text:
is a fictional character in the Japanese manga series JoJo's Bizarre Adventure, written and illustrated by Hirohiko Araki. Jonathan is the main protagonist of the series' first story arc, Phantom Blood. In late 19th-century England, the young son of a wealthy landowner, Jonathan Joestar, meets his new adopted brother Dio Brando, who loathes him and plans to usurp him as heir to the Joestar family. When Dio's attempts are thwarted by JoJo, he transforms himself into a vampire with the use of an ancient Stone Mask and destroys the Joestar estate. Jonathan embarks on a journey, meets new allies and masters the  technique of   Hamon (波紋, "Ripple") to stop Dio, who has made world domination his new goal. Jonathan Joestar was  old.

Creation and development

Manga author Hirohiko Araki noted that due to the weekly format of the series, Jonathan's initial regression when Dio turns Jonathan's happy life into hardships meant that Jonathan's growth remained in the negative for a few weeks after the series' premiere, leading to a negative feeling that Jonathan always loses. Araki implemented a similar growth curve for Dio, although with him rising towards evil. Despite following the rule of the ever-progressing hero, Araki decided to bend the rule and have Jonathan die to save his wife and child: he acknowledged that dying is as far negative as a hero can go, and called it unthinkable to do such a thing in a shōnen manga, but said that since he wanted to pass down the Joestar family's lineage, he needed Jonathan to die, and for his blood and spirit to be passed to Joseph, the protagonist of Battle Tendency, the second part in the series. While calling it a gamble, he called this passing of the torch a positive that enables the extreme negative of killing the first protagonist.

Jonathan and Dio, the protagonist and antagonist, were created with the duality of light and shadow in mind, with the intention to have them contrast against each other: Dio was depicted as an embodiment of evil, and Jonathan as "fundamentally virtuous" and just. Araki also made use of black and white in his art to further contrast the two. Jonathan was designed to be a symbol for the story and setting, something Araki would continue doing with later protagonists in the series. Because Araki wanted the series to move on with new characters in the Joestar family, Jonathan was specifically written as "the first Joestar" that would function as a symbol of purity and dignity, and not as a unique character. This limited what Jonathan could do; in retrospect, Araki considered him passive and "a bit boring". Jonathan's physical transformation during the seven year skip was done with his upcoming battle with Dio in mind and inspired by muscular film actors popular at the time, such as Arnold Schwarzenegger and Sylvester Stallone. A fan of karate manga as a child, Araki also wanted JoJo to exude an aura of strength like in Karate Baka Ichidai, leading to the character learning the supernatural Hamon technique.

In creating the manga's generational story, Araki thought much about death and the legacy people leave behind in their lives for their descendants, after the death of his grandfather. He took inspiration from the American television series Roots: The Saga of an American Family, and the novel East of Eden. Roots follows the life of African-American slave Kunta Kinte and his descendants, which while watching Araki began to see as a story of family at heart as opposed to one about slavery and racial discrimination. East of Edens story centered around the intertwined destiny and rivalry of two families, as they pass the torch down to their offspring. He thought highly of stories that could replace its protagonist and still do well. This influenced Araki's decision to ultimately kill Jonathan Joestar and write a generational story as opposed to focusing on a single protagonist, passing on his "Spirit" to his own descendants.

Appearances
The protagonist of Phantom Blood, Jonathan is the son of George Joestar I who carries his surname with pride while striving to be a gentleman who never betrays his code of honor and defending those in need even when at a grave disadvantage. He is a passionate person, he wants to be the best at everything that he does, whether it is fighting or even table manners. Jonathan's life becomes one of misery when Dio Brando is adopted by George, eventually resulting in his father's death as Dio sought to kill both of them. This motivates Jonathan to learn how to utilize Hamon energy from Will A. Zeppeli to settle the score with Dio, though his power later increases drastically when a dying Zeppeli transfers his remaining Hamon into him. Though Jonathan defeats Dio and marries his childhood sweetheart, Erina Pendleton, who bears his son George Joestar II, he is nevertheless fatally wounded by Dio's severed head during an attempt to take his body. Jonathan ultimately dies of his injuries, but not before further injuring the already severely weakened Dio and using his Hamon to cause an explosion on the ship that they and Erina are traveling aboard, with Jonathan successfully persuading Erina to escape alongside an infant orphaned by Dio's zombies by using Dio's coffin as a makeshift lifeboat.

Despite his death, Jonathan nevertheless has an influence throughout almost the entirety of the series thereafter; this is most noticeable in Stardust Crusaders, where it is revealed that Dio managed to discard Jonathan's head and gain his body as his own. Upon his return, Dio's awakens his Stand, although doing so directly awakened one within Jonathan's body and indirectly awakened Stands within Jonathan's descendants, which in turn sets the plot of the part in motion. However, Jonathan's final effort was not in vain, as it weakened Dio to the point of him requiring blood from a Joestar descendant in order to both fully fuse with Jonathan's body and gain proper control of his respective Stand.

In addition to Stardust Crusaders, Jonathan's influence is present, yet very subtle, in three other parts of the series. In Battle Tendency, his significantly potent Hamon results in his grandson Joseph not only inheriting the ability to use Hamon, but also having an inherent aptitude for it. The orphan that Jonathan requested Erina to rescue is also revealed to be Elizabeth "Lisa Lisa" Joestar, who became the wife of his deceased son George II, the mother of Joseph, and an expert in Hamon. In Vento Aureo, it is revealed that Jonathan is the biological father of the part's protagonist, Giorno Giovanna, due to DIO's impregnation of a Japanese woman some time after his return. In Stone Ocean, three antagonistic Stand users (Donatello Versus, Rikiel, and Ungalo) are revealed to also be Jonathan's biological sons, albeit with personalities that are based on specific facets of DIO's personality and lack any influence from Jonathan's personality. In addition, one of Jonathan's bones is an integral fail-safe for DIO's desire of "achieving Heaven".

Steel Ball Run, set in a rebooted-universe introduces a version of Jonathan named Johnny Joestar who was a Kentucky-born horse racing prodigy that got paralyzed from the waist down. He participates in the Steel Ball Run competition to have Gyro Zeppeli teach him to use the Spin technique to regain his mobility while developing his Stand Tusk. Like Jonathan in the original universe, Johnny died in his twenties after being married with the following parts, Jojolion and The Jojolands, depicting the lives of his descendants.

Reception
Critical response to Jonathan's character was often mixed. Weekly Shōnen Jump readers were critical of the first few chapters, finding Jonathan unlikable as he kept losing against Dio at that point. Claire Napier of ComicsAlliance was critical of the romance Jonathan has with his girlfriend as she is more prominent in the narrative to make the character become more powerful to fight Dio. Napier claimed that Araki knew little about writing a realistic female character and only used her as a plot device for Jonathan's development. Despite the heavy criticism in regards to Part 1, Napier added "I liked when Jonathan lights his gloves on fire to punch Dio out. That's it. That's my full defense." Rebecca Silverman of Anime News Network described Jonathan as "not only the world's burliest pre-teen, he's also the sweetest, and having never before been faced with such cruelty, he doesn't know what to do" and views him as a weaker character than the villain Dio. Similarly, Otaku USA said that despite his innocence, Jonathan was a "bland, passive character suited" due to how weak he is written when dealing with Dio. Rice Digital referred to Jonathan's portrayal as "mildly generic anime hero beginning stuff" during early chapters of the manga. In retrospect, Comic Book Resources regards Jonathan as "overrated" and at the same time the best protagonist from Araki's series. Silverman felt positively about how strikingly different the protagonist Joseph is from Part 1's Jonathan due to the former's cockier personality. Kotaku described Joseph as a better main character than Jonathan for his display of intelligence when confronting antagonists.

Kory Cerjak at The Fandom Post still enjoyed the rivalry between the two characters despite the simplicity behind it. Takato at Manga-News also felt the rivalry between Jonathan and Dio was likable based on their different origins which led to their own characterizations. Silverman praised the growth Jonathan has with his powers as he comes as a more heroic figure when dealing with his enemy, with the appeal being something that influenced future mangas in retrospect. CGMagazine Online said that Jonathan and Dio's rivalry is the main appeal of Part 1, though the latter comes across as the "highlight". In regards to Jonathan, the reviewer commented that while Jonathan initially is seen as a typical shonen manga hero, his growth into a gentleman would make him more likable. As a result, he enjoyed how Jonathan comes to embarrass his rival in the story. Anime UK News noted that fans of the series often find Jonathan as the worst protagonist within the series, citing multiple "bland" features. However, Anime UK News felt that Jonathan was the only protagonist in the entire manga that undergoes a character arc and thus grows more sympathy for the viewer in his final fight against Dio.

For the anime's opening, "Sono chi no Sadame" Billboard said they "could almost feel the passion and ambition that Jonathan had in his fight against Dio through the music."

Notes

References

Anime and manga characters who can move at superhuman speeds
Anime and manga characters with superhuman strength
Comics characters introduced in 1987
Fictional archaeologists
Fictional British people
Fictional characters with fire or heat abilities
Fictional characters with healing abilities
Fictional characters with superhuman durability or invulnerability
Fictional characters with water abilities
Fictional hypnotists and indoctrinators
Fictional male martial artists
Fictional murdered people
Fictional vampire hunters
JoJo's Bizarre Adventure
Male characters in anime and manga
Martial artist characters in anime and manga
Orphan characters in anime and manga


text:
Dionysia bryoides är en viveväxtart som beskrevs av Pierre Edmond Boissier. Dionysia bryoides ingår i dionysosvivesläktet som ingår i familjen viveväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Viveväxter
bryoides

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Turkiet deltog med sex deltagare vid de olympiska vinterspelen 2014 i Sotji. Ingen av landets deltagare erövrade någon medalj.

Källor

2014 i Turkiet
Nationer i olympiska vinterspelen 2014
2014


text:
Das Haus Gräfestraße 16 (Gemarkung Wehlheiden, Flur 4, Flurstück 26/1) ist ein gemäß § 2 (1) Hessisches Denkmalschutzgesetz denkmalgeschütztes Kulturdenkmal im Stadtteil Wehlheiden in Kassel. Der Denkmalschutz besteht aus städtebaulichen Gründen.

Geschichte
Das viergeschossige Wohnhaus wurde wie das Nachbarhaus Nr. 14 um 1911 von dem Architekten Wilhelm Klein erbaut. 2008 erfolgte die Aufteilung in Wohnungseigentum mit insgesamt acht Wohneinheiten. Durch einen Dachausbau wurde 2010 ein weiteres Geschoss mit einer weiteren Wohnung geschaffen. 2013/2014 folgte eine umfangreiche Sanierung des Dachs und der Fassade.

Baumerkmale
Das Gebäude ist als barockisierender Klinkerbau ausgeführt. Es bildet mit den Nachbarhäusern eine geschlossene Bebauung und hat über dem Erdgeschoss ein zu Haus 14 durchgehendes Gurtgesims. In den Obergeschossen laufen zwei Erker risalitartig unter einem Mansardwalmdach zusammen, mittig gekrönt durch ein Zwerchhaus. Die Loggia im 3. OG ist mit Korbbögen geschlossen. Die unverputzten Mauerstreifen in den Obergeschossen sind als Kolossalpilaster ausgearbeitet, die Fassadenflächen dazwischen zum Teil verputzt. Ein in verschiedenen Ausführungen wiederkehrendes Dekormotiv ist eine Bekrönung mit geknickten Konturen, die in Voluten auslaufen.

Auf der Gartenseite gibt es zum Haus 18 hin einen dreigeschossigen Anbau mit ausgebautem Dach.

Literatur

Denkmalgeschütztes Bauwerk in Kassel
Erbaut im 20. Jahrhundert


text:
Черкесовы — дворянский род.

Согласно Гербовнику, «Отец Ивана Федорова, сына Черкесова, происходит из шляхетства Горских Черкас, и был, как показано в свидетельстве от Кабардинского Владельца Магомета Атажукина, в большой Кабарде знатной Уздень умершего Князя Александра Бекетовича, большего брата Шолок-бека дядька и особливую у себя деревню имел, которою и ныне родственники его владеют. Помянутый же Иван Черкесов, переселяясь в Россию, принял закон Греческого исповедания, и 6 июля 1732 года блаженныя и вечно достойныя памяти Государыня Императрица Анна Иоанновна всемилостивейшее пожаловала его, Ивана Черкесова, с потомками его в дворянское достоинство, и на оное Диплом, из коего все сие обстоятельство выписано; а 14 августа 1798 года Его Величество Государь Император Павел Первый Высочайше соизволил Герб Черкесовых утвердить, который для внесения в Гербовник, а равно и копия с помянутого Диплома препровождены из Герольдии по определению Правительствующего Сената».

Описание герба
В щите, имеющем красное поле, изображена с правого верхнего к левому нижнему углу серебряная полоса с тремя на ней чёрными пятиугольными звездами.

На щите дворянский коронованный шлем. Нашлемник: три страусовых пера. Намёт на щите красный, подложенный серебром.

Литература
 Герб Черкесовых внесен в

Дворянские роды, на гербах которых изображены три страусовых пера


text:
Statistiche

NBA

Regular season

|-
| align="left"| 2011-12
| align="left"|
| 17 || 0 || 6,8 || 48,0 || 0,0 || 47,4 || 0,9 || 0,3 || 0,4 || 0,0 || 1,9
|-
| align="left"| 2012-13
| align="left"|
| 39 || 1 || 7,4 || 44,7 || 36,8 || 50 || 1,4 || 0,4 || 0,5 || 0,1 || 1,5
|-
| align="left"| 2013-14
| align="left"|
| 1 || 0 || 1,0 || 0,0 || 0,0 || 0,0 || 1,0 || 0,0 || 0,0 || 0,0 || 2,0
|-
| align="left"| 2016-17
| align="left"|
| 61 || 19 || 12,3 || 38,2 || 37,8 || 62,2 || 1,7 || 0,9 || 0,7 || 0,2 || 2,4
|-
| align="left"| 2016-17
| align="left"|
| 1 || 0 || 25,0 || 50,0 || 0,0 || 66,7 || 7,0 || 0,0 || 2,0 || 0,0 || 8,0
|-
| align="left"| 2017-18
| align="left"|
| 31 || 1 || 15,5 || 33,8 || 30,6 || 40,0 || 1,6 || 0,9 || 0,9 || 0,3 || 1,8
|-
| align="left"| 2017-18
| align="left"|
| 27 || 3 || 9,0 || 43,9 || 47,1 || 0,0 || 1,0 || 0,8 || 0,4 || 0,1 || 1,6
|- class="sortbottom"
| colspan="2" align="center" | Carriera
| 177 || 24 || 10,8 || 40,2 || 35,2 || 54,9 || 1,4 || 0,7 || 0,6 || 0,2 || 2,0
|}

Play-off

|-
| align="center"| 2013
| align="left"|
| 8 || 0 || 8,5 || 33,3 || 20,0 || 25,0 || 1,8 || 0,5 || 0,1 || 0,1 || 1,0
|-
| align="center"| 2018
| align="left"|
| 3 || 0 || 4,7 || 0,0 || 0,0 || 50,0 || 0,3 || 0,0 || 0,0 || 0,0 || 0,3
|- class="sortbottom"
| colspan="2" align="center" | Carriera
| 11 || 0 || 7,5 || 30,0 || 20,0 || 33,3 || 1,4 || 0,4 || 0,1 || 0,1 || 0,8
|}

Premi e riconoscimenti
 Campione NBA D-League (2016)
 2 volte NBA Development League Defensive Player of the Year (2014, 2016)
 2 volte All-NBDL All-Defensive First Team (2014, 2016)
 2 volte All-NBDL Second Team (2014, 2016)
 Migliore nelle palle recuperate NBDL (2014)

Altri progetti

Collegamenti esterni

Sportivi afroamericani


text:
Parapyxidognathus deianira is een krabbensoort uit de familie van de Varunidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door De Man.

Varunidae


text:
Bruce Carroll (born December 5, 1953), is an American CCM singer and multi Grammy and Dove Award winning recording artist.

Biography
Carroll first began performing in a trio with his siblings at age 12; he played folk music in various venues in and around Texas in the 1970s. In 1979 he became a born-again Christian and eventually moved to Nashville. Signing with Word Records, Carroll became a successful Christian music singer, releasing several albums which sold well in the genre and winning seven Dove Awards. Two of his recordings, The Great Exchange (1990) and Sometimes Miracles Hide (1992), won Grammy Awards for Best Southern Gospel, Country Gospel, or Bluegrass Gospel Album.

Discography

STUDIO ALBUMS

1987 Something Good is Bound to Happen (Word Records)
1988 Richest Man In Town (Word Records)
1990 The Great Exchange (Word Records) U.S. Billboard Christian charts #22
1991 Sometimes Miracles Hide (Word Records) U.S. Christian #18
1993 Walk On (Word Records) U.S. Christian #18
1996 Speed of Light (Benson Records)
1998 Boomerang (Benson Records)
2005 Big World (On the Grove)
2013 TBA Studio Album (On the Grove)

COMPILATIONS / GREATEST HITS / LIVE ALBUMS

1990 Our Hymns (Word Records)
1992 Evening Tapestry (Warner Bros.)
1992 Our Family (Word Records)
1994 One Summer Evening... Live (Word Records)
1997 For the Record (Best of... ) (Word Records)
2000 A Day of Hope (On the Grove)
2001 A Night of Hope (On the Grove)
2002 Hope Christmas (On the Grove)
2002 Return Of The Killer B's (On the Grove)
2003 Hope Specials: Volume 1 (On the Grove)
2004 Hope Worship: Volume 1 (On the Grove)

SINGLES

2012 Hands of Hope

Career events
In 2012 Carroll co-wrote the piece Hands of Hope with David Meece and David L. Cook which reached number one on the RadioactiveAirplay.com charts in May 2012. The song was used as the theme song for Turning Point Centers for Domestic Violence. On May 5, 2012 the song was nominated for a Southeast Emmy for best Arrangement/Composition.

Personal life
For 15 years, Carroll was the worship leader at Hope Presbyterian Church located in Cordova, Tennessee.

He is currently finishing an album of updated versions of some of his early songs with producer Monroe Jones and an album of all new material that Carroll himself is co-producing with his son Taylor Carroll.

Carroll and his wife Nikki are longtime residents of Memphis, Tennessee.

References

External links
Official website

American male singers
American performers of Christian music
1953 births
Living people


text:
The office of the Governor of Yap is the highest elected position in the state of Yap, Federated States of Micronesia.

History of the office holders are as follows

Elections
Yap holds an election for its legislature, Governor, and Lieutenant Governor every four years. The most recent election was held on Tuesday, November 6, 2018. Of the Governor and Lieutenant Governor, one of them must be born in the outer islands and one must be born from the main island of Yap.

References

Yap
1979 establishments in the Trust Territory of the Pacific Islands


text:
A quickstep a sztenderd szalontáncok egyike. Gyors és erőteljes mozdulatok jellemzik.

Története

A quickstep az 1920-as években fejlődött ki New York-ban, és először karibi és afrikai táncosok táncolták, de eredetileg ez egy angol tánc, mely a slowfox és a charleston kombinációjaként született (de később teljesen elszeparálódott elődeitől). 1927-ben szabványosították.

Jellegzetességei

A három legjellegzetesebb táncfigura a quickstepben a sasszé, a negyed fordulat, és a "lock step". Egyre dinamikusabbá fejlődött (a ragtime zenére), rengeteg előrehaladó és forgó mozdulattal. A 20. század végén gyakorlott táncosok tovább bővítették, és bonyolították a quickstepet. Régebben a lépéseinek ritmusa egyszerűen csak quick (egy ütem) és slow (két ütem) volt, napjainkban azonban osztott ütemre táncolják, a következőhöz hasonló számolásra: "quick és quick és quick, quick, slow (ahol az "és" további lépést tartalmaz).

A quickstep a sztenderd táncversenyek egyik tánca az öt közül.

Források
 Táncoldal - A Magyar Társastánc Portál / Tánclexikon
 Modern ballroom dancing: history and practice. (Szerző: Victor Silvester, 1982. Paul, London.)

Táncok


text:
Juan Cruz Mallía, né le  à Córdoba, est un joueur professionnel de rugby à XV, international argentin jouant au poste d'ailier, de centre ou d'arrière au Stade toulousain.

Après deux saisons au sein de la province argentine des Jaguares avec lesquels il est finaliste en 2019, Mallía devient joker médical du Stade toulousain en 2021 et remporte la Coupe d'Europe et le Championnat de France comme titulaire lors des deux finales.

Carrière

En club
Comme nombre d'internationaux argentins, Mallía joue pour l'unique franchise argentine du Super Rugby, les Jaguares, qui sont aussi l'équipe seconde de l'Argentine sur le plan international. En 2018 et 2019, il a disputé 12 matchs dans la compétition. De façon plutôt inhabituelle pour un ailier, il peut faire office de buteur. Il a aussi joué en Currie Cup avec l'équipe de réserve des Jaguares.

En , il s'engage en tant que joker médical avec le Stade toulousain. Il joue son premier match le  au Stade de Gerland face au Lyon olympique universitaire.

À la suite du forfait de Zack Holmes, il est titulaire comme second centre lors de la finale de Coupe d'Europe 2020-2021 contre le Stade rochelais. Durant ce match, il marque un essai et permet ainsi à son équipe de remporter son cinquième titre de champion d'Europe. Quelques semaines plus tard, il est titulaire à l'aile lors de la finale du Championnat de France contre la même équipe et remporte le titre, réalisant le doublé Coupe d'Europe - Championnat.

Après ses débuts réussis, il prolonge en  son contrat avec le club toulousain.

Pendant la période du Tournoi des Six Nations en 2023, il est titularisé à l'ouverture pour suppléer les absences de Romain Ntamack et Thomas Ramos. Il devient également le buteur de l'équipe pour ces matchs.

En équipe nationale
Mallía a joué son premier match international dans le cadre de la tournée de  contre l'Écosse. La même année, il joue trois matchs du Rugby Championship, un contre chacune des autres nations.

Du haut de ses quatre sélections, il est retenu parmi les 31 joueurs argentins disputant la Coupe du monde au Japon.

Palmarès

En club
  Jaguares
 Finaliste de Super Rugby en 2019
 Vainqueur de la Currie cup en 2019

  Stade toulousain
 Vainqueur du Championnat de France en  2021
 Vainqueur de la Coupe d'Europe en 2021

En sélection nationale
  Argentine XV
 Vainqueur du Americas Pacific Challenge en 2017

Notes et références

Liens externes

Joueur international argentin de rugby à XV
Joueur des Jaguares
Joueur du Stade toulousain
Ailier (rugby à XV)
Centre (rugby à XV)
Arrière (rugby à XV)
Naissance en septembre 1996
Naissance à Córdoba (Argentine)


text:
Dirades latifasciata är en fjärilsart som beskrevs av Moore 1887. Dirades latifasciata ingår i släktet Dirades och familjen Uraniidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Fjärilar
latifasciata


text:
Сукса — река в России, протекает по территории Тихвинского и Волховского районов Ленинградской области. Левый приток Паши.

География
Река Сукса берёт начало в урочище Гридино в северной части болота Соколий Мох. Течёт на северо-восток. Устье реки находится у деревни Сукса в 81 км по левому берегу реки Паши. Длина реки — 16 км, площадь водосборного бассейна — 153 км². Основные притоки: Сарка, Медвежка и Тавозлок.

Данные водного реестра
По данным государственного водного реестра России относится к Балтийскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки — Свирь, речной подбассейн реки — Свирь (включая реки бассейна Онежского озера). Относится к речному бассейну реки Нева (включая бассейны рек Онежского и Ладожского озера).

Примечания

Притоки Паши
Реки Волховского района
Реки Тихвинского района


text:
John Kearney (August 31, 1924 – August 10, 2014) was an American artist, best known for his sculptures made of car bumpers. During his career, Kearney was based out of Chicago and Provincetown, Massachusetts. Many of his sculptures are displayed outside of public buildings.

Life

Kearney received his artistic education at the Cranbrook Academy of Art in Bloomfield Hills, Michigan, and the Universita per Stranieri in Perugia, Italy. In 1950, he co-founded the Contemporary Art Workshop in Chicago. Subsequently, he lived and worked in Italy numerous times, most notably in Rome in 1963 and 1964 while on a Fulbright Award, and in 1985 and 1992 while serving as a visiting artist at the American Academy in Rome.

Kearney learned his welding skills as a World War II U.S. Navy sailor while performing underwater repair of naval vessels.

Awards
 Fulbright Award to Rome in 1963–64
 Italian Government Grant in 1963–64
 Visiting Artists at America Academy in Rome, 1985 and 1992

Collections that own Kearney's work

 Aon (Standard Oil Building) in Chicago
 Detroit Children's Museum
 Illinois State Capitol Visitors Center, Springfield, Illinois
 Springfield Art Association, Springfield, Illinois
 Mitchell Museum, Mt. Vernon, Illinois
 Museum of Contemporary Art, Chicago
 Ulrich Museum, Wichita, Kansas
 Rockford Art Museum, Rockford, Illinois
 Canton Museum of Art, Canton, Ohio

Solo exhibitions
 New York City at A.C.A. Gallery, 1964 to 1979
 Berta Walker Gallery, Provincetown, Massachusetts, 1992 to 1997

Outdoor sculpture
In Chicago area

 Academy of Science (T. rex)
 Aon (formerly the Amoco Building and the Standard Oil Building) (three deer)
 Chicago Park District (two life size Horses)
 Clark and Deming intersection (two goats)
 Roscoe and Elaine Place intersection (two giraffes)(removed)
 Cornelia and Elaine Place intersection ("Nanny Goat") (removed)
 Field Museum, South Entrance (two bronzes)
 Field Museum, penguin and deer inside an exhibit.
 Francis Parker School
 Goudy School (double life-size cougar – the School Mascot)
 Lincoln Park Zoo (chromium-plated bull elephant) – the zoo did not take proper care of these sculptures, and they were removed due to damage.
 McCormick Seminary, Hyde Park, on University Avenue north of 55th Street (a large ram, named "Herald", pun referring to the Hyde Park Herald newspaper)
 Michigan Avenue Magnificent Mile (moose)
 Museum of Science and Industry (life-size gorilla)
 Oakton Community College
 Oz Park (the Tin Man (1995), Cowardly Lion (2001), Scarecrow (2005), and Dorothy and Toto (2007) from The Wizard of Oz)
 Sedgwick, 1800 block (two horses)
 Uptown Hull House (gorilla)
 Andersonville Residence (life-size Kodiak bear)

Elsewhere
 Dallas Museum of Natural History, Dallas, Texas, and Ripley's Believe It or Not! Museum, Grand Prairie, Texas (Chromosaurs:  Tyrannosaurus rex, Stegosaurus, and Triceratops)
 Boys and Girls Club of Fayetteville, Arkansas (life-size giraffe and gorilla)
 Mitchell Museum, Mt. Vernon, Illinois (one horse)
 Ulrich Museum, Wichita State University, Kansas (Grandfather's Horse)
 Delano Park, Delano, Wichita, Kansas on the  Chisholm Trail (one of Two Steers)
 Maize South High School, Maize Kansas (one of Two Steers)
 Hudson Welding and Fabricating, 326 St. Paul Street, St. Catharines, Ontario, Canada (life sized giraffe known locally as Gerry)
   RAM's Charles A. Wustum Museum of Fine Arts, 2519 Northwestern Ave, Racine, Wi, 53403 two giraffes, a pelican (1960), two goats (Goat 1978 and Nanny Goat 1999), and a standing female nude (Venus of Detroit 1975), are installed outdoors on the grounds at Wustum through August 12, 2021.
 Signal Centers (Chattanooga TN) Front of Facility (Horse) - www.signalcenters.org

References

External links
 Contemporary Arts Workshop
 Location of Outdoor Sculpture in Chicago
 Longer review at Berta Walker Gallery
 List of outdoor sculptures on Anatomically Correct
 Chicago Tribune article on the Goudy School sculpture
 Kimball the Horse, located at the Mitchell Museum, Mt. Vernon, Illinois
 History of "Herald [sic] the Ram" at McCormick seminary
 Another version of "Herald [sic] the Ram"

 Herod, Doug. 2013. The long journey from eyesore to St. Catharines Landmark. St. Catharines Standard, October 4th. 2013.

1924 births
2014 deaths
Cranbrook Academy of Art alumni
Artists from Chicago
Sculptors from Illinois


text:
Neogymnocrinus is een geslacht van zeelelies uit de familie Sclerocrinidae.

Soorten
 Neogymnocrinus richeri (Bourseau, Améziane-Cominardi & Roux, 1987)

Cyrtocrinida


text:
El Texas Book Festival ("Festival del Libro de Texas") es un festival de Texas sobre libros y escritores, ubicada en Austin. El Capitolio de Texas es la ubicación del festival. Laura Bush, la primera dama de Texas, estableció el festival en 1995.

Referencias
 Barenblat, Rachel. Texas (edición en español). Gareth Stevens, 1 de julio de 2003. 0836855477, 9780836855470

Notas

Enlaces externos

Texas Book Festival (en inglés)
Almanza, Lucía. "El Festival del Libro de Texas llega a San Antonio." El Universal Estados Unidos. 24 de diciembre de 2012.

Austin
Festivales literarios
Festivales de Estados Unidos
Ferias del libro de Estados Unidos


text:
Vilivalla (Duits: Wiliwälja) is een plaats in de Estlandse gemeente Lääne-Harju, provincie Harjumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla) en telt 46 inwoners (2021).

Tot in oktober 2017 behoorde Vilivalla tot de gemeente Padise. In die maand werd de fusiegemeente Lääne-Harju gevormd, waarin Padise opging.

Het dorp ligt aan de rivier Vihterpalu.

Geschiedenis
Vilivalla werd al in 1283 genoemd als Wiliawade, een dorp dat tot de bezittingen van het klooster in Padis (Padise) behoorde. In 1288 heette het Wiliawalde. Na 1560, toen Estland luthers was geworden, viel Vilivalla onder de Wacke Wichterpal. Een Wacke was een administratieve eenheid voor een groep boeren met gezamenlijke verplichtingen. Na 1586 viel het dorp onder het landgoed Wichterpal. Het bestuurscentrum van het landgoed lag in het dorp Vihterpalu. In 1796 werd Vilivalla genoemd als dorp en herberg Williwalla.

In 1977 werd het buurdorp Vannika bij Vilivalla gevoegd.

Het kerkhof van Vilivalla dateert uit het begin van de 17e eeuw. In de kapel op het kerkhof ligt Gustav von Knorring (1785–1852) begraven, die in het begin van de 19e eeuw de eigenaar van het landgoed Wichterpal was. De kapel brandde af in 2009, maar is daarna weer opgebouwd.

Op initiatief van dezelfde von Knorring werd in 1845 een weeshuis gebouwd. Voor zijn dood vroeg hij of zijn hart begraven mocht worden in de tuin van het weeshuis. Dat is inderdaad gebeurd.

Foto's

Plaats in Estland


text:
Hilmar Fuß (* 9. September 1943) war Fußballspieler beim SC Aufbau Magdeburg, bei dem er 1962/1963 zum Aufgebot der Oberligamannschaft gehörte. Fuß ist zweifacher Fußball-Juniorennationalspieler der DDR.

Leben und Wirken
In der Fußballsaison 1961/62 war Fuß Mitglied der Juniorenmannschaft des SC Aufbau Magdeburg. Anfang 1962 wurde er in den Kader der DDR-Juniorennationalmannschaft aufgenommen. Am 25. Januar 1962 bestritt er sein erstes Länderspiel mit den DDR-Junioren. Beim 0:0 gegen Österreich in Halle (Saale) wurde er als halbrechter Stürmer eingesetzt. Als Rechtsaußenstürmer wurde er in seinem zweiten Juniorenländerspiel Jugoslawien – DDR (1:1) am 16. Mai 1962 in Belgrad eingesetzt. Zur Saison 1962/63 wurde er zusammen mit Günter Baltrusch in die Oberligamannschaft des SC Aufbau aufgenommen. Er musste aber bis zum 21. April 1963 warten, ehe er am drittletzten Spieltag in der Oberliga zum Einsatz kam. In der Begegnung Motor Zwickau – SC Aufbau (3:0) spielte er anstelle des nicht einsatzbereiten Günter Hirschmann auf der Position des halblinken Stürmers. Es blieb das einzige Oberligaspiel seiner Fußball-Laufbahn.

Quellen
 Andreas Baingo, Michael Horn: Die Geschichte der DDR-Oberliga. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2003, ISBN 3-89533-428-6.
 Volkmar Laube, Hans-Joachim Malli: 1. FC Magdeburg – Mein Club. ESV Verl.-Ges. Magdeburg 2000, ISBN 3-930794-02-0.
 Deutsches Sportecho, 29. Januar, 21. Mai 1962, Juniorenlanderspiele; 22. April 1963, Oberligaspiel

Fußballspieler (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1943
Mann


text:
The Hahellaceae are a family of Pseudomonadota in the order of Oceanospirillales.

References

Further reading

Oceanospirillales


text:
I Campionati mondiali juniores di biathlon 2021 si sono svolti dal 27 febbraio al 6 marzo a Obertilliach, in Austria. Le gare, maschili e femminili, si sono articolate nelle due categorie "Giovani" (fino a 19 anni) e "Juniores" (fino a 21 anni).

Calendario

Risultati

Uomini

Categoria "Giovani"

Sprint 7,5 km

1 marzo

Inseguimento 10 km

3 marzo

Individuale 12,5 km

27 febbraio

Staffetta 3x7,5 km

28 gennaio

Categoria "Juniores"

Sprint 10 km

2 marzo

Inseguimento 12,5 km

3 marzo

Individuale 15 km

28 febbraio

Staffetta 4x7,5 km

6 marzo

Donne

Categoria "Giovani"

Sprint 6 km

1 marzo

Inseguimento 7,5 km

3 marzo

Individuale 10 km

27 febbraio

Staffetta 3x6 km

5 marzo

Categoria "Juniores"

Sprint 7,5 km

2 marzo

Inseguimento 10 km

3 marzo

Individuale 12,5 km

28 febbraio

Staffetta 3x6 km

6 marzo

Medagliere per nazioni

Collegamenti esterni

Sci nel 2021
2021
Competizioni sportive a Obertilliach


text:
Isidore Mankofsky (* 22. September 1931 in New York City, New York; † 11. März 2021) war ein US-amerikanischer Kameramann.

Leben

Leben und erste Schritte als Kameramann
Isidore Mankofsky wurde als Sohn von Harry und Dora Mankofsky, Auswanderer der russischen Minderheit aus Odessa, Ukraine, die 1923 in die USA emigrierten, in New York City geboren. Mit insgesamt 11 Geschwistern, von denen lediglich sieben die Kindheit überlebten, wuchs Mankofsky in Brooklyn, Bronx und ab 1941 in Chicago auf. Bereits früh hatte er Kontakt zum Kino. Dies allerdings unfreiwillig, denn seine Mutter war so arm, dass sie sich keine Kinderbetreuung leisten konnte, sodass sie ihre Kinder nahm, Kinokarten kaufte und dem Platzanweiser die Order gab, die Kinder erst dann aus dem Saal zu lassen, bis die ältesten aus der Schule seien. Auch beruflich orientierte sich Mankofsky zuerst anders, denn bereits in jungen Jahren half er in Gemüsegeschäften, Bäckereien und anderen Handelsgeschäften aus. Erst während seiner High-School-Zeit kam für ihn der überraschende Wunsch, dass er Fotograf werden möchte. Allerdings konnte er sich keine Kamera leisten.

Erst als er seinen Militärdienst bei der United States Air Force in Übersee ableistete, war er erstmals im Besitz einer Argus C3, einer 35mm-Kamera. Kurioserweise wurde sein Name erst zur Einberufung offiziell bestätigt, denn zuvor bestand seine Geburtsurkunde lediglich aus dem Nachnamen, da man seinen Vornamen einfach vergaß zu vermerken. Während seiner vierjährigen Dienstzeit beschäftigte er sich immer intensiver in der Fotografie und bearbeitete seine Werke im Fotolabor der Militärpost, was nach eigenen Angaben eher klägliche Versuche waren. Doch er ließ sich dadurch nicht entmutigen und erlernte immer mehr vom Handwerk. Nach seiner Entlassung besuchte er die Ray Vogue School of Photography in Chicago, wonach er sich dem Medium Film und insbesondere der Kameraarbeit zuwandte, sodass er anschließend das Brooks Institute in Santa Barbara, Kalifornien, besuchte. Dort lernte er mit neun weiteren Studenten und zwei Dozenten, darunter auch Rex Fleming, dem Gründer des Brooks Instituts, die Feinheiten eines Kameramannes, sodass er kurz vor dem Abschluss die Möglichkeit erhielt als Kameramann bei KOLO, dem lokalen Fernsehsender in Reno, Nevada anzufangen. Da er arm war, konnte er sich kaum die Reise dahin leisten und musste erst sein Auto verkaufen, bevor er das Bewerbungsgespräch erfolgreich absolvieren konnte. Während seiner Zeit bei KOLO arbeitete Mankofsky häufig bei Dokumentationen mit, die auch landesweit gezeigt wurden. Allerdings verlor er 1958 diesen Job auch wieder und kehrte mit seinem Volkswagen, nach vier bis fünf Monaten Arbeitslosigkeit, zurück nach Chicago.

Encyclopædia Britannica und die ersten Spielfilme
Doch er blieb nicht lange, denn nur kurze Zeit später erhielt er mehrere Jobangebote aus Kalifornien, sodass er für Stewart Warner Electronics als Industriefotograf arbeitete und später bei einer Firma für medizinische Filme. Weil er parallel dazu Handball beim YMCA spielte, lernte er Jim McGuinn kennen. Er war Produzent für Lehrfilme bei der Encyclopædia Britannica. Weil sie gerade einen Kameramann suchten, mit dem sie in Florida eine Reihe von Filmen über Chemie drehen wollten, wurde Mankofsky engagiert. Allerdings musste er auf Anraten des Produzenten seinen Namen in "Bill Mann" ändern, da zu der Zeit in Florida eine gewisse antisemitische Haltung vorherrschte. Doch das hinderte ihn nicht daran innerhalb der darauf folgenden 13 Monate 161 halbstündige Chemie-Lehrfilme zu drehen. Er blieb neun weitere Jahre im Unternehmen und drehte hunderte Lehrfilme über die unterschiedlichsten Themen. Nach eigenen Angaben lernte er, schnell viele Szenen zu drehen. Er war der einzige Kameramann und musste ohne Assistenten auskommen. Und obwohl die Arbeit umfangreich war, erhielt er keinerlei Druck. Der Auftrag war lediglich, dass gewisse Filme, für 1000 US-Dollar die Minute, über spezielle Themen gedreht werden mussten, während der Rest sowohl beim Regisseur als auch bei der Filmcrew selbst lag.

Während dieser Zeit arbeitete Mankofsky auch häufig mit Larry Yust zusammen. Als dieser dann Encyclopædia Britannica verließ, bot er Mankofsky an, ihn als Kameramann, während seiner Versuche Spielfilme zu drehen, einen Job an. Und so folgte nach The Secret Sharer (1967) mit The Lottery (1969), einer Adaption von Shirley Jacksons The Lottery, einer der erfolgreichsten Lehrfilme aller Zeiten. Auch in den folgenden Jahren blieb Mankofsky Yust treu und war bei jedem seiner Projekte, wo immer er als Kameramann gebraucht wurde, tätig. Doch die Anfangszeit seiner Karriere sah dabei nicht immer so rosig aus, schließlich war er nicht Mitglied in der American Society of Cinematographers. Und weil er nicht in der Gewerkschaft war, wurden ihm viele Jobangebote nicht gewährt. Erst nachdem er Der Schrei des Todes drehte, einen Horrorfilm über einen schwarzen Dracula, erhielt er die Möglichkeit mit Hilfe der A.S.C-Mitglieder Howard Schwartz und Harry L. Wolf in die Gewerkschaft aufgenommen zu werden.

Mitglied der A.S.C. und endgültiger Durchbruch
Erst durch diese Mitgliedschaft erhielt Mankofsky die eigentlich interessanten Angebote. Es folgten Filme wie Ein tödlicher Traum, Der Jazz-Sänger und Muppet Movie. Letzterer war auch einer der Gründe, warum Mankofsky später für 3D-Film Muppet Vision 3-D für Walt Disney World Resort drehte. Ein anderer Grund war, dass einer der Produzenten, Thomas G. Smith, ihn noch aus gemeinsamen Tagen der Encyclopædia Britannica kannte. Für Ein tödlicher Traum kam er in Frage, weil er relativ häufig für die Universal Studios und schon einige Male mit dem französischen Regisseur Jeannot Szwarc arbeitete.

Es sollten noch weitere Kinofilme folgen, doch seinen eigentlichen Namen machte sich Isidore Mankofsky als Fernsehkameramann für "Movie-Of-The-Week"-Filme, speziell für das Fernsehen produzierte Fernsehfilme. Sein Agent brachte ihn Ende der 70er Jahre in mehrere Projekte. Durch seine zuverlässige Arbeit machte er sich schnell einen Namen und erhielt zahllose weitere Angebote. Insgesamt arbeitete er für diese speziellen Filme fast 15 Jahre und drehte teilweise bis zu sieben Filme pro Jahr.

Persönliches
Laut eigener Aussage machten Filme wie Aufstand in Sidi Hakim, Vier Federn, Drei Fremdenlegionäre, Unter Piratenflagge und Robin Hood, König der Vagabunden in seiner Kindheit einen besonders großen Eindruck auf ihn. Auch die Arbeit des russischen Kameramanns Sergei Urussewski hinterließ für ihn auf Dauer einen bleibenden Eindruck.

Mankofsky hatte in seiner Karriere als Kameramann für Spielfilme zwei besondere Ziele. So wollte er unbedingt in die A.S.C. und wenigstens einmal für den Oscar nominiert werden. Allerdings war es für ihn nicht so schlimm, nie für eine Oscarnominierung bedacht zu werden, da er Mitglied der Gewerkschaft wurde, schließlich war es zu seiner Zeit unglaublich schwierig bis nahezu unmöglich aufgenommen zu werden. Denn nur wenn man an einem offiziellen, durch die Gewerkschaft abgesegneten, Film arbeitete, konnte man Mitglied der Gewerkschaft werden. Allerdings konnte man nur an einem solchen mitarbeiten, wenn man bereits in der Gewerkschaft war. Und dieser Teufelskreis war für viele nicht zu durchbrechen. Von daher war dies, nach Mankofskys Aussage, sein größter beruflicher Erfolg.

Ab dem 3. November 1972 war Mankofsky mit der Fotografin Christine Ludwig verheiratet.

Filmografie (Auswahl)
 1967: The Secret Sharer
 1969: The Lottery
 1971: Blutnacht des Teufels (Werewolves on Wheels)
 1972: Geh zur Hölle (Trick Baby)
 1973: Blutnacht des Teufels (Lost Exorcist)
 1973: Der Schrei des Todes (Scream Blacula Scream)
 1974: Schußfahrt in den Tod (The Ultimate Thrill)
 1974: Die Straße des Bösen (Homebodies)
 1975: Doctors' Hospital (Fernsehserie, 1 Episode)
 1976: Am Freitag schlief der Rabbi lang (Lanigan's Rabbi)
 1976: Der Preis der Macht (Captains and the Kings) (Fernsehserie, 6 Episoden)
 1977: Lanigan's Rabbi (Fernsehserie, 4 Episoden)
 1978: Columbo (Fernsehserie, 2 Episoden)
 1979: Mrs. Columbo (Fernsehserie, 1 Episode)
 1979: Muppet Movie (The Muppet Movie)
 1980: Ein tödlicher Traum (Somewhere in Time)
 1980: Der Jazz-Sänger (The Jazz Singer)
 1981: Magnum (Magnum, P.I.) (Fernsehserie, 3 Episoden)
 1982: Auf einmal ist es Liebe (Not Just Another Affair)
 1982: Liebe einen Sommer lang (Forbidden Love)
 1982: Unter den Augen der Justiz (In the Custody of Strangers)
 1983: Die dritte Liebe (The Other Woman)
 1983: Die Football-Prinzessin (Quarterback Princess)
 1983: Die Sünde der Schwester (Baby Sister)
 1984: Das brennende Bett (The Burning Bed)
 1984: Das Mädchen des Monats (I Married a Centerfold)
 1984: Fit fürs Leben (Getting Physical)
 1985: Die Spezialisten unterwegs (Misfits of Science) (Fernsehserie, 1 Episode)
 1985: Ewoks – Kampf um Endor (Ewoks: The Battle for Endor)
 1985: Lanny dreht auf (Better Off Dead)
 1986: Der Callgirl Club (Beverly Hills Madam)
 1986: Die Abenteuer der 5 kleinen Spione (Little Spies)
 1986: Drei Millionäre und eine Leiche (Triplecross)
 1986: Ein ganz verrückter Sommer (One Crazy Summer)
 1986: Outside Man (The George McKenna Story)
 1986: Say Yes!
 1986: Spur der Angst (Child's Cry)
 1987: Anstiftung zum Mord (Nutcracker: Money, Madness & Murder)
 1987: Beverly Hills Boys Club (Billionaire Boys Club)
 1988: Der Todesengel (Fatal Judgement)
 1988: Disneyland (Fernsehserie, 1 Episode)
 1988: Rock 'n' Roll Mam (Rock 'n' Roll Mom)
 1988: Tropic War (Clinton and Nadine)
 1988: Justin Case (Fernsehfilm)
 1989: Polly – Ein Engel auf Erden (Polly)
 1989: Skin Deep – Männer haben's auch nicht leicht (Skin Deep)
 1989: Zweimal Rom und zurück (Little White Lies)
 1990: Familie in Nöten (Appearances)
 1990: Ein Zwilling kommt selten allein (Parent Trap III)
 1991: Liebe, Lüge, Mord (Love, Lies and Murder)
 1992: Broadway Familie (Broadway Bound)
 1992: Den Tod vor Augen (Ladykiller)
 1992: Eine Nacht im Savoy (Stompin' at the Savoy)
 1992: Mein unsichtbarer Freund (Day-O)
 1992: Starfighter des Todes (Afterburn)
 1992: Zerschlagene Träume (Bed of Lies)
 1993: Trade Winds
 1993: Verhängnisvolles Spiel (Telling Secrets)
 1993: Wirbelsturm über Florida – Menschen in Angst (Triumph Over Disaster: The Hurricane Andrew Story)
 1994: Daddy schafft sie alle (Father and Scout)
 1994: … und Hoffnung auf Liebe (The Gift of Love)
 1995: Gib mir meine Kinder wieder (Whose Daughter Is She?)
 1995: Nowhere Man – Ohne Identität! (Nowhere Man) (Fernsehserie, 1 Episode)
 1995: Verlorene Träume (The Heidi Chronicles)
 1996: Gedemütigt! …und keiner wird ihr glauben (She Cried No)

Auszeichnungen
Emmy
 1989: Beste Kamera in einer Miniserie oder Special – Polly (nominiert)
 1991: Beste Kamera in einer Miniserie oder Special – Labyrinth der Lügen (nominiert)
 1992: Beste individuelle Kameraleistung in einer Miniserie oder Special – Starfighter des Todes (nominiert)

ASC-Award
 1989: Beste Kamera in einem "Movie-of-the-Week" – Disneyland (nominiert)
 1992: Beste Kamera in einer Mini-Serie – Labyrinth der Lügen
 1994: Beste Kamera in einer Mini-Serie – Trade Winds (nominiert)

Literatur
 Ray Zone: Isidore Mankofsky. in: 3-D filmmakers: Conversations with creators of stereoscopic motion pictures. 2005, S. 61–70.
 Geoff Alexander, Rick Prelinger: Isidore Mankofsky. in: Academic Films for the Classroom: A History. Mcfarland & Co Inc., 2010, S. 172–173.
 John Fauer: Cinematographer Style – The Complete Interviews. Vol. II, American Cinematographer, 2009.

Weblinks

Einzelnachweise

Kameramann
Person (New York City)
US-Amerikaner
Geboren 1931
Gestorben 2021
Mann


text:
Омельченки — название населённых пунктов на Украине:

 Омельченки — село в Белопольском районе Сумской области.
 Омельченки — село в Змиёвском районе Харьковской области.


text:
Ossaea rubescens är en tvåhjärtbladig växtart som först beskrevs av José Jéronimo Triana, och fick sitt nu gällande namn av Célestin Alfred Cogniaux. Ossaea rubescens ingår i släktet Ossaea och familjen Melastomataceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Myrtenordningen
rubescens


text:
El tinginys (literalmente «pereza», en lituano) es un dulce típico de Lituania, que fue elaborado por primera vez en la ciudad de Kaunas. Los ingredientes tradicionales son mantequilla, chocolate, azúcar, leche condensada y galletas.

Historia
En el año 1888 llegó una producción de chocolate y otros productos a Kaunas una ciudad que se encuentra en el centro-sur de Lituania. Esto hizo que los artesanos empezaran a reinventar nuevas recetas con chocolate, como el chocolate con galletas, chocolate con pasas o con avellanas, ya que en Lituania se pueden encontrar diferentes tipos de avellanas debido a su gran cantidad y variedad de bosques.

También empezaron a endulzar el coñac con el chocolate e incluso crearon nuevos licores con chocolate. No se tardó mucho en crear recetas un poco más elaboradas, como el dulce llamado Tinginys, que se traduce como Gandul. En el año 1967 una mujer creó accidentalmente la receta; intentaba cocinar chocolate pero le añadió demasiado azúcar, lo que hizo que se caramelizara y se hiciera un sirope; para evitar el estropicio, la mujer intentó suavizar el sabor con galletas, así que las troceó, las mezcló con el sirope y cuando se enfrió, apareció el primer Tinginys, pero por comodidad, con el paso del tiempo se hicieron modificaciones, como dejar enfriar la mezcla en el interior de una bolsa y enrollarla, que después se cortaría en trozos. Entre todos, decidieron que lo llamarían "Gandul" por su fácil y rápida preparación; desde entonces la gente hace "el Gandul" todavía más económico y fácil porque ahora ya no usan el chocolate sino cacao y no tiene porque hervir la leche porque es más fácil con leche condensada

Referencias

Véase también
 Gastronomía de Lituania

Enlaces externos

Postres y dulces de Lituania


text:
George Mackenzie Dunnet CBE FRSE FIN FRSA (19 April 1928 – 11 September 1995) was a Scottish ornithologist and ecologist. He acted as an official advisor to the British government on ecological issues relating to the North Sea oil industry, salmon farming and the link (if any) between badgers and bovine tuberculosis. The latter resulted in a government report generally called the Dunnet Report.

He was the first Director of the Culterty Field Station (studying a variety of ecological issues) at Aberdeen University.

Life
He was born at Dunnet in Caithness on 19 April 1928 the son of John George Dunnet. He was raised in Stuartfield and attended Peterhead Academy. He then went to Aberdeen University graduating BSc in 1949.

He worked briefly at the Bureau of Animal Populations in Oxford before undertaking a five-year study research trip to Australia as part of the Wildlife Survey Section of CSIRO, mainly concentrating on flea types on various species. He identified over 40 new species and subspecies during this period. He was then invited to head the new Culterty Research Station at Aberdeen University under Prof Vero Wynne-Edwards in 1957. He then succeeded Wynne-Edwards as Regius Professor of Natural History in 1974, continuing this role until 1992. He later served as Dean of the Faculty of Science for the university.

In 1970 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Vero Wynne-Edwards, John N Black, Julius Eggeling, and Charles Gimingham. He won the Society's Neill Prize for the period 1987–89.

He famously resigned from his role as principal (and sole) scientific advisor to Scottish Natural Heritage due to ongoing dissatisfaction with the SNH's lack of scientific input to their decision-making.

He was created a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 1994 New Year's Honours List.

He died of a stroke whilst attending a conference in Copenhagen in Denmark on 11 September 1995. The conference was debating the ecological effects of the proposed Øresund Bridge.

Positions of Note

Chairman of the Salmon Advisory Committee 1986-1995
Member of the Advisory Committee on Science to the Nature Conservancy Council
Chairman of the Shetland Oil Terminal Environmental Advisory Group (SOTEAG)
Chairman of the Review Team on Badgers and Bovine Tuberculosis

Publications

Fleas of British Mammals (1948)

Family

He married Margaret ("Mom") Thomson in 1953. They had one son and two daughters (one of whom died).

References

External links
R.E. Lewis: Flea News 51: Obituaries, Department of Entomology, Iowa State University, Ames, Iowa, December 1995

1928 births
1995 deaths
People educated at Peterhead Academy
Alumni of the University of Aberdeen
Scottish ornithologists
Commanders of the Order of the British Empire
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Academics of the University of Aberdeen
20th-century British zoologists


text:
424 Грація (424 Gratia) — астероїд головного поясу, відкритий 31 грудня 1896 року Огюстом Шарлуа у Ніцці.

Примітки

Див. також
 Список астероїдів (401-500)

Посилання

Астрономічні об'єкти, відкриті 1896
Головний пояс астероїдів
Астрономічні об'єкти, відкриті Огюстом Шарлуа


text:
Stephen Joseph Harper (Toronto, 30 april 1959) is een Canadese politicus. Hij was 2004 tot 2015 leider van de Conservatieve Partij van Canada en diende bijna een decennium als 22e premier van Canada.

Levensloop
Stephen Harper groeide op in Toronto en studeerde economie aan de universiteit van Calgary. In 1993 werd Harper voor de eerste maal verkozen in het Canadese Lagerhuis, het House of Commons voor het district Calgary West (nu Calgary Southwest) als lid van de partij Canadian Alliance.

Teneinde het versplinterde conservatieve kamp weer te herenigen onderhandelde Harper met de leider van de Progressive Conservative Party over een mogelijke fusie van zijn Canadian Alliance en de PCP. Nadat die fusie in 2004 een feit werd stelde Harper zich kandidaat voor het leiderschap van de nieuwe Conservative Party of Canada. In de eerste stemronde kreeg hij voldoende steun en werd hij zodoende tevens de officiële leider van de oppositie in het parlement.

Na het uitbreken van het zogenaamde Sponsorship-schandaal, dat de regerende Liberalen in verlegenheid bracht diende Harper in het parlement een motie in voor het aftreden van de regering. Deze motie werd weliswaar aangenomen (op 10 mei 2005) maar door de regering in de wind geslagen. Na het verschijnen, op 1 november 2005, van een eerste rapport van een onafhankelijke rechter die het schandaal onderzocht diende Harper samen met de andere oppositieleiders een motie van wantrouwen tegen het kabinet van Paul Martin in. Deze werd aangenomen op 28 november 2005, met de verkiezingen van 23 januari 2006 tot gevolg. Verkiezingen die door zijn Conservatieven zouden worden gewonnen met 127 zetels. Omdat echter 155 zetels nodig waren voor een absolute meerderheid, was een minderheidsregering het gevolg.

Minister-presidentschap

Vorming en beleidsvoornemens
Harper werd op 6 februari 2006 benoemd tot minister-president. Het door hem benoemde kabinet leidde tot enige kritiek door het opnemen daarin van een, ongekozen, senator uit Montreal en David Emerson, een voormalige Liberaal uit Vancouver die de oversteek maakte naar de Conservatieven om in het kabinet plaats te nemen. Harper verdedigde zijn keuzes door erop te wijzen dat beide ministers vakbekwaam genoeg waren en hij er bovendien zeker van wilde zijn dat de tweede en derde stad van het land vertegenwoordigd waren in het kabinet. Kernpunten van Harpers beleid zijn onder meer het verhogen van de integriteit van de overheid na de periode van Liberaal bewind die veel mensen als corrupt zagen. Verder wilde Harper geld dat besteed wordt aan kinderopvang rechtstreeks aan ouders overmaken zodat die zelf kunnen beslissen hoe zij het besteden. De oppositiepartijen hebben hier kritiek op en zij stellen dat hierdoor plekken in institutionele opvang zouden kunnen verdwijnen. Verder stelde Harper de verbetering van de relatie met de Verenigde Staten als een van zijn prioriteiten.

Buitenlands beleid

Harpers buitenlands beleid wordt gekenmerkt door een assertievere benadering en een wens om Canada een grotere rol te laten spelen in de wereld. Van 13 maart tot 15 maart 2006 maakte Harper een onaangekondigd bezoek aan de Canadese troepen die in Kandahar in Afghanistan gelegerd zijn en die daar ingezet worden tegen restanten van de Talibanstrijders en Al Qaida-terroristen. Harpers bezoek, dat met veel veiligheidsmaatregelen gepaard ging, was bedoeld om de troepen aldaar de steun van het Canadese volk en de regering over te brengen. Onder Harper heeft Canada zijn rol in Afghanistan uitgebreid en werd een Liberale poging om de missie in dat land te laten doodbloeden afgewezen. Algemeen wordt Canada's rol in de wereld als meer zelfverzekerd gezien. In het eerste jaar van Harpers minister-presidentschap noemde de hoogste militair in Canada, Generaal Rick Hillier, dit een positieve zaak na een volgens hem desastreus decennium van Liberale inkrimpingen van het defensiebudget. Critici noemen de nieuwe koers echter te veel afwijkend van Canada's recente rol als vredesmacht.

Eind maart 2006 had Harper een ontmoeting met president George W. Bush van de VS en Vicente Fox, de president van Mexico onder meer over continentale veiligheid en handel. Onderhandelingen over het langlopende naaldhout-conflict met de VS, dat zich al sinds 1982 voortsleept, zouden volgens een mededeling van Harper in het parlement op 27 april tot een resultaat komen. De meeste partijen, waaronder de belangrijkste houtleverende provincies en de overkoepelende naaldhoutindustrie-organisaties steunden het akkoord dat Harpers regering met de Verenigde Staten had gesloten. De oppositiepartijen leverden kritiek op het feit dat niet alle geheven belastingen zullen worden terugbetaald.

Hoewel Harper de relaties met de Verenigde Staten heeft aangehaald als onderdeel van zijn verkiezingsbeloften, zijn er enkele twistpunten tussen beide landen die van tijd tot tijd oplaaien. Eén daarvan is de kwestie over Canada's claim op de wateren rond de Arctische Archipel, een claim die door de VS en de meeste andere landen niet erkend wordt.

In tegenstelling tot zijn voorgangers is Harper sterk pro-Israël en steunde hij Israëls recht op zelfverdediging tijdens diens oorlog in Libanon tegen de terroristische Hezbollah beweging in 2006. Harper riep op tot een permanente resolutie van het conflict in het Midden-Oosten en legde de schuld van het geweld bij Hezbollah.

Binnenlands beleid
Een van de verkiezingsbeloften die Harper in de campagne van 2006 deed behelsde politieke vernieuwing. In dit kader stelde Harper zowel vaste verkiezingsdata als een gekozen senaat voor. Vaste verkiezingsdata maken het minder waarschijnlijk dat een minister-president in de toekomst de verkiezingen kan plannen voor een tijd die de regerende partij uitkomt.

De kwestie van Quebecs status in Canada kwam in het najaar van 2006 weer op de voorgrond te staan. Op 22 november van dat jaar diende Harpers regering een motie in het parlement in dat Quebec als ''natie binnen een verenigd Canada'' erkende. Hiermee hoopte hij de federalisten te sterken en de separatisten enig wind uit de zeilen te nemen. Hoewel de motie met 266 tegen 16 stemmen werd aangenomen, was er veel kritiek over deze stap die als onnodig werd gezien.

In het voorjaar van 2007 kwam Harper met een nieuw beleidsplan aangaande het milieu. In reactie op kritiek op dat beleid van de oppositiepartijen heeft Harper zijn minister voor milieu vervangen en een breed pakket van maatregelen aangekondigd die onder meer een beperking van de uitstoot van broeikasgassen en een verbod op inefficiënte lampen in 2012 behelzen. De oppositiepartijen in het Parlement hebben echter hierop koel gereageerd en eisen van de regering dat die de Kyoto-protocollen naleeft, iets dat volgens economen en de regering tot een economische crisis zal leiden.

Het door Harper in 2007 ingediende staatsbudget, zijn tweede, werd vrij eenvoudig door het Parlement goedgekeurd. Hoewel voor de meeste mensen, vooral families met gemiddelde en lage inkomens de belastingen verlaagd zijn behelst het budget een hoog niveau van staatsuitgaven ondanks de belofte om deze uitgaven in te krimpen na de record bedragen die de vorige regering uitgaf.

Verkiezingen 2008
Op 8 september 2008 werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven. Deze werden gewonnen door de Conservatieve Partij, maar ze wisten geen meerderheid te behalen.

Harper had gehoopt dat zijn partij een meerderheid zou behalen door in Quebec te groeien, maar daar bleef de partij op 10 zetels steken. Het Bloc Québécois behaalde in de Franstalige provincie twee derde van het aantal zetels. In Ontario behaalde de Conservatieve Partij haar grootste winst door 51 zetels te behalen, een winst van 11 ten opzichte van 2006. De Liberalen daalde in Ontario van 54 naar 38 zetels. Ten westen van Ontario werden de Liberalen tot 7 zetels gereduceerd terwijl de Conservatieven er 71 veroverden. De overige 14 zetels van Manitoba, Saskatchewan, Alberta en British Columbia gingen naar de NDP. De Conservatieven behaalden in totaal 143 zetels. Voor een meerderheid waren 155 zetels nodig in het 308 zetels tellende Lagerhuis. De Liberalen behaalde in totaal 76 zetels, met name in de stedelijke centra van Montreal en Toronto. De NDP won 37 zetels en 2 zetels werden door onafhankelijke kandidaten veroverd..

Harper beloofde na het uitroepen van de overwinning samen te willen werken met de oppositie om de economische problemen te lijf te gaan. "De Canadezen hebben gestemd en hun oordeel gegeven. Ze hebben aangegeven hoe het land verder moet", aldus Harper tegenover aanhangers in Calgary. Canada is het eerste westerse land waar verkiezingen werden gehouden nadat de financiële crisis was uitgebroken. "Elke regering in de Westerse wereld heeft grote moeilijkheden, wij zijn waarschijnlijk de enige die herkozen wordt en meer stemmen krijgt", aldus het conservatieve parlementslid Jason Kenney.

Regeringscrisis van 2008
Enkele weken na de verkiezingen van 2008 trachtte een coalitie van Liberalen onder Stéphane Dion en de NDP van Jack Layton, gesteund door de separatistische Bloc Québécois de conservatieve regering van Harper via een motie van wantrouwen omver te werpen. Zij deden dit naar eigen zeggen omdat de regering te weinig deed om de economie te steunen. Een politieke en constitutionele crisis was het gevolg. Harper en zijn regering stelden dat een coalitie die werd geleid door een aftredend partijleider die zijn partij naar haar laagste electorale score sinds 1867 had geleid en steun zocht van socialisten en separatisten, geen mandaat had om een regering te vormen. Harper vertelde in een televisie toespraak tot het Canadese volk dat hij alle legitieme middelen zou aanwenden om de coalitie te verhinderen een regering te vormen. Harper werd hierin gesteund door opiniepeilingen die aangaven dat een ruime meerderheid van het volk tegen de geplande regering door de coalitie was en Harpers partij hierin steunde.

Na slechts twee weken zitting te hebben gehad stemde de gouverneur-generaal van Canada in met Harpers verzoek om het parlement vervroegd met reces te sturen waarna het op 26 januari weer bijeen geroepen zou worden om een nieuwe troonrede te presenteren en een nieuw budget in te dienen. Tijdens deze adempauze werd Liberaal partijleider Dion door zijn partij dringend verzocht vervroegd af te treden daar ook vele Liberalen niet gediend waren van een alliantie met de separatistische Bloc Québécois wiens handvest de opdeling van Canada voorstaat. Michael Ignatieff nam het roer van Dion over en hij liet doorschemeren naar een compromis met Harper te willen werken.

Op 26 januari 2009 kwam het Canadese Lagerhuis weer bijeen en een dag later diende Harper een staatsbegroting in die begin februari 2009 met steun van de meeste Liberale leden van het House of Commons werd goedgekeurd. De Liberale leider Ignatieff had als voorwaarde voor zijn steun aan de regering de voorwaarde gesteld dat Harper elke drie maanden het parlement moest inlichten over de toestand van de economie.

Budget en val van regering Harper
In het voorjaar van 2011 stelde Harpers kabinet een nieuwe staatsbegroting op die door alle oppositiepartijen werd afgekeurd. Nog voordat de staatsbegroting door het Lagerhuis werd besproken viel op 25 maart 2011 het kabinet van Harper nadat oppositieleider Ignatieff een motie van wantrouwen indiende in het Lagerhuis die vervolgens werd aangenomen. Op 2 mei 2011 werden er parlementsverkiezingen gehouden. De Conservatieve Partij van Canada wonnen hierbij 24 zetels en kwamen daarmee op 167 van de 308 zetels in het parlement. Dit is de eerste keer dat de partij onder Harper zelfstandig een meerderheidsregering kan vormen.

Verkiezingen 2015
In de Canadese federale verkiezingen van 2015 werd de Conservatieve Partij van Harper verslagen door de Liberale Partij van Justin Trudeau. Harper trad na zijn verlies af als leider van de Conservatieve Partij.

Zie ook
 Lijst van ministers-presidenten van Canada

Referenties

Externe links
 Officiële site van de Minister-president van Canada
 Parlementaire biografie Harper
 Conservatieve Partij

Minister-president van Canada
Conservative Party of Canada-politicus
Lid van het Lagerhuis (Canada)


text:
William Thomas Sampson (Palmyra, Nueva York; 9 de febrero de 1840 - Washington D. C., 6 de mayo de 1902) fue un almirante estadounidense.

Participó en la Guerra de Secesión en 1860 y en la Guerra Hispano-Estadounidense de 1898, en la que bombardeó San Juan de Puerto Rico, dirigió el bloqueo de Santiago de Cuba, destruyó la flota del almirante Pascual Cervera y tomó posesión de la ciudad, cuya guarnición mandaba el general José Toral y Velázquez.

Militares de Estados Unidos
Historia de Cuba
Militares de Estados Unidos en la guerra hispano-estadounidense
Personas enterradas en el Cementerio Nacional de Arlington


text:
Runinskrift U 208 finns på en runsten vid Rocksta Säteri i Angarns socken, Vallentuna kommun. Runstenarna U 207 och U 208 är uppställda bredvid varandra och ingår i samma monument. U 208 är den östra. Stenarna står på sin ursprungliga plats.

Inskriften

Inskriften på den korsmärkta, östra stenen, U 208, är i versform. "Visäte ristade stenarna" står i korset.
Runmästaren Visäte var verksam vid mitten av 1000-talet.

Fotnoter

Se även
Alfabetisk lista över runinskrifter
Lista över Upplands runinskrifter
Lista över fornlämningar i Vallentuna kommun
Sverige under vikingatiden
Sverige under äldre medeltiden

Upplands runinskrifter
Runinskrifter i Vallentuna kommun


text:
Biografia
È noto per la sua intensa attività di percussionista e session man al fianco di artisti come Elton John, George Harrison, Sting, Eric Clapton e dei Pink Floyd.

La sua lunga carriera artistica ha inizio negli anni Sessanta, quando Ray registra con gli Who e collabora con la band America, con Carly Simon e con David Essex. Nel 1969 fa parte dei Blue Mink, gruppo prodotto da Gus Dudgeon. Suona inoltre le percussioni nelle prime produzioni di Elton John, in un album di Nicky Hopkins e nell'album dei Rolling Stones It's Only Rock 'n Roll del 1974.

In quell'anno diventa ufficialmente membro della Elton John Band e contribuisce attivamente al classico sound dei lavori della rockstar, suonando per esempio in Caribou (1974) e in Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy (1975).
Sul finire degli anni Settanta collabora con gli Wings, Simon Ferry e Art Garfunkel.

A portarlo alla ribalta è, dopo alcuni concerti del 1977, l'A Single Man Tour del 1979 con le famose date in Russia, dovuto alla pubblicazione dell'omonimo album eltoniano l'anno precedente. In queste esibizioni, le prime di un artista occidentale nel Paese sovietico, Elton è solo al pianoforte, privo del look variopinto e sgargiante esibito anni prima, ed esegue pezzi come Your Song e Daniel; all'inizio della seconda parte dello show lo raggiunge sul palco il funambolico Ray, che scatena alle percussioni il suo eclettismo e la sua maestria in maniera decisamente espressiva. Vengono esibiti brani come Funeral for a Friend/Tonight, Part-Time Love, Bennie & The Jets, Better Off Dead, I Think I'm Going to Kill Myself e Saturday Night's Alright for Fighting/Pinball Wizard, che mandano in delirio il pubblico russo e facendo guadagnare molto a Cooper in termini di popolarità. In quel tour si verificano anche imponenti scene di isteria collettiva: lo stesso Elton John ammetterà di non aver mai avuto un successo di tali proporzioni.

Negli anni Ottanta, Ray suona ancora con i The Rolling Stones; nel 1983 partecipa ad un tour finalizzato alla raccolta di fondi per beneficenza con Ronnie Lane, Eric Clapton, Jimmy Page, Jeff Beck, Billy Wyman e Charlie Watts. Nel 1985, appare nell'album di Mick Jagger She's The Boss e collabora con Billy Wyman; nel 1986 partecipa allo storico tour eltoniano in Australia con la Melbourne Symphony Orchestra.

Nel 1982 suona nel disco Il tuffatore di Flavio Giurato.

Negli anni Novanta torna di nuovo ad esibirsi con Elton nei suoi tour solo piano e percussioni, riproponendo vecchi pezzi di John come Indian Sunset; nel 1992 suona le percussioni nell'album live di Eric Clapton Unplugged, mentre nel 1997 è presente al concerto Music For Montserrat. Nello stesso anno collabora ancora con Billy Wyman.
Nel 2002 suona al concerto tenutosi in onore di George Harrison; nel 2007 fa altrettanto al concerto per Jim Capaldi.
In quell'anno lavora inoltre all'album Pictures di Katie Melua.
Nel 2009 torna ad esibirsi live di nuovo insieme ad Elton John in un minitour europeo per piano e percussioni comprendente poche date in Francia, Italia e Regno Unito: i concerti (che costituiscono uno dei punti più alti dell'attività live di Elton) si rivelano un grande successo artistico, in quanto vengono resuscitate alla perfezione vecchie glorie (come Indian Sunset, Levon, Better Off Dead, I Think I'm Going to Kill Myself e Crazy Water) e rispolverati brani più recenti come Original Sin, Blues Never Fade Away, American Triangle, Weight of the World, Ballad of the Boy in the Red Shoes e The Emperor's New Clothes (mai eseguita live in precedenza); da menzionare anche la chiusura con Saturday Night's Alright for Fighting e l'insolita accoppiata Carla Etude/Blessed. Nel 2010 e nel 2011 vengono quindi annunciate nuove date internazionali per questo particolare tipo di evento.

Ray Cooper, inoltre, si è interessato al mondo del cinema, soprattutto negli anni Novanta, con la Handmade Films di George Harrison.

Note

Voci correlate
 An Evening with Elton John and Ray Cooper

Collegamenti esterni

Percussionisti britannici
Polistrumentisti britannici
Cooper, Ray
Pink Floyd


text:
De Yanornithidae zijn een groep vogels, behorende tot de Ornithuromorpha.

In 2001 benoemden Zhou Zhonghe en Zhang Fucheng een familie Yanornithidae om Yanornis een plaats te geven.

In 2020 definieerden Wang Min, Li Zhiheng, Liu Qingguo en Zhou Zhonge een klade Yanornithidae als de groep omvattende Yanornis martini Zhou & Zhang, 2001 en Abitusavis lii en alle soorten nauwer verwant aan Yanornis en Abitusavis dan aan Yixianornis grabaui Zhou & Zhang, 2001, Piscivoravis lii Zhou, Zhou & O'Connor, 2014 of de huismus Passer domesticus Linnaeus, 1758. Dit betekent dat het begrip incoherent wordt als een van de uitgesloten soorten nauwer verwant is aan een van de verankerende soorten dan aan de andere.

Naast de verankerende soorten zou Similiyanornis een yanornithide zijn. Alle soorten zijn gevonden in het Aptien van China, in de Yixianformatie of de Jiufotangformatie.

De drie in 2020 aangewezen soorten betreffen vogels ter grootte van de moderne pijlstaart Anas acuta. Ze toonden een unieke combinatie van op zich niet unieke kenmerken. De schedel is langwerpig, ongeveer tweemaal langer dan hoog. De bovenkaken en onderkaken dragen tanden. Het dentarium van de onderkaak heeft een evenwijdige bovenrand en onderrand. Het dentarium draagt ongeveer twintig tanden. De halswervels zijn langwerpig. Het borstbeen wordt aan de achterrand doorboord door een paar vensters. Het spaakbeen heeft een tuberculum bicipitale. Bij de eerste en tweede handklauw is de onderrand van het gewrichtsvlak tredevormig zonder een bult voor de aanhechting van de pees van de buigende spier. Het zitbeen is vrijwel recht en mist vermoedelijk een uitsteeksel aan de bovenrand. De eerste kootjes van de tenen zijn langer dan de voetklauwen.

Literatuur
Zhou Z. & Zhang F. 2001. [Two new genera of ornithurine birds from the Early Cretaceous of Liaoxi involved in the origin of modern birds.] Kexue Tongbao. 46(5): 371-377
Min Wang; Zhiheng Li; Qingguo Liu & Zhonghe Zhou, 2020, "Two new Early Cretaceous ornithuromorph birds provide insights into the taxonomy and divergence of Yanornithidae (Aves: Ornithothoraces)". Journal of Systematic Palaeontology, 18 (21): 1805–1827

Uitgestorven vogels


text:
Sesamia sciagrapha är en fjärilsart som beskrevs av Fletcher 1961. Sesamia sciagrapha ingår i släktet Sesamia och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
sciagrapha


text:
Xylophylla punctifascia är en fjärilsart som beskrevs av John Henry Leech 1900. Xylophylla punctifascia ingår i släktet Xylophylla och familjen nattflyn. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Nattflyn
punctifascia


text:
Sambera este o comună rurală din departamentul Dosso, regiunea Dosso, Niger, cu o populație de 36.746 de locuitori (2001).

Referințe

Comune din Niger


text:
The Lusted Road Bridge, formerly known as the Portland Water Works Bridge, is an iron truss bridge that spans the Sandy River in Sandy, Clackamas County, Oregon, United States. Constructed for the Portland Water Works in 1894, the bridge was originally located in Portland and spanned the Willamette River.

History
Constructed for the Portland Water Works in 1894, the Lusted Road Bridge was designed by W. B. Chase of Portland, a railroad engineer. It was fabricated by the Bullen Bridge Company. Originally constructed in Portland and spanning the Willamette River, the bridge was known as the Portland Water Works Bridge.

In 1926, after the completion of the Burnside Bridge, the bridge was dismantled and relocated. The west approach of the bridge was located to Bull Run, where it spans the Bull Run River, while its east portion was relocated to its current location in Sandy, where it replaced a pre-existing truss bridge that provided access to Dodge Park.

In the 1980s, the bridge was recognized as one of the state's significant historic bridges, and in 1998, it was rehabilitated by Clackamas County.

References

External links

 at BridgeHunter.com

1894 establishments in Oregon
1926 establishments in Oregon
Bridges completed in 1894
Road bridges in Oregon
Buildings and structures in Clackamas County, Oregon


text:
Pater Moeskroen is een Nederlandse muziekband, die in de zomer allerlei feestavonden en popconcerten geeft en in de wintermaanden serieuzere theatertournees houdt. De band speelt een gevarieerd muziekrepertoire, met elementen van zowel folk en Keltische muziek alsook klezmer en punk, waarbij alle nummers zijn voorzien van Nederlandstalige tekst. De liedteksten zijn veelal humoristisch van aard, maar soms ook ernstig. Tijdens de voorstellingen worden tientallen muziekinstrumenten gebruikt.

Ontstaan en ontwikkeling
De band ontstond in de zomer van 1985, toen Martien van Oostrom, Ad Grooten en Wilbert van Duinhoven met een straatmuziekgroep door Frankrijk trokken. Ze vatten het plan op om een feestband op te richten. Toen ze in België door de stad Moeskroen trokken, was de naam van de band geboren. In eerste instantie was de naam beoogd voor een biermerk dat men wilde gaan brouwen, maar toen later met Ton Smulders het idee postvatte om een feestband te beginnen, werd deze naam gebruikt.

Jan Evers, de huisgenoot van Smulders, werd als fluitist bij de band gehaald. Marcel Sophie, een schoolgenoot van Smulders, Grooten en van Oostrom, kwam ook bij de band. De broedplaats voor de band was de hogeschool Middeloo in Amersfoort (inmiddels opgegaan in de Hogeschool Utrecht). De meeste leden van Pater Moeskroen kenden elkaar van deze opleiding, waar zij de opleiding tot muziektherapeut volgden.

Op 26 januari 1986 trad Pater Moeskroen voor het eerst op, in het Café van Zanten in Amersfoort. Een jaar later werd het eerste album Alle 7 tips uitgebracht, aanvankelijk alleen op muziekcassette. In 1998 verscheen het geremasterd op cd. In 1989 werd de cd Nooit van gehoord? live opgenomen.

Na de komst van Koert Ligtermoet kregen ze in 1991 voor het eerst landelijke bekendheid met de single Roodkapje en het album Aan de macht. Deze single en Hela Hola werden door Peter Koelewijn geproduceerd. Na onvrede over de muzikale koers kwam er een einde aan de samenwerking. In 1993 ontving Pater Moeskroen de Gouden Notekraker, een prijs voor de beste live-optredens.

Vanaf 1995 treedt Pater Moeskroen ook op in theaters. De eerste show heette Psalmenstrand. De hierop volgende theatertours waren Wilde Liefde, Spanning & Spinazie en (on)gewenste Ultimiteiten .

Met de shows Diddelidee!, Sprookjes en Zee maakte de band gebruik van toneelregisseur Dick Hauser. Deze shows zijn deels muzikaal cabaret.

Voor de theatershow Zee werkte de band samen met koren uit de plaatsen waar de show plaatsvond; de vrouwenpartijen uit die koren zongen dan mee. 2006 stond in het teken van het twintigjarig jubileum. Ter gelegenheid hiervan was er op 26 januari 2006 een eerste feestoptreden en de cd XX deel 1. In het tweede weekend van juli was er een feestweekend in het Zuid-Hollandse Nieuwveen, waar de cd XX deel 2 werd uitgebracht.

De volgende theatertour heette NU en heeft in twee seizoenen 49 theaters aangedaan. Hiervan is de gelijknamige cd en dvd uitgekomen.

In het seizoen 2008-2009 speelde Pater Moeskroen voor het eerst een show met repertoire van een ander. Het programma was getiteld Pater Moeskroen komt van het dak af en daarin werden liedjes van Peter Koelewijn ten gehore gebracht. Het repertoire omvatte ook nummers die Koelewijn had geproduceerd voor anderen, waaronder Beestjes, Foxy Foxtrot en Ik ben gelukkig zonder jou. Koelewijn, zelf ooit producer van de eerste twee hitsingles van Pater Moeskroen, nam ter gelegenheid van deze show samen met Pater Moeskroen een single op.

Het 25-jarig bestaan van de band werd gevierd met een cd en een theatertournee, genaamd Pater Moeskroen en de Kelten. Het programma ging in januari 2011 in première.
Op 1 april nam Ad Grooten afscheid. Hij werd vervangen door Rolf Rombouts, die met Pater Moeskroen de theaters in ging met het programma Karavaan.

In november 2011 trad Pater Moeskroen op tijdens het slotconcert van Rowwen Hèze in America.

Begin 2015 verliet zanger Marcel Sophie de band vanwege zijn emigratie naar Engeland.

Na de Fiesta Tour nam Rolf Rombouts afscheid van de band en nam Jack Glasbergen zijn positie over.

Inmiddels bestaat de band uit de vier vaste leden Martien van Oostrom, Bart Swerts, Vincent van Lent en Coen Blokx. Regelmatig schuiven Rolf Rombouts en/of Kris Tiemens aan om de band compleet te maken.

In 2020 was de band van plan om het 35-jarig jubileum te vieren met de theatertour Pater Moeskroen Geeft een Rondje! Door de Corona-pandemie is deze tour met twee jaar uitgesteld om in 2022/2023 alsnog uitgespeeld te worden. De show bleef Pater Moeskroen Geeft een Rondje heten, maar het jubileum werd met twee jaar verlengd.

Pater Moeskroen is een actieve ambassadeur van Alpe d'Huzes en geeft sinds jaar en dag acte de presence op de beroemde Alpe d'Huez in Frankrijk. De meeste band- en crewleden fietsen of wandelen ook daadwerkelijk mee voor KWF Kankerbestrijding, maar íedereen zet zich op het slotfeest in om de geweldige ervaringen te bestempelen met een prachtige eindshow. Het nummer Honderd is daar vast onderdeel van de setlist.

Huidige bezetting
 Martien van Oostrom (zang, drums, toetsen, buisklokken en accordeon)
 Bart Swerts (zang, bas, contrabas, gitaar, draailier en mondharmonica) vanaf 2004
 Vincent van Lent (dwarsfluit, tin whistles, trompet, bugel (aka flugelhorn), trombone, saxofoon, doedelzak, mandoline, banjo, gitaar, toetsen en zang) vanaf 2006
 Coen Blokx (drums en cajon) vanaf 2014

Voormalige of 'flexibele' bandleden
 Koert Ligtermoet (drums) 1989–1996
 Jan Evers (zang, dwarsfluit, klarinet, saxofoon en fluitjes) 1985–2000
 Ton Smulders (zang, gitaar, bas, tuba, sousafoon en charango) 1985–2004
 Wilbert van Duinhoven (zang, bas, accordeon, trombone en gitaar) 1985–2004
 Ad Grooten (zang, gitaar, banjo, mandoline, fluitjes, saxofoon, cister en doedelzak) 1985-2012
 Thomas Gerretsen (zang, drums, percussie, xylofoon) 1996 - 2014
 Marcel Sophie (zang, gitaar en percussie) 1985 - 2015
 Rolf Rombouts (basgitaar, bastuba, contrabas, eufonium, trombone, surdo, gitaar) vanaf 2012-2018 en vanaf 2020 als gast
 Jack Glasbergen (Bas, zang) van 2018 tot 2020
 Jeroen Goossens (zang, dwarsfluit, fagot, klarinet, saxofoon, blokfluit en etnische blaasinstrumenten) 2000–2006, vanaf 2015 als gast
 Kris Tiemens (basgitaar) vanaf 2020 als gast

Discografie

Albums

|-
|align="left"|Alle 7 tips||1987||-||||||
|-
|align="left"|Nooit van gehoord? (Wel 'ns van geroken ja. Telt dat ook?)||1989||-||||||
|-
|align="left"|Pater Moeskroen aan de macht!||1991||30-11-1991||36||14||
|-
|align="left"|Een heidens kabaal||1992||12-12-1992||93||4||
|-
|align="left"|Steelt de schouw!||1994||-||||||
|-
|align="left"|10 Jaar dikke pret||1996||-||||||
|-
|align="left"|Wilde liefde||1996||-||||||
|-
|align="left"|Spanning & spinazie||1997||-||||||
|-
|align="left"|(On)gewenste ultimiteiten||1998||-||||||
|-
|align="left"|Heimwee||2001||-||||||
|-
|align="left"|Diddelidee! Live||2001||-|||||| Livealbum
|-
|align="left"|Niets is wat het lijkt||2002||-||||||
|-
|align="left"|Zee||2004||-||||||
|-
|align="left"|XX deel 1||2006||-||||||
|-
|align="left"|XX deel 2||2006||-||||||
|-
|align="left"|NU||2006||-||||||
|-
|align="left"|Pater Moeskroen komt van het dak af!||2008||-||||||
|-
|align="left"|Pater Moeskroen en de Kelten||2011||-||||||
|-
|align="left"|Liever LIVE||2012||-|||||| Livealbum
|-
|align="left"|Karavaan||2014||-|||||| Ep
|-
|align="left"|Vagebond||2015||-||||||
|-
|align="left"|Fiesta||2017||-||||||
|-
|align="left"|De Reservebelgen||2019||-||||||
|}

Singles

|-
|align="left"|Roodkapje||1991||19-10-1991||2||14|| Nr. 2 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Hela hola! (tut hola)||1992||29-02-1992||11||6|| Nr. 8 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Werken is ongezond||1992||-||||||
|-
|align="left"|Nobody is perfect||1992||-||||||
|-
|align="left"|Paterke||1992||-||||||
|-
|align="left"|Oren||1993||-||||||
|-
|align="left"|Kom maar binnen!||1993||27-11-1993||tip4||-|| Nr. 31 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Zuster Angelique||1994||-||||||
|-
|align="left"|Le plastique c'est fantastique||1994||-||||||
|-
|align="left"|Trek die zak in tweeën||1994||-||||||
|-
|align="left"|Father Moeskroen - Hyper the pipe hurray||1995||-||||||
|-
|align="left"|Laat maar waaien||1995||10-02-1996||tip2||-|| Nr. 42 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Eten!||1995||-||||||
|-
|align="left"|In spin||1997||-||||||
|-
|align="left"|Nog één keer||1998||-||||||
|-
|align="left"|Dansen||1999||-||||||
|-
|align="left"|Zet de tijd stil||2000||-||||||
|-
|align="left"|Vannacht||2001||-||||||
|-
|align="left"|Heimwee||2001||-||||||
|-
|align="left"|Vul mijn hart||2003||-||||||
|-
|align="left"|De ark (Ahoy!)||2004||-||||||
|-
|align="left"|Honderd||2004||-||||||
|-
|align="left"|Halleluja||2005||-||||||
|-
|align="left"|Het zit er niet in dat ik oud word||2008||-|||||| met Peter Koelewijn
|-
|align="left"|Naar de Top||2011||-|||||| speciaal voor alpe d'huzes
|-
|align="left"|Naar huis||2012||-|||||| Nr. 27 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Allemaal voor jou||2012||-||||||
|-
|align="left"|Zoveel mensen||2014||-||||||
|-
|align="left"|Hé hé||2014||-||||||
|-
|align="left"|Bertus||2015||-||||||met Lawineboys
|-
|align="left"|Dan weet ik dat het zomer is||2017||-||||||
|-
|align="left"|Laat Maar Waaien 2.0||2017||-||||||
|-
|align="left"|Doe De Sirtaki||2018||-||||||
|-
|align="left"|Bella Ciao||2018||-||||||
|-
|align="left"|Roodkapje 2.0||2019||-|||||| met Jo van Egmond
|-
|align="left"|Hela hola! (tut hola) 2.0 ||2019||-||||||
|-
|align="left"|Daar komt de bruid ||2020||-||||||
|-
|align="left"|Mondkapje ||2020||-||||||
|}

 Dvd
Pater Moeskroen heeft vijf theatershows uitgebracht op dvd:Sprookjes: deze dvd is opgenomen in De Speeldoos in Baarn en laat een groot gedeelte van de show zien.Zee: weer opgenomen in De Speeldoos.Nu: opgenomen in de Kring in Roosendaal.Pater Moeskroen komt van het dak af: opgenomen in de schouwburg Het Park in Hoorn. Deze dvd laat de hele show zien incl. een "Making-of"Pater Moeskroen en de Kelten''

Gerelateerde bands
De bandleden zijn ook actief op het gebied van produceren, schrijven en componeren en doen mee aan andere muzikale acts.

Marcel Sophie en Ad Grooten zijn betrokken bij Cowboy Billie Boem, een kinderband. Marcel Sophie speelt daarbij de indiaan naast Bart Pullens, de cowboy. Ad Grooten schrijft de meeste muziek voor deze kinderband; ook Thomas Gerretsen helpt muzikaal mee. De act Cowboy Billie Boem is onder meer te zien bij de Teletubbies, waarbij ook geluidsman Matthijs van Nahuis meespeelt.

Ad Grooten heeft een solo cd uitgebracht met de titel Eilandskind. Deze cd bevat gastoptredens van o.a. Gerard van Maasakkers, Henk Hofstede en leden van Pater Moeskroen.

Martien van Oostrom is als producer actief voor het viswijvenkoor Sootje Visch uit Zevenhuizen. Dit koor heeft ook enkele malen meegewerkt aan de theatervoorstelling Zee.

Vincent van Lent is orkestleider van het Wintercircus Martin Hanson waar ook Thomas Gerritsen en Bart Swerts in het orkest spelen.

Bart Swerts heeft een eigen Nederlandstalige bluesband, Kakofonix genaamd.

Externe link
 Officiële site
 Officiële Fanclubsite genaamd "Het Reizend stamcafe" (fanclub is sinds 2012 niet meer actief)

Nederlandse folkband


text:
Griechische Badminton-Mannschaftsmeisterschaften werden seit 1992 ausgetragen.

Die Titelträger

Referenzen
Badminton Europe

Mannschaft
Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 1992


text:
Christophe Balestra est un programmeur et chef d'entreprise de jeux vidéo français. Il fonde Rayland Interactive et devient coprésident de Naughty Dog en 2003. Les séries Uncharted et The Last of Us ont été lancées sous sa direction. Il quitte l'entreprise en 2017.

Notes et références

Lien externe
Masterclass de Christophe Balestra, 24 mai 2013, Cité des sciences et de l'industrie

Programmeur de jeux vidéo
Dirigeant d'entreprise de jeux vidéo
Chef d'entreprise français


text:
{{Infobox Cinéma (personnalité)
| nom                 = Jany Vallières
| image               =
| légende             =
| nom de naissance    = Ghislaine Marie Léonie Julia Fenoglio
| surnom              =
| date de naissance   =
| lieu de naissance   =
| date de décès       =
| lieu de décès       = Senlis
| nationalité         =
| profession          = Actrice
 | films notables    =  Il est minuit, docteur Schweitzer Dernière Heure, édition spécialeTire au flanc
 | séries notables   =
 | site web          =
}}
Ghislaine Marie Léonie Julia Fenoglio dite Jany Vallières, née le  à Paris 17 et morte le  à Senlis, est une actrice française.

 Biographie

 Filmographie
 1946 : Les Malheurs de Sophie de Jacqueline Audry
 1949 : Dernière heure, édition spéciale de Maurice de Canonge
 1950 : Tire au flanc de Fernand Rivers
 1950 : L'Homme de la Jamaïque de Maurice de Canonge
 1951 : Les Deux Gamines de Maurice de Canonge
 1952 : Procès au Vatican de André Haguet
 1952 : Il est minuit, Docteur Schweitzer de André Haguet
 1954 : Raspoutine de Georges Combret
 1954 : Papa, maman, la bonne et moi de Jean-Paul Le Chanois
 1955 : Dix-huit heures d'escale de René Jolivet
 1955 : Le Village magique de Jean-Paul Le Chanois
 1955 : Une fille épatante de Raoul André
 1956 : Ce soir les jupons volent'' de Dimitri Kirsanoff

Notes et références

Liens externes

Actrice française de cinéma
Nom de scène
Naissance en juillet 1930
Naissance dans le 17e arrondissement de Paris
Décès en mars 1996
Décès à Senlis (Oise)
Décès à 65 ans


text:
Chipaya may refer to:
 Chipaya language, a language of Bolivia
 Chipaya (village), a village in Bolivia


text:
Barbara Krystyna Tuge-Erecińska (ur. 24 marca 1956 w Gdańsku) – polska działaczka społeczna, urzędniczka państwowa i dyplomatka; podsekretarz stanu (1999–2001) i sekretarz (2005–2006) w MSZ, ambasador RP w Szwecji (1991–1997), Danii (2001–2005), Wielkiej Brytanii (2006–2012) i na Cyprze (2014–2018).

Życiorys
Absolwentka IX Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku. Ukończyła w 1980 skandynawistykę na Uniwersytecie Gdańskim. W 1981 pracowała w dziale zagranicznym biura krajowego NSZZ "Solidarność". W latach 1982–1987 działała w Prymasowskim Komitecie Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Od 1987 do 1990 pełniła funkcję sekretarza honorowego w agencji konsularnej Szwecji, Danii i Norwegii w Gdyni, następnie przez rok była pełnomocnikiem zarządu miasta Gdańska do spraw kontaktów z zagranicą. Na przełomie lat 80. i 90. związana ze środowiskiem gdańskich liberałów, była członkinią KLD.

W 1991 została zatrudniona w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Przez sześć lat pełniła funkcję ambasadora RP w Szwecji. Po powrocie do kraju w 1997 objęła stanowisko dyrektora Departamentu Europy Zachodniej, a rok później tożsamą funkcję w Departamencie Polityki Europejskiej. W latach 1999–2001 była podsekretarzem stanu w MSZ. Od 2001 w randze ambasadora kierowała polską misją dyplomatyczną w Kopenhadze. W listopadzie 2005 została powołana na sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W okresie od 2006 do 2012 sprawowała urząd ambasadora RP w Wielkiej Brytanii. W 2014 powołana na stanowisko ambasadora RP na Cyprze, zakończyła urzędowanie 31 sierpnia 2018. Przed przejściem na emeryturę pracowała w Akademii Dyplomatycznej MSZ.

Córka Janusza. Zna języki angielski, szwedzki, norweski.

Odznaczenia i wyróżnienia
 Złoty Krzyż Zasługi – 1997
 Komandor Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 2000.
 Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Węgier – 2001
 Krzyż Komandorski Orderu Danebroga – 2005
 Honorowe obywatelstwo City of London – 2010
 Wielki Krzyż Zasługi "Pro Merito Melitensi" Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego – 2011
 Wielki Krzyż Zasługi Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego – 2012

Przypisy

Absolwenci Uniwersytetu Gdańskiego
Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Danii
Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Szwecji
Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Wielkiej Brytanii
Ambasadorowie Polski na Cyprze
Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej
Polacy odznaczeni Świętym Konstantyńskim Orderem Wojskowym Świętego Jerzego
Polacy odznaczeni Orderem Danebroga
Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry)
Polacy odznaczeni Orderem Pro Merito Melitensi
Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej
Ludzie urodzeni w Gdańsku
Urodzeni w 1956


text:
Condeixa-a-Nova est une municipalité (en portugais : concelho ou município) du Portugal, située dans le district de Coimbra et la région Centre.

Géographie
Condeixa-a-Nova est limitrophe :
 au nord, de Coimbra,
 à l'est, de Miranda do Corvo,
 au sud-est, de Penela,
 au sud-ouest et à l'ouest, de Soure,
 au nord-ouest, de Montemor-o-Velho.

Histoire
Le concelho de Condeixa-a-Nova a été créé le 17 avril 1838, par démembrement partiel de celui de Coimbra.

Jumelage
 Bretten, Baden-Württemberg, Allemagne (1985)
 Longjumeau, Essonne, France (1990)
 Pontypool, Torfaen, Pays de Galles (1999)
 Idanha-a-Nova, Castelo Branco, Portugal (1994)

Démographie

Subdivisions
La municipalité de Condeixa-a-Nova groupe 10 paroisses (freguesia, en portugais) :
 Anobra
 Belide
 Bem da Fé
 Condeixa-a-Nova : a rang de « ville »
 Condeixa-a-Velha

 Furadouro
 Sebal
 Vila Seca
 Zambujal

Notes et références

Municipalité au Portugal
District de Coimbra


text:
est une chanson RnB du chanteur américain Chris Brown en featuring avec la chanteuse trinidadienne Nicki Minaj sortie le  sous format numérique. Le single est extrait de son  X (2013). La chanson a été produite par FRESHM3N III.

Contexte

Des parties de "Love More" ont été dévoilées en avant-première aux BET Awards de 2013, avec Don't Think They Know et Fine China. MTV a salué la performance du chanteur en déclarant :

Le , Brown avait confirmé que Minaj apparaîtrait sur son prochain album. Minaj a dit plus tard que le rythme de la chanson est très stupide et que ses fans aller l'aimer. Le , la première de la chanson fut présentées comme une performance en direct par Brown et Minaj à l'ouverture des BET Awards de 2013. Le nom de la chanson a également été confirmée comme étant "Love More".

La piste était prévu pour être publié en même temps que l'ensemble de l'album le , mais, pour des raisons inconnues, la sortie a été annulée. Minaj a été interrogé sur la chanson et elle répond: «Dans une semaine», le . Le clip officiel a été mis en ligne le  par le site Vimeo.

Clip vidéo

Le clip a été tourné le , à Los Angeles, en Californie et a été dirigé par Brown lui-même. La vidéo sort sur Vimeo, le . Il y conduit certains de ses amis dans une boîte de nuit en voiture, et pendant qu'un passager lui parle, il allume la radio et la chanson commence. Au club, Brown est décidé à flirter, et donc chante et joue de danses synchronisées avec ses chorégraphes, tandis que de multiples apparitions de Nicki sont présentées où elle se pavane et fait ses insinuations sexuelles habituelles.

Réception critique

Billboard fait l'éloge du single déclarant : . AllHipHop a également publié un bilan positif en déclarant : .

Liste des pistes
Téléchargement numérique
 Love More – 3:09

Références

Single musical sorti en 2013
Chanson interprétée par Chris Brown
Chanson écrite par Chris Brown
Chanson écrite par Nicki Minaj
Chanson interprétée par Nicki Minaj


text:
Gaëtan Pirou (1886-1946) est un économiste français.

Biographie
Il est professeur d'économie aux facultés de droit de Bordeaux et de Paris et l'un des rédacteurs en chef, avec Charles Rist, de la Revue d'économie politique. Il écrit de nombreux ouvrages sur les doctrines économiques et sur les économistes institutionnalistes américains.

Outre son poste de professeur à l'université de Bordeaux puis de Paris, il est directeur du cabinet de Paul Doumer lorsque ce dernier préside le Sénat, entre 1927 et 1931.

Un prix de thèse en économie porte son nom.

Bibliographie

Ouvrages de Gaëtan Pirou
  Les Doctrines économiques en France depuis 1870, Librairie Armand Colin, 1925 (les classiques de l'uqac)
  Georges Sorel (1847-1922), Marcel Rivière Éditeur, 1927
 Doctrines sociales et Science économique, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1929 (les classiques de l'uqac)
Léon Duguit et l'Économie Politique, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1933
 Les Théories de l'équilibre économique : L. Walras & V. Pareto : Conférences faites à l'École Pratique des Hautes Études en 1932-34 lire en ligne
 La Crise du capitalisme, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1934 (2ª ed. 1936)
Le Corporatisme, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1935
Nouveaux aspects du corporatisme, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1935
La Monnaie française depuis la guerre (1914-1936), Paris, Sirey, 1936
La Monnaie française de 1936 à 1938, Paris, G. Thone, 1938 - 129 pages
Essais sur le Corporatisme, Paris, Librairie du recueil Sirey, 1938
Néo-libéralisme, néo-corporatisme, néo-socialisme, Paris, Gallimard, 1939
 L'Utilité marginale de C. Menger à J.-B. Clark : conférences faites à l'École pratique des hautes études en 1931, Éditions Domat-Montchrétien, 1945.

Ouvrages sur Gaëtan Pirou
 La Vie Et La Pensée De Gaëtan Pirou, Collectif, 1948.

Économiste français du XXe siècle
Corporatisme
Naissance en avril 1886
Décès en février 1946
Décès à 59 ans


text:
Notoplana inquieta är en plattmaskart. Notoplana inquieta ingår i släktet Notoplana och familjen Leptoplanidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Virvelmaskar
inquieta