text:
Фанді бін Ахмад (; 29 травня 1962, Сінгапур) — колишній сінгапурський футболіст, який натепер є головним тренером сінгапурського клубу «Лайонс XII», який виступає в Суперлізі Малайзії. За свою футбольну кар'єру Фанді Ахмад переважно грав на позиції нападника, але іноді грав у півзахисті. Він вигравав Кубок Малайзії у складі трьох різних клубів — «Сінгапур ФА», «Куала-Лумпур ФА» і «Паханг», у тому числі зробив два золотих дублі — у 1992 та 1994 році. У 1988 році Фанді Ахмад виграв Золоту бутсу чемпіонату. Окрім перерахованих, футболіст грав за наступні клуби: індонезійський «Мітра Кукар», нідерландський «Гронінген», сінгапурські «Гейланг Інтернешнл» і «Ворріорс». У складі національної збірної Сінгапуру Фанді зіграв 101 матч, у яких візначився 55 забитими м'ячами, тричі ставав срібним призером Ігор Південно-Східної Азії, і був капітаном збірної з 1993 до 1997 року. Він також тренував футбольні клуби «Ворріорс», індонезійський клуб «Пеліта Бандунг Рая» і малайзійський «Джохор»; працював помічником головного тренера національної збірної та керує власною футбольною академією. У 1994 році Фанді Ахмед нагороджений Медаллю державної служби. Фанді є першим сінгапурським футболістом, який грав у європейському клубі, першим спортсменом-мільйонером країни та першим сінгапурським спортсменом із опублікованою біографією (у 1994 році). Фанді рахується національною легендою, а сінгапурська преса використовує у відношенні до Фанді такі слова: «футбольна легенда Сінгапуру», «улюблений футбольний син Сінгапуру», «національна футбольна ікона», «самий знаменитий футболіст Сінгапуру», «золотий хлопчик футболу країни», «саме відоме обличчя сінгапурського спорту», «найкращий у своєму поколінні», «один із найкращих футболістів в історії Сінгапуру» й «один із найкращих футболістів Азії». Фанді Ахмед одружений південноафриканській моделлю Венді Якобс, та має п'ятеро дітей. Його батько, Ахмад Вартам, був воротарем збірної Сінгапуру з футболу. У 1999 році він зайняв 6 місце у списку 50 найсильніших спортсменів століття у Сінгапурі по версії місцевої газети Straits Times.

Ранні роки
У дитинстві Фанді дуже захоплювався футболом, та проводив більшу частину вільного часу, граючи з м'ячем. Сім'я майбутнього футболіста жила у лікарні «Вудбрідж», де їй було виділено дві кімнати. Щоб допомогти родині матеріально, Фанді доводилось продавати насі лемак (страву з рису, приготованому в кокосовому молоці). Батько Фанді, Ахмад Вартам, виступав на позиції воротаря в національній збірній Сінгапуру. Фанді Ахмад також починав грати у футбол воротарем. але за порадою свого вчителя перейшов грати у півзахист. Коли хлопцеві виповнилось 12 років, його батьки розлучились, після чого він жив із батьком, дідусем і бабусею. Фанді навчався в середній школі Серангун Гарденс, де він грав за місцеву футбольну команду. Але пізніше його виключили зі складу команди, тому що він відставав у навчанні. Після школи Фанді продовжив навчання в Сінгапурському професійному технічному інституті, і отримав третій національний торговельний сертифікат. Під час навчання в інституті Фанді грав за аматорську команду «Какі Букіт», у якій він привернув увагу тренера професійного клубу «Сінгапур ФА» Себастьян Яп.

Кар'єра гравця

Клубна кар'єра
Фанді Ахмад приєднався до складу «Сінгапур ФА» у 1979 році, й відразу став основним гравцем півзахисту команди, а у своєму першому розіграші Кубку Малайзії. Після виходу на пенсію Аршада Хаміса та Долли Касіма тренером клубу став Джита Сінгх, який вирішив перевести Фанді на позицію нападника. Протягом сезону 1980 року Фанді відзначився 8 забитими м'ячами в розіграші Кубку Малайзії, у тому числі переможний гол у фіналі у ворота клубу «Селангор». У 1980 році Фанді Ахмад був призваний на строкову службу в армію. Більшу частину часу на службі він займався прибиранням території військового табору. Завдяки тому, що після виконання армійських обов'язків у нього залишалось багато вільного часу, він міг продовжувати грати за «Сінгапур ФА». У 1981 році Фанді Ахмад допоміг своїй команді вийти до фіналу Кубку Малайзії, та був визнаний найкращим футболістом Сінгапуру. Наступного року «Сінгапур ФА» не брав участі в Кубку Малйзії з політичних причин, а Фанді зробили операцію на плечі, у зв'язку із чим він не міг грати у футбол протягом 6 тижнів і був достроково звільнений з армійської служби.

Фанді отримав запрошення зіграти у товариському матчі за малайзійський клуб «Селангор» проти аргентинського клубу «Бока Хуніорс», та забив єдиний гол «Селангору» в цьому матчі, але перемогу в матчі здобув аргентинський клуб (2:1). Фанді отримав запрошення від кількох команд чемпіонату Малайзії, індонезійського клубу «Мітра Кукар», швейцарського «Янг Бойз» та голландського «Аякса». Після тритижневого перегляду в «Аяксі» клуб запропонував сінгапурцю трирічний контракт, але футболіст підписав річний контракт із індонезійським клубом «Мітра Кукар». За цей клуб Фанді виступав протягом одного сезону, допоміг клубу відстояти звання чемпіона країни, і став третім бомбардиром ліги, відзначившись 13 разів у воротах суперників. У товариському матчі команди з лондонським «Арсеналом» Фанді також відзначився забитим м'ячем, зробивши свій внесок у перемогу індонезійського клубу з рахунком 2:0. Але футболіст незабаром покинув «Мітру» у зв'язку із тим, що керівництво індонезійської футбольної федерації заборонило грати у чемпіонаті футболістам-легіонерам.

У 1983 році Фанді переїздить до Нідерландів, та підписує дворічний контракт із клубом «Гронінген». У товариському матчі футболіст отримав травму стегна, яка вивела його з ладу на 10 тижнів. Але, незважаючи на такі обставини, вже в першому матчі за новий клуб Фанді Ахмад у чемпіонаті Нідерландів відзначився дублем, що допомогло його команді отримати перемогу над «Гоу Егед Іглз». За три дні футболіст зіграв у першому матчі другого раунду Кубка УЄФА проти «Інтернаціонале», та встановив кінцевий рахунок у матчі — 2:0 на користь «Гронінгену». Але у матчі-відповіді нідерландський клуб зазнав поразки з великим рахунком (1:5), та вибув із турніру. Уболівальники «Гронінгену» визнали Фанді найкращим і найпопулярнішим гравцем сезону, за який він відзначився 10 забитими м'ячами в 29 матчах і допоміг своєму клубу піднятися з дев'ятого на п'яте місце в національній першості. Як першоквітневий жарт сінгапурська газета Straits Times на першій сторінці опублікувала допис про те, що Фанді підписав контракт із «Манчестер Юнайтед». У наступному сезоні у Фанді стався рецидив травми стегна і розпочались конфлікти з тренером. У цьому сезоні Фанді зіграв лише два повних матчі, і клуб не запропонував йому новий контракт. За час перебування в Нідерландах Фанді Ахмад зіграв 36 матчів у чемпіонаті країни, у яких відзначився 11 забитими м'ячами.

Наступним клубом Фанді став «Куала-Лумпур ФА», у складі якого футболіст став володарем Кубку Малайзії у 1987 році. Команда повторила свій успіх і в наступному розіграші; а Фанді отримав Золоту бутсу турніру, відзначившись 21 забитим м'ячем. Після трьох проведених сезонів у клубі з малайзійської столиці у Фанді в доробку було три виграні кубки Малайзії. У 1990 році він підписав дворічний контракт із грецьким ОФІ. Але проблеми з міжнародним трансферним сертифікатом завадили сінгапурцю зіграти у критському клубі, і за два місяці Фанді покинув Грецію. Наступним клубом сінгапурського футболіста став малайзійський «Паханг», де знову почав виступати переважно гравцем середньої лінії у зв'язку із втратою гравцем швидкісних даних. Фанді пропустив кілька місяців у зв'язку із травмою п'ятки і стегна, але він зумів забити три м'ячі за сезон, і допоміг новому клубові виграти кубок і чемпіонат Малайзії в 1992 році. У цьому ж році він став першим сінгапурським спортсменом, заробіток якого за кар'єру перевищив мільйон сінгапурських доларів (без урахування інфляції).

Після того, як «Сінгапур ФА» вибув із вищої ліги Малайзії, Фанді повернувся у свій перший професійний клуб. Після цього клуб швидко повернувся до елітного дивізіону та дійшов до фіналу Кубку Малайзії 1993 року, а вже наступного року сінгапурський клуб зробив «золотий дубль». У цьому сезоні Фанді став капітаном команди, зіграв 39 матчів із 41 матчу команди, став найкращим бомбардиром турніру із 26 забитими м'ячами, та був визнаний найкращим гравцем сезону. У цьому ж році Фанді нагороджено . У наступному сезоні «Сінгапур ФА» вийшов із кубку Малайзії та був розформований, причиною цього стало утворення професійного чемпіонату Сінгапуру з футболу. У першому сезоні Фанді став капітаном клубу «Гейланг Інтернешнл», і відзначився у чемпіонаті 11 забитими м'ячами, долучивши до своїх трофеїв звання чемпіона Сінгапуру. У червні 1996 року Азійська конфедерація футболу оголосила Фанді гравцем місяця. Клуб «Гейланг» отримав спеціальний дозвіл виплатити Фанді сезонну зарплату в трикратному розмірі. Останнім клубом у кар'єрі Фанді як гравця став «Ворріорс», у якому він провів три сезони, протягом яких футболіст виграв два чемпіонати і два кубки Сінгапуру. У зв'язку із травмами Фанді виходив переважно на заміну, але продовжував забивати важливі м'ячі, у тому числі зробив дубль у матчі з камбоджійським клубом «Роял Долфінс» у Азійському клубному чемпіонаті.

Виступи за збірну
Із 1979 до 1997 року Фанді Ахмед зіграв 101 матч за національну збірну Сінгапуру і забив 55 м'ячів. За досягнення на міжнародній арені він включений до залу слави Азійської конфедерації футболу. Він був капітаном молодіжної збірної Сінгапуру, яка вигравала Кубок Міста Лева у 1976 та 1977 роках. Пізніше Фанді приєднався до головної збірної Сінгапуру на турне по Росії, у якому він зіграв у двох матчах, і у другому матчі зробив дубль. Фанді дебютував за національну команду у віці 17 років 3 місяці і 21 день, і став наймолодшим гравцем в історії збірної аж до 2007 року, коли його рекорд побив Харісс Харун. Але на своєму першому турнірі у складі збірної — Іграх Південно-Східної Азії 1979 року — Фанді не зумів відзначитись забитим м'ячем. Нападник відзначився забитими м'ячами у ворота збірних Індії та КНДР у відбірних матчах до Олімпійських Ігор 1980 року, але не зумів відзначитись у трьох відбірних матчах до чемпіонату світу 1982 року. На турнірі «Ovaltine Cup» 1981 року Фанді зробив хет-трик у матчі зі збірною Малайзії, що принесло перемогу сінгапурцям із рахунком 3:2. На Кубку короля Таїланду 1981 року Фанді відзначився забитим м'ячем у ворота тайської збірної, що не врятувало його збірну від поразки 1:2; а також відзначився хет-триком у ворота філіппінської збірної на Іграх Південно-Східної Азії 1981 року. У 1982 році Фанді зробив дубль у матчі проти непальської збірної та забив збірній Таїланду в Кубку Короля, а пізніше допоміг сінгапурській збірній перемогти малайзійців з рахунком 3:1 у матчі «Ovaltine Cup», забивши гол і у цьому матчі.

Наступного року Фанді Ахмад допоміг виграти збірній Сінгапуру першу із трьох срібних медалей Ігор Південно-Східної Азії. Спочатку він зробив дубль у матчі групового турніру проти збірної Брунею (рахунок гри 3:0), а пізніше забив два м'ячі малайзійцям у півфіналі турніру. У фіналі проти збірної Таїланду сінгапурська збірна програла з рахунком 1:2, а Фанді отримав пошкодження гомілкостопа. Незважаючи на це, він зумів зіграти й на Кубку Мерлайон 1983 року, та забив єдиний гол збірній Китаю у півфінальному матчі. Другу срібну медаль Ігор Південно-Східної Азії Фанді здобув у 1985 році, він відзначився взяттям воріт Малайзії та Філіппін на груповому етапі, а також дублем у ворота збірної Брунею в півфіналі турніру. На Іграх 1989 року Фанді забив у ворота збірної М'янми (підсумковий рахунок 4:0), і ця перемога дозволила сінгапурцям подолати груповий етап змагань. У півфіналі турніру Фанді забив вирішальний м'яч діючим переможцям турніру — збірній Індонезії. У фіналі збірна Сінгапуру програла збірній Малайзії з рахунком 1:3, і цей єдиний м'яч сінгапурської збірної забив саме Фанді. Для нього це була вже третя срібна медаль цих турнірів; але в інтерв'ю в 2007 році він заявив, що те, що він не виграв золоту медаль Ігор Південно-Східної Азії — одне з найбільших його розчарувань. Фанді також брав участь у літніх Азійських іграх 1990 року, і відзначився забитим м'ячем у ворота збірної Пакистану (перемога з рахунком 6:1).

На Іграх Південно-Східної Азії футболіст забив обидва м'ячі сінгапурської збірної у грі групового турніру проти збірної М'янми. Але в півфінальному матчі проти індонезійців Фанді вимушено був замінений після того, як захисник індонезійської збірної Херрі Стьяван ударив його ліктем в око. І хоча цей матч закінчився нульовою нічиєю в основний час, «леви» програли зустріч по серії пенальті. Фанді також не зумів допомогти своїй збірній кваліфікуватися на Кубок Азії 1992, у зв'язку з тим, що він заліковував травму п'ятки. На Іграх Південно-Східної Азії 1993 капітан сінгапурців оформив хет-трик у матчі з філіппінською збірною (7:0), а потім забив другий гол сінгапурців у півфіналі зі збірною М'янми (рахунок 3:3). У матчі за третє місце проти збірної Індонезії він також відзначився забитим м'ячем, що дозволило команді завоювати бронзові медалі (перемога 3:1). Фанді також грав у першому чемпіонаті АСЕАН, у якому забив по м'ячу у ворота Малайзії та Брунею, і оформив дубль у грі проти філіппінців. 1997 рік для Фанді був менш вдалим, йому не вдалось відзначитись ні у Кубку Данхілла, ні у відбіркових матчах чемпіонату світу. Футболіст оголосив про закінчення виступів за національну збірну після Ігор Південно-Східної Азії 1997 року, де його команда програла у півфіналі індонезійцям із рахунком 1:2.

Забиті м'ячі Фанді Ахмада в іграх за збірну

До списку входять м'ячі, визнані Футбольною асоціацією Сінгапуру та Азійською футбольною конфедерацією:

Стиль гри
У дитинстві Фанді розпочав грати у футбол на позиції воротаря, але скоро, за порадою свого вчителя, перейшов грати у півзахист. Перший свій сезон у команді «Сінгапур ФА» футболіст відіграв у середній лінії, але з приходом у команду тренера Джити Сінгха перейшов грати у напад. У цьому амплуа футболіст виступав до початку 90-х років, коли з переходом у «Паханг» він повернувся у півзахист. Причиною цього стала втрата гравцем своїх швидкісних даних. Під кінець кар'єри Фанді переважно виходив на заміни, але продовжував забивати вирішальні голи.

Фанді на полі відрізнявся серед інших гравців упевненими та відточеними діями у контролі м'яча, і його вважали футболістом, який наперед знає, що буде робити далі. Його син, Ірфан, хвалив стиль гри батька за це, що він був хорошим командним гравцем, а не «зіркою-індивідуалістом, яка женеться за славою».

Кар'єра тренера
Після закінчення кар'єри гравця Фанді Ахмад розпочав тренерську кар'єру після невеликої кар'єри. Він почав із посади асистента тренера збірної Сінгапуру, і став помічником Вінсента Субраманіама на Іграх Південно-Східної Азії 1999 року, де сінгапурці зайняли четверте місце. У 2000 році Фанді був призначений тренером «Ворріорс», і привів команду до перемоги в чемпіонаті Сінгапуру, а також став тренером року S-Ліги. 2001 року команда не виграла жодного трофею, але наступного року «Ворріорс» знову стали чемпіонами, випередивши другого призера на 20 очок. Після цього Фанді одночасно працював помічником тренера збірної і тренував клуб «Янг Лайонс». Зі збірною він виграв чемпіонат АСЕАН 2005 року, а клубу допоміг піднятися із низу турнірної таблиці у 2003 році і завоювати дві бронзові медалі у 2004 і 2006 рока.

Із листопада 2006 року до березня 2010 року Фанді тренував індонезійський клуб «Пеліта Бандунг Рая». У клубі Фанді зробив ставку на молодь, що допомогло клубові вийти до Індонезійської Суперліги, у якій команда двічі фінішувала у середині турнірної таблиці. Після цього він працював скаутом італійського клубу «Віченца», регіональним менеджером проекту Генуезької міжнародної футбольної школи і тренером клубу Малайзійської Суперліги «Джохор». У 2011 році він заснував власну футбольну академію, яка організовує навчальні програми для талановитих молодих сінгапурських футболістів (у тому числі й за кордоном). Фанді є одним із семи сінгапурських тренерів, які отримали професійний тренерський диплом АФК. Багато хто вважає, що саме він у майбутньому очолить збірну Сінгапуру. У грудні 2013 року Фанді став головним тренером сінгапурського клубу «Лайонс XII», а його помічником був призначений Назрі Насір. Клуб не зумів захистити титул чемпіона, і зайняв у сезоні 2014 року лише 8 місце. У зимове міжсезоння для посилення складу Фанді запросив до команди трьох футболістів: півзахисника Ізздика Шафіка, універсала Вах'юді Вахіда і вінгера Крістофера ван Хюйзена У травні 2015 року очолюваний Фанді клуб «Лайонс XII» виграв Кубок Футбольної Асоціації Малайзії, який став першим трофеєм команди у новому сезоні.

Фанді знову був призначений головним тренером «Янг Лайонс» на сезон 2018 S-ліги, замінивши Річарда Тарді. У травні 2018 року його призначили тимчасовим головним тренером національної збірної Сінгапуру з футболу до завершення Кубка Сузукі 2018 року.

Контракт Фанді з Футбольною Асоціацією Сінгапуру був продовжений у листопаді 2019 року з новою роллю керівника групи з роботи з молодіжними збірними. Разом із технічним директором Джозефом Палатсідесом він ставить за мету покращити шляхи та структуру для розвитку молодих гравців національних збірних. У 2022 році Фанді Ахмад очолив малайзійський клуб «Шрі Паханг».

Життя поза футболом
Фанді Ахмад є набожним мусульманином, уникає скандалів, не має шкідливих звичок; його часто називають скромним, чутливим та співчутливим. У 1996 році він одружився з південноафриканською моделлю Венді Якобс, подружжя має п'ятеро дітей. Двоє старших синів Фанді займаються футболом, і вже проходили перегляд у «Арсеналі», «Челсі» та «Мілані» У 1993 році вийшла біографія Фанді, яка отримала назву «Історія Фанді Ахмада» (). Протягом 2 місяців було продано 17000 екземплярів книги, яку також переклали малайською мовою.

Фанді також рекламував спортивну форму «Lotto» і «Royal Sporting House», кашу «Uncle Tobys», молоко «Carnation» та енергетичний напій «Isomax». У 1996 році він випустив альбом англійських та малайських пісень і створив телевізійну програму Meniti Pelangi, яка розповідає про утиски малайських сінгапурців. За три роки він відкрив ресторан і автосалон, але протягом двох років вимушений був закрити обидва заклади. Він також був послом національних антинікотинової та антинаркотичної кампаній, збирав кошти для жертв індонезійського цунамі 2004 року і брав участь у ініціативі північно-східної Ради общинного розвитку у зв'язку з організацією програми громадських робіт.

У жовтні 2014 року сінгапурський музей мадам Тюссо представив воскову фігуру Фанді, й він став першим спортсменом країни, що удостоївся такої честі. Воскова фігура зображає футболіста молодим, коли він у 1994 році був капітаном «Сінгапур ФА» і привів свою команду до перемоги в Кубку Малайзії.

Титули і досягнення

Як гравця
«Мітра Кукар»
 Чемпіон Індонезії: 1982/83

«Куала-Лумпур ФА»
 Чемпіон Малайзії: 1988
 Володар Кубку Малайзії: 1987, 1988

«Паханг»
 Чемпіон Малайзії: 1992
 Володар Кубку Малайзії: 1992

«Сінгапур ФА»
 Чемпіон Малайзії: 1994
 Володар Кубку Малайзії: 1980, 1994

«Гейланг Інтернешнл»
 Чемпіон Сінгапуру: 1996

«Ворріорс»
 Чемпіон Сінгапуру: 1997, 1998
 Володар Кубку Сінгапуру: 1999
 Володар Кубку Сінгапурської Ліги: 1997
 Володар Кубку Футбольної асоціації Сінгапуру: 1997

Збірна Сінгапуру
 Ігри Південно-Східної Азії:
 Срібло: 1983, 1985, 1989
 Бронза: 1991, 1993, 1995

Як тренера
«Ворріорс»
 Чемпіон Сінгапуру: 2000, 2002
 Тренер року S-Ліги: 2000

«Лайонс XII»
 Володар Кубку Футбольної Асоціації Малайзії: 2015

Примітки

Виноски

Література

Сінгапурські футболісти
Гравці збірної Сінгапуру з футболу
футболісти «Сінгапур ФА»
футболісти «Мітри Кукар»
футболісти «Гронінгена»
футболісти «Куала-Лумпур ФА»
футболісти ОФІ
футболісти «Паханга»
футболісти «Гейланг Юнайтед»
футболісти «Ворріорс» (Сінгапур)
сінгапурські футбольні легіонери
футбольні легіонери в Індонезії
футбольні легіонери в Нідерландах
футбольні легіонери в Малайзії
футбольні легіонери у Греції
Уродженці Сінгапуру
Футболісти, які зіграли 100 і більше матчів за збірну
тренери збірної Сінгапуру з футболу
сінгапурські футбольні тренери


text:
Le mot jerk est originellement un mot anglais signifiant « mouvement brusque », « secousse ».

Culture et société
 En anglo-américain, jerk est une injure assez imprécise, qu'on , mais il peut aussi se traduire officiellement par « abruti ».
 Le jerk urbain est un style de mode et de danse né à Los Angeles (États-Unis).
 Le jerk est une danse.
 Jerk est un groupe français de metal-punk.
 Le Jerk est le titre d'une chanson de Thierry Hazard.

Sciences
 Le jerk, ou à-coup, est le taux de variation d'une accélération. Dans le système international d'unités il s'exprime en m/s (mètres par seconde au cube).

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Hrvatska dijaspora, hrvatsko iseljeništvo ili hrvatsko rasuće u najširem smislu označava pripadnike hrvatskoga naroda koji žive izvan granica Hrvatske ili područja gdje predstavljaju konstitutivni narod (BiH) ili autohtonu manjinu. Skoro 4 milijuna Hrvata živi izvan granica Republike Hrvatske

Velika iseljivanja Hrvata počela su još u 15. stoljeću širenjem Osmanskoga Carstva. Posljedica tih iseljivanja današnje su hrvatske nacionalne manjine u Austriji, Mađarskoj, Slovačkoj i Italiji.

U drugoj polovici 19. stoljeća i osobito na prijelazu u 20. stoljeće Hrvati se masovno iseljuju u Sjevernu i Južnu Ameriku, Australiju, Novi Zeland i Južnoafričku Republiku.

Značajno raseljavanje Hrvata u razne zemlje zapadnog svijeta zabilježen je krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina prošloga stoljeća kada je nekoliko stotina tisuća Hrvata u potrazi za boljim životnim uvjetima ili zbog neslaganja s realsocijalističkim režimom kao disidenti napustili svoju domovinu.

Značaj za gospodarstvo u Hrvatskoj
Velik broj investicija dolazi u Hrvatsku iz iseljeništva. Količina novca koja u Hrvatsku dolazi godišnje iz iseljeništva vrlo je velika. Značajan je broj tvrtki koje u Hrvatskoj zapošljavaju puno zaposlenika, a njihovi su vlasnici upravo povratnici.
Prema podatcima Svjetske Banke godišnje doznake iseljenika iznose oko 1,5 Milijarde Američkih dolara. i niz godina pridonose između 2,5 i 3 posto hrvatskom BDP-u.

Uz transfere koje su registrirale središnje nacionalne banke, treba uračunati gotovinu koju iseljenici sami donose za vrijeme posjeta domovini. Procjenjuje se da je iseljeništvo od 1991. do 2011. poslalo u Hrvatsku oko 100 milijardi eura. Godine 2017. hrvatsko iseljeništvo u Hrvatsko je poslalo 1,004 milijarde eura, a 2018. 1,74 milijarde eura novčanih doznaka. Samo iz Njemačke te su doznake za 2017. godinu, prema podatcima Središnje banke Njemačke, iznosile 187 milijuna eura, što je porast u odnosu na prethodne godine (2013. 121 milijun, 2016. 149 milijuna).

Veličina i značaj hrvatskog iseljeništva u monetarnom, gospodarstvenom, političkom, kulturnom i lobističkom pogledu je velik. Tijekom Velikosrpske agresije hrvatska političko-ekonomska emigracija je sakupila značajna novčana sredstva za kupovinu humanitarne pomoći i oružja za hrvatsku vojsku i policiju.

Šport u hrvatskoj dijaspori

U druženju i okupljanju hrvatskih iseljeničkih zajednica su veliku ulogu imala športska društva, posebice nogometni klubovi.
Najčešća imena koja nose su: Croatia, Jadran, Zrinski, Adria, Dalmacija, Hajduk, Dinamo, HAŠK, Marjan, Velebit, Mladost, Zagreb, Matija Gubec itd.

Statistika

Europa

Jugoistočna Europa
Srbija 70.602
Slovenija 35.642 (2002.)
Crna Gora 6811 (2000.)
Rumunjska 6786

Zapadna i Središnja Europa
Njemačka 227.510 (Hrvati u Njemačkoj)
Austrija 150.719
Švicarska 40.484 (2006.)
Francuska oko 30.000

Mađarska 25.730
Italija 21.360
Velika Britanija 6.992 (2001.)

Skandinavske zemlje
Švedska 28.000
Danska 5400
Norveška 3909

Hrvatske iseljeničke zajednice nekad i sad
 Zapadna Europa – Hrvati u Njemačkoj, Hrvati u Švicarskoj, Hrvati u Austriji i Hrvati u Švedskoj
Značajno doseljavanje u Njemačku zabilježeno je krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina prošlog stoljeća kada je nekoliko stotina tisuća Hrvata u potrazi za boljim životnim uvjetima ili – u manjim broju – zbog neslaganja s realsocijalističkim režimom kao disidenti napustili svoju domovinu.

 Sjeverna Amerika – U SAD-u prve naseobine Hrvata utemeljene su na jugu ušća Mississippija. Značajno doseljavanje zabilježeno je za vrijeme zlatne groznice u Kaliforniju. I u Arizoni i Nevadi ima Hrvata – uglavnom rade u rudnicima srebra i zlata. Washington i Pennsylvanija značajne su hrvatske kolonije.

 Južna Amerika – U Južnu Ameriku Hrvati počinju pristizati 70-ih godina 19. stoljeća. Najznačajnije hrvatske kolonije do prvog svjetskog rata utemeljene su u Argentini (najviše Hrvata). U Čileu Hrvati žive u kolonijama utemeljenim u gradovima, a bave se trgovinom i obrtom. Ima ih oko 400.000, te će Čile biti druga zemlja na svijetu s najvećim brojem hrvatskih potomaka. U Brazilu ih je najviše u Sao Paolu. U Južnoj Americi Hrvata ima i u Boliviji, Peruu i Urugvaju.
 Paragvaj – Prema statističkoj studiji "Aktualno stanje i projekcije budućeg razvoja stanovništva hrvatskog podrijetla u Paragvaju" u Republici Paragvaj 2022. godine živi približno 41.502 hrvatskih potomaka.

 Njemačka:

 Hrvatska katolička misija u Münchenu osnovana je davne 1948. godine. S oko 43 000 registriranih vjernika jedna je od najstarijih i najvećih misija u Njemačkoj za katolike Hrvate.

Od katastrofalnog potresa koji je pogodio Dubrovačku Republiku i sam grad Dubrovnik 1667., a koji je izazvao veliku krizu, započinje iseljavanje Hrvata i traje sve do današnjih dana.

 Hrvati u Argentini
 Hrvati u Australiji
 Hrvati u Austriji
 gradišćanski Hrvati
 Hrvati u Belgiji
 Hrvati u Boliviji
 Hrvati u Brazilu
 Hrvati u Bugarskoj
 Hrvati u Češkoj
 moravski Hrvati
 Hrvati u Čileu
 Hrvati u Kolumbiji
 Hrvati u Egiptu
 Hrvati u Francuskoj
 Hrvati u Italiji
 moliški Hrvati
 Hrvati u Južnoj Africi
 Hrvati u Kanadi
 Hrvati na Kosovu
 Janjevci
 Hrvati u Mađarskoj
 Hrvati u Makedoniji (Kumanovo)
 Hrvati u Meksiku
 Hrvati u Nizozemskoj
 Hrvati na Novom Zelandu
 Hrvati u Njemačkoj
 Hrvati u Paragvaju
 Hrvati u Peruu
 Hrvati u Poljskoj
 Hrvati u Portugalu
 Hrvati u Rumunjskoj
 karaševski Hrvati
 Hrvati u Rusiji
 Hrvati u SAD-u
 Hrvati u Siriji
 Hrvati u Slovačkoj

 Hrvati u Sloveniji (razlikovati od autohtonih)

 Hrvati u Srbiji

 Hrvati u Sudanu
 Hrvati u Švedskoj
 Hrvati u Švicarskoj
 Hrvati u Tunisu
 Hrvati u Urugvaju
 Hrvati u Venezueli
 Hrvati u Zimbabveu

Unutarnje poveznice
 Iseljavanje Hrvata
 Hrvatska matica iseljenika
 Ministarstvo iseljeništva Republike Hrvatske
 Središnji državni ured za Hrvate izvan Republike Hrvatske
 Klub hrvatskih povratnika iz iseljeništva
 Hrvatska kulturnopovijesna i suvremena ekumena

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Iseljavanje Hrvata u Amerike te Južnu Afriku
 Slobodna Dalmacija Podlistak: Opća skica hrv. iseljeništva od 15. stoljeća do naših dana
 Hrvatske zajednice
 Odsjek za demografiju i hrvatsko iseljeništvo Fakulteta hrvatskih studija

Iseljeništvo


text:
Michael Stevenson (born 1943) is President Emeritus and Vice-Chancellor of Simon Fraser University. He retired on August 31, 2010, and was succeeded by Andrew Petter on September 1, 2010. Stevenson's appointment as President of Simon Fraser University spanned a decade, the longest term of any president in the history of the university.

Education
Born in South Africa, Michael Stevenson completed his undergraduate education in history and politics at the University of the Witwatersrand, followed by graduate work in the United States with a PhD from Northwestern University. He was awarded the top graduate student fellowship, a national Bobbs-Merrill Prize for graduate studies in political science and was later was awarded a post-doctoral Rockefeller Foundation Fellowship for teaching and research in Nigeria.

Career
Before his appointment as President of Simon Fraser University, he served as Dean of the Faculty of Arts, and as Vice-President Academic and Provost at York University. He has served as Chair of the British Columbia Council for International Education, and Chair of the Council of Western Canadian University Presidents. Additionally, he served on the Board of the Mathematics of Information Technology and Complex Systems (MITACS), as Chair of the University Presidents' Council of British Columbia, Chair of the Standing Committee on Educational Issues and Funding of the Association of Colleges and Universities of Canada, as a Director on the Vancouver Board of Trade, the BC Business Council, Genome BC and EBound Canada. He serves on the Boards of the Vancouver Opera, the British Columbia Achievement Foundation, the PuSh International Festival for the Performing Arts and the Advisory Council of the Vancouver Indian Summer Festival.

References

University of the Witwatersrand alumni
Northwestern University alumni
Simon Fraser University people
Living people
1953 births


text:
Republika Helwecka (, , ) – historyczne państwo, istniejące w latach 1798–1803, na terenie Szwajcarii.

Historia

Tło polityczne
Okres od 1712 do 1798 przejawiał się w Szwajcarii zmniejszaniem i ograniczaniem praw mieszkańców kantonów, przykładowo nie odbywały się przeprowadzane wcześniej referenda. Absolutyzm władzy, sprawowanej często przez oligarchiczne rody, doprowadził do wielu wystąpień ludności w poszczególnych kantonach. Rozruchy miały miejsce w dolinie Rodanu (1790), w miastach: Yverdon, Moudon, Vevey i Ouchy (1791), w Jurze (1792) oraz w miejscowościach nad Jeziorem Zuryskim (1794). Niemałe znaczenie miała również rewolucja we Francji. Duży wpływ na sprowadzanie do Szwajcarii haseł i idei rewolucyjnych mieli powracający do kraju najemnicy szwajcarscy. Dodatkowo w zachodnim obszarze kraju dominował język francuski, który ułatwiał przenikanie rewolucyjnych nowinek z Francji.

W Paryżu swoją siedzibę miała emigracja szwajcarska. Od 1790 działał tam szwajcarski klub patriotyczny założony przez Jeana Nicolasa Castelliego. Wśród zwolenników zmian ustrojowych w kraju wyróżniali się m.in.: Frédéric César de La Harpe, Peter Ochs oraz Paul Usteri. W stolicy francuskiej w grudniu 1797 doszło do spotkania Petera Ochsa i Frédérica Césara de La Harpe'a z Napoleonem Bonaparte. Zostali oni poinformowani o planowanej inwazji wojsk francuskich, otrzymali również zadanie przygotowania w kraju powstania. Szwajcarscy rewolucjoniści zdawali sobie sprawę, że pomoc Francji jest im niezbędna w dokonaniu radykalnych zmian w ustroju Konfederacji Szwajcarskiej, gdyż sami nie mieli ku temu środków czy możliwości.

Powstanie Republiki

Pod koniec 1797 francuski dyrektoriat podjął uchwałę o zajęciu Szwajcarii. W styczniu 1798 w Vaud wybuchło powstanie. Jego mieszkańcy proklamowali niezależność od kantonu Berno i utworzenie Republiki Léman. Na pomoc wezwali wojska Republiki Francuskiej . 5 marca 1798 siły francuskie wkroczyły na terytorium szwajcarskie. Jedynie kantony Berno, Solura i Fryburg podjęły próbę oporu, wobec czego cały kraj znalazł się pod panowaniem francuskim.

12 kwietnia 1798 w Aarau zebrało się 121 deputowanych z 10 kantonów. Podjęto uchwałę o rozwiązaniu Starej Konfederacji Szwajcarskiej i w jej miejsce utworzono Republikę Helwecką. Powołano 5-osobowy rząd o nieograniczonej władzy zwany dyrektoriatem wykonawczym, utworzono Wielką Radę i Senat, uchwalono nową konstytucję opracowaną przez Petera Ochsa (nazywaną przez jego przeciwników Książeczką Ochsa), zniesiono dziesięcinę, tortury i obowiązek przynależności cechowej, wprowadzono jednolite prawo miejskie i podział kraju na 23 kantony. Z terytorium dawnej Szwajcarii odłączono Genewę, Neuchâtel, Biel i dolinę Valtellina.

Nową konstytucję przyjęto w Vaud. Natomiast kanton Bazylea zaczął opracowywać następujące modyfikacje: zwiększenie praw kantonów, zmniejszenie pozycji dyrektoriatu względem parlamentu tudzież sądownictwa, ułatwienie rewizji konstytucji. Zmiany te zaaprobowały takie kantony jak: Argowia, Berno, Fryburg, Obwalden, Solura, Szafuza i Zurych. Jednakże dalszym zmianom zapobiegli Francuzi, którzy obwieścili, że obowiązuje wyłącznie pierwotna wersja konstytucji projektu Ochsa i zabronione jest dokonywanie jakichkolwiek zmian. Przyjęcia nowej ustawy zasadniczej odmówiły kantony: Appenzell Innerrhoden, Glarus, Nidwalden, Schwyz, Uri oraz Zug.

Wewnątrz kraju zaczęły wybuchać antyfrancuskie powstania. Po utworzeniu państwa kantony Glarus i Schwyz ogłosiły secesję. Przywódcą buntu był Alois von Reding, jednak jego oddziały zostały pokonane przez francuską armię w bitwie pod Rothenthurm 2 maja 1798. Nie powstrzymało to jednak oporu ludności; na terenie kraju zaczęła działać partyzantka. Na początku 1799 roku w kantonach Uri, Schwyz, Ticino i Valais wybuchło powstanie chłopskie. W 1799 Republika Helwecka stała się teatrem wojny francusko-austriackiej, a w lecie tego roku część jej ziem była przejściowo okupowana przez armię rosyjską pod dowództwem Aleksandra Suworowa. Korzystając z zamieszek, do kraju wkroczyły wojska austriackie, zajmując Gryzonię.

W kraju nastąpiła anarchia.  W styczniu 1800 roku zniesiono dyrektoriat i zastąpiono go Komitetem Rady Helweckiej. Wśród szwajcarskich polityków nastąpiła wyraźna polaryzacja na dwie grupy: unitarystów (zwolenników państwa jednolitego i niepodzielnego) tudzież federalistów (zwiększenia pozycji i uprawnień kantonów). Oba środowiska szukały wsparcia u Napoleona. Konflikt ten przekładał się na niespokojną sytuację w kraju i liczne zamachy stanu (w styczniu i sierpniu 1800, październiku 1801 i kwietniu 1802).

Elity szwajcarskie próbowały dokonać zmiany ustroju kraju, podejmując nieudane próby uchwalenia nowych konstytucji (z dnia 29 maja 1801 oraz 24 października 1801). Kolejny projekt ustawy zasadniczej pochodził z 27 lutego 1802, a 20 maja tego roku został poddany pod referendum. W jego wyniku został przyjęty pomimo tego, że zwolenników było mniej (72 453) niż jej przeciwników (92 423). Najprawdopodobniej do głosów zwolenników dodano głosy obywateli niebiorących udziału w głosowaniu (167 172). Duże znacznie dla wprowadzenia w życie nowej ustawy zasadniczej miało też wycofanie z terenu Szwajcarii wojsk francuskich w lipcu 1802.

Akt Mediacyjny

Druga konstytucja helwecka nie uspokoiła sytuacji w kraju, w którym wciąż dochodziło do zbrojnych wystąpień. Pod koniec lata 1802 wybuchło największe z nich nazwano je "wojną kijów" (Stecklikrieg), z uwagi na brak innej broni jej uczestników. Zamieszki te były spowodowane przez m.in. tragiczną sytuację ekonomiczną mieszkańców Republiki, spustoszenia dokonane przez siły francuskie, austriackie i rosyjskie tudzież przez podniesienie obciążeń fiskalnych. Dodatkowo wśród Szwajcarów był obecny silny partykularyzm kantonalny i chęć powrotu do dawnych uregulowań ustrojowych z czasów Starej Konfederacji. W tej sytuacji Napoleon Bonaparte w deklaracji z dnia 30 września 1802 zagroził ponowną interwencją zbrojną, gdyby nie istniała możliwość uspokojenia nastrojów społecznych. By zapobiec zbrojnej ingerencji, wskazał siebie jako mediatora pomiędzy przeciwnikami. W Paryżu zwołano zebranie Konstytuanty Szwajcarskiej (Consulta), a obrady rozpoczęto 10 grudnia 1802. W jej składzie znaleźli się przedstawiciele Senatu, który posiadał prawo do rewizji konstytucji. Niezależnie od faktu, że zwolenników centralizacji było więcej niż federalistów (stosunek 45 do 18), Napoleonowi udało się przeforsować swoją koncepcję nowego modelu ustrojowego Szwajcarii. 19 lutego 1803 wydał nową ustawę zasadniczą zwaną Aktem Mediacyjnym, która była wzorowana na konstytucji Stanów Zjednoczonych. W przedmowie do Aktu Napoleon napisał do Szwajcarów:

Mimo własnej konstytucji Szwajcaria nie była krajem w pełni samodzielnym i w tzw. "czasach Mediacji" pozostawała zależna od Francji do 1813 w charakterze państwa stowarzyszonego jako luźny związek 19 kantonów. Żołnierze szwajcarscy w liczbie ok. 10 tys. wzięli udział w inwazji na Rosję, a po klęsce w bitwie nad Berezyną do ojczyzny wróciło ich ok. 700. Akt Mediacyjny był podstawą ustroju Szwajcarii niemal do końca 1813. Sytuacja zmieniła się pod koniec roku, gdy po klęsce Napoleona w bitwie pod Lipskiem koalicja antyfrancuska zażądała od Szwajcarii uchylenia tego aktu. Uczyniło to Zgromadzenie Federalne złożone z przedstawicieli dziesięciu kantonów uchwałą z dnia 29 grudnia 1813. Natomiast wcześniej, 18 listopada tegoż roku, ogłoszona została neutralność Szwajcarii, którą ostatecznie potwierdzono 20 marca 1815 na kongresie wiedeńskim. Kongres zatwierdził także nowe granice Szwajcarii, przyłączając do jej terenów dolinę Valtellina i "jurajskie dystrykty niegdysiejszego księstwa – biskupstwa Bazylei". Do Konfederacji jako kantony dołączyły też: Genewa, Neuchâtel i Valais. Nowym aktem prawnym regulującym ustrój Szwajcarii została Umowa Związkowa z 7 sierpnia 1815.

Zobacz też
 Helwecja
 Helweci

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Historia Szwajcarii
Helwecka


text:
La Lisowczycy (también conocida como Straceńcy ('hombres perdidos' o 'tropa perdida') o chorągiew elearska (compañía de aliados); o en singular: Lisowczyk o elear) es el nombre de una unidad irregular de caballería ligera polaco-lituana. La Lisowczycy tomó parte en muchas batallas a lo largo de Europa y los relatos históricos de la época nos los presentan como extremadamente ágiles, belicosos y sanguinarios. Sus números variaron con el tiempo, desde unos pocos centenares a varios miles.

El origen del grupo puede remontarse a la konfederacja (motín semilegal de fuerzas del rey, practicada en el Reino de Polonia y posteriormente en la Mancomunidad) organizada alrededor de 1604 por Aleksander Józef Lisowski. Comenzaron a incrementar su fuerza y fama unos años después, cuando los tropas irregulares de Lisowski fueron incorporadas a las fuerzas que luchaban en Moscovia. La unidad Lisowczycy de caballería polaca (chorągiew) no recibía salarios normales, si no que en su lugar se les permitía saquear y someter a pillaje tanto como quisieran.

En la batalla confiaban en su velocidad y luchaban sin formaciones, buscando alimento suministros de las tierras por donde pasaban. Se ganaron una dudosa reputación debido a los alcances de las atrocidades que llevaron a cabo (pillaje, violaciones y asesinatos, etc.). No obstante, eran respetados por sus enemigos por sus habilidades militares. No dudaban en saquear ni siquiera en su patria de origen, donde saquearon la universidad de la Hermandad polaca, la Akademia Rakowska. Estas acciones, entre otras razones, les valieron que el rey polaco Segismundo III Vasa hiciera lo posible para por mantenerlos lejos de la Mancomunidad.

La Lisowczycy tomó parte en muchos conflictos, incluyendo las Dimitríadas en las que sus acciones ayudan a explicar el cartel en la ciudad rusa de Zagorsk (al noroeste de Moscú) que lamentaba: la llegada de las tres plagas: tifus, tártaros y polacos, y en la batalla de la Montaña Blanca (donde fueron esenciales al levantar el asedio transilvano de Viena y en la derrota bohemia). Fueron disueltos finalmente en 1635.

Un relato de las proezas de la Lisowczycy fue escrito por su capellán Wojciech Dembołęcki (o Wojciech Debolecki), Przewagi Elearów polskich co ich niegdy Lisowczykami zwano (1619-1623) (Hechos de los elear una vez conocidos como la Lisowczycy (1619-1623)).

Historia

Prólogo: la konfederacja

En 1604, durante las primeras fases de la guerra polaco-sueca, el Sejm de la Mancomunidad no logró reunir el dinero necesario para pagar a los soldados que luchaban en Livonia contra los suecos. Aleksander Józef Lisowski se convirtió en el líder de la resultante konfederacja - una sección del ejército que se amotinó y decidió obtener su salario mediante el saqueo de los civiles locales, sin importarles sin estos rendían pleitesía a Polonia o a Suecia. Aunque esto irritó al comandante polaco, el hetman Jan Karol Chodkiewicz, y resultó en la expulsión de Lisowski de la Mancomunidad, poco se hizo para detener a los amotinados. Poco después tomarían parte en la rebelión de Sandomierz o rebelión de Zebrzydowski contra las tendencias absolutistas del rey polaco Segismundo III Vasa.

Prueba de sangre: las Dimitríadas

Finalmente, después de que las fuerzas rebeldes fueran derrotadas en la Batalla de Guzow, a Lisowski le empeora la suerte y se convierte en persona non grata en la mayor parte de la Mancomunidad, y fue forzado a buscar refugio con la poderosa familia Radziwill. Mientras tanto, se iniciaba el Período Tumultuoso de Moscovia, y Lisowski no quiso perder la oportunidad de sacar provecho del conflicto, como ya habían hecho otros magnates y nobles, interviniendo en los asuntos rusos. Decidió que su mejor opción era apoyar al impostor Dimitri II.

En 1608, juntamente con Aleksander Kleczkowski, liderando sus fuerzas -una banda de unos pocos cientos de soldados de fortuna, principalmente polacos, lituanos, cosacos del Don, rutenos, tártaros, alemanes y suecos- derrotó al ejército del zar Vasili Shuiski, liderado por Zajari Liapunov e Iván Jovanski, cerca de Zaraisk y capturó Mijáilov y Kolomna, bloqueando Moscú. No obstante, sería prontamente derrotado en Niedźwiedzi Bród, perdiendo la mayor parte del botín. Se reorganizó con el ejército de Jan Piotr Sapieha, pero no lograron hacer caer la fortaleza del Monasterio de la Trinidad y de San Sergio y fueron forzados a retirarse cerca de Rajmantsevo. Saquearon con éxito Kostromá, Soligálich, y algunas otras ciudades (estas batallas tuvieron lugar entre 1608 y 1609). Tomó Pskov en 1610, enfrentándose a los suecos que operaban en Moscovia durante la Guerra de Ingria. La Lisowczycy se mostró esencial en la defensa de Smolensk de 1612, donde la mayoría del ejército regular polaco, los wojsko kwarciane, se amotinaron y se unieron a la Confederación de Rohatyn. Durante los próximos tres años, las tropas de Lisowski fueron importantes en la defensa de la frontera polaca contra las incursiones moscovitas. En 1615 Lisowski reunió a varios criminales e invadió Moscovia con seis compañías de caballería. Sitió Briansk y derrotó a los refuerzos rusos de unos pocos miles de hombres al mando del kniaz Dimitri Pozharski, quien decidió no atacar a las fuerzas fortificadas en un campamento. Los hombres de Lisowski perdieron el contacto con el resto de fuerzas, quemando Beliov y Lijvin, tomó también Peremyshl, se volvió al norte, derrotó a un ejército moscovita en Rzhev, girando hacia la costa del Mar de Kara, hacia Kashin, quemó Torzhok, y volvió a Polonia sin ningún contacto con otra tropa moscovita. Hasta finales de otoño de 1616, Lisowski y sus fuerzas permanecieron en la frontera polaco-moscovita, donde Lisowski cayó enfermo para morir el 11 de octubre.

Muerte de Lisowski, nacimiento de los Lisowczyks

El nombre de Lisowczycy fue llevado por las tropas después de la muerte de Lisowski. A pesar de este hecho, siguieron siendo una amenaza significativa: en 1616 capturaron Kursk y derrotaron a las tropas rusas en Bóljov, en 1617 liberaron Smolensk del asedio moscovita -las fuerzas invasoras se retiraron a Biała tan pronto como recibieron la noticia de que la Lisowczycy, entonces bajo el mando de Stanisław Czapliński, estaban en los alrededores. Cuando Czapliński murió en Kaluga, Lisowczycy eligieron a Walenty Rogowski como nuevo comandante. Acompañaron a las fuerzas de Vladislao en 1617, y mientras él se retiraba, se dice que llegaron tan adentro que arribaron al río Obi, donde se supone que quedaron impresionados por una estatua gigante dorada (posiblemente un Buda, aunque también se puede asociar al mito de la Zlota Baba).

Diablos en el Sacro Imperio

Desde 1619, la Lisowczycy, guarnecida en Kowno fue enviada por Segismundo III a ayudar a Fernando II de Habsburgo Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico contra los protestantes en la Guerra de los Treinta Años. Bajo el mando de Walenty Rogowski, derrotaron a las fuerzas translivanas lideradas por George I Rákóczi en la Batalla de Zavada y en la Batalla de Humienne en noviembre de ese año. Después de la victoria, se dedicaron a su pasatiempo tradicional, saqueando las tierras cercanas, matando incluso a niños y perros, como recuerdan las crónicas contemporáneas. Fue entonces cuando se ganaron su nuevo sobrenombre: Jinetes del Apocalipsis.

En ese momento la Lisowczycy se dividió: una parte, con Rogowski, decidió volver a Polonia, saqueando los altiplanos húngaros (Magyar Felvidék, desde 1920 es llamado Eslovaquia) en su camino. Otros, bajo el mando de Jarosz Kleczkowski, permanecieron al servicio del emperador durante unos años más. Después de la muerte de Kleczkowski (4 de marzo de 1620) en la Batalla de Krems, Stanisław Rusinowski se convirtió en el nuevo comandante de la Lisowczycy.Bajo Rusinowski, la Lisowczycy tomó parte en la batalla de la Montaña Blanca (8 de noviembre) en la que capturaron veinte estandartes. El 7 de mayo de 1621, el Emperador les pagó sus salarios y los liberó de servicio, debido a las numerosas quejas por su comportamiento. Algunos de los Lisowczyks volvieron a Polonia, otros se fueron a servir a Maximiliano I, Elector de Baviera.

Cecora y Chocim (Jotyn)

La Lisowczycy luchó en las guerras entre la Mancomunidad y el Imperio otomano, al menos en la última fase de las Guerras de los Magnates de Moldavia.
 Batalla de Cecora
 Batalla de Chocim

Epílogo

Después de que finalizara el conflicto con los otomanos, muchos Lysowczyks, bajo el mano entonces de Stanisław Stroynowski, fueron empleados por los alemanes durante el caos de la Guerra de los Treinta Años, la mayor parte al servicio del emperador católico]], contra sus enemigos protestantes. Su indisciplina y saqueos fueron legendarios, devastando las cercanas tierras del Sacro Imperio Romano Germánico, especialmente Silesia. La población local a menudo creía que estaba siendo atacado por hordas tártaras o bárbaros no europeos. Finalmente, después de que los franceses renunciaran a utilizarles, y así lo hicieran otros bandos del conflicto, Stroynowski, en 1622 decidió disolver definitivamente la unidad y volver a la Mancomunidad.

Sin embargo, la mayoría de sus miembros formaron bandas de bandidos, saqueando el campo polaco y alemán y quemando la ciudad de Radomsko. Condenados por los szlachta y por la mayoría de los semjik, fueronsiendo capturados por los gobiernos locales y milicias. El grupo de Stroynowski fue destruido en 1624, y él mismo fue ejecutado dos años después.

La última vez que un regimiento que usara el nombre de Lisowczycy tomó parte en una guerra de importancia fue a finales de la década de 1620, cuando fueron temporalmente reconstituidos para luchar en el continuado conflicto polaco contra los suecos en la Prusia polaca, una nueva etapa de la Guerra Polaco-Sueca -el mismo conflicto en el que se formó la unidad. Esta Lisowczycy fue disuelta finalmente por un decreto del Sejm'' en 1636.

Enlaces externos y referencias
 Strona o Lisowczykach (en polaco)

Caballería ligera
Grupos armados
Mercenarios
Historia de Polonia (1569-1795)
Historia de Lituania
Historia de Bielorrusia
Caballería de la Mancomunidad de Polonia-Lituania


text:
Moreausolfågel (Cinnyris moreaui) är en fågel i familjen solfåglar inom ordningen tättingar.

Utseende och läten
Moreausolfågeln är en liten (12 cm) och färgglad solfågel med mycket böjd näbb. Hos hanen är ovansidan glänsande ljusgrön till djupblå. Bröstet är illrött kantat av gult. Honan är färglöst olivbrön ovan, ljusare under. Liknande sydafrikansk solfågel och höglandssolfågel har mer rött på bröstet och saknar det gula på bröstsidorna. Bland lätena hörs de vanliga tjirpande och tjippande ljuden som hos sina släktingar.

Utbredning och systematik
Fågeln förekommer i bergstrakter i östra Tanzania (Nguru, Ukaguru, Uvidunda och Udzungwa). Den behandlas som monotypisk, det vill säga att den inte delas in i några underarter.

Status och hot
Moreausolfågeln har ett rätt litet utbredningsområde och tros minska i antal till följd av habitatförlust. Internationella naturvårdsunionen IUCN kategoriserar arten som nära hotad.

Namn
Fågelns svenska och vetenskapliga artnamn hedrar den brittiske ornitologen Reginald Ernest Moreau (1897-1970).

Referenser

Externa länkar

 Läten på xeno-canto.org

Solfåglar
Fåglar i etiopiska regionen
Endemiska fågelarter i Tanzania


text:
Ernst Wilhelm Arnold von Hoeppner (Tonnin, 14. siječnja 1860. – Gross-Mokratz, 26. rujna 1922.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata bio je načelnik stožera 3. i 2. armije, te je zapovijedao Njemačkim zrakoplovstvom.

Vojna karijera
Ernst von Hoeppner rođen je 14. siječnja 1860. u Tonninu na otoku Wolinu u pokrajini Pomeraniji. U prusku vojsku stupio je kao kadet 1872. godine nakon čega služi u raznim vojnim jedinicama. Od 1889. pohađa Prusku vojnu akademiju, te nakon završetka iste služi u Glavnom stožeru u Berlinu. Čin bojnika dostigao je 1899. godine, potpukovnikom je postao 1906. godine, dok je 1909. godine promaknut u čin pukovnika. U lipnju 1912. unaprijeđen je u general bojnika, dok u listopadu te iste godine postaje zapovjednikom 4. konjičke brigade smještene u Brombergu.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata Hoeppner je postao načelnikom stožera 3. armije koja se nalazila na Zapadnom bojištu, a kojom je zapovijedao Max von Hausen. S navedenom armijom sudjeluje u Graničnim bitkama i Prvoj bitci na Marni.

U veljači 1915. Hoeppner postaje zapovjednikom 17. pričuvne divizije kojom zapovijeda do lipnja te godine kada postaje načelnikom stožera 2. armije kojom je zapovijedao Fritz von Below. Prije toga, u travnju 1915., promaknut je u general poručnika. U travnju 1916. postaje zapovjednikom 75. pričuvne divizije kojom zapovijeda sedam mjeseci.

U listopadu 1916. njemačko Vrhovno zapovjedništvo odlučilo je da zračne snage koje do tada bile pod zapovjedništvom kopnene vojske ujedini i stavi pod jedinstveno zapovjedništvo. Tako je formirano Njemačko zrakoplovstvo (Deutsche Luftstreitkräfte), te je njegovim prvim zapovjednikom 12. studenog 1916. imenovan Hoeppner koji je kao zapovjednik zrakoplovstva odgovarao neposredno načelniku Vrhovnog stožera Paulu von Hindenburgu. Hoeppner je reorganizirao, te povećao zračne snage za što je 8. travnja 1917. odlikovan ordenom Pour le Mérite. Njemačkim zrakoplovstvom Hoeppner je zapovijedao do kraja rata.

Poslije rata
Nakon završetka rata Njemačko zrakoplovstvo je rasformirano, te je Hoppener u travnju 1919. preuzeo zapovjedništvo nad XVIII. korpusom. Navedenim korpusom zapovijedao je do studenog 1919. kada je unaprijeđen u generala konjice, te je na vlastiti zahtjev umirovljen. U mirovini je 1921. godine objavio knjigu o njemačkom zrakoplovstvu tijekom Prvog svjetskog rata pod nazivom Njemački rat u zraku (Deutschlands Krieg in der Luft).

Ernst von Hoeppner je preminuo 26. rujna 1922. godine u 62. godini života u Gross-Mokratzu na otoku Wollinu. Pokopan je na groblju u rodnom Tonninu.

Vanjske poveznice
     Ernst von Hoeppner na stranici Prussianmachine.com

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu


text:
Arheološki park Pafos (tudi Arheološki park Kato Pafos) vsebuje večji del pomembnega starogrškega in rimskega mesta in je v mestu Pafos na jugozahodu Cipra. Park, ki je še vedno v fazi izkopavanja, je znotraj dela obalnega mesta Nea Pafos (Novi Paphos).

Najdišče in spomeniki segajo od prazgodovine do srednjega veka. Med najpomembnejšimi doslej odkritimi ostanki so štiri velike in dovršene rimske vile: Dionizova hiša, Aionova hiša, Tezejeva hiša in Orfejeva hiša, vse z odlično ohranjenimi mozaičnimi tlemi, zlasti Orfejevim mozaikom. Poleg tega so izkopavanja odkrila agoro, asklepijon, baziliko, odeon in helenistično-rimsko gledališče ter nekropolo, znano kot "Kraljeve grobnice".

Nea Paphos je ena od treh komponent, ki sestavljajo arheološki kompleks Pafos, ki je bil leta 1980 vpisan na Unescov seznam svetovne dediščine  zaradi svojih izjemnih mozaikov in starodavnih ostankov ter njegovega zgodovinskega verskega pomena.

Zgodovina
Nea Paphos je verjetno zgradil Nicocles, zadnji kralj Pafosa, ob koncu 4. st. pr. n. št. Do začetka 2. st. pr. n. št. je postalo glavno mesto otoka in nadomestilo Salamis v helenistični dobi pod Ptolemajci.

Poljska izkopavanja v Pafosu
Arheološka odprava iz poljskega Centra za sredozemsko arheologijo Univerze v Varšavi je začela z delom pod vodstvom prof. Kazimierza Michałowskega junija 1965. Marmorna kipa Asklepija in Artemide (ki so jo častili v mestu) sta bila najdena na lokacijah v jugozahodnem delu Pafosa. Drugo odkritje je bil zaklad srebrnikov iz obdobja vladavine Filipa III. Makedonskega in Aleksandra Velikega. Naslednja direktorja poljskih odprav sta bila prof. Wiktor Andrzej Daszewski (1971–2007) in dr. Henryk Meyza (2008–2019). [4] Njihove ekipe so postopoma odkrile ogromno antično rezidenco (120 m dolgo in 80 m široko). Poimenovali so jo Tezejeva vila, ker so v njej našli mozaik, ki prikazuje bitko med Tezejem in Minotavrom. Leta 1983 so v hiši, ki je postala znana kot Aionova hiša, odkrili velik mozaik z upodobitvijo Aiona, boga časa in večnosti. Izkopanine zajemajo tudi tako imenovano »helenistično« hišo in zgodnjerimsko hišo. Poleg arheoloških raziskav odprava izvaja rekonstrukcijska in konservatorska dela.

Leta 2011 je projekt Paphos Agora začela skupina s Katedre za klasično arheologijo Inštituta za arheologijo Jagelonske univerze, ki jo je vodila prof. Ewdoksia Papuci-Władyka. Njihov glavni cilj je bilo iskanje helenistične agore, ki naj bi se skrivala pod rimsko. Leta 2015 se je začela nova faza projekta, s ciljem preučiti in rekonstruirati javni prostor agore ter infrastrukturo in gospodarsko dejavnost Pafosa.

Leto 2020 pomeni začetek skupnega projekta znanstvenega konzorcija, ki ga sestavljajo Jagelonska univerza, Poljski center za sredozemsko arheologijo Univerze v Varšavi in Varšavska tehnološka univerza. Projekt z naslovom »MA-P Maloutena in Agora v tlorisu Pafosa: modeliranje mestne krajine helenistične in rimske prestolnice Cipra« vodi prof. Ewdoksia Papuci-Władyka.

Spomeniki

Dionizova hiša
Ta izjemno bogata vila zavzema 2000 kvadratnih metrov, od katerih jih je 556 pokritih z mozaičnimi tlemi, okrašenimi z mitološkimi, klasičnimi in lovskimi prizori. Ime je dobila po bogu Dionizu, ki je prikazan na več mozaikih.

Njeni prostori so razporejeni okoli osrednjega dvorišča ali atrija, ki je deloval kot jedro hiše. Zgrajena je bila konec 2. stoletja našega štetja in je bila uničena in zapuščena po potresih v 4. stoletju našega štetja.

Helenistični prodnati mozaik, ki predstavlja mitsko morsko pošast Scilo iz starejše vile iz 3. st. pr. n. št., ki so ga našli pod rimsko vilo, je na ogled in situ.

Aionova hiša
Čeprav je Univerza v Varšavi izkopala samo tri sobe te velike vile, mozaična tla iz Aionove hiše veljajo za eno najbolj izjemnih del starorimske umetnosti, če ne celo za edino delo te vrste  in zagotovo eden najbolj zagonetnih, o katerem znanstveniki najbolj vneto razpravljajo. Izvira iz sredine 4. stoletja našega štetja in je dobila ime po bogu, prikazanem na sredini mozaika.

Glavni prostor je bil verjetno triklinij ali sprejemnica. Dva manjša prostora sta imela odlične geometrijske mozaike.

Glavni mozaik vsebuje 3 vodoravne okvirje s 5 ploščami, vse obdane z geometrijskim okvirjem.

Zid vile je bil najden zrušen v sosednjo ulico in je bil obnovljen.

Tezejeva  hiša
Ta izjemno velika vila je bila rezidenca rimskega prokonzula ali guvernerja in je bila razdeljena med prostore za uradne funkcije in tiste za zasebno uporabo. Ime vile izhaja iz čudovitega mozaika Tezeja in Minotavra, najdenega v jugovzhodni četrti. Vila je obsegala več inzul helenističnega tlorisa ulic.

Zgrajena je bila v 2. polovici 2. st. nad ruševinami prejšnjih hiš in je bil naseljen do 7. st. AD. Do sedaj je bila v celoti izkopana le južna polovica vile.

Orfejeva hiša
Ta vila leži zahodno od Tezejeve hiše. Mozaiki iz 3. stoletja našega štetja imajo tri mitološke upodobitve: Orfej in njegova lira, Herkul in Nemejski lev in Amazonka, vendar trenutno niso na ogled javnosti.

Gledališče
Gledališče, ki je na severovzhodnem območju starodavnega mesta, je prvotno datirano v konec 4. stoletja pr. n. št. in ga Univerza v Sydneyju izkopava od leta 1995.

Sklici

Zunanje povezave

Archeological Park Paphos Life
 Polish excavations in Paphos: on the PCMA website (since 1964) and on the website of the Jagiellonian University (since 2011)

Pafos
Arheološka najdišča na Cipru
Kraji svetovne dediščine na Cipru


text:
Le canon de marine de 4,7 pouces QF Mark XI était un canon de marine de calibre 4,7 pouces (120 mm) et d'une longueur 50 calibres, mis en œuvre sur des destroyers de la Royal Navy et alliés durant la Seconde Guerre mondiale.

Description et histoire
Le canon de marine de 4,7 pouces QF Mk XI, installé sur la monture double Mk XX, fut mis en œuvre par la Royal Navy à bord des destroyers de classe L et M, à partir de 1941. Il envoyait un obus de 28,1 kg à 774 m / s à une distance maximale de 19 420 m avec une hausse de 45 degrés. La monture Mk XX était complètement fermée, mais les palans ne tournaient pas avec la tourelle. Le cycle de tir de l'arme était de six secondes et les palans séparés pour l'approvisionnement en obus et cordite de chaque canon les approvisionnaient à raison de 10 par minute. Les obus et les cartouches étaient transférés des palans au plateau basculant de la machine de mise en place des fusées, à la main. Une fois que les fusées étaient installées, l'ensemble glissait vers le plateau de chargement d'où il était enfoncé dans la culasse par un piston hydraulique. La culasse à glissière horizontale s'ouvrait de manière semi-automatique après le tir des canons.

Les canons pouvaient être chargés à n'importe quel angle de hausse. La monture Mk XX pourrait s'élever à un maximum de 50° et descendre à -10°. La tourelle avait un taux d'entraînement maximal de 10° par seconde, mais elle était manœuvrée manuellement. En comptant l'équipage et les munitions, le poids tournant de la monture était de 37,963 t. Elle était protégée par un blindage de .25 pouces (6,4 mm) d'épaisseur, trop mince pour contenir un impact direct, mais toujours appréciable par rapport à de petits éclats, des explosions, des impacts d'armes de petit calibre.

Avec un obus de 24% plus lourd, le nouveau canon était bien plus puissant que le précédent canon de 4,7 pouces de 45 calibres, ce qui en faisait un concurrent du canon italien 120/50 mm par exemple tout en améliorant son rôle en matière de défense aérienne. Ses obus pouvait maintenant pénétrer 3 pouces (76,2 mm) de blindage à une distance de 10 km plutôt contre 5,9 km pour ceux de ses prédécesseurs.  Lors de la bataille de Pantelleria, le , l'HMS Marne, HMS Matchless et le HMS Ithuriel engagèrent une force opérationnelle italienne supérieure. L'HMS Marne tira 704 obus, l'HMS Matchless 746, tandis que l'HMS Ithuriel (avec 4 4.7/45) réussit à tirer 246 obus seulement. L'HMS Marne toucha le croiseur Eugenio di Savoia avec un seul obus vers 05 h 50. L'HMS Matchless ne réussit pas à atteindre l'autre croiseur, le Montecuccoli, mais toucha ensuite le grand destroyer Ugolino Vivaldi. Le nouvel obus de 120 mm était lourd et puissant, et le destroyer italien fut bientôt lourdement endommagé, avec un feu intense au milieu du navire. Ce destroyer ne fut sauvé que par son remorquage jusqu'à une base navale proche, où l'incendie fut finalement éteint.

Selon les mots de Tony DiGiulian, le canon 120/50 Mark XI était peut-être le meilleur canon de destroyer fabriqué par les Britanniques pendant la Seconde Guerre mondiale, mais il était également lourd et coûteux, tout comme les navires qui en étaient équipés. La production en temps de guerre nécessitait une production beaucoup plus importante de navires et d'armes. Des armes moins chères furent donc installées sur de nombreuses autres classes de navires, telles que le «O» et le «P» (102 mm) et d'autres avec d'ancien canons de 120 mm, jusqu'à ce que le canon de 4.5 pouces ne commença à les remplacer, en tant que premier puissant canon de destroyer à double usage.

Notes

Références

Bibliographie

Liens externes

 QF Mark XI 4.7"/50 (12 cm) sur Navweaps.com

Artillerie navale britannique
Artillerie de calibre 120 mm
Canon antiaérien


text:
NGC 4448 is een balkspiraalstelsel in het sterrenbeeld Hoofdhaar. Het hemelobject werd op 11 april 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.

Synoniemen
 UGC 7591
 MCG 5-29-89
 ZWG 158.113
 ZWG 159.2
 IRAS 12257+2853
 PGC 40988

Zie ook
 Lijst van NGC-objecten

Externe links
  NASA/IPAC Extragalactic Database
  SIMBAD Astronomical Database
  SEDS

NGC-object in Hoofdhaar
Sterrenstelsel in Hoofdhaar


text:
Phansidewa is a community development block (CD block) that forms an administrative division in the Siliguri subdivision of the Darjeeling district in the Indian state of West Bengal.

Geography
Phansidewa is located at . It has an average elevation of .

Phansidewa CD block is a part of the Western Dooars, a physiographic region spread over the foothills of the Himalayas. It is a plain land gently sloping from north to south, with an elevation varying from 80 m to 300 m. The Mahananda forms the eastern boundary of Phansidewa CD block with Bangladesh and a portion of the block is part of the Mahananda Tract physiographic region.

Phansidewa CD block is bounded by the Naxalbari and Matigara CD blocks on the north, Rajganj CD block in Jalpaiguri district and Panchagarh Sadar Upazila in Panchagarh district of Bangladesh on the east, Chopra CD block in Uttar Dinajpur district and Puthia CD block in Kishanganj district of Bihar on the south and Kharibari CD block on the west.

The Phansidewa CD block has an area of . It has one panchayat samity, seven gram panchayats, 139 gram sansads (village councils), 113 mouzas and 103 inhabited villages. Phansidewa police station serves this block Headquarters of this CD block is at Phansidewa. As per map of Phansidewa CD block in the District Census Handbook, Phansidewa is shown in Bandar Gachh mouza.

Gram panchayats in Phansidewa CD block are: Bidhannagar I, Bidhannagar II, Chathat-Bansgaon, Ghoshpukur, Hetmuri, Jalas-Nijamtara and Phansidewa.

Demographics

Population
According to the 2011 Census of India, the Phansidewa CD block had a total population of 204,522, all of which were rural. There were 103,79 (51%) males and 100,803 (49%) females. There were 28,345 persons in the age range of 0 to 6 years. The Scheduled Castes numbered 60,704 (29.68%) and the Scheduled Tribes numbered 62,595 (30.61%).

Large villages (with 4,000+ population) in the Phansidewa CD block are (2011 census figures in brackets): Pathar Hirhirar Chhat (4,039), Liusipukuri (5,185), Uttar Bansgaon Kismat (5,064), Madhya Bansgaon (9,132), Paschim Madati (13,523), Mandila Jhar (6,642), Bara Paikpara Arazi (6,899), Lahugaon (12,710), Budharugaon (6,841), Purba Madati (6,424) and Bansgaon (5,958).

Other villages in the Phansidewa CD block include (2011 census figures in brackets): Hetmuri (2,124) and Bandar Gachh (3,891).

Literacy
According to the 2011 census the total number of literate persons in the Phansidewa CD block was 113,572 (64.46% of the population over 6 years) out of which males numbered 64,890 (72.63% of the male population over 6 years) and females numbered 48,682 (56.06% of the female population over 6 years). The gender disparity (the difference between female and male literacy rates) was 16.57%.

See also – List of West Bengal districts ranked by literacy rate

Language and religion

In the 2011 census, Hindus numbered 122,064 and formed 59.68% of the population in the Phansidewa CD block. Muslims numbered 48,202 and formed 23.57% of the population. Christians numbered 33,096 and formed 16.18% of the population. Buddhists numbered 471 and formed 0.23% of the population. Others numbered  689 and formed 0.34% of the population.

At the time of the 2011 census, 39.03% of the population spoke Bengali, 14.18% Sadri, 13.45% Kurukh, 11.99% Rajbongshi, 4.69% Hindi, 3.56% Santali, 2.53% Nepali, 1.41% Mundari and 1.04% Bhojpuri as their first language. 4.96% were recorded as speaking 'Others' under Bengali.

Rural poverty
According to the Rural Household Survey in 2005, 24.40% of the total number of families were BPL families in the Darjeeling district. According to a World Bank report, as of 2012, 4-9% of the population in Darjeeling, North 24 Parganas and South 24 Parganas districts were below poverty level, the lowest among the districts of West Bengal, which had an average 20% of the population below poverty line.

Economy

Livelihood

In the Phansidewa CD block in 2011, among the class of total workers, cultivators numbered 8.792 and formed 11.48%, agricultural labourers numbered 12.865 and formed 16.80%, household industry workers numbered 1,571 formed 2.05% and other workers numbered 53,333 and formed 69.66%. Total workers numbered 76,561 and formed 37.43% of the total population, and non-workers numbered 127,961 and formed 62.57% of the population.

Note: In the census records a person is considered a cultivator, if the person is engaged in cultivation/ supervision of land owned by self/government/institution. When a person who works on another person's land for wages in cash or kind or share, is regarded as an agricultural labourer. Household industry is defined as an industry conducted by one or more members of the family within the household or village, and one that does not qualify for registration as a factory under the Factories Act. Other workers are persons engaged in some economic activity other than cultivators, agricultural labourers and household workers.  It includes factory, mining, plantation, transport and office workers, those engaged in business and commerce, teachers, entertainment artistes and so on.

Infrastructure
There are 103 inhabited villages in the Phansidewa CD block, as per the District Census Handbook, Darjiling, 2011. 100% villages have power supply. 100% villages have drinking water supply. 26 villages (25.24%) have post offices. 97 villages (94.17%) have telephones (including landlines, public call offices and mobile phones). 83 villages (80.58%) have pucca (paved) approach roads and 39 villages (37.86%) have transport communication (includes bus service, rail facility and navigable waterways). 3 villages (2.91%) have agricultural credit societies and 15 villages (14.56%) have banks.

Agriculture
In 2012–2013, there were 12 fertiliser depots, 12 seed stores and 31 fair price shops in Phansidewa CD block.

In 2013–14, Phansidewa CD block produced 9,949 tonnes of Aman paddy, the main winter crop, from 1.257 hectares, 2,212 tonnes of Aus paddy (summer crop) from 1,759 hectares, 2,340 tonnes of Boro paddy (spring crop) from 1,017 hectares, 771 tonnes of wheat from 871 hectares, 214 tonnes of maize from 93 hectares, 17,722 tonnes of jute from 1,218 hectares, 24,197 tonnes of potatoes from 801 hectares and 523 tonnes of sugar cane from 5 hectares. It also produced pulses and oilseeds.

Tea gardens
Darjeeling tea "received the iconic status due to its significant aroma, taste and colour… the first Indian product to be marked with the Geographical Indication (GI) tag in 2003… As per the definition, "Darjeeling Tea" can only refer to tea that has been cultivated, grown, produced, manufactured and processed in tea gardens in few specific hilly areas of the district." Apart from the hill areas, tea is also grown in the plain areas of the terai and dooars, but such gardens are not covered under the GI tag.

As of 2009–2010, there were 87 tea gardens covered under the GI tag, employing 51,091 persons. Total land under cultivation was 17,828.38 hectares and total production was 7.36 million kg. A much larger population is indirectly dependent on the tea industry in the district. The average annual production including those from the plain areas, exceeds 10 million kg.

As of 2013, Darjeeling subdivision had 46 tea estates, Kalimpong subdivision had 29 tea estates and Kurseong subdivision had 6 tea gardens. This added up to 81 tea estates in the hill areas. Bannackburn Tea Estate and Lingia Tea Estate in Darjeeling were the first to come up in 1835. Siliguri subdivision in the terai region had 45 tea estates.

Banking
In 2012–2013, Phansidewa CD block had offices of 5 commercial banks and 3 gramin banks.

Transport
Phansidewa CD block has two originating/ terminating bus routes. The nearest railway station is  from the block headquarters.

State Highway 12 passes through Phansidewa CD block.

Education
In 2012–2013, Phansidewa CD block had 153 primary schools with 17,884 students, 5 middle schools with 2,350 students, 6 high schools with 2,354 students and 12 higher secondary schools with 20,987 students. Phansidewa CD block had 593 institutions for special and non-formal education with 31,356 students

See also – Education in India

According to the 2011 census, in Phansidewa CD block, among the 103 inhabited villages, 15 villages did not have a school, 42 villages had two or more  primary schools, 27 villages had at least 1 primary and 1 middle school and 15 villages had at least 1 middle and 1 secondary school.

Healthcare
In 2013, Phansidewa CD block had 1 rural hospital, 1 primary health centre and 2 private nursing homes with total 40 beds and 14 doctors (excluding private bodies). It had 22 family welfare subcentres. 3,264 patients were treated indoor and 96,850 patients were treated outdoor in the hospitals, health centres and subcentres of the CD block.

Phansidewa Rural Hospital at Phansidewa, with 30 beds, is the major government medical facility in the Phansidewa CD block. There is a primary health centre at Bidhannagar (with 10 beds).

References

External links

Community development blocks in Darjeeling district


text:
Dotzigen – gmina (niem. Einwohnergemeinde) w Szwajcarii, w kantonie Berno, w regionie administracyjnym Seeland, w okręgu Seeland. Leży nad Kanałem Nidau-Büren.

Demografia
W Dotzigen mieszka 1 490 osób. W 2020 roku 8,9% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią.

Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 22.

Przypisy

Miejscowości w Szwajcarii
Gminy w kantonie Berno
Okręg Seeland


text:
A kocsánytalan tölgy (Quercus petraea) a bükkfavirágúak (Fagales) rendjébe, ezen belül a bükkfafélék (Fagaceae) családjába tartozó fafaj.

Előfordulása
A kocsányos tölggyel váltakozva Európa nagy részének uralkodó tölgyfaja. Inkább a soványabb termőhelyek növénye. Jellemző élőhelyei a Kárpát-medencében:

a szárazabb lösztalajokon a csertölggyel elegyesen, például a Bükk-vidéken;
a mészszegény, sziklás talajokon egyedül vagy a magyaltölggyel elegyedve;
meszes, dolomitos kopárokon csertölggyel és molyhos tölggyel társul.
Nyugat-Európában egyértelműen a szárazabb déli lejtők uralkodó fája.

Alfajai

Quercus petraea subsp. iberica
Quercus petraea subsp. petraea

Megjelenése
A kocsánytalan tölgy termete a kocsányos tölgyénél valamivel kisebb. Általában 20-40 méter magas. Koronája karcsúbb, ágai egyenesebbek – de a két faj elhatárolása nem egyértelmű; kereszteződhetnek is. Levelei kis ékvállal (fülecskék nélkül), viszonylag hosszú nyéllel csatlakoznak a hajtásokhoz, makkjai viszont szinte ülők (tehát nem kocsánnyal csatlakoznak a szárhoz, innen a neve). Kérge erősen repedezett; bordáinak lefutása viszonylag folyamatos. Hajtásai szürkések, néha kis bordópiros árnyalattal. Porzós barkavirágai hosszúkásak; a termősek kis csomókban a levelek hónaljában nőnek, ezekben jóval kevesebb a virág.

Életmódja
A tölgyek hagyományos kártevőinek:

tölgyilonca (Tortrix viridana)
kis téliaraszoló (Operophtera brumata)
nagy téliaraszoló (Erannis defoliaria)

lényegesen jobban ellenáll, mint a kocsányos tölgy (Quercus robur).

Változatai
A kertészek előszeretettel ültetik parkokba; ehhez színes, illetve csaknem fésűszerűen bavágott, szeldelt levelű változatait (is) kinemesítették.

Képek

Jegyzetek

Források
Nagy Európai Természetkalauz, Szlovákia, OFFICINA NOVA, 1993–,
D. More – A. Fitter: Fák. Fürkész Könyvek. Gondolat Kiadó, Budapest, 1986. p. 112.
http://www.theplantlist.org/tpl/record/kew-174374

Tölgyek
Növényfajok
Fák
Magyarországon őshonos növények
Európa növényvilága
Törökország növényvilága
Ázsia növényvilága


text:
Wenus z Ille – fantastyczna nowela grozy, autorstwa Prospera Mériméego, opublikowana po raz pierwszy w 1837 roku.

Treść
Akcja toczy się w XIX wieku, gdzieś na granicy francusko-hiszpańskiej. Fabuła rozgrywa się wokół antycznego posągu bogini Wenus, który wśród miejscowych ma opinię przynoszącego pecha. Panuje przekonanie, że tych co się zetkną z figurą, spotyka nieszczęście. Jednak właściciel rzeźby, miejscowy karczmarz, wielbiciel i znawca antyku, niewiele sobie robi ze złej opinii panującej na temat posągu. Z dumą prezentuje swój skarb przybyłemu właśnie do gospody sławnemu archeologowi. Nazajutrz ma się odbyć ślub jedynego syna oberżysty, Alphonse'a, z miejscową panną. Przyszły pan młody dla żartu wkłada pierścień na palec Wenus. Następnego dnia umiera w dziwnych okolicznościach.

Bibliografia
 Fantastyczne opowieści (antologia), Wydawnictwo Literackie Kraków, Seria Fantastyki i Grozy

Francuskie opowiadania
Utwory literackie z 1837
Literatura grozy
Twórczość Prospera Mériméego


text:
Bazilika Nanebevzetí Panny Marie a sv. Cyrila a Metoděje na Velehradě je součástí Velehradského kláštera a je nejvýznamnějším poutním kostelem České republiky. Zároveň je farním kostelem římskokatolické farnosti Velehrad.

Historie

Součástí velehradského kláštera, který založil z podnětu olomouckého biskupa Roberta (1201–1240) moravský markrabě Vladislav Jindřich v blízkosti vesnice Veligradu (dnešní Staré Město u Uherského Hradiště), byl i klášterní kostel Nanebevzetí Panny Marie (dnes je plné jméno "Bazilika Nanebevzetí Panny Marie a sv. Cyrila a Metoděje"), který byl posvěcen biskupem Robertem na počátku výstavby 27. listopadu 1228. Tehdy byla vysvěcena východní část chrámu (zřejmě presbytář s křížovou lodí), a snad byla v té době hotova i část přilehlých klášterních budov.

Současnou podobu získal klášter na přelomu 17. a 18. století, po požáru v roce 1681. Po opravách konventu provedl opat Petr Silavecký (1669–1691) obnovu klášterního kostela, v níž pokračovali jeho nástupci opati Bernard Kašpárek (1691-1699), Florián Nezorin a Josef Malý. Generálním projektantem radikální přestavby kláštera (1681–1769) a kostela (1686–1735) byl Giovanni Pietro Tencalla. I po přestavbách si kostel uchovává charakter románsko-gotické stavby. Dvě řady pilířů západního trojlodí nahradily mohutné zděné příčky s pilastry, které rozdělily někdejší boční lodě na 14 samostatných postranních kaplí, z nichž 10 má oltáře a pod podlahou krypty. Krypty byly vybudovány současně se zvýšením podlahy kostela na úroveň okolního terénu, který se za poslední staletí zvýšil asi o 2 metry. Střední loď a křížení byly rovněž zasypány stavební sutí. Kostel byl zkrácen zbořením předsíně a západního průčelí asi o 14 metrů. Odstranění západního průčelí s románským ústupkovým portálem a snížení jeho délky ze 100 na 86 metrů patří k nejcitelnějším zásahům do jeho podoby. Nové průčelí opatřil stavitel dvěma věžemi, nad křížem lodi byla po zrušení vysoké renesanční věže vystavěna kupole krytá nízkou lucernou.

I když není znám projektant barokní přestavby, předpokládá se vliv předního architekta Giovanniho Pietra Tencally. Pracovali zde kameník a mramorář Ondřej Ollio, sochař Michael Mandík, malíři Paolo Pagani a Michael Leopold Willmann. Po požáru v roce 1719 připadl opatu Malému nelehký úkol dokončení díla. Vnitřní výzdobu provedl v roce 1724 hlavní představitel sochařů a štukatérů přicházejících z Itálie na Moravu, Baldassare Fontana (1661–1733). Dále zde působil mramorář Jan Hagmüller, malíři Jan Jiří Etgens a František Řehoř Ignác Eckstein (1689–1741), který zhotovil fresky v hlavní lodi kostela. Poslední opat Filip Zuri přivedl do velehradského kláštera malíře Ignáce Raaba, od něhož pochází většina velkých oltářních pláten.

Druhým svěcením velehradského kostela 2. října 1735 byla přestavba dokončena. V roce 1927 byl na základě rozhodnutí papeže Pia XI. kostelu udělen titul papežské baziliky menší, aby tak zdůraznil cyrilometodějský a unionistický význam Velehradu. Ze stejných důvodů věnoval v roce 1985 papež Jan Pavel II. Velehradu zvláštní vyznamenání - Zlatou růži.

Stavba a její části

Presbytář
Sloupová architektura podle návrhu B. Fontana je doplněna plastikou sv. Jana Křtitele a sv. Jana Evangelisty. Oltářní plátno představující zasvěcení kostela - Nanebevzetí P. Marie, pochází ze 70. let a jeho autorem je I. Raab. Původní barokní oltář byl v roce 1864 odstraněn a nahrazen oltářem, který věnoval olomoucký arcibiskup, kardinál Bedřich z Fürstenberka. Oltář je zhotoven z bílého kararského mramoru, doplňují jej porfyritové desky s benátskou mozaikou, dva adorující andělé a pod mensou se nachází skupina reliéfů s cyrilometodějskou tematikou: smrt sv. Metoděje uprostřed, loučení bratří v Římě před smrtí Konstantina (Cyrila) vlevo, sv. Metoděj přijímající od papeže Hadriána II. arcibiskupské pallium vpravo, po stranách pak postavy sv. Václava a sv. Ludmily. Tyto reliéfy jsou dílem sochaře Carla Johanna Steinhaüsera. Za oltářem se nachází sarkofág s tělem kardinála Tomáše Špidlíka. Obětní stůl pořízený v roce 1985 je dílem architekta Tomáše Černouška a velehradského sochaře Otmara Olivy.

Po stranách obětního stolu u pilířů kupole jsou dvě sousoší: sv. Petra a Pavla vlevo a sv. Cyrila a Metoděje vpravo. Ty pocházejí z počátku 20. století a zhotovil je sochař Ferdinand Neumann (1858 Lednice – 1920 Kroměříž).

V příčné lodi byly při barokní přestavbě zřízeny dvě kaple - sv. Benedikta (vlevo) a sv. Bernarda (vpravo). Barokní architektura oltářů je rovněž dílem B. Fontana. Oltářní plátna zachycují výjevy ze života světců. Obraz v kapli sv. Benedikta je dílem M. Willmanna, volné plastiky zobrazují sv. Benedikta a jeho sestru sv. Scholastiku. Na oltář byl v 19. století umístěn relikviář ve tvaru prosklené rakve s ostatky sv. Illuminata. Stejný relikviář je s ostatky sv. Viktora je na oltáři sv. Bernarda. Plastiky představují sv. Bernarda a jeho sestru sv. Humbelinu, jejich autorství však doposud není určeno.

V bývalých chórových kaplích románského presbytáře byly za barokní přestavby zřízeny dvě sakristie. Sakristie po pravé straně hlavního oltáře (tzv. letní) slouží tomuto účelu i dnes. V chodbách mezi sakristiemi a hlavním oltářem vznikly v letech 1935–1938 nové kaple podle návrhu architekta Klaudia Madlmayra. Dřevěné sochy sv. Ignáce (vpravo) a Božského Srdce (vlevo) byly zhotoveny dílnou Viktora Kotrby.

Kaple Matky křesťanské jednoty
Kaple byly v době cisterciáckého kláštera tzv. zimní sakristií, později upravena na kapli sv. Josefa. Ve 30. letech 20. století upravena do současné podoby. Mramorový oltář, navržený architektem K. Madlmayrem, vychází ze starokřesťanského vzoru. Nad tabernákulem, zhotoveným z pozlacené tepané mosazi je umístěn obraz Panny Marie s Ježíškem od Emanuela Dítěte z roku 1919, podle vzoru byzantské ikony z římské baziliky Panny Marie Větší. Rám ze zlaceného bronzu nese v horní lunetě reliéf dvou adorujících andělů kolem svatováclavské koruny. V ní je vložena relikvie trnové koruny Kristovy. V postranních pásech a dole jsou miniatury českých patronů s relikviemi, ve spodních rozích zobrazen příchod sv. Cyrila a Metoděje na Moravu, a přijetí pallia od papeže Hadriana II. Uprostřed pod ikonou se nachází relikvie sv. Josafata. Rám je osazen 46 polodrahokamy. Obraz smrti sv. Metoděje od Františka Ženíška je uhlovou studií pro jednu z lunet Pantheonu Národního muzea. Mramorovou křtitelnici od sochaře Giovanni Ciani věnovali roku 1885 olomoučtí bohoslovci. Dřevěnou kupoli zdobí obrazy světců, symboly čtyř evangelistů a soška sv. Jana Křtitele. Obraz sv. Cyrila a Metoděje nad křtitelnicí pochází od polského malíře W. Hofmanna, který roku 1949 byl věnován na Velehrad. Mozaiková okna byla vyrobena v roce 1939 podle návrhu K. Madlmayra brněnské firmou Kunisch.

Královská kaple
Přistavěna v roce 1965 k severnímu rameni příčné lodi. Původně byla výzdoba motivována vzpomínkou na zemřelé dobrodince a zakladatele kláštera, což vyjadřují i tři vitráže z roku 1939. Zobrazené erby připomínají první zakladatele velehradského kláštera, významné opaty, cisterciácký řád a velehradský konvent. Návrh zpracoval Klaudius Madlmayr. Dominantou kaple je náhrobek arcibiskupa Stojana. Tumba s bronzovým reliéfem byla vytvořena architektem Madlmayrem a sochařem Juliem Pelikánem z Olomouce. Spodní mramorovou část zhotovila Axmanova kamenická dílna v Olomouci. Mezi tumbou a parapetem středního okna je mramorový reliéf Panny Marie Svatohostýnské a po stranách postavy sv. Cyrila a Metoděje. Reliéf zobrazuje Svatý Hostýn a Velehrad, dvě nejvýznamnější moravská poutní místa.

Kupole
Kostel původně neměl věže, pouze nad křížem příčné a podélné lodě byla malá zvonice. V 16. století zde nechal opat Ekard ze Schwoben vybudovat mohutnou věž se třemi renesančními báněmi. V průběhu barokní přestavby renesanční věž nahrazena barokní kupolí s nízkou lucernou nad střechou. Nástěnným malbám na celé ploše kupole dominují postavy zakladatelů kláštera, moravského markraběte Vladislava Jindřicha a jeho bratra Přemysla Otakara I. V pendativech jsou zobrazeny učitelé církve sv. Augustin, sv. Ambrož, sv. Jeroným a Řehoř Veliký.

Chórové lavice
Ty dnešní jsou jen částí většího celku z přelomu 17. a 18. století. Lavice pro opata a převora, stojící původně u hlavního oltáře byla po zrušení kláštera 1784 odstraněna a zničena. Dochované lavice jsou řešeny jako dva symetrické protilehlé celky, kryjící dvě arkády barokních postranních kaplí, které z tohoto důvodu nemají oltáře. Jde o dílo neznámého umělce, nepochybuje se ale o jeho domácím původu, o čemž svědčí zejména ornamentální výzdoba, čerpající náměty z domácího prostředí polí, vinic, zahrad, luk a lesů. Barokní architektura lavic nese v nikách 60 soch světců a andělů.

Zvony

Bazilika má zvonový soubor tvořený šesti zvony (tři elektrické a tři ručně poháněné), které jsou rozmístěny do třech zvonic, při čemž v každé věži je jedna zvonice. Největší velehradský zvon je poháněn ručně, visí jako jediný v 60metrové přední severní věži pod hodinovým ciferníkem, váží 5,3 tun a k jeho rozhoupání je potřeba dvou zvoníků, kteří se musejí střídat s dalšími aspoň dvěma zvoníky. Zvoní pouze při slavnostech. V roce 2019 zvonil celkem 18 krát. Další dva ručně poháněné zvony visí v jižní věži a elektrické visí jen a pouze v sanktusové věži. Zvony jsou odlité s výjimkou jednoho v 1. pol. 18. století.

O zvony pečují velehradští zvoníci. Video-ukázka zvonění

Kazatelna
Dílo italských mistrů, připisované B. Fontanovi. Pořízena krátce před rokem 1935. Na stříšce je alegorická postava Církve s atributy božských ctností - křížem, kotvou a kalichem. Skupina devíti andělů demonstruje křesťanskou věrouku a morálku nesenými deskami Desatera a čtyřmi knihami evangelií. Vnitřní plochu stříšky zdobí věnec zlatých paprsků kolem holubice Ducha Svatého. Střední reliéfní deska znázorňuje Kristovo zjevení apoštolu Tomášovi. Koš kazatelny nese tři ploché zlacené reliéfy - ustanovení apoštola Petra hlavou církve, Kristus u studnice Jákobovy a Kristus na cestě do Emauz.

Klenba

Barokní valená klenba s lunetami se nachází přibližně v úrovni původní raně gotické klenby. Letopočet 1722 u vítězného oblouku udává rok dokončení. V této části je znázorněno zničení velehradského kláštera husity roku 1421 a upálení opata Jana s několika mnichy na stupních oltáře. Směrem k hlavnímu vchodu následuje obraz otevřeného nebe s Nejsvětější Trojicí a Nanebevzetím Panny Marie. Třetí část fresky představuje křest moravského krále Svatopluka, podle tradice uskutečněný Cyrilem i Metodějem. Nad hudební kruchtou se nachází freska, která zobrazuje sv. Cecilii, patronku církevní hudby, dirigující nebeský chór.

Varhany
Současnou podobu získaly až v letech 1963–1964, kdy nové elektropneumatické varhany vyrobené v továrně Rieger-Kloss v Krnově (5521 píšťal) byly vsazeny do dvou samostatných barokních varhanních skříní, pocházející z poloviny 18. století, v nichž byly umístěny původní varhany brněnského varhanáře Antonína Richtra. Skříně jsou zdobeny plastickou dekorací a četnými plastikami zpívajících a hrajících andělů.

Postranní kaple
Deset ze 14 barokních kaplí je vybaveno oltáři světců: Václava a Floriána, Marie Magdaleny a Marie Egyptské, Cyrila a Metoděje, Kateřiny a Barbory, světců cisterciáckého řádu a andělských kůrů. Architektura všech oltářů nese znaky dílny B. Fontany. Nástěnné malby jsou z velké většiny dílem brněnských malířů F. Ecksteina a J. J. Etgense. Pod jejich přemalbou lze někde i tušit původní malby P. Paganiho. Velká oltářní plátna jsou od M. Willmana (oltář sv. Floriána, sv. Václava), nebo od I. Raaba, který v 70. letech 18. století některá Willmanova díla přemaloval.

V prostoru kaple sv. Václava je obraz sv. Cyrila a Metoděje od polského malíře Jana Matejko, věnovaný Velehradu roku 1885 polským národem.
V protější kapli sv. Floriána je dřevěná socha sv. Josefa od Štěpána Zálešáka.

Do kaple sv. Kateřiny byly umístěna korouhev věnovaná roku 1927 slovenskými poutníky. Korouhev vyšily ženy v Cíferu u Trnavy. Mimo výšivku Panny Marie Šaštínské a znaku Slovenska je na ní množství prvků lidových výšivek ze všech sedmi stolic slovenských.

V protější kapli sv. Barbory jsou dvě korouhve z roku 1885, které věnovali polští poutníci a Čechoslováci z USA.

Pod hudební kruchtou se nachází velký kříž, který je dílem samouka Augustina Sedláčka z Vyškova, darovaný kostelu v roce 1860. Dva obrazy na plátně od I. Raaba ze 2 poloviny 18. století představují cisterciáckého světce sv. Bernarda. Výklad těchto obrazů býval dříve spojován se známou legendou o mnichu Fortunatovi. Obraz sv. Cyrila a Metoděje v pojetí východního ritu, visící nad vchodem do levé věže, pochází z počátku 20. století od pražské malířky A. Tchořové. Na protější straně nad vchodem na pravou věž a na kůr je obraz papeže Pia XI. od Jana Pojsla z roku 1949.

Krypty
Krypty se nacházejí pod bazilikou. Byly vybudovány za poslední přestavby koncem 17. století jako základy pro barokní pilíře mezi jednotlivými kaplemi v bazilice. Tzv. malé krypty byly původně samostatné prostory, spojené s chrámem zvláštními schodišti. Krypty pod presbytářem a kaplemi v křížové lodi byly vzájemně propojeny už při jejich budování. Krypty byly využívány k pohřbívání řeholníků a dobrodinců kláštera. V polovině 18. století byly z důvodu výskytu spodní vody zazděny, a časem se na ně zcela zapomnělo. Ve 20. století došlo k propojení malých krypt, což umožnilo zpřístupnění kdysi samostatných prostor a také přístup k pozůstatkům románské průčelní stěny s portálem. Délka prostor dnes činí asi 400 metrů.

Literatura

Související články

 Seznam svatých bran milosrdenství v Česku

Externí odkazy

https://velehradsti-zvonici.webnode.cz/
Video-ukázka nedělního zvonění
Video: Až na vrchol velehradské baziliky

Nanebevzetí Panny Marie a svatého Cyrila a Metoděje
Nanebevzetí Panny Marie a Cyril a Metoděj
Nanebevzetí Panny Marie a Cyril a Metoděj
Velehrad
Velehrad
Velehrad
Národní kulturní památky v okrese Uherské Hradiště
Velehradský klášter
Velehrad


text:
Route 99 is a state highway in Connecticut running for  from Route 9 in Cromwell, through the town of Rocky Hill, ending in Wethersfield at the Hartford city line. The road continues into Hartford as a local road (Wethersfield Avenue).  It follows the former alignment of Route 9 from prior to that route's upgrade to a freeway.

Route description
Route 99 begins as the northbound Exit 18 ramp of Route 9 in Cromwell. At the end of the off ramp, the road continues north as Main Street. (Access from Main Street to the southbound on-ramp for Route 9 is designated as State Road 901). Main Street is a two-lane road that goes north through Cromwell up to Rocky Hill for about . At the junction with Elm Street (Route 160), the road becomes a four-lane road known as the Silas Deane Highway. The Silas Deane Highway continues through Rocky Hill up to the town of Wethersfield. It serves as the main thoroughfare of these two towns, also providing access to several shopping centers. Route 99 has interchanges with Interstate 91 in Rocky Hill and the Wilbur Cross Highway (Route 15) in Wethersfield. At the Hartford city line, Route 99 ends but the road continues into downtown Hartford as Wethersfield Avenue.

The entire length of Route 99 is also known as the George Washington Memorial Highway.

History
The alignment of Route 99 was originally designated as part of New England Interstate Route 10 in the 1920s. The Silas Deane Highway was built in 1930 and New England Route 10 was shifted slightly west to use the new highway. In the 1932 state highway renumbering, the alignment was re-designated as Route 9. When Route 9 was upgraded to an expressway between  I-91 and I-95 in 1969, the old surface alignment became Route 99.

Junction list

References

External links

Conn. Rt. 99 Photo

099
Transportation in Hartford County, Connecticut
Transportation in Middlesex County, Connecticut


text:
Poème pédagogique (Педагогическая поэма, Pedagogicheskaya poema) est un film soviétique réalisé par Aleksei Maslyukov et Mechislava Mayevskaya, sorti en 1955.

Synopsis
Une adaptation du roman autobiographique d'Anton Makarenko sur la colonie Gorki.

Fiche technique
 Titre : Poème pédagogique
 Titre original : Педагогическая поэма (Pedagogicheskaya poema)
 Réalisation : Aleksei Maslyukov et Mechislava Mayevskaya
 Scénario : Iosif Manevich et Aleksei Maslyukov d'après Le Poème pédagogique d'Anton Makarenko
 Musique : Anatoli Svechnikov
 Photographie : Ivan Shekker
 Montage : I. Karpenko
 Production : A. Bocharov
 Société de production : Kievskaya Kinostudiya
 Pays :
 Genre : Biopic et drame
 Durée : 111 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Vladimir Yemelyanov : Anton Makarenko
 Georgiy Yumatov : Sasha Zadorov
 Mykhailo Pokotylo : Kalina Ivanovich
 Yelena Litskanovich : Yekaterina Grigoryevna
 Nina Krachkovskaya : Lidia Petrovna
 Misha Chernov : Anton Semyenovich « Toska » Solovyev
 Youri Sarantsev : Grisha Burun
 Pavel Grubnik : Mityagan
 Yasha Panichev : Gud

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition au Festival de Cannes 1956.

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1955
Film biographique soviétique
Film dramatique soviétique
Adaptation d'une autobiographie au cinéma


text:
Kerttu Rakke, de son vrai nom Kadi Kuus, née le 16 septembre 1970 à Võru, est une romancière et nouvelliste estonienne.

Biographie
Née en 1970 à Võru, Kerttu Rakke effectue des études supérieures à l'Université de Tartu et y obtient un diplôme en philologie, puis étudie la sémiotique à l'Institut humanitaire estonien de Tallinn.

Elle travaille ensuite pour divers journaux et magazines, ou agences publicitaires.

Elle fait ses débuts  littéraires en 1987 avec des poèmes dans le journal , puis publie dans le magazine estonien  en 1989, mais ne publie son premier livre qu'en 2000. Un de ses recueils, Kalevipoeg, transpose librement des intrigues et des événements de l'épopée nationale estonienne à la fin du . Ce livre reçoit majoritairement des critiques positives. et lui ouvre la voie à d'autres publications.

Kerttu Rakke est également connue pour avoir écrit le scénario d'une série télévisée, "Kodu keset linna" ("Une maison dans la ville"), qui comprenait plusieurs centaines d'épisodes, diffusés de 2003 à 2006, puis de 2007 à 2010 sur la chaîne TV3.

Elle crée en 2002 sa maison d'édition.

Œuvre
Dans l'œuvre de Rakke, les jeunes femmes et leur vie sexuelle sont souvent au centre de l'action. L'alcool, le travail et le sexe sont des échappatoires cachant un manque d'amour. La superficialité et les incompréhensions dominent les relations humaines. Le langage est parfois argotique, proche du langage familier, les intrigues passionnantes. Le thème récurrent de son œuvre est la femme estonienne contemporaine dans l'environnement urbain. Elle est une des figures d'un courant naturaliste au sein des nouvelles générations d'écrivains estoniens.

Principales publications

 1989 : Let's go (paru dans le magazine Vikerkaar)
 2000 : Kalevipoeg (recueil de nouvelles)
 2000 : Seitse päeva
 2001 : Mitu juttu (recueil de nouvelles)
 2008 : Kolmas printsess
 2002 : Iluasjake" (suite du précédent)
 2002 : Susanna ja mina
 2003 : Kordustrükk  (recueil de nouvelles)
 De 2003 à 2010 : scénarios des épisodes d'une série télévisuelle : Kodu keset linna
 2007 : Küpsiseparadiis ehk kaksteist kuud
 2009 : Rahatuulutaja (biographie de l'actrice estonienne Diana Klas)
 2010 : Seitse aastat seebiselt
 2015 : Pimedusest välja (biographie du compositeur estonien Janek Muru elulugu, 2015)
 2016 : Ott ja Pilts (Livre pour enfants, illustrations de Navitrolla)
 2017 : Küpsiseparadiis 2 ehk maskid & maskotid
 2018 : Häbi
 2022 : Neli lihtsat juttu

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1970
Naissance à Võru
Femme de lettres estonienne
Nouvelliste du XXIe siècle
Romancière estonienne
Nom de plume


text:
Орві́ль () — муніципалітет у Франції, у регіоні Центр-Долина Луари, департамент Луаре. Населення —  осіб (2011).

Муніципалітет розташований на відстані близько 70 км на південь від Парижа, 55 км на північний схід від Орлеана.

Демографія

Розподіл населення за віком та статтю (2006):

Економіка

Посилання

 [ Розташування муніципалітету Орвіль на мапі Франції та сусідні муніципалітети]

Див. також
 Список муніципалітетів департаменту Луаре

Примітки

Муніципалітети департаменту Луаре


text:
Fractured Life es el álbum debut de la banda inglesa de rock alternativo Air Traffic.

Fue lanzado el 2 de julio de 2007 por Tiny Consumer y EMI.

Lista de canciones

Sencillos

Álbumes de 2007
Álbumes de Air Traffic
Álbumes en inglés


text:
Charles August Lindbergh (Stockholm, 20 januari 1859 - Crookston, 24 mei 1924) was een lid van het Huis van Afgevaardigden (Verenigde Staten).

Zweedse roots
Hij was de zoon van de Zweedse immigrant Ola Månsson (1808-1893) en de 30 jaar jongere serveerster Lovisa Jansdotter Carlén (†1921).

Ola Månsson was lid van de Zweedse Rijksdag en werkte als bankdirecteur. Toen hij beschuldigd werd van omkoping en verduistering liet hij zijn eerste gezin achter en vertrok (1859) naar de Verenigde Staten en nam daar de naam Lindbergh aan.

Congresman
Charles August Lindbergh ging rechten studeren aan de Universiteit van Michigan, waar hij 1883 afstudeerde. Hij diende als officier van justitie voor Morrison County in Minnesota van 1891 tot 1893. Van 1907 tot 1917 was hij - als republikein - lid van het Amerikaans Congres, waar hij de staat Minnesota vertegenwoordigde. Hij was tegen de deelname van Amerika aan de Eerste Wereldoorlog en verzette zich tegen de oprichting van het centrale banksysteem in zijn land (1913).

Charles August Lindbergh huwde in 1887 met Mary Lafond - met wie hij twee dochters had en die reeds in 1898 overleed. In 1901 huwde hij met Evangeline Lodge Land (1876-1954). Zij hadden één zoon, de bekende luchtvaartpionier Charles Lindbergh.

Lindbergh, Charles August
Lindbergh, Charles August


text:
Desertoniscus subterraneus är en kräftdjursart som beskrevs av Karl Wilhelm Verhoeff 1930. Desertoniscus subterraneus ingår i släktet Desertoniscus och familjen Trachelipodidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Gråsuggor och tånglöss
subterraneus


text:
Büchel bzw. Buechel ist ein deutscher Familienname.

Namensträger
 Alexander Büchel (Effendi; * 1957), deutscher Keyboarder
 Alfred Büchel (1926–2019), Schweizer Betriebswissenschaftler
 Alois Büchel (* 1941), liechtensteinischer Zehnkämpfer, Regisseur und Theaterintendant
 Anna Catharina vom Büchel (auch Anna Catharina vom Buchel; 1698–1743), deutsche Prophetin und Zionistin
 Armin Büchel (1945–1994), liechtensteinischer Judoka
 Augustus Carl Büchel (1813–1864), deutscher Offizier
 Benjamin Büchel (* 1989), liechtensteinischer Fußballspieler
 Christian Büchel (* 1965), deutscher Neurowissenschaftler
 Christoph Büchel (* 1966), Schweizer Künstler
 Conrad Büchel (1800–1875), deutscher Rechtswissenschaftler und Hochschullehrer
 Cyrill Büchel (1929–2005), liechtensteinischer Politiker (VU)
 Dietrich von Büchel († 1552), deutscher Jurist, Diplomat und Sekretär
 Emanuel Büchel (1705–1775), Schweizer Topograph und Zeichner
 Erich Büchel (* 1952/1958), liechtensteinischer Fußballspieler
 Ernst Büchel (1922–2003), liechtensteinischer Rechtsanwalt und Politiker (FBP)
 Ernst Andreas Büchel (1896–1960), liechtensteinischer Politiker (FBP)
 Eugen Büchel (1916–1978), liechtensteinischer Bobfahrer
 Eugene Buechel (Eugen Büchel; 1874–1954), deutscher Jesuit, Missionar, Sprachforscher und Ethnologe
 Fred Büchel (* 1962), Schweizer Theatermacher, Schauspieler und Autor
 Gebhard Büchel (* 1921), liechtensteinischer Zehnkämpfer
 Georg Büchel (* 1951), deutscher Geologe
 Gerold Büchel (* 1974), liechtensteinischer Politiker (FBP)
 Hans Büchel (1893–1961), deutscher Landwirt und Politiker
 Hubert Büchel (* 1951), liechtensteinischer Diplomat
 Imke Büchel (* 1961), deutsche Schauspielerin
 Jakob Büchel (* 1955), liechtensteinischer Politiker (VU)
 Jakob Büchel-Frey (* 1922), Schweizer Maler, Kalligraf und Buchgestalter

 Josef Büchel (1910–1991) Liechtensteiner Politiker
 Karl Heinz Büchel (1931–2020), deutscher Chemiker
 Klaus Büchel (* 1948), deutscher Fußballspieler
 Lars Büchel (* 1966), deutscher Drehbuchautor und Filmregisseur
 Magnus Büchel (* 1960), liechtensteinischer Judoka
 Manfred Büchel (* 1961), liechtensteinischer Fußballspieler
 Marcel Büchel (* 1991), österreichischer Fußballspieler

 Martin Büchel (* 1987), liechtensteinischer Fußballspieler
 Matthias Büchel (1912–1999), deutscher Sänger und Dirigent
 Nikolaus Büchel (* 1957), liechtensteinischer Schauspieler und Regisseur
 Oskar-Wilhelm Büchel (1924–2007), deutscher Pädagoge und Politiker (CDU)
 Otto Büchel (1949–2005), liechtensteinischer Politiker (VU) und Radsportfunktionär

 Robert Büchel (* 1968), liechtensteinischer Skirennläufer
 Robert Büchel-Thalmaier (* 1963), liechtensteinischer Sportfunktionär
 Roland Rino Büchel (* 1965), Schweizer Politiker (SVP)
 Ronny Büchel (* 1982), liechtensteinischer Fußballspieler
 Sandro Büchel (* 1991), Schweizer Unihockeyspieler
 Selina Rutz-Büchel (* 1991), Schweizer Mittelstreckenläuferin
 Simak Büchel (* 1977), deutscher Schriftsteller
 Stefan Büchel (* 1986), liechtensteinischer Fußballspieler

 Ulrich Büchel (Johann Ulrich Büchel; 1753–1792), Schweizer Baumeister, Zeichner und Radierer
 Walter Büchel (* 1952), liechtensteinischer Fußballspieler
 Wilhelm Büchel (1873–1951), liechtensteinischer Landwirt und Politiker (FBP)
 Wolfgang Büchel (1920–1990), deutscher Philosoph

Familienname
Deutscher Personenname