelblad is het grootst, dit kan 25 cm lang zijn. De hogere bladeren zijn gevleugeld langs de stengel, dat wil zeggen: het blad loopt door langs de stengel tot het vorige blad. De bladeren zijn aan de onderzijde geaderd.

De ronde, holle stengels zijn vertakt. De wortel is van buiten zwart, van binnen wit.

Gebruik
De soortaanduiding officinale (uit de apotheek) duidt aan dat de plant vanouds medische toepassingen heeft gekend. Vooral de wortel werd verzameld. De plant bevat onder meer symphytocynoglossine, consolidine, choline, en 0,8−1 % allantoïne.

De plant werd en wordt met name uitwendig toegepast, in de vorm van omslagen bij botbreuken, wonden, en gewrichtsontstekingen. Onderzoek heeft uitgewezen dat allantoïne de heling van wonden inderdaad kan bevorderen door de stimulering van de vorming van nieuwe cellen. Voor inwendig gebruik wordt smeerwortel afgeraden in verband met de hoge dosering pyrrolizidine-alkaloïden. Dit tast de lever aan.

Geschiedenis
Waarschijnlijk wordt de plant reeds genoemd in oude Griekse bronnen. Er wordt melding gemaakt van een gunstig effect op de genezing van wonden.

Bij de Romeinen schreef Plinius de Oudere in zijn Naturalis Historia over de smeerwortel. Apuleius noemt gedroogde plantendelen in wijn als middel bij hevige menstruatie.

Jan Yperman noemde in de 14e eeuw de smeerwortel 'confilie'. Ook hij vermeldt de genezing van wonden.

Ecologische aspecten
Gewone smeerwortel wordt vaak bezocht door hommels. Vaak bijt de hommel aan de achterkant van de bloem een gaatje om bij de nectar te komen. Jac.P. Thijsse noemde dit "diefstal na inbraak".

Plantengemeenschap
De gewone smeerwortel is een kensoort voor de klasse van de natte strooiselruigten (Convolvulo-Filipenduletea).

Externe links

 www.wildebijen.nl: overzicht van bijen en hommels in Nederland
  Symphyti radix The European Agency for the Evaluation of Medicinal Products. Veterinary Medicines Evaluation Unit.
  Community herbal monograph on Symphytum officinale L., radix  The European Agency for the Evaluation of Medicinal Products.
 Gewone smeerwortel (Symphytum officinale) in:  (1898) - Plantenschat; op de  (Nederlandstalige) Wikisource.
 Gewone smeerwortel (Symphytum officinale), verspreiding in Nederland, volgens de verspreidingsatlas van Floron.

Ruwbladigenfamilie
Vaste plant
Medicinale plant