text:
Czterowektor – wektor o czterech współrzędnych  należący do czasoprzestrzeni, która jest przestrzenią 4-wymiarową (dokładniej przestrzenią wektorową pseudoeuklidesową).

Archetypem wszystkich 4-wektorów jest 4-wektor położenia. Na jego podstawie definiuje się wszystkie inne 4-wektory.

Definicja 4-wektora kontrawariantnego
Nie każdy zespół 4 liczb można nazwać 4-wektorem. Aby tak było, musi być spełniony istotny warunek: 4 liczby otrzymane z pomiarów wykonanych przez różnych obserwatorów  oraz  mierzących daną wielkość fizyczną na tym samym obiekcie i w tej samej sytuacji fizycznej (np. pomiar energii-pędu tej samej cząstki, która mija tę samą bramkę) muszą być ze sobą ściśle związane. W szczególności, jeżeli obserwator  porusza się względem obserwatora  z prędkością  w kierunku osi  to związki te zadane są przez transformację Lorentza:

gdzie:
  – wyniki pomiarów obserwatora
  – wyniki pomiarów obserwatora

  – prędkość światła (zgodnie ze Szczególną Teorią Względności Einsteina identyczna dla każdego obserwatora).

Liczbę  nazywa się współrzędną czasową.

Liczby  nazywa się współrzędnymi przestrzennymi.

Czterowektor zapisany z górnymi indeksami nazywa się 4-wektorem kontrawariantnym.

Czterowektor kontrawariantny zapisuje się w skróconej formie w postaci

gdzie  – wektor o współrzędnych przestrzennych.

Definicja 4-wektora kowariantnego
Ponadto definiuje się czterowektor z dolnymi indeksami – nazywa się je 4-wektorami kowariantnymi.

Wektory kowariantne w płaskiej czasoprzestrzeni (opisanej tensorem Minkowskiego – patrz niżej) różnią się od kontrawariantnych znakiem współrzędnych przestrzennych, tj.
  – wektor kowariantny

oraz

Czterowektor kowariantny zapisuje się w skróconej formie w postaci

gdzie  – wektor (kontrawariantny) o współrzędnych przestrzennych.

Uwaga: Ogólna transformacja Lorentza może być reprezentowana za pomocą macierzy 4x4  Λ. Wtedy działanie transformacji Lorentza na 4-wektor kontawariantny  A, reprezentowany w postaci wektora kolumnowego, jest dana za pomocą mnożenia macierzy przez wektor.

4-wektory w postaci kowariantnej przedstawia się wtedy w postaci wierszowej; takie wektory transformują się za pomocą  mnożenia przez macierz transponowaną względem macierzy odwrotnej do macierzy Lorentza Λ.

Zasada opuszczania wskaźników 4-wektora
Aby otrzymać współrzędne kowariantne 4-wektora, należy pomnożyć współrzędne kontrawariantne przez tensor metryczny. Dla czasoprzestrzeni w ogólności zakrzywionej (rozważanej np. w Ogólnej Teorii Względności), związek między współrzędnymi kowariantymi i kontrawariantnymi dany jest za pomocą tensora metrycznego

przy czym sumuje się po powtarzającym się wskaźniku, przyjmując

W płaskiej czasoprzestrzeni tensor metryczny jest diagonalny (tzw. tensor Minkowskiego) i ma postać (oznaczaną tu symbolem )

Dlatego opuszczanie wskaźnika sprowadza się tu do zmiany znaku przy współrzędnej przestrzennej kontrawariantnej.

Zasada podnoszenia wskaźników 4-wektora
Aby otrzymać współrzędne kontrawariantne 4-wektora, mając współrzędne kowariantne, należy te ostatnie pomnożyć przez tensor metryczny. Dla czasoprzestrzeni w ogólności zakrzywionej związek między współrzędnymi kowariantymi i kontrawariantnymi dany jest za pomocą postaci kontrawariantnej tensora metrycznego

przy czym sumuje się po powtarzającym się wskaźniku, przyjmując

W płaskiej czasoprzestrzeni tensor metryczny kontrawariantny jest diagonalny (tzw. tensor Minkowskiego) i ma postać identyczną jak tensor kowariantny (oznaczaną tu symbolem ), czyli

Podnoszenie wskaźnika sprowadza się więc do zmiany znaku przy współrzędnych przestrzennych kowariantnych

Długość 4-wektora
Czterowektory są obiektami geometrycznymi. Z tej racji np. ich długość obliczona w różnych układach odniesienia musi dać tę samą wartość. Kwadrat długości 4-wektora wyrażają 3 równoważne wzory:

  lub

przy czym sumuje się po powtarzających się wskaźnikach, przyjmując

Pierwszy wzór zapisany bez konwencji sumacyjnej Einsteina ma 4 składowe, a ostatnie dwa zawierają w ogólności po 16 składowych.

W płaskiej czasoprzestrzeni powyższe wzory na kwadrat długości 4-wektora sprowadzają się do postaci

lub

Z ostatniego wzoru widać, iż długość 4-wektora w czasoprzestrzeni nie wyraża się przez uogólniony wzór na długość wektora znany z geometrii Euklidesowej (w którym mielibyśmy sumę kwadratów współrzędnych); czasoprzestrzeń jest bowiem przestrzenią pseudoeuklidesową. W szczególności długości 4-wektorów mogą mieć wartości mniejsze od zera.

Klasyfikacja 4-wektorów.
Ze względu na długość 4-wektory dzieli się na:
 czasowe – gdy
 zerowe – gdy
 przestrzenne – gdy

Powyższe własności 4-wektorów są niezależne od układu odniesienia, gdyż: dokonując transformacji Lorentza danego 4-wektora do innego układu, otrzyma się inne współrzędne, ale jego długość nie zmieni się. Mówi się, że powyższe własności długości 4-wektorów są Lorentzowsko niezmiennicze. Np. 4-wektor czasowy w jednym układzie będzie wektorem czasowym w każdym układzie odniesienia.

Iloczyn skalarny czterowektorów
Iloczyn skalarny 4-wektorów definiuje się następująco:

  lub

Tak zdefiniowany Iloczyn skalarny jest niezmiennikiem przekształceń Lorentza. Gdy  to powyższe wzory sprowadzają się do wzorów na długość 4-wektora, podane wyżej.

Kolejność czasowa zdarzeń. Związki przyczynowo-skutkowe
Niezmienniczość podziału 4-wektorów na czasowe, zerowe i przestrzenne prowadzi do wniosków:

(1) Tylko wtedy, gdy dwa zdarzenia  są oddzielone czasowym lub zerowym interwałem czasoprzestrzennym, to można o jednym z nich powiedzieć, iż jest wcześniejsze niż drugie; i to zdarzenie wcześniejsze może (ale nie musi) mieć wpływ na zdarzenie późniejsze

Uwaga: Zdarzenie wcześniejsze wywrze wpływ na zdarzenie późniejsze, gdy podczas zajścia  zdarzenia wcześniejszego nastąpi emisja pola fizycznego, które poruszając się z prędkością światła dotrze do zdarzenia późniejszego i ponadto wywrze na nie wpływ.

(2)  Zdarzenia oddzielone interwałem przestrzennym nie mogą mieć wpływu na siebie, gdyż żadne oddziaływanie, nawet poruszające się z prędkością światła, nie jest w stanie dotrzeć od jednego ze zdarzeń do drugiego; takim zdarzeniom nie można przypisać też absolutnej kolejności czasowej.

Czterowektor położenia w czasoprzestrzeni

Definicja 4-wektora położenia
Czterowektorem położenia w czasoprzestrzeni nazywamy 4-wektor o postaciach:
 postać kontrawariantna (o górnych wskaźnikach)

 postać kowariantna (o dolnych wskaźnikach)

Współrzędna  – tzw. współrzędna czasowa,  – tzw. współrzędne przestrzenne.

Uwaga:

Współrzędna czasowa 4-wektora położenia ma wymiar długości, podobnie jak pozostałych współrzędnych czterowektora (jest równa czasowi wyrażonemu w sekundach x prędkość światła w próżni, czyli jej wymiarem jest metr).

Sens fizyczny 4-wektora położenia
Czterowektor położenia opisuje czas oraz położenie przestrzenne zajścia jakiegoś zdarzenia w czasoprzestrzeni, przy czym przez zdarzenie rozumie się jakieś krótkotrwałe zjawisko, np. fakt mijania słupka przez cząstkę – zjawisko to zachodzi w chwili  w położeniu  co obserwator  opisuje za pomocą czterowektora

Własności transformacyjne 4-wektora położenia
Temu samemu zdarzeniu inny obserwator  przypisze własny czterowektor  zawierający wyniki pomiaru czasu i położenia dokonane względem jego układu odniesienia i za pomocą jego własnego zegara. Zespoły liczb otrzymane przez różnych obserwatorów będą na ogół różnić się – jeżeli np. obserwatorzy są w ruchu względem siebie. Jednak wykonując pomiary wielu zdarzeń i porównując je ze sobą, obserwatorzy stwierdzą, że zachodzą między ich wynikami ścisłe zależności. W najprostszym przypadku, gdy obserwator  porusza się względem obserwatora  z prędkością  w kierunku osi  – przy czym  oznacza tu współrzędną wektora prędkości – to związki te zadane są przez tzw. transformację Lorentza:

Zapisując współrzędne w postaci  transformacje Lorentza mają bardziej symetryczną postać

Aby otrzymać transformację odwrotną, wystarczy do powyższej transformacji podstawić zamiast  symbol  i zamienić symbole primowane z nieprimowanymi:

Uwaga: Współrzędne każdego innego 4-wektora poddane transformacji Lorentza muszą dać współrzędne tego 4-wektora w nowym układzie. Nie każdy zespół 4 liczb będzie więc 4-wektorem.

Interwał czasoprzestrzenny zdarzeń

Definicja
Df. Interwałem czasoprzestrzennym zdarzeń nazywa się długość różnicy dwóch czterowektorów, opisujących dwa zdarzenia w czasoprzestrzeni.

Interwał jest analogiem odległości w zwykłej przestrzeni.

Niezmienniczość interwału
Tw. Interwał jest niezmiennikiem transformacji Lorentza.

Dowód:

(1) Rozważmy dwa zdarzenia  oraz  zachodzące w czasoprzestrzeni, np.  – cząstka mija bramkę,  – następuje eksplozja supernowej. Obserwator  przypisze tym zdarzeniom czterowektory położeń

Różnica czterowektorów jest czterowektorem  którego długość, czyli interwał w płaskiej czasoprzestrzeni wynosi

(2) Obserwator  przypisze tym zdarzeniom czterowektory położeń

Obliczając interwał w płaskiej czasoprzestrzeni, otrzyma

(3) Ponieważ współrzędne  związane są ze współrzędnymi  za pomocą transformacji Lorentza – i podobnie dla zdarzenia  to podstawiając do ostatniego wzoru te zależności i wykonując proste przekształcenia, otrzyma się wyrażenie identyczne jak dla  tj.

Oznacza to, że interwały obliczone dla dowolnych dwóch zdarzeń nie zależą od obserwatora. Mówimy, ze interwały są niezmiennikami transformacji Lorentza.

Niezmienniczość interwału stanowi o własnościach geometrycznych czasoprzestrzeni.

Interwał dla światła
Interwał obliczony dla światła jest zerowy w tym sensie, że:

Jeżeli zdarzenie  polega na emisji światła z danego źródła, a zdarzenie  polega na odbierze tego światła przez jakiś detektor, to

gdyż lewa strona równości przedstawia kwadrat drogi przebytej przez światło, a prawa strona przedstawia kwadrat odległości przestrzennej dzielącej źródło i detektor. Przenosząc wyrażenie z prawej strony na lewą, otrzyma się wyrażenie na interwał czasoprzestrzenny. Oznacza to, że interwał dla światła jest zerowy – i własność ta jest taka sama dla dowolnego obserwatora.

Uwaga:

Niezmienność interwału wynika de facto z postulatu niezmienniczości prędkości światła względem wszystkich obserwatorów, na którym Einstein w 1905 r. oparł Szczególną Teorię Względności. Transformacja Lorentza, którą w tym artykule zakłada się, jest tego konsekwencją.

Różniczka  interwału czasoprzestrzennego zdarzeń
(1) Df. Różniczką  interwału czasoprzestrzennego nazywa się interwał obliczony dla dwóch zdarzeń leżących w infinitezymalnej odległości czasoprzestrzennej.

(2) Np. jeżeli mamy dwa zdarzenia opisane 4-wektorami

to różniczkowy 4-wektor dzielący te zdarzenia wynosi

Jego długość oblicza się z ogólnego wzoru na długość 4-wektora, tj.

Jeżeli współrzędne zdarzenia  oznaczymy symbolami  a przyrosty tych współrzędnych oznaczymy symbolami

to różniczka  wyrazi się w zwartej formie wzorem

gdzie  – tensor metryczny Minkowskiego w punkcie

(3) W dowolnie zakrzywionej czasoprzestrzeni różniczka interwału  wyrazi się wzorem

gdzie  – tensor metryczny w punkcie

Czterowektor prędkości

Definicja
Czterowektorem prędkości nazywamy pochodną czterowektora położenia cząstki względem interwału czasoprzestrzennego:

gdzie:
  – różniczka interwału czasoprzestrzennego dzielącego dwa bliskie zdarzenia leżące na linii świata cząstki, dla której definiuje się 4-wektor prędkości,
  –  czterowektor infinitezymalnego  przemieszczenia cząstki w czasoprzestrzeni.

Przy czym zachodzi związek:

Aby pokazać, jaki jest sens fizyczny tak przyjętej definicji 4-wektora prędkości należy najpierw zauważyć, że:

Tw. 1:
gdzie  – infinitezymalny upływ czasu własnego, przy czym  – tzw. czas własny cząstki, czyli czas mierzony w układzie, w którym cząstka (przynajmniej chwilowo) jest w spoczynku. Powyższy wzór oznacza, że:

 Różniczka interwału  dzielącego dwa bliskie zdarzenia leżące na linii świata cząstki jest proporcjonalna do upływu czasu własnego cząstki  tj. czasu, jaki dzieli te zdarzenia, zamierzonego zegarem poruszającym się z cząstką.

Dowód:

W układzie, w którym cząstka spoczywa, jej przemieszczenia przestrzenne są zerowe, tj.  Oznaczając upływ czasu w układzie cząstki symbolem  i podstawiając to do wzoru na interwał liczony w układzie cząstki, otrzyma się szukany wzór:
  cnd.

Tw. 2:
– infinitezymalny upływ czasu  mierzony w układzie, w którym cząstka ma prędkość przestrzenną  jest większy o czynnik  od upływu czasu w układzie cząstki (przy czym  jest istotnie większa od 1 dla dużych prędkości ).

Dowód:

Z transformacji Lorentza, napisanej dla różniczek przemieszczeń i czasu mamy

gdzie przyjęto oznaczenie  Przemieszczenia cząstki w układzie jej czasu własnego jest zerowe, tj.  Stąd otrzymamy wzór (równoważny w sposób trywialny tezie twierdzenia)
  cnd.

Ostatecznie z Tw. 1 oraz Tw. 2 mamy:

Między upływem czasu własnego cząstki, upływem czasu w układzie spoczynkowym oraz różniczką interwału dla zdarzeń na linii świata cząstki zachodzą zależności:

Wzory te pozwalają znaleźć postać 4-wektora prędkości, zależną w jawny sposób od prędkości cząstki, co pokazano niżej.

Elementy przestrzenne 4-wektora prędkości

gdzie:  oraz  – współrzędne wektora prędkości cząstki w przestrzeni  takie że:

Element czasowy 4-wektora prędkości

Jawna postać 4-wektora prędkości
Na podstawie powyższych wzorów czterowektor prędkości można zapisać w postaci jawnie zależnej od prędkości  cząstki

Tw. 3: Długość czterowektora prędkości wynosi 1.
Dowód: Pisząc równość  i dzieląc ją obustronnie przez  otrzyma się

Korzystając z definicji czterowektora prędkości, otrzymuje się

lub równoważnie – po opuszczeniu jednego wskaźnika

Powyższe dwa wzory przedstawiają po prawych stronach wyrażenia na długość 4-wektora prędkości, która wg lewych stron tych równości wynosi 1, cdn.

Uwaga 1: Czterowektor prędkości jest bezwymiarowy – nie ma wymiaru prędkości.

Uwaga 2: Dla światła nie można zdefiniować czterowektora prędkości, gdyż: a) Wartość interwału czasoprzestrzennego dla światła jest zawsze równa zeru – w definicji 4-wektora prędkości mielibyśmy zero w mianowniku. b) Podstawiając do wzoru na  wartość  uzyska się symbol nieoznaczony.

Uwaga 3: Dla światła nie można dokonać transformacji Lorentza do układu poruszającego się z prędkością światła – wtedy bowiem otrzymuje się zera w mianownikach symbolu

Uwaga 4: Układ odniesienia związany ze światłem jest w pewnym sensie wyróżniony, bowiem w każdym innym układzie odniesienia prędkość sygnału świetlnego w próżni jest taka sama – niezależnie od tego, z jak wielką prędkością układ ten porusza się np. w stronę źródła światła (co jest wbrew klasycznej fizyce, wg której obserwator w takim układzie mierzyłby prędkość światła większą niż c).

Uwaga 5: Upływ czasu mierzy się w teorii względności za pomocą sygnałów świetlnych. Czy da się zmierzyć upływu czasu w układzie poruszającym się z prędkością światła? Przekształcając wzór  otrzyma się

– wzór ten przedstawia upływ czasu w układzie poruszającym się z prędkością  gdy w układzie spoczywającym upływa czas  Podstawiając do tego wzoru  otrzyma się  – dla światła czas nie płynie.

Uwaga 6: Długość (norma) 4-wektora prędkości obliczona w czasoprzestrzeni Minkowskiego zależy od przyjętej sygnatury tensora metrycznego. W tym artykule przyjęto sygnaturę (+,---) – wtedy długość wynosi 1. Jeżeli przyjąć sygnaturę (-,+++), to długość wyniesie  bo wtedy

Uwaga 7: Jeżeli cząstka pozostaje w spoczynku, tzn.  – wtedy jej 4-wektor prędkości ma postać  czyli jest równoległy do współrzędnej czasowej, której wartość wynosi  (bo ). Oznacza to, że:

Cząstka porusza się w czasoprzestrzeni (wzdłuż linii prostej, równoległej do osi czasowej), mimo że spoczywa w przestrzeni. W czasoprzestrzeni nie istnieje stan spoczynku.

Czteroprędkość jako wektor styczny do trajektorii cząstki
Geometrycznie czteroprędkość jest wektorem stycznym do linii świata cząstki (unormowanym do 1 lub -1).

Uzasadnienie:

Linia świata cząstki jest definiowana jako krzywa w czasoprzestrzeni (przestrzeni 4-wymiarowej), którą kreśli poruszająca się cząstka; jak każdą krzywą linię świata można zapisać w postaci parametrycznej, tj. podając zależności współrzędnych wektora wodzącego  punktów krzywej od parametru, np. od interwału  czyli

Pochodna wektora wodzącego po parametrze jest wektorem stycznym do krzywej, czyli

Wektor ten jest tożsamy z wcześniej zdefiniowanym 4-wektorem  nazwanym 4-wektorem prędkości cząstki. Jak pokazaliśmy, długość tego wektora wynosi 1 (lub -1 dla sygnatury (-+++)).

Czterowektor pędu

Definicja
Kontrwariantnym czterowektorem pędu ciała nazywa się iloczyn 4-wektora prędkości  ciała przez

gdzie:  – masa spoczynkowa cząstki. Wykorzystując wzór  otrzymamy

Długość 4-wektora pędu
Korzystając z ogólnego wzoru na długość dowolnego 4-wektora, kwadrat długości 4-wektora pędu przyjmie postać

Podstawiając  otrzymamy

Widać, że długość 4-wektora pędu jest stałą liczbą  czyli niezależny od układu współrzędnych, w którym się ja oblicza.

Uwaga: Do fotonów nie stosuje się transformacja Lorentza oraz fotony mają zerową masę spoczynkową, dlatego powyższej definicji 4-pędu nie można zastosować do fotonów.

Wyrażenie 4-pędu przez energię i pęd ciała
Energię całkowitą ciała i 3-wektor pędu ciała definiuje się następująco

Podstawiając powyższe wielkości do definicji 4-wektora pędu otrzyma się równoważną postać

Składowymi czterowektora pędu są energia i pęd cząstki – dlatego wektor ten nazywa się też 4-wektorem energii-pędu:

a) współrzędna czasowa jest równa energii cząstki podzielonej przez prędkość światła

b) współrzędne przestrzenne są składowymi 3-wektora pędu cząstki

gdzie:  – tzw. masa relatywistyczna cząstki.

Uwaga: 3-wektor pędu (pęd relatywistyczny) jest iloczynem masy relatywistycznej i prędkości cząstki.

Związek między energią, pędem i masą
Obliczając długość 4-wektora pędu zapisanego w postaci  i porównując otrzymaną wielkość z wyrażeniem  otrzyma się zależność

czyli

Powyższe wzór na energię relatywistyczną cząstki stanowi podstawę do konstrukcji równań mechaniki kwantowej relatywistycznie niezmienniczych – równania Kleina-Gordona (opisującego cząstki bez spinu) i równania Diraca (opisującego elektrony, pozytony i inne fermiony o spinie 1/2).

Czterowektor siły

Definicja
Czterowektorem siły nazywa się pochodną czteropędu względem interwału czasoprzestrzennego:

lub równoważnie – korzystając ze wzoru

Współrzędne przestrzenne czterowektora siły
Część przestrzenna czterowektora siły ma więc postać

Powyższy wzór można przekształcić, wprowadzając 3-wektor siły w postaci

– identyczny wzór podał już Newton, formułując II zasadę dynamiki; Einstein zmodyfikował newtonowski wzór na pęd, zastępując iloczyn masy i prędkości wyrażeniem

Ponieważ  to  przyjmie postać

Oznacza to, że: składowa przestrzenna 4-siły jest proporcjonalna do 3-wektora siły.

Współrzędna czasowa czterowektora siły
Różniczkujemy wyrażenie na długość 4-wektora prędkości po interwale czasoprzestrzennym

co daje

Korzystając z faktu, że tensor metryczny  jest symetryczny, otrzyma się

Mnożąc powyższe wyrażenie przez  i podstawiając  otrzyma się

Korzystając z definicji czterowektora siły  otrzyma się

lub równoważnie (po opuszczeniu wskaźnika)

czyli

(gdzie sumowanie przeprowadza się po ). Wyznaczając część czasową czterowektora siły, otrzyma się

Wyrażenie czterowektora siły przez pęd, energię i siłę
Wykorzystując otrzymane wzory na  i  czterowektor siły zapiszemy w postaci

Widać stąd, że czterowektor siły wyraża się przez prędkość, pęd i energię cząstki oraz siłę działającą na cząstkę.

Czterowektor falowy
(1) Czterowektor falowy – to czterowektor przypisany fali świetlnej lub fali materii poruszającej się w kierunku  (gdzie  – wektor falowy fali), o częstotliwości

(2) Kwadrat długości tego 4-wektora wynosi

(3) Jeżeli rozważaną falą jest fala materii, to słuszne są zależności podane przez de Broglie'a pomiędzy częstotliwością fali i jej wektorem falowym, a energią cząstki i jej pędem

gdzie  – stała Plancka podzielona przez

Czterowektor  wyrażony przez  przyjmie postać

lub

Korzystając ze wzoru na długość 4-wektora pędu, otrzymamy

gdzie  – masa cząstki.

Czterowektor gęstości prądu
Czterowektor gęstości prądu – to czterowektor przypisany prądowi elektrycznemu (składowa czasowa jest relatywistyczną gęstością ładunku  pomnożoną przez prędkość światła; składowa przestrzenna jest wektorem gęstości prądu elektrycznego )

Zobacz też
 czasoprzestrzeń Minkowskiego
 czas własny
 czterowektor gęstości prądu elektrycznego
 czterowektor pędu
 interwał czasoprzestrzenny
 wektor styczny
 współrzędne krzywoliniowe
 zdarzenie czasoprzestrzenne

Bibliografia
W języku polskim:
 L.D. Landau, J.M. Lifszyc, Teoria pola, PWN, Warszawa 2009 (klasyczny podręcznik).

W języku angielskim:

 D.J. Griffiths, Introduction to Electrodynamics, Cambridge University Press, 2017.
 D.J. Griffiths, Introduction to Elementary Particles, WILEY-VCH, Veinhein 2008.


text:
Большие Пальники — деревня в составе Немского района Кировской области.

География
Находится на расстоянии примерно 20 километров по прямой на восток-северо-восток от районного центра поселка Нема.

История
Деревня известна с 1802 года под названием Малое Городище. В 1873 году учтено дворов 31 и жителей 227, в 1905 60 и 370, в 1926 82 и 373, в 1950 76 и 274 соответственно, в 1989 80 жителей. До 2021 года входила в Немское сельское поселение Немского района, ныне непосредственно в составе Немского района.

Население
Постоянное население составляло 48 человек (русские 98 %) в 2002 году, 22 в 2010.

Примечания

Населённые пункты Немского района

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Phorcus atratus is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Trochidae, the top snails.

Description
The height of the shell varies between 17 mm and 24 mm, its diameter between 16 mm and 19 mm. The solid, imperforate shell has a conical shape. The spire is conical. The apical whorls are eroded, the following dull cinereous or purplish-black, marked with several spiral rows of white spots, or with longitudinal zigzag white stripes. The base of the shell is generally tessellated or striped with white. The shell contains 5 to 6 whorls. The upper ones are marked with spiral impressed lines in young specimens, and two carinae, the latter giving the body whorl a squarish form. The aperture is oblique.  The lip is not much thickened within. The short columella is obsoletely subdentate at its base. Above at the insertion it shows a heavy white callous spread upon the base, invading the umbilicus, and wholly closing it, or leaving only a narrow pit.

This species is quite variable in coloration, the white appearing either in oblique zigzags or in spots. The young are perforate.

Distribution
This marine species occurs in the following locations:
 Cape Verdes
 Canary Islands
 European waters (ERMS scope)
 Senegal

References

 Wood W., 1828: Supplement to the Index Testaceologicus or a catalogue of shells, British and foreign ; London, privately published; pp. VI + 59 + 8 pl
 Nordsieck F., 1974: Il genere Osilinus Philippi, 1847 nei mari europei ; La Conchiglia 9-10 (67-68): 21-23
 Talavera F.G., 1978: Moluscos marinos de las Islas Salvajes. In: Contribución al estudio de la historia natural de las Islas Salvajes; * Aula de Cultura de Tenerife p. 119-128, 1 pl.

External links

atratus
Molluscs of the Atlantic Ocean
Molluscs of the Canary Islands
Gastropods of Cape Verde
Invertebrates of West Africa
Gastropods described in 1828


text:
Rózsa ist ein ungarischer weiblicher Vorname und Familienname, abgeleitet vom lateinischen Rosa.

Varianten
Róza, Rózabella, Rózamari, Rózsi, Rozanna, Rozina, Rozita

Namensträger

Vorname
Rózsa
 Rózsa Darázs (* 1987 in Jászberény) ist eine ungarische Eisschnellläuferin
 Rózsa Farkas (* 1971), ungarische Cimbalomspielerin
 Rózsa Péter (1905–1977), ungarische Mathematikerin

Róza
 Róza Berger-Fiedler (* 1940), in Deutschland lebende Jüdin, Dokumentaristin, Regisseurin und Produzentin
 Róža Domašcyna (* 1951), deutsche Lyrikerin, Essayistin, Dramatikerin, Herausgeberin und Übersetzerin in sorbischer und deutscher Sprache
 Róza Molnár (1900–1977), ungarische Grafikerin und Malerin der Moderne

Rózsi
 Rózsi Delly (1912–2000), ungarische Opernsängerin (dramatischer Sopran)
 Rózsi Szöllősi (* 1892; † nach 1927), ungarische Schauspielerin und Sängerin

Familienname
 Ágnes Rózsa (1910–1984) ungarisch-rumänische Schriftstellerin, Übersetzerin
 Edith Rozsa (* 1973), kanadische Skirennläuferin
 Eduardo Rózsa-Flores (1960–2009), ungarischer Journalist, Schauspieler und Autor
 Ferenc Rózsa (1906–1942), ungarischer Politiker, Redakteur und Widerstandskämpfer gegen das Horthy-Regime
 János Rózsa (* 1937), ungarischer Filmregisseur, Filmeditor, Drehbuchautor und Filmproduzent
 Klaus Rózsa (* 1954), ungarisch-schweizerischer Fotograf und Aktivist
 Miklós Rózsa (1907–1995), ungarisch-amerikanischer Komponist
 Pál Rózsa (* 1946), ungarischer Komponist
 Norbert Rózsa (* 1972), ungarischer Schwimmer
 Sándor Rózsa (1813–1878), ungarischer Bandit
 Vera Rózsa (1917–2010), ungarisch-britische Sängerin und Gesangslehrerin

Siehe auch
 Rosa (Vorname)
 Rózsavölgyi
 Rózsás

Weiblicher Vorname
Familienname
Ungarischer Personenname

eo:Roza (nomo)
fi:Rose (nimi)
fr:Rose (prénom)
hu:Rózsa (keresztnév)
no:Rose (navn)
pl:Róża (imię)
ru:Рожа
sk:Ružena


text:
The Sideways I ꟷ is an epigraphic variant of Latin capital letter I used in early medieval Celtic inscriptions from Wales and southwest England (Cornwall and Devon).  About 36 monumental inscriptions in Wales, and about 15 in Cornwall and Devon, mostly dating from the 5th-6th centuries, make use of this letter.  Except for a single inscription from the Isle of Man, it is not found in monumental inscriptions elsewhere.  The letter is used exclusively in a word-final position for Latin words (or Latinized Celtic names) in the second declension genitive singular.

Encoding
The character was proposed for encoding in the Unicode standard in 2011. It has since been encoded at code point  in Unicode 7.0.

References

Typography
Epigraphic letter variants
Sub-Roman Britain
Medieval Latin inscriptions
5th-century introductions


text:
Paavoharju was a Finnish musical collective of ascetic Christians formed around two brothers, Lauri and Olli Ainala. They came to attention in 2005 when their debut album was highlighted as "Album of the Week" by popular publication Stylus Magazine.

2008's Laulu Laakson Kukista, their second album, (translates to A Song about Flowers of the Valley) was selected by noted music website Pitchfork Media as a recommendation, and ranked 18th on Metacritic's list of the 30 best-reviewed albums of the year.

The band toured the United Kingdom in mid-2007, playing shows in London and Bristol.

Discography

Albums
 Yhä hämärää (Fonal Records, 2005)
 Laulu laakson kukista (Fonal Records, 2008)
 Joko sinä tulet tänne alas tai minä nousen sinne (Svart Records, 2013)

Singles and EPs
 Maxi Ranskikset EP (self released, 2002)
 Minä ja kapteeni/Onni – Joose Keskitalo & Paavoharju, 7" single (Helmilevyt, 2005)
 Tuote-akatemia / Unien Savonlinna EP (Miasmah, 2006)
 Uskallan 7" single (Type Records, 2006)
 Laulu laakson kukasta, MP3 EP, (Fonal Records, 2008)

Compilations
 Ikkunat Näkevät, MP3 EP, (Fonal Records, 2011)
 Unohdetaan Jo Se Taivas, CD LP, (Svart Records, 2018)

Video
 Unien Savonlinna, DVD release (Fonal Records, Helmi Levyt, 2010)

Book
 Tuote, (Svart Records, 2018)

References

External links
 MySpace
 Facebook

Finnish musical groups


text:
Ерих Нојман (23. јануар 1905 - 5. новембар 1960) је био психолог, филозоф, писац, и ученик Карла Јунга. Познат је по свом доприносу развојној психологији, као и проучавању архетипа жене.

Каријера
Нојман је рођен у Берлину у јеврејској породици. Стекао је докторат из филозофије на Универзитету у Ерланген - Нирнбергу 1927. године. Након тога, студирао је медицину на Универзитету у Берлину, где је 1933. стекао своју прву диплому медицине. Како су обоје још од младости били Ционисти, са својом женом Џулијом се 1934. сели у Тел Авив. Више година се редовно враћао у Цирих, како би држао предавања Институту Карл Густав Јунг. Предавања је често држао и у Енглеској, Француској и Холандији. Био је члан Интернационалне асоцијације за аналитичку психологију и председник Асоцијације аналитичких психолога Израела. Практиковао је аналитичку психологију у Тел Авиву од 1934. године, па до своје смрти од рака бубрега 1960. године.

Допринос
Нојманов допринос се односи на поља развојне психологије и психологије свести и креативности. На анализу је примењивао теоретски и филозофски приступ, насупрот фокусу у Енглеској и САД на клиничко искуство. Његов најзначајнији допринос психологији представља емпиријски концепт "центроверзије", синтезе екстраверзије и интроверзије. Међутим, најпознатији је по својој теорији развоја Женског, која је формулисана у бројним публикацијама, а превасходно у књизи "Велика мајка". Његова дела указују на начин на који митологија кроз историју открива аспекте развоја свести који су својствени и појединцу и друштву у целости.

Дела
Нојманов најтрајнији допринос јунговској мисли јесу дела "Порекло и историја свести" и "Велика мајка". Ова дела се баве развојним етапама еволуције свести и концептом, историјским примерима и архетипом богиње мајке. Дело "Дубинска психологија и нова етика" бави се људском деструктивношћу, као и начином на који се људски ум односи према својој сенци. Своја даља истраживања женског архетипа развијао је у делима "Уметност и креативно несвесно", "Страх од Женског" и "Амор и Психа". Нојман је такође писао и поезију, новелу под именом "Почетак", и 1932. године критику дела Франца Кафке, у периоду када је Кафка и даље био ситна фигура у књижевном свету.

Библиографија

 Tiefenpsychologie und neue Ethik. Rhein, Цирих 1949
 Ursprungsgeschichte des Bewusstseins. Mit einem Vorwort von C.G. Jung. Rascher, Цирих, 1949
 Amor und Psyche.1952
 Umkreisung der Mitte. 3 Bde., 1953/54
 Die große Mutter. Der Archetyp des großen Weiblichen. Rhein, Цирих,1956
 Der schöpferische Mensch.1959
 Die archetypische Welt Henry Moores. 1961, објављено постхумно
 Krise und Erneuerung. 1961, објављено постхумно
 Das Kind. Struktur und Dynamik der werdenden Persönlichkeit. 1963, објављено постхумно 1980.
 Jacob et Esaü: L'archétype des frères ennemis, un symbole du judaïsme, објављено постхумно 2015.

Референце

Спољашње везе

 Erich Neumann: Theorist of the Great Mother, Камил Палија
 C. G. Jung and Erich Neumann: The Zaddik, Sophia, and the Shekinah, Ленс Овенс
 Art and the Creative Unconscious
 The Great Mother
 Origins and History of Consciousness - Volume II

Рођени 1905.
Умрли 1960.
Немачки психолози
Психоаналитичари
Аналитичка психологија


text:
"You Can Go Home" is a song by the American country rock band The Desert Rose Band, which was released in 1991 as the lead single from their fourth studio album True Love. It was written by Chris Hillman and Jack Tempchin, and produced by Tony Brown.

Continuing the band's commercial decline on both the American and Canadian Country Singles Charts, "You Can Go Home" failed to reach the Top 40. The song reached No. 54 on the Billboard Hot Country Songs, and  No. 64 on the RPM Country Singles Chart. It also reached No. 35 on the Cash Box Top 100 Country Singles Chart.

Background
Although the album initially gained active play, "You Can Go Home" suffered commercially from a lack of airplay in comparison to the band's earlier releases. Speaking to Billboard in August 1993, Hillman spoke of the single's performance in relation to the record company pressure the band endured with the True Love album: "We were mildly seduced by the record company to go into a direction which they felt would break us through. So we compromised on a lot of things. We got resistance at radio on the first single "You Can Go Home", and the record company bailed."

For the True Love album, Curb Records issued a press release which spoke of the song in comparison to the album. They noted that the album "balances elements of traditional country music with bold new ideas", while the songs themselves focus on "adult relationships" and "the heart of country music", adding they have "feelings that come from the heart, but the attitude is one of introspection rather than overt display". The press release stated "The first single illustrates this unique combination of elements with a thoughtful truism expressed as a traditional country hook line: "You can go home (but you can't go back)."

Release
"You Can Go Home" was released by Curb Records in America and Canada only on 7" vinyl, cassette and promotional CD. The 7" vinyl featured the True Love album track "Glory and Power" as the B-side, which was written by Hillman and frequent collaborator Steve Hill. The cassette version featured both tracks on each side, while for the promotional CD single release, "You Can Go Home" was the only track, which came in a standard CD single case with an insert. It was distributed by UNL Distribution Corp.

Promotion
A music video was filmed to promote the single, which was directed by Gustavo Garzón. Licensed under MCA Records, it was produced by ET/VideoLink, a division of Edwards Technology Video, California. The video was shot in mid-1991 at Nashville in Tennessee and Tennessee Railroad Museum in Chattanooga. "You Can Go Home" received medium rotation on the TNN (The Nashville Network), and heavy rotation on CMT (Country Music Television).

Critical reception
Upon release, The Albany Herald stated: "Hillman as lead vocalist easily leads the Desert Rose Band through easy-listening music. "You Can Go Home" could have been a poignant wish for the good, old days, but in Hillman's hands becomes the realization that maybe you shouldn't want to go back to the way it was." Cash Box listed the single as one of their "feature picks" during September 1991. They commented: "This cut is pure Desert Rose Band with its rootsy vocal harmony, country-pop melody and breezy tempo. Definitely a fine kick-off for what sounds like a top-of-the-line album." In a review of True Love, they said the song had a "traditional country sound with a modern day attitude". Billboard commented: "Set to an assertive beat, the band takes a trip back home - but finds only memories intact." Robert Santelli of Asbury Park Press described the song as "an account of what it means to meet up with an old sweetheart".

In the 2007 Italian book 24.000 Dischi (24,000 discs), written by Riccardo Bertoncelli and Cris Thellung, a review of the True Love album highlighted the song, stating "Always open to collaboration with other authors, Hillman signing the opening track, You Can Go Home, with Jack Tempchin. The Desert Rose Band proceeds as a perfect device but a bit too true to itself." Stephen Thomas Erlewine of AllMusic highlighted "You Can Go Home" as an album standout by labeling it an AMG Pick Track.

Track listing
7" single
"You Can Go Home" - 3:33
"Glory and Power" - 3:24

Cassette single
"You Can Go Home" - 3:33
"Glory and Power" - 3:24

CD single (American promo)
"You Can Go Home" - 3:33

Chart performance

Personnel
The Desert Rose Band
 Chris Hillman - Lead vocals, acoustic guitar
 Herb Pedersen - Acoustic guitar, backing vocals
 John Jorgenson - Lead guitar, backing vocals
 Bill Bryson - Bass guitar
 Steve Duncan - Drums
 Tom Brumley - Pedal steel guitar

Additional personnel
 Tony Brown - producer

References

1991 singles
The Desert Rose Band songs
MCA Records singles
Curb Records singles
Songs written by Chris Hillman
Songs written by Jack Tempchin
Song recordings produced by Tony Brown (record producer)
1991 songs


text:
Le mot Douala désigne:

Toponyme

 Douala, ville au Cameroun.
 Beni Douala, commune à Tizi Ouzou, en Algérie.
 Daïra de Beni Douala, daïra ayant Beni Douala pour chef-lieu.

Personnalité
 Le prince Alexandre Douala Manga Bell, chef supérieur du clan Bell des Douala, membre de la première et de la seconde Assemblée nationale Constituante (Cameroun) et député du Cameroun.
 Marilyn Douala Bell, Camerounaise, fondatrice et présidente de Doual'art.
 Léopoldine Douala Bell Smith, première hôtesse de l'air noire, originaire de Douala.
 Roudolphe Douala, footballeur camerounais.

Sport
 Union sportive Beni Douala, club de football à Tizi Ouzou.

Autres
 Le peuple douala au Cameroun.
 La langue douala.
 Duala, ancien nom du navire-prison Martinière.


text:
Events in the year 1807 in art.

Events
Napoleon Bonaparte purchases the Borghese art collection, including a 2nd century bust, the Antinous Mondragone, and brings it to Paris, where in 1808 it is placed at the Louvre.
William Thomas Beckford moves into Fonthill Abbey, built to house the art collection, even though construction has not finished.

Works

William Blake – illustrations of Paradise Lost
Jacques-Louis David – The Coronation of Napoleon
Arthur William Devis – The Death of Nelson, 21 October 1805
Caspar David Friedrich
Cairn in Snow
Cross in the Mountains (Tetschen Altar)
Daniel Turner – Nelson's Funeral Procession on the Thames, 9 January 1806
J. M. W. Turner – Sun Rising Through Vapour, Fishermen Cleaning and Selling Fish
Horace Vernet - Napoleon at the Battle of Friedland
Hendrik Voogd – Italian Landscape with Umbrella Pines
David Wilkie – Rent Day

Births
February 4 – Max Emanuel Ainmiller, German glass painter (died 1870)
September 10 – Friedrich Gauermann, Austrian painter (died 1862)
September 22 – Ulisse Cambi, Italian sculptor (died 1895)
October 5 – Constant Dutilleux, French illustrator and engraver (died 1865)
date unknown – Jean Achard, French painter (died 1884)

Deaths
 February 9 – Joseph-Benoît Suvée, Flemish painter (born 1743)
 March 8 – Sawrey Gilpin, English painter of animals (born 1733)
 April 2 – Balthasar Anton Dunker, German landscape painter and etcher (born 1746)
 April 6 – John Opie, English historical and portrait painter (born 1761)
 April 28 – Jacob Philipp Hackert, German-born landscape painter (born 1737)
 July 28 – Jan Regulski, Polish glyptic artist and medalist (born 1760)
 September 18 – Franciszek Smuglewicz, Polish draughtsman and painter (born 1745)
 November 5 – Angelica Kauffman, Swiss-Austrian painter (born 1741)
 December 6 – Niclas Lafrensen, Swedish genre and miniature painter (born 1737)
 date unknown
 Eliphalet Chapin, American furniture designer (born 1741)
 Nathaniel Grogan, Irish painter from Cork (born 1740)

References

Years of the 19th century in art
1800s in art


text:
Psoralidin es un producto natural de compuesto químico que se encuentra en las semillas de Psoralea corylifolia.

Síntesis química

La producción de Psoralidin comienza con una condensación catalizada con base entre acetato de fenilo y cloruro de acilo. Para formar el anillo de psoralidin, una ciclación intramolecular se produce, rematada por un microondas asistida por reacción de metátesis cruzada.

Referencias

Enlaces externos

Polifenoles
Lactonas


text:
Lionel Lincoln is a historical novel by James Fenimore Cooper, first published in 1825. Set in the American Revolutionary War, the novel follows Lionel Lincoln, a Boston-born American of British noble descent who goes to England and returns a British soldier, and is forced to deal with the split loyalties in his family and friends to the American colonies and the British homeland. At the end of the novel, he returns to England with his wife Cecil, another American born cousin.

The novel was originally conceived as part of a 13 volume series of historical novels by Cooper; however, he was generally dissatisfied with his work as a historical novelist. Both contemporary and modern critics regard the novel as one of the poorest novels written by Cooper.

Background
After the success of The Spy: A Tale of the Neutral Ground, The Pioneers, and The Pilot: A Tale of the Sea, Cooper intended to try his hand at historical fiction with a series of 13 novels called  Legends of the Thirteen Republics, wishing to reflect on the role of each colony in the revolution in each novel. However, Lionel Lincoln was the first and last of the novels to be written and published. Generally, Cooper was disappointed with the reception of his novel by the American audience and dissatisfied with his first attempt at historical fiction.

Plot

Characters

List

 Lionel Lincoln – British Major, Protagonist of the novel, Said to be Mrs. Pray's son.
 Sir Lionel Lincoln – Father of Lionel Lincoln, who is in asylum, due to the cunningness of his relatives
 Ralph – Strange and Moody Old Man
 Job Prey – Simple minded boy, retarded son
 Mrs. Priscilla Lechmere – Lincoln's Great Aunt
 Abigail Prey – Job Pray's Mother and Friend of Mrs. Pricilla
 Cecil Dynevor – Pricilla's Grand Daughter, Mother of Agnes Danforth
 Agnes Danforth – Great-niece of  Mrs. Priscilla Lechmere, Daughter of Cecil Dynevor
 Colonel Dynevor – Father Agnes Danforth.
 Captain Peter Polwarth – Good Natured Man, Friend of Lincoln
 M'Fuse – Friend of Lincoln, Professional Soldier who interested in warfare.
 Seth Sage – Landlord
  General Gage – Commander in Chief
 General Clinton
 General Burgoyne
 Rev. Dr. Liturgy – Anglican Rector of King's Chapel

Analysis
Both Lionel Lincoln and his eventual American bride, Cecil, come from British Aristocratic families. For the American audience and for Cooper, such nobility represented the corrupt and promiscuous British nobility. Though the novel was supposed to be about American republicanism and the praising the American revolution, the titular character Lincoln and his wife return to Britain at the end of the war. One major theme is whether Lincoln will in fact be moved to join the American cause. Throughout the novel, he is repeatedly given arguments of reason to favour the American cause over the British. But as critic Donald Donnell points out, the obstinate loyalty to the King which results in Lincoln's return to England at the end of the war, seems to be a deliberately negative trait with which Cooper endows many of Loyalist characters. In his dissertation, Paul Jonathan Woolf examines the effect the decision for these aristocratic characters to leave the United States at the end of the novel:
Arguably, though, Cooper wrote himself into a corner.  To keep Lionel and Cecil in America would have had disturbing implications.  If Lionel and Cecil, whose own  branch of the Lincoln family is tainted  by her grandmother's diabolical scheming, remained in America, the new nation would not be rid of what Cooper depicts as the endemic insanity, sexual deviancy and deceit of the English aristocracy.  Furthermore, to invest in Lionel and Cecil the leadership of the new republic would raise some unsettling political questions...  for Cecil and Lionel to become leaders in the United States would surely risk blurring the line between natural and titled aristocracy; they would here be one and the same.

Genre
Joseph Steinbrink called Lionel Lincoln Cooper's "first and ultimately his only strict attempt at historical fiction". According to Steinbrink, Cooper was one of the few early American authors who appreciated the early history of the United States, and saw that the American Revolution was really the gem which Americans could enjoy, if there were to be historical novels. However, the generally poor reception of the novel by contemporaries led to Cooper being dissatisfied with the genre of historical fiction, believing that the American literary audience was not yet ready to explore the Historical fiction genre. According to Steinbrink, however, the novel's failure resulted from Cooper's inability to integrate character and plot development into the history of the American Revolution.

King Lear
Scholar W.B. Gates strongly links the plot of Lionel Lincoln to that "King Lear," emphasizing the similarity between Lionel Lincoln's plot and that surrounding the Duke Gloucester. He compares the plot of the two:
Both Lionel Lincoln and the Gloucester plot involve a distinguished gentleman who has an illegitimate son; in the play the son (Edmund) proves to be a villain; in the novel the son (Job Pray) proves to be a half-witted creature who embodies many of the traits of Lear's Fool. Similarly to the Fool, he attaches himself to a man whom he likes but whom he chides unmercifully (Major Lincoln, his half-brother). In each story, the distinguished gentleman later has a legitimate son of noble character whom circumstances place in opposition to his father. In the play, Edgar is wrongly accused of plotting against his father and is forced to flee; in the novel, Major Lincoln is a British officer, whereas his father is an ardent (though mad) supporter of the colonists.

Critical reception
Contemporary critics of Cooper had a decidedly negative reception of Lionel Lincoln. American writer John Neal was very disappointed: "It is not such a book, as we might have, and shall have, we do hope yet; a brave, hearty, original book, brimful of descriptive truth-of historical and familiar truth; crowded with real American character; alive with American peculiarities; got up after no model, however excellent; wove [sic] to no pattern, however beautiful; in imitation of nobody, however great." To Neal, Lionel Lincoln was an unrealistic imitation of the Scottish historical novelist Sir Walter Scott, and was completely unsatisfactory.

Modern critic Joseph Steinbrink points out that the historical retelling of battles and events by Cooper is very good, but that this is obscured by both a very weak character of Lionel Lincoln and too much "gothicism and sentimentality". Steinbrink suggests that Cooper may have concentrated too hard on researching the historical information, rendering the art of storytelling unduly hard, because the knowledge of the American Revolution didn't come naturally to him.

References

Works Cited
Woolf, Paul Jonathan. "Special Relationships: Anglo-American Love Affairs, Courtships and Marriages in Fiction, 1821-1914." PHD Diss. The University of Birmingham, 2007.

Further reading

External links

American historical novels
Novels by James Fenimore Cooper
1825 American novels
Novels set during the American Revolutionary War


text:
Sportanlage Stapfen is a stadium in Naters, Switzerland.  It is currently used for football matches and is the home ground of FC Naters. The capacity is 3,000. The stadium was opened in 1997.

References

Football venues in Switzerland


text:
Il cantone di Sigsig è un cantone dell'Ecuador che si trova nella provincia di Azuay.

Il capoluogo del cantone è Sigsig.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Provincia di Azuay
Sigsig


text:
Ithomia leucophaena is een vlinder uit de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1925 door Erich Martin Hering.

Danainae


text:
Le canton de Grasse-1 est une circonscription électorale française du département des Alpes-Maritimes, créée par le décret du  et entrée en vigueur lors des élections départementales de 2015.

Histoire
Un nouveau découpage territorial des Alpes-Maritimes entre en vigueur en mars 2015, défini par le décret du , en application des lois du  (loi organique 2013-402 et loi 2013-403). Les conseillers départementaux sont, à compter de ces élections, élus au scrutin majoritaire binominal mixte. Les électeurs de chaque canton élisent au Conseil départemental, nouvelle appellation du Conseil général, deux membres de sexe différent, qui se présentent en binôme de candidats. Les conseillers départementaux sont élus pour six ans au scrutin binominal majoritaire à deux tours, l'accès au second tour nécessitant 12,5 % des inscrits au premier tour. En outre la totalité des conseillers départementaux est renouvelée. Ce nouveau mode de scrutin nécessite un redécoupage des cantons dont le nombre est divisé par deux avec arrondi à l'unité impaire supérieure si ce nombre n'est pas entier impair, assorti de conditions de seuils minimaux. Dans les Alpes-Maritimes, le nombre de cantons passe ainsi de 52 à 27.

Le canton de Grasse-1 fait partie des quatorze nouveaux cantons du département, les treize autres cantons portant la dénomination d'un ancien canton, mais avec des limites territoriales différentes.

Le canton de grasse-1 contient 19 communes : Amirat, Andon, Briançonnet, Cabris, Caille, Collongues, Escragnolles, Gars, Grasse (une partie), Le Mas, Le Tignet, Les Mujouls, Peymeinade, Saint-Auban, Saint-Cézaire-sur-Siagne, Saint-Vallier-de-Thiey, Spéracèdes, Séranon, Valderoure.

Représentation

Résultats détaillés

Élections de mars 2015

À l'issue du premier tour des élections départementales de 2015, deux binômes sont en ballottage : Michèle Olivier et Jérôme Viaud (Union de la Droite, 40,49 %) et Jean-Marc Degioanni et Corinne Sanjuan (FN, 30,87 %). Le taux de participation est de 49,14 % ( sur ) contre 48,55 % au niveau départemental et 50,17 % au niveau national.

Au second tour, Michèle Olivier et Jérôme Viaud (Union de la Droite) sont élus avec 63,06 % des suffrages exprimés et un taux de participation de 49,52 % ( pour  et ).

Élections de juin 2021

Le premier tour des élections départementales de 2021 est marqué par un très faible taux de participation (33,26 % au niveau national). Dans le canton de Grasse-1, ce taux de participation est de 34,74 % ( sur ) contre 34,55 % au niveau départemental. À l'issue de ce premier tour, deux binômes sont en ballottage : Michèle Olivier et Jérôme Viaud (Union à droite, 48,3 %) et Jean-Claude Geay et Patricia Lespine (RN, 24,78 %).

Le second tour des élections est marqué une nouvelle fois par une abstention massive équivalente au premier tour. Les taux de participation sont de 34,3 % au niveau national, 37,61 % dans le département et 37,23 % dans le canton de Grasse-1. Michèle Olivier et Jérôme Viaud (Union à droite) sont élus avec 70,32 % des suffrages exprimés ( pour  et ).

Composition

Le canton de Grasse-1 est composé de dix-huit communes entières et d'une fraction de la commune de Grasse : la partie de la commune de Grasse située au nord d'une ligne définie par l'axe des voies et limites suivantes : depuis la limite territoriale de la commune de Peymenade, chemin de la Panouche, place Sainte-Anne, vieux-chemin de Sainte-Anne, route de Draguignan, avenue de la Libération, avenue du Maréchal-Leclerc, avenue Mathias-Duval, boulevard Carnot, boulevard Fragonard, avenue Chiris, avenue Antoine-de-Saint-Exupéry, boulevard du Commandant-Autran, avenue Jean-XXIII, chemin de Saint-Jean, jusqu'à la limite territoriale de la commune de Châteauneuf-Grasse.

Démographie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
 Alpes-Maritimes
 Arrondissements des Alpes-Maritimes
 Liste des cantons des Alpes-Maritimes
 Liste des communes des Alpes-Maritimes
 Liste des conseillers départementaux des Alpes-Maritimes

Grasse-1


text:
Paysandú () is the capital of Paysandú Department in western Uruguay.

History

It was founded in October 1756 and had acquired the status of "Villa" (town) before the independence of Uruguay. On 8 June 1863, its status was elevated to "Ciudad" (city) by the Act of Ley Nº 780.

General Leandro Gomez led Uruguayan forces to save the town from an invasion by Brazilian forces in 1864–1865. A battle took place on 2 December 1864.

Population
In 2011 Paysandú had a population of 76,412. It is the fourth largest city in Uruguay, after Montevideo, Salto and Ciudad de la Costa.

Source: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Paysandú is more cosmopolitan than most Uruguayan cities, with many settlers from Italy, Switzerland, Poland, Germany, Russia, Ukraine, Belgium and various African nations.

Geography
The city is located on the banks of the Uruguay River, which forms the border with Argentina. It lies  northwest of Montevideo via Route 1 and Route 3, on the junction of the latter with Route 90. As of the census of 2011 it was the fourth-most populated city of the country.

A small distance north of the city is the General Artigas Bridge that links Uruguay with the Entre Ríos Province of Argentina, south of the city Colón.

Climate
Paysandú has a humid subtropical climate, described by the Köppen climate classification as Cfa. Summers are warm to hot and winters are cool, with the occurrence of frosts and fog. The precipitation is evenly distributed throughout the year, although winters are slightly drier, with an average of 1,181 mm (46.5 in), and the annual average temperature is around 19 °C (66 °F). On 20 January 1943, Paysandú recorded a temperature of , which is the joint highest (along with Florida) temperature to have ever been recorded in Uruguay. The lowest temperature to have ever been recorded in Paysandú is  in June.

Economy
The main industries in the city are Norteña brewery, Azucarlito (sugar), Paylana (which is a producer of world-class woolen fabrics), and Paycuero (leather). Paysandú is also the centre of plantation forest industry in Uruguay, with many companies involved in the planting and harvesting of Eucalyptus plantations.

Transportation
The city is served by Tydeo Larre Borges International Airport.

Recreation

Paysandú has some fine recreational beaches on the Uruguay River which have lifeguards during the summer. It is also home to many sporting clubs, including a rowing club, yacht club, and numerous others for football, rugby, hockey, tennis and polo.

Education

Previously the area had a German school, Deutsche Schule Paysandú.

Also the city has a Center of the University of the Republic (Centro Universitario de Paysandú).

Places of worship
 Parish Church of Our Lady of the Rosary and St. Benedict of Palermo (Roman Catholic)
 St. Raymond and St. John Bosco Parish Church (Roman Catholic, Salesians of Don Bosco)
 Sacred Heart of Jesus Parish Church (Roman Catholic)
 St. Joseph the Worker Parish Church (Roman Catholic)

Notable people

Politicians
 Reinaldo Gargano (FA), Foreign Minister of Uruguay (2005–2008) †
 Jorge Larrañaga (PN), current Senator
 Raúl Sendic (FA), Vice-President of Uruguay 2015–2017

Football players
 Sebastián Soria, Qatari football player
 Walter Gargano, football player of Peñarol
 Nicolás Lodeiro, football player of Seattle Sounders FC
 Bosco Frontán, retired footballer who played mostly in Uruguay and Mexico
 Egidio Arévalo Rios, the 10th most capped player for Uruguay with 91, currently with Correcaminos UAT
 Maxi Gómez, football player of Trabzonspor
 Marcelo Saracchi, football player of Levante

Musicians
 Los Iracundos
 Alfredo Eusebio Gobbi, tango musician

Other
 Clotilde Luisi (1882–1969), first woman to study law at the University of the Republic
 Ricardo Armentano, professor and researcher of international repute
 Hiber Conteris (1933-2020), literary critic and playwright

Twinned cities
Hellín, Spain
Muscatine, Iowa, United States
Smara, Western Sahara

See also
 List of diplomatic missions in Uruguay#Consulate in Paysandú

References

External links

Paysandú Portal
Tourist information for nearby Thermal Baths of Guaviú and Almirón
INE map of Paysandú and San Félix

Populated places in the Paysandú Department
Uruguay River
Populated places established in 1749
Argentina–Uruguay border crossings
Port cities and towns in Uruguay


text:
El judaisme és la religió del poble jueu. És la més antiga de les tres religions monoteistes majoritàries i una de les tradicions religioses més antigues que encara es practiquen. La majoria dels dogmes i la història del judaisme són el fonament del cristianisme, i l'origen de l'islam hi està vinculat teològicament per mitjà del personatge d'Abraham. Fins a la creació d'Israel com a estat, després de la Segona Guerra Mundial, no hi havia cap estat al món on el judaisme fos religió oficial.

Per al jueu, el judaisme és un concepte més ampli que pot incloure religió, terra, nació i cultura, i només pot comprendre's en termes de 4.000 anys d'història. D'acord amb els teòlegs jueus i als historiadors, certes qualitats van distingir al judaisme de la majoria de les altres religions comunament conegudes a occident quan aquest va emergir:

 La primera característica és el monoteisme. La noció del monoteisme es deriva directament de la Torà, i del primer dels Deu manaments, que presenta un Déu únic omnipresent i omniscient que ha creat tot el que existeix i que demana adoració exclusiva. La Torà presenta també un Déu perfecte, però preocupat per la humanitat, i amb qui vol relacionar-se personalment.

 La segona característica és el concepte d'un Déu que no havia de ser representat per cap imatge, segons la prohibició del segon dels Deu manaments, i que els jueus no havien de prosternar-se davant cap imatge per oferir adoració.

A les religions politeistes d'ara i aleshores, els déus solen estar limitats per les preocupacions dels seus desigs personals irrellevants al benestar de la humanitat, que hi havia interferència en les seves decisions o poders, o que eren fal·libles i imperfectes com els humans. Els déus de les religions politeistes d'aleshores eren representats per imatges i/o escultures davant les quals els creients havien d'oferir adoració.

 La tercera característica única de l'època, era la introducció d'una exhaustiva llista de lleis de comportament diari per mitjà de les quals s'estableix una relació amb Déu, conegudes com les 613 mitsvot, que havien de ser observades pels fills d'Israel. Altres religions d'aleshores estaven caracteritzades pels temples, per una casta i jerarquia sacerdotal superior, i per l'adoració per mitjà dels sacrificis. Encara que els jueus tenien un temple i oferien sacrificis d'adoració i remoció dels pecats, la tribu sacerdotal exercia només una funció especial, però no eren intermediaris de la comunió amb Déu, i els sacrificis no eren l'únic mitjà d'adoració i comunió amb Déu. Així doncs, el judaisme proposava una comunió personal i sense intermediaris amb un Déu omnipresent que era assequible en cada activitat de la vida. Per al judaisme l'adoració a Déu dins de l'espectre de les activitats diàries té el mateix nivell que l'adoració en temples. El xabbat, per exemple, és una adoració familiar o personal que ha d'observar-se com s'observen les altres festes religioses i les activitats del temple.

Atès que el cristianisme es considera molt més que el compliment del judaisme, per la vinguda del messies en la persona de Jesucrist, aquests conceptes sobre el caràcter de Déu i l'adoració van formar part de la doctrina de l'Església Primitiva cristiana, encara que al llarg de la història, algunes denominacions o branques del cristianisme han elevat la importància de la jerarquia sacerdotal o de l'adoració en temples.

Doctrina

La seva doctrina es recull en la Tanakh o Bíblia Hebrea (que es correspon a l'Antic Testament de la Bíblia cristiana) i el Talmud, i es fonamenta en la creença en un sol Déu, la seva aliança amb el poble d'Israel, els deu manaments i la futura arribada del Messies. Aquests són els punts principals de la doctrina jueva:

 Déu és únic: el judaisme està basat en un monoteisme estricte, en la creença en un Déu, el creador etern de l'univers i la font de la moralitat.
 Déu és omnipotent i omniscient.
 Déu no té cos, i és etern.
 Només a Déu s'ha de pregar. Qualsevol doctrina que proposi un intermediari entre l'home i Déu és herètica.
 La Bíblia hebrea, i les creences descrites a la Mixnà i al Talmud, són producte de la revelació divina.
 Les paraules dels profetes són veritables.
 Moisès és el profeta més important.
 La Torà (els cinc llibres de Moisès) és el text principal del judaisme.
 Déu recompensarà els que obeeixen els seus manaments, i castigarà els que els violen.
 Déu va escollir el poble jueu per a establir un pacte únic amb Ell.
 Hi haurà messies, una era messiànica. Tot i això el messies no és un ésser diví, sinó un alliberador polític. Per a algunes denominacions jueves, no hi haurà un messies. L'era messiànica és un ideal al qual els jueus han d'aspirar.
 L'ànima és pura al naixement. Els nens neixen amb un yétser ha-tov, una tendència per a fer el bé, i un yétser ha-ra, una tendència per a fer el mal. Aleshores, els humans tenen la lliure voluntat per a escollir el camí.
 Les persones poden realitzar propiciació pels pecats per mitjà de l'oració, el penediment i de la tsedaqà (donar caritat i als pobres).

Celebracions

El sàbat (dissabte) és el descans setmanal que comença la nit del divendres i acaba la nit del dissabte, on se celebra la creació de Déu, i es commemora el descans de Déu per a contemplar la creació. Durant el xabbat no es pot realitzar cap feina. Les diverses definicions de què constitueix una «feina» (melakhà) varien de denominació en denominació. Els jueus ortodoxos, per exemple, no condueixen ni encenen llums o aparells elèctrics. Els conservadors permeten conduir només si és per a anar a la sinagoga. Per als reformistes i reconstruccionistes, l'observança és una decisió personal, i cada persona té dret de decidir què és per a ella «fer feina» i com pot honorar millor el dia de repòs. El xabbat és considerat la celebració més important del judaisme.

Altres celebracions són la festa de les cabanes o Sukkot, la Pentecosta o Xavuot, el Cap d'Any o Roix ha-Xanà, el dia del Penediment o Yom Kippur i la Pasqua o Péssah.

Branques
Al llarg dels últims dos segles la comunitat jueva s'ha dividit en diverses denominacions, cadascuna amb un enteniment diferent dels principis que ha d'acceptar un jueu, i com ha de viure un jueu. A diferència de les denominacions cristianes, aquestes diferències doctrinals no són absolutament divisòries, i els conservadors poden lliurement assistir a una sinagoga ortodoxa o reformada.

La majoria dels jueus religiosos no consideren que la denominació sigui una manera vàlida per a designar els jueus, sinó que el més important és la seva observació de la religió. Per als jueus ortodoxos, per exemple, els jueus que no observen les lleis del xabbat i del Yom Tov (els dies religiosos), la Kaixrut i la puresa familiar, no són religiosos. Per als reformistes, el principal és aplicar els continguts ètics, no els rituals. Els reconstruccionistes pensen que qualsevol manifestació de la cultura i de la filosofia jueva és de fet «judaisme» o almenys «judeïtat».

 El judaisme ortodox, sosté que la Torà va ser escrita per Déu, dictada a Moisès, i que les lleis han de ser observades i són immutables. Els jueus ortodoxos consideren que el Xulhan Arukh (de l'hebreu: ), un codi legal del  és la codificació definitiva de la llei jueva, i afirmen que hi ha una continuïtat entre el judaisme abans de la Il·lustració, i el judaisme ortodox modern. El judaisme ortodox consisteix del judaisme ortodox modern i del judaisme haredi. La majoria dels ortodoxos admeten una forma particular de la teologia jueva basada en els principis de Maimònides.

 El judaisme ortodox modern és un moviment dins del judaisme ortodox que tracta de trobar un balanç entre els valors jueus i l'observança de la llei jueva amb el món laic i modern. L'ortodòxia moderna es basa en diversos ensenyaments i filosofies, si bé manté en comú amb la resta del judaisme ortodox en què considera el Xulhan Arukh com normatiu. No obstant això, en els Estats Units i en general en el món occidental, domina la «ortodòxia centrista», basada en la filosofia de Torà u-madà (la Torà i el coneixement [científic]). A Israel, el moviment ortodox modern està dominat pel sionisme religiós, però, encara que no idèntics, aquests moviments comparteixen molts dels mateixos valors i molts dels seguidors.

 El judaisme reformista, també conegut com a «judaisme progressiu», i al Regne Unit com a «judaisme liberal», es va originar a Alemanya com a resposta a la Il·lustració. El judaisme reformat inicialment definia el judaisme com una religió i no pas com una raça o cultura i rebutjava les ordenances rituals de la Torà. El judaisme reformat va desenvolupar les reunions d'oració en llengües vernacles. Avui dia, però, moltes congregacions reformades han retornat a les oracions en hebreu (a més que ja és la primera llengua de la majoria dels israelians), i promouen l'observació d'alguns preceptes de la llei jueva. Fou la primera denominació a ordenar dones rabines.

 El judaisme conservador, conegut també com a «judaisme massortí» (de l'hebreu que significa 'tradicional'). Massortí és el títol oficial que té a Israel també, encara que té un significat més general. El judaisme conservador es va formar als Estats Units a finals del  per la fusió de dos grups: els jueus reformats que no volien el rebuig emfàtic de la llei jueva, i els jueus ortodoxos que no acceptaven la creença en la «llei oral» (que declara la continuïtat de la revelació de Déu al Sinaí i la llei del Xulhan Arukh), i que preferien promoure l'estudi dels texts jueus i la història d'Israel. Els conservadors emfatitzen que els jueus constitueixen una nació i alhora una religió. També emfatitzen la seva identificació amb els amoraïm, els savis del Talmud que acceptaven els debats sobre les interpretacions de la llei jueva.

 El judaisme reconstruccionista va començar com la filosofia de Mordecai Kaplan, un rabí del judaisme conservador. Aquesta denominació emfasitza la re-interpretació del judaisme per adaptar-la a la filosofia dels temps moderns, la justícia social com a manifestació de la fe i la definició del judaisme en tant que civilització evolutiva del poble jueu. Fou la primera denominació a ordenar rabins i rabines homosexuals.
 El judaisme humanista és un moviment plural que emfatitza la cultura jueva i la seva història més que la creença en Déu com a font de la identitat jueva pel que els seus rituals i cerimònies normalment no inclouen resos ni invocacions a deïtats.

 El judaisme hassídic. El moviment anomenat hassidisme va ser fundat al  per Israel Ben Eliezer (1698-1760), conegut com a Baal Xem Tov, a Podíl·lia, Ucraïna, en aquell temps part de Polònia. El moviment hassidim, es va anar expandint principalment als territoris de Bielorússia, Ucraïna, Lituània, Polònia, Rússia, Imperi Austrohongarès, Romania i Alemanya.

A Catalunya són presents creients de diverses denominacions i, encara que l'ortodoxa és avui majoritària, les tendències progressistes estan ràpidament guanyant terreny.

El judaisme haredi

Haredins és el nom que reben els practicants ultraortodoxos del judaisme. El seu nom significa 'els qui temen Déu' i les seves creences es basen en una visió literalista dels escrits sagrats i un manteniment dels costums històrics del poble jueu, sovint en contradicció amb els valors considerats moderns per Occident. Aquesta concepció del món els porta a viure en barris propis, centrats a viure la fe.

Els orígens dels barris haredins estan en els guetos de les darreries de l'edat mitjana i el Renaixement, barris segregats on podien practicar la seva religió. Quan l'antisemitisme va recular i es va permetre la integració dels jueus amb la població local, alguns grups religiosos la van rebutjar per por a la contaminació de l'estil de vida gentil i van romandre com a grups separats.

Creences
Els haredins es basen en l'observació estricta dels 613 manaments o mitzvot continguts a la Torà (Pentateuc). Aquesta xifra té un simbolisme especial, ja que és la suma de les 365 prohibicions, una per cada dia de l'any, i les 248 prescripcions, corresponents als òrgans tradicionals del cos (segons Maimònides). Altres corrents afirmen que "beTorah" (a la Torà) té un valor numèric de 613, reforçant el simbolisme de les normes. Aquestes normes s'haurien instituït en temps de Moisès i els haredins afirmen ser el poble que les ha continuat observant sense ruptures temporals, enfront d'altres grups del judaisme que ells perceben com apartats o desviats.

Per als debats ètics que puguin sorgir, per tractar-se de situacions no contemplades a les normes, s'encoratja la consulta al rabí local i obrar segons els precedents de les lleis jueves (halacà), que busquen respectar la tradició i es basen en un sistema de precedents per justificar qualsevol innovació.

Determinats grups haredins rebutgen les noves tecnologies, basant-se en una interpretació rigorista de lhalacà, mentre que d'altres les han adoptat. El rebuig, però, no és tan acusat com en el cas dels amish o altres tendències religioses similars.

El centre de la vida dels haredins és la família i la comunitat, dedicada a debatre, estudiar i obeir les lleis religioses. Les dones tenen molts fills i porten una vida de castedat i recolliment. Els homes es distingeixen exteriorment pels vestits negres, per qüestions de pudor, i les seves barbes i pentinats. S'agrupen en barris propis, per por a la temptació que suposa l'estil de vida dominant, amb crides a l'individualisme i a apartar-se dels preceptes divins. Aquests barris tenen poblacions importants a Israel, Estats Units, França i Holanda. La vida en els barris haredins es regeix per les normes internes, ja que els jueus ultraortodoxos rebutgen les institucions polítiques externes, la democràcia o qualsevol poder terrenal (per això han mantingut discussions constants sobre l'Estat d'Israel o el sionisme). Igualment, es mostren escèptics davant els postulats científics del racionalisme, perquè argumenten que l'única veritat prové dels textos revelats i a més a més la història demostra que els fets acceptats com a coneixement provat s'abandonen amb l'evolució del pensament (i per tant no compensa estudiar un error probable).

Grups d'haredins
El moviment haredí no és homogeni. Es divideix en dues grans tendències, els hassidim i els mitnagddim ('contraris'). Els hassidins exploten les emocions i el misticisme per aconseguir la màxima unió amb Déu a la vida terrenal i estan dirigits per un rabí, sovint hereditari, que actua com a líder de la comunitat. Hi ha diversos subgrups hassidins. Els mitnagddim consideren que només l'estudi i la vida intel·lectual poden apropar l'home a la divinitat i porten un estil de vida molt més auster. S'agrupen al voltant dels caps de la yeshivot o escola d'estudi i mantenen una línia d'actuació molt similar malgrat les distàncies geogràfiques.

S'aprecien diferències entre els haredins d'origen askhenazí (la majoria) i els d'origen sefardita, considerats més progressistes. Els sefardites recolzen més la implicació en la vida política, especialment la d'Israel, arribant fins i tot a crear partits propis, com el Mizrahi.

Demografia
Segons el professor Sergio Della Pèrgola, expert en demografia del poble jueu de la Universitat Hebrea de Jerusalem, l'any 2001 eren al món 13.200.000 jueus, dels quals 4.900.000 residien a Israel (aproximadament un 37 per cent del total), mentre que els restants 8.300.000 ho fan en la diàspora, el nom donat pels jueus a la comunitat jueva fora d'Israel.

La concentració més gran de població jueva es trobava a Israel. La ciutat més gran del món jueu era el Gush Donen o el Gran Tel Aviv, amb 2,5 milions, a la qual seguien Nova York, amb 1,9 milions; Haifa, amb 655.000; Los Angeles, amb 621.000, Jerusalem, amb 570.000 i el sud-est de Florida amb 514.000 jueus (totes les dades del 2001).

El 2010, segons «The Jewish Population of the World», basada en l'«American Jewish Year Book» i el «North American Jewish Databanka" de la "Universitat de Connecticut», la xifra era de 13.430.000 jueus al món, dels quals 5.703.700 vivien a Israel i 5.275.000 en els Estats Units. Al continent americà residien al voltant de 6.039.600, a l'asiàtic al voltant de 5.741.500, a l'africà 76.200, a Oceania 115.100 i al continent europeu aproximadament un milió i mig més. Són xifres que canvien permanentment.

Història

El llibre bíblic del Gènesi explica que el patriarca Abraham sortí (d'Ur?) per mantenir la pau dins del clan dels Ivrim (Apuru?) i es dirigí cap al nord. Abraham mantingué un pacte amb Déu que és l'origen del judaisme (però també de l'islam i del cristianisme)

D'aquí en endavant el poble jueu mantindrà, com a principal originalitat ideològica entre la resta de pobles, la contínua intervenció divina en la història humana (hierofania) això inclourà des de la conquesta assíria de Jerusalem, els exilis, les secessions polítiques i fins i tot l'Holocaust.

La diàspora comportà des dels seus inicis més llunyans (ja des dels antics egipcis) l'antisemitisme (terme que es va utilitzar des de la seva creació). La història de l'antisemitisme ocupa la major part de la història del poble jueu. D'altra banda la història dels jueus també és destacada en el camp de la ciència i aquesta té les seves arrels en la sinagoga.

Motius religiosos, era habitual que des de les esglésies es cridés a atacar els calls, i socials (en molts països per exemple, els jueus tenien prohibit treballar en nombroses feines, permetent-se'ls només treballar com prestadors) implicaven que els jueus despertessin grans animadversions entre la població general que acabaven en successius pogroms o expulsions.

El sionisme va ser en gran part una resposta a la consideració negativa de la societat occidental cap al poble jueu. Tot i això l'emigració cap al Mandat Britànic de Palestina, amb aportacions de grans capitals de jueus acabalats, va tenir l'escepticisme dels jueus assimilats d'Europa occidental i l'oposició de la major part dels rabins ortodoxos que consideraven que aquella concepció d'un estat d'Israel no era l'adequada.

La història jueva es remunta a les velles tradicions bíbliques. Quan l'arca de Noè va encallar al mont Ararat, els fills de Noè (Sem, Cam i Jafet) van donar origen, respectivament, als semites del Pròxim Orient, als camites d'Àfrica i als jafetites de la resta del món.

Abraham, pare dels jueus, en rebre de Jahvè l'ordre d'assentar-se en la terra de Canaan, es va posar en camí immediatament, partint de la seva pàtria, Ur, dels caldeus (Mesopotàmia). Abraham, el seu fill Isaac i el seu net Jacob van ser pastors nòmades.

Els seus descendents es van veure empesos per la fam a la terra de Goixen, al delta del riu Nil. Però el faraó d'Egipte, veient que augmentaven sense parar i es feien poderosos, els va reduir a l'esclavitud. Amb Moisès ungit com a líder i legislador, el poble triat per Déu es va dirigir cap a Canaan, la terra promesa.

La dramàtica marxa des d'Egipte a través del mar Roig i el pelegrinatge de 40 anys pel desert són fites importants en la història del poble israelita. Els jueus, un cop conquerida la ciutat de Jericó, es van establir a la zona agrícola de Canaan, terra de la qual en la Bíblia es diu que «rajava la llet i la mel».

Un cop establerts a Israel, la terra va ser dividida entre les dotze tribus: Aser, Neftalí, Manassès, Zabuló, Issacar, Gad, Efraïm, Dan, Benjamí, Rubén, Judà i Simeó. Amb el temps es va passar d'una teocràcia a una forma de govern monàrquica, sent els reis més famosos de l'època Saül, David i el seu fill Salomó d'Israel, amb la seva capital a Jerusalem. Després del regne de Salomó, la nació es va dividir en dos regnes: el regne d'Israel al nord i el regne de Judea al sud. El regne d'Israel va ser conquerit pel rei assiri Sargon II, al final del segle VIII abans de Crist. El regne de Judea va poder continuar durant un segle i mig, fins que l'any 586 abans de Crist va ser conquerit pels babilonis, comandats per Nabucodonosor II. En aquest any es va destruir el primer temple, lloc central de l'activitat religiosa jueva de l'època. Molts dels jueus van ser bandejats d'Israel i van ser portats com esclaus a Babilònia (actual Iraq), la qual cosa constitueix la primera diàspora jueva. Durant l'exili a Babilònia, els jueus escriuen el que es coneix com el "Talmud de Babilònia" (Talmud Bavli), mentre que els jueus encara establerts a Judea escriuen el "Talmud de Jerusalem". Aquests dos manuscrits representen les primeres manifestacions de la Torà en forma escrita, i el Talmud de Babilònia és l'utilitzat actualment per les comunitats jueves. La subsegüent conquesta de Babilònia a mans dels perses va permetre a molts jueus tornar a la seva terra natal després de 70 anys a l'exili babilònic. Es va construir un nou Segon Temple i es van restablir les antigues pràctiques.

La comunitat jueva d'Israel va ser dominada per diversos antics imperis. Els assiris van ser seguits pels babilonis i després pels perses fins a la conquesta per part dels grecs. És en aquesta època (cap al 170 aC) quan esclata una revolució encapçalada per Judes Macabeu ("martell", hasmoneu) que aconsegueix col·locar a tot el territori l'antic Israel novament sota domini jueu. El Regne hasmoneu de Judà va passar finalment a mans dels romans.

És l'any 70 després de Crist quan esclata una nova rebel·lió i és destruït el Segon Temple. Molts habitants jueus són venuts com a esclaus i escampats pels confins de l'Imperi Romà, procés que es coneix com la «diàspora». La història de Masada demostra l'empenta dels soldats jueus de l'època. Nombroses comunitats jueves van florir a l'Imperi Sassànida i a l'Imperi Romà.

A la primerenca edat mitjana el regne dels Khàzars (a l'estepa del Volga) va adoptar el judaisme com la seva religió oficial, però encara es discuteix l'abast d'aquesta conversió entre els pobles subjectes al kan Khàzar.

L'hegemonia del cristianisme a Europa va significar nombroses persecucions contra el poble jueu, les quals van derivar en freqüents i reiterades expulsions. Moltes comunitats van haver de viure en barris segregats anomenats guetos, però també és cert que en altres períodes van gaudir de major tolerància, sense ser mai acceptats del tot.

Durant l'edat mitjana, per més que es busquessin mercaders de professió, no es trobava cap o més aviat es trobaven únicament jueus. Només ells, a partir de l'època carolíngia, practicaven amb regularitat el comerç, a tal punt que, en l'idioma d'aquell temps, les paraules judaeus i mercator eren gairebé sinònims. Uns quants es van establir al sud de França, però la majoria venia dels països musulmans del Mediterrani, des d'on es van traslladar, passant per Espanya, a l'occident i al nord d'Europa. Tots ells eren radhanites, perpetus comerciants viatgers, gràcies als quals es va mantenir el contacte superficial amb les religions orientals.

El comerç a què es van dedicar va ser exclusivament d'espècies i teles precioses, que transportaven treballosament des de Síria, Egipte i l'Imperi Romà d'Orient fins a l'Imperi Carolingi. Els mercaders jueus es dirigien a una clientela molt reduïda. Les utilitats que van realitzar van haver de ser molt importants, però s'ha de considerar que el seu paper econòmic no va arribar a ser transcendental.

En el món musulmà, malgrat alguns episodis de persecució i matances (sobretot en el primer segle d'expansió de l'islam), els jueus van ser tolerats per ser un dels "Pobles del Llibre", a canvi del pagament d'importants tributs i de nombroses restriccions, arribant a ocupar en alguns casos alts llocs en l'administració califal tant a Damasc com a Bagdad i a Còrdova. No obstant això, que fossin tolerats no els va lliurar mai de la seva condició legal de dhimma, la qual cosa els condemnava a nombroses discriminacions i a una situació de submissió.

Els jueus espanyols, coneguts com a sefardites, van ser obligats a la conversió al cristianisme o van ser expulsats el 1492 del Regne de Castella i de la Corona d'Aragó mitjançant l'edicte de Granada. Molts van trobar refugi a l'Imperi Otomà, fins i tot avui en dia viuen en ciutats com Istanbul o Esmirna jueus sefardites que conserven el judeocastellà medieval com la seva llengua.

No va existir un altre Estat jueu a Israel fins al 1948, quan va ser declarada finalment la seva independència.

Jueus d'Espanya

Els jueus d'Espanya, també coneguts com a sefardites (de l'hebreu ספרדים Sefarad, 'península Ibèrica') fou una de les més importants comunitats de la diàspora jueva.

Els jueus van constituir en l'Espanya medieval una de les comunitats més pròsperes de la seva història, tant sota el domini musulmà com, posteriorment, en els regnes cristians, abans que en 1492 fossin expulsats pels Reis Catòlics. En l'actualitat només uns pocs milers de jueus viuen a Espanya, però els descendents dels jueus espanyols, els sefardites, constitueixen aproximadament un cinquè de la població jueva mundial.

Jueus catalans

Els jueus catalans històrics són les poblacions de religió jueva que es varen desenvolupar a l'edat mitjana a Catalunya.

No sé sap quan varen començar a establir-se a Catalunya ni en quina mesura ho varen fer per conversió o per emigració.

La resta jueva més antiga de Catalunya és una pedra del segle IV amb un text trilingüe hebreu, llatí i grec on deia Pau sobre Israel i sobre nosaltres i els nostres fills, amén on entre altres dibuixos hi havia un canelobre de set braços. Però no és fins als temps de Carles el Calb que es troba la primera referència directa a un habitant jueu anomenat "Judà" o "Judacot" i que era emissari del rei a Barcelona.

La seva població va augmentar en els segles posteriors i varen establir calls a Girona, Lleida (també anomenat La Cuïrassa), Cervera, Tortosa, Manresa, Tarragona, Perpinyà, Vilafranca del Penedès. En algunes poblacions hi havia dos calls. A Barcelona hi havia el Call Major o de la Volta i el Call de Sanaüja o de N'Àngela. A Cervera el Call Antic, Vell o Sobirà i el Call Nou o Jussà. Balaguer i Besalú també tingué població jueva.

Els jueus catalans eren considerats propietat directa del rei, de manera que aquests no havien d'estar subjectes als nobles i al sistema feudal que afectava els cristians. D'aquesta forma el rei se'n servia per a cobrar-los impostos especials i obligar-los a fer-li préstecs. La posició de la corona era la d'afavorir la seva existència per tal de tenir algú capaç de desenvolupar les tasques de metge i prestador que eren feines considerades impures pels cristians. Tanmateix, després dels avalots de 1391 calls sencers varen ser destruïts i, malgrat els intents, mai es va poder recuperar la població jueva de Barcelona. Va ser llavors que la major part de la població jueva de Catalunya va emigrar al Regne d'Aragó, fet que explicaria per què havent-hi hagut una població tan destacada al  després de l'expulsió final forçada de 1492 no s'ha pogut observar rastres del català en la diàspora.

Els jueus de Catalunya tenien l'obligació de ser identificats amb una rodella distintiva a la roba.

Catalànic

Els jueus catalans parlaven principalment català. L'hebreu només el feien servir litúrgicament i en escrits cultes per ser entesos per altres comunitats jueves (està documentada una consulta del  dels jueus de la ciutat al mestre Rab Amram, de Babilònia, sobre temes religiosos i legals). No eren araboparlants, però el seu major coneixement va facilitar que fossin contractats com a funcionaris per l'administració catalans tot i que les lleis més restrictives del 1283 en el Recognoverunt proceres els va fer desaparèixer d'aquesta àrea.

Els escrits que han deixat contenien tot sovint traduccions directes de l'hebreu així com tot d'altres paraules típiques també dels altres parlars romànics dominats per jueus. Aquest dialecte social és anomenat catalànic.

Jueus catalans destacats
 Jacob ben David ben Yomtob
 Xelomó Bonafed
 Xelomó de Piera
 Abraham bar Hiyya
 Yehudà al-Harizí
 Bonastruc ça Porta
 Xelomó ben Adret
 Massot Avengenà
 Moixé Natan
 Jafudà Bonsenyor

Jueus mallorquins

La comunitat jueva de Mallorca es remunta als temps romans; la historiografia mallorquina tradicional ha donat per fet, sense poder documentar-ho, que l'arribada de jueus a l'illa es va produir amb la diàspora posterior a la destrucció del segon Temple de Jerusalem, al , no hem d'oblidar que a l'Illa d'Eivissa s'ha trobat un àmfora amb caràcters hebreus que data almenys del , si bé hi ha indicis d'aquesta presència, els primers vestigis segurs es remunten al : l'epístola del Bisbe Sever de Menorca, l'any 418, en la qual es parla dels vincles de la comunitat jueva menorquina amb Mallorca, l'existència d'un bisbe mallorquí amb el nom hebreu d'Elies l'any 484, i les troballes arqueològiques dels ploms funeraris de Ses Fontanelles (Santa Maria), amb inscripcions hebraiques, i d'una llàntia amb la representació d'una menorà a Palma constitueixen l'inventari material que acredita la seva presència en aquells moments. Tot i així, de l'anàlisi de la descripció que fa Sever de la comunitat jueva de Menorca, molt nombrosa, ocupant altes dignitats municipals, capaç d'oposar-se enèrgicament a l'església cristiana… es dedueix que només pot correspondre a una comunitat sòlidament assentada des de temps enrere, com també devia passar a Mallorca.

El 1391 una revolta pagesa, dirigida inicialment contra el poder polític i els excessos fiscals, però segurament influïda pels assalts generalitzats a les juderies castellanes i aragoneses del mateix any, acabà amb l'assalt als calls de la ciutat de Mallorca i d'Inca. Molts jueus foren assassinats i espoliats, i finalment una bona part s'exilià o es convertí. Després d'un breu període de decadència el 1435, la resta de la comunitat jueva mallorquina va ser obligada a convertir-se al cristianisme, finalitzant en aquesta data l'existència oficial dels jueus a l'illa. Però, com en molts altres llocs, bona part dels jueus mallorquins varen practicar el criptojudaisme, és a dir, continuaren practicant la seva religió sota aparença cristiana, i s'articularen sota l'organització de la Confraria de Sant Miquel o dels conversos, posteriorment de Nostra Senyora de Gràcia, com a instrument de cohesió interna, ajuda mútua i resolució de conflictes. D'aquesta comunitat, al  se'n derivarà la qüestió xueta, amb les condemnes d'acusació de criptojudaisme i el consegüent procés d'estigmatització que va patir aquesta minoria des de llavors i fins a l'actualitat.

Els xuetes

Els xuetes [], també anomenats xuetons, són un grup social de l'illa de Mallorca, descendents d'una part dels jueus mallorquins conversos al cristianisme i dels quals al llarg de la història s'ha conservat consciència col·lectiva del seu origen per mor de ser portadors d'algun dels cognoms, de llinatge convers, afectat per les condemnes inquisitorials per criptojudaisme al darrer quart del , o per estar-hi estretament emparentats. Els xuetes han estat històricament estigmatitzats i segregats, per la qual cosa, i fins a la primera meitat del , han practicat una estricta endogàmia. Avui dia, entre 18.000 i 20.000 persones a l'illa són portadores d'algun d'aquests cognoms.

Referències

Vegeu també
 Jueus de Mèxic
 Jueus d'Armènia
 Jueus de Cochin
 Onomàstica jueva
 Geniza
 Simbolisme judaic
 Mario Javier Saban
 Monoteisme ètic
 Dia Europeu de Cultura Jueva
 Hebreus africans
 Homaranisme
 Gershom Scholem
 Asquenazites

Enllaços externs

 Judaism 101 - Introducció al judaisme
 Explicació del judaisme als no-jueus
 Jabad.com en español
 Dossier Judaisme a www.alcoberro.info


text:
A Bajnokok Ligája kifejezést leggyakrabban ebben az értelemben használják:
 UEFA-bajnokok ligája: labdarúgókupa az európai klubcsapatoknak;

További jelentései:
 AFC-bajnokok ligája: labdarúgókupa az ázsiai klubcsapatoknak;
 CAF-bajnokok ligája: labdarúgókupa az afrikai klubcsapatoknak;
 OFC-bajnokok ligája: labdarúgókupa az óceániai klubcsapatoknak;
 CONCACAF-bajnokok ligája: labdarúgókupa az észak-amerikai klubcsapatoknak

 EHF-bajnokok ligája: kézilabdakupa az európai férfi klubcsapatoknak.
 Női EHF-bajnokok ligája: kézilabdakupa az európai női klubcsapatoknak.


text:
Gabriel Mercado, né le  à Puerto Madryn en Argentine, est un footballeur international argentin qui évolue au poste de défenseur au SC International.

Carrière

En club
Mercado réalise ses débuts professionnels au Racing Club en février 2007. En juillet 2010, il rejoint l'Estudiantes de La Plata, qui paie 800 000 dollars US pour obtenir 50 % des droits de son contrat.

En juillet 2012, il est transféré à River Plate. Il remporte avec River trois titres internationaux : la Copa Sudamericana en 2014, puis la Copa Libertadores en 2015, et enfin la Recopa Sudamericana en 2015. En Copa Sudamericana, il inscrit un but lors de la finale remportée face au club colombien de l'Atlético Nacional. En Copa Libertadores, il inscrit un but lors de la demi-finale gagnée face au club paraguayen de Guaraní.

Le titre obtenu en Copa Libertadores lui permet de participer à la Coupe du monde des clubs 2015 organisée au Japon. River Plate atteint la finale de la compétition, en étant battu par le FC Barcelone.

En équipe nationale
Mercado représente l'Argentine avec les moins de 20 ans lors du championnat d'Amérique du Sud, puis lors de la Coupe du monde 2007 organisé au Canada.

Lors du championnat organisé par la CONMEBOL, l'Argentine s'incline en finale contre le Brésil. Lors du mondial junior, Mercado est titulaire et joue sept matchs. L'Argentine remporte la compétition en battant la Tchéquie en finale.

Mercado débute en équipe nationale sous la direction de Diego Maradona, le 10 février 2010, à l'occasion d'un match amical contre la Jamaïque. Il inscrit son premier but en équipe nationale le 24 mars 2016, contre le Chili, dans le cadre des éliminatoires du mondial 2018. Il inscrit son deuxième but cinq jours plus tard, contre la Bolivie, lors de ces mêmes éliminatoires.

Il est ensuite nominé dans l'équipe type de la Copa América 2016, où l'Argentine s'incline en finale contre le Chili.

Il marque son premier but en coupe du monde lors du huitièmes de finale contre la France n'empêchant pas la défaite 4-3.

Palmarès
Estudiantes
 Championnat d'Argentine (1) : Apertura 2010

River Plate
 Championnat d'Argentine (1) : Final 2014
 Copa Campeonato : 2013-14
 Copa Sudamericana (1) : 2014
 Recopa Sudamericana (1) : 2015
 Copa Libertadores (1) : 2015
 Copa Suruga Bank (1) : 2015
 Coupe du monde des clubs : finaliste en 2015

Argentine
 Coupe du monde des moins de 20 ans (1) : 2007
 Championnat d'Amérique du Sud des moins de 20 ans : finaliste en 2007
 Copa América : finaliste en 2016

Références

Liens externes

Footballeur international argentin
Joueur des Estudiantes de La Plata
Joueur du Racing Club
Joueur de River Plate
Joueur du Séville FC
Joueur de l'Al-Rayyan SC
Joueur du Sport Club Internacional
Naissance en mars 1987
Naissance dans la province de Chubut


text:
De Bastau is een rivier in Noordrijn-Westfalen, Duitsland die uitmondt in de Wezer. Deze kleine rivier heeft geen eenduidige bron, die ergens in de buurt van Lübbecke ontspringt.

Geschiedenis
Tot 1904 was de Bastau onderdeel van de vestingwerken van de stad Minden, waar nog een gat in de vestingmuur is te zien waar de Bastau doorheen stroomde.

Rivier in Noordrijn-Westfalen
Stroomgebied van de Wezer


text:
Kelly Barnhill may refer to:
Kelly Barnhill (author) (born 1973), American author of children's literature, fantasy and science fiction
Kelly Barnhill (softball) (born 1997), American softball pitcher


text:
Леон Теодор 'Ли' Сильвер (; 9 апреля 1925, , округ Салливан, штат Нью-Йорк — 31 января 2022, Аркейдия, Калифорния) — американский , профессор Калифорнийского технологического института, член Национальной академии наук США (1974). Инструктор по полевой геологии лунных экипажей Аполлона 13, 15, 16 и 17.

Биография
Родители Сильвера были еврейскими иммигрантами из России и Польши, которые вскоре после его рождения перевезли семью в Уотербери (Коннектикут). Был призван в военно-морской флот в 1943 году. Служил в ВМС США с 1943 по 1946 год, получил звание младшего лейтенанта.

Сильвер получил степень бакалавра в Колорадском университете в Боулдере в 1945 году, степень магистра в Университете Нью-Мексико в 1948 году и докторскую степень по геологии и геохимии в Калифорнийском технологическом институте в 1955 году. Он работал в Геологической службе США (USGS), Отделении месторождений полезных ископаемых, в Колорадо и Аризоне с 1947 по 1954 год (только в полевые сезоны), в качестве помощника геолога.

Карьера
После получения докторской степени Сильвер получил преподавательскую должность (1955—1962) в Калифорнийском технологическом институте. Позже он получил звание доцента (1962—1965), профессора (1965—1983) и профессора геологии природных ресурсов (1983—1996). На пенсию вышел как почётный профессор.

Его основными исследовательскими интересами были петрология, тектоника и приложения геологии и  к геохронологии, эволюции земной коры, рудным месторождениям и . В ходе этих исследований Сильвер также играл важную роль в геологических исследованиях Луны в рамках программы «Аполлон», а также в многочисленных национальных научных консультативных советах и комитетах.

Работа для НАСА и программа Аполлон
Работая с Национальным управлением по аэронавтике и исследованию космического пространства (НАСА), он обучал астронавтов полевой геологии, по существу создавая лунную полевую геологию как новую дисциплину. Его обучению приписывают значительное улучшение научных результатов программы «Аполлон». «Проект устной истории» Космического центра Джонсона НАСА представляет участие Сильвера следующим образом:
 Геолог, отделение астрогеологии Геологической службы США (1970—1976, неполный рабочий день), по контракту работал с НАСА.
 Преподаватель геологии в классах ученых-астронавтов НАСА, Центр пилотируемых космических аппаратов, Хьюстон, Техас (неполный рабочий день, 1968—1993 годы)
 Группа экспериментов по геологии поверхности Луны (Аполлон 13-17)
 Группа предварительного исследования лунного образца (Аполлон 15-17)
 Группа планирования обхода поверхности Луны (Аполлон 15-17)
 Рабочая группа по изучению Луны (Аполлон 15-17)
 Группа планирования анализа лунных проб, Центр пилотируемых космических аппаратов, Хьюстон, Техас (1972—1974)
 Специальный подкомитет Консультативного совета по программе ученых-астронавтов (1974—1975)

Консультант федерального правительства
 Председатель Консультативного комитета Управления фундаментальной энергетики Министерства энергетики (1990-91 и 1991-92 годы).
 Член руководящего комитета Группы синтеза НАСА, которая оценивала сценарии миссий для Президентской инициативы по исследованию космоса (1990—1991).
 Член президентского консультативного комитета по модернизации космической станции (1993 г.).

В популярной культуре
Работа Сильвера в программе «Аполлон» описана в книге  «» (1994). В 1998 году книга стала телевизионным документально-драматическим мини-сериалом «С Земли на Луну» HBO, в котором Дэвид Кленнон сыграл профессора Сильвера. В 10-й серии сериала «Галилео был прав» показано, как Сильвер обучает астронавтов Аполлона-15 полевой геологии и участвует из Центра управления полетами Хьюстона в их выходах на поверхность Луны. Сильвер дал интервью об этом эпизоде, сказав, что фильм «романтизирует» опыт и содержит небольшие исторические неточности, но в остальном фильм ему понравился, и он показал его на лекции в 1999 году.

В 2006 году командир Аполлона-15 Дэйв Скотт посвятил раздел своей книги «Две стороны Луны» рассказу об обучении и инструкциях, которые Скотт и другие астронавты Аполлона получили от Сильвера.

Премии и награды
 Стипендия Гуггенхайма (1964)
 В 1971 году Сильвер был награжден медалью НАСА за выдающиеся научные достижения как за обучение астронавтов Аполлона геологическим наукам, так и за свои исследования:
За значительные научные достижения в разработке высокоточных изотопных составов урана и свинца в минералах и применении методов определения возраста при анализе лунного материала. Усердно проводя эти лабораторные исследования лунного материала, он внес большой вклад, обучая астронавтов геологическим наукам, что благодаря его энтузиазму, лидерству и руководству привело к успешному исследованию Луны
 Медаль НАСА за выдающиеся научные достижения (1971 г.)
 Награда за групповые достижения НАСА, группа планирования лунного похода (1971 г.)
 Награда за групповые достижения НАСА, группа по обучению экипажа и моделированию (1971 г.)
 Премия Американского института профессиональных геологов за профессиональное мастерство (1972 г.)
 Награда за групповые достижения НАСА, команда по высадке на Луну (1973)
 Премия НАСА за групповые достижения, группа экспериментов с ресурсами Земли (1974 г.)
 Премия НАСА за групповые достижения, Космический центр Линдона Б. Джонсона (1974)
 Член Национальной академии наук (избран в 1974 г.)
 Почётный член Минералогического общества Америки
 Президент Геологического общества Америки (1979 г.)
 Премия «Выпускник столетия», Университет Нью-Мексико (1989)

Избранные публикации
 Silver, Leon T., "Uranium-Thorium-Lead Isotope Relations in Lunar Materials, " Science, New Series, Vol. 167, No. 3918, The Moon Issue, pp. 468—471. (Jan. 30, 1970).
 Silver, L.T., "Lead Isotopic Heterogeneity in Lunar Soil 10084,35 and Its Age Implications, " Transactions of the American Geophysical Union, Vol. 51, No. 4, pp. 348ff. (1970).
 Silver, L.T. "U-Th-Pb Isotope Systems in Apollo-11 and Apollo-12 Regolithic Materials and a Possible Age for Copernicus Impact Event, " Transactions of the American Geophysical Union, Vol. 52, No. 7, pp. 534ff. (1971).
 Silver, L.T., "Regional Provinciality in the U-Th-Pb Isotope Systems in lunar Soils, " Transactions of the American Geophysical Union, Vol. 54, No. 4, pp. 349—349. (1973).
 Silver, Leon T., and Peter H. Schultz, eds. Geological Implications Of Impacts Of Large Asteroids and Comets On The Earth: Conference On Large Body Impacts And Terrestrial Evolution: Geological, Climatological, And Biological Implications. Boulder, CO: Geological Society of America, 1982.

Примечания

Литература

Ссылки

Президенты Геологического общества Америки
Морские офицеры США
Американский военно-морской персонал Второй мировой войны
Выпускники Средней школы Кросби (Коннектикут)
Выпускники Университета Нью-Мексико
Члены Национальной академии наук США
Сотрудники Калифорнийского технологического института
Выпускники Калифорнийского технологического института
Геологи США


text:
De Sonate voor viool solo van Finn Arnestad werd voltooid in 1980. Het is het enige werk van deze Noorse componist in dat genre. Het werk is nimmer uitgegeven en is alleen via manuscript uit te voeren. De sonate bestaat uit drie delen (met klassieke aanduidingen) en de snel-langzaam-snel-traditie:
 Andante – vivo
 Largo
 Presto non tanto

In het eerste deel keert Arnestad naar zijn favoriete compositievorm, het rondo. Het largo is opgebouwd als trio (ABA).

Compositie voor viool solo
Compositie van Finn Arnestad
Compositie voltooid in 1980


text:
Cumhal, Cumal, niekiedy Coul, Cool – w mitologii irlandzkiej wybitny wódz zastępu Fianna i naczelnik klanu Baiscne, ojciec feniańskiego bohatera Fionna.

Według najbardziej znanej wersji legendy, Cumhal starał się o rękę córki druida Tadga mac Nuadata – Muirne, lecz bez skutku. Uprowadził więc dziewczynę, a Tadg odwołał się w tej sprawie do Wysokiego Króla, Conna Stu Bitew, który wydał wojnę Cumhalowi. Cumhal zginął w bitwie zabity przez Golla mac Morna, lecz Muirne była już w ciąży i wkrótce miał narodzić się Finn.

Bibliografia

Mitologia celtycka


text:
Lubule peut être :
 Lubule, rivière de la province du Haut-Katanga en République démocratique du Congo, affluent de la Luvwa ;
 Lubule, ruisseau des provinces du Haut-Lomami et du Tanganyika en République démocratique du Congo, affluent de la Kai ;
 Lubule, localité de la province du Maniema en République démocratique du Congo.