text:
Echinopsis atacamensis — вид кактусов из рода Эхинопсис. Видовое название дано по месту произрастания — Атакаме, засушливому плато в Южной Америке.

Описание

Древовидное растение с редкими боковыми побегами, из-за чего иногда принимает форму канделябра. Достигает 10 м в высоту и возраста в 1000 лет.

Стволы цилиндрические, до 70 см в диаметре. Количество рёбер — от 20 до 30. Ареолы большие, круглые, плотные, коричневые. Количество колючек на ареоле — от 50 до 100, без чёткого разграничения на центральные и радиальные; колючки разные по размеру, достигают длины 28—30 см; жёсткие на нижней части стеблей и тонкие и мягкие сверху.

Цветки белые или чуть розоватые, 10—14 см длиной, появляются по бокам побегов. Цветение начинается ночью и продолжается 18—40 часов. Опыление происходит с помощью пчёл в утренние часы.

Плоды съедобные, круглой формы, тёмно-зелёные, густо опушённые, до 5 см в диаметре.

Распространение и экология
Кактусы этого вида растут в Аргентине (провинции Катамарка, Жужуй, Ла-Риоха, Сальта, Тукуман), Боливии, Перу, Чили (регионы Антофагаста, Тарапака).

Растения растут на каменистых почвах, на высоте 1700 до 3900 метров над уровнем моря.

Подвиды
Выделено два подвида:
  — обычно неветвистый, достигает 6 метров в высоту, растёт в Чили.
  — часто ветвится, достигает высоты 10 м и более, распространён в Аргентине и Боливии. Его древесина издавна используется для изготовления «заклинателей дождя» (перуанский народный музыкальный инструмент, подобный погремушке. Изготавливается из полого высушенного кактусового ствола, наполненного семенами растений и другими мелкими предметами).

Охрана в природе
Echinopsis atacamensis включён в Красную книгу Международного союза охраны природы, его состояние — близкое к угрожающему. Вид имеет достаточно широкий ареал, однако происходит снижение численности популяций из-за сбора для коллекций и в целях получения древесины, вредителей (насекомые из отряда равнокрылых) и использования земель для нужд сельского хозяйства. Также размножению Echinopsis atacamensis препятствует растение Baccharis boliviensis из семейства астровых, которое растёт поблизости. Исследования показали, что это растение выделяет вещества, которые тормозят прорастание семян этого кактуса. Одно из веществ было определено как феруловая кислота, известная своим тормозным влиянием на прорастание семян или рост стеблей и корней.

Этот вид находится на природоохранных территориях. Встречается в национальных парках Де-лос-Кардонес (исп. De los Cardones) в Аргентине и Альто-Лоа (исп. Alto Loa) в Чили.

Использование

Растение используется в качестве древесного ресурса в Аргентине для мебели, в строительстве и в качестве горючего. Одним из самых известных зданий с использованием древесины этого кактуса является церковь Сан-Педро-де-Атакама в Чили, которая датируется 1641 годом и церковь Пурмамарка в Аргентине (Жужуй), которая датируется 1648 годом. В Чили такое использование отошло в прошлое. Чилийцы и аргентинцы употребляют плоды этого вида (известные в Аргентине как pasacana) в пищу в свежем виде, но это не представляет угрозы для кактуса. Колючки используются для вязания ткани из шерсти ламы. Кактус также незаконно собирается для коллекций как декоративное растение.

Культивирование
При поливе следует избегать переливов, важен хороший дренаж. При выращивании на открытом воздухе нужно притенять от прямых солнечных лучей во второй половине дня. При содержании в помещении — обеспечить яркое освещение и прямое солнце хотя бы на некоторое время.

Выдерживает понижение температуры до −12 °C.

Размножается семенами или стеблевыми черенками.

Примечания

Литература
 International Organization for Succulent Plant Study Bulletin 3(3): 94. 1974.
 Jørgensen, P. M., M. H. Nee & S. G. Beck. (eds.) 2014. Catálogo de las plantas vasculares de Bolivia. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 127(1-2): I—VIII, 1-1744.
 Zuloaga, F. O. & O. Morrone, eds. 1996. Catálogo de las plantas vasculares de la República Argentina. I. Pteridophyta, Gymnospermae y Angiospermae (Monocotyledonae), II. Dicotyledonae. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 60, 74., 1999 [= Trichocereus atacamensis (Phil.) Backeb.].

Ссылки

Кактусовые
Флора Южной Америки


text:
El XXII Campeonato Mundial de Tiro al Plato se celebró en Valencia (Venezuela) en el año 1987 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Venezolana de Tiro Olímpico.

Resultados

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales (en inglés).

P 1987
Venezuela en 1987
Competiciones deportivas mundiales celebradas en Venezuela

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Grecia elenistică sau Grecia din perioada elenistică este o perioadă din istoria Greciei antice cuprinsă între decesul lui Alexandru cel Mare 323 î.Hr. și apariția Imperiului Roman 31 î.Hr.
Termenul "elenistic" a fost folosit prima dată de istoricul german Johann Gustav Droysen în lucrarea sa Geschichte des Hellenismus (1836 și 1843). Epoca elenistică a fost definită de istoricii secolului al XIX-lea pornind de la un criteriu lingvistic și cultural, și anume creșterea  importantă a regiunilor în care oamenii vorbeau limba greacă (Ἑλληνιστής, Hellēnistḗs) și prin urmare fenomenul de expansiune a elenismului.

Cultură

Referințe și note

Grecia antică


text:
Come archeologo è conosciuto sia per i suoi lavori sul campo e per gli scavi effettuati in numerosi siti del Messico centrale e settentrionale, che per i suoi contributi alla teoria archeologica. I suoi studi di come l'agricoltura mesoamericana e le tecniche di produzione abbiano influenzato lo sviluppo delle culture mesoamericane furono pionieristici, ed egli fu uno dei primi a studiare i sistemi idraulici di irrigazione precolombiani.

Biografia

Armillas nacque il 9 settembre 1914 a San Sebastián, in Spagna. Nel 1932 ricevette la laurea dall'Instituto Balmes di Barcellona. Con lo scoppio della Guerra civile spagnola si unì ai combattimenti, prima di fuggire dalla Spagna rifugiandosi in Messico, con sua moglie la pittrice Angeles Gil Sala, che aveva sposato nel 1937.

In Messico fu un geometra e si legò ai popoli di lingua tzeltal. In seguito Armillas insegnò presso l'istituto antropologico di Città del Messico.

Negli anni quaranta Armillas condusse numerosi scavi presso il sito principale di Teotihuacan, nella valle del Messico, dopo i primi esami effettuati da George Vaillant, Eduardo Noguera e Sigvald Linné.

A partire dagli anni sessanta insegnò presso varie università degli Stati Uniti, compresa la University of Chicago.

Opere su Teotihuacan
 1944. Sobre la cronología de Teotihuacán. En: El Norte de México y el Sur ele los Estados Unidos, pp. 301-04. Sociedad Mexicana de Antropología. México.

 1944. Explumaciones recientes en Teotihuacán. Cuadernos Americanos, número 4: 121-36. Mexteo.

Note

Bibliografia

 ,

David Carrasco. The Oxford Encyclopedia of Mesoamerican Cultures. Oxford University Press. 2001. DOI:10.1093/acref/9780195108156.001.0001
Marvin Harris. Cannibali e re, le origini delle culture. Feltrinelli. 1979.

Collegamenti esterni

Studiosi degli Aztechi


text:
Andy van der Meijde, mais conhecido como Andy van der Meyde (Arnhem, 30 de setembro de 1979) é um ex-futebolista neerlandês. Andy Van der Meyde era conhecido pelas suas habilidades com a bola, e também ficou conhecido pelo voleio que resultou em gol pela Inter de Milão contra o Arsenal em 2003.

Títulos
Ajax Amsterdam

 Eredivisie: 1997–98, 2001–02
 KNVB Cup: 1997–98, 1998–99, 2001–02
 Supercopa dos Países Baixos: 2002

Internazionale

 Copa da Itália: 2004–05

Futebolistas dos Países Baixos
Futebolistas do AFC Ajax
Futebolistas do FC Twente
Futebolistas do Football Club Internazionale Milano
Futebolistas do Everton F.C.
Futebolistas do PSV Eindhoven
Jogadores da Seleção Neerlandesa de Futebol
Jogadores da Eurocopa de 2004


text:
Maria-Lena Weiss (* 4. April 1981 in Tuttlingen) ist eine deutsche Politikerin (CDU). Sie ist seit 2021 Mitglied des Deutschen Bundestages.

Leben

Ausbildung und Beruf
Weiss wuchs in Mühlheim an der Donau auf. Nach dem Abitur am Otto-Hahn-Gymnasium Tuttlingen studierte sie Rechtswissenschaften an der Universität Konstanz. Nach ihrem Studium arbeitete Weiss als Rechtsanwältin in verschiedenen Positionen. 2008–2010 war sie u. a. parlamentarische Referentin des Mitglieds des Europäischen Parlaments Andreas Schwab. Parallel hierzu absolvierte sie 2009–2010 erfolgreich ein Aufbaustudium zur Magistra Verwaltungswissenschaften an der Deutschen Hochschule für Verwaltungswissenschaften Speyer. Sie arbeitete als Anwältin für Energierecht in München und bei Wurster Weiss und Kupfer (WK2) in Freiburg. Sie war außerdem wissenschaftliche Mitarbeiterin am Institut für Berg- und Energierecht der Ruhr-Universität Bochum und Rechtsanwältin bei der Stuttgarter Kanzlei Wirsing. Seit 2014 ist sie Lehrbeauftragte an der Dualen Hochschule Baden-Württemberg.

Privates
Weiss lebt in Mühlheim an der Donau, ist römisch-katholisch, spielt in der Kirchengemeinde die Orgel und ist Musikantin in der Musikkapelle. Sie fährt Ski, ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Politik

Partei
Weiss trat 1998 in die Junge Union ein und ist seit 2015 Kreisvorsitzende der CDU Tuttlingen, nachdem sie von 2013 bis 2015 Bezirksvorsitzenden der Jungen Union Südbaden gewesen war. 2008–2012 war sie  außerdem stellvertretende Landesvorsitzende der Jungen Union Baden-Württemberg. Bei der Wahl zur Kandidatin der CDU für den Bundestagswahlkreis Rottweil – Tuttlingen durch die Mitglieder der CDU-Kreisverbände Rottweil und Tuttlingen setzte sich Weiss mit über 62 Prozent der Stimmen gegen die IHK-Präsidentin der Region Schwarzwald-Baar-Heuberg Birgit Hakenjos durch, welche beispielsweise von Peter Boch, Jürgen Häring, Harald Marquardt und Hans-Jochem Steim  unterstützt wurde.

Abgeordnete
Weiss ist seit den Kommunalwahlen 2014 Mitglied des Stadtrats in Mühlheim an der Donau und zusätzlich seit den Kommunalwahlen 2019 Mitglied des Kreistags des Landkreises Tuttlingen, wo sie als stellvertretende Fraktionsvorsitzende agiert. Zur Bundestagswahl 2021 gewann sie das Direktmandat für den Bundestagswahlkreis Rottweil – Tuttlingen mit 31,5 Prozess der Erststimmen und trat damit die Nachfolge von Volker Kauder (CDU) an, welcher nicht mehr zur Wahl angetreten ist. Weiss ist Mitglied im Ausschuss für Klimaschutz und Energie sowie im Rechtsausschuss (Deutscher Bundestag).

Politische Positionen
Weiss hat politische Schwerpunkte für die regionale Wirtschaft, Rechtsstaatlichkeit und dem ländlichen Raum.

Weblinks

 Website von Maria-Lena Weiss

Einzelnachweise

Bundestagsabgeordneter (Baden-Württemberg)
Kommunalpolitiker (Landkreis Tuttlingen)
Person (Mühlheim an der Donau)
Politiker (21. Jahrhundert)
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1981
Frau


text:
Thomas D'Alesandro Stadium,  known as Kiryat Haim Stadium, is a multi-purpose stadium in Kiryat Haim, Israel. It is used mostly for soccer matches and is the home stadium of Hapoel Haifa's youth teams. It used to be home to the first teams of Hapoel as well as Maccabi Haifa, but was replaced by Kiryat Eliezer Stadium in 1955.

The stadium was built with help from the Jewish community of Baltimore, Maryland and named for the mayor of Baltimore, Thomas D'Alesandro.

External links
Official website of Maccabi Haifa
Official website of Hapoel Haifa

Football venues in Israel
Multi-purpose stadiums in Israel
Hapoel Haifa F.C.
Jews and Judaism in Baltimore
Jews and Judaism in Haifa
Maccabi Haifa F.C.
Sports venues in Haifa
Kiryat Haim


text:
Mathias Karlsson, född 9 januari 1995, är en svensk fotbollsmålvakt som spelar för Karlstad Fotboll.

Karriär
I januari 2018 värvades Karlsson av Örebro SK från Carlstad United.

I december 2019 värvades Karlsson av GAIS, där han skrev på ett tvåårskontrakt. Karlsson gjorde sin Superettan-debut den 16 juni 2020 i en 1–0-vinst över Jönköpings Södra. I januari 2022 värvades Karlsson av Karlstad Fotboll.

Källor

Noter

Svenska fotbollsmålvakter
Spelare i Carlstad United BK
Spelare i Örebro SK Fotboll
Spelare i Gais
Spelare i IF Karlstad Fotboll
Spelare i Division 1 i fotboll för herrar
Spelare i Superettan
Födda 1995
Levande personer
Män
Svenska idrottare under 2000-talet


text:
Lubków may refer to the following places in Poland:
Lubków, Bolesławiec County in Lower Silesian Voivodeship (south-west Poland)
Lubków, Lubin County in Lower Silesian Voivodeship (south-west Poland)
Lubków, West Pomeranian Voivodeship (north-west Poland)


text:
Antoinette de Weck-de Boccard (Fribourg, 15 juli 1868 - Lausanne, 11 juli 1956) was een Zwitsers kunstschilderes.

Biografie
Antoinette de Weck-de Boccard was een dochter van Alphonse de Boccard en van Henriette de Buman, en huwde in 1898 Eugène de Weck. Na haar opleiding bij Joseph Reichlen, een Fribourgse historie- en portretschilder, zette ze haar schildersopleiding verder bij de oriëntalisten Jean-Joseph Benjamin-Constant en Jean-Pierre Laurens aan de Académie Julian in Parijs. De Weck-de Boccard schilderde voornamelijk portretten in potlood, pastel en olieverf. Ze maakte eveneens de illustraties voor boeken van Hélène de Diesbach en Gertrud Villiger-Keller, de voorzitster van de Schweizerischer Gemeinnütziger Frauenverein. Ze was tevens lid van de Société suisse des femmes artistes en arts visuels van 1913 tot 1956.

Literatuur
  , "L'exposition de Madame de Weck-Baldegg et de Madame de Weck-Boccard", in Annales fribourgeoises, 6, 1918, 196-201.

Zie ook
 Martha Haffter
 Marie de Gottrau-von Wattenwyl
 Martha Stettler

Zwitsers kunstschilder in de 20e eeuw


text:
Сезон ЖНБЛ 2016/2017 — это 37-й сезон женской национальной баскетбольной лиги (ЖНБЛ), по окончании которого чемпионом, в четвёртый раз, стала команда «Сидней Юни Флэймз». Только с этого сезона все раунды финалов стали проводиться в сериях до двух побед, помимо того изменилась сетка финалов, ЖНБЛ вернулась от системы Пейджа к классической, олимпийской системе плей-офф, которая в последний раз использовалась в сезоне 1990 года.

В регулярном чемпионате приняло участие восемь клубов, на один меньше, чем в прошлом, так как в межсезонье, в апреле 2017 года, была расформирована команда «Саут-Ист Квинсленд Старз». Сезон стартовал 7 октября матчем между клубами «Перт Линкс» и «Сидней Юни Флэймз», в котором «Перт Линкс» в упорной борьбе переиграли своего соперника со счётом 93:90. Регулярный чемпионат в рассматриваемом сезоне закончился 19 февраля, MVP которого была признана центровая клуба «Таунсвилл Файр» Сьюзи Баткович. Наставник клуба «Сидней Юни Флэймз», Шерил Чемберс, была признана тренером года, а Моник Конти из клуба «Мельбурн Бумерс» — новичком года. Официально сезон 2016/2017 годов завершился 17 марта, когда клуб «Сидней Юни Флэймз» обыграл во втором матче финальной серии до двух побед команду «Данденонг Рейнджерс», а звание MVP финала завоевала защитник «Флэймз» Лейлани Митчелл.

Участники турнира: команды, их капитаны и тренеры

Регулярный чемпионат
 И = Игр, В = Выигрышей, П = Поражений, П% = Процент выигранных матчей

Финалы

Статистические лидеры

Лидеры сезона по средним показателям за игру

Лидеры сезона по основным показателям за игру

Награды сезона

Лучшие игроки недели

Сборная всех звёзд недели

Лучшие игроки и тренеры месяца

Награды по итогом сезона

 Самый ценный игрок женской НБЛ: Сьюзи Баткович, Таунсвилл Файр
 Самый ценный игрок финала женской НБЛ: Лейлани Митчелл, Сидней Юни Флэймз
 Новичок года женской НБЛ: Моник Конти, Мельбурн Бумерс
 Лучший оборонительный игрок женской НБЛ: Марианна Толо, Канберра Кэпиталз
 Лучший снайпер женской НБЛ: Сэми Уиткомб, Перт Линкс
 Тренер года женской НБЛ: Шерил Чемберс, Сидней Юни Флэймз

 Сборная всех звёзд женской НБЛ:
 З Лейлани Митчелл (Сидней Юни Флэймз)
 З Сэми Уиткомб (Перт Линкс)
 Ф Эйжа Тейлор (Сидней Юни Флэймз)
 Ц Сьюзи Баткович (Таунсвилл Файр)
 Ц Марианна Толо (Канберра Кэпиталз)

Примечания

Ссылки

ЖНБЛ в сезоне 2016/2017


text:
El futbol és un dels esports més populars d'Irlanda del Nord, juntament amb el futbol gaèlic i el rugbi a 15. És organitzat per la Irish Football Association (IFA) (mentre que la Football Association of Ireland (FAI) dirigeix el futbol a la República d'Irlanda). El futbol femení és dirigit per la Northern Ireland Women's Football Association (NIWFA).

Història
El futbol apareix a Irlanda vers el 1878, quan dos clubs escocesos, el Queen's Park i el Caledonians, disputaren un partit d'exhibició a l'Ulster Cricket Ground de Ballynafeigh. El 18 de novembre de 1880, al Queens Hotel de Belfast, es fundà l'Irish Football Association (IFA) essent John McAlery el primer secretari. LA IFA fou històricament l'encarregada de dirigir el futbol a tota l'illa d'Irlanda, fins a la divisió de l'illa a la dècada de 1920. La IFA té un seient permanent a l'International Football Association Board, organisme responsable de les regles de joc. El club més antic fou el Cliftonville.

La selecció d'Irlanda del Nord és una de les més antigues de la història. Originàriament hi prenien part jugadors de tota l'illa com a Irlanda unificada.

Les tensions entre catòlics i protestants foren sovint causa de conflictes en els partits de futbol a Irlanda del Nord. El 1949, el Belfast Celtic abandonà la lliga després de molts problemes que culminaren en un partit de Boxing Day davant el Linfield a Windsor Park que acabà amb una invasió del camp pels seguidors, en la qual el davanter protestant del Belfast Celtic Jimmy Jones, patí una cama trencada. Des de 1968, la comunitat catòlica es va anar veient marginada, i clubs com el Derry City FC acabaren abandonant la Federació per ingressar a la del sud.

Competicions
Divisions del futbol nord-irlandès:

Altres competicions:
 Copa nord-irlandesa de futbol
 Copa de la Lliga nord-irlandesa de futbol
 Copa Interciutats Dublín i Belfast
 Setanta Sports Cup
 Texaco Cup
 Milk Cup

Principals clubs

Principals estadis

Futbolistes destacats
Font:

Referències

Enllaços externs

 Irish FA

Futbol a Irlanda del Nord


text:
Carriera
Con la  ha disputato i Giochi del Mediterraneo di Mersin 2013.

Palmarès

Igokea: 2014-15

MZT Skopje: 2015-16, 2016-17

Igokea: 2015

MZT Skopje: 2016

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Son Reus és una possessió del terme municipal de Palma, Mallorca, que és situada al pla de Sant Llorenç, prop de la carretera de Sóller, entre les possessions de Son Serra, Son Amar, el Rafalot, Son Frau i Son Bibiloni. S'estén per la part de tramuntana de Palma, fins a arribar als confins dels termes de Bunyola i de Marratxí. Des d'antic, les seves terres foren regades amb aigua procedent de la font de Mestre Pere, l'ullal de la qual neix a la possessió de la Cabana dels Frares, a la partió dels termes de Palma, Valldemossa i Bunyola.

La documentació més antiga indica que poc després de la conquesta de Mallorca pertanyia a Joan Abennat. Cap a finals del  o principis del XVI, era de la família Tornamira. A la primera meitat del , n'era propietari Miquel Puig. El 1547, Bernadina Viana, viuda de Miquel Puig, i el seu fill, Rafel Puig Viana, establiren al mercader Joan Reus la possessió, del quan en prengué el nom.

El 1933, Joan Marquès Luigi i Lluís Mulet Ferragut resolgueren partir-se Son Reus. Formaren dos lots d'igual valor, tot i que de diferent capacitat, un denominat Son Reus de Dalt, que se l'adjudicà Joan Marquès Luigi, i l'altre Son Reus de Baix, que se l'adjudicà Lluís Mulet Ferragut.

El 1975 l'Ajuntament de Palma adquirí Son Reus de Baix per instal·lar-hi un abocador on s'havien de concentrar els fems que produïa el terme de Ciutat. La concessió d'aquesta explotació fou adjudicada a l'Empresa Municipal d'Aigua i Clavegueram (EMAYA). El 1979, hi començà a funcionar una incineradora i, el 1983, un abocador d'alta densitat. El 1992, es clausurà la incineradora de Son Reus i el Consell Insular de Mallorca atorgà a l'empresa Tirme S.A. la construcció d'una nova incineradora on s'havien de cremar tots els fems de Mallorca, que entrà en funcionament el 1997, amb capacitat per cremar 300.000 tones de fems a l'any. L'Ajuntament cedí 80.000 m² per construir la incineradora i EMAYA continua gestionant l'abocador. El 2000, Elionor Matas Julià i els seus fills vengueren Son Reus de Dalt a Tirme SA.

Construccions
Les cases de Son Reus de Baix estan formades per un conjunt de cossos articulats entorn de la clastra rectangular, tancada per gregal per un alt mur que la separa de Son Reus de Dalt. La façana principal, orientada a llebeig, presenta tres plantes d'alçat: planta baixa, pis i porxo. Mostra clarament les quatre crugies de l'edifici amb l'exteriorització dels blocs de marès. El portal forà, d'arc rebaixat adovellat, està descentrat respecte de l'eix de simetria. Té dues finestres a l'esquerra i quatre a la dreta, una de les quals és balconera. Al primer pis, hi ha sis finestres balconeres. Al segon pis, hi destaca la llotja, formada per una galeria de tres arcs amb balustrada, amb una finestra balconera a cada costat, tot construït sobre una base de pedra de marès, a diferència del parament exterior de la resta de la façana, que és de pedra en verd sense cap mena d'arrebossat. Es tracta, en general, d'una façana molt regular. La coberta és de teulada a la primera crugia i a la darrera, plana a la tercera i de terrat a la segona. Aquesta terrassa està tancada amb una balustrada de pedra de marès i presenta una curiosa torreta de marès emmerletada. A la clastra es pot accedir des de l'interior de l'habitatge, per un vestíbul, o bé per la seva façana de mestral, per un portal allindanat a l'extradós i rebaixat a l'intradós, que dona accés, primer, a un vestibulet amb coberta de volta de canó. A les façanes que donen a la clastra es fa més perceptible l'estat de deteriorament del conjunt.

Davant la façana principal s'estén un hortet amb arbres fruiters, tancat de paret pels quatre costats amb decoració de merlets punxeguts, la majoria en mal estat de conservació, desmuntats o desapareguts. A l'esquerra de l'edifici hi ha les dependències agropecuàries, la majoria d'una sola planta, algunes més recents (fetes de marès) i altres més antigues (de pedra en verd). Es conserven tres aljubs de forma cilíndrica, on s'emmagatzemava l'aigua que rebia de la font de Mestre Pere, i fragments de síquies.

Son Reus de Dalt té un conjunt de construccions disseminades pels seus terrenys. El bloc principal el conforma un cos de planta rectangular, amb parets mestres de pedra de marès l'aiguavés de davant i pedra en verd el de darrere, amb coberta de dues vessants amb teula àrab. L'aiguavés de darrere continua una mica més pel costat dret. La façana principal, orientada a xaloc, té el portal forà, d'arc rodó adovellat, sobre el qual hi ha una finestra balconera amb balustrada. Hi ha una obertura més en planta baixa i una altra al pis. La resta de cossos són, majoritàriament, d'una sola planta i d'un aiguavés, es troben en estat d'abandonament i amenacen ruïna. Hi ha un safareig.

Referències

Possessions de Palma
Districte Nord de Palma


text:
Güneş ( — «Сонце») — турецька щоденна газета. Заснована 19 лютого 1982 року Омером Чавушоглу в Стамбулі. Слоган — «Halkın cesur sesi» ().

Заснована групою Kozanoğlu‐Çavuşoğlu газета була продана бізнесменові Мехмету Алі Їлмазу в липні 1983 року. 19 лютого 1989 року газету придбав бізнесмен Асіль Надир. 6 березня 1992 року випуск газети було припинено через фінансові проблеми. 4 лютого 1997 року випуск газети відновила сім'я Илиджак. У квітні того ж року газету придбав холдинг Cukurova. У травні 2013 року газета була передана Фонду страхування ощадних вкладів, що належить уряду Туреччини. 21 листопада того ж року за домовленістю між холдингом Cukurova і групою Sancak газету Güneş разом з газетою Akşam і каналом Sky Türk продано групі Sancak медіахолдингу Türkmedya, пізніше перейменованому на Esmedya.

Примітки

Посилання
 Офіційний сайт

Щоденні газети
Газети Туреччини


text:
Il Gran Premio motociclistico di Spagna 2020 è stato la seconda prova su quindici del motomondiale  2020, disputato il 19 luglio sul circuito di Jerez. Le vittorie nelle quattro classi sono andate rispettivamente a: Fabio Quartararo in MotoGP, Luca Marini in Moto2, Albert Arenas in Moto3 e Eric Granado in MotoE.

MotoGP
A causa di incidenti avvenuti durante le prove e durante il warm-up, non sono riusciti a prendere il via né Álex Rins, né Cal Crutchlow. Per il pilota francese Fabio Quartararo si tratta della prima vittoria nella classe MotoGP.

Arrivati al traguardo

Ritirati

Moto2

Arrivati al traguardo

Ritirati

Moto3

Arrivati al traguardo

Ritirati

MotoE
Tutti i piloti sono dotati dello stesso tipo di motocicletta, fornita dalla Energica Motor Company.

Arrivati al traguardo

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
En mathématiques, et plus précisément en analyse combinatoire, une  suite de Sheffer, nommée d'après Isador M. Sheffer, est une  suite de polynômes satisfaisant à des  conditions permettant le calcul ombral.

Définition
Soit  une suite de polynômes (de variable x) telle que . On définit un opérateur linéaire  par :  ; la famille des  étant une base, ceci définit  pour tous les polynômes.

La suite  est une suite de Sheffer si  est « invariant par translation », c'est-à-dire si  (pour tout ) entraîne , autrement dit si  commute avec tous les opérateurs de translation (on dit qu'un tel  est un ).

Propriétés

L'ensemble des suites de Sheffer est un  groupe pour l'opération de composition ombrale, définie de la manière suivante :  soit { pn(x) : n = 0, 1, 2, 3, … } et { qn(x) : n = 0, 1, 2, 3, … } deux suites polynomiales, avec

Alors leur composé ombral  est la suite polynomiale dont le n-ème  terme est
.
L'élément neutre de ce groupe est la base canonique des monômes  (où  est le symbole de Kronecker).

Deux sous-groupes importants sont celui des suites d'Appell (contenant par exemple les polynômes d'Appell), pour lesquelles l'opérateur Q est la différentiation usuelle, et celui des suites de type binomial, qui sont celles  vérifiant l'identité

Une suite de Sheffer { pn(x): n = 0, 1, 2, ... } est de type binomial si et seulement si
 et

Le groupe des suites d'Appell est abélien, et c'est un sous-groupe normal ; le groupe des suites de type binomial n'est ni abélien, ni normal. Le groupe des suites de Sheffer est le  produit semi-direct de ces deux sous-groupes ; il en résulte que chaque classe de suites de Sheffer suivant le groupe des suites d'Appell  contient exactement une suite de type binomial.
Si sn(x) est une suite de Sheffer et pn(x) est la suite de type binomial dans la même classe, alors

En particulier, si { sn(x) } est une suite d'Appell,

Les suites des polynômes d'Hermite et des  polynômes de Bernoulli sont des exemples de suites d'Appell.

Une suite de Sheffer pn est caractérisée par sa série génératrice exponentielle

où A et B sont des séries formelles de puissances de t. Les suites de Sheffer sont ainsi des exemples de polynômes d'Appell généralisés et satisfont par conséquent à une relation de récurrence associée.

Exemples
Parmi les suites de polynômes qui sont des suites de  Sheffer, on trouve  la suite des monômes , mais aussi :
 les polynômes d'Abel ;
 les polynômes de Bernoulli ;
 les polynômes d'Hermite ;
 les polynômes de Laguerre ;
ainsi que les polynômes de Mahler, les polynômes de Mott, etc.

Voir aussi
 Calcul ombral

Références

Liens externes

Polynôme remarquable


text:
«Rai 3» (Ра́й Трэ) — итальянский общественный телеканал, третий канал общественной телерадиовещательной корпорации «Rai». Начал вещание в 1979 году. Третий канал делает больший акцент на информацию и культуру, чем первые два. Также на нём есть программы регионального характера (ориентированные на регионы Италии).

История
«Rete 3» (как он назывался тогда) официально начал вещание 15 декабря 1979 года в 18:30 (после года тестовых трансляций).

В период с 1987 по 1994 год на канале появились шоу «Samarcanda», «Blob», «Quelli che il calcio», «Avanzi», «Chi l'ha visto?», а также телеведущие
, , , .

Программная политика
Это универсальный (с широким жанровым спектром) телеканал. Характерной чертой его является присутствие познавательных передач, публицистических передач, обсуждающих бытовые проблемы и проблемы государственных/общественных услуг, как то: коммунального и медицинского обслуживания, защиты прав потребителей и т.д., а также наличием блоков, адресованных региональным автономиям Италии.

Канал можно охарактеризовать как более (по сравнению с первым и вторым) углублённого социально-культурного направления.

Руководство
  (1987 - 1994)

Примечания

Ссылки

 Rai Replay (сервис, позволяющий смотреть передачи, показанные за последнюю неделю)

RAI
Общественные телеканалы Италии
Общественные телеканалы на итальянском языке
Общественные телеканалы по алфавиту
Общественные телеканалы общей тематики
Общественные HD-телеканалы


text:
Een trenchcoat is een regenjas gemaakt uit gabardine, leer of popeline. Het uiterlijk dankt de jas aan zijn militaire oorsprong. Doorgaans heeft hij een uitneembare isolerende voering en de klassieke modellen variëren in lengte van kuithoogte tot net boven de knie. Verder heeft hij traditioneel een dubbele rij van in totaal tien knopen, wijde revers en een riem rond het middel en de uiteinden van de mouwen. Vaak bevinden zich op de schouders ook flappen die met knopen te sluiten zijn. De klassieke kleur voor een trenchcoat is kaki.

Geschiedenis

De trenchcoat werd ontwikkeld als alternatief voor de dikke wollen overjassen die Britse en Franse soldaten droegen in de Eerste Wereldoorlog. De uitvinding van de trenchcoat wordt door zowel Burberry als door Aquascutum opgeëist. De aanspraak van laatstgenoemde stamt uit de jaren 1850. Thomas Burberry, de uitvinder van gabardine, diende in 1901 een ontwerp van de nieuwe officiersjas in bij het Britse ministerie van Defensie.

De trenchcoat werd een optioneel kledingstuk in het Britse leger en werd enkel particulier aangeschaft door officieren, die niet verplicht waren de jas te bezitten. Aan de lagere rangen was het niet toegestaan een trenchcoat te dragen. Een andere optionele jas was de British Warm, een wollen jas die korter was dan de normale wollen overjas.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden aan het ontwerp van de trenchcoat schouderflappen en riemen toegevoegd. De schouderflappen dienden voor de bevestiging van epauletten en andere ranginsignes; de riemen dienden volgens een broodjeaapverhaal voor de bevestiging van handgranaten. In werkelijkheid werden er zwaarden en kaarten aangehangen. De naam "trenchcoat" werd bedacht door officieren wier levens in de loopgraven door de jas iets makkelijker werden gemaakt. Zo had de jas vele handige zakken om spullen in op te bergen en strategisch geplaatste flappen en ventilatieopeningen om de odeur die gepaard ging met rubberen jassen te verdrijven. Na de oorlog namen veel veteranen hun trenchcoat mee naar huis, waardoor de jassen ook in het straatbeeld begonnen op te duiken en al snel gangbaar werden als regenjas voor zowel man als vrouw.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleven de Britse officieren de jassen dragen in bar weer. Bovendien ontwikkelden ook andere landen hun variant van de trenchcoat, zoals de legers van Duitsland, Nederland, Polen, de Sovjet-Unie en de  Verenigde Staten. Tegen het einde van de oorlog werden kortere jassen gangbaar, zoals de Denison smock gebruikt door Britse commando's en de M1941/M1943 van de Amerikanen. Deze jassen waren praktischer dan de trenchcoat, waardoor de dragers gemakkelijker konden bewegen.

Post-1945
Trenchcoats bleven na de Tweede Wereldoorlog in zwang. Hoewel de militaire oorsprong in de vergetelheid raakte, bleek de jas uitermate geliefd als kledingstuk van fictieve helden als inspecteur Columbo, Dick Tracy, Neo uit The Matrix, Humphrey Bogart's personage Rick Blaine in de film Casablanca en Peter Sellers' inspecteur Jacques Clouseau.
Doorgaans dragen zij er dan een fedora of (bij extreem koud weer) een oesjanka bij.

Jas


text:
De Jezuïetenwal, ook wel stadsmuur in het Aldenhofpark of muur bij de Tongersekat genoemd, is een deel van de stadsmuur in de Nederlandse stad Maastricht. De wal is in de 14e eeuw gebouwd als onderdeel van de tweede middeleeuwse stadsmuur van Maastricht en kreeg zijn huidige naam pas in de 19e eeuw, na de vestiging van een jezuïetenklooster in deze omgeving. In 1673 kwam de Franse musketier en romanheld D'Artagnan in deze omgeving om het leven. De wal is een rijksmonument.

Ligging
De Jezuïetenwal is onderdeel van de zuidelijke tweede stadsomwalling van Maastricht. De muur is gelegen in het Jekerkwartier tussen de Tongersestraat en de waterpoort De Reek. De stadszijde van de muur grenst aan de tuin van het Canisianum. De walmuur is hier echter nauwelijks zichtbaar, omdat het terrein in het verleden om militair-strategische redenen is opgehoogd ('Tongersekat'). De veldzijde van de muur grenst aan het Aldenhofpark, onderdeel van het Stadspark Maastricht. Langs een deel van de veldzijde loopt een droge gracht, aangezien dit gebied hoger ligt dan het gebied ten oosten van De Reek, waar het riviertje de Jeker als singelgracht fungeert. Waarschijnlijk was de droge gracht oorspronkelijk dieper, want volgens historische kaarten en maquettes bevatte de gracht vroeger wel water.

Geschiedenis

Bouw tweede middeleeuwse stadsmuur
Nadat de eerste middeleeuwse stadsmuur uit ca. 1230 te krap bleek, besloot men vanaf eind 13e eeuw de langs de uitvalswegen ontstane voorsteden geleidelijk binnen een nieuw te bouwen enceinte (ommuring) te brengen. Aanvankelijk betrof dit een aarden wal met palissade en waar mogelijk een natte gracht. Bij de zuidelijke stadswal fungeerde het riviertje de Jeker als gracht. Elders werd Maaswater benut en op de hogere gebieden werd volstaan met droge grachten. De nieuwe stadspoorten, vijf op de westoever en twee op de Wycker oever, waren van meet aan van steen, meestal blauwe hardsteen. De geleidelijke verstening van de wal strekte zich uit over een groot deel van de 14e eeuw. Waarschijnlijk was de muur omstreeks 1380 voltooid. De tweede stadsmuur had op de linker Maasoever een lengte van 3575 m en een hoogte variërend van 6 tot 9 m. De eerste stadsmuur bleef als reserveverdedigingslinie in gebruik. Voor het onderhoud en de verdediging van de wallen werden de kerspels ingezet, bij de Jezuïetenwal was dit het Sint-Jacobskerspel.

Tussen 1451 en 1470 werd de zuidelijke stadsmuur vernieuwd, waarbij de muur en de muurtorens werden verhoogd. Volgens de Maastrichtse humanist en stadshistoricus Matthaeus Herbenus (1451-1538) vond de (af)bouw van de zogenaamde Lange Toren op de zuidwesthoek van de stadsmuur plaats in 1464. Herbenus beschreef de toren als de hoogste en mooiste van de stad. De grote toren werd ook aangeduid als thorne tiegen Viertornen (1402), torne in den Vroenhoff (1457) en Vrundehoede (1528).

De naam van het huidige park verwijst wellicht naar de in het verleden in deze omgeving gelegen Aldenhof, een begijnhof. Volgens andere bronnen lag dit eerste begijnhof meer naar het oosten, buiten de Aldenhof- of Minderbroederspoort. In de 14e en 15e eeuw lag, dichterbij maar eveneens buiten de wallen, een ander begijnhof, dat omstreeks 1465 werd verplaatst naar een veiliger plek ten noorden van de Nieuwenhofwal.

Uitbouw van de vesting en bouw Tongersekat

Op de plattegrond van Maastricht in de bekende Atlas van Loon zijn tussen de Tongersepoort en de waterpoort De Reek drie ronde torens met puntdaken te herkennen. In werkelijkheid was er in dit deel van de stadswal in het midden van de 17e eeuw nog maar één halfronde toren over (de meest oostelijke) en deze had toen al meer dan een eeuw geen torenspits meer. Waarheidsgetrouwer is waarschijnlijk de kaart van Braun en Hogenberg in de atlas Civitates orbis terrarum uit 1588, waarop de Lange Toren zichtbaar is in de toestand kort voor de verwoesting, alhoewel hier nog met torenspits.

Door de veranderde oorlogsvoering met zwaarder geschut bleken de stadsmuren rond het midden van de 16e eeuw niet meer te voldoen. In 1543 maakten drie Maastrichtenaren in opdracht van het stadsbestuur een studiereis naar de Brabantse steden Brussel, Leuven en Antwerpen. Geld voor een geheel nieuwe omwalling met stomphoekige bastions, zoals in de rijke handelsstad Antwerpen, was er niet. Besloten werd het voorbeeld van Brussel te volgen en de muren aan de stadszijde te verstevigen met aarden wallen. Tevens werden de muurtorens verlaagd tot het niveau van de stadsmuur en vervolgens volgestort met aarde. Ook de Lange Toren werd dat jaar ontdaan van zijn puntdak. Tien jaar later werd de toren ingekort en omgebouwd tot rondeel, zodat deze dienst kon doen als schietplatform voor het zware geschut. Aan de veldzijde werd tegen de torenvoet een halfrond platform aangelegd. Aan de stadszijde van het rondeel bevond zich een kat of cavalier met ruimte voor vier kanonnen, de zogenaamde Tongersekat.

Door de gestaag uitdijende buitenwerken raakte de stadsmuur vanaf eind 16e eeuw steeds meer ingekapseld, wat op de maquette van Maastricht goed te zien is. In 1579 werd de Lange Toren bij het beleg van Maastricht door Parma totaal in puin geschoten. De toren werd niet meer herbouwd. In plaats daarvan werd hier een bastion aangelegd met daarachter de Tongersekat. Bij het beleg van 1673 werd hier hevig gevochten, waardoor het zwaargehavende vestingwerk eind 1673 hersteld moest worden. De kat werd toen aanzienlijk uitgebreid om plaats te bieden aan 12 à 14 kanonnen; een deel van de muren van het bastion (met speklagen) dateert waarschijnlijk uit deze periode. Bij het beleg kwam de Franse kapitein-luitenant Charles de Batz de Castelmore om het leven, later bekend geworden als de romanheld D'Artagnan uit De drie musketiers. Het dodelijk schot werd echter niet op deze plek gelost - gesuggereerd door het standbeeld - maar bij het ruim honderd meter zuidwestelijk gelegen lunet, dat daarna door de Fransen Demilune des Mousquetaires werd gedoopt.

In de tweede helft van de 18e eeuw werden de vestingwerken onder directeur der fortificaties Pieter de la Rive verder uitgebreid. Aan de zuidwestzijde van de stad werd het inundatiegebied De Kommen uitgediept en werden diverse bastions en lunetten bijgebouwd: voor de Tongersekat waren dat het bastion en de lunet Wilhelmina met natte grachten, voor de Tongersepoort verrezen het bastion Waldeck en de lunet Drenthe, met droge grachten. De laatste twee zijn deels bewaard gebleven in het Waldeckpark.

Ontmanteling vesting en restauratie Jezuïetenwal
Na de opheffing van de vestingstatus van Maastricht in 1867 werden in opdracht van het Ministerie van Oorlog grote delen van de middeleeuwse stadsmuren en de meeste buitenwerken geslecht. De eeuwenoude stadspoorten van Maastricht werden tussen 1867 en 1874 op een na allemaal gesloopt. Door toedoen van Victor de Stuers en anderen bleven hier en daar delen van de eerste en tweede wal gespaard, waaronder de Jezuïetenwal en de aansluitende Nieuwenhofwal. De afbraak van de vestingwerken ging echter nog tot begin 20e eeuw door. In 1917 werd het bastion Wilhelmina gesloopt, vier jaar later volgde de bijbehorende lunet. Een deel van het vrijgekomen terrein tussen de Jeker en de Tongerseweg werd bebouwd; een ander deel werd gestemd voor de aanleg van de Prins Bisschopsingel, de zuidelijke ringweg. De rest van het terrein werd aan het Stadspark toegevoegd. Hier werd omstreeks 1920 het Wilhelminapark, later Aldenhofpark, gerealiseerd naar een ontwerp van de Belgische tuinarchitect Liévin Rosseels. Op deze plek was onder andere van 1920-1993 de Maastrichtse berenkuil gevestigd. De wandelplaats boven op de walmuur vanaf het Nieuwenhofpoortje werd tijdens de bezettingsjaren 1940-'44 gerealiseerd. Drijvende kracht hierachter was de historicus Charles Thewissen.

Cultuurhistorisch erfgoed

Parkzijde Jezuïetenwal
De Jezuïetenwal strekt zich uit tussen de voormalige Tongersepoort en de waterpoort De Reek, maar is alleen aan de veld- of parkzijde (vanuit het Stadspark Maastricht) als zodanig te herkennen. Het oostelijk deel van de muur is grotendeels van Naamse steen met een lage borstwering van baksteen. De enig overgebleven muurtoren in dit gedeelte heeft een wellicht nog 14e-eeuwse onderbouw van kolenzandsteen, die op halve hoogte ongeveer overgaat in Naamse steen met vullingen van baksteen. Hierboven bevindt zich een halfronde lijst van Limburgse mergel en een bekroning van baksteen met een band van mergel. De toren heeft nog een schietgat en drie eenvoudige kraagstenen boven de mergellijst. De muren van het bastion waarachter zich de Tongersekat bevindt, staan min of meer loodrecht op elkaar. De speklagen bestaan uit mergelsteen afgewisseld met baksteen en Naamse steen. Aan de voet van de muur liggen een drietal naamstenen van gesloopte buitenwerken uit de omgeving: Louise, Bentinck en Stad en Lande. In de nabijheid bevinden zich het bronzen standbeeld van D'Artagnan van Alexander Taratynov en de Halfautomatische Troostmachine (in en rondom de voormalige berenkuil) van Michel Huisman.

Stadszijde Tongersekat
De Tongersekat ligt direct achter de Jezuïetenwal in de tuin van het voormalige jezuïetenklooster (Canisianum), thans economische faculteit van de Universiteit van Maastricht. Het terrein wordt nog steeds gekenmerkt door een verhoogde ligging ten opzichte van de omgeving. Een deel van de kat is begin 20e eeuw afgegraven voor de nieuwbouw van het klooster. In de jaren 1980 is een collegezaal van de universiteit naar een ontwerp van Jo Coenen deels in de Tongersekat uitgegraven. Ernaast ligt een ondergrondse opslagplaats voor buskruit uit 1692 met een mergelstenen tongewelf en een bakstenen trappartij. Ten oosten daarvan ligt een groter, bovengronds kruitmagazijn, het zogenaamde kruithuis van de Bleekhof.

Zie ook
 Vestingwerken van Maastricht
 Tongersepoort
 Nieuwenhofwal
 Lijst van rijksmonumenten in Maastricht

2e Maastrichter stadsmuur
Rijksmonument in Maastricht
Bouwwerk in Maastricht-Centrum
Kommelkwartier
Stadspark (Maastricht)


text:
Kazimierz Makarczyk (* 1. Januar 1901 in Warschau; † 27. Mai 1972 in Łódź) war ein polnischer Schachmeister. Er war Goldmedaillengewinner bei einer Schacholympiade.

Leben

Makarczyk schloss ein Philosophiestudium an der Warschauer Universität ab. Bereits als Student nahm er gern am Schachleben Warschaus teil, nach dem Studium galt er als einer der führenden Warschauer Spieler. 1926 nahm er an der erstmals ausgetragenen Meisterschaft Polens teil. Er wurde Zehnter. Ein Jahr darauf feierte er einen großen Erfolg bei der nächstfolgenden polnischen Meisterschaft in Łódź, als er Dritter nach den Großmeistern Akiba Rubinstein und Savielly Tartakower wurde. Makarczyk nahm mit der polnischen Mannschaft an den Schacholympiaden 1928 in Den Haag, 1930 in Hamburg, 1931 in Prag, 1933 in Folkestone und 1935 in Warschau teil. Er gewann 1930 mit der Mannschaft (der außer ihm Akiba Rubinstein, Savielly Tartakower, Dawid Przepiórka und Paulino Frydman angehörten), erreichte 1931 den zweiten, 1928 und 1935 jeweils den dritten Platz. Er spielte insgesamt 68 Partien für Polen mit einem Resultat von 59,6 % (+25 =31 −12). 1936 war er Mitglied der polnischen Auswahl bei der inoffiziellen Schacholympiade in München, bei der Polen nach Ungarn Zweiter wurde.

Nach dem Zweiten Weltkrieg war Makarczyk einer der wenigen polnischen Schachmeister, die ihre Schachkarriere in der Heimat fortsetzten. 1947 wurde er mit Łódź polnischer Mannschaftsmeister.  In den Jahren 1946 bis 1954 nahm er an allen Einzelmeisterschaften Polens teil. 1948 errang er in Krakau den Landesmeistertitel, wobei er glänzenden Stil bewies und Stanisław Gawlikowski und Bogdan Śliwa hinter sich ließ. 1952 war er einer Wiederholung dieses Triumphs nahe, da er nach Ende des Turniers Platz eins mit Bogdan Śliwa teilte. Im anschließenden Stichkampf auf sechs Partien unterlag Makarczyk allerdings mit 2:4. Im gleichen Jahr erlitt er eine der herbsten Enttäuschungen seines Lebens, als er gemeinsam mit Stanisław Gawlikowski wegen politischer Unzuverlässigkeit aus der Olympiamannschaft, die 1952 in Helsinki antrat, ausgeschlossen wurde. Neben Kazimierz Plater wäre Makarczyk der zweite Internationale Meister in der Nationalmannschaft gewesen. Den Titel erhielt er 1950 von der FIDE. Die beiden linientreuen Ersatzspieler Andrzej Pytlakowski und Władysław Litmanowicz erzielten gemeinsam nur einen Punkt, indem sie je eine Partie remisierten und alle übrigen verloren.

Nach 1954 nahm Makarczyk immer seltener an Turnieren teil; er konzentrierte sich auf das Trainieren Jugendlicher. Auf Grund seiner hohen schachlichen Qualifikation und seiner reichen Erfahrung war er ein hochangesehener Trainer. Als Spieler bevorzugte er einen reifen Positionsstil.

Weblinks

Einzelnachweise

Mann
Schachspieler
Schachspieler (Polen)
Nationaler Einzelmeister (Schach)
Pole
Geboren 1901
Gestorben 1972


text:
Bathwater é uma canção ska punk escrita por Gwen Stefani, Tony Kanal e Tom Dumont e lançada como terceiro/quarto single do álbum Return of Saturn da banda No Doubt.

Chart performance

Canções gravadas por No Doubt
Singles de 2000


text:
Restio brachiatus är en gräsväxtart som först beskrevs av Maxwell Tylden Masters, och fick sitt nu gällande namn av Neville Stuart Pillans. Restio brachiatus ingår i släktet Restio och familjen Restionaceae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gräsordningen
brachiatus


text:
Subhajit Saha is a professional table tennis player from West Bengal, India. He won the men's doubles gold at the 19th Commonwealth Games' table tennis championship held at New Delhi in 2010.

Early life
Saha is a Bengali and hails from Siliguri in West Bengal.

Delhi Commonwealth Games
At the 2010 Commonwealth Games in New Delhi, he won the gold medal in the men's doubles event with Sharath Kamal.

References

1980s births
Living people
Bengali sportspeople
Indian male table tennis players
Racket sportspeople from West Bengal
Commonwealth Games gold medallists for India
Table tennis players at the 2010 Commonwealth Games
People from Siliguri
Table tennis players at the 2010 Asian Games
Table tennis players at the 2006 Asian Games
Table tennis players at the 2002 Asian Games
Commonwealth Games medallists in table tennis
Asian Games competitors for India
Recipients of the Arjuna Award
Medallists at the 2010 Commonwealth Games


text:
Romanengo (Cremasco: ) is a comune (municipality) in the Province of Cremona in the Italian region Lombardy, located about  east of Milan and about  northwest of Cremona.

Romanengo borders the following municipalities: Casaletto di Sopra, Izano, Offanengo, Salvirola, Ticengo.

References

External links
 Official website

Cities and towns in Lombardy


text:
GRY – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Grimsey (Islanda)
 gry – codice ISO 639-3 della lingua grebo di Barclayville


text:
Legendary Years è un album raccolta del gruppo symphonic power metal italiano Rhapsody of Fire, pubblicato nel 2017.

Tracce

Formazione
Giacomo Voli – voce
Roby De Micheli – chitarra
Alessandro Sala – basso
Alex Staropoli – tastiera
Manu Lotter – batteria

Collegamenti esterni


text:
Orlando Meléndez Gilbert, a.k.a. "El Gato" (The Cat) (born 14 February 1979), is a Puerto Rican basketball player. He is the first Puerto Rico-born basketball player to play for the Harlem Globetrotters.

Early years
Meléndez was born in the city of Ponce, Puerto Rico, but was raised in the town of Juana Díaz, where he also received his primary and secondary education. When he was 14 years old, he would go home after school and with his basketball under his arm make take a 2-mile jog through the sugar cane fields every day to the nearest basketball court and practice the sport with the local kids. Running was in his blood since father used to run marathons, and his grandfather is a track and field expert.

He always grabbed a snack to eat during his trek and would drop crumbs along the way. As a result, whenever he arrived at the court he would be accompanied by an entourage of cats, thus his nickname "El Gato" (the cat). Melendez tried out for his Juana Díaz high school basketball team and was accepted. Through an exchange student program, he was able to play at McDowell High School in Marion, North Carolina, where he finished his senior year.

North Carolina Tar Heels
In 1997, Meléndez was awarded a scholarship to the University of North Carolina. There he began his college basketball career by playing for the North Carolina Tar Heels, where he appeared in the Final Fours in 1998 and 2000. From 1998 to 2007, Melendez played for UNC and professionally in Europe and Puerto Rico. He played for:
North Carolina (NCAA) 1998–1999, 2000–2001, 2002;
Leones de Ponce 1999–2000; *Polluelos de Aibonito (Puerto Rico-BSN) 2001–2002;
Toritos de Cayey (Puerto Rico-BSN), in May was traded to
Los Atleticos de San German (Puerto Rico-BSN): 16 games; Atleticos de San German (Baloncesto Superior Nacional (BSN), starting five) 2003–2004, 2006;
Grises Orientales de Humacao (SuperLeague 25, starting five) 2004;
Indios de Mayagüez (BSN): 20 games 2004–2005;
Guayanilla (SuperLeague 25, starting five) 2005;
Gallitos de Isabela (BSN): 31 games 2006;
Luxbasket camp in Wiltz 2006–2007:
AS Soleuvre (LUX-DBBL): 11 games; in Dec.'06 try-out at Eiffel Towers Den Bosch (NED-Eredivisie), in Feb.'07 moved to
Team Merry Monk Ballina (IRL-SuperLeague): 8 games, 2007; *Maratonistas de Coamo (BSN, starting five), in May moved to
Cangrejeros de Santurce (BSN): 13 games, 2008; Cangrejeros de Santurce (BSN): Liga Americas: 6 games.

Harlem Globetrotters
In 2007, Sam Worthen, the former Chicago Bulls and New Orleans Jazz guard, coached professionally in Puerto Rico. He also coached the Washington Generals the perennial Globetrotters punching bag. Worthen, impressed with Meléndez's ability to play and entertain suggested Meléndez try out for the Globetrotters after the two had bumped into each other outside the San Juan apartment building in which they both lived.

In 2008, Meléndez became the first Puerto Rico-born basketball player ever to play for the Harlem Globetrotters. He was not however, the first Hispanic of Puerto Rican descent to play for the Globetrotters. That distinction belongs to Orlando Antigua, whose mother is Puerto Rican and who in 1995 made Globetrotters history by becoming the first Hispanic and non-black to play for the team.

Meléndez whose position is that of "power forward", injured his knee during training camp. He had surgery to repair a torn lateral meniscus. Meléndez was well enough for the start of the December 26 domestic season.

Awards and achievements
Among Meléndez's awards and achievements are the following:
NCAA Final Four -2000
ACC Champion Runner-Up -2001
Puerto Rico National Team -2001-2002
Puerto Rican PRSBL All Star Game -2001
Central American Championships (Centrobasket) Champion -2001
Tournament of the Americas (Copa América) in Neuquin (ARG) –2001 (Semifinals)
"Gatorade" Dunking contest in the Puerto Rican All Star Game -2002
Puerto Rican BSN Semifinals -2003
Irish Superleague Finalist -2007
Irish Superleague North Conference Runner-Up -2007
Puerto Rican BSN Champion -2007

See also

List of Puerto Ricans

References

1979 births
Living people
Atléticos de San Germán players
Baloncesto Superior Nacional players
Caciques de Humacao players
Harlem Globetrotters players
North Carolina Tar Heels men's basketball players
Puerto Rican men's basketball players
Sportspeople from Ponce, Puerto Rico
Puerto Rican expatriate basketball people in Luxembourg
Leones de Ponce basketball players
Puerto Rican expatriate basketball people in Ireland
Cangrejeros de Santurce basketball players
Puerto Rican expatriate basketball people in the Netherlands
Power forwards (basketball)


text:
Oleszenka () – chutor w zachodniej Rosji, w sielsowiecie starobielickim rejonu konyszowskiego w obwodzie kurskim.

Geografia
Miejscowość położona jest w dorzeczu Bieliczki (lewy dopływ Swapy), 1,5 km od centrum administracyjnego sielsowietu (Staraja Bielica), 20 km na północny zachód od centrum administracyjnego rejonu (Konyszowka), 75 km na północny zachód od Kurska.

W chutorze znajdują się 44 posesje.

 Klimat
Miejscowość, jak i cały rejon, znajduje się w strefie klimatu kontynentalnego z łagodnym ciepłym latem i równomiernie rozłożonymi opadami rocznymi (Dfb w klasyfikacji klimatów Köppena).

Demografia
W 2010 r. chutor zamieszkiwały 52 osoby.

Przypisy

Chutory w obwodzie kurskim
Miejscowości w rejonie konyszowskim


text:
Amphiophiura vemae är en ormstjärneart som beskrevs av Kyte 1987. Amphiophiura vemae ingår i släktet Amphiophiura och familjen fransormstjärnor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Fransormstjärnor
vemae


text:
On the subject of liability and student records in the United States there are various pieces of legislation at the local, state, and federal level that dictate the legal liability of any organizations or persons handling student data in an educational context.  This article discusses that in the scope of the United States, and in the scope of educational institutions and their proxies in the handling of student data for children under 19.

This has become a very fiery topic for debate and is in the public eye right now.

Rights of students

The student has the same rights and privileges given to parents or guardians, as long as he or she has reached the age of 18 or is enrolled in a postsecondary institution. The student also has the right to inspect confidential records and challenge the accuracy of information contained in the file.

Eligible students are also able to challenge the accuracy of the information contained in their files, under the same guidelines as their parents or legal guardians.

Although FERPA (see below) is the primary Federal law regarding student data privacy, it is also regulated at the Federal level by regulations like COPPA, for online sites directed at children under 13, and HIPAA, for any health-related data.   There are many state- and local-level regulations and laws and policies as well, but these are the primary ones at the Federal level.

Rights of school personnel

Teachers, counselors, and administrators, who have a legitimate educational interest in viewing the records may do so.  All school personnel with a bonafide need can maintain personal notes on students for personal use.
The school district is required to disclose the following information when requested:
 Educational records to comply with judicial orders for state and federal agencies
 Disciplinary proceedings conducted against perpetrators of a crime
 Directory information on students

Family Educational Rights and Privacy Act

The Family Educational Rights and Privacy Act (FERPA) protects confidentiality of student records.  This act, commonly referred to as the Buckley Amendment, was enacted by the Congress in 1974 to guarantee parents and students a certain degree of confidentiality and fundamental fairness with respect to the maintenance and use of student records. The law is designed to ensure that certain types of personally identifiable information regarding students will not be released without parental consent or, at the age of 18, the students consent.

The United States Department of Education has a division to specifically support privacy issues with student data: the Privacy Technical Assistance Center (PTAC).

Example process

Parents and legal guardians in the United States have the right to inspect their child's records.  A school official should be present to assist a parent or guardian in interpreting information contained in the files and to respond to questions that may be raised during the examination process.

Parents or legal guardians have the right to challenge the accuracy of any information found in the files regarding their child.

 The school should schedule a conference within a reasonable period of time to discuss the information that may be deemed inaccurate, inappropriate, or misleading.
 If the conference does not result in changes to the satisfaction of parents, they may request a hearing with the Director of Pupil Personnel to appeal the decision reached during the conference.
 A final decision should be reached within 10 days.
 If the parent or legal guardian continues to disagree, they are able to place statements of disagreements in the file with reasons for the disagreement.

No Child Left Behind Act

Transfer of school disciplinary records

The new provision requires states that receive funds under the Elementary and Secondary Education Act, within two years, to provide an assurance to the Secretary of Education that the state "has a procedure in place to facilitate the transfer of disciplinary records, with respect to suspension or expulsion, by local educational agencies to any private or public elementary school or secondary school for any student who is enrolled or seeks, intends, or is instructed to enroll, on a full- or part-time basis, in the school."

Armed forces recruiter access

Congress required that any school districts receiving funds under the Elementary and Secondary Education Act provide directory-type information to military recruiters who request it.

Student privacy and physical exams

The Protection of Pupil Rights Amendment gives parents more rights with regard to the surveying of minor students, the collection of information from students for marketing purposes, and certain nonemergency medical examinations.

Sanctions for violations

"(A) No funds shall be made available under any applicable program to any educational agency or institution which has a policy of denying, or which effectively prevents, the parents of students who are or have been in attendance at a school of such agency or at such institution, as the case may be, the right to inspect and review the education records of their children. If any material or document in the education record of a student includes information on more than one student, the parents of one of such students shall have the right to inspect and review only such part of such material or document as relates to such student or to be informed of the specific information contained in such part of such material. Each educational agency or institution shall establish appropriate procedures for the granting of a request by parents for access to the education records of their children within a reasonable period of time, but in no case more than forty-five days after the request has been made."

Privacy and data mining concerns
Under the Obama Administration, over 1 billion dollars were spent in developing databases designed for improving the educational system, including P-20 longitudinal data systems. Although these databases contain extensive personally identifiable information, much of this information is "not kept in a format that allows officials to easily extract the complete file on any one child."
, parents concerned about student privacy and data mining of student information have begun to organize opposition at the state level:

We don't know what they're tracking and we don't know what the implications are going to be for these children in the future ... Going for jobs in the future, trying to get into college — we're in uncharted territory and we just don't know the implication it's going to have for the children. We need to slow down.

References

Gonzaga Univ. v. Doe, 122 S. Ct. 2268 (2002).
The court agreed with the lower court that the Student Right-to-Know and Campus Security Act provides parents and students with statistical information about the type and number of crimes on campus.
The court reaffirmed the department's broad reading of the term "educational records" and stated that Congress, in amending FERPA in 1998 to allow post-secondary institutions to disclose the final results of disciplinary proceedings, must have intended that disciplinary records be education records or this amendment would be "superfluous".
The court held that the Department of Education was within its rights in seeking an injunctive relief in this case because none of the administrative remedies authorized by FERPA would have stopped the violations.  In effect, the court held that the department can take preemptive actions in enforcing FERPA, rather than only after violations occur.
Owasso Indep. Sch. Dist. No. I-011 v. Falvo, 534 U.S. 426 (2002). In Owasso, the Supreme Court determined that grades on peer-graded papers do not qualify as education records, and thus are not protected by FERPA.
United States v. Miami Univ., No. 00-3518, 2002 FED App. 0213P (6th Cir. 2001). In Miami, the Sixth Circuit held that a newspaper does not have unrestricted access to unredacted student disciplinary records because such records are "education records" within the meaning of FERPA.
Jensen v. Reeves, No. 99-4142, 3 Fed. Appx. 905 (10th Cir. 2001). In Jensen, the Tenth Circuit determined that limited disclosure to interested parties about a child's misbehavior in school is legitimate under FERPA.
Bauer v. Kincaid, 759 F. Supp 575 (WD Mo. 1991). In Bauer, a district court held that a public university student newspaper may obtain and publish criminal investigation and incident reports prepared by a campus security department because such documents are not "education records" under FERPA.
Red and Black Publ'g Co. v. Bd. of Regents, 427 S.E.2d 257 (Ga. 1993). In a suit filed by the University of Georgia's student newspaper after it was denied access to campus court records and proceedings about hazing charges against two fraternities, the Georgia Supreme Court held that student court records were subject to the state open-records law and that disciplinary proceedings were subject to the state open-meetings statute.

External links
Federal Education Rights and Privacy Act
The Federal Government breakdown of FERPA
FERPA Regulations
Electronic Privacy Information Center
Children's OnLine Privacy Protection Act (COPPA)
Health Insurance Portability and Accountability Act (HIPAA)

Education in the United States
Public liability
Privacy in the United States


text:
är en kommun och ort i Landkreis Vorpommern-Rügen i förbundslandet Mecklenburg-Vorpommern i Tyskland.

Kommunen ingår i kommunalförbundet Amt West-Rügen tillsammans med kommunerna Dreschvitz, Gingst, Insel Hiddensee, Kluis, Neuenkirchen, Rambin, Samtens, Schaprode, Trent och Ummanz.

Referenser

Kommuner och städer i Landkreis Vorpommern-Rügen


text:
Павло́́ Яки́мович Унгуря́н ( 12 листопада 1979, Кишинів, Молдавська РСР, СРСР) — український політик та громадський діяч, Народний депутат України VI та VIII скликань.

З 25 червня по 12 листопада 2014 р. — заступник Міністра екології та природних ресурсів України.

Освіта
 1997–2002 — Одеська національна юридична академія, спеціальність — «Правознавство».
 2003–2007 — аспірантура Національної академії державного управління при Президентові України, спеціальність — державне управління.
 2012 — у Національній академії державного управління при Президентові України захистив дисертацію та здобув ступінь кандидата наук з державного управління.

Професійна кар'єра
У 2002–2004 рр. працював на посадах: консультант відділу забезпечення роботи керівного складу управління організаційно-кадрового і документального забезпечення та контролю виконавчого комітету Одеської міської ради; головний юрисконсульт обласного управління екології та природних ресурсів Одеської області.

У 2004–2005 рр. — начальник Управління стратегічного планування Департаменту стратегічного планування та міжнародного співробітництва Міністерства охорони навколишнього природного середовища України.

Політична діяльність
2005–2006 рр. — голова молодіжної громадської організації «Батьківщина молода».

2006–2008 рр. — депутат Одеської міської ради.

2008–2012 рр. — народний депутат України 6-го скликання від Блоку Юлії Тимошенко, № 168 у виборчому списку. Член Комітету Верховної Ради України з питань соціальної політики та праці, член Спеціальної контрольної комісії Верховної Ради України з питань приватизації.

25 червня —12 листопада 2014 — заступник міністра екології та природних ресурсів.

З листопада 2014 — народний депутат Верховної Ради України VIII скликання, заступник Голови Спеціальної контрольної комісії з питань приватизації, голова підкомітету з питань доходів державного бюджету Комітету з питань бюджету Верховної Ради України.

У квітні 2019 року у чистий четвер від імені Павла Унгуряна депутатам ВРУ подарували примірники Біблії.

Нагороди
 орден «За заслуги» III ступеня (указ Президента України № 10/2017 від 21 січня 2017 року).
Нагороджений почесними грамотами Одеської міської ради та Міністерства охорони навколишнього природного середовища.

Примітки

Посилання
 П. Я. Унгурян на офіційному сайті Міністерства екології та природних ресурсів України
 П. Я. Унгурян на офіційному сайті Верховної Ради України
 П. Я. Унгурян на сайті «Офіційна Україна»

Уродженці Кишинева
Випускники Національної академії державного управління при Президентові України
Політики XXI століття
Народні депутати України 6-го скликання
Члени ВО «Батьківщина»
Члени партії «Народний фронт»
Українські баптисти
Випускники Одеської юридичної академії
Кандидати наук України з державного управління
Заступники міністрів України
Депутати Одеської міської ради


text:
La Ligue des gentlemen extraordinaires : Le Dossier Noir (The League of Extraordinary Gentlemen: Black Dossier) est un roman graphique, de la série de bandes dessinées La Ligue des gentlemen extraordinaires, écrit par Alan Moore et illustrée par Kevin O'Neill. C'était le dernier volume de la série à être publié par DC Comics. Il s'agit d'un épisode à part de la série, conçu par leurs auteurs pour en être un « livre source ». Le volume ne contient pas que des pages de bandes dessinées, mais aussi différents documents extraits du fameux dossier, qui permet d'en apprendre plus sur la Ligue et son histoire. Mais comme les autres volumes de la série, celui-ci regorge d'allusions à la littérature et au cinéma, mélangeant des univers fictionnels très différents.

Synopsis
Après le coup d'État de Big Brother en 1948, la Ligue a déserté la Grande-Bretagne par loyauté envers la couronne britannique. En 1958, à la suite de la chute du régime, le Monde Glorieux, nouvelle terre d'accueil Mina Harker et Allan Quatermain - maintenant immortels après s'être baignés dans le pilier de feu (présent dans le roman Elle) - leur donne un nouvel objectif. Il s'agit de récupérer le Dossier noir, un rapport des services secrets relatant toutes les activités passées des Ligues depuis Élisabeth . Harry Lime, le nouveau « M » engage un trio d'agents afin de collecter des informations et de poursuivre les héros : Jimmy, Hugo Drummond et sa filleule dont le père fut récemment assassiné, Emma Knight. En étudiant le dossier, les protagonistes vont dans le Kent à  dont il y est fait mention et où se trouvent les 39 Marches. Ils y rencontrent un ancien élève du nom de William, qui y vit toujours et leur révèle que l'école servait au recrutement d'espions, dans laquelle étudiait Harry Lime/M, qui n'était autre qu'un ancien proche de Big Brother.

Puis, ils comptent partir pour l'Écosse afin de rejoindre un complice, en faisant un détour pour visiter le spatioport de Birmingham. Là-bas, ils sont interpellés par les agents et leur échappent en fusée. Celle-ci menaçant de s'écraser près de leur destination, ils sautent en parachute et atterrissent près du château écossais où les attendait leur complice. Qui n'est autre que Golliwog, projetant de les ramener au Monde Glorieux, alors que les agents tentent de les en empêcher. Au moment où ils s'apprêtent à partir, Hugo Drummond essaie de les rattraper. Mina lui révèle alors que Harry Lime/M a participé à l'assassinat de Big Brother. Et que Jimmy, qui a trahi son pays au profit des Américains, a tué sous leurs ordres le père d'Emma Knight. Fou de colère, Hugo veut massacrer l'assassin de celui qui fut son ami mais le traître l'abat à bout portant. Puis, ce dernier fait croire à sa filleule que ce sont les fuyards qui l'ont tué.

Contenu du Dossier Noir
Autour de cette intrigue d'espionnage, l'opus est surtout un prétexte à détailler de manière très précise toute l'histoire de l'univers dans lequel évoluent ces personnages et les motivations sous-jacentes. À plusieurs reprises, les personnages font une « pause » pour lire le Dossier, suivant un procédé similaire à celui employé dans Watchmen du même auteur. On y trouve :
 de nombreuses notes d'O'Brien ;
 une notice rédigée par le magicien  ;
 la biographie complète d'Orlando, personnage immortel ayant la capacité de changer de sexe (celle-ci se manifeste de manière aléatoire), qui ici est montré comme la fille du devin aveugle Tirésias. Au cours de sa longue vie à travers les époques, vivant auprès de personnages historiques ou mythiques, on découvre qu'il acquis son immortalité en se baignant dans les flammes liquides d'une mare du royaume de Kôr (dans l'actuel Ouganda). Il vécut les créations des différentes Ligues, depuis la création de la première d'entre elles par Élisabeth .
 une pièce inédite de Shakespeare, reprenant le personnage Prospero, de La Tempête ;
 une suite des aventures de Fanny Hill ;
 la rencontre entre la ligue et Les Hommes Mystérieux, équivalent français de l'équipe britannique, crée au début du  siècle. Elle est composée de Robur le Conquérant, Fantômas, Arsène Lupin,  et du Nyctalope ;
 l'évocation des Héros du Crépuscule (mie Zwielicht-Helden), l'équivalent allemand, créée peu avant leurs homologues français. Elle comprend le Docteur Mabuse, un assassin hypnotisé, le docteur Caligari, le robot Futura et son créateur, Dr Rotwang ;
 une courte histoire où Jeeves fait appel à la Ligue pour combattre des créatures issues du mythe de Cthulhu ;
 une virée inédite de Sal Paradise et Dean Moriarty ;
 etc.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Liens externes

Équipe de super-héros Wildstorm
Bande dessinée steampunk
Bande dessinée se déroulant en Angleterre
Bande dessinée se déroulant en Écosse


text:
Coming Soon (โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต), es una película de Terror Tailandés protagonizada por la Cantante Worrakarn Punch Rotjanawatchra, Thomas Sakulrath y Dhanasevi Chantavit, en el debut como director de Sophon Sakdaphisit, coguionista de películas tailandesa "Shutter" (2004) y "Alone" (2007).

Trama
Shane (Chantavit Dhanasevi), proyeccionista de cine, decide ganar dinero fácil copiando en video una película de fantasmas de próximo estreno que será el éxito de la temporada. Pero justo cuando termina de grabarla, un escalofriante sentido de deja vu lo acosa. Lo que sucedió en la película está pasando otra vez, pero en la vida real. Nada puede ser más horrorífico que darte cuenta que todo lo que te está pasando, ya sucedió, en la película de horror que acabas de ver.

Recepción

Slasherpool consideró que la película tuvo algunos momentos de miedo decente y que el guion fue el sonido. Señalaron que por primera vez el director Sopon Sukdapisit ha hecho un trabajo decente aunque no ha tenido experiencia como tal , con algunos defectos obvios, y "novatos" errores, y nada muy innovador, lo que sugiere que se quede a la escritura. El opinó que "es una película destinada a ser rehecha"..." vale la pena ver si estás de humor para una historia de fantasmas decente, pero no esperes obtener el gran Susto ."[2] Cuando revisado por exclusivas de la película, esta resumió diciendo "Breve" no tiene lo suficiente para ser un clásico instantáneo, pero es un buen augurio para el Tai Hub estable a él, que siguen siendo una fuerza a tener en cuenta a la hora de rastrillar lo que asusta".[3] El Fridae Movie Club ocurrió que la película iba a dar resultados, cuando escribió "Breve" tiene una película dentro de un concepto de cine fuerte, una prueba más de la escritura de guiones de Sakdapisit Sophon, pero señaló sus deficiencias al escribir "Pero la dirección cae de tal manera que corta la ambiciosa secuencia "[1] Esta misma opinión fue compartida por Fangoria, que escribió "tira Sakdapisit en una efectiva setpieces pocos y muchos-a los ojos saltados, pero durante ;Coming Soon; siente demasiado familiar e ilógica".

Enlaces externos

Películas de 2008
Primer largometraje de un director
Películas en tailandés
Películas de terror tailandés
Películas sobre fantasmas


text:
The 2019 Washington Huskies men's soccer team represented the University of Washington during the 2019 NCAA Division I men's soccer season and the 2019 Pac-12 Conference men's soccer season. It was the program's 57th season fielding a men's varsity soccer team, and their 20th season in the Pac-12 Conference. The 2019 season was Jamie Clark's ninth year as head coach for the program. The regular season began on August 30 and concluded on November 16, with the Huskies winning the 2019 Pac-12 Championship. The conference title has been the third for Washington and its first since 2013. The team had entered the NCAA Tournament as the No. 6 seed and lost to the eventual national champions Georgetown in quarterfinals.

Background
The Huskies finished the 2018 season with a 12–7–1 overall record and a 6–4 record in Pac-12 play, good enough for a third place finish in the conference. Despite not winning the Pac-12 title, the Huskies earned an at-large berth into the 2018 NCAA Division I Men's Soccer Tournament. Washington hosted Lipscomb University in the first round, where they tied 0–0 in regulation before losing 4–5 on penalty kicks. Scott Menzies lead Washington with 7 goals across all competitions.

Player movement

Departures

2019 MLS Draft

Recruits

Roster

Preseason

Preseason Pac-12 poll
Washington was predicted to finish second in the Pac-12 Conference.

Pre-season All-Pac-12 selections

Schedule

|-
!colspan=6 style=""| Preseason
|-

|-
!colspan=6 style=""| Non-conference regular season
|-

|-
!colspan=6 style=""| Pac-12 regular season
|-

|-
!colspan=6 style=""| NCAA Tournament
|-

Rankings

Statistics

Appearances and goals

References

2019
Washington Huskies
Washington Huskies
Washington Huskies men's soccer
Washington Huskies


text:
Banco Patagonia (BCBA: BPAT) es un Banco comercial con casa central en la ciudad de Buenos Aires, y 200 puntos de atención distribuidos en las principales ciudades y capitales de las provincias de Argentina. La compañía brinda servicios financieros a clientes individuos, pymes, micropymes y grandes empresas. Actualmente, es el sexto Banco en importancia del país.

Banco Patagonia cotiza en la Bolsa de Comercio de Buenos Aires y en el Bovespa, en Sao Paulo. Actualmente, forma parte del índice de referencia de la Bolsa de Buenos Aires.

Historia

El primer grupo de accionistas controlantes, los hermanos Jorge y Ricardo Stuart Milne juntamente con Emilio González Moreno, comenzaron sus actividades en el sistema financiero argentino, a través de diversas compañías especializadas en el mercado bursátil, extra bursátil y cambiario. Sin embargo, la actividad bancaria comenzó en 1988 con la creación de Banco Mildesa.

Banco Patagonia es continuador de una serie de bancos de histórica presencia en Argentina como fueron el Banco de Río Negro, Banco Mercantil Argentino, Banco Caja de Ahorro, estos dos últimos fusionados con el Banco Sudameris Argentina, y finalmente Lloyds TSB Bank Sucursal Argentina, con más de 140 años de presencia en el país. Los legados de estas instituciones y las demás que forman parte de Banco Patagonia, presentan un activo de gran valor para la entidad y un elemento competitivo diferenciador.

A su vez, dentro de la estrategia de crecimiento de la institución, en el año 2010 se adquirió GPAT Compañía Financiera S.A., una sociedad constituida en Argentina y autorizada a funcionar como entidad financiera, especializada en el financiamiento mayorista y minorista, para la adquisición de automotores 0 KM, tanto a concesionarios –en especial de la red General Motors de Argentina- como a clientes particulares.

En abril de 2011, Banco do Brasil, el mayor banco de América Latina, adquiere el 51 % del paquete accionario del grupo controlante. En octubre del mismo año Banco do Brasil hace una oferta pública de acciones y aumenta a 58,96% su participación en el Banco Patagonia.

Actualmente, el paquete accionario se compone de la siguiente manera (información al 06.09.18):

Banco do Brasil : 80,39%

Provincia de Río Negro : 3,17%

Acciones de terceros: 16,44%

Total : 100%

Más información
 Préstamos por $ 31.398 millones (2015)
 Depósitos por $ 41.651 millones (2015)
 Patrimonio Neto por $ 7.682 millones (2015)

Enlaces externos
 Sitio Oficial Banco Patagonia
 Banco Patagonia: Historia

Referencias

Banco do Brasil
Patagonia
Empresas fundadas en 1976
Empresas cotizadas en la Bolsa de Buenos Aires
Empresas de la ciudad de Buenos Aires


text:
Pies and Guys is a 1958 short subject directed by Jules White starring American slapstick comedy team The Three Stooges (Moe Howard, Larry Fine and Joe Besser). It is the 185th entry in the series released by Columbia Pictures starring the comedians, who released 190 shorts for the studio between 1934 and 1959.

Plot
In the third Stooge adaptation of the 1913 play Pygmalion by George Bernard Shaw, the trio are repairmen who make a scene in the presence of two psychologists, Professors Quackenbush (Milton Frome) and Sedletz (Gene Roth). Quackenbush makes a bet with Sedletz that he can turn the boys into gentlemen through environment. Training is slow and painful for the professor, who pulls his hair out in disgust. However, the Stooges do have the opportunity to flirt with the professor's assistant (Greta Thyssen), while learning proper table etiquette. Finally, the Stooges will decide the wager by their behavior at a fancy society party.

Naturally, the party goes awry. Joe greets the Countess Spritzwasser (Harriette Tarler) by kissing her hand, and biting off the diamond in her ring. Realizing this, Moe and Larry take Joe to a secluded area to lecture him, only to find he has swiped a load of silverware.

Joe then grabs a pie from a pastry table, and tries to eat it whole. Moe sees this, swipes the pie, and pushes Joe out of the way. Seeing another guest, Mrs. Smythe-Smythe (Symona Boniface), approaching, Moe tosses the pie straight up—to which it attaches itself to the ceiling. Seeing that he can barely get a sentence out, she sympathetically comments, "young man, you act as if you have the Sword of Damocles hanging over your head." Moe replies that Mrs. Smythe-Smythe is a psychic and flees, to which the pie comes crashing down on the society matron. This sparks off a massive pie melee that takes no prisoners.

Production notes
Pies and Guys is a scene-for-scene remake of 1947's Half-Wits Holiday, using recurring stock footage from the original. Half-Wits Holiday in itself was a reworking of 1935's Hoi Polloi. New footage was shot in two days on May 6–7, 1957.

References

External links

 Pies and Guys at threestooges.net

1958 films
1958 comedy films
American black-and-white films
Films based on works by George Bernard Shaw
Films directed by Jules White
The Three Stooges films
The Three Stooges film remakes
Columbia Pictures short films
1950s English-language films
1950s American films


text:
Pierre Plateau, né le  à Saint-Servan (Ille-et-Vilaine) et mort le  à Saint-Malo (Ille-et-Vilaine), est un évêque catholique français, archevêque de Bourges de 1984 à 2000.

Biographie

Ancien élève des Cordeliers de Dinan, Pierre Plateau est ordonné prêtre le  pour l'archidiocèse de Rennes.

Nommé évêque auxiliaire de Rennes le , il est consacré le  de la même année par le cardinal Paul Gouyon. Il est alors évêque titulaire de Gunela.

Le , il est nommé archevêque de Bourges.

En 1985 et 1986, il est évêque accompagnateur de la Fédération sportive et culturelle de France (FSCF) .

Il se retire de ses fonctions le  pour raison d'âge, et retourne en Ille-et-Vilaine.

Il meurt le  à Saint-Malo.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Circonscriptions catholiques françaises depuis 2002
 Liste des archevêques de Bourges
 Liste des évêques français

Liens externes

Naissance en janvier 1924
Naissance à Saint-Servan
Archevêque de Bourges
Fédération sportive et culturelle de France
Évêque catholique français du XXe siècle
Décès à Saint-Malo
Décès à 94 ans
Décès en avril 2018


text:
Skagen bezeichnet:

 Skagen, eine Stadt in Dänemark
 Schagen, eine Gemeinde in den Niederlanden
 Flughafen Stokmarknes, Skagen, Flughafen in Norwegen
 Skagen (Schiff, 1975), ehemaliges Fährschiff der norwegischen Reederei Color Line
 Skagen Designs, ein dänisches Unternehmen

Skagen ist der Familienname folgender Personen:
 Arne Skagen, norwegischer Musiker, bekannt als Captain Poon (Bloodlights, Gluecifer)
 Fredrik Skagen (1936–2017), norwegischer Schriftsteller und Universitätsbibliothekar


text:
Il pecorino di Norcia del pastore, o tradizionalmente pecorino di Norcia, è un formaggio prodotto con latte di pecora e prodotto tipico umbro.
È una produzione tipica umbra, come tale è stata ufficialmente riconosciuta e inserita nella lista dei prodotti agroalimentari tradizionali italiani (P.A.T) del Ministero delle politiche agricole alimentari e forestali (Mipaaf).

Nome
Tradizionalmente conosciuto semplicemente come pecorino di Norcia ha assunto il nome attuale, protetto dalla P.A.T, per differenziarsi dal Pecorino di Norcia del caseificio che è un recente tentativo di modernizzarne la produzione.

Caratteristiche
Viene prodotto con latte intero di pecora.

Ha una forma cilindrica con uno scalzo fra gli 8 e i 14 centimetri mentre il diametro varia dai 15 ai 24. Esternamente la crosta è gialla via via più scuro all'aumentare del periodo di stagionatura; internamente la pasta è di un colore tra il bianco ed il giallo paglierino.

Ha un sapore piccante che tende ad attenuarsi con la stagionatura. Quest'ultima varia per un periodo dai 120 ai 180 giorni. Il pecorino di Norcia del pastore è prodotto da gennaio ad agosto nel territorio dell'alta Valnerina.

Note

Bibliografia
AA.VV., L'Italia dei formaggi, Touring Editore, 2002 Milano. ISBN 88-365-2727-2

Voci correlate
Pecorino

Collegamenti esterni


text:
M'banza Kongo (Mbanza Koongo ili Kôngo) je grad u Angoli, glavni grad sjeverne provincije Zaire. Tijekom portugalske vladavine (1570. – 1975.) zvao se São Salvador.

Nalazi se u brdovitom području na sjeveru države, 40 km južno od granice s Demokratskom Republikom Kongo i tristotinjak kilometara sjeveroistočno od glavnog grada, Luande. Smješten je na vrhu goleme planine ravnog vrha koju nazivaju Mongo a Kaila ("planina podjele") jer je prema predaji kralj podijelio klanove i dodijelio im zemlje unaokolo.

M'banza Kongo je bio glavni grad Kraljevstva Kongo, jedne od najveće samostalne države u južnoj Africi od 14. do 19. stoljeća. Kako grad "prikazuje, više od bilo kojeg drugog grada subsaharskog područja, duboke promjene uvođenjem kršćanstva i dolaskom Portugalaca u središnju Afriku", M'banza Kongo je upisan na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Africi 2017. godine.

Povijest

Naselje je osnovano koncem 15. stoljeća, prije dolaska Portugalaca 1483. godine i bilo je sjedište lokalne vladajuće dinastije Kilukeni. Povijesno središte grada je raslo oko kraljevske rezidencije, običajnog suda i svetog drveta, gdje je nastalo i kraljevsko groblje. U vrijeme dolaska Portugalaca naselje je već bilo veliko, možda najveće afričko naselje ispod ekvatora. Tijekom vladavine Alfonsa I., kralja Konga (1509. – 1542.), Portugalci su dodali kamene građevine u skladu s europskim metodama gradnje u kombinaciji s lokalnim materijalima. Najvažnije građevine su bile crkve (njih 12), kao što je Crkva São Salvador, ali i brojne privatne kapele, te dojmljiva dvokatna kraljevska palača koju je 1648. godine opisao posjetitelj i putopisac, Giovanni Francesco da Roma. Pretpostavlja se kako je 1630-ih imao oko 30.000 stanovnika (100.000 s okolicom) jer se u gradu obavljalo od 4.000 do 5.000 krštenja godišnje.
Grad je bio jedno vrijeme napušten tijekom građanskih ratova u 17. stoljeću, te je bio potpuno pust od 1678. do 1705. godine kada ga osvaja Dona Beatriz Kimpa Vita, proročica Kraljevstva Kongo i vođa antonijanizma (kršćanske sekte koja je naukovala kako su Isus i drugi ranokršćanski sveci podrijetlom iz Konga). Nju je 1709. godine pobijedio i dao spaliti na lomači kralj Pedro IV. (1695. – 1718.) koji je obnovio grad kao prijestolnicu Kraljevstva. Usprkos nasilnom rivalstvu i komadanju kraljevstva, ono je nastavilo postojati neovisno sve do 19. stoljeća. Polovicom 19. stoljeća došlo je do jačanja klanova i smrću kralja Henriquea II. došlo je do borbe za vlast. Portugalci su podržali Pedra V. koji je uz njihovu pomoć pobijedio 1857., ali je morao obećati vazalni sporazum prema Portugalu. Nakon pobune protiv portugalske vlasti 1914. godine, Portugal je ukinuo kraljevsku titulu Konga, ali su titularni kraljevi koristili ovaj naziv sve do 1964. godine.

Grad i ruševine crkve iz 16. stoljeća posjetio je papa Ivan Pavao II. 1992. godine.

Prema procjeni iz 2010. godine, M'banza Kongo je imao 31.645 stanovnika.

Znamenitosti

Najznamenitija građevina M'banza Konga je katedrala iz 1491. godine, danas u ruševinama, a koja se smatra najstarijom crkvom zapadne subsaharske Afrike. Crkvu São Salvador, lokalno poznatu kao nkulumbimbi, navodno su izgradili anđeli za jednu noć 1549. god., a dobila je status katedrale 1596. godine.

Jalankuwo ("Drvo snage krvi"), sudbeno drvo manikonga (kraljeva Konga) gdje su kraljevi pogubljivali osuđenike, se nalazi u središnjem dijelu starog grada. Odmah pored je sunguilua, kvadratična prizemnica u kojoj se tradicionalno kupalo tijelo kralja prije pokopa. Oboje su bile dijelom kraljevske palače koja je danas obnovljeni i moderni Kraljevski muzej. U njemu se nalazi dojmljiva kolekcija predmeta starog Kraljevstva, iako je većina nestala tijekom Angolskog građanskog rata od 1976. – 2002. god.

Izvori

 Sean Sheehan, Jui Lin Yong, Yong Jui Lin, Angola, Marshall Cavendish, 2010., str. 136.–.

Gradovi u Angoli
Svjetska baština u Africi


text:
Kassina senegalensis, also known as the Senegal running frog, along with many other common names, is a species of frog native to much of Africa. It is a small and solidly-built species, with large eyes. Most of the body is greyish-black, but there are brown bands and spots on certain parts. They can be found in many types of habitats, such as shrublands, grasslands, and wetlands, at heights as great as . Their breeding occurs in water, where eggs are laid in various locations and fertilised one-by-one. They eat many different prey items, and use skin secretions to avoid becoming prey themselves. Their population is assumed to be very large and not in any immediate danger.

Taxonomy
Kassina senegalis was first described in 1841 by André Marie Constant Duméril and Gabriel Bibron as Cystignathus senegalensis. Their description came from specimens which had been collected from ponds in Senegal, sent to them by an individual identified only as Mr. Heudelot. The genus Cystignathus was split into several new genera in 1853 by Charles Frédéric Girard, with senegalensis ending up as the only species of the newly erected genus Kassina. Six other species names, four alternate combinations, and eight proposed subspecies of this species have been all been subsequently  synonymised with the latest accepted name.

Description
Senegal running frogs are relatively small and stocky. The vomer teeth of the upper mouth are arranged in two small groups. The tongue is heart-shaped. The Eustachian tube is quite small, and the eardrums are indistinct from the layer of skin covering them. There are four fingers, completely free of webbing; in size, the third is longest, followed by the fourth, then the second, then fourth. The toes are also unwebbed. The eyes are large and somewhat protruding, while the head is shaped like an equilateral triangle, rounded at the tip. The entire body is smooth. In colour, Kassina senegalensis is greyish black, with brown longitudinal bands and spots of the same colour on various locations of the body, including the ears and eyes. They range in size from . Males are a little smaller than females, and have chocolate-coloured vocal sacs that can grow nearly twice their normal size during calling.

Eggs are about  in diameter; this includes the jellylike membrane that covers them. Identification of tadpoles can be difficult, as there is much variation among them, a trait shared with other species in the genus Kassina. They grow up to  long, with wide fins and humped backs.

Distribution and habitat
Kassina senegalensis is found over a large portion of Africa, from Senegal in the west, to Ethiopia and Somalia in the east, all the way south to South Africa. Its presence is uncertain in Burundi, the Democratic Republic of the Congo, Guinea-Bissau, Mauritania, and Togo. In the northern parts of its distribution, specifically Kenya and Tanzania, the relationship between its range and that of its relative Kassina somalica is not well understood. It is founds in many different habitats, including savannas (both humid and dry), shrublands, montane grasslands, wetlands, and artificial environments (such as pastureland and canals). They can be found at elevations as high as .

Behaviour and ecology

Reproduction and life cycle
Breeding can take place in both temporary and permanent sources of water, although due to their relatively long growth time, these are usually permanent or semi-permanent. Males call to attract females. The male clasps the female, the latter of which initiates egg laying, with their cloacae kept about  apart, the male's behind the females. Eggs are fertilised one-at-a-time in this manner. The pair frequently move during this process, laying between one and fifteen eggs at each position. They are laid at a depth between , quickly sinking to the bottom. A total of about 600 are laid, which hatch after around six days. The presence of fish in breeding ponds was found to cause shorter breeding periods, although this was different than many other frog species, which simply did not breed at all. All species, K. senegalensis included, immediately stopped breeding activity when the catfish Clarias gariepinus was introduced. They take 50–60 days to complete metamorphosis.

Diet
Data collected from individuals in Cameroon indicates this species to be a generalist forager. In the study, Orthoptera species formed the bulk of prey at 36%, followed by ants (24%) and spiders (10%). There was no clear size preference for prey.

Skin secretion
The skin of Kassina senegalensis contains a secretagogue peptide that releases a powerful histamine. This may create a painful sensation for potential predators, and definitely leads to capillary dilation and extravasation of plasma, which could allow easier access for other secretions into nearby tissue.

Conservation
The International Union for the Conservation of Nature (IUCN) has rated this species as least-concern, citing its extensive range, tolerance of many different habitats, and presumably large population. It is unknown whether its population is increasing, decreasing, or remaining the same. On a local scale, Senegal running frogs may be affected by particularly severe degradation of habitat, but the majority of the species is not threatened. They are also sometimes traded internationally as pets, but not at a high enough level to be of special concern, according to the IUCN. Throughout its range, it is found in many protected areas.

Note

References

Kassina
Taxonomy articles created by Polbot
Amphibians described in 1841


text:
Joseph B. Moore (November 3, 1845 – March 23, 1930) was a lawyer, politician, and jurist from the U.S. state of Michigan.

Moore was born in Commerce, Michigan the fifth child of eight to Jacob J. and Hebsibeth (Gillett) Moore. His father was a native of Warren County, New Jersey and his mother was born in Monroe County, New York. The Moore family came to Michigan in 1833 and the Gillett family in 1834. Both families settled in Macomb County and Jacob and Hebsibeth were married on January 1. 1837. In 1838, Jacob moved to Dryden in Lapeer County for six years before moving to Commerce, where he established himself a furniture manufacturer. In 1858, he moved to the village of Walled Lake in Oakland County, where he operated a sawmill. In 1860, he purchased a farm and moved there while continuing to run the sawmill. While Joseph was working at the sawmill, he read a copy of Blackstone's Commentaries lent to him by James D. Bateman, a local harnessmaker who had taught himself the law and made a second career for himself. Moore attributed his own interest in the legal profession to this influence.

In 1864, at the age of 19, he and a brother drew lots for the opportunity to enlist in the 30th Michigan Infantry to fight in the Civil War alongside an older brother. The lot fell to Joseph, but he was rejected by the examining surgeon in Detroit. The next day, the other brother enlisted in the 22nd Regiment, Michigan Volunteer Infantry, was accepted and served until the end of the war.

In 1865, Moore entered Hillsdale College and alternately attended fall and spring terms while also teaching at local schools during the winter term and working at his father's businesses during the summers. While he did not complete his course of study, the college conferred upon him the degree of Master of Arts in 1879. In 1868, he entered the law department of the University of Michigan at Ann Arbor for one year. After which, he went to Lapeer and applied to practice law in the  court of Judge Josiah Turner. He was admitted to the bar in October 1869 and quickly developed great skill as a trial lawyer.

Moore was elected Circuit Court Commissioner for Lapeer County for two years, and was then elected Prosecuting Attorney of the county. In the spring of 1874, he became Mayor of Lapeer, while continuing to execute his office as Prosecuting Attorney. In 1876, he was unanimously selected by the Republican Party to be the candidate for State Senator, but he declined. He agreed to run in 1878, and was elected to represent the 20th District in the Michigan State Senate. He declined renomination in 1880, and returned to the practice of law. In 1887, he became president of the Board of Water Commissioners in Lapeer.

In the spring of 1888, Moore was elected Circuit Court Judge of the Sixth Circuit, where he served for the next eight years. In 1891, he was appointed by U.S. President Benjamin Harrison as part of a commission to select lands for permanent reservations for the Mission Indians in Southern California.  In  1895, he was elected to the Michigan Supreme Court, commencing his office on January 1, 1896. He served on the court for the next 30 years, and was chief justice from 1904 to 1905, in 1912, and in 1920. He resigned in December 1925 at the age of 80.

Moore married Ella L. Bentley on December 3, 1872, but the couple had no children.

References
The Political Graveyard

1845 births
1930 deaths
Michigan state senators
Michigan state court judges
Hillsdale College alumni
University of Michigan Law School alumni
Chief Justices of the Michigan Supreme Court
People from Commerce, Michigan
Justices of the Michigan Supreme Court


text:
Die mauretanische Volleyballnationalmannschaft der Männer ist die Auswahl mauretanischer Volleyballspieler, welche die Fédération de Volley-Ball de la République Islamique de Mauritanie (FVBRIM) auf internationaler Ebene, beispielsweise in Freundschaftsspielen gegen die Auswahlmannschaften anderer nationaler Verbände, aber auch bei internationalen Wettbewerben repräsentiert. 1964 trat der nationale Verband dem Weltverband Fédération Internationale de Volleyball (FIVB) bei. Im Oktober 2021 wurde die Mannschaft auf dem 20. Platz der kontinentalen Rangliste geführt.

Internationale Wettbewerbe

Mauretanien bei Weltmeisterschaften

Die Mannschaft konnte sich bisher nicht für eine Weltmeisterschaft qualifizieren.

Mauretanien bei Olympischen Spielen

Bisher gelang es der Mannschaft nicht, sich für die olympischen Wettbewerbe zu qualifizieren.

Mauretanien bei Afrikameisterschaften

Die Mannschaft kann bisher keine Teilnahmen an der Afrikameisterschaft vorweisen.

Mauretanien bei den Afrikaspielen

Mauretaniens Volleyballnationalmannschaft der Männer nahm bisher nicht an den Wettbewerben der Afrikaspiele teil.

Mauretanien beim World Cup

Mauretanien kann bisher keine Teilnahme am World Cup – dem Qualifikationsturnier für die Olympischen Spiele – vorweisen.

Mauretanien in der Weltliga

Die Weltliga fand bisher ohne mauretanische Beteiligung statt.

Einzelnachweise

Nationalmannschaft Manner
Volleyballnationalmannschaft (Männer)
Volleyball Manner


text:
Bulbophyllum minutifolium Stévart est une espèce d'herbes épiphytes de la famille des orchidées et du genre Bulbophyllum.

Distribution
Relativement rare, elle a été observée au Cameroun dans une cacaoyère, dans la réserve du Dja, près de Mbouma, (entre Djoum et Mintom), également au Gabon à Tchimbélé, dans une forêt aux environs du barrage.

Notes et références

Bibliographie
 Vincent Droissart, Bonaventure Sonké et Tariq Stévart, « Les Orchidaceae endémiques d'Afrique centrale atlantique présentes au Cameroun », in Systematics and Geography of Plants, janvier 2006, , ,
  (ined.)
 Tariq Stévart, Ludovic Ngok Banak et Marc Sosef, « Synthèse des inventaires réalisés sur les Orchidaceae dans le cadre du project d'évaluation des aires protégées du Gabon », in S.A.Ghazanfar & H. Beentje (dir.), African Plants: Biodiversity, Ecology, Phytogeoraphy and Taxonomy, Royal Botanic Gardens, Kew, 2005, ,

Liens externes

 Base de données des plantes d'Afrique

minutifolium
Espèce d'Orchidaceae (nom scientifique)
Orchidée du Cameroun
Flore au Gabon


text:
Vedins e Garraus (francès Bezins-Garraux) és un municipi del departament francès de l'Alta Garona, a la regió d'Occitània.

Referències

Municipis del cantó de Sent Biat


text:
Guettarda brevinodis är en måreväxtart som beskrevs av Ignatz Urban. Guettarda brevinodis ingår i släktet Guettarda och familjen måreväxter.

Artens utbredningsområde är Kuba. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Måreväxter
brevinodis


text:
Correa lawrenceana var. rosea is a variety of Correa lawrenceana that is endemic to the Snowy Mountains of New South Wales. It is a shrub with narrow elliptical leaves and narrow cylindrical flowers that are pink or dull red with green lobes and covered with small, compact star-shaped hairs.

Description
Correa lawrenceana var. rosea is a shrub that typically grows to a height of . Its leaves are arranged in opposite pairs, narrow elliptical, up 60  long,  wide and covered with woolly hairs on the lower side. The flowers are usually arranged singly in leaf axils on a down-turned stalk  long. The calyx is hemispherical to shortly cup-shaped,  long, covered with woolly, rust-coloured hairs and with a wavy rim. The corolla is narrow cylindrical,  long, pink to dull red with green lobes and covered with small, compact, star-shaped hairs.

Taxonomy
The variety was first formally described in 1961 by Paul Wilson in the  journal Nuytsia, from specimens collected by Joyce Vickery near the Geehi River in 1958.

Distribution and habitat
This correa grows in forest in the Snowy Mountains of New South Wales.

References

lawrenciana rosea
Flora of New South Wales
Taxa named by Paul G. Wilson
Plants described in 1961