text:
"El típico tío feliz" (título original en inglés: "The Happy Wanderer") es el decimonoveno episodio de la serie de HBO Los Soprano y el sexto de la segunda temporada de la serie. Fue escrito por Frank Renzulli, dirigido por John Patterson y estrenado el 20 de febrero de 2000 en Estados Unidos.

Protagonistas
 James Gandolfini como Tony Soprano.
 Lorraine Bracco como Dr. Jennifer Melfi
 Edie Falco como Carmela Soprano.
 Michael Imperioli como Christopher Moltisanti.
 Dominic Chianese como Corrado Soprano, Jr.
 Vincent Pastore como Pussy Bonpensiero. *
 Steven Van Zandt como Silvio Dante.
 Tony Sirico como Paulie Gualtieri.
 Robert Iler como Anthony Soprano, Jr.
 Jamie-Lynn Sigler como Meadow Soprano.
 Drea de Matteo como Adriana La Cerva. *
 David Proval como Richie Aprile.
 Aida Turturro como Janice Soprano.
 y Nancy Marchand como Livia Soprano.
 * = sólo en los créditos

Protagonistas invitados
 John Ventimiglia como Artie Bucco.

Otros protagonistas

 Robert Patrick como David Scatino.
 Lillo Brancato Jr. como Matt Bevilaqua.
 Chris Tardio como Sean Gismonte.
 Federico Castelluccio como Furio.
 Nicole Burdette como Barbara Giglione.
 John C. Hensley como Eric Scatino.
 Marissa Redanty como Christine Scatino.
 Félix Solís como pescador.
 Vincent Curatola como Johnny Sack.
 Paul Mazursky como "Sunshine".
 Frank Sinatra, Jr. como él mismo.

 Lewis J. Stadlen como Dr. Ira Fried
 Adam Alexi-Malle como rector.
 P.J. Brown como policía.
 Angela Covington como Gudren.
 Joseph R. Gannascoli como Vito Spatafore.
 Barbara Gulan como Mrs. Gaetano
 La Tanya Hall como prostituta.
 Sig Libowitz como Hillel
 David McCann como sacerdote.
 Carmine Sirico como negociante
 Ed Vassallo como Tom Giglione.

Primeras apariciones
 Vito Spatafore: sobrino de Richie Aprile y miembro de su equipo.
 David Scatino: amigo de infancia de Tony y adicto al juego.
 "Sunshine": quien organiza todas las timbas de Tont y que regresará en la partida de póker de Eugene Pontecorvo en el episodio "Amor Puro".
 Dr. Ira Fried: doctor especializado en tratar disfunciones eréctiles y en operar clandestinamente a mafiosos en estado grave y urgente. Es un habitual de las timbas nocturnas de Tony.

Fallecidos
 Tom Giglione, Sr.: padre del cuñado de Tony, que muere tras caer de un tejado.

Enlaces externos

 "El típico tío feliz"  en HBO.com

Episodios de Los Soprano

fr:Le Vagabond heureux


text:
Monica J.L. De Coninck, née le  à Ostende est une femme politique belge flamande, membre du Sp.a.

Biographie

Fonctions politiques
 Attachée au cabinet du ministre flamand Leo Peeters (1995) ;
 Conseiller problématique de la pauvreté et politique des villes (1995-99) ;
 Chef de cabinet adjointe du ministre Charles Picqué (2000-01) ;
 Échevine d'Anvers depuis 2007 ;
 Présidente du CPAS d'Anvers depuis 2001 ;
 Ministre fédérale de l'Emploi depuis du  au  ;
 Députée fédérale depuis le

Article connexe
 Liste des femmes ministres belges

Liens externes
 Son site internet

Député belge de la 54e législature
Commandeur de l'ordre de Léopold
Femme ministre belge
Ministre fédéral belge
Personnalité du Socialistische Partij Anders
Naissance en mars 1956
Naissance à Ostende
Étudiant de l'université de Gand

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ольокмінський улус (, ) — муніципальний район на півдні Республіки Саха (Якутія). Адміністративний центр — м. Олекминськ. Утворений у 1930 році.

Населення
Населення району становить 25 999 осіб (2013).

Адміністративний поділ
Район адміністративно поділяється на 23 муніципальних утворення, які об'єднують 54 населених пункти.

Примітки

Райони Якутії
Держави і території, засновані 1930
Олекминський улус


text:
Ankarské státní muzeum malby a sochařství (turecky Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi) je muzeum v ankarské čtvrti Ulus v blízkosti Etnografického muzea Ankara. Budovu navrhl architekt Arif Hikmet Koyunoğlu na příkaz Mustafy Kemala Ataturka a byla postavena v roce 1927. Budova do roku 1950 sloužila jako Halkevi (Lidový dům) a v roce 1980 byla přeměněna na muzeum. To bylo roku 1985 restaurováno nadací Hacı Ömer Sabancı.

Muzeum vystavuje obrazy, sochy a sochy, keramiku, tisky a turecké dekorativní umění od období před založením republiky do současnosti. V první části jsou vystavena díla osmanských umělců, jako jsou Şeker Ahmet Paşa, Zekai Paşa, Halil Şerif Paşa a Hoca Ali Paşa, zatímco ve druhé sekci díla umělců z doby republiky, kde jsou zastoupeni například İbrahim Çallı, Hikmet Onat a Namık İsmail.

V roce 2010 zloději nechali v muzeu fotokopie namísto 13 uhlokreseb a bylo také zjištěno, že se ztratilo pět anonymních uměleckých děl. V roce 2014 deník Frankfurter Allgemeine Zeitung uvedl, že v letech 2005 až 2009 pracovníci muzea ukradli 302 uměleckých děl v celkové hodnotě 250 milionů dolarů, nahradili je falzifikáty a prodali. Zločin nebyl dlouho zaznamenán. V muzeu také byl 19. prosince 2016 islamistickým teroristou zastřelen ruský velvyslanec Andrej Karlov.

Reference

Externí odkazy

Galerie v Turecku
Muzea založená roku 1980
Muzea v Turecku


text:
Stylobates är ett släkte av svampar. Stylobates ingår i ordningen Agaricales, klassen Agaricomycetes, divisionen basidiesvampar och riket svampar.

Källor

Basidiesvampar
Stylobates


text:
În procesarea semnalelor, infraeșantionarea sau eșantionarea descensivă este procesul reducerii ratei de eșantionare a unui semnal. Aceasta se face de obicei pentru a reduce rata datelor sau mărimea acestora.

Practic, în cadrul mediei digitale, infraeșantionarea presupune micșorarea mărimii imaginilor prin îndepărtarea pixelilor sau micșorarea unui eșantion audio digital reducându-i valoarea. Infraeșantionarea audio are loc atunci când, spre exemplu, un fișier WAV este convertit într-un fișier MP3.

Factorul de infraeșantionare (notat în mod comun cu ) este de obicei un întreg sau o fracție rațională mai mare decât unitatea (unu). Acest factor înmulțește timpul de eșantionare sau, echivalent, împarte rata de eșantionare. De exemplu, dacă discul compact audio de la 44.100Hz este infraeșantionat la 22.050Hz înainte de a difuza la radio FM, rata de biți este redusă la jumătate, de la 1.411.200 biți/s la 705.600 biți/s, presupunând că fiecare eșantion își păstrează mărimea de 16 biți. Audio-ul a fost prin urmare infraeșantionat la un factor de 2.

Menținerea criteriului teoremei eșantionării

Din moment ce infraeșantionarea reduce rata de eșantionare, este necesară asigurarea menținerii criteriului teoremei eșantionării Nyquist-Shannon. Dacă teorema eșantionării nu este satisfăcută, atunci semnalul numeric rezultat va avea dedublare. Pentru a se asigura satisfacerea teoremei eșantionării, un filtru trece-jos este folosit ca un filtru antidedublare pentru a reduce lățimea de bandă a semnalului înainte ca semnalul să fie infraeșantionat; întregul proces (filtrare trece-jos apoi infraeșantionare) se numește decimare.

De observat că filtrul antidedublare trebuie să fie un filtru trece-jos în infraeșantionare. Acest lucru diferă de eșantionarea unui semnal continuu, unde se pot folosi fie un filtru trece-jos fie un filtru trece-bandă.

Un semnal trece-bandă, altfel spus un semnal limitat în bandă a cărui frecvență minimă este diferită de zero, poate fi infraeșantionat evitând suprapunerea/superpoziția spectrelor dacă anumite condiții sunt satisfăcute.

Procesul de infraeșantionare

Să se considere un semnal discret  pe o gamă de frecvențe unghiulare.

Infraeșantionare la un factor întreg
Se dă , indice al factorului de infraeșantionare; ∈ℕ.

Se filtrează semnalul pentru a se asigura satisfacerea teoremei eșantionării. Acest filtru ar trebui să fie, teoretic, filtrul sinc cu tăierea frecvenței la . Semnalul filtrat se notează cu .
Se reduc datele (infraeșantionează) prin culegerea fiecărui eșantion  și îndepărtarea restului (lucru indicat de obicei prin ↓): . Reducerea ratei de date se ivește în acest pas.

Primul pas necesită folosirea unui filtru trece-jos perfect, ceea ce nu este implementabil pentru semnalele în timp real. La alegerea unui filtru trece-jos realizabil acest lucru va trebui să fie luat în vedere împreună cu efectele alias pe care le va avea. Filtrele trece-jos realizabile au o "fustă", unde răspunsul (de frecvență) se diminuează de la aproape o unitate (unu) la aproape zero. Deci în practică, frecvența de tăiere este plasată suficient de departe sub frecvența de tăiere teoretică în care este conținută fusta filtrului.

Infraeșantionarea la fracție rațională
Se dă , indice al factorului de infraeșantionare.

Se ultraeșantionează la un factor de .
Se infraeșantionează la un factor de .

De reținut că un model de ultraeșantionare adecvat necesită un filtru de interpolare ulterior creșterii ratei de date și că un model de infraeșantionare adecvat necesită un filtru înainte de a elimina unele eșantioane. Aceste două filtre trece-jos pot fi combinate într-un singur filtru.

De reținut de asemenea că acești doi pași nu sunt, în general, reversibili. Infraeșantionarea rezultă într-o pierdere de date iar dacă este efectuată prima, ar putea rezulta în pierdere de date dacă există date filtrate de către filtrul trece-jos al infraeșantionatorului. Din moment ce ambele filtre de interpolare și antidedublare sunt filtre trece-jos, filtrul cu cea mai mică lățime de bandă este mai restrictiv și prin urmare poate fi folosit în locul ambelor filtre. Din moment ce fracția rațională  e mai mare ca unu atunci  și singurul filtru trece-jos ar trebui să aibă frecvența de tăiere la .

Referințe

Vezi și

 Ultraeșantionare
 Subeșantionare
 Supraeșantionare
 Eșantionare (teoria informației)
 Semnal (teoria informației)
 Antidedublare
 Posterizare

Legături externe

  Down-sampling methods (Metode de eșantionare descensivă)
  Downsampling (Infraeșantionare/Eșantionare descensivă)

Eșantionare (procesare de semnal)


text:
Le Palais des Beaux-Arts de Vienne est un immeuble d'habitation et de bureaux situé dans le quartier viennois de Landstrasse. L'Ambassade de la République de Lituanie et l'Ambassade de la République de Moldavie sont situées dans ce bâtiment depuis 1994.

Histoire et description
La maison a été construite en 1908/09 par Anton et Josef Drexler, dont certaines maisons sur la Rudolf-von-Alt-Platz, qui a été construite peu de temps après, et d'autres bâtiments dans le Weißgerberviertel datent également de la même époque.

Le bâtiment était à l'origine destiné à un centre de mode chic parisien. Il combine donc de manière originale des éléments de l'historicisme tardif avec des motifs décoratifs de l'Art nouveau d'Europe occidentale .

Friedrich Achleitner fait l'éloge de ce bâtiment pour le fait que, contrairement à sa richesse décorative presque baroque, il a un plan d'étage rationnel qui permet une flexibilité optimale .

Le bâtiment est dominé par la tour d'angle articulée, qui est flanquée de figures féminines tenant des globes.

À l'intérieur, il y a un vestibule richement meublé avec des stucs floraux et des reliefs de figures féminines dans la cage d'escalier .

Depuis 2014, le programme des expositions change dans la maison . Les projets artistiques sont diffusés sur un réseau sans fil dans et autour du Palais des Beaux-Arts et sont accessibles à tous via smartphone et tablette .

Références

Liens web

 Site allemand

Source de traduction

Culture à Vienne (Autriche)
Beaux Arts
Beaux Arts
Édifice construit en 1909


text:
Braulio Arenas Carvajal (La Serena, 4 de abril de 1913 - Santiago, 12 de mayo de 1988) fue un poeta, dramaturgo y novelista chileno de la vanguardia del , fundador del grupo surrealista Mandrágora, Premio Nacional de Literatura 1984.

Biografía

Vivió gran parte de su infancia su ciudad natal, La Serena, en el Norte Chico de Chile. A los 14 años publicó su primer cuento en el diario serenense que dirigía su padre.

Su familia se mudó a Santiago en 1929, "donde Arenas descubrió el juego de ajedrez, que marcará, como a muchos otros, de manera importante una obra que recién comenzaba".

En 1932 se fue a Talca a realizar estudios secundarios en el Liceo de Hombres, actualmente Liceo Abate Molina. Allí conoció a Teófilo Cid, Enrique Gómez Correa, entre otros, participando en fluidas actividades literarias junto a estos.

Años más tarde regresó a Santiago, para cursar estudios de Derecho, que abandonó en favor de su reciente carrera de escritor. Así comenzó a destacar entre los círculos literarios nacionales de la época, en ese entonces, algo opacados por figuras como Pablo Neruda o Gabriela Mistral.

En 1935 Eduardo Anguita lo llevó a casa de Vicente Huidobro, padre del creacionismo, que por entonces disputaba el centro de la innovación literaria junto a movimientos como el Dadá y el Surrealismo.

Arenas se vería influenciado por todas estas nuevas corrientes europeas, y junto a otros escritores de la misma estirpe, y sus viejos amigos, crea el grupo La Mandrágora en 1938.

"Ruptura, trasgresión e iconoclastia son los motores del grupo por ese entonces. Muchas anécdotas se cuentan sobre Arenas y la Mandrágora; entre ellas destaca lo ocurrido en 1940, cuando interrumpe un acto en el Salón de Honor de la Universidad de Chile, en el que participaba Pablo Neruda y, luego de arrancarle el discurso de las manos, lo rompió en mil pedazos".

Con el correr de los años Arenas encuentra una identidad artística, una línea literaria, que le permite ser apreciado por sus padres, amigos y colegas, alejándose del surrealismo. Su obra se mantiene al margen de los convencionalismos políticos —aunque cabe mencionar que aportó con un poema en un libro de autores chilenos dedicado a España durante la guerra— y comienza a experimentar tanto en el género poético, como novelesco e incluso en el drama con la obra Samuel.

Él mismo declaró durante la década del 70 que su obra no gozaría nunca de una fama mundial, ni siquiera de un reconocimiento local, debido a que sus trabajos no se concentraban en los temas de interés popular, como el erotismo o la violencia. Algunos consideran que es "un escritor para escritores".

En la novela "Adiós a la familia" que fuera rebautizada después con el título de Sólo un día en el tiempo —con prólogo del mismísimo autor— se muestra toda la maestría de Arenas para generar un verdadero espectáculo literario de un hecho nimio y pueril como la muerte de un muchacho de provincia. En ella se muestran los encantos de Leopoldo sobre un grupo de mujeres jóvenes que lo siguen por extraños deseos. Leopoldo es temeroso frente a la tecnología de las primeras décadas del  y teme develar su ignorancia. No entiende como "la radio es capaz de transmitir voces en fila india sin que se desordenen en los oídos del oyente".

Una parte de la crítica ha querido enmarcar la obra de Arenas en torno al realismo mágico, pero él no es de los autores que extralimita la realidad o tiende hacia la incoherencia, o lo sobrenatural, es más bien un re interpretador de la realidad a partir de sucesos comunes, a los cuales nos hemos acostumbrado. Cronológicamente, evoca el pasado, quizá por la mayor posibilidad de interpretación y subjetivismo que hay en torno al recuerdo.

Después del golpe militar del 11 de septiembre de 1973, Arenas se manifestó públicamente como partidario de la Junta Militar y de la dictadura de Augusto Pinochet.

En 2009, Ernesto Pfeiffer (1985) —que al año siguiente crearía la Editorial Pfeiffer— realizó un intento de revaloración y rescate de la extensa obra del escritor con la cuidada antología Realidad desalojada, que reúne poemas, cuentos, artículos, ensayos, fragmentos de sus novelas y material inédito, y dos textos sobre Arenas, escritos por Rafael Rubio y Pedro Lastra. Además, Pfeiffer realizó, con la ayuda financiera del Consejo Nacional de la Cultura y las Artes, la exposición Braulio Arenas, el laberinto en el espejo (Biblioteca de Santiago, junio y julio de 2009); concebida en forma de instalación, la muestra tenía 80 metros de longitud y más de 120 espejos que hacían dialogar los principales versos del poeta. También hizo vídeo de 25 minutos que entrega un recorrido por la vida y obra de Arenas.

Premios
 Premio Municipal de Literatura de Santiago 1960 por Poemas
 Premio Municipal de Literatura de Santiago 1972 por El laberinto de Greta
 Premio Ricardo Latcham 1976 (Pen Club, Santiago)
 Premio Nacional de Literatura 1984

Obras

 El mundo y su doble, 1940
 La mujer mnemotécnica, 1941
 Luz adjunta, 1950
 La simple vista, 1950
 En el océano de nadie, narraciones, 1951
 La gran vida, 1952
 El pensamiento transmitido, 1952
 Discurso del gran poder, 1952
 Ancud, Castro y Achao, 1953
 El cerro Caracol, narraciones, 1956
 Versión definitiva, con dibujos de la pintora Juana Lecaros, 1956
 El a g c de la Mandrágora, 1957
 Poemas 1934-1959, 1959
 Adiós a la familia, novela, 1961 (reeditada por la Editorial Universitaria en 2000
 La casa fantasma, 1962
 Vicente Huidobro y el creacionismo, ensayos, 1964
 El juego de ajedrez, o, Visiones del país de las maravillas, 1966
 Pequeña meditación al atardecer en un cementerio junto al mar, 1966
 El castillo de Peth, novela, 1969
 La endemoniada de Santiago, novela, 1969
 En el mejor de los mundos, antología poética 1929-1969; 1970
 Samuel, comedia en dos actos, 1970
 El laberinto de Greta, novela, 1971
 Los mozos de Monleón, narraciones, 1971
 La promesa en blanco, novela, 1972
 Actas surrealistas, ensayo, 1974
 Berenice: la idea fija, novela, 1975
 Los esclavos de sus pasiones, novela, 1975
 El cantar de Rolando, ensayo, 1975
 El pintor Morales Jordán, ensayo, 1975
 Una mansión absolutamente espejo deambula por una mansión absolutamente imagen, 1978
 Los sucesos de Budi, novela, 1980
 La situación física del castillo kafkiano, 1980
 Escritos y escritores chilenos, ensayos, 1982
 Visiones del país de las maravillas, 1983
 Los dioses del Olimpo, leyendas, 1983
 La promesa en blanco, novela, 1984
 Sólo un día del tiempo. Crónica del año 1929, 1984
 Escritos mundanos, 1985
 Memorándum chileno, 1987
 Realidad desalojada, 2009
 La casa fantasma y otros poemas, 2012

En antologías
 13 poetas chilenos, 1948

Referencias

Enlaces externos

 Página dedicada a Braulio Arenas
 Arenas en el portal Memoria Chilena. Allí, aparte de una semblanza, cronología, bibliografía, audio y fotos se pueden descargar, gratis y legalmente, en el apartado  varios libros del escritor
 Poemas de Braulio Arenas
 Estudios sobre Braulio Arenas
 Entrevista a Braulio Arenas por Ştefan Baciu
 Estudio de Luis G. de Mussy: Mandrágora: La Raíz De La Protesta O El Refugio Inconcluso (2001).
 Ediciones UDP

Nacidos en La Serena
Fallecidos en Santiago de Chile
Escritores de Chile
Poetas de Chile
Poetas de Chile del siglo XX
Premio Nacional de Literatura de Chile
Alumnado del Liceo Abate Molina


text:
Guzmania eduardi is a plant species in the genus Guzmania. This species is native to Ecuador and Colombia.

Cultivars
Guzmania 'Spirit of '76'

References

eduardi
Flora of Ecuador
Flora of Colombia
Plants described in 1888


text:
Das Priesterseminar Hildesheim war das Priesterseminar des Bistums Hildesheim und ist heute als Tagungshaus Priesterseminar eine diözesane Bildungsstätte. Es befindet sich auf dem Lüchtenhof, einem historischen Klostergrundstück an der Kreuzung Brühl–Neue Straße in der südlichen Altstadt von Hildesheim.

Lüchtenhof
Die erste urkundliche Erwähnung des Lüchtenhofs ("Lichterhof") im ursprünglich sumpfigen Südostwinkel der ummauerten Altstadt stammt aus dem Jahr 1321. Der jeweilige Besitzer hatte die Pflicht, dem Dom die Kerzen für die marianischen Festprozessionen zu stellen. Daran erinnert bis heute das Patrozinium der Seminarkirche Mariä Lichtmess. 1440 gehörte das Anwesen der Kommunität der Domvikare und Dompropst Eckhard von Hahnensee.

Fraterherren (1443–1604)
Seit den 1430er Jahren plante die junge Bewegung der Brüder vom gemeinsamen Leben (später "Fraterherren" genannt) unter Führung von Gottfried Borninck eine Niederlassung in Hildesheim. Nach zwei Provisorien konnten sie 1443 den Lüchtenhof beziehen und 1444/46 Grundstück und Gebäude kaufen. Durch verschiedene Baumaßnahmen, darunter die Errichtung einer Kirche mit Krypta und eines Skriptoriums, passten sie das Anwesen ihren Bedürfnissen an.

Erster Rektor in Hildesheim war Bernhard von Büderich († 1457); zu den bedeutendsten Konventualen gehörte Peter Dieburg († 1494), der eine bemerkenswerte Chronik verfasste. Die Fraterherren wirkten hier wie überall vor allem durch Herstellung und Verbreitung von Büchern sowie durch Predigt und Seelsorge im Geist der Devotio moderna. Der Hildesheimer Konvent wandte sich gegen die in anderen Niederlassungen der Brüder bestehende Tendenz, das Leben mehr und mehr nach klösterlichem Vorbild zu gestalten.

Im 16. Jahrhundert wurde den Fraterherren durch den Buchdruck die wirtschaftliche Grundlage entzogen. Gleichzeitig verringerte die Reformation im Umland und in der Stadt Hildesheim ihren Einfluss, wenn auch die Klöster und Konvente in der Bischofsstadt nicht aufgehoben wurden. 1604 wurde der Lüchtenhof gegen Wohnrecht und Unterhalt für die letzten beiden Brüder dem bischöflichen Stuhl überlassen. Ernst II. richtete in den Gebäuden ein Alumnat für bedürftige Schüler des Jesuitengymnasiums ein.

Kapuziner (1631–1812)
Gegen den Willen des Domkapitels übergab Bischof Ferdinand 1631/38 den Lüchtenhof dem franziskanischen Kapuzinerorden. Wieder kam es zu umfangreichen Bauerhaltungs- und Baumaßnahmen. 1662 wurde die neue Klosterkirche errichtet, deren Grundriss dem der heutigen Seminarkirche entspricht. Bauleiter war der Chronist des Klosters Pater Polycarp († 1684), von dem auch die älteste überlieferte Abbildung des Lüchtenhofs aus dem Jahr 1675 stammt. Die Kapuziner widmeten sich der Volkspredigt und Seelsorge.

Im Mai 1761 brach auf dem Klostergelände ein Brand aus, der die Kirche und ihre Anbauten schwer beschädigte. Unter anderem wurde ein großer Teil der Bibliothek vernichtet. Bis 1772 wurde auf den alten Grundmauern eine neue Barockkirche erbaut.

1812 – wegen der Seelsorgstätigkeit der Kapuziner verhältnismäßig spät – wurde das Kloster durch die königlich-westphälische Regierung aufgehoben.

Priesterseminar
In Ausführung der Vereinbarungen zwischen dem Heiligen Stuhl und dem jungen Königreich Hannover (Impensa Romanorum Pontificum 1824) wurden auf dem Lüchtenhof 1834 das Priesterseminar und die philosophisch-theologische Lehranstalt für den Priesternachwuchs des neu umschriebenen Bistums Hildesheim eingerichtet. Im Bismarckschen Kulturkampf wurde das Seminar 1873 geschlossen und erst 1887 ohne die Fakultät wieder eröffnet.

Beim Luftangriff auf Hildesheim am 22. März 1945 brannte die Seminarkirche aus. Die übrigen Gebäude aus dem 17. und 18. Jahrhundert blieben weitgehend erhalten.

In den 1960er-Jahren wurde das Seminar um einen Neubau östlich der Klostergebäude an der Neuen Straße erweitert. Alt- und Neubau wurden in den 1990er-Jahren tiefgreifend umgestaltet und zu einem modernen Tagungshaus ausgebaut. Außerdem beherbergen die Gebäude seither die diözesane Arbeitsstelle für pastorale Fortbildung und Beratung.

Die theologische Ausbildung der Priesteramtskandidaten des Bistums Hildesheim findet nicht mehr in Hildesheim statt, sondern an der Philosophisch-Theologischen Hochschule Sankt Georgen in Frankfurt am Main. Die pastorale Ausbildung der Seminaristen ist im Priesterseminar Hamburg. Der Regens und der Spiritual der Studierenden wohnen weiterhin in Hildesheim. Das Gebäude wird heute ausschließlich für Tagungen und Fortbildungen genutzt.

Kirche

Barockbau
Die Seminarkirche präsentiert sich von außen in den Formen des Hochbarock. Sie ist eine Saalkirche mit eingezogenem Rechteckchor. Die rötlich verputzten Wandflächen sind vor allem an der zweigeschossigen, giebelbekrönten Portalfassade durch weiße Lisenen, Laibungen und Architrave gegliedert. In drei halbrunden Nischen stehen über dem Portal eine Statue Marias als Immaculata, zu den Seiten die Heiligen Franz von Assisi und Antonius von Padua.

Innengestaltung

Die barocke Innenausstattung der Seminarkirche war 1945 vernichtet worden. Beim Wiederaufbau wurde der Raum im Stil der 1960er-Jahre gestaltet. Dabei wurde der Chor abgetrennt und zur Sakramentskapelle umgewandelt. Als in den 2000er-Jahren eine Grundsanierung erforderlich wurde, begannen Planungen für eine Neugestaltung, die der Liturgiefeier mit Gruppen entgegenkommt und liturgische Akzente des Zweiten Vatikanischen Konzils erfahrbar macht. Die Arbeiten wurden ab November 2009 nach Plänen des Diözesan- und Dombaumeisters Norbert Kesseler und Martin Spatz durch das Architekturbüro Pape & Kost GbR aus Hiddestorf ausgeführt und 2010 mit der Weihe des neuen Altars abgeschlossen.

Die Seminarkirche wurde als Weg-Raum entlang einer Achse aufgefasst, auf der Weihwasserbecken, Ambo und Altar auf gleicher Ebene die Stationen eines Geschehens bilden. Statt fester Bänke gibt es eine begrenzte Anzahl beweglicher Sitze. Der dunkle Boden kontrastiert zum Weiß der Wandflächen. Außer Kreuz, Osterleuchter, der alten Pietà und einer torartigen Gestaltung der Ostwand enthält der Raum keine Bilder und Symbole. Nur die Buntglasfenster bringen bei Lichteinfall einen farblichen Akzent. Umso stärker sprechen in ihm die Zeichen und Gesten der Liturgie und die Präsenz der versammelten Personen.

Literatur
 Jochen Bepler: Die Hildesheimer Fraterherren. In: Die Diözese Hildesheim in Vergangenheit und Gegenwart, 64. Jahrgang, Hildesheim 1996, S. 107–125.
 Egbert Ballhorn: Ein Raum, eröffnet zur Feier des Gotteswortes. Die neugestaltete Seminarkirche in Hildesheim. In: Bibel und Liturgie. Heft 1/2012, Klosterneuburg 2012, S. 49–53.
 Norbert Kesseler: Architekturprojekte im Bistum Hildesheim. Bernward Mediengesellschaft, Hildesheim 2012.

Weblinks

Priesterseminar
 Tagungshaus Priesterseminar
 Seminarkirche

Einzelnachweise

Priesterseminar
Priesterseminar
Priesterseminar
Priesterseminar
Ehemaliges Kloster in Niedersachsen
Brüder vom gemeinsamen Leben
Priesterseminar
Ehemaliges Kapuzinerkloster in Deutschland
Priesterseminar Hildesheim
Priesterseminar
Christentum im Landkreis Hildesheim
Römisch-katholische Bildungseinrichtung (Deutschland)


text:
Blissfield é uma vila localizada no estado americano de Michigan, no Condado de Lenawee.

Demografia
Segundo o censo americano de 2000, a sua população era de 3223 habitantes.
Em 2006, foi estimada uma população de 3248, um aumento de 25 (0.8%).

Geografia
De acordo com o United States Census Bureau tem uma área de
5,5 km², dos quais 5,5 km² cobertos por terra e 0,0 km² cobertos por água.

Localidades na vizinhança
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 16 km ao redor de Blissfield.

Ligações externas

Cidades de Michigan


text:
Il Villaggio Mosè è una frazione di Agrigento. Sorto tra gli anni trenta e quaranta del Novecento, come zona residenziale per gli operai della vicina miniera zolfifera della Ciavolotta, è considerata una delle aree più ricche di zolfo nel mondo. La successiva crisi delle attività estrattive in Sicilia trasformò tra gli anni sessanta e settanta il piccolo centro minerario in centro commerciale oltre che residenziale. Esso sorge a sud-est del centro della città ed è sede di numerose e variegate attività economiche e commerciali, oltre che di hotel e case vacanze, data anche la vicinanza con le spiagge.

Altri progetti

Frazioni di Agrigento
Città di fondazione nel periodo fascista in Italia
Villaggi operai in Italia


text:
A Ágora Corretora de Títulos e Valores Mobiliários S.A. é uma corretora de valores brasileira, fundada em 1993, sendo uma das maiores instituições financeiras do país, detendo a terceira maior fatia de mercado.

História

1993
A Ágora Corretora de Títulos e Valores Mobiliários foi fundada em 1993 por Roberto Campos Rocha e Selmo Nissenbaum e iniciou suas atividades no mercado de capitais com foco no investidor institucional estrangeiro, mas ampliou sua área de atuação, passando a atender também ao investidor institucional doméstico.

2000
A Ágora lança a ferramenta para a realização de operações na Bolsa, através da Internet, a VipTrade.

2001
A Corretora fundiu suas atividades com a Sênior Corretora, empresa fundada em 1987. Surgindo então a Ágora Senior Corretora de Títulos e Valores Mobiliários.

2002
A Ágora Senior abre sua primeira filial em Ribeirão Preto.

2004
Nova filial da Ágora Senior em Campinas e em Belo Horizonte (Ex Exata). Absorção das operações da Égide Corretora de Títulos e Valores Mobiliários, e conseqüentemente, suas filiais: Centro e Barra da Tijuca no Rio de Janeiro, e Juiz de Fora. Consolidação do projeto de expansão com a abertura de novas filiais: Brasília, Porto Alegre, Curitiba e Florianópolis.

2005
Parceria com a Opus Participações, que passou a deter 23% do capital da Ágora Senior. Mudança de endereço da Matriz: do Leblon para Botafogo. União dos sites Ágora Senior e VipTrade, formando o Portal Ágora. Encerramento das atividades na filial Porto Alegre.

2006
As cores e a logomarca passaram de Ágora Senior para apenas  Ágora. Abertura de nova filial em Nova Iorque. Aumento na participação societária da Opus, que passa a deter 53% do capital da Ágora e a mesma passa a obter 47% da Opus Gestão de Recursos, empresa de gestão de recursos do Grupo Opus. Encerramento das atividades nas filiais Curitiba, Ribeirão Preto e Barra da Tijuca / RJ.

2007
A Ágora é certificada pela BM&F em todas as categorias em que atua: Web Broker, Execution Broker, Carrying Broker and Retail Broker.

2008
O Banco Central aprova a aquisição da Ágora Holdings pelo Banco Bradesco de Investimento (BBI) no dia 5 de setembro.

2019
O Bradesco anunciou a retomada da operação da corretora Ágora, investindo R$ 150 milhões para relançar a plataforma que passa a ser a plataforma de investimentos para os clientes pessoas físicas do banco.

Ligações externas

 Ágora no Facebook

Corretoras de valores do Brasil
Empresas de participações do Brasil
Empresas de São Paulo (cidade)
Empresas fundadas em 1993


text:
El KK Vojvodina (en serbi: Košarkaški klub Vojvodina / Кошаркашки клуб Војводина) és un club de basquetbol de la ciutat de Novi Sad, a Sèrbia. El KK Vojvodina forma part del club poliesportiu SD Vojvodina.

L'equip es va fundar el 1948. També se'l coneix com Vell Vojvodina per distingir-se dels seus rivals dissolts i molt coneguts de la ciutat el KK Vojvodina Srbijagas. L'última dècada, el club va funcionar com l'equip reserva del Vojvodina Srbijagas, però després de la dissolució d'aquest, el KK Vojvodina va rebre molts dels seus jugadors i va ascendir a la Lliga de bàsquet de Sèrbia per a la temporada 2017-18.

L'equip femení, anomenat ŽKK Vojvodina, va quedar finalista a la final de la Lliga Adriàtica de 2006.

Enllaços externs
 Pàgina oficial
 KK Vojvodina a eurobasket.com

Clubs de bàsquet serbis
Clubs de bàsquet iugoslaus
Novi Sad


text:
Hajós Ferenc (1935) szlovéniai magyar jogász, diplomata
 Hajós Ferenc (1936–2022) magyar orvos, egyetemi tanár


text:
Marijan Vlak (Sziszek, 1955. október 23. –) horvát labdarúgó, edző.

Pályafutása
Vlak játékosként a Dinamo Zagreb kapusa volt. Edzőként szintén a Dinamo volt első klubja, majd 1999-ben Magyarországon, a Ferencvárosi TC-nél vállalt munkát, és bár csapata jól szerepelt, csak ezüstérmet nyert. Ezután visszatért a Dinamo csapatához, de ott csak egy szezonon keresztül dolgozott.

2001-ben állástalan edző volt, majd ismét visszatért a Dinamóhoz (2002). 2002–2006 között nem volt állása, ezután a szlovákiai Zsolna edzője volt. Ezután - még ugyanazon évben - visszatért Magyarországra, a Videotonhoz. Innen 2007-ben távozott. Egy évig nem volt állása, majd - immár negyedszer - a Dinamo edzője lett 2009-ig.

2011-ben néhány sajtóorgánum azt közölte, hogy a 4. forduló után távozó Komjáti András helyett a Vasas SC edzője lett, a hír azonban csak az 5. forduló után vált hivatalossá. 2012 januárjában menesztették, utódja addigi pályaedzője, Urbán Flórián lett. 2012 áprilisában ismét Vlak lett a Vasas trénere. A szezon végén kiestek az élvonalból és Vlak távozott.

Jegyzetek

1955-ben született személyek
Élő személyek
Jugoszláv labdarúgók
Horvát labdarúgók
Labdarúgókapusok
A Dinamo Zagreb labdarúgói
Horvát labdarúgóedzők
Az FTC vezetőedzői
A Vasas vezetőedzői


text:
Brookhaven may refer to:

Places

Canada
 Amesbury, Toronto, also known as Brookhaven-Amesbury, a Toronto neighbourhood

United States
 Brookhaven, Georgia, a city just northeast of Atlanta
 Brookhaven/Oglethorpe (MARTA station), a passenger rail station in Brookhaven, Georgia
 Brookhaven, Mississippi
 Brookhaven, New York, a town in Suffolk County
 Brookhaven (CDP), New York, a hamlet within the town
 Brookhaven, Pennsylvania
 Brookhaven, Fresno, California, neighborhood

Other uses
 Brookhaven College, a college in Dallas, Texas
 Brookhaven High School (Columbus, Ohio), a high school in Columbus, Ohio
 Brookhaven National Laboratory, a research facility in Upton, New York
 Brookhaven RP, a game on the Roblox platform


text:
Major General Barrington Bulkeley Campbell, 3rd Baron Blythswood,  (18 February 1845 – 13 March 1918) was a British Army officer.

Military career
Born the son of Archibald Campbell, 17th Laird of Mains, Barrington Campbell became a lieutenant in the Lanarkshire Yeomanry Cavalry on 15 October 1867. He served with the 1st Battalion Scots Guards during the Anglo-Egyptian War in Egypt in 1882, and was present in the engagement at El Magyar and Tel-el-Mahuta, and the Battle of Tell El Kebir (13 September 1882). He was awarded the Royal Humane Society Medal in 1889 for saving a life. He was promoted to Major-General in 1898. Following the outbreak of the Second Boer War in late 1899, he was in early 1900 appointed in command of the 16th Infantry Brigade sent to serve in South Africa as part of the 8th Division under Sir Leslie Rundle. He left Southampton for South Africa on the SS Britannic in March 1900. For his service in the war he was twice mentioned in despatches (including by Lord Kitchener dated 23 June 1902), and appointed a Companion of the Order of the Bath (CB).

Following his return to the United Kingdom, he served as Lieutenant-Governor and Commander-in-Chief of Guernsey from 1903 to 1908.

In 1908, his name was legally changed to Barrington Bulkley Douglas Campbell-Douglas. On 24 August 1910, he was appointed a deputy lieutenant of Lanarkshire. On 30 September 1916, he changed his name back to Barrington Bulkeley Douglas Campbell when he succeeded his brother, Reverend Sholto as Baron Blythswood. He inherited Blythswood in the County of Renfrewshire at that time.

He was succeeded by his son, Brig.-Maj. Archibald Campbell who became 4th Baron Blythswood and who had also, in 1916, legally changed his name to Campbell-Douglas.

Honours
Douglas-Campbell was appointed a Commander of the Royal Victorian Order (CVO) on 2 May 1902.

References

|-

|-

1845 births
1918 deaths
3
British Army major generals
Commanders of the Royal Victorian Order
Knights Commander of the Order of the Bath
Lanarkshire Yeomanry officers
British Army personnel of the Anglo-Egyptian War
Deputy Lieutenants of Lanarkshire


text:
Mekar Sari is een bestuurslaag in het regentschap Indragiri Hulu van de provincie Riau, Indonesië. Mekar Sari telt 1388 inwoners (volkstelling 2010).

Plaats in Riau


text:
Romeo Zondervan (Paramaribo, 3 maart 1959) is een Nederlands voormalig voetballer. De verdediger van Surinaamse afkomst kwam uit voor FC Den Haag, FC Twente en NAC in Nederland en West Bromwich Albion en Ipswich Town in Engeland.

Loopbaan
Romeo Zondervan voetbalde in zijn jeugd voor de Haagse amateurclub Postalia. Op zijn veertiende werd hij gescout door ADO. In 1977 maakte hij onder trainer Anton Malatinský zijn profdebuut voor FC Den Haag. Het talent van Zondervan werd ook bij de KNVB opgemerkt: hij werd achtereenvolgens geselecteerd voor het UEFA Jeugdteam en Jong Oranje. In januari 1979 tekende hij een contract voor drie en een half jaar bij FC Twente, dat hem aantrok als opvolger van de naar PSV vertrokken Piet Wildschut.

In zijn Twentse periode kwam Zondervan nadrukkelijk in beeld bij het Nederlands elftal. Hij maakte deel uit van de selectie voor het Europees kampioenschap voetbal 1980. Hoewel hij reeds zijn opwachting maakte in enkele officieuze oefenwedstrijden van Oranje, maakte hij zijn debuut op 22 februari 1981, in een wedstrijd tegen Cyprus. Zondervan nam in deze wedstrijd de plaats in van de geblesseerde Ben Wijnstekers. Het zou bij deze ene interland blijven.

In maart 1982 vertrok Zondervan naar West Bromwich Albion in Engeland. Twee jaar eerder was Ajax al eens geïnteresseerd geweest, maar uit angst om op de bank te belanden koos hij er toen nog voor bij Twente te blijven. Na ruim twee jaar bij West Bromwich Albion, verkaste Zondervan in 1984 naar Ipswich Town. In acht jaar tijd kwam hij uit in 274 competitieduels voor deze club, waarin hij dertien doelpunten maakte. In 1992 ging hij terug naar Nederland en tekende hij een contract bij NAC, dat in de Eerste divisie uitkwam. Met deze club promoveerde hij in 1993 naar de Eredivisie. In 1995 beëindigde hij zijn profcarrière. Daarna speelde hij nog bij de amateurs van SVV.

Zondervan verhuisde met zijn gezin naar Lonneker en werd jeugdtrainer bij FC Twente. In 1999 kwam hij als scout in dienst bij Ipswich Town. In 2002 startte hij een loopbaan als spelerbegeleider. Hij werkte samen met Rob Groener en was vanaf 2003 werkzaam bij de Stichting Fair Deal Sportmanagement. Zondervan had als aandachtsgebied Engeland en de oostelijke helft van Nederland. Hij behartigde onder andere de belangen van Collins John en Simon Cziommer

Zie ook
 Lijst van spelers van Ipswich Town FC
 Lijst van spelers van het Nederlands voetbalelftal

Zondervan, Romeo


text:
Арке́т-ан-Валь () — коммуна во Франции, находится в регионе Лангедок — Руссильон. Департамент коммуны — Од. Входит в состав кантона Лаграс. Округ коммуны — Каркасон.

Код INSEE коммуны — 11016.

Население
Население коммуны на 2008 год составляло 94 человека.

Экономика
В 2007 году среди 58 человек в трудоспособном возрасте (15—64 лет) 44 были экономически активными, 14 — неактивными (показатель активности — 75,9 %, в 1999 году было 70,6 %). Из 44 активных работали 39 человек (24 мужчины и 15 женщин), безработных было 5 (2 мужчин и 3 женщины). Среди 14 неактивных 1 человек был учеником или студентом, 10 — пенсионерами, 3 были неактивными по другим причинам.

См. также
 Список округов Франции

Примечания

Ссылки

Коммуны департамента Од


text:
Дми́трий Ви́кторович Пилю́гин () — российский офицер, гвардии старший лейтенант, во время Второй чеченской войны командир взвода роты десантного обеспечения, кавалер ордена Мужества (посмертно).

Биография
Родился в селе Архангельском Ясногорского района Тульской области.

25 мая 1993 года с отличием окончил среднюю школу в родном селе.

5 сентября 1993 года поступил в Рязанское высшее воздушно-десантное командное училище. 9 мая 1995 года в составе подразделения РВВДКУ участвовал в Параде Победы на Поклонной горе, посвящённом 50-летию со дня окончания Великой Отечественной войны. 26 июня 1997 года с отличием окончил РВВДКУ, был одним из 16 курсантов выпуска, которым диплом об окончании училища вручал лично министр обороны.

После окончания РВВДКУ проходил службу в 51-м гвардейском парашютно-десантном полку 106-й гвардейской воздушно-десантной дивизии (Тула).

Бой под Сержень-Юртом

23 апреля 2000 года колонна 51-го полка ВДВ попала в тщательно подготовленную засаду в трёх километрах от селения Сержень-Юрт. Засаду проводил смешанный отряд чеченских и иностранных террористов численностью до 60 человек под командованием Абу аль-Валида и Абу Джафара.

Обстрел начался в тот момент, когда первая машина колонны достигла взводного опорного пункта 66-го полка ВВ, а последняя ещё была в селении. Одна огневая группа работала по колонне, другая по ВОПу ВВ.

Бой длился около двух часов, погибло шестнадцать десантников и шестеро получили ранения (на ВОПе внутренних войск ранен один человек). По словам сослуживцев, если бы не самоотверженные действия Дмитрия Пилюгина, десантники могли потерять больше.

Память
 На доме, где жил Дмитрий, установлена памятная доска.
 Имя старшего лейтенанта Пилюгина присвоено Архангельской средней школе, где он учился. В школе создан музей героя.

Оценки и мнения

Дима был образцовым офицером. Всегда весёлый, трудолюбивый, личный состав взвода его очень любил, за ним они шли хоть в огонь, хоть в воду. Он был строгим командиром, но справедливым. У командования Дмитрий пользовался заслуженным авторитетом, был всегда вежливым, спокойным, скромным.

Примечания

Литература
 Книга Памяти выпуск I: Общественная региональная организация содействия военнослужащим и членам их семей «По праву памяти». — Тула: Гриф и К°, 2002.— 200 с., илл., 500 экз. ISBN 5-8125-0076-2

Ссылки
 Воспоминания родных, друзей, сослуживцев

Погибшие в боях Второй чеченской войны
Выпускники Рязанского высшего воздушно-десантного командного училища


text:
Садовое — село в Таврическом районе Омской области. Входит в состав Сосновского сельского поселения.

Физико-географическая характеристика
Располагается в 26 км от Таврического и 39 км от Омска.

История
В 1962 году указом Президиума Верховного Совета РСФСР населенный пункт пятого отделения Сосновского совхоза переименован в село Садовое.

Население

Примечания

Населённые пункты Таврического района


text:
Whit is a given name and nickname which may refer to:

People:
Whitner Whit Bissell (1909–1996), American actor
Whit Burnett (1900–1972), American writer
John Whitfield Whit Canale (1941–2011) American football player
Whitfield Crane (born 1968), a founding member and lead singer of the rock band Ugly Kid Joe
Whit Cunliffe (1876–1966), English singer
Whit Dickey (born 1954), American jazz drummer
Whitfield Diffie (born 1944), American cryptographer and one of the pioneers of public-key cryptography
Whitney Whit Haydn (born 1949), American magician
Whit Hertford (born 1978), American actor
Whit Holcomb-Faye (born 1984), American basketball player
Whitney Whit Johnson, American television journalist
Whit Marshall (born 1973), American football player
Whit Merrifield (born 1989), American baseball player
John Whitney Whit Stillman (born 1952), American writer
Whit Taylor (American football) (born 1960), American football player
Whit Taylor (cartoonist), American cartoonist
Whitman Whit Tucker, Canadian football player
Whit Watson (born 1971), American sportscaster
Whit Williams (born 1973), American saxophonist
Whit Wyatt (1907–1999), American baseball player

Fictional characters and pen names:
Whit Masterson, pen name of a partnership of American authors Robert Allison "Bob" Wade and H. Bill Miller
Whit Sterling, a main character in the 1947 film noir Out of the Past, played by Kirk Douglas

Lists of people by nickname


text:
Manuel Povea Molinero conocido como Manolo Povea (Puente Genil (Córdoba), España, 4 de marzo de 1969) es un entrenador español de baloncesto que actualmente es entrenador del equipo Araberri Basket Club de la LEB Oro.

Trayectoria

Es un entrenador de baloncesto español con una gran trayectoria deportiva, entre 1984 y 1992 fue entrenador de categorías base del Mayoral Maristas de Málaga. Más tarde, entre 1992 y 2004 fue entrenador del cuerpo técnico del Unicaja Málaga en diversos equipos de base y entrenador ayudante de Pedro Ramírez, Javier Imbroda y Bozidar Maljkovic, entre otros.

Salió del club cajista a mediados de la campaña 2004/2005 hacia tierras portuguesas, donde tuvo su oportunidad como primer entrenador en el Basquetebol do Sport Clube Lusitânia de las Islas Azores. Allí estuvo casi cuatro temporadas y ganó su primer título, la Copa (Taça) de Portugal en la 2006/07. En enero de 2008, fichó por el campeón de la liga portuguesa, el Ovarense Basquetebol con el que participó también en la ULEB Cup y con el que revalidó el título esa campaña sumando así su primera liga a su palmarés personal. Con este bagaje, en la campaña 2008/09 regresó a nuestro país para ponerse al frente del Gestibérica Ciudad de Vigo de LEB Plata. Al año siguiente (09/10) dirigió al Ciudad de Vigo Básquet en LEB Oro, pero a causa de los problemas económicos de este club, en la temporada 2010/11 regresó a Portugal, donde dirigió al C.B. Penafiel, un recién ascendido a la primera división que acabó 5ª en la Liga Regular y fue finalista de la Copa.

En la temporada 2011-12, vuelve a Málaga para dirigir al Clínicas Rincón Benahavís de LEB Oro.

Durante la temporada 2013-14 volvería a Portugal para dirigir al equipo femenino del Alges en la Primera División femenina Portugal. En la siguiente temporada (2014-15) se convertiría en seleccionador de la Selección de baloncesto de Irak.

En 2015, regresa a España para volver a Málaga y entrenar al Forus Medacbasket de la Liga EBA donde estaría como responsable del club cordobés durante tres temporadas.

En verano de 2018, se marcha a Venezuela para ser ser entrenador del Panteras de Miranda de la Liga Profesional de Baloncesto de Venezuela, una vez que terminó la temporada en la Liga EBA, al frente del MedacBasket. El club venezolano ya contó con el malagueño la temporada pasada y Povea dejó huella en el equipo, por lo que en mayo volvieron a recurrir donde guio a las Panteras de Miranda para ser por primera vez en 13 años, líder de la Conferencia Oriental de la Liga Profesional de Baloncesto (LPB) 2018, con balance de 10-6 para ser elegido como entrenador del año.

En enero de 2019, el Sáenz Horeca Araberri incorpora al entrenador para dirigir al equipo vasco en LEB Oro hasta el término de la temporada 2018-19.

Clubs

 1984-92: Mayoral Maristas de Málaga. Entrenador categorías base.
 1992-04: Unicaja Málaga. Entrenador ayudante.
 2005-08: Basquetebol do Sport Clube Lusitânia. Liga Portuguesa de Basquetebol.
 2008: Ovarense Basquetebol. Liga Portuguesa de Basquetebol.
 2008-09: Gestibérica Ciudad de Vigo. LEB Plata.
 2009-10: Ciudad de Vigo Básquet. LEB Oro.
 2010-11: CB Penafiel. Liga Portuguesa de Basquetebol.
 2011-12: Clínicas Rincón Benahavís. LEB Oro.
 2013-14: Alges. 1ª División femenina Portugal.
 2014-15: Selección de baloncesto de Irak.
 2015-17: Forus Medacbasket. Liga EBA.
 2017: Panteras de Miranda. Liga Profesional de Baloncesto de Venezuela.
 2017-18: Forus Medacbasket. Liga EBA.
 2018: Panteras de Miranda. Liga Profesional de Baloncesto de Venezuela.
 2019-act.: Araberri Basket Club. LEB Oro.

Palmarés

 1 Copa Portugal (2007).
 1 Liga Portugal (2008).

Enlaces externos
Ficha en ACB
Ficha en muevetebasket

Referencias

Entrenadores de baloncesto de España


text:
Grete Schurz (geboren am 29. April 1934 in Graz; gestorben am 8. November 2022) war eine Frauenlobbyistin und die erste Frauenbeauftragte in Österreich.

Leben
Nach der Matura war Schurz als Volontärin bei der Tagespost beschäftigt und studierte Rechtswissenschaften. In einem Sprachkurs, den sie nebenbei belegte, lernte sie ihren späteren Mann Josef Schurz kennen, mit dem sie zwei Söhne, Gerhard und Robert, bekam. Sie gab ihr Studium und ihre Stelle bei der Tagespost auf, um sich die nächsten zwanzig Jahre ihrer Familie zu widmen.

Im Jahr 1974 begann sie ihr Studium der Psychologie und Soziologie an der Universität Graz. Nebenbei hielt sie im Grazer Volksbildungshaus Urania Frauenkurse unter dem Titel Emanzipation konkret ab und engagierte sich für die Umsetzung ihrer Idee eines Frauenhauses in Graz, wofür sie am 13. März 1980 den Verein Grazer Fraueninitiative – Soforthilfe für bedrohte und misshandelte Frauen und deren Kinder gründete und dessen Vorsitz übernahm. Das erste Grazer Frauenhaus wurde am 12. Dezember 1981 eröffnet. 1984 schloss sie ihr Studium mit der Dissertation Destruktive Gehorsamsbereitschaft gegenüber Autoritäten ab.

Schurz wurde 1986 von Bürgermeister Alfred Stingl zur ersten Frauenbeauftragten in Österreich berufen. In dieser Funktion, die sie bis 1994 ausübte, setzte sie sich u. a. für Familienermäßigungen in öffentlichen Verkehrsmitteln und für die bevorzugte Vergabe von Gemeindewohnungen an alleinerziehende Mütter ein, ebenso für ein ausgewogenes Geschlechterverhältnis in der Ausbildung von Gynäkologinnen, Frauenparkplätze in Tiefgaragen und die Förderung künstlerisch tätiger Frauen. Auch Vorschläge für neue Richtlinien bei der Personalanstellung und -beförderung innerhalb des Magistrats wurden erarbeitet. Auf ihre Initiative entstand auch der in Österreich einmalige Grazer Frauenrat, der beratende Funktion im Gemeinderat hat und dem rund 50 Frauengruppen und Frauenorganisationen unterschiedlicher autonomer, politischer und konfessioneller Richtungen sowie Einzelpersonen angehören. Neben dem Ziel, den Anspruch der Frauen auf Gleichbehandlung und Gleichberechtigung durchzusetzen, war der Frauenrat für Schurz auch ein Versuch, Frauensolidarität über weltanschauliche Grenzen hinweg zu leben. Weiters war sie Mitherausgeberin der Grazer Kulturzeitschrift Eva & Co, in der sie gemeinsam  mit der Grazer Fraueninitiative über feministisch orientierte Bildungs- und Kulturangebote berichtete.

Grete Schurz starb am 8. November 2022 im Alter von 88 Jahren. Sie wurde am Friedhof Mariatrost bestattet.

Im März 2023 wurde in Graz - Reininghaus ein Platz nach Grete Schurz benannt.

Auszeichnungen
 Josef-Krainer-Preis für soziale Initiativen, 1984
 Großes Goldenes Ehrenzeichen des Landes Steiermark, 1994
 Ernennung zur "Bürgerin der Stadt Graz", 1995
 Josef-Krainer-Heimatpreis, 2004
 Ehrenring der Stadt Graz, 2010

Einzelnachweise

Frauenrechtler (Österreich)
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens des Landes Steiermark
Ehrenringträger der Stadt Graz
Österreicher
Geboren 1934
Gestorben 2022
Frau


text:
O Estádio Municipal Ariston Azevedo, mais conhecido como Aristão, é um estádio de futebol localizado em Nossa Senhora das Dores e construído em 1940. Desde sua inauguração o estádio já recebeu grandes jogos. Nas décadas de 70 e 80 era o palco do clube em campeonatos sergipanos de futebol amador, recebendo dessa forma grandes clubes do futebol amador estadual como Rio Branco de Capela, Verona de Siriri e entre outros. Hoje, esporadicamente recebe jogos de maior importância a nível estadual, tal como Sergipão e Segunda Divisão, mais recentemente, recebeu a final do Sergipão Segunda Divisão de 2015 título conquistado pela equipe alvirrubra.

História
O primeiro clube a mandar jogos no estádio foi o Avenida que possuí mais de 80 anos, só a partir de 1948 quando o Dorense FC foi fundado que passou a administrar o estádio e a mandar seus principais jogos. .

O Ariston Azevedo representa o principal palco para as seguintes competições profissionais e amador que estruturam o calendário desportivo anual envolvendo clubes de Nossa Senhora das Dores:
Campeonato Sergipano de Futebol (Nível Estadual);
Campeonato Sergipano de Futebol da 2ª Divisão (Nível Estadual);
Copa Aberta (Nível Municipal);
Copa Revista Perfil de Futebol (Nível Municipal);
Copa Verão de Futebol (Nossa Senhora das Dores) (Nível Municipal);

Inauguração dos Refletores
Um antigo sonho dos desportistas de Nossa Senhora das Dores e uma reivindicação dos dirigentes do Dorense Futebol Clube, se transforma em realidade. O governador Jackson Barreto inaugurará o sistema de iluminação do estádio Ariston Azevedo, proporcionando que praça de esportes receba jogos noturnos, como exigem os regulamentos de competições da Federação Sergipana de Futebol (FSF).

Dentro da programação de inauguração, estão previstas duas partidas de futebol. A partida preliminar, marcada para as 16h00 reúne as equipes masters do Dorense e do Flamengo, ambos revivendo o Derby de Dores daquela cidade. Na partida principal, marcada para as 19h00, o espetáculo fica por conta do time de profissionais do Dorense e do Confiança, que se sagrou bicampeão sergipano no último sábado jogo terminando em 2 á 1 para o Alvirrubro do Agreste.

Sistema de iluminação – A instalação do sistema de iluminação do estádio Ariston Azevedo, é fruto de uma parceria entre o Banese Card e a Federação Sergipana de Futebol (FSF).  A obra custou aos cofres públicos o valor de pouco mais R$ 254 mil.

O sistema é idêntico aos que foram instalados pelo governador Jackson Barreto nos estádios Sabino Ribeiro e João Hora de Oliveira, em Aracaju. Consta de quatro torres de iluminação, cada uma com 14 refletores de 1000 watts, com luminosidade suficiente para jogos noturnos, inclusive para transmissão pela televisão.

História recente

O Dorense Futebol Clube é uma das equipes que ficou mais tempo sem perder dentro dos seus domínios de 16 de novembro de 2014 pelo Sergipão Série A2 até 2 de abril de 2016 quando perdeu pro Confiança de Aracaju por 3 á 0. Ao todo foram 15 jogos invicto nos seus domínios, entre esses jogos destaca-se o empate na final da Série A2 de 2015 contra o  de Porto da Folha conquistando o título e a vitória diante o  por 2 á 1 na Série A1 de 2016.

Série de 15 jogos invicto

Maiores Públicos
Esses são os sete maiores públicos do Dorense FC jogando no Caldeirão do Agreste:

Maiores Goleadas
Esses são os cinco maiores goleadas do Dorense FC jogando no Caldeirão do Agreste:

Ver também

 Futebol em Sergipe
 Lista de clubes de futebol do Brasil

Ariston
Estádios de futebol inaugurados em 1940
Esporte de Nossa Senhora das Dores (Sergipe)


text:
"Fugarul" (titlu original: "The Hunted") este al 11-lea episod din al treilea sezon al serialului TV american științifico-fantastic Star Trek: Generația următoare și al 59-lea episod în total. A avut premiera la 8 ianuarie 1990.

Episodul a fost regizat de Cliff Bole după un scenariu de Robin Bernheim.

Prezentare
Un soldat modificat genetic dezvăluie problemele sociale ale unei civilizații ce speră să adere la Federație. Echipajul de pe Enterprise întâlnește un grup de foști soldați.

Rezumat

Actori ocazionali
 Jeff McCarthy - Roga Danar
 James Cromwell - în rolul primului ministru Nayrok
 Colm Meaney - Miles O'Brien
 J. Michael Flynn - Zayner
 Andrew Bicknell - Wagnor
 Majel Barrett - Computer Voice
 John Gillespie - Security Guard ()

Note

 Star Trek The Next Generation DVD set, volume 3, disc 3, selection 3

Legături externe

Vezi și
 1990 în științifico-fantastic
 1990 în televiziune

Episoade din Star Trek: Generația următoare
Episoade de televiziune din 1990
1990 în științifico-fantastic


text:
Carriera

Club

Nazionale

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

Olympique Lione: 2017-2018

Competizioni internazionali

Olympique Lione: 2017-2018

Nazionale

Canada 2014

Note

Collegamenti esterni


text:
Richard Gale may refer to:
Richard Gale (British Army officer) (1896–1982), British soldier
Richard Gale (Australian politician) (1834–1931), Member of the Western Australian Legislative Council
Richard Pillsbury Gale (1900–1973), U.S. Representative from Minnesota
Richard Gale (actor), British actor, see List of Secret Army episodes
Rich Gale (born 1954), baseball player


text:
Госуда́рственная Акаде́мия худо́жеств Ка́рлсруэ () — один из немецких ВУЗов в области изобразительных искусств. Находится в ведении Министерства науки, исследований и искусств земли Баден-Вюртемберг.

История создания
В 1854 году принцем-регентом, ставшим впоследствии Великим князем Фридрихом I, была основана Баденская художественная Школа Великого князя. Первым директором был назначен художник-пейзажист из Дюссельдорфа Иоганн Вильгельм Ширмер. Как педагог и реформатор с административными навыками, он разработал программы повышения квалификации для Художественной школы Великого Герцога. Историческим был вклад таких художников, как Карл Фридрих Лессинг, Ханс Тома, а после Второй мировой войны, Эрих Хекель, который, среди прочего, работал в качестве преподавателя.
Государственная художественная школа Бадена приобрела особое значение в 1920 году, пока после захвата власти в Германии нацистами не произошли нацистские реформы. Известные художники этой эпохи, такие как Рудольф Дишингер, Август Баббекгер, Карл Хуббух, Георг Шольц, и Уильям Шнарренбергер уже в середине 1933 года без предварительного уведомления были освобождены от предподавания и их произведения были объявлены «вырождающимся искусством».
После 1942 года воздушные налеты армий союзников разрушили большую часть здания Академии и обучение в тот период было весьма ограниченным, но в 1944 году стало возобновляться. В зимнем семестре 1947/48 произошло новое открытие прежней "Академии художеств Бадена". С 1956 года Академия также имеет представительство во Фрайбурге. В 1961 году стала «Государственной академией художеств Карлсруэ» и приобрела статус Высшего учебного заведения. В то же время была реформирована: преподавание сосредоточено на изобразительном искусстве (живописи, скульптуре, графике).

Лекции
На протяжении многих лет Академия художеств Карлсруэ, считалась в первую очередь академией живописи. Неоэкспрессионизм 1980-х годов представлены именами Георга Базелица и Маркуса Люперца. Сегодняшняя учебная программа включает гуманитарные науки, такие как уроки живописи и графики, скульптуры и рисования. Мастерство учителей и воспитателей находится на высочайшем уровне подготовки.
Проводятся различные семинары по литографии, шелкографии, офорту, камню, металлу и гипсу.
Подготовка 300 студентов проходит в общих классах. Теоретические курсы по истории искусств и дидактики, а также гостевые лекции дополнены практическими занятиями.

Расположение
Классы и аудитории расположены в трех разных местах города Карлсруэ. Главное здание находится в городском районе Вестштадт на Райнхольд-Франк-Штрассе, 67. Сад скульптур можно увидеть на улице Бисмарка. Стеклянный замок расположен на окраине. Библиотеки и администрация Академии находятся в доме недалеко от главного здания. Кроме того, Государственная Академия художеств Карлсруэ имеет филиал во Фрайбурге.

Известные выпускники и профессора

 Георг Базелиц (р. 1938), один из самых дорогих ныне живущих художников
 Рудольф Дишингер (1904—1988), немецкий художник, представитель направления Новая вещественность.
 Леопольд фон Калькрёйт (1855—1928), немецкий живописец
 Александр Канольдт (1881—1939), немецкий живописец
 Пер Киркеби (р. 1938), датский художник, скульптор и архитектор
 Оскар Роман фон Кукель (1852—1930) — немецкий живописец, иллюстратор и график
 Карл Кунтц (1770—1830), немецкий живописец и гравёр.
 Маркус Люперц (р. 1941), немецкий живописец и график
 Отто Модерзон (1865—1943), немецкий художник-пейзажист
 Карл Рёхлинг (1855—1920), немецкий живописец и иллюстратор
 Ханс Тома (1839—1924), немецкий живописец
 Вильгельм Трюбнер (1851—1917), немецкий живописец
 Герман Фольц (1847—1941), немецкий скульптор
 Макс Фрей (1874—1944), немецкий живописец
 Фридрих Хейзер (1857—1921) — немецкий художник.
 Карл Хофер (1878—1955), немецкий живописец.
 Карл Хофф (1838—1890) — германский художник.
 Лени Хофманн (* 1962), немецкий живописец и скульптор
 Эмиль Шумахер (1912—1999), немецкий живописец.

См. также
 Городская галерея Карлсруэ

Литература
 150 лет. История Академии художеств Карлсруэ в картинах и текстах. (Axel Heil, Harald Klingelhöller (Hrsg.): 150 Jahre. Die Geschichte der Kunstakademie Karlsruhe in Bildern und Texten. Swiridoff, 2004. ISBN 3-89929-045-3)
 Юбилейный сборник к 125-летию со дня основания. (Vereinigung der Freunde der Kunstakademie Karlsruhe e.V. (Hrsg.): Festschrift zum 125-jährigen Bestehen. C.F.Müller Verlag GmbH, Karlsruhe 1979.) Издание без ISBN

Ссылки
 Государственная Академия художеств Карлсруэ

Примечания

Академия Художеств Карлсруэ
Академии художеств Германии


text:
Ту́масо́зеро — остановочный пункт и бывшая железнодорожная станция Октябрьской железной дороги на 64,5 км перегона Лахколамен — Поросозеро Западно-Карельской магистрали.

Общие сведения
Остановочный пункт территориально расположен в посёлке Костомукса Поросозерского сельского поселения Суоярвского района Карелии. Пункт получил наименование по названию озера, находящегося в восьми километрах.

До 1979 года станция имела название Костомукса (), но после сдачи в эксплуатацию ветки Ледмозеро — Костомукша во избежание путаницы станция была переименована в Тумасозеро. Станция Костомукса была сдана в эксплуатацию 30 сентября 1956 года в составе первой очереди Западно-Карельской магистрали.
Путевое развитие станции представляло собой один главный и два боковых пути. Был деревянный вокзал.

В 1990-х годах, по мере спада движения на линии, боковые пути станции были разобраны и станция получила статус остановочного пункта. Несмотря на это на остановочном пункте функционирует пост ЭЦ, обеспечивая автоблокировку. Пассажирская платформа осталась на прежнем месте возле разобранного бокового пути. На ней установлен новый пассажирский павильон. Пассажирское здание и билетная касса отсутствуют. Билеты приобретаются в штабном вагоне у начальника поезда. На остановочном пункте останавливаются все проходящие пассажирские поезда.

Пассажирское движение
По состоянию на 2019 год по остановочному пункту проходят пассажирские поезда дальнего следования: № 680 сообщением Петрозаводск — Костомукша — Петрозаводск и № 350 сообщением Санкт-Петербург — Костомукша — Санкт-Петербург.

Примечания

Ссылки
 Паспорт остановочного пунта Тумасозеро на osm.sbin.ru
 Паспорт остановочного пунта Тумасозеро на railwayz.info
 Паспорт остановочного пунта Тумасозеро на сайте РЖД.
 Паспорт остановочного пунта Тумасозеро на сайте об Октябрьской железной дороге.
 Железнодорожный справочник по России и СНГ: линия СУОЯРВИ-1- Юшкозеро.
 Тарифное руководство № 4. Книга 1 «Тарифные расстояния между станциями на участках железных дорог».
 Тарифное руководство № 4. Книга 2 «Часть 2. Алфавитный список пассажирских остановочных пунктов и платформ».

Галерея

Железнодорожные станции, открытые в 1956 году
Железнодорожные станции и платформы Петрозаводского отделения Октябрьской железной дороги
Железнодорожные станции и платформы Карелии
Суоярвский район
Остановочные пункты по алфавиту
Закрытые и разобранные станции
Бывшие железнодорожные станции


text:
Izydor Chotiner, pierwotnie Iza(a)k Chotiner vel Chartiner (ur. 28 października 1874 w Kamionce Strumiłowej, zm. ?) – polski Żyd, doktor medycyny, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Życiorys
Urodził się 28 października 1874 w Kamionce Strumiłowej. W 1894 jako Isaac Chotiner zdał maturę w K. K. Gimnazjum im. Rudolfa w Brodach z językiem niemieckim wykładowym. Po maturze podjął studia medyczne. W latach 90. we Lwowie będąc studentem medycyny działał w żydowskim akademickim stowarzyszeniu "Byt", w którym był wybierany członkiem wydziału 28 października 1894, 17 lutego 1895. Na przełomie XIX/XX jako Izaak Chotiner był słuchaczem studiów medycznych w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończył studia medyczne uzyskując tytuł naukowy doktora. Po 1904 postanowieniem Powiatowej Kasy Chorych w Sanoku został skierowany do pracy na stanowisku lekarza w Bukowsku, gdzie pracował jako lekarz w kolejnych latach (w tym około 1907, 1908 figurował także jako lekarz w Krakowie)

Jako lekarz pracował w Sanoku: w Szpitalu Powszechnym i prowadził praktykę prywatną przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Na początku 1911, jako były lekarz okręgowy z Bukowska, przeniósł się do Sanoka i zamieszkał w domu adwokata dr. Eichla przy aptece obwodowej. W kolejnych latach figurował jako lekarz praktykujący w Sanoku. Był lekarzem oddziału w Sanoku Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie (ok. 1912/1914). W 1911 w jego domu zamieszkał dr Adolf Sass. W 1913 ponownie powróciwszy z Bukowska podjął pracę w Sanoku w domu Weinera.

W c. k. Obronie Krajowej w grupie nieaktywnych został mianowany zastępcą asystenta lekarza z dniem 1 października 1900, następnie awansowany na stopień asystenta lekarza z dniem 4 stycznia 1904. Od 1900 pozostawał przydzielony w grupie wojskowych nieaktywnych 19 pułku piechoty we Lwowie. 22 marca 1912 został uwolniony przez trybunał C. K. Sądu Obwodowego w Sanoku z zarzutu usiłowania przekupstwa lekarza pułkowego 89 pułku piechoty dr. Eliasza w Jarosławiu (uprzednio skazanego, potem uniewinnionego i zrehabilitowanego). Podczas I wojny światowej został awansowany na stopień nadlekarza w stosunku ewidencji z dniem 18 sierpnia 1914, następnie na stopień lekarza pułkowego z dniem 28 kwietnia 1916.

Po zakończeniu wojny powrócił do Sanoka i od stycznia 1919 ordynował jako lekarz przy ulicy Zgody. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu pełnił stanowisko starszego lekarza w 4 pułku piechoty Legionów w garnizonie Kielce. Następnie awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i (w 1924, 1928 był zweryfikowany z lokatą 1). W tym stopniu w 1924 jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego służył w 15 pułku piechoty w Dęblinie. W 1928 ponownie był oficerem 4 pułku piechoty Legionów. Jako lekarz cywilny zarówno w 1922, jak i w 1928 pracował w Kielcach. W 1934 jako podpułkownik lekarz korpusu oficerów sanitarnych w stanie spoczynku był w kadrze zapasowej oficerów administracji i sanitarnych 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce.

Jego żoną była Regina z Plajzingerów. Podczas II wojny światowej i trwającej okupacji niemieckiej zamieszkiwał przy ulicy Potockiego 20 w Stryju. Według innych źródeł przebywał w getcie we Lwowie, gdzie jako lekarz internista był przydzielony do Judenratu.

Ordery i odznaczenia
 Kawaler Orderu Franciszka Józefa z dekoracją wojenną (Austro-Węgry, 1917)
 Brązowy Medal Zasługi Wojskowej "Signum Laudis" na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, przed 1916), z mieczami (przed 1918)

Przypisy

Bibliografia

Absolwenci Państwowego Liceum i Gimnazjum im. Józefa Korzeniowskiego w Brodach
Członkowie izb lekarskich II Rzeczypospolitej
Członkowie Judenratów
Galicyjscy lekarze
Lekarze związani z Sanokiem
Ludzie urodzeni w Kamionce Bużańskiej
Ludzie związani z Bukowskiem
Ludzie związani z Kielcami
Ludzie związani ze Stryjem
Mieszkańcy getta lwowskiego
Oficerowie 4 Pułku Piechoty Legionów
Oficerowie 10 Batalionu Sanitarnego
Podpułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej
Polacy – odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa
Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej
Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej
Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis
Polscy Żydzi – żołnierze II Rzeczypospolitej
Wojskowi związani ze Lwowem
Żydzi związani z Sanokiem
Urodzeni w 1874
Zmarli w XX wieku
Nieznana data śmierci


text:
Viroqua Daniels (1859–1942), later Viroqua Daverkosen, was an anarchist writer in the United States.

Early life
Daniels was born on December 4, 1859, to  Sylvester Daniels and Mary (Lumley) Daniels in Tipton, Iowa, the third of five children. When she was sixteen years old, she moved to her family's homestead in Northern California, becoming a farmer in the mountains. At age nineteen, she was in a wagon accident, hitting her head on the steering wheel after her skirt caught in the brake; the injury led to chronic illness.

Activity and views
In contrast with her anarchist contemporaries, who welcomed the revolutionary potential for self-governance in the United States Declaration of Independence, Daniels considered it a trap to sucker fools into dying in a war fought for the wealthy to avoid taxes. She self-described as an Anarcho-Communist.

When the publishers of the anarchist publication Discontent were arrested under the Comstock laws in September 1901, Daniels supported the publication on the basis of freedom of speech.

Between the mid-1880s and 1910, Daniels met Sigismund Danielewicz, who became either her close friend or romantic partner.

A 1919 report by the United States Department of Justice includes Daniels' writing in the Boston Traveler about women's suffrage:

Daniels was additionally an atheist.

Publications
Daniels contributed writing and poetry to the anarchist publications The Firebrand, Free Society, Why?, Mother Earth, and The Dawn.

Later life and death

An 1898 health crisis led Daniels to move to San Francisco. Near the turn of the century, she married Richard Daverkosen and had one son, Hubert, born in 1900. She died in San Francisco in November 1942 and is buried in Lake City, California.

References

Citations

Bibliography

1942 deaths
1859 births
Anarchist writers
People from Tipton, Iowa
Writers from Iowa
American atheists
19th-century American non-fiction writers
20th-century American non-fiction writers
19th-century American women writers
20th-century American women writers
American anarchists


text:
Polymixia salagomeziensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de barbudo's (Polymixiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Kotlyar.

Barbudo's


text:
O golfo de Antália () é um golfo do mar Levantino, na parte oriental do Mar Mediterrâneo, que banha a província do sul da Turquia com o mesmo nome.

O golfo estende-se desde a península de Teke, a sudoeste de Antália, onde se situa a cidade costeira de Kemer, até Anamur, embora alguns autores se refiram a Alanya ou Gazipaşa como limite oriental. Faz parte da chamada Riviera turca. A costa é fortemente alcantilada em alguns troços, principalmente a oeste de Antália e a leste de Alanya, embora também tenha extensas praias planas de areia com pequenos arbustos e pinheiros.

A maior cidade do golfo é a que lhe dá o nome: Antália. O turismo é a principal atividade económica da região, embora em muitas áreas a produção agrícola de fruta, legumes e até cereais também sejam importante.

Referências

Antalia
Antália (província)
Corpos de água da Turquia


text:
«Загублені світи 2001-го» () — книга Артура Кларка (1972), опублікована як додаток до «2001: Космічна Одіссея».

Книга складається з записів Кларка (та переписувань), які не увійшли до оригінального видання, а також деяких сюжетів, виключених під час підготовки до друку. Основу книги, однак, містять уривки з чернетки роману та ранні записи, який не увійшли до остаточної версії. Елементами та частинами сюжету є альтернативні параметри для підготовки до старту, позакорабельна діяльність, під час якої загубився астронавт Френк Пул, і різні діалоги, які стосуються пристрою HAL 9000.

Також до книги потрапило оригінальне видання оповідання 1948 року «Страж», яке стало основою для майбутнього сценарію фільму.

Примітки

Посилання
 «Загублені світи 2001-го»  на сайті Internet Speculative Fiction Database

Книги 1972
Космічна Одіссея
Книги Великої Британії


text:
Sicydium brevifile is a species of goby from the subfamily Sicydiinae. It is an amphidromous endemic in western Cameroon and the islands of the Gulf of Guinea where the adults inhabit the clearwater streams of the volcanic islands and on the slopes of Mount Cameroon, having ascended from the sea as larvae. Specimens are imported into the Aquarium trade from Cameroon. The specific name means "short thread", Latin brevis and filum, probably a reference to the "small median papilla above the maxillary suture".

References

brevfile
Taxa named by William Robert Ogilvie-Grant
Fish described in 1884


text:
La nazionale di pallacanestro messicana Under-18, è una selezione giovanile della nazionale messicana di pallacanestro, ed è rappresentata dai migliori giocatori di nazionalità messicana di età non superiore ai 18 anni.

Partecipa a tutte le manifestazioni internazionali giovanili di pallacanestro per nazioni gestite dalla FIBA.

Partecipazioni

FIBA Americas Under-18 Championship for Men

1994 - 9°
1998 - 8°
2002 - 8°
2006 - 8°
2008 - 7°

2010 - 8°
2012 - 5°
2014 - 7°

Collegamenti esterni

Messico
Under 18


text:
Sven Sonnenberg (* 19. Januar 1999 in Berlin) ist ein deutscher Fußballspieler. Der Verteidiger steht seit August 2021 bei Heracles Almelo unter Vertrag.

Karriere
Geboren und aufgewachsen in Berlin, zog Sonnenberg als Jugendlicher mit seiner Familie nach Koblenz. Dort spielte er im Nachwuchs der TuS Koblenz. Im Jahr 2014 zog er rheinabwärts nach Köln und spielte dort fortan für den 1. FC Köln. Zunächst zwei Spielzeiten in der B-Junioren-Bundesliga, wobei er auf 48 Einsätze für die Domstädter kam. Dabei empfahl er sich auch für die Nachwuchsnationalmannschaften des  Deutschen Fußball-Bundes, für die er vier Spiele in der U16, sieben in der U17 und eines in der U18 absolvierte. Mit der U17 nahm er zudem an der  Europameisterschaft 2016 in Aserbaidschan teil, bei der er zweimal zum Einsatz kam. Im gleichen Jahr entwuchs er der U17 und stieg in die U19-Mannschaft der Kölner auf, mit der Sonnenberg in den beiden darauf folgenden Saisons auf 37 Einsätze in der A-Junioren-Bundesliga kam. 2018 schaffte er dann den Sprung in die zweite Mannschaft des 1. FC Kölns, die die Saison auf dem neunten Platz beendeten, zu dem der Abwehrspieler mit zwei Toren in 20 Einsätzen beitrug.

In der Folgesaison wechselte Sonnenberg schließlich zum Drittligisten Hansa Rostock. Hier debütierte der Rechtsfuß mit 20 Jahren am vierten Spieltag der Spielzeit 2019/20 im Spiel gegen die SpVgg Unterhaching. Er avancierte zum Leistungsträger und brachte es bis zum Ende der Saison unter Hansa-Trainer Jens Härtel auf 32 Drittliga-Einsätze (ein Tor) und platzierte sich mit den Norddeutschen auf Rang sechs. Sonnenberg gewann zudem den Lübzer-Pils-Cup, in dem er drei Mal für Kogge auflief und mit der Mannschaft im Finale den Torgelower FC Greif 3:0 besiegen konnte. Sein Debüt im DFB-Pokal gegen den Zweitligisten VfB Stuttgart verlor er mit den Rostockern 0:1 und verpasste somit nur knapp den Einzug in die 2. Hauptrunde. Im Laufe der Drittliga-Spielzeit 2020/21 lief der Innenverteidiger 30 Mal für die Kogge auf. Noch vor Ablauf der Spielzeit, Hansa stieg letztlich am 22. Mai 2021 in die 2. Bundesliga auf, verlängerte er seinen Vertrag in Rostock um ein weiteres Jahr bis 30. Juni 2022. Dennoch wechselte er Anfang August 2021 zu Heracles Almelo in die Niederlande. Beide Vereine einigten sich zum Stillschweigen über die Modalitäten des Wechsels, die auflagenstärkste Tageszeitung Deutschlands hingegen berichtete von einer Ablösesumme in Höhe von 100.000 Euro.

Erfolge
 F.C. Hansa Rostock
 Aufstieg in die 2. Bundesliga: 2021

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (1. FC Köln)
Fußballspieler (Hansa Rostock)
Fußballspieler (Heracles Almelo)
Deutscher
Geboren 1999
Mann


text:
William Herbert Jarvis  (August 15, 1930 – April 26, 2016) was a Canadian politician.

Born in Hamilton, Ontario, Jarvis attended the London Central Collegiate Institute and the University of Western Ontario where he was a member of The Kappa Alpha Society.

A lawyer by profession, Jarvis was first elected to the House of Commons of Canada in the 1972 election as the Progressive Conservative Member of Parliament for Perth—Wilmot.

When the Tories came to power as a result of the 1979 election, Prime Minister Joe Clark appointed Jarvis to Cabinet as Minister of State for Federal-Provincial Relations.

Clark's minority government fell as a result of the budget's defeat in a motion of no confidence, and lost the subsequent 1980 election. Jarvis was re-elected in his riding. He retired from politics at the 1984 election.

Jarvis died in Cornwall, Ontario on April 26, 2016.

References

1930 births
2016 deaths
Canadian Anglicans
Lawyers in Ontario
Members of the 21st Canadian Ministry
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Hamilton, Ontario
Progressive Conservative Party of Canada MPs
University of Western Ontario alumni
Western Law School alumni


text:
Простейшие дифференциальные уравнения первого порядка — класс дифференциальных уравнений первого порядка, наиболее легко поддающихся решению и исследованию. К нему относятся уравнения в полных дифференциалах, уравнения с разделяющимися переменными, однородные уравнения первого порядка и линейные уравнения первого порядка. Все эти уравнения можно проинтегрировать в конечном виде.

Отправной точкой изложения будет служить дифференциальное уравнение первого порядка, записанное в т. н. симметричной форме:

где функции  и  определены и непрерывны в некоторой области .

Уравнения в полных дифференциалах
Если в уравнении (1) левая часть представляет собой полный дифференциал, то есть , то такое уравнение называется уравнением в полных дифференциалах (частный случай так называемого пфаффова уравнения). Интегральные кривые такого уравнения суть линии уровней функции
, т.е. определяются уравнением  при всевозможных значениях произвольной постоянной .

Если в области  выполнено условие  , то общее решение уравнения (1) определяется из уравнения  как неявная функция . Через каждую точку области  проходит единственная интегральная кривая  уравнения (1).

Если рассматриваемая область  односвязна, а производные также непрерывны в , то для того, чтобы (1) было уравнением в полных дифференциалах, необходимо и достаточно выполнения условия

(признак уравнения в полных дифференциалах).

Интегрирующий множитель
Непрерывная функция  в  называется интегрирующим множителем уравнения (1), если уравнение  является уравнением в полных дифференциалах, то есть  для некоторой функции . Число интегрирующих множителей данного уравнения бесконечно.

Функция  является интегрирующим множителем уравнения (1) тогда и только тогда, когда она удовлетворяет уравнению

(область  по-прежнему полагаем односвязной; уравнение (2) является следствием признака уравнения в полных дифференциалах).

Уравнение (2) в общем виде решается сложнее, чем (1), но для интегрирования (1) достаточно знать один интегрирующий множитель, то есть найти какое-либо одно решение уравнения (2). Обычно ищут решение (2) в виде  или , но это не всегда возможно.

Алгоритм решения
(1)

(2)

(3)

Возьмём (3).1 и проинтегрируем по переменной t:

(*)

Подставим в (3).2:

В получившемся равенстве слагаемые, содержащие t, уничтожатся. Получим: . Проинтегрируем по x и подставим в (*).

Уравнения с разделяющимися переменными
Если в уравнении (1) , то это уравнение с разделяющимися переменными. Его можно записать в симметричном виде:

 Решения уравнения с разделяющимися переменными
 Решения уравнения  являются решениями (3).
 Если область  выбрана так, что , то разделив на  получим уравнение с разделёнными переменными

Это частный случай уравнения в полных дифференциалах. Для него очень просто получить решение в квадратурах.
Интегральная кривая уравнения (3), проходящая через точку , имеет вид:

Пример дифференциального уравнения

Дифференциальные уравнения


text:
Crassispira currani is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Pseudomelatomidae.

Description
The length of the shell attains 11.1 mm; its diameter 4.3 mm.

Distribution
This species occurs in the Pacific Ocean from Mexico to Panama

References

External links
 Biolib.cz: Crassispira currani
 James H. McLean & Roy Poorman, A Revised Classification of the Family Turridae, with the Proposal of New Subfamilies, Genera, and Subgenera from the Eastern Pacific; The Veliger  vol. 14, 1971
  Tucker, J.K. 2004 Catalog of recent and fossil turrids (Mollusca: Gastropoda). Zootaxa 682:1–1295

currani
Gastropods described in 1971


text:
Bill Sweek, né le , en Californie, est un joueur et entraîneur américain de basket-ball.

Biographie

Sa carrière universitaire (1966-1969)

Né en Californie, Bill Sweek reçoit une quinzaine de bourses de propositions de bourses universitaires dont une en provenance de UCLA. En 1966, il fait une première saison en tant que  et il arrête pendant un an ses études en sciences politiques. Au cours de sa première saison, Bill Sweek fréquente des joueurs de renoms. Dans son équipe figure Lew Alcindor, plus tard connu sous le nom de Kareem Abdul-Jabbar. Outre Alcindor, l'équipe d'UCLA compte des joueurs tels que Lucius Allen, Sidney Wicks ou encore Curtis Rowe. Lors de sa première saison, il marque en moyenne 4,7 points à 47 % d'adresse aux tirs. Bill Sweek évolue au poste d'arrière à ce moment-là. Il doit suivre alors les instructions de son entraîneur, John Wooden, qui est réputé être exigeant avec ses joueurs. John Wooden l'utilise comme sixième homme et le lançait dans les moments chauds. Bill Sweek raconte dans une interview à Maxi-Basket datant de 1986 : . Au bout de cette saison, Bill Sweek et les Bruins de UCLA remportent le championnat NCAA de basket-ball.

La deuxième saison (1967-1968), UCLA remporte à nouveau le titre NCAA . Bill Sweek tourne alors à 3,6 points et 1,2 rebond par match.

Sa dernière saison chez les Bruins de UCLA, Bill Sweek commence à devenir un élément important de l'effectif. Très vite, il est propulsé au poste de meneur et tourne lors de cette saison à 6,3 points de moyenne avec une adresse aux tirs à 50 %. En demi-finale de l'édition 1968-1969, Bill Sweek est sorti au bout de 3 minutes de jeu et montre son mécontentement pendant le match. Finalement, UCLA gagne à nouveau le championnat NCAA de basket-ball.

Sa carrière de joueur professionnel et ses débuts en tant qu'entraîneur (1969-1975)

Fort de son expérience en NCAA, il est drafté en NBA, en 1969 par les Suns de Phoenix au septième tour en tant que quatre-vingt-et-unième choix. Au même moment, les États-Unis sont en pleine guerre du Viêt Nam. La jeunesse américaine devait faire son service militaire et pouvait être mobilisé pour la guerre. Bill Sweek voulait absolument y échapper en étant prêt à se réfugier au Canada. Finalement, il intègre une ligue semi-pro, l'. Son club s'appelle Hamden Bics. Bill Sweek joue alors en week-end et le reste du temps, il exerce la profession de professeur d'anglais. Un métier qui le dispensait du service militaire.

En 1970, Bill Sweek tourne dans un film de Jack Nicholson, intitulé:  (vas-y fonce), sorti en 1971. Il tient un rôle secondaire dans ce film. Puis, il part en Tunisie afin encore une fois d'échapper au service militaire. Bill Sweek entraîne alors une équipe tunisienne et joue pour l'équipe rivale. Lors de son passage en Tunisie, Bill Sweek se voit confier l'entraînement de l'équipe nationale de Tunisie. Sous sa direction, en 1972, l'équipe de Tunisie termine cinquième du championnat d'Afrique des nations, à Dakar. C'est alors qu'il est repéré par Jim Mc Gregor, l'entraîneur d'une équipe américaine d'exhibition avec lequel il participe durant l'été à une tournée en Europe. Finalement, c'est le Stade Français qui l'embauche. Durant trois saisons, Bill Sweek est le meneur de l'équipe parisienne qui évolue en Nationale II. Il ne joue que vraiment une seule saison. Les deux dernières, il les assiste sur le banc. En même temps, il sera entraîneur de l'équipe féminine du Stade Français puis finalement il prend le poste de professeur de sports du Lycée américain de Paris entraînant l'équipe de Basket-ball, Volley et d'athlétisme.

Un passage prospère en France (1976-1979)

Poussé par sa femme, il retourne aux États-Unis. Sweek y fait des petits boulots en tant que barman, jardinier ou encore professeur dans une école. Toutefois, il revient très vite en France. Il s'engage en tant qu'entraîneur de l'équipe féminine pour la saison 1976-1977, le CUC Clermont, désormais privé de Jacky Chazalon qui vient d'arrêter sa carrière. Bill Sweek donne beaucoup plus de responsabilités aux jeunes joueuses de l'équipe. Ainsi cette saison voit l'éclosion de Maryline Joly et d'Agnès Croix. En Coupe d'Europe, le CUC Clermont s'impose pour la première fois de son histoire à Prague et est proche de l'exploit lors du match retour de la phase préliminaire face à l'équipe de Daugava Riga et sa géante lettone, Uļjana Semjonova, en s'inclinant de 4 points (64-61). Les « demoiselles de Clermont » perdront à nouveau contre Riga en finale (79-53). Cependant, le CUC gagne pour la dixième fois le championnat de France.

À la fin de la saison 1976-1977, Antibes est à la recherche d'un entraîneur et lui propose trois ans de contrat. Bill Sweek préfère l'offre du SCM Le Mans. Parallèlement, il devient le directeur de la promotion basket chez Adidas et rentre officiellement en fonction à partir du mois de décembre. Le Mans n'a alors encore rien gagné et termine souvent au pied du podium. Dès sa prise aux commandes du SCM Le Mans, il supervise une demi-douzaine de joueurs américains dans la salle Goulomès. Sa décision est celle de prendre celui qui s'est fait le plus discret sur le parquet, James Lister. Un Américain qui est sobre mais efficace. Lister devient le joueur clé de l'équipe mancelle. Éric Beugnot et Hervé Dubuisson vont prendre une autre envergure lors des trois saisons sous la houlette de l'entraîneur américain. L'équipe enchaîne douze victoires de rangs, lors de sa première saison. Les stars de l'équipe s'éclipseront derrière leur entraîneur. Son aura est marquante au sein de l'équipe notamment un soir de match face à Antibes : . La gueulante de coach Sweek porte ses fruits et Le Mans remporte de 4 points le match. Ceci amène les joueurs à dire telle une devise : . Les manceaux et Bill Sweek remportent deux titres de champion de France, en 1978 et en 1979. Bill Sweek quitte le club après la saison 1978-1979.

Une pause puis un retour sur le banc (1979-1991)

Ne tenant plus la pression sur ses épaules, Bill Sweek décide de faire une pause avec le basket-ball. Il n'était pas non plus satisfait de la condition d'entraîneur en France. Bill Sweek ne recevait pas d'avantages, pas de sécurité sociale, pas de retraite et devait payer 25 % d'impôt sur son salaire. C'est alors qu'il opta pour une meilleure sécurité en ne travaillant que pour Adidas. Son poste de directeur de la promotion, au niveau international, pour le département basket-ball chez Adidas, consiste à fournir les joueurs sous contrat avec la marque d'habillement sportif, mais aussi de négocier les contrats avec les clubs, les fédérations et les joueurs. Au moment où Bill Sweek était le patron du département basket-ball, une vingtaine de joueurs sont sous contrat dont notamment Kareem Abdul Jabbar, Adrian Dantley, Marques Johnson, Bill Walton ou encore Kelly Tripucka. En France, à l'époque, Adidas avait sous contrat la quasi-totalité des clubs du championnat N1 français à l'exception de Tours, l'Asvel, la CRO Lyon et Challans. Ces contrats pour les clubs vont de l'aide au niveau de l'équipement jusqu'au soutien financier pour les meilleurs clubs.

Bill Sweek reprend sa carrière d'entraîneur pendant la saison 1983-1984 avec l'équipe nationale de Hongrie. Avec l'équipe nationale hongroise, il termine cinquième du tournoi de Budapest en s'inclinant de très peu de points face aux sélections yougoslave et soviétique mais remportant tout de même une victoire face à la sélection olympique d'Italie. En 1985, il prend sa démission d'Adidas et hésite entre rester en France ou rentrer aux États-Unis. Bill Sweek choisit la première option. Ed Miller, le contact afin qu'il prenne les rênes de l'équipe de l'AS Monaco. L'équipe monégasque connaît une période fructueuse durant les trois premières saisons de l'ère Sweek se classant dans les premières positions. Malheureusement, la saison 1989-1990, Monaco termine douzième et évite de peu la relégation. Malgré les mauvais résultats qu'il a obtenu avec Monaco lors de sa dernière saison sur la Côte d'Azur, Bill Sweek signe au CSP Limoges. Sweek est le stratège du CSP pendant un très court laps de temps. Il est limogé au bout de 9 journées.

Palmarès en tant que joueur

 1966-1967 : remporte le championnat NCAA de basket-ball avec UCLA Bruins.
 1967-1968 : remporte le championnat NCAA de basket-ball avec UCLA Bruins.
 1968-1969 : remporte le championnat NCAA de basket-ball avec UCLA Bruins.

Palmarès en tant qu'entraîneur

 1976-1977 : remporte le championnat de France féminin avec Clermont.
 1977-1978 : remporte le championnat de France N1 avec Le Mans.
 1978-1979 : remporte le championnat de France N1 avec Le Mans.

Notes et références

Lien externe
 Profil de Bill Sweek sur Encyclocsp.fr

Entraîneur américain de basket-ball
Entraîneur du CSP Limoges
Entraîneur de l'AS Monaco (basket-ball)
Entraîneur du Mans Sarthe Basket
Entraîneur du Stade français (basket-ball)
Joueur américain de basket-ball
Joueur de basket-ball des Bruins de l'UCLA
Joueur du Stade français (basket-ball)
Naissance en janvier 1947


text:
De Bondsdagverkiezingen van 2002 vonden op 22 september 2002 plaats. Het waren de veertiende federale verkiezingen in de Bondsrepubliek Duitsland.

Het gehele jaar 2002 stond in het teken van de bondsdagverkiezingen. Aanvankelijk lag de Christelijk Democratische Unie van Duitsland (Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU) met bondskanselierskandidaat Edmund Stoiber (minister-president van Beieren) in alle peilingen op een voorsprong. Stoiber was zeer populair in Beieren en veel Duitsers bewonderden het economisch beleid van Stoibers CSU (de zusterpartij van de CDU) in de Duitse deelstaat. In latere peilingen lag de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (Sozialdemokratische Partei Deutschlands) van Bondskanselier Gerhard Schröder echter voor. Schröder, een man van het midden, en aanvankelijk weinig geliefd bij linkse kiezers, probeerde links Duitsland over te halen om toch vooral SPD te stemmen. Om sympathie onder de linkse kiezers te verwerven hield Schröder enkele anti-Amerikaanse toespraken. Schröder wierp zich, samen met de Franse president op als tegenstander van een eventueel militaire invasie in Irak waar met name de VS en het Verenigd Koninkrijk op aandrongen. Schröders tegenstander Stoiber hield zich veel meer op de vlakte als het ging om de Amerikaanse buitenlandse politiek.

De verkiezingen verliepen niettemin ongunstig voor de beide grote partijen. De CDU verloor 8 zetels en verwierf 190 zetels in de Bondsdag (Bundestag). Veel groter was het verlies voor Schröders SPD, die een verlies van 47 zetels moest incasseren. De SPD kreeg 251 zetels in de nieuwe Bondsdag. De Christelijk-Sociale Unie (Christlich-Soziale Union, CSU), de rooms-katholieke Beierse zusterpartij van de CDU en de eigen partij van Stoiber deed het echter zeer goed. De CSU verwierf 58 zetels, een winst van 11 zetels ten opzichte van 1998. De CDU en de CSU die samen een fractie vormen (Union) telde 248 zetels, maar 3 minder dan de SPD fractie. De Vrije Democratische Partij (Freie Demokratische Partei, FDP) van de rechtse Guido Westerwelle boekte een winst van vier zetels en kreeg er in totaal 47.

Boven verwachting presteerden de Groenen (Bündnis 90/Die Grünen) van vicekanselier en bondsminister van Buitenlandse Zaken. De Groenen deden het vooral goed in de oostelijke deelstaten. De partij kreeg 55 zetels, een winst van 8. Dankzij de winst van de Groenen kon de Rood-Groene coalitie van bondskanselier Schröder worden voortgezet. Schröder werd echter met een miniem verschil herkozen.

De winst van de Groenen ging ten koste van de voormalige Oost-Duitse communistische partij, de Partij van het Democratische Socialisme (Partei des Demokratischen Sozialismus, PDS). Van haar 36 zetels hield de PDS er maar 2 over.

Uitslag

Verwijzingen

Zie ook
 Bondsdagverkiezingen
 Bondsdagverkiezingen van 1998
 Bondsdagverkiezingen van 2005

Verkiezingen in 2002
2002


text:
Dominant la vallée de la Meuse, le musée Raymond Poincaré se trouve à Sampigny, dans le département de la Meuse, en France.

Il retrace le parcours de Raymond Poincaré (1860-1934), avocat, académicien, homme d'État et président de la République pendant la Grande Guerre.

Description

Références

Liens externes
 Le musée, sur le site Musées de la Meuse
 Le musée, sur le site Meuse Attractivité

Poincaré
Raymond Poincaré
Poincarré
Poincaré, Raymond


text:
Петро́вский мост — основная переправа через реку Воронеж в городе Липецке. Соединяет Октябрьский, Советский и Правобережный округа с Левобережным округом. Расположена у площади Петра Великого (правый берег) и площади Мира (левый берег).

История

Восточный мост
Ещё в первой половине 1950-х годов между двумя берегами простиралась обширная пойма Воронежа, заросшая травой и кустарниками. Старую часть города и нынешний Новолипецк соединяла узкая бетонированная дорога длиной 2 км и однопутная трамвайная колея. Трамвай шёл от Вокзальной улицы (ныне — Литаврина) до НЛМЗ. Через протоки реки были переброшены три деревянных моста, а между ними находилась остановка «Речная», где расходились встречные вагоны. Во время паводка линия демонтировалась, так как вода поднималась на 3—4 метра (в этот период связь осуществлялась баржами). Во время ледохода движение прекращалось.

Идея постоянного моста родилась ещё в начале 1930-х годов с планами по строительству на левом берегу НЛМЗ. А с созданием в 1954 году Липецкой области с центром в Липецке эта необходимость возросла. Мост начали строить в 1956 году и открыли 26 октября 1958 года. По двухполосной переправе пустили трамвай. Длина моста составила 485 метров (вместе с дамбой около 2 км). Он имеет 10 железобетонных опор, один из центральных пролётов немного отличается от остальных. Cтоимость строительства моста составила 30 млн рублей. Первоначально он назывался мостовым переходом № 1. 31 декабря 1987 года  ему присвоили имя Петровский — по петровским Липским заводам. Весь 2018 год мост был закрыт на ремонт.

Западный мост
В начале 1980-х годов поняли, что двух полос движения мало. В 1985 году  начали возводить второй мост — параллельно первому, ниже по течению. В отличие от первого моста у нового каждая опора представляет собой три связанных ригелем железобетонные стойки. Новая переправа в полтора раза у́же старого Петровского моста. Из-за недостатка финансирования ввод в строй второй очереди состоялся лишь 29 декабря 2003 года. Тогда же убрали трамвайное движение со старого моста. В ходе ремонта Восточного моста, проведённого в 2018 году, трамвайные рельсы, оставленные там для поддержания опорных конструкций после закрытия движения, были сняты.

Ниже по течению расположен Октябрьский мост (мостовой переход № 2).

Примечания

См. также
 Мосты Липецка

Источники

Мосты Липецка


text:
Roger Taylor (ur. 14 października 1941 w Sheffield) – brytyjski tenisista.

Kariera tenisowa
W 1968 roku był w gronie ośmiu tenisistów-amatorów (tzw. Handsome Eight), którzy z ramienia Lamara Hunta podjęli rywalizację z zawodowcami w ramach nowego cyklu – World Championship Tennis, co stanowiło początek ery open tenisa.

W grze pojedynczej zwyciężył w siedmiu imprezach z cyklu ATP World Tour oraz doszedł do ośmiu finałów. W singlu najwyższą pozycję rankingową zajmował 13 września 1973 roku, będąc wówczas na 11. pozycji.

W grze podwójnej Taylor triumfował w dziewięciu imprezach o randze ATP World Tour, w tym dwa razy w zawodach wielkoszlemowych, US Open z 1971 i 1972 roku. W edycji z 1971 roku tworzył parę z Johnem Newcombem, a rok później z Cliffem Drysdalem. Taylor osiągnął ponadto siedem deblowych finałów.

W grze mieszanej Brytyjczyk dotarł do jednego finału, w 1962 roku podczas Australian Championships, a grał wspólnie z Darlene Hard.

W latach 1964–1976 Taylor reprezentował Wielką Brytanię w Pucharze Davisa, wygrywając 29 pojedynków i przegrywając 11 (w deblu i singlu).

Od lutego 2000 roku do stycznia 2004 roku Taylor pełnił funkcję kapitana męskiej drużyny w Pucharze Davisa.

Finały w turniejach wielkoszlemowych

Gra podwójna (2–0)

Gra mieszana (0–1)

Bibliografia

Brytyjscy tenisiści
Triumfatorzy US Open
Urodzeni w 1941
Ludzie urodzeni w Sheffield


text:
El nombre Kenji Yamamoto puede hacer referencia a:

 Kenji Yamamoto (compositor nacido en 1958), compositor japonés conocido por la música del animé Dragon Ball.
 Kenji Yamamoto (compositor nacido en 1964), compositor japonés conocido por la música de la serie de videojuegos Metroid.
 Kenji Yamamoto (futbolista), exfutbolista japonés.


text:
Nedelja Petkowa () (* 13. August 1826 in Sopot; † 1. Januar 1894 in Sofia) war eine bekannte Persönlichkeit der bulgarischen nationalen Wiedergeburt, eine bulgarische Erziehungswissenschaftlerin und Pionierin in der Ausbildung von Mädchen im Osmanischen Reich und eine der ersten bulgarischen Lehrerinnen in Makedonien.

Leben
Petkowa wurde 1826 in Sopot unter ihrem Geburtsnamen Nedelja Deljuwa Guljowa ( geboren.

Sie erhielt eine Grundausbildung im Konvent Heilige Darstellung der Jungfrau Maria bei Sopot und bildete sich später autodidaktisch weiter. In jungen Jahren heiratete sie Petko Karaiwanow, den jüngsten Onkel von Wassil Lewski. Als ihr Mann bei seinen Reisen an Cholera erkrankte und starb, war sie allein verantwortlich für ihren Unterhalt und den ihrer fünf Kinder, den sie mit Näh- und Stickarbeiten bestritt. Durch eine Empfehlung von Najden Gerow erhielt sie 1858 eine Anstellung als Lehrerin an der neu eröffneten Mädchenschule in Sofia. Dort unterrichtete sie bis 1861, zusammen mit Sawa Filaretow. Trotz vieler Schwierigkeiten gelang es, nach einem Jahr 200 Schülerinnen zu unterrichten. Später lehrte sie, begleitet von ihrer Tochter Stanislawa Karaiwanowa, an Schulen in weiteren Städten. In Samokow war sie von 1862 bis 1864 als Lehrerin tätig, in Kjustendil von 1864 bis 1865, in Prilep von 1865 bis 1866, in Ohrid von 1868 bis 1869 und in Veles von 1870 bis 1871. Ihre Stelle in Prilep soll sie verloren haben, weil sie sich selbständig verhalten habe, freizügig gekleidet und eine Raucherin gewesen wäre. In Veles trat sie dem örtlichen Revolutionskomitee bei. Nachdem dies bekannt geworden war, wurde sie aus der Stadt verbannt. Mit Unterstützung durch das Kloster Zografou gründete sie eine gemischte bulgarische Schule im Vardar-Viertel von Thessaloniki. Dort beteiligte sie sich am Kampf der lokalen Bevölkerung gegen die Griechen (→Bulgarisch-griechischer Kirchenkampf). Sie gründete Frauen- und Wohltätigkeitsvereine und half bei der Entsendung bulgarischer Mädchen nach Russland.

Nach der Befreiung und Gründung des Fürstentums Bulgarien 1878 als Folge des Russisch-Türkischen Krieges von 1877 bis 1878 lebte sie 1878 in Kjustendil und ließ sich 1879 in Sofia nieder. Dort lebte sie, bis sie 1883 nach Rakitowo in der Oblast Pasardschik umzog, um dort weiter als Lehrerin zu arbeiten. Sie starb am 1. Januar 1894 in Sofia.

Sie bekam den Ehrentitel Baba, auf deutsch Großmutter.

Ehrung
Nedelya Point, eine Landspitze auf der Livingston-Insel der Südlichen Shetlandinseln, wurde nach Nedelja Petkowa benannt, ebenso die Nedelya Petkova Grundschule in Sopot. Iwo Papasow erinnert an sie mit dem Song for Baba Nedelya aus seinem 1991 erschienenen Album Balkanology.

Einzelnachweise

Weblinks

Pädagoge (19. Jahrhundert)
Bulgare
Geboren 1826
Gestorben 1894
Frau


text:
Dolihil-fosfataza (, dolihol fosfatna fosfataza, doliholna fosfataza, doliholna monofosfataza, dolihil monofosfatna fosfataza, dolihil fosfatna fosfataza, poliizoprenil fosfatna fosfataza, poliprenilfosfatna fosfataza, Dol-P fosfataza) je enzim sa sistematskim imenom dolihil-fosfat fosfohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju

 dolihil fosfat + -{H}-2O  dolihol + fosfat

Reference

Literatura

Spoljašnje veze

ЕЦ 3.1.3


text:
Mandeville es la capital y la mayor ciudad de la parroquia de Mánchester, en el sur de Jamaica, dentro del condado de Middlesex ubicándose en el centro del territorio jamaiquino.

Población

La población de esta ciudad jamaiquina se encuentra compuesta por un total de 48.317 personas, según las cifras que arrojaron el censo llevado a cabo en el año 2010.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Jamaica
Localidades establecidas en 1816


text:
Dieter Spindler ist der Name folgender Personen:

* Dieter Spindler (Heimatforscher) (* 1939), deutscher Heimatforscher
 Dieter Spindler (Politiker) (* 1950), deutscher Politiker (CDU), Bürgermeister von Meerbusch