text:
Georges Henri Joseph Edouard Lemaître (Charleroi, 17 juli 1894 – Leuven, 20 juni 1966) was een Belgisch priester, astronoom, kosmoloog, wiskundige en natuurkundige. Zijn belangrijkste wetenschappelijke bijdragen leverde hij aan de algemene relativiteitstheorie en aan de kosmologie door zijn hypothese van het uitdijende heelal (1927) en als grondlegger van de oerknaltheorie (1931). Lemaître was professor aan de Katholieke Universiteit Leuven, titulair kanunnik, vanaf 1960 Pauselijk huisprelaat en tevens vanaf 1960 tot aan zijn dood voorzitter van de Pauselijke Academie voor de Wetenschappen waar hij reeds sinds 1931 lid van was.

Levensloop

Vorming en opleiding
Lemaître was de oudste van vier zonen van Joseph Lemaître en Marguerite Lannoy. Vanaf 1904 ging hij naar school in het jezuïetencollege du Sacré Coeur in Charleroi. Daar rondde hij in 1910 zijn Grieks-Latijnse humaniora af. Nadat het glasbedrijf van zijn vader volledig uitbrandde, verhuisde het gezin in oktober 1910 naar Brussel waar zijn vader voortaan als jurist ging werken voor de Société Générale. Lemaître volgde dan een voorbereidend jaar aan het Sint-Michielscollege in Etterbeek en studeerde vanaf 1911 voor mijningenieur aan de Katholieke Universiteit Leuven. Bovendien volgde hij er een opleiding in de thomistische wijsbegeerte en werd (in 1919) baccalaureus. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 sloten Lemaître en zijn jongere broer Jacques zich aan bij het vijfde vrijwilligerskorps. Als infanterist kwam hij terecht aan het IJzerfront. In juli 1915 werd hij ingedeeld bij de artillerie en hij eindigde de oorlog met de rang van adjudant. Voor zijn oorlogsinspanningen ontving Lemâitre in 1921 het Oorlogskruis met palmen.

In januari 1919 hervatte Lemaître de studies, maar hij koos nu voor de richting natuur- en wiskunde. Hij doctoreerde in 1920 bij Charles de la Vallée-Poussin met een thesis over "L'approximation des fonctions de plusieurs variables réelles". In oktober van datzelfde jaar trad hij in in het seminarie van Mechelen, waar hij in september 1923 priester werd gewijd. Lemaître werd er ook lid van de door kardinaal Mercier geïnspireerde priesterbroederschap Amis de Jésus en legde tussen 1923 en 1942 voor deze seculiere broederschap de vereiste tijdelijke en eeuwige religieuze geloften af. Tijdens zijn seminarietijd bestudeerde Lemaître de relativiteitstheorie en won met zijn synthese La physique d'Einstein een wedstrijd van het Belgische Ministerie van Cultuur en Wetenschap, waarmee hij een reisbeurs verwierf.

In oktober 1922 werd hij lid van de Société scientifique de Bruxelles. Met een beurs van de Commission for Relief in Belgium vertrok Lemaître in oktober 1923 als student-onderzoeker naar de Universiteit van Cambridge. Daar werkte hij met de astronoom Arthur Eddington en volgde hij onder meer les bij Ernest Rutherford.

Na een kort verblijf in België in juni 1924, vertrok Lemaître naar Canada waar hij een aantal wetenschappelijke conferenties volgde. In augustus 1924 woonde hij in Toronto de lezingen bij van de fysicus Ludwik Silberstein met wie hij ook verschillende gesprekken voerde. Ook verbleef hij een maand in het Dominion Observatory in Ottawa. In september 1924 vertrok hij naar de Verenigde Staten waar hij een jaar stage liep in Cambridge als astronoom aan het Observatorium van Harvard. Hier werkte hij met Harlow Shapley aan de studie van de veranderlijke sterren. In dit academiejaar bestudeerde hij ook het kosmologische model van De Sitter. Aan het Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.) bereidde hij ondertussen zijn doctoraatsthesis voor over "The gravitational field in a fluid sphere of uniform invariant density according to the theory of relativity", waarvoor hij in juli 1927 de Ph.D.-titel in de natuurkunde ontving.

In januari 1925 hoorde Lemaître tijdens een colloquium van de American Astronomical Society van de ontdekking van Edwin Hubble dat de Andromedanevel veel verder van de aarde afstond en het heelal dus vele malen groter was dan tot dan toe gedacht. Hiermee werd ook bevestigd dat de Melkweg niet het enige bestaande sterrenstelsel is, maar dat het heelal bezaaid ligt met sterrenstelsels. Naast andere colloquia bezocht Lemaître in dit academiejaar ook verschillende Amerikaanse observatoria en had hij een ontmoeting met Hubble. Op het California Institute of Technology ontmoette hij Robert Millikan, een van de pioniers in het onderzoek naar de kosmische straling. Aan het Lowell Observatory in Flagstaff (Arizona) ontmoette hij Vesto Slipher, die in de spectra van de meeste spiraalnevels een roodverschuiving had vastgesteld. In juli 1925 was Lemaître opnieuw in België en in oktober begon hij zijn eerste academiejaar in Leuven als docent. Daar werkte hij aan het opstellen van zijn hypothese van het dynamische en uitdijende heelal waarover hij in de Annales van zijn vereniging in 1927 zijn (later geruchtmakend) artikel publiceerde. Vervolgens werd hij benoemd tot gewoon hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Lemaître als kosmoloog

Het uitdijende heelal

Reeds in 1922 had Aleksandr Friedmann zijn Friedmannvergelijking voor het heelal opgesteld op basis van de algemene relativiteitstheorie van Albert Einstein. Lemaître, die het werk van Friedmann toen niet kende, ging in 1927 verder door het uitdijende heelal te beschrijven als hét feitelijke fysische model van ons heelal. Zijn artikel "Un Univers homogène de masse constante et de rayon croissant rendant compte de la vitesse radiale des nébuleuses extragalactiques" werd aanvankelijk niet opgemerkt. Hij interpreteerde daarbij de reeds sinds Vesto Slipher ontdekte roodverschuivingen in het spectrum van andere sterrenstelsels als dopplereffecten ten gevolge van de uitdijing van het heelal. Hij maakte gebruik van gegevens over meer dan 40 sterrenstelsels van o.a. Gustaf Strömberg en Edwin Hubble. Twee jaar vóór Hubble berekende hij de constante waarmee het heelal uitdijt en legde hij een lineair verband tussen de afstand en de snelheid van de sterrenstelsels. Zijn stelling werd in 1927 nog afgewezen door Einstein, die vasthield aan zijn statische model van het universum.

Toen Hubble en Milton L. Humason in 1929 de empirische gegevens verschaften die de stelling schenen te bevestigen, kon Lemaître de aandacht van Eddington op zijn hypothese vestigen. Hubble liet de interpretatie van zijn gegevens over aan de theoretici, maar Eddington was overtuigd en zorgde in 1931 voor een vertaling van Lemaîtres artikel over de uitdijing van het heelal.

In 2018 heeft de IAU de bijbehorende wet formeel hernoemd van wet van Hubble naar de wet van Hubble-Lemaître vanwege de bijdrage van Lemaître bij de totstandkoming van deze wet.

Oerknal

Wel was Eddington aanvankelijk terughoudend om met Lemaître de consequentie te trekken dat een uitdijend heelal ook een beginpunt zou hebben. Daarop werkte Lemaître verder en in 1931 bracht hij, tegen de toenmalige wetenschappelijke opvattingen in, als eerste de stelling naar voren dat het heelal ooit begon als een superdichte massa, een oeratoom. Niet enkel de materie en de ruimte, maar ook de tijd startte op deze "dag zonder gisteren". Lemaître schatte de leeftijd van het heelal tussen de 10 en 20 miljard jaar, wat goed overeenkomt met meting door de Wilkinson Microwave Anisotropy Probe van 13,7 miljard jaar. Lemaître heeft de gelegenheid gekregen deze stelling in september 1931 in Londen te verdedigen in een discussie met andere wetenschappers en geestelijken rond "The Evolution of the Universe". Hierdoor werd er een verband tussen astrofysica en kernfysica gelegd en een uitgebreidere versie van deze toen nog controversiële stelling is in 1933 gevolgd. Ook Einstein stemde nu in met de visie van Lemaître. Deze hypothese van het oeratoom werd sindsdien verder uitgewerkt, onder meer door George Gamow. Tegenstanders noemden de theorie spottend de Big Bang, een allitererende benaming die onbedoeld veel heeft bijgedragen tot de populariteit van deze theorie.

De kosmologische constante
Over de rol van de kosmologische constante bleven Lemaître en Einstein het oneens, ondanks hun uitgebreide correspondentie daarover. Sinds Lemaître en Eddington hadden aangetoond dat de relativiteitstheorie geen stabiel statisch en eeuwig heelal opleverde, achtte Einstein de constante overbodig. Lemaître daarentegen behield ze vanuit theoretisch oogpunt. Maar ze had ook een praktisch nut omdat hij ermee de levensduur van het heelal in overeenstemming kon brengen met de geologische gegevens over de ouderdom van de aarde. Ze speelde verder een rol in zijn verklaring voor het ontstaan van sterren, sterrenstelsels en clusters. Volgens Lemaître was de constante ook reëel werkzaam. In een artikel uit 1934 gaf Lemaître een natuurkundige betekenis aan de kosmologische constante door ze te interpreteren als de energie-inhoud van het vacuüm.

Kosmische (achtergrond)straling

Lemaître richtte zijn aandacht verder op het onderzoek van de kosmische straling, waarvan een deel, zoals volgt uit en voorspeld is in zijn theorie, nog afkomstig moet zijn van de oerknal. Vanaf 1928 waren door de experimenten van Walther Bothe en Werner Kolhörster aanwijzingen gevonden dat de kosmische straling niet uit een soort ultra-doordringende super-gammastraling bestond - zoals eerst was aangenomen - maar in werkelijkheid uit hoogenergetische geladen deeltjes. In dat geval zouden de deeltjes beïnvloed worden door het aardmagnetisch veld. Dat zou betekenen dat het aantal deeltjes dat de Aarde bereikt afhangt van de richting en sterkte van dit aardmagnetisch veld. In 1932 voorspelden Lemaître en de Mexicaan Manuel Sandoval Vallarta dat dicht bij de magnetische evenaar de intensiteit van de kosmische straling lager zou liggen. Ook zou de intensiteit afhangen van de richting waar de deeltjes vandaan kwamen (de Lemaître-Vallarta-theorie). Deze voorspellingen werden spoedig bevestigd door Arthur Compton, Thomas Hope Johnson en Luis Alvarez, waarna algemeen als bewezen werd aangenomen dat de kosmische straling bestond uit geladen deeltjes.

Volgens Lemaître konden deze deeltjes om verschillende redenen niet afkomstig zijn van de sterren. Zijn hypothese in 1932 was dat ze het restant waren van het verval van radionucliden na de oerknal. Hoewel tegenwoordig bekend is dat de kosmische straling uit de Melkweg komt, was het wel een interessant idee. In 1965 ontdekten Arno Allan Penzias en Robert Woodrow Wilson wel de kosmische achtergrondstraling, waarmee de oerknaltheorie uiteindelijk door de meeste wetenschappers werd aanvaard.

Verdere levensloop

In de jaren na de publicatie van zijn hypothese van het oeratoom laaide de discussie tussen geloof en wetenschap opnieuw op. Mede omwille van zijn priesterschap, bleef Lemaître de volgende jaren keer op keer het onderscheid aangeven tussen zijn wetenschappelijke werk en hypotheses enerzijds en zijn geloof anderzijds. Hijzelf wilde niet dat zijn hypothese gelieerd werd met het theologische begrip van de schepping. In 1951 liet hij dit via een tussenpersoon discreet weten aan paus Pius XII, die in een speech de Big Bang en het fiat lux in één adem had vernoemd. De kerk nam de kritiek van Lemaître ter harte en in latere pauselijke teksten is de parallel nooit meer getrokken.

In 1936 werd hij lid van de Pauselijke Academie voor Wetenschappen, waarvan hij in 1960 voorzitter werd (en tot aan zijn dood zal blijven). Hij werd in hetzelfde jaar door Johannes XXIII tot huisprelaat van de Paus benoemd.

In 1946 publiceerde hij zijn boek "L'Hypothese de l'Atome Primitif" dat al snel in verschillende talen werd vertaald. In de jaren 50 bouwde hij stilaan zijn leeropdracht aan de universiteit af tot aan zijn emeritaat in 1964. Hij legde zich onder meer toe op het drielichamenprobleem, rekenmethodes, algoritmes (o.a. de snelle Fourier Transformatie), computers en programmeertalen. Reeds sinds de jaren 30 maakte hij gebruik van de meest geavanceerde rekenmachines. In 1958 introduceerde hij aan de Katholieke Universiteit Leuven de eerste computer, een Burroughs E 101, die hij ook volledig zelf programmeerde. Als Franstalige heeft Lemaître zich steeds verzet tegen het splitsen van de universiteit van Leuven. Hij vond de wisselwerking tussen de taalgroepen vruchtbaar. In 1962 was hij de eerste voorzitter van de Association du Corps académique et du Personnel scientifique de l'Université de Louvain (ACAPSUL), die de splitsing bestreed. Toen hij uiteindelijk gedwongen werd een keuze te maken, koos hij met tegenzin voor de UCLouvain in Louvain-la-Neuve.

Na zijn dood is de rol die Lemaître speelde bij de ontwikkeling van de nieuwe kijk op het heelal lange tijd onderbelicht geweest. Pas vanaf de jaren 80 verscheen zijn naam opnieuw in deze wetenschapsgeschiedenis en werd zijn baanbrekend werk meer en meer erkend.

Onderscheidingen
In januari 1934 ontving Lemaître de Mendel Medal van de Villanova University in Pennsylvania.
In maart 1934 ontving Lemaître de Francquiprijs, de hoogste Belgische wetenschappelijke onderscheiding. Hij werd hiervoor voorgedragen door Einstein, de La Vallée Poussin en Alexandre de Hemptinne.
In mei 1935 werd hij doctor honoris causa aan de McGill University in Montréal.
In 1936 kreeg hij de Prix Jules-Janssen van de Société astronomique de France.
De planetoïde (1565) Lemaître, ontdekt in 1948 door zijn landgenoot Sylvain Arend, werd genoemd naar Lemaître. Op de Maan is ook een krater naar hem genoemd.
In 1950 ontving hij van de Belgische regering de tienjaarlijkse prijs voor toegepaste wetenschappen voor de periode 1933-1942.
In 1952 ontving hij de eerste Eddington Medal, uitgereikt door de Royal Astronomical Society in Londen wegens uitzonderlijke verdiensten in de theoretische astrofysica.
Hij eindigde in 2005 op nr. 61 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg en op nr. 78 in de Waalse versie.
Het vijfde Automated Transfer Vehicle van de Europese Ruimtevaartorganisatie, bedoeld voor de bevoorrading van het Internationaal ruimtestation ISS, werd naar Lemaître vernoemd. Het is gelanceerd op 29 juli 2014.
In Louvain-la-Neuve heeft de UCLouvain een grote aula naar hem vernoemd.
Een gebouw van de UCLouvain in Charleroi, de Maison Georges Lemaitre, is naar hem vernoemd.

Werken (onvolledige lijst)

Artikelen
Note on de Sitter's Universe, "Journal of Mathematics and Physics", iv (1925), 188–192.
Un univers homogène de masse constante et de rayon croissant, rendant compte de la vitesse radiale des nébuleuses extra-galactiques, "Annales de la Société scientifique de Bruxelles", série A: Sciences Mathématiques, I, 47 (1927), pp. 49–59; vertaald in Expansion of the universe, A homogeneous universe of constant mass and increasing radius accounting for the radial velocity of extra-galactic nebulae, "Monthly Notices of the Royal Astronomical Society" 91 (1931), p. 483-490.
The Beginning of the World from the Point of View of Quantum Theory, "Nature" 127 (1931), n. 3210, pp. 706;
L'indétermination de la loi de Coulomb, "Annales de la Société scientifique de Bruxelles", série B: Sciences Physiques et Naturelles, I, 51 (1931), pp. 12–16;
Sur l'interprétation d'Eddington de l'équation de Dirac, "Annales de la Société scientifique de Bruxelles", série B: Sciences Physiques et Naturelles, I, 51 (1931), pp. 83–93;
L'univers en expansion, "Annales de la Société scientifique de Bruxelles", série A: Sciences Mathématiques, 53 (1933) n. 2, pp. 51–85;
On Compton's latitude effect of cosmic radiation (met Vallarta MS) "Physical Review" 43(2) (1933) pp. 87–91;
The uncertainty of the electromagnetic field of a particle, "Physical Review" 43 (2): (1933) p. 148;
Evolution of the Expanding Universe, "Proceedings of the National Academy of Sciences of the U.S.A." 20(1) (1934), pp. 12–17;
La culture catholique et les sciences positives, in "Actes du VIe congrès catholique de Malines", vol. 5, Culture intellectuelle et sens chrétien, Bruxelles 1936, pp. 65–70;

Boeken
The Primeval Atom: An Essay on Cosmogony, Van Nostrand, New York, 1950;
Calculons sans fatigue, E. Nauwelaerts, Leuven 1954;
The Primeval Atom Hypothesis and the Problem of the Clusters of Galaxies in R. Stoops (ed.), La structure et l'évolution de l'univers (Brussels: Inst. Internl de Physique Solvay, 1958), pp. 1–31.
L'étrangeté de l'univers, in "Un nouveau système de chiffres et autres essais", Multa Paucis, Scuola di studi superiori dell'ENI, Varese 1961, pp. 27–41;

Interview
In december 2022 vond de VRT in haar archieven een verloren interview van 20 minuten met Georges Lemaître uit 1964 terug, "een pareltje", zegt kosmoloog Thomas Hertog.

Belgisch astrofysicus
Belgisch astronoom
Belgisch natuurkundige
Belgisch kanunnik
Belgisch wiskundige
Kosmoloog
Belgisch uitvinder
Belgisch huisprelaat
20e-eeuws natuurkundige
20e-eeuws wiskundige


text:
The 1999 Sparkassen Cup (tennis) was a women's tennis tournament played on indoor hard courts in Leipzig, Germany. It was part of the Tier II category of the 1999 WTA Tour. The tournament was held from 1 November 1 until 7 November 1999. Second-seeded Nathalie Tauziat won the singles title and earned $80,000 first-prize money.

Entrants

Seeds

Other entrants
The following players received wildcards into the singles main draw:
  Sabine Appelmans
  Kim Clijsters
  Sandra Klösel

The following players received wildcards into the doubles main draw:
  Julia Schruff /  Lydia Steinbach

The following players received entry from the singles qualifying draw:

  Tatiana Panova
  Květa Hrdličková
  Nadia Petrova
  Sandra Kleinová

Finals

Singles

 Nathalie Tauziat defeated  Květa Hrdličková, 6–1, 6–3
 This was Tauziat's sixth WTA title of her career, and second of the year.

Doubles

 Mary Pierce /  Larisa Neiland defeated  Elena Likhovtseva /  Ai Sugiyama, 6–4, 6–3

References

External links
 ITF tournament edition details
 Tournament draws

Sparkassen Cup
Sparkassen Cup (tennis)
German

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
The Elements is an album by the American saxophonist Joe Henderson, released in 1974 on Milestone. The musicians included violinist Michael White, bassist Charlie Haden, drummer Leon Chancler, percussionist Kenneth Nash, and featured guest Alice Coltrane on keyboards & harp.

Track listing
All songs were composed by Joe Henderson.
Side one
"Fire" - 11:08
"Air"- 9:50

Side two
"Water" - 7:31
"Earth" - 13:07

Recorded on October 15 (2-3) and 17 (1, 4), 1973.

Personnel
Joe Henderson - tenor sax, flute, alto flute
Alice Coltrane - piano, harp, tanpura, harmonium
Michael White - violin
Charlie Haden - bass
Leon "Ndugu" Chancler - drums (1, 4)
Kenneth Nash - congas, North African Sakara drum, bells, gong, percussion, flute (3), narrator (4)
Baba Duru Oshun  - tabla, percussion

References

Milestone Records albums
Joe Henderson albums
1974 albums


text:
Aizecourt-le-Haut  es una población y comuna francesa, en la región de Picardía, departamento de Somme, en el distrito de Péronne y cantón de Péronne.

Demografía

Enlaces externos
 Institut géographique national
 INSEE

Aizecourt le Haut


text:
Lepidostoma ermanae är en nattsländeart som beskrevs av Weaver 1988. Lepidostoma ermanae ingår i släktet Lepidostoma och familjen kantrörsnattsländor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Kantrörsnattsländor
ermanae


text:
Lieutenant Harold Arthur Sydney Molyneux was a World War I flying ace credited with five aerial victories. During World War II, he returned to service in the Royal Canadian Air Force.

Molyneux originally served with the Canadian Expeditionary Force. He suffered a head wound on 9 April 1917 during the Battle of Vimy Ridge. After recovery, he joined the Royal Flying Corps and received his pilot's certificate in October 1917. He was assigned to 56 Squadron on 4 April 1918. He flew a Royal Aircraft Factory SE.5a to five wins over German Fokker D.VIIs between 12 August and 24 September 1918; his final total was three destroyed, two driven down out of control. He was sent back to Home Establishment on 8 November, three days before the armistice.

Honors and awards
Distinguished Flying Cross (DFC
)
Lieut. Harold Arthur Sydney Molyneux (Canadian Forces and 56th Squadron). (FRANCE)

During the August operations this officer rendered conspicuous good service on low-flying patrols, causing much damage and inflicting heavy casualties, showing brilliant dash and resolution. He is a bold fighter in the air, and has accounted for two enemy aeroplanes. Supplement to the London Gazette, 3 December 1918 (31046/14324)

Sources of information

References
Above the Trenches: a Complete Record of the Fighter Aces and Units of the British Empire Air Forces 1915-1920. Christopher F. Shores, Norman L. R. Franks, Russell Guest. Grub Street, 1990. , .

1896 births
1985 deaths
Canadian World War I flying aces


text:
El retrat La duquessa d'Alba i la Beata, també anomenat La Duquessa d'Alba espantant la beata, és un quadre de Francisco de Goya. Va pertànyer a una col·lecció particular i posteriorment va ser adquirit pel Museu del Prado. Té una inscripció en l'angle inferior dret que detalla la data d'acabament, «Goya any 1795».

El quadre
Representa la Duquessa, María del Pilar Teresa Cayetana de Silva y Álvarez de Toledo, espantant Rafaela Luisa Velázquez, una de les cambreres de la reina coneguda com «la Beata».

La XIII Duquessa d'Alba estava casada des del 15 de gener de 1775 amb José Álvarez de Toledo y Gonzaga, el fill primogènit dels Marquesos de Villafranca, al qual Goya retratà aquell mateix any de 1795.

Quadres al Museu del Prado
Quadres de Goya
Obres del 1795
Obres pictòriques del segle XVIII


text:
John T. Groves is an American chemist, and Hugh Stott Taylor Chair of Chemistry, at Princeton University.

Biography
Groves received an undergraduate degree in chemistry at Massachusetts Institute of Technology, where he worked with Frederick Greene. In 1965, he began his doctoral studies under the direction of Professor Ronald Breslow at the Columbia University. During this time, he focused on the synthesis and characterization of cyclopropenyl cation, the simplest aromatic system and the first aromatic compound prepared with other than six electrons in a ring.

Upon receiving his Ph.D., Groves began his independent research career as a member of the chemistry faculty at the University of Michigan, Ann Arbor in 1969. In 1985, he moved to Princeton University where he is Hugh Stott Taylor Chair of Chemistry.

The major thrust of his research program is at the interface of organic, inorganic, and biological chemistry. Recent efforts have focused on the design of new, biomimetic catalysts and the molecular mechanisms of metal-catalyzed redox processes, the design and assembly of large scale membrane-protein-small molecule constructs, strategies for the assembly of biogenic hard materials, molecular probes of peroxynitrite-mediated protein nitration, pharmaceutical strategies for protection against peroxynitrite-mediated pathologies, and mechanisms by which pathogens acquire metabolic iron from host cells.

Groves's many awards include: A. C. Cope Scholar Award (1989), Alfred Bader Award in Bioorganic and Bioinorganic Chemistry (1996), National Science Foundation Extension Award for Special Creativity, (2008-2011), Frontiers in Biological Chemistry Award (2009), and ACS Ira Remsen Award (2010). He is a member of the National Academy of Sciences, the American Academy of Arts and Sciences. He is also a foreign member of the Royal Society.

He is on the Management Committee, of the Center for Catalytic Hydrocarbon Functionalization, at the University of Virginia.

Oxygen rebound mechanism
Cytochrome P-450 and other oxygenase enzymes catalyze a diversity of oxidations, including hydroxylation of hydrocarbons. In 1976, Groves and coworkers proposed the oxygen rebound mechanism to explain the observations.  The central idea is that hydroxylation proceeds, not by direct insertion of O into a C-H bond, but rather by abstraction of H from the hydrocarbon to generate a reactive metal-hydroxide, which subsequently recombines (or rebounds) with the organic radical.

Metalloporphyrins as P450 model compounds
In 1978, Groves and his collaborators reported the first catalytic alkane hydroxylation and alkene epoxidation catalyzed by a synthetic iron(III) porphyrin complex, Fe(TPP)Cl using an iodosylbenzene (PhIO) oxidant. In the reactions, alkenes and alkanes were oxidized to the corresponding epoxides and alcohols, respectively. The first use of a chiral iron porphyrin to carry out asymmetric epoxidation was reported in
1983 by Groves and Myers. Various substituted styrenes and aliphatic olefins were epoxidized with ee varying between 0% for 1-methylcyclohexene oxide and 51% for pchlorostyrene
oxide. The ee was improved to ~70% for epoxidation of cis-β-methylstyrene with a robust chiral vaulted binaphthyl porphyrin.

In 1980, Groves reported the first manganese porphyrin catalyzed hydrocarbon oxidation reaction, using a Mn(TPP)Cl catalyst. In that study, oxidation of cyclohexane with iodosylbenzene catalyzed by Mn(TPP)Cl afforded a 2.5 : 1 mixture of cyclohexanol and cyclohexyl chloride in a total 70% yield. Oxidation of a radical clock substrate, norcarane, produced significant amounts of radical rearranged products, suggesting the presence of a long-lived free alkyl radical.

References

External links
https://web.archive.org/web/20140130053853/http://www.princeton.edu/chemistry/faculty/profiles/groves/
http://chemistry.princeton.edu/groves

Year of birth missing (living people)
Living people
21st-century American chemists
Columbia University alumni
Massachusetts Institute of Technology School of Science alumni
Princeton University faculty
Members of the United States National Academy of Sciences
University of Michigan faculty


text:
Phantom power is a method of sending DC electrical voltage through microphone cables.

Phantom power may also refer to:
Standby power, power consumed by any device while it is switched off.
Phantom Power (Rick Wakeman album), a 1990 album
Phantom Power (The Tragically Hip album), a 1998 album
Phantom Power (Super Furry Animals album), a 2003 album


text:
The Netherlands Football League Championship 1916–1917 was contested by 35 teams participating in four divisions. The national champion would be determined by a play-off featuring the winners of the eastern, northern, southern and western football division of the Netherlands. Go Ahead won this year's championship by beating UVV Utrecht, Willem II and Be Quick 1887.

New entrants
Eerste Klasse East:
Promoted from 2nd Division: SC Enschede
Eerste Klasse North: (new Division)
Achilles 1894, Be Quick 1887, Veendam, GSAVV Forward, LAC Frisia 1883, Velocitas 1897 & WVV Winschoten
Eerste Klasse South:
Promoted from 2nd Division: Zeelandia Middelburg
Eerste Klasse West:
Promoted from 2nd Division: Blauw-Wit Amsterdam

Divisions

Eerste Klasse East

Eerste Klasse North

Eerste Klasse South

Eerste Klasse West

Championship play-off

References
RSSSF Netherlands Football League Championships 1898-1954
RSSSF Eerste Klasse Oost
RSSSF Eerste Klasse Noord
RSSSF Eerste Klasse Zuid
RSSSF Eerste Klasse West

Netherlands Football League Championship seasons
1916–17 in Dutch football
Netherlands


text:
Glendale Heights è un villaggio degli Stati Uniti d'America, situato nello Stato dell'Illinois, nella contea di DuPage.

Collegamenti esterni

Villaggi dell'Illinois


text:
Стамбульський канал () — назва проєкту штучного водного шляху, який будується в Турецькій Республіці на європейській стороні, що з'єднає Чорне море з Мармуровим морем. Стамбульський канал перетне європейську частину Стамбула і таким чином сформує острів між Азією і Європою (острів матиме берегову лінію з Чорним морем, Мармуровим морем, новим каналом і протокою Босфор). Канал призначений мінімізувати судноплавство у Босфорській протоці. За попередніми планами, проєкт мав бути закінчений до 100-річного ювілею зі дня заснування Турецької Республіки у 2023 році, проте пізніше терміни виконання відклали до 2027 року.

Мета
Основною метою проєкту є скорочення морського трафіку через Босфор і зведення до мінімуму ризиків і небезпек, що пов'язані зокрема із танкерами. З 56 000 суден, що проходять щорічно Босфором, налічується 10000 танкерів, які перевозять 145 млн т сирої нафти.

Якщо плани з будівництва вдасться реалізувати, то судноплавство в Босфорі буде припинено. У всякому разі, так заявляв Реджеп Тайіп Ердоган ще у 2011 році. Згідно з проєктом, канал протяжністю 45—50 км з'єднає Мармурове море з Чорним. Його глибина складе 25 м, а ширина — 150 м. Вартість проєкту оцінюється в 10 мільярдів доларів. Проєкт фінансуватиметься повністю за рахунок внутрішніх джерел. За попередніми розрахунками, пропускна здатність нового каналу складе 85 000 суден за рік.

У таблиці нижче наведено загальний обсяг і кількість великих кораблів, що проходять через Босфор.

До слова, можливість побудови каналу і заборона на прохід суден через Босфор торкаються питань дотримання міжнародних домовленостей. Туреччина зв'язана положеннями Конвенції Монтре 1936 року, згідно з якою вона не може заборонити прохід через свої протоки.

Примітки

Штучні географічні об'єкти
Канали Туреччини


text:
Michael Eneramo (født 26. november 1985 i Kaduna) er en nigeriansk professionel fodboldspiller, Han har blandt andet spillet for tyrkiske Beşiktaş.

Eksterne henvisninger

Referencer

Fodboldspillere fra Nigeria
Fodboldspillere fra Beşiktaş JK


text:
Patch It Up – piosenka napisana przez Eddiego Rabbitta i Rory'ego Bourke'a, którą Elvis Presley nagrał 8 czerwca 1970 w Nashville. Razem z utworem You Don't Have To Say You Love Me została wydana w USA jako singiel, 6 października 1970 r.
Jedna z wersji tej piosenki została zarejestrowana w hotelu International w Las Vegas 12 sierpnia 1970 r. i wykorzystana w filmie dokumentalnym Elvis: Tak to jest. Znalazła się też na albumie pod tym samym tytułem, wydanym w grudniu 1970 r.

Linki zewnętrzne
 Okładka

Single Elvisa Presleya
Single wydane w roku 1970


text:
Een intercellulaire ruimte (ruimte tussen de cellen) ontstaat doordat de wanden van drie of meer aan elkaar liggende plantencellen meestal ongeveer langs de middenlamel vaneen splijten. Als er ook nog andere wandlaagjes worden opgelost noemt men het een schizogene ruimte. Een deel van het opgeloste materiaal wordt dikwijls langs de kanten en in de hoeken weer afgezet als pectinelijstjes of -staafjes. Bij de paardenstaarten verkiezelen ze later. In het bladmoes zitten tussen het palissadeparenchym en het sponsparenchym grote intercellulaire ruimten. De functies van intercellulairen is het transport van vloeistoffen of van gassen en bevordering van de stofwisseling. Dit systeem vindt men bij plantaardig weefsel. Intercellulaire ruimten vormen bij waterplanten luchtholten, waardoor de gasuitwisseling kan plaatsvinden.

Schimmels, zoals het kafjesbruin, dringen een plant onder andere binnen via de intercellulaire ruimten.

Bij klieren worden de intercellulairen gevuld met de door de klieren afgescheiden stoffen.

Bij dieren is de intercellulaire ruimte gevuld met de extracellulaire matrix of bestaat uit het interstitium. De intercellulaire ruimten zijn in het epitheel met ongeveer 25 µm breedte het kleinst. Het bindweefsel bestaat voor het grootste deel uit de intercellulaire matrix.

Histologie
Celbiologie
Plantenanatomie


text:
Die Basilika St. Andreas () ist eine römisch-katholische Kirche in Arthunkal im südindischen Bundesstaat Kerala. Die zum Bistum Alleppey gehörende Wallfahrtskirche ist dem Apostel Andreas gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Bekannt ist die Kirche für die Sebastianswallfahrt.

Geschichte

Der Beginn der christlichen Präsenz in Kerala mit den heute verschiedenen Konfessionen wie römisch-katholisch und den Thomaschristen wird auf den Zeitraum um das 7. Jahrhundert datiert. Nach der Ankunft der Portugiesen in Kerala kamen Jesuitenmissionare ab 1530 nach Arthunkal. Da ein Verbot der christlichen Bekehrung bis 1560 bestand, war es schwierig, eine Gemeinde zu errichten. Erst Gasper Pais, ersten Vikar von Arthunkal, erhielt 1581 von Veera Kerala Varma, König von Cochin, die Erlaubnis zum Bau einer hölzernen Kirche. Der zweite Pfarrer, P. Giacomo Fenicio SJ erhielt 1602 vom König die Genehmigung für die Ummauerung der Kirche. 1640 wurde die Kirche in Orientierung zur Küste neu errichtet. Dieses Bauwerk wurde 1870 mit einer neuen Fassade und einem Glockenturm erneuert.

1900 wurde fast im westlichen Anschluss mit dem Bau der heutigen kreuzförmigen Kirche aus Granit begonnen. Die Kirche mit ihrer Zweiturmfassade wurde nach der langen Bauzeit von 60 Jahren 1967 gesegnet. Sie wurde in Anerkennung ihrer geschichtlichen Bedeutung am 21. Mai 2010 in den Rang einer Basilica minor erhoben. Die Ehrung erfolgte im Rahmen eines Pontifikalamtes am 1. Oktober 2010 unter der Leitung Salvatore Pennacchios, Apostolischer Nuntius in Indien.

Wallfahrt
Arthunkal wurde berühmt, als 1647 die wundersame, mit Pfeilen durchbohrte Statue des Märtyrers Sebastian aus Italien kam. Menschen aller Glaubensrichtungen, die von Epidemien betroffen waren, beteten zu St. Sebastian und wurden geheilt. Zu seinem Fest im Januar entwickelte sich eine Wallfahrt für Menschen aller Glaubensrichtungen.

Im Rahmen der jährlichen Feierlichkeiten vom 10. bis 27. Januar findet die große Prozession mit der Statue des Heiligen Sebastian am 20. Januar als Hauptereignis des Festes statt.

Weblinks

 Website der Pfarrgemeinde

Einzelnachweise

Distrikt Alappuzha
Römisch-katholische Kirche (Kerala)
Basilica minor
Kirchengebäude im Bistum Alleppey
Andreaskirche (Patrozinium)
Wallfahrtskirche in Indien
Neugotisches Kirchengebäude
Neugotisches Bauwerk in Indien
Erbaut in den 1960er Jahren
Kirchengebäude in Asien
Arthunkal


text:
1984 is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de derde single van het album Diamond Dogs in 1974. Het nummer werd geïnspireerd door de roman 1984 van George Orwell en was, net als het overgrote deel van het album waar het op stond, bedoeld voor een musical gebaseerd op het boek. Deze musical werd nooit geproduceerd omdat Bowie geen toestemming kreeg van de weduwe van Orwell.

Achtergrond
"1984" is het centrale nummer van de tweede kant van het album Diamond Dogs in de context van Bowie's bewerking van 1984, het verhaal van Orwell. Het nummer wordt geïnterpreteerd als Winston Smith, de hoofdpersoon van het verhaal, die gevangen wordt genomen en ondervraagd door antagonist O'Brien. Ook toont de tekst van het nummer enkele gelijkenissen met het nummer "All the Madmen" van het album The Man Who Sold the World.

Het zogeheten "wah-wah" gitaargeluid wordt vaak vergeleken met "Theme from Shaft" van Isaac Hayes. De gitaar wordt bespeeld door Alan Parker en was een van de weinige momenten dat Bowie niet de leadgitaar bespeelde op Diamond Dogs. De funk- en soulinvloeden van het nummer zijn een indicator van waar de muziek van Bowie naartoe zou gaan op zijn volgende album Young Americans.

Het nummer werd voor het eerst opgenomen tijdens de sessies voor Aladdin Sane. Het kreeg zijn publieke debuut in een medley met het nummer "Dodo", genaamd "1984/Dodo", tijdens de Amerikaanse tv-special The 1980 Floor Show, opgenomen tussen 18 en 20 oktober 1973. Een studioversie van "1984/Dodo" werd rond die periode opgenomen, maar verscheen pas in 1989 voor het eerst op de box set Sound + Vision. Dit was tevens Bowie's laatste opname met zijn The Spiders from Mars-gitarist Mick Ronson en -bassist Trevor Bolder en producer Ken Scott.

Naast de medley van "1984" en "Dodo" werden deze nummers ook apart van elkaar opgenomen; "Dodo" als een demo in september 1973 en "1984" tijdens de Diamond Dogs-sessies in januari 1974. Alleen "1984" kwam op het album terecht en "Dodo" werd voor het eerst apart uitgebracht als bonustrack op de heruitgave van het album uit 1990. De uiteindelijke versie van "1984" was sneller en meer funky dan de medley. Het nummer werd enkel op single uitgebracht in de Verenigde Staten, Japan en Nieuw-Zeeland, maar kwam nergens in de hitlijsten terecht. Het nummer opende normaal gesproken de concerten tijdens de Diamond Dogs Tour, maar werd na deze tournee nooit meer live uitgevoerd.

Tracklijst
 Alle nummers geschreven door David Bowie.
 Verenigde Staten
 "1984" - 3:21
 "Queen Bitch" - 3:14

 Japan
 "1984" - 3:21
 "Lady Grinning Soul" - 3:46

Muzikanten
David Bowie: leadzang
Warren Peace: achtergrondzang
Alan Parker: gitaar
Mike Garson: piano
Tony Visconti: snaararrangement
Herbie Flowers: basgitaar
Tony Newman: drums

Nummer van David Bowie
Single uit 1974


text:
Даскио или Драчкуп или Драчко (, катаревуса Δάσκιον, Даскион, до 1926 година Δράτσκο, Ντράτσκο, Драцко, Δράτσικο, Драцико, катаревуса Δράτσικον, Драцикон) е село в Република Гърция, област Централна Македония, дем Бер.

География
Селото е разположено на 640 m надморска височина високо в западните склонове на планината Камбуница (Камвуния), на 25 km южно от демовия център Бер (Верия), на десния бряг на Бистрица. Обработваемото землище от 2000 декара се напоява.2

История

В Османската империя
В края на XIX век селото е в Берска каза на Османската империя. Александър Синве ("Les Grecs de l'Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique") в 1878 година пише, че в Дратиска (Dratiska), Берска епархия, живеят 500 гърци. Според статистиката на Васил Кънчов ("Македония. Етнография и статистика") в 1900 година в Драчкупъ (Дирачко) живеят 330 гърци християни. По данни на секретаря на Българската екзархия Димитър Мишев ("La Macédoine et sa Population Chrétienne") в 1905 година в Драчкуп (Dratchkoup) има 330 гърци.

В 1910 година в Драцико (Δράτσικο) има 550 жители патриаршисти.

Спирос Лукатос посочва "език на жителите гръцки".

При преброяването в 1912 година селото е отбелязано с език гръцки и религия християнска.

Жителите на селото притежават земята си още от османско време.

В Гърция
През Балканската война в 1912 година в селото влизат гръцки части и след Междусъюзническата в 1913 година Драчко остава в Гърция. При преброяването от 1913 година в селото има 59 мъже и 48 жени. В 1926 година името на селото е сменено на Даскион.

Непосредствено преди Втората световна война част от жителите се изселват в Ново село (Архангелос), където са оземлени.

Жителите произвеждат традиционно пшеница, царевица и тютюн, като се занимават частично и със скотовъдство. Има емиграция към САЩ.

Бележки

Села в дем Бер


text:
Корытово — деревня в Киржачском районе Владимирской области России, входит в состав Кипревского сельского поселения.

География
Деревня расположена в 11 км на юго-запад от центра поселения деревни Кипрево и в 3 км на восток от райцентра города Киржач.

История
Деревня впервые упоминается в сотной выписи 1562 года, в ней значился 1 двор крестьянский.

В XIX — начале XX века деревня входила в состав Лукьянцевской волости Покровского уезда, с 1926 года — в составе Киржачской волости Александровского уезда. В 1859 году в деревне числилось 30 дворов, в 1905 году — 52 дворов, в 1926 году — 60 дворов.

С 1858 года в деревне располагался кирпичный завод Бр. Семёна и Ивана Никитичей Калмыковых. По данным на 1900 год, на заводе работало 50 рабочих. По данным на 1905 год, завод продолжал работать.

С 1929 года деревня являлась центром Корытовского сельсовета Киржачского района, с 1959 года — в составе Лукьянцевского сельсовета, с 1971 года — в составе Кипревского сельсовета, с 2005 года — в составе Кипревского сельского поселения.

Население

Ссылки

Примечания

Населённые пункты Киржачского района


text:
Prin Medicină preventivă se înțelege ansamblul măsurilor medico-sanitare impuse pentru prevenirea apariției și a răspândirii bolilor.

În medicina modernă, accentul cade pe măsurile de tratament profilactic deoarece: șansa de reușită este mult mai mare, costurile tratamentului sunt mai mici în cazul prevenției decât în cazul tratamentului curativ.

Clasificare

Primară

Are ca obiectiv prevenirea apariției bolii la un organism care  nu a fost afectat încă de acea boală.

Secundară
Prevenirea recurenței bolii la un organism afectat anterior de acea boală.

Exemple de măsuri profilactice
Măsuri de igienă personală și alimentară.
Vaccinarea populației în zonele cu risc pandemic.
Izolarea cazurilor afectate pentru a preveni îmbolnăvirea populației sănătoase.
Sterilizarea aparaturii medicale împotriva apariției infecțiilor nosocomiale.

Note

Legături externe
Institutul de sănătate publică


text:
NGC 912 is een elliptisch sterrenstelsel in het sterrenbeeld Andromeda. Het hemelobject werd op 30 november 1878 ontdekt door de Franse astronoom Édouard Jean-Marie Stephan.

Synoniemen
 PGC 9222
 MCG 7-6-15
 ZWG 539.20
 NPM1G +41.0069

Zie ook
Lijst van NGC-objecten

Externe links
  NASA/IPAC Extragalactic Database
  SIMBAD Astronomical Database
  SEDS

NGC-object in Andromeda
Sterrenstelsel in Andromeda


text:
Saulchoy est une commune française située dans le département du Pas-de-Calais en région Hauts-de-France.

La commune fait partie de la communauté de communes des 7 Vallées qui regroupe  communes et compte  en .

Géographie

Localisation
La commune est située sur la rive droite de l'Authie.

Le territoire de la commune est limitrophe de ceux de quatre communes, dont une dans le département de la Somme :

Hydrographie

Le territoire de la commune est situé dans le bassin Artois-Picardie.

L'Authie, cours d'eau naturel de , qui prend sa source dans la commune de Coigneux, située dans le département de la Somme, et qui se jette dans la Manche entre les communes de Berck et de Fort-Mahon-Plage, limite le territoire communal au sud. C'est aussi la frontière avec le département de la Somme.

Paysages

La commune s'inscrit dans l'ouest du « paysage du val d'Authie » tel que défini dans l'atlas des paysages de la région Nord-Pas-de-Calais, conçu par la direction régionale de l'Environnement, de l'Aménagement et du Logement (DREAL).

Ce paysage, qui concerne , se délimite : au sud, dans le département de la  Somme par le « paysage de l'Authie et du Ponthieu, dépendant de l'atlas des paysages de la Picardie et au nord et à l'est par les paysages du Montreuillois, du Ternois et les paysages des plateaux cambrésiens et artésiens. Le caractère frontalier de la vallée de l'Authie, aujourd'hui entre le Pas-de-Calais et la Somme, remonte au Moyen Âge où elle séparait le royaume de France du royaume d'Espagne, au nord.

Son coteau Nord est net et escarpé alors que le coteau Sud offre des pentes plus douces. À l'Ouest, le fleuve s'ouvre sur la baie d'Authie, typique de l'estuaire picard, et se jette dans la Manche. Avec son vaste estuaire et les paysages des bas-champs, la baie d'Authie contraste avec les paysages plus verdoyants en amont.

L'Authie, entaille profonde du plateau artésien, a créé des entités écopaysagères prononcées avec un plateau calcaire dont l'altitude varie de 100 à  qui s'étend de chaque côté du fleuve. L'altitude du plateau décline depuis le pays de Doullens, à l'est (point culminant à ), vers les bas-champs picards, à l'ouest (moins de ). Le fond de la vallée de l'Authie, quant à lui, est recouvert d'alluvions et de tourbes. L'Authie est un fleuve côtier classé comme cours d'eau de première catégorie où le peuplement piscicole dominant est constitué de salmonidés. L'occupation des sols des paysages de la Vallée de l'Authie est composé de 70% en culture.

Milieux naturels et biodiversité

Zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique
L'inventaire des zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) a pour objectif de réaliser une couverture des zones les plus intéressantes sur le plan écologique, essentiellement dans la perspective d'améliorer la connaissance du patrimoine naturel national et de fournir aux différents décideurs un outil d'aide à la prise en compte de l'environnement dans l'aménagement du territoire.

Le territoire communal comprend une ZNIEFF de  : les étangs et le marais de la Fontaine, d'une superficie de . Cette ZNIEFF s'étend sur la rive droite de l'Authie, dans le fond de la vallée. La majeure partie du marais est occupée par des prairies humides et, sur la partie ouest, par deux vastes étangs tourbeux.

et une ZNIEFF de  : la basse Vallée de l'Authie et ses versants entre Douriez et l'estuaire. Cette ZNIEFF forme une longue dépression au fond tourbeux  et offre plus de  de marais, de prairies humides et d'étangs.

Site Natura 2000
Le réseau Natura 2000 est un réseau écologique européen de sites naturels d'intérêt écologique élaboré à partir des directives « habitats » et « oiseaux ». Ce réseau est constitué de zones spéciales de conservation (ZSC) et de zones de protection spéciale (ZPS). Dans les zones de ce réseau, les États membres s'engagent à maintenir dans un état de conservation favorable les types d'habitats et d'espèces concernés, par le biais de mesures réglementaires, administratives ou contractuelles.

Un site Natura 2000 a été défini sur la commune au titre de la « directive Habitats » : les prairies et marais tourbeux de la basse vallée de l'Authie, d'une superficie de .

Urbanisme

Typologie
Saulchoy est une commune rurale, car elle fait partie des communes peu ou très peu denses, au sens de la grille communale de densité de l'Insee.
La commune est en outre hors attraction des villes.

Occupation des sols

L'occupation des sols de la commune, telle qu'elle ressort de la base de données européenne d'occupation biophysique des sols Corine Land Cover (CLC), est marquée par l'importance des territoires agricoles (67,4 % en 2018), une proportion identique à celle de 1990 (67,4 %). La répartition détaillée en 2018 est la suivante :
terres arables (56,1 %), zones humides intérieures (27,4 %), prairies (9,2 %), zones urbanisées (5,2 %), zones agricoles hétérogènes (2,1 %).

L'IGN met par ailleurs à disposition un outil en ligne permettant de comparer l'évolution dans le temps de l'occupation des sols de la commune (ou de territoires à des échelles différentes). Plusieurs époques sont accessibles sous forme de cartes ou photos aériennes : la carte de Cassini (), la carte d'état-major (1820-1866) et la période actuelle (1950 à aujourd'hui).

Voies de communication et transports

Toponymie
Le nom de la localité est attesté sous les formes Salchoi (1168), Salcetum et Sauchium (1197), Saucheium (1197), Sauciacum (1218), Salcoi (1226-1227), Salceium (1242), Salcheium (1245), Salchem (1247), Salceyum (1248), Souchoi (1313), Le Saucoy (1341), Le Sauchoy (1372), Saulchoie (1431), Le Saulcoy (1613), Saulchoix (1762), Saulsoy-sur-Authie (), Saulchoy (1789), Saulchoy (depuis 1793), Sauchoy et Saulchoy (1801).

La partie orientale du village de Saulchoy portait le nom de Helbecourt et la partie occidentale Querrieu.

Il s'agit d'une formation toponymique en -ETU, suffixe collectif servant notamment à désigner un ensemble d'arbres appartenant à la même espèce. Il est noté -etum dans les textes médiévaux écrits en latin et son évolution phonétique a régulièrement donné -ei en ancien français, noté diversement -ey ou -ay dans les toponymes, -oi, -oy au nord et à l'est. Le suffixe français -aie, désignant un collectif d'arbres (saussaie, saulaie, chênaie) remonte à la forme féminine. Le premier élément Saulch- représente la forme picarde équivalente au français central saus(se) « saule ». Le nom du village signifie donc « endroit planté de saules ».

Histoire
Le Kerrieu et Helbecourt formaient anciennement le principal noyau du village. Au treizième siècle, le nom du Saulchoy est adopté.

Évrard de Kerrieu paraît de 1139 à 1153 dans plusieurs actes relatifs aux domaines de Cugny.

Hugues de Hestruz, assisté de Robert Kiéret, Hugues de Goy, Eudes de « Dourehier », Robert de Soibermetz et autres seigneurs ses voisins, abandonne ses droits « apud Kerrin et Helbecourt », aux religieux de Saint-Josse-au-Bois, qui les cèdent, quatre ans après, à ceux de Marmoutiers.

Jean de Maintenay fonda le prieuré de Saint-Martin-en-Querrieu à Saulchoy, dépendance de Marmoutier (Marmoutier-les-Tours). Il s'étendait alors dans l'espace compris entre le marais, le rideau aux Quesnes et celui des Trinquettes, le sentier de Monstrelet qui conduit de Douriez à Montreuil et la chaussée Brunehaut. Lorsque ce prieuré fut détruit, on le transféra à Maintenay, peut-être vers 1180, alors que Guillaume  en était le seigneur. Le pourpris du Saulchoy fut donné en arrentement.

Jean de Beauffort, de la commune actuelle de Saulchoy, combat et trouve la mort lors de la bataille d'Azincourt en 1415.

Politique et administration

Découpage territorial

La commune se trouve dans l'arrondissement de Montreuil du département du Pas-de-Calais.

Commune et intercommunalités

La commune a fait partie, de 1996 à 2013, de la communauté de communes du val de Canche et d'Authie et, depuis le , elle fait partie de la communauté de communes des 7 Vallées (7 Vallées comm) dont le siège est basé à Hesdin.

Circonscriptions administratives

La commune faisait partie du canton de Campagne-lès-Hesdin, depuis la loi du  reprise par la constitution de 1791, qui divise le royaume (la République en ), en communes, cantons, districts et départements.

Dans le cadre du redécoupage cantonal de 2014 en France, elle est maintenant rattachée, ainsi que toutes les communes de l'ancien canton de Campagne-lès-Hesdin, au canton d'Auxi-le-Château qui passe de 26 à .

Circonscriptions électorales

Pour l'élection des députés, la commune fait partie, depuis 1986, de la quatrième circonscription du Pas-de-Calais.

Élections municipales et communautaires

Liste des maires

Équipements et services publics

→ Conseils pour la rédaction de cette section.

Eau et déchets

Espaces publics
Le jury constitué pour le concours national des villes et villages fleuris a attribué deux fleurs à la commune.

Enseignement
Au sein du regroupement pédagogique intercommunal (RPI) comprenant Saulchoy, Maintenay, Saint-Rémy et  Roussent, l'école de Saulchoy accueille les enfants en classe de maternelle.
Une garderie fonctionne chaque jour de classe.

L'école comporte :
 un dortoir pour accueillir les enfants pendant la sieste ;
 des sanitaires ;
 et une cantine.

Postes et télécommunications

Santé

Justice, sécurité, secours et défense

Population et société

Démographie
Les habitants de la commune sont appelés les Salciacois.

Évolution démographique

Pyramide des âges

En 2018, le taux de personnes d'un âge inférieur à  s'élève à 33,2 %, soit en dessous de la moyenne départementale (36,7 %). À l'inverse, le taux de personnes d'âge supérieur à  est de 24,9 % la même année, au niveau communal et départemental.

En 2018, la commune comptait  pour , soit un taux de 51,10 % de femmes, légèrement inférieur au taux départemental (51,50 %).

Les pyramides des âges de la commune et du département s'établissent comme suit.

Manifestations culturelles et festivités

Sports et loisirs

Vie associative

Cultes

Médias

Économie

→ Conseils pour la rédaction de cette section.

Revenus de la population et fiscalité

Emploi

Entreprises et commerces

Culture locale et patrimoine

Lieux et monuments
 L'église Saint-Martin recèle des vestiges d'architecture du .
 Le monument aux morts, comportant  pour la seule Première Guerre mondiale.
 L'école communale sur le mur de laquelle on peut lire la devise « Volonté Probité Devoir Bonté ».

Personnalités liées à la commune

Héraldique

Pour approfondir

Bibliographie
 L. E. de la Gorgue-Rosny, Recherches généalogiques, 1875.
 * Gérard Bacquet, Le Ponthieu, 1992, édit. G. Bacquet, imp. Paillart, Abbeville.

Articles connexes
 Liste des communes du Pas-de-Calais

Liens externes

 Dossier Insee relatif aux rattachements de la commune,

Notes et références

Notes

Références

Commune dans le Pas-de-Calais


text:
Rodrigo Teixeira Pereira (n. Belo Horizonte, Brasil, 16 de junio de 1978), es un exfutbolista brasileño. Jugaba de delantero centro y su último equipo fue el River Plate de Asunción.

Trayectoria

Guaraní (2010)
En enero de 2010, Texeira firmó con el Guaraní durante toda la temporada, uniéndose a los jugadores Jonathan Fabbro, Federico Santander, Elvis Marecos y Joel Silva. En febrero de 2010 anotó en la victoria por 3-1 contra el Club Sol de América.

Guaraní (2013)
En enero de 2013, ABC Color anunció que Texeira estaba cerca de regresar a Guaraní, cuando asistió a un reencuentro con el presidente del club al mismo tiempo que Guaraní también ficharía a Julio César Caceres. Luego se confirmó que Texeira firmó oficialmente con Guaraní, como nuevo miembro del equipo para la temporada 2013 de la Primera División Paraguaya y la Copa Sudamericana. En abril fue aclamado como un héroe por entrar como suplente y anotar un doblete en la victoria de su equipo.

Sportivo Luqueño (2014-2015)
En enero de 2014 fue presentado como jugador del Sportivo Luqueño, fichaje para la temporada 2014. Texeira se unió al club en medio de rumores de posible interés de Olimpia, sin embargo, Texeira se unió a Luqueño como reemplazo del uruguayo Hernán Rodrigo López, quien partió del club para unirse a Libertad.

Deportivo Santaní (2015)
En enero de 2015, Teixeira se unió al recién ascendido Deportivo Santaní, siendo su cuarto club paraguayo. Fue uno de los seis fichajes presentados para la temporada 2015. En febrero de 2015, Teixeira anotó en la victoria por 2-0 contra el Sportivo San Lorenzo en la primera semana de la temporada.

Vida personal
En mayo de 2010 sufrió un accidente de tránsito en Asunción luego de una sesión de entrenamiento con Guaraní. Recibió varios golpes, así como a sus pasajeros, sus compañeros guaraníes. En julio de 2013 se casó con Jacqueline Madelaire Gubetich en la Catedral metropolitana de Asunción.

Clubes

Participaciones en Copas Nacionales

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

Referencias

Enlaces externos
 Elmorlaco.com | Ficha del jugador

Futbolistas de Brasil
Futbolistas del Club Social, Cultural y Deportivo Esmeraldas Petrolero
Futbolistas del Barcelona Sporting Club
Futbolistas del Junior de Barranquilla
Futbolistas del Caracas Fútbol Club
Futbolistas del Cúcuta Deportivo
Futbolistas del SV Wehen en los años 2000
Futbolistas del FC Aboomoslem
Futbolistas del Club Deportivo Cuenca (Ecuador)
Futbolistas del Club Guaraní
Futbolistas del Club Nacional (Paraguay)
Futbolistas del Club Sportivo Luqueño
Futbolistas del Club Deportivo Santaní


text:
Miguel Ángel Rellán García (né le  à Tétouan) est un acteur espagnol.

Biographie

Filmographie
 Tata mía (1986)

Récompenses
 1987 : Prix Goya du meilleur acteur dans un second rôle

Liens externes

Naissance en novembre 1942
Naissance à Tétouan
Acteur espagnol de cinéma
Prix Goya du meilleur acteur dans un second rôle


text:
"Teamwork" is the eighth episode of the sixth season of House. It aired on November 16, 2009. This episode marks the departure of Jennifer Morrison from the series, since it was stated by Fox that Morrison's character would be written out of the series by the middle of season six.

Plot
After House's medical license is reinstated, he reclaims his role as Head of Diagnostics in time to treat Hank Hardwick (guest star Troy Garity), an adult film star admitted to Princeton Plainsboro for pulsating eye pain. Cameron and Chase decide to leave Princeton Plainsboro in order to save their relationship after Dibala's death. Throughout the episode, House tries to reassemble his old team of Foreman, Cameron, Chase, Thirteen, and Taub. Taub and Thirteen initially ignore House's attempts to get them to come back. The patient's and his wife's jobs in porn make the team confront him about how dedicated they really are to each other.

House orders an STD panel, a tox screen, an ANA to look for autoimmune, a patient history, a lumbar puncture to rule out viral encephalitis, and asks to have a c-reactive protein sent to the lab to look for inflammation. Foreman has to do all this himself. During the lumbar puncture, the patient has tetany - his arm muscles contract. House goes to Taub, who says the only link between the eye and muscle is the brain, and suggests a tumor or a seizure. House then asks Thirteen who states she has an interview with a community health clinic and doesn't give an opinion. House takes her comment on her trip to Thailand as a suggestion that the patient's condition is multifocal. Foreman says cerebral vasculitis would explain the eye and arms, so House tells him to start the patient on steroids, to do a brain angiogram to confirm, and to get an EMG and nerve biopsy as well. When Foreman convinces Chase to remain on the team for the remainder of the case by telling him "you owe me this", he and Cameron agree to finish the case. Foreman gets Chase to do the brain angio.

Cameron thinks it could be a severe vitamin D deficiency, since the patient has a restrictive diet and works long hours indoors. This would explain all the patient's symptoms. Chase decides to take Hank to the phototherapy suite, blast him with ultra-violet light and give him IV vitamins as well as do the brain angio. During the UV light session, the patient gets a nosebleed and petechial hemorrhages - bleeds in his leg. This new symptom rules out both Cameron and Foreman's diagnoses. The patient's blood won't clot. Foreman notes that the UV rays made his capillaries more fragile, which sped up the onset of DIC. Cameron thinks a widespread petechial rash and nervous system involvement indicates a blood infection. She suggests meningococcemia. The team starts him on heparin for the DIC and broad-spectrum antibiotics for the infection. However, the patient soon gets a fever, meaning the antibiotics aren't working.

House goes to Taub again, who tells him he's happy at home and work. He berates House for his addiction to addictions and how he's trying to avoid his problem by solving a different problem, which won't work. He says his work helps people, and gives an example of a patient who got a nose job when he couldn't breathe with his nose after a car-crash, and has an idea. He says the antibiotics wouldn't work if the patient's sinuses were infected and clogged, if there was a pocket of bacteria his blood vessels couldn't reach. He says the antibiotics will work if they surgically drain the patient's sinuses.

Foreman asks Thirteen to come back, but she resolutely turns him down. Soon, the patient's liver begins to fail, and his abdomen fills with fluid. Cameron suggests a klatskin tumor obstructing his bile ducts. Foreman says he's not jaundiced and there wouldn't be ocular effects, but Chase states that inflammation inside the bile channels would mean sclerosing cholangitis, which would explain all the symptoms. This would stop him producing clotting proteins and damage his blood cells causing small strokes. The team preps the patient for an ERCP to open his bile channels.

During the ERCP, Chase and Cameron find the patient's liver is filled with worms. The patient has strongyloides - threadworms. The worms spread throughout the patient's body causing all his symptoms. He most likely got the worms from his sexual activity. The patient gets two mebendazole pills. However, the patient's lungs fill with fluid and become severely compromised. Foreman suggests lymphoma. Peritoneal carcinomatosis explains the liver failure and paraneoplastic syndrome explains everything else. House orders chemotherapy. He also tells them to fax the latest update to Taub and Thirteen.

The patient suddenly has blood in his urine , and he goes into cardiac arrest. They manage to stabilize him, but he has no red or white cells and almost no platelets either. Foreman suggests aleukemic leukemia meaning the marrow wouldn't be making normal cells. House tells them to ablate the patient's bone marrow, despite the team's arguments that this could kill the patient. He faxes this information and information on the patient's condition to Taub and Thirteen for their opinions. They both are shown to ignore the fax. However, as Thirteen receives a message from the community clinic she applied to, she ignores it and looks at House's fax. Taub looks at the fax as he talks to a rather silly patient, and dumps it in the bin. They both call House as the team is about to ablate the patient's marrow.

They reason that the patient's body went to hell hours after the worms were gone because the worms were helping him. They diagnose extra-intestinal Crohn's. The patient lived in a super-clean environment as a kid. It's the hygiene - why there's so much autoimmune disease in developed places and almost none in developing places. The worms were keeping the Crohn's in check and "teaching his immune system what it should've learned eating dirt growing up", but once they were gone, the Crohn's started to run rampant. The team starts the patient on methylprednisolone and helminths.

Meanwhile, Wilson scolds Cuddy for thinking her dating Lucas wouldn't affect House. He says she at least should have told him, so he wouldn't have coached House on how to win Cuddy's affection. Cuddy tells Wilson she's not going to let House affect her relationships, but goes home to Lucas and panics. Lucas says that either she thought they could go on happily with their relationship and not be found out by House, or she thought they wouldn't be together for long. He notes that the former would be Cuddy was delusional, and the latter would mean he was. He also says the only other option would be that Cuddy thought House had matured, which would bring them back to Cuddy being delusional.

Lucas goes to the doctor's lounge and looks through the team's files, looking for anything on them to help keep them to prevent House from being miserable so Cuddy won't be miserable. Wilson thinks House just wants his old team members back as he feels abandoned by Cuddy and wants people he knows. He tells House he can't solve a deeper problem with a surface solution.

During the episode, House talks to Cameron about her leaving the hospital. He says her human-loving nature contradicts the way she's simply forgiving Chase for what he did. Cameron thinks House is simply trying to blow her marriage. House however, gives three reasons for why she's acting weird: his firing Chase is what made her leave the team two years ago, when what Chase did finally hits Cameron their marriage will 'blow up', and finally, the only thing stopping Cameron working at the hospital will be gone. He also suggests to Chase that Cameron might be forgiving him because she loves him, but that there could be another explanation. This stirs doubt in Chase's mind, and he asks Cameron her reason for forgiving him, noting she's been harder on the patient than on him. She explains that Chase feels shame and guilt for what he's done, unlike Hank.

House tells Chase his theory on Cameron's reaction. He thinks Cameron feels it was House's fault that Chase did what he did, saying he created the foul climate for it to happen. Cameron tells House to stop his game of trying to hire Thirteen and Taub. This outburst makes Chase realize she's mad at House but not him. He says he did it, and he won't leave the hospital just because Cameron wants to pretend he didn't do it.

Chase eventually meets House at his front door and tells him he wants to remain on the team. At the end of the episode Cameron confirms that her anger was directed towards House as the source of the atmosphere leading to Dibala's murder. She confronts House by saying he ruined Chase's life making him "unable to see right or wrong and not to see the sanctity of human life". Cameron admits her former love for Dr. House – which has disappeared as a result of recent events, along with her love for Chase (as he was when she first met him). She puts her hand out to shake House's hand and he does not accept – much like the end of season three – and she kisses him on the cheek, signaling she is leaving the diagnostic team. Cameron leaves the team but Chase continues working with House, along with Foreman, Thirteen, and Taub.

In the closing scenes, Thirteen is shown treating the patient and she and Foreman look at each other until Foreman leaves. Taub talks to his wife, who is upset with him returning to diagnostics. Cameron is shown walking out on Chase with her bags packed and giving him a tearful hug.  Lucas and Cuddy also walk through the lobby of Princeton-Plainsboro with House watching them from above.

Music

Golden Cage (The Whitest Boy Alive)
Where Did You Go? (Jets Overhead)

References

External links

Music and References from Tv.com

House (season 6) episodes
2009 American television episodes
Television episodes directed by David Straiton

fr:Classé X (Dr House)
it:Episodi di Dr. House - Medical Division (sesta stagione)#Lavoro di squadra


text:
Jacob van Utrecht, né vers 1479 à Utrecht et mort après 1525, est un peintre flamand de la Renaissance qui fut actif à Anvers et à Utrecht. Il signait Jacobus Traiectensis.

Annexes

Articles connexes
 Église Sainte-Marie de Lübeck
 Renaissance nordique, Renaissance flamande

Liens externes

Peintre de la Renaissance
Date de naissance non renseignée (XVe siècle)
Date de décès non renseignée (XVIe siècle)
Membre de la guilde de Saint-Luc d'Anvers


text:
St. Andreas ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Neukirch, einem Stadtteil von Furtwangen im Schwarzwald im baden-württembergischen Schwarzwald-Baar-Kreis und damit im Quellgebiet der Breg, aber auch der Wilden Gutach. Die Pfarrgemeinde gehört zur Seelsorgeeinheit Oberes Bregtal der Erzdiözese Freiburg.

Die Kirche ist bekannt wegen der Barock-Skulpturen von Adam Winterhalder und mehr noch der Rokoko-Skulpturen von Matthias Faller. Die Skulpturen wurden aus einem Brand der Kirche am Ende des Zweiten Weltkriegs gerettet. Winterhalder wie Faller stammten vom  Oberfallengrundhof in Neukirch.

Geschichte
Der Schwarzwald blieb zwischen seinem Westrand und im Osten etwa der Linie Villingen-Schwenningen-Löffingen bis zur ersten Jahrtausendwende unbesiedelt. Das änderte sich mit der Rodungstätigkeit der Klöster – vor allem St. Margarethen in Waldkirch, gegründet um 920, St. Georgen in St. Georgen im Schwarzwald, gegründet 1085, und St. Peter auf dem Schwarzwald in St. Peter (Hochschwarzwald), gegründet 1093 – und der hinter ihnen stehenden weltlichen Herren, vor allem der Zähringer. An der Entstehung von Neukirch, früherer Name angeblich "Bregenbach", war vielleicht St. Margarethen in Waldkirch beteiligt, doch gehörte das Dorf um 1140, zur Zeit der Zusammenstellung des Rotulus Sanpetrinus, eines Güterverzeichnisses von St. Peter auf dem Schwarzwald, zu diesem Kloster, bei dem es bis zum Anfall an das Großherzogtum Baden 1806, im Zuge der Säkularisation, blieb. Die Vogtei kam nach dem Aussterben der Zähringer über die Grafen von Freiburg und die Herren von Triberg 1355 an die Habsburger. Im Jahr 1356 wird Neukirch (und wird das nördlich benachbarte Gütenbach) als "Newenkilchen" (und "Wu(e)tenbach") erstmals genannt.

An Kloster St. Peter erinnert auch das Patrozinium der Neukircher Pfarrei – der Apostel Andreas war ein Bruder des Simon Petrus (zum Beispiel ). Um 1430 wurde St. Andreas neu gebaut. Zunächst wurde Neukirch durch Mönche von St. Peter "equitando pastorisiert". Unter Abt Peter Gremmelsbach erhielt es aber 1502 einen eigenen Pfarrer, der zugleich für das zwei Fußstunden südliche Waldau zuständig war. Erst 1761 bestellte Abt Philipp Jakob Steyrer für Waldau einen eigenen Seelsorger.

Baugeschichte
1729 ließ Abt Ulrich Bürgi, unter dem auch die Klosterkirche neu errichtet wurde, an den Neukircher Chorturm von 1430 ein neues Langhaus bauen. Bürgis übernächster Nachfolger Philipp Jakob Steyrer berichtet: "1729. <...> Den  16. May leget eben dieser Abt <das ist Bürgi> den ersten Stein zu einer neuen Filialkirche in Neukirch. Bei dieser Feyerlichkeit war zugegen Abt Andreas von Maria Cell." Der Innenausbau beanspruchte wohl die Jahre 1730 und 1731. "Im Lauf des Sommers 1732 dürfte der junge Bildhauer Matthias Faller <von der Gesellenwanderung> nach Hause gekommen sein. Jedenfalls hat ihn der Vater Georg Faller zur Herstellung der drei Altäre in der heimatlichen Pfarrkirche aus Böhmen nach Hause gerufen." Eine Schnitzwerkstatt hatte um die Mitte des 17. Jahrhunderts Adam Winterhalders Vater Bartholomaeus Winterhalder auf dem Oberfallengrundhof eingerichtet.

1899 wurde St. Andreas renoviert, 1909 bis 1911 von drei auf vier Fensterachsen erweitert. Am 20. April 1945 sichteten Tiefflieger in Neukirch deutsche Soldaten und schossen daraufhin die Kirche und das  Gasthaus Rößle in Brand. Der Mesner und einige Helfer konnten die meisten Figuren Winterhalders und Fallers retten. Die Altaraufbauten aber fielen den Flammen zum Opfer. Nach Wiederherstellung wurde die Kirche 1948 neu geweiht. Die geretteten Skulpturen wurden 1950 auf Ornamentsockel gestellt.

Gebäude
Am Rand des Dorfes liegt St. Andreas inmitten des ummauerten Friedhofs. Der viereckige Turm birgt wie jeher den Chor. Dem Erdgeschoss mit gequaderten Kanten und einem vermauerten Spitzbogenfenster im Osten ist ein geschindeltes Glockengeschoss aufgesetzt, das seinerseits das Pyramidendach trägt. Nach Westen schließen sich das Langhaus mit Satteldach und jederseits vier Rundbogenfenstern sowie weiter ein niedriger Anbau mit Satteldach und dem Haupteingang an.

Im Inneren trennt ein rundbogiger Chorbogen Langhaus und Chor, die beide hölzerne, in ihrem Braun mit dem Gestühl übereinstimmende Kassettendecken tragen.

Kirchenausstattung
Bietet die Kirche ihre Kunstwerke aus dem ursprünglichen Zusammenhang gerissen museumsartig dar, so hat sie doch die Atmosphäre eines Sakralraums.

In die linke Chorwand ist ein schlichtes gotisches Sakramentshaus eingebaut.

Die Werke Matthias Fallers
Manfred Hermann hat die ursprüngliche Verteilung der Figuren auf drei Altäre nach einer Photographie rekonstruiert. Danach gehörten zum Hauptaltar neben dem großen Kruzifix die Heiligen Andreas, Josef von Nazaret mit dem Jesuskind und Johannes der Täufer. Zwei Putten sind verbrannt. Der Tabernakel befindet sich heute in der Kirche St. Peter und Paul in Kappel (Freiburg im Breisgau). Zum linken Seitenaltar, einem Muttergottesaltar, gehörten außer einer Immaculata die Heiligen Anna, ein weiterer Josef von Nazaret (siehe aber unten), Nikolaus von Myra und Blasius von Sebaste sowie im Oberteil Michael und Wendelin. Der rechte Seitenaltar war dem heiligen Antonius dem Großen geweiht. Zu ihm gehörten außer einer Antonius-Figur die Heiligen Sebastian und Rochus von Montpellier sowie im Oberteil Benedikt von Nursia und ein heiligen Mönch, vielleicht Dominikus.

In dieser Reihenfolge sind die drei Altäre entstanden, der Hauptaltar gleich nach Fallers Heimkehr 1732. Zum Antoniusaltar hat sich im Neukircher Jahrzeitbuch folgende Nachricht erhalten:

Der Antoniusaltar war also im Mai 1735 vollendet.

Zum heutigen Hochaltar gehören folgende Werke Fallers:
 Ein "hervorragend geschnittener" Kruzifix, auch ursprünglich am Hochaltar.
 Johannes der Täufer mit einem Kreuzstab, auch ursprünglich am Hochaltar, das Schwarzwälder Erstlingswerk Fallers. Nach Manfred Hermann ist die Figur kein klassischer Barock mehr. Faller habe durch den Kontrapost Bewegung hineingebracht. Johannes sei durch den ekstatisch geöffneten Mund als mystischer Gottseher, durch das im Wind aufgewehte Kamelhaarfell als Mann der Wüste charakterisiert. Mit der linken Hand weist er aus das Lamm Gottes  zu seinen Füßen hin.
 Der heilige Sebastian, von Pfeilen durchbohrt, ursprünglich am rechten Seitenaltar.
 Der heilige Josef mit dem Jesuskind, auch ursprünglich am Hochaltar. "Wie großartig hat M. Faller beobachtet. Im Bart des Josef spielt und zupft das Kind".
 Der heilige Rochus, ursprünglich am rechten Seitenaltar, mit Pilgerstab, Pilgermuschel und am Stab einer Flasche. Er deutet mit der rechten Hand auf eine Pestbeule am Oberschenkel.

Auf einer Konsole links vom Chorbogen befinden sich heute folgende Werke Fallers:
 Der heilige Benedikt von Nursia mit dem Buch seiner Regel, ursprünglich am rechten Seitenaltar.
 Der heilige Josef mit dem Jesuskind, ursprünglich am linken Seitenaltar. Die Figur wird auch gedeutet als heiliger Joachim, nach dem Protoevangelium des Jakobus Vater Marias, mit seiner "Tochter Maria als Baby".
 Die Immaculata, ursprünglich am linken Seitenaltar, von Sternen bekränzt , mit einem Zepter in der rechten Hand und auf dem linken Arm dem Jesuskind, das mit einem Kreuzesstab gegen die Schlange zu Füßen Marias kämpft. "Sie ist aufgrund ihrer Bewegtheit und eleganten Darbietung das Glanzstück der Neukircher Kirchenausstattung geworden."
 Die heilige Anna, ursprünglich am linken Seitenaltar, nach dem Protoevangelium des Jakobus Mutter Marias, mit der kleinen Tochter.
 Ein heiliger Mönch, vielleicht Dominikus, ursprünglich am rechten Seitenaltar.

Auf einer Konsole rechts vom Chorbogen befinden sich heute folgende Werke Fallers:

 Der heilige Erzengel Michael, ursprünglich am linken Seitenaltar, mit der Lanze gegen den Teufel kämpfend.
 Der heilige Nikolaus von Myra mit den Goldkugeln seiner Legende, ursprünglich am linken Seitenaltar. Nach Manfred Hermann ermöglicht Faller mit der Beschwingtheit von Gewändern und Armen, mit der reichlichen Verwendung von Gold an der Mitra und der Krümme des Bischofsstabs und der fein geschnittenen Mantelborte eine festliche Begegnung mit dem Volksheiligen.
 Der heilige Andreas mit dem Andreaskreuz seines Martyriums, ursprünglich am Hochaltar.
 Der heilige Blasius, ursprünglich am linken Seitenaltar, mit den zwei gekreuzten Kerzen, mit denen am 3. Februar der Blasiussegen erteilt wird. Wie Nikolaus zeigt die Figur den Formenkanon des Rokoko.
 Der heilige Wendelin, ursprünglich am linken Seitenaltar.

In einer Nische der rechten Schiffswand vor dem Chorbogen steht Fallers heiliger Antonius mit einem Buch, seinem Taustab und dem "Antoniusschwein", das an das Privileg der Antoniter erinnert, ihre Schweine frei in den Straßen und Gassen herumlaufen zu lassen. Ursprünglich stand die Figur in der Mitte des rechten Seitenaltars, flankiert links von Sebastian und rechts von Rochus – alle drei Heilige, die bei Seuchen von Mensch und Vieh angerufen wurden.

Die Werke Adam Winterhalders

Nach dem Tod seines Vaters Bartholomäus 1680 übernahm Adam Winterhalder dessen Werkstatt auf dem Oberfallengrundhof, wo er  arbeitete, bis er 1695 nach Vöhrenbach zog. Das heute an der Südwand des Schiffs hängende Kruzifix ist seine erste bekannte Arbeit. "Das leicht zur rechten Schulter geneigte Haupt des noch Lebenden ist emporgerichtet, die Arme steil nach oben gereckt. Eine INRI-Tafel über dem Kopf Jesu zeigt die für Adam Winterhalder typischen Schmuckformen mit Volutenstegen und Knorpelgebilden, als unterer Abschluß ist eine mehrfach gestufte Wolke mit dem Jesu-Namen IHS zu sehen."

Winterhalder schnitzte auch die vier lateinischen Kirchenlehrer Augustinus von Hippo, Papst Gregor der Große, Hieronymus und Ambrosius von Mailand, die ursprünglich am Korb der 1945 verbrannten Kanzel standen und heute in einer Nische der linken Schiffwand versammelt sind.Insgesamt, findet Manfred Hermann, sehr schlichte Arbeiten, die aber den kommenden Künstler ahnen lassen.

Literatur

 Franz Xaver Kraus: Die Kunstdenkmäler des Grossherzogthums Baden. Band 2: Die Kunstdenkmäler des Kreises Villingen. J. C. B. Mohr (Paul Siebeck), Freiburg im Breisgau 1890, S. 60 (Digitalisat).
 Landeskunde entdecken online Baden-Württemberg: Neukirch. Digitalisat. Abgerufen am 17. Mai 2015. Die Texte sind bis auf Abkürzungsauflösungen identisch mit: Ichenheim. In: Landesarchivdirektion Baden-Württemberg (Hrsg.): Das Land Baden-Württemberg. Amtliche Beschreibung nach Kreisen und Gemeinden. Band VI. Regierungsbezirk Freiburg. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 1982, ISBN 3-17-007174-2, S. 366–367.
 Heribert Saldik: Die Geschichte des oberen Bregtals. Eine Einführung zur historischen Entwicklung der Städte Furtwangen, Vöhrenbach und ihrer Ortsteile sowie der Gemeinde Gütenbach. Freiburg 2011 (Digitalisat).
 Klaus Weber, Wilhelm Dotter: Aus der Geschichte von Neukirch. 2. Auflage, Neukirch 1991.

Anmerkungen

Neukirch
Furtwangen
Erbaut in den 1430er Jahren
Bauwerk in Furtwangen im Schwarzwald
Furtwangen
Kirchengebäude im Schwarzwald-Baar-Kreis
Kulturdenkmal im Schwarzwald-Baar-Kreis
Furtwangen-Neukirch


text:
Nemocón è un comune della Colombia facente parte del dipartimento di Cundinamarca.

Il centro abitato venne fondato da Luis Henríquez nel 1600.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Comuni del dipartimento di Cundinamarca


text:
The Casa degli Eustachi is a medieval palace in Pavia in Lombardy.

History
The Eustachi house is located in the ancient district of Porta Calcinara, near the Ticino bank. The Eustachi family, of popular origin and dedicated to river traffic, during the fourteenth century became, working for the Visconti, one of the main city families, so much so that Pasino Eustachi became, under Gian Galeazzo and then of Filippo Maria, captain of the Visconti fleet and defeated the Venetian fleet on the Po in the important battle of Cremona in 1431. The house dates back to the early 15th century and is built around a small internal courtyard. Today, two "L" -shaped buildings remain of the structure, but it is assumed that it was much larger. Casa Eustachi now houses the University of the Third Age.

Architecture
The building has an "L" planimetrically with the longer side to the west and the shorter side to the north, along the main street. The entire complex consists of a ground floor (to which the garden is attached in the rear part of the building) and a first floor. The ground floor consists of two large rooms with coffered wooden ceilings; one of the rooms is illuminated by a large Gothic window; the first room is accessed from the main entrance (on via porta Pertusi), consisting of a Gothic arched portal with a ring richly decorated with terracotta plant motifs and surmounted by a tile, decorated with rhomboidal geometric motifs, which was to house the coat of arms of the family. Even the large cylindrical column, which supports the two lowered arches of the portico, surmounted by a cubic capital, seems to be an architectural element linked to the tried and tested Romanesque construction tradition. Although the permanence of the late Gothic language continued in the Pavia area, and in Lombardy more generally, throughout the course of the fifteenth century, it is also true that the planimetric configuration of the building and the refined workmanship of the architectural elements that make up the building are to be considered as modernity characters. In the case of the Casa degli Eustachi, the study of early fifteenth-century architecture gave results of considerable interest thanks to the integrity of the living organisms that have not undergone subsequent modifications or amalgamations.

References

Buildings and structures in Pavia


text:
Kamenjak je majhen nenaseljen otoček v Jadranskem morju; pripada Hrvaški.

Kamenjak leži pred vhodom v zaliv Široka okoli 1,2 km južno od otoka Ist. Njegova površina meri 0,012 km². Dolžina obalnega pasu je 0,49 km.

Glej tudi
 seznam otokov na Hrvaškem

Otoki Dalmacije


text:
Los Tigres del Norte es un grupo musical mexicano especializado en el estilo de la música norteña, fundado en (México). Con ventas que ascienden a las 30 millones de copias es una de las agrupaciones más reconocidas del género, debido a su larga trayectoria y a sus éxitos a nivel de la comunidad mexicana en la diáspora. Su campo principal son los corridos, los cuales han sido censurados en varias ocasiones, incluso en su propio país. Es la única agrupación mexicana que ha logrado ganar 6 premios Grammy y 12 Grammy latino y también su música ha traspasado fronteras llegando a conquistar los cinco continentes, aparte han filmado 40 películas al lado de los hermanos Almada (Mario y Fernando) entre otros actores de altísima trayectoria.

Su estilo está basado en la música regional de México, el cual se funda principalmente en instrumentos como el bajo eléctrico o contrabajo, el acordeón, el bajosexto, la batería, y en ocasiones se incluyen otros instrumentos de percusión. La lírica en sus canciones fluctúa entre lo romántico y el corrido, y han dado paso a un nuevo género letrístico musical, denominado narcocorrido, en el que narran vivencias de miembros (líderes, la mayoría) de bandas del narcotráfico que operan en México. Destaca el narcocorrido «Muerte anunciada», que dedican al legendario narcotraficante colombiano Pablo Escobar, «El Jefe de Jefes», en el que glorifican el poder y la influencia del ahora preso Miguel Ángel Félix Gallardo (Más tarde, el ahora fallecido Arturo Beltrán Leyva adoptaría como mote el título de este último) y «La reina del sur» basado en la novela literaria de Arturo Pérez-Reverte de la cual se hizo una serie basada en la obra del escritor español.

Han alcanzado fama en México y Estados Unidos, especialmente en California y Texas debido principalmente a la gran cantidad de mexicanos que habitan allí. También han encontrado fama en Colombia.

Su repertorio musical incluye más de 80 discos grabados, y un total de aproximadamente 750 temas, incluidos los LP, discos compactos, casetes, sencillos y remasterizados.

En 1988, fueron acreedores al Premio Grammy, por su disco Gracias, América sin fronteras. Algunas de sus canciones más destacadas son «El niño y la boda», «La banda del carro rojo», «La mesa del rincón», «Golpes en el corazón» o «El jefe de jefes».

En el año 2000, para la primera edición de los premios Latin Grammy, consiguieron 1 nominación al Mejor Álbum Norteño por "Herencia de Familia", llevándose el gramófono a casa. Un año después, en la segunda edición de los premios, estuvieron nominados nuevamente como Mejor Álbum Norteño por "De paisano a paisano" y como Mejor Canción Regional Mexicana por el tema homónimo perteneciente a ese disco.

En 2004, volvieron al escenario de los premios Latin Grammy con 2 nominaciones: Mejor Álbum Norteño por "Pacto de Sangre" (el cual ganaron) y Mejor Canción Regional Mexicana por "José Pérez León". En 2005 estuvieron nominados a Mejor Álbum Norteño por "Directo al corazón". En 2006, repitieron nominación dentro de esta categoría con el disco "Historias que contar", acumulando un nuevo gramófono para su carrera musical. En 2007, volvieron a estar nominados a Mejor Álbum Norteño por "Raíces", además fueron homenajeados con un Latin Grammy a su trayectoria.

En 2011, el disco MTV Unplugged los llevó a Los Latin Grammy con la nominación como Mejor Álbum del Año y Grabación del Año -por Golpes en el corazón, tema incluido en el disco e interpretado en compañía de Paulina Rubio-, incorporando un nuevo premio a la lista por la primera.

Cinco años más tarde, se reencontraron con la academia latina de la música por sus dos nominaciones como Mejor Álbum Norteño por "Desde el Azteca" y Mejor Canción Regional Mexicana por "Ataúd", llevándose ambos Latin Grammys a casa.

Miembros
 Jorge Hernández: acordeón y vocalista. (1968 - presente)
 Hernán Hernández: bajo eléctrico, vocalista y 2.ªvoz, (1968 - presente)
 Eduardo Hernández: segundo acordeón, bajo sexto, saxofón y voz. (1988 - presente)
 Luis Hernández: bajo sexto, voz. (1995- presente)
 Óscar Lara: Batería, (1968 - presente)

Exmiembros
 Raúl Hernández: bajo sexto, voz. (1968 - 1994)
 Freddy Hernández (fallecido): percusiones. (1991-1993)
 Guadalupe Olivo: saxofón y acordeón (1973 - 1988; 1996 - 2001)

Biografía

La historia de Los Tigres del Norte se inicia en Rosa Morada, sindicatura del municipio de Mocorito, estado de Sinaloa, México, en el año 1968, cuando Jorge, el mayor de la familia Hernández Angulo, convence a sus hermanos Raúl, Hernán y a su primo Óscar para formar un grupo. Por entonces Jorge sólo tenía 14 años. La precaria situación económica de la familia obligaba a todos a contribuir.

Sus primeros trabajos los encuentran en la cercana ciudad de Los Mochis, Sinaloa, donde tocaban en restaurantes. Poco tiempo después deciden trasladarse a la ciudad fronteriza de Mexicali, Baja California en donde eran conocidos con el nombre de "Los Norteños de Chihuahua", aunque nunca fue el nombre oficial de la agrupación. Un día, cuando ya Jorge contaba 22 años, son contratados para tocar en San José, California, durante las celebraciones del 5 de mayo. Fue en su primer viaje a los Estados Unidos; al cruzar la frontera, cuando un agente de inmigración les preguntó por el nombre del grupo, el cual aún no existía; el oficial, al verlos tan jovencitos, los llamó: little tigers ("Tigrillos" o "Los Pequeños Tigres"), pero luego les dijo que crecerían, así que los bautizó como Los Tigres del Norte.

Cuando llegaron a San José fueron escuchados por un inglés llamado Arthur Walker que, a pesar de no hablar español, les dio la oportunidad de grabar un disco. Les compró instrumentos y les proporcionó clases de música. Ese mismo año grabaron su primer disco, por lo que decidieron fijar su residencia en San José, hasta el día de hoy. Este disco fue conocido como «Juana La traicionera» / «Por el amor a mis hijos», el primer disco que editaron Los Tigres Del Norte.

Pero el éxito no llegó repentinamente. Grabaron cuatro discos sin mayor repercusión; antes de grabar el quinto, en el año 1973, «Contrabando y traición», que los llevaría a la fama, se unió al grupo el saxofonista Guadalupe Olivo, originario de San Luis Potosí (México), también antes de la realización de este LP su promotor Arthur Walker le dijo a Hernán que hacía falta un cambio, y fue así como le llevó a un experto para que le diera clases de bajo eléctrico para sustituir el tololoche o contrabajo. De igual forma durante la grabación de la canción Contrabando y Traición cambio la forma de cantar del grupo, debido a que siempre se cantaba a dueto y esta fue la primera canción que cantó solo Jorge con los coros de Hernán.La formación siguió así hasta 1988 cuando, por problemas de salud, Guadalupe tuvo que abandonar el grupo. El último disco en el que Olivo participó antes de dejar el grupo fue Ídolos del pueblo. Para sustituirlo, nadie mejor que alguien de la familia, así en ese mismo año era su hermano Eduardo el que se unía al grupo, después de pertenecer a un grupo de su ya fallecida esposa Chabela y su Grupo Express, donde tocaba los teclados y fue la segunda voz.

En 1996, Raúl decide abandonar el grupo y lanzarse como solista. Según menciona, su separación no fue propiciada debido a algún desacuerdo, sino únicamente por la inquietud de hacerse valer por sí mismo y probar su suerte en solitario.

De nuevo recurren a un miembro de la familia, y es Luis, el hermano menor, quien se une al grupo en 1996. La primera grabación en la que tomaría parte fue Unidos para siempre. En ese disco Guadalupe Olivo volvió a reunirse con el grupo, pero de nuevo sus problemas de salud lo obligaron a dejarlo tras la grabación de cuatro discos. La agrupación asegura que en cuanto se recupere volverá a formar parte.

Durante sus más de 50 años de carrera han grabado más de 80 álbumes, con más de 750 canciones, han vendido más de 40 millones de copias, con 140 discos de platino, 135 de oro y 1 de diamante. Además, han participado en más de 16 películas, han sido nominados 15 veces a los premios Grammy, que ganaron el 2 de marzo de 1988 por su grabación Gracias.. América sin fronteras, y han participado con distintos músicos de muy variados géneros, tal como es el caso en 2002, donde colaboraron junto con Jaguares en la grabación del tema Detrás de los cerros, para su álbum El primer instinto. En 1993 lograron un récord de asistencia cuando lograron congregar a más de 200 000 personas en un concierto realizado en la Arena Deportiva de Los Ángeles.

Paralelo a sus actividades musicales, el grupo creó la Fundación Los Tigres del Norte, cuyas oficinas centrales están en el campus de la Universidad de California en Los Ángeles, destinada a contribuir en la conservación y la defensa de la herencia y tradición mexicana en los Estados Unidos. Por su labor social han sido merecedores a premios diversos.

La madrugada del 22 de Octubre, Doña Consuelo Angulo de Hernández, madre de Jorge, Hernán, Luis y Eduardo Hernández, falleció en un hospital de Mexicali.

Controversias

El grupo se ha visto envuelto en controversias debido a que en su repertorio se encuentran temas del género Narcocorrido, aunque ellos declaran no tener nada que ver con el narcotráfico.

También han acusado censura por parte del gobierno mexicano por sus canciones La Granja y El Circo, mismas que, se presumen, hacen alusión a altos funcionarios de ese país.

Fundación
La Fundación Los Tigres del Norte (FLTDN) se erigió en mayo del 2000 con el propósito de fomentar una mayor apreciación y la preservación de las tradiciones musicales folklóricas mexicanas y mexicano-norteamericanas.

Según su sitio web, la Fundación Los Tigres del Norte es una corporación de California tipo 501(c)(3) sin fines de lucro que apoya a organizaciones para promover la apreciación y la comprensión de la música latina, su cultura y su historia a través de la educación y de los programas de alcance para la comunidad.

El Centro Investigativo de Estudios Chicanos de UCLA (CIEC) fue el beneficiario del primer subsidio de FLTDN, una entrega de $500 000, designado para digitalizar más de 32 000 grabaciones en español contenidas en la Colección Strachwitz Frontera.

La Colección Strachwitz Frontera consiste en tres secciones de música, divididas por época. La primera sección incluye aproximadamente 12 000 grabaciones en discos de 78 rpm de música vernácula mexicana, grabada entre 1908 y 1958. Documentan varios tipos de canciones líricas populares, incluidos los primeros discos de corridos (baladas narrativas que tratan los temas del día), boleros, rancheras, sones, y también algunos tipos de música instrumental, incluida la música de conjunto. Estas grabaciones forman parte de una colección privada de la Fundación Chris Strachwitz, y hasta la fecha es uno de los almacenes más extensos de música tradicional mexicana y mexicana-estadounidense.

Recepción comercial
A principios de 2015 lanzaron el sencillo "Que tal si eres tú", que se desprende de su álbum Realidades. No tardó en posicionarse dentro de los primeros lugares de la lista Top latin songs – Popular México de monitorLATINO donde se ha mantenido 5 semanas y actualmente ocupa el primer lugar. En marzo de 2015, esta canción ingresa a las listas de Estados Unidos.

Giras
 La Reunión Tour

Discografía

Álbumes de estudio

 Juana la traicionera (1968)
 Cuquita (1971)
 El Cheque (1972)
 Contrabando y traición (1974)(1989)
 La banda del carro rojo (1975)(1986)
 Pueblo querido (1976)(1988)
 Vivan los mojados (1977)
 Número ocho (1978)
 El Tahúr (1979)(1984)
 Plaza Garibaldi  (1980)
 Un día a la vez (1981)(1984)
 Éxitos para siempre... (1982)
 Carrera contra la muerte (1983)(1989)
 Internacionalmente norteños (1984)
 Jaula de oro (1984)
 A ti madrecita  (1985)
 El otro mexico (1986)
 Gracias América... sin fronteras (1987)
 Mi corazón intisite (1987)
 Ídolos del pueblo (1988)
 Corridos prohibidos (1989)
 Mi Buena Suerte (1989)
 Para adoloridos (1990)
 ¡Incansables! (1991)
 Una noche con Los Tigres del Norte (1992)
 Tan Bonita (1992)
 La garra de... (1993)
 Vivan los mojados (1994)
 Los dos plebes (1994)
 El ejemplo (1995)
 Unidos para siempre (1996)
 Jefe de jefes (1997)
 Así como tú (1998)
 Herencia de familia (1999)
 De paisano a paisano (2000)
 Uniendo fronteras (2001)
 La Reina Del Sur (2002)
 Pacto de sangre (2004)
 Directo al corazón (2005)
 Historias que contar (2006)
 Detalles y emociones (2007)
 Raíces (2008)
 La granja (2009)
 Realidades (2014)
 Realidades Deluxe Edition (dos volúmenes) (2014)
 A Ti Madrecita (2015)
 Y Su Palabra Es La Ley - Homenaje A Vicente Fernández (2020)
 La Reunión Deluxe (2022)

 Películas
 La Banda Del Carro Rojo (Extras)(1973)
 Ya Encontraron A Camelia (1973)
 Pueblo Querido (1974)
 La Muerte Del Soplón (Secundarios)(1974)
 Vivan Los Mojados (1975)
 El Hijo De Camelia (1975)
 30 Segundos Para Morir (1977)
 El Tahur (1977)
 Un Día A La Vez (1979)
 La Fuga Del Rojo (1979)
 Carrera Contra La Muerte (1981)
 Frontera Internacional (1981)
 La Tumba Del Mojado (1982)
 Jaula De Oro (Secundarios)(1983)
 El Otro México (1985)
 La Puerta Negra (Principales)(1986)
 Tres Veces Mojado (Principales)(1987)
 Los Tres Gallos (Secundarios)(1988)
 La Camioneta Gris (Principales)(1988)
 El Zorro de Ojinaga (1988)
 El Espinazo del Diablo (1988)
 El Avión de la Muerte (1989)
 Ni Parientes Somos (Secundarios)(1989)
 Amor a la Medida (Principales)(1992)
 La Tumba Falsa (1993)
 Los Dos Plebes (1994)
 Mi Sangre Prisionera (1996)
 Jefe de Jefes (1997)
 Mis Dos Patrias (Secundarios)(1997)
 La Baraja Bendita (1998)
 De Paisano A Paisano (2000)
 Somos Más Americanos (2001)
 El Santo De Los Mojados (2003)
 La Huella Del Alacrán (2006)
 Los Mal Portados (2006)
 La Misma Luna (Extras)(2007)
 El Discípulo Del Diablo (2010)
 Aguas Revueltas (2013)
 La Bala (2015)

 Discografía oficial completa
 Juana la traicionera (1968)
 Sufro porque te quiero (1969)
 Cuquita (1970)
 Mi corazón insiste (1971)
 En la Plaza Garibaldi (1972)
 Orgullo de Sinaloa (1974)
 Contrabando y traición (1974)
 La banda el carro rojo (1975)
 Pueblo querido (1976)
 Vivan los mojados (1979)
 El Tahur (1980)
 Un día a la vez (1981)
 Padre Nuestro (1982)
 Carrera contra la Muerte (1983)
 La tumba del mojado (1984)
 Jaula de oro (1984)
 A ti Madrecita (1985)
 El otro México (1986)
 Gracias, América... Sin fronteras (1987)
 Ídolos del Pueblo (1988)
 Corridos prohibidos (1989)
 Los Hijos De Hernandez (1989)
 Mi buena suerte (1990)
 Para adoloridos (1991)
 Incansables (1991)
 Tan bonita (1992)
 La garra de... (1993)
 Los dos plebes (1994)
 El ejemplo (1995)
 Unidos para siempre (1996)
 Jefe de jefes (1997)
 Así como tú (1998)
 Herencia de familia (1999)
 De paisano a paisano (2000)
 Uniendo fronteras (2001)
 La reina del Sur (2002)
 Pacto de sangre (2003)
 Directo al corazón (2004)
 Historias que contar (2005)
 Detalles y emociones (2006)
Orgullo de México (2007)
 Raíces(2008)
 La granja (2009)
 Más zarpazos (2010)
 Siguen los zarpazos (2011)
 Corridos internacionales (2012)
 El rugido de... (2013)
 Realidades (2014)
 Rugiendo desde el Azteca (2015)
 Ataúd (2016) (Sencillo)
 Y su palabra es la ley "homenaje a Vicente Fernández" (2020)
 La Reunión EP (2021)
 La Reunión Deluxe (2022)

 Álbumes en vivo
 Los Ídolos del Pueblo: Los Tigres del Norte en vivo desde Monterrey (Vol.1 y Vol.2) (1988) (Audio y Video)
 Una noche con... Los Tigres del Norte (1992) (Solo en Video)
(Este disco fue grabado en Arizona y de igual manera existen los discos "Una noche con... Los Invasores de Nuevo León" quiénes tocaron antes de los Tigres del Norte y "Una noche con... Los Tráileros del Norte" que tocaron durante el intermedio de los Tigres del Norte en el "Primer Festival Norteño Internacional")
 Los Tigres del Norte: en Vivo desde el Zócalo Capitalino (1999) (Solo en Video)
 Los Tigres del Norte: Desde Dallas, Texas Stadium (2002) (Solo en Video)
 Tu noche con... Los Tigres del Norte (2008) (Audio y Video)
 MTV Unplugged: Los Tigres del Norte & Friedns (2011) (Audio y Video)
 Desde el Azteca (2015) (Audio y Video)
 Los Tigres Del Norte At Folsom Prison (2019) (Audio, Video y Video-Documental en Netflix)
 Lo Que No Escuchaste MTV Unplugged (Live)'' (2021) (Solo audio)

Álbumes recopilatorios
Se publicaron los siguientes álbumes recopilatorios:
 16 Super éxitos (1988, Fonovisa)
 24 éxitos serie de colección (1991, Fonovisa)
 16 grandes éxitos (1992, Fonovisa)
 Serie de colección (1992, Fonovisa)
 Super pistas, vol. 3 (1995, Mediterráneo)
 Super pistas, vol. 2 (1995, Mediterráneo)
 Super pistas (1995, Mediterráneo)
 15 super éxitos Disa (1995, Gema)
 16 kilates musicales (1995, Fonovisa)
 16 zarpasos (1996, Fonovisa)
 Master pistas, vol. 4 (1997, Spartacus)
 Master pistas, vol. 5 (1997, Spartacus)
 Herencia musical: 20 corridos inolvidables (2003, Fonovisa)
 Herencia musical: 20 boleros románticos (2003, Univision Records / Fonovisa)
 Herencia musical: 20 norteñas famosas (2004, Fonovisa)
 Internacionales Panteras de Nuevo León (2005, Dimsa)
 Las más pedidas (2005, Fonovisa)
 Cumbias y algo más (2005, Fonovisa)
 Grandes éxitos de Los Tigres del Norte, Vol. 1 (2006, Protel)
 Las que pegaron de Los Tigres del Norte (2007)
 20 corridos prohibidos (2007, Fonovisa)
 25 joyas (2007, Fonovisa)
 Tigres y cadetes, vol. 1 (2009)
 Las grandes norteñas de los ídolos del pueblo: Leyenda y tradición (2009, Fonovisa)
 16 grandes éxitos [video] (Datel)
 Leyenda y tradición: Los mejores corridos de los jefes de jefes (Fonovisa)
 15 años Jefes de jefes 19 temas (re-editado)(2012)
 Herencia de familia 19 temas (re-editado)(2012)
 A Ti Madrecita (2015)
 El Otro México (2016)
 Gracias América Sin Fronteras (2017)
 "15 Grandes Éxitos de Los Tigres del Norte" (1983, Gamma)

Sencillos
 «Juana la traicionera»/«Por el amor a mis hijos» (1968)
 «Sufro porque te quiero»/«La Cochicuina» (1969)
 «Mi caballo ensillado» (1970)
 «La loba del mal» (1970)
 «Sí, sí, sí»/«Chayo Chaires» (1971)
 «Cuquita» (1971) (primer disco oficialmente)
 «El cheque» (1972)
 «No lloraré» (1973)
 «Contrabando y traición» (1974)
 «La banda del carro rojo» (1975)
 «Pueblo querido» (1976)
 «Vivan los mojados» (1977)
 «Número ocho» (1978)
 «El que tanto te amo» (1979)
 «Rio Magdalena» (1979)
 «Hermosa luna» (1979)
 «...un día a la vez» (1981)
 «Adolfo mi compadre» (1984)
 «A ti, madrecita» (1985)
 «La puerta negra» (1986)
 «Mi buen amor» (1987)
 «Con sentimiento y sabor - Tan bonita» (1992)
 «La navidad de los pobres» (1994)
 «Cuento de navidad» (1994)
 «Que de raro tiene» (1995)
 «Directo al corazón» (2005)
 «Aguas revueltas» (2010)
 «La bala» (2014)
 «Pa' Los Plebes y Mis Compas» (2022)

Colaboraciones
 "El último adiós" (solo Jorge Hernández) con otros artistas (2001)
 "Tú Cárcel" a dueto con Marco Antonio Solís (2015)
 "Para Sacarte de Mi Vida" a dueto con Alejandro Fernández (2018)
 "Rodolfo el Reno" para el álbum "Eterna Navidad Celebremos" (2020)

Premios y nominaciones

Premios Grammy

Premios Grammy Latinos

Multi-Instrumentistas
Los Tigres del Norte ha sido una banda la cual ha caracterizado a sus integrantes por sus cualidades en el Multinstrumentismo, debido a que Todos sus Integrantes y exintegrantes mínimo tocan 2 Instrumentos, lo cual ha hecho que la banda tenga una mayor versatilidad en caso de que elguno de sus integrantes por alguna causa de fuerza mayor no pueda asistir a alguna presentación, siendo Eduardo Hernández el que posee de mejor manera esta cualidad.

 Jorge Hernández - Acordeón, Bajo Sexto, Guitarra
 Hernan Hernández - Bajo Eléctrico, Contrabajo, Tololoche, Bajo Sexto, Guitarra, Bajo Acústico
 Raúl Hernández - Bajo Sexto, Guitarra, Tololoche
 Oscar Lara - Batería, Tarola, Redova, Tololoche
 Guadalupe Olivo - Saxofón, Acordeón
 Eduardo Hernández - Acordeón, Saxofón, Bajo Sexto, Batería, Teclados, Bajo, Guitarra, Clarinete, Piano, Acordeón de Piano (Teclas), Percusiones
 Freddy Hernández - Percusiones, Guitarra, Piano
 Luis Hernández - Bajo Sexto, Piano, Guitarra

Referencias

Enlaces externos

 Universal Music Latin Entertainment | Los Tigres del Norte
 Los Tigres del Norte Foundation
 Los Tigres del Norte Página oficial
 Raúl Antonio Hernández Sitio web oficial
 Hernán Hernández Jr a.k.a. Mexia Sitio web oficial
 YouTube canal VEVO Canal en YouTube Vevo
 Facebook Facebook Oficial
 Twitter Twitter Oficial
 Instagram Instagram Oficial
 YouTube Canal de YouTube
Música de México

Grupos de música de México
Paseo de la Fama de Hollywood
Grupos de música con nombres de animales