text:
Surveyor 3 was een Amerikaanse onbemande ruimtevlucht naar de Maan uit de jaren 60 van de twintigste eeuw. Het doel van de missie was maanonderzoek teneinde bemande maanlandingen mogelijk te maken.

Specificaties

Ontwerp
Surveyor 3 bestond uit een driehoekig frame van dunwandige aluminium buizen, dat ruimte verschafte aan de nuttige lading. De drie uitklapbare landingspoten waren uitgerust met schokbrekers om de klap van de landing op te vangen en staken 4,30 m uit. Het ruimtevaartuig was in totaal 3 meter hoog, de antenne stak een meter boven de top van het voertuig uit.

Vluchtinstrumenten en afremming

Energie kreeg de sonde door een zonnepaneel met 792 zonnecellen met een oppervlakte van 0,855 m², dat maximaal 85 W vermogen opwekte, dat werd opgeslagen in oplaadbare zilver-zink-accu's. Voor communicatie met de Aarde zorgden drie antennes: een vlakke, beweegbare hooggevoelige antenne om tv-beelden over te seinen en twee in alle richtingen gevoelige conische antennes op uitklapbare stangen om commando's te ontvangen en overige gegevens te versturen. Hiervoor beschikte de verkenner over twee radiozenders en twee ontvangers.

Temperatuurregeling vond plaats met behulp van witte verf, het polijsten van de onderkant en aanbrengen van een laag die veel infraroodstraling weerkaatste.

Het toestel was uitgerust met twee hermetisch geïsoleerde compartimenten. Deze hadden thermostaten en elektrische verwarming, samen met hittegeleidende panelen en isolatiedekens. De minst gevoelige apparatuur, die de instructies en inkomende signalen verwerkte, functioneerde tussen -20° en +50 °C. Het andere compartiment herbergde de voeding en communicatieapparatuur en functioneerde tussen +5° en +50 °C.

Een Canopuszoeker, zonnesensor en gyroscopen op de drie bewegingsassen zorgden voor standregeling tijdens kruisvlucht, werkend op stikstofraketjes. Drie in stuwkracht regelbare motoren werden gebruikt voor koerscorrecties en landing. Deze hadden een regelbare stuwkracht tussen 130 en 460 N en gebruikten hydrazine, dat was opgeslagen in bolvormige tanks. Ten slotte had de verkenner een sferisch gevormde, op vaste brandstof werkende remraket, die in het midden aan de onderkant was bevestigd.

Hoogtemarkeringsradar bepaalde het tijdstip van ontbranding van de remraket en zorgden voor de eerste afremming. Nadat deze was uitgebrand, stootte de sonde zowel radar als raket af, waarna dopplerradar en radarhoogtemeters het overnamen. Deze zonden informatie naar de automatische piloot die de drie regelbare motoren bestuurde. Op 4 meter hoogte schakelden de motoren zich uit, waarna de Surveyor landde.

Wetenschappelijke instrumenten

De aard van de nuttige lading van de Surveyors varieerde, slechts de tv-camera was een vast onderdeel. Surveyor 3 droeg de volgende instrumenten:
 Tv-camera.Deze beschikte over twee lenzen met een brandpuntsafstand van 100 mm en 25 mm met filters en een hoek van 16° ten opzichte van de centrale as van het vaartuig. De camera hing onder een beweegbare spiegel, kon een volledige 360° draaien en tussen +40° tot -65° omhoog of omlaag worden gericht, zodat zowel opnames van de horizon als van de bodem op zeer geringe afstand mogelijk waren. Twee hulpspiegels boden de camera blik op de bodem onder de motoren en een van de landingspoten. De lage resolutie van 200 beeldlijnen verzond de Surveyor via de nietrichtinggevoelige antennes en het duurde 61,8 seconden om een beeld af te tasten en vervolgens 20 seconden om te verzenden, bij een bandbreedte van 1,2 kHz. De hoge resolutie van 600 beeldlijnen seinde hij over via de richtbare antenne, waarbij het 3,6 seconden kostte om een beeld af te tasten en 1 seconde om te versturen met 220 kHz bandbreedte.
 Mechanische arm voor onderzoek naar bodemmonsters.Deze groef en schraapte materiaal van de maanbodem. De sleuven werden gefotografeerd zodat de eigenschappen hiervan konden worden bestudeerd. De 5 cm brede onder de camera bevestigde arm was 12 cm lang en had een scherpe rand met een elekromotortje om een klein afsluitbaar schepje (diameter 3,2 cm, inhoud 100 cc) te openen en sluiten. Een kleine plaat effende de maanbodem. De arm kon maximaal 1½ m uitschuiven en 13 cm omhoog en had een reikwijdte van +40° tot -72°. Door middel van een veer en elektromotoren kon het kracht op de maanbodem uitoefenen.

Verder beschikte Surveyor 3 over thermometers en radarreflectiemeters.

Massa
De massa van Surveyor 3 tijdens lancering was 1035 kg, na landing op de Maan was dit nog 283 kg.

Missieverloop

Lancering
Surveyor 3 werd gelanceerd op 17 april 1967 met een Atlas-Centaur draagraket vanaf het Cape Canaveral Air Force Station. Na vijf minuten bereikte hij een parkeerbaan op 167 km hoogte, waaruit de Centaur hem ruim 22 minuten later op weg naar de Maan schoot. Na een koerscorrectie bijna 22 uur na lancering hield de Surveyor 3 op het geplande landingsgebied aan.

Landing

Op 20 april naderde de robotverkenner zijn bestemming. Een half uur voor de beoogde landing kantelde de onderkant richting maanbodem. Op een hoogte van 83,7 km ontbrandden de remraket en hulpmotoren bij een aanvliegsnelheid van 9495 km/u. De remraket raakte op een hoogte van 11 km door zijn brandstof heen en Surveyor 3 wierp hem af, de snelheid bedroeg nu nog ± 500 km/u. Op de correctiemotoren daalde het toestel af tot 4,30 m hoogte bij een snelheid van 5,6 km/u. De motoren schakelden zich dan normaliter uit, waarna de Surveyor met 13 km/u een geslaagde zachte landing uitvoerde.

Tijdens deze laatste fase sprong het vaartuig diverse malen op, omdat zijn hoogteradar compleet van slag raakte. Door vreemde radarreflecties van de landingsplaats zag het de Maan plots niet meer en zette het geleidingssysteem een noodprocedure in werking, hetgeen verhinderde dat de correctiemotoren afsloegen. Daarom bleven deze na landing gewoon aanstaan, waardoor de Surveyor 3 tweemaal opveerde en tot grote opluchting van de vluchtleiding beide keren op zijn pootjes terechtkwam. De eerste keer stuiterde hij 20 meter ver, de tweede keer 11 meter. De vluchtleiding greep in en beval Surveyor 3 expliciet zijn motoren af te zetten. Dit gebeurde 34 seconden nadat het toestel voor de eerste keer neerkwam, het zweefde vervolgens nog zo'n 30 cm door voor het tot stilstand kwam.

De landingsplaats bevond zich 370 km ten zuiden van Copernicus in Oceanus Procellarum. Het scheepje stond in een 200 m brede krater met een hellingshoek van 14°, op een positie van 336,582° O en 3,015° Z. Deze hellingshoek was mede oorzaak van het ongewenste potje stuiterbal, maar leverde een onverwachte bonus op: opnames van pootafdrukken van het landingsgestel. Die leverden zo een goede indruk van de draagkracht van de maanbodem. Waarschijnlijk waren sterk reflecterende maanstenen de oorzaak van de vreemde landing.

Wetenschappelijke resultaten

Eerste twee weken na landing
Binnen een uur ontving NASA de eerste opnames. Bodemonderzoek begon twee dagen later. Surveyor 3 landde gedurende de maandag; het was nu zaak om zo veel mogelijk gegevens te verzamelen alvorens de bittere kou van de maannacht zijn intrede deed. De camera leverde 6326 maanbeelden op, de graafarm groef tot 18 cm diepte en functioneerde in totaal gedurende 18 uur en 22 minuten. NASA verzamelde veel nieuwe gegevens betreffende structuur, textuur en draagkracht van het maanoppervlak. Ook maakte hij opnames van de Aarde die voor de Zon langs kruiste en haar bedekte en de effecten hiervan op de gemeten temperatuur op de landingsplaats. Sommige foto's vertoonden een waas, waarschijnlijk veroorzaakt door erosie of maanstof omdat de motoren na landing bleven draaien. Alle missiedoelen waren bereikt.

De maanbodem leek qua draagkracht op vochtig strandzand. Dit betekende dat deze sterk genoeg was om een astronaut en zijn lander te dragen, zonder weg te zakken in een dikke stoflaag.

Maannacht
Op 3 mei verdween de zon achter de horizon van de Maan en maakte het zonlicht plaats voor de duisternis en kou van de twee weken durende maannacht. Het laatste levensteken van de robotverkenner ving NASA op even na middernacht op 4 mei. Toen de zon veertien dagen later weer opkwam, gaf Surveyor 3 geen reactie meer.

Apollo 12

Ruim 2½ jaar later, op 19 november 1969, landde de Apollo 12 op 180 meter afstand van Surveyor 3. Tijdens een van hun maanwandelingen demonteerden de astronauten diverse onderdelen en namen deze terug naar de Aarde, waaronder de camera, kabels, bodemmonsterschep en twee stukken van het aluminium buizenframe.

Streptococcus mitis
Toen men deze onderdelen onderzocht, vonden onderzoekers streptococcus mitis in een stuk schuim van de camera. De Surveyor 3 was voor lancering niet gesteriliseerd en zij wilden weten hoe microben 2½ jaar in de ruimte doorkwamen. Wel tekenden enige direct betrokken onderzoekers aan, dat dit onderdeel pas na terugkeer op Aarde met de microbe kon zijn besmet. In 2011 is duidelijk geworden dat de gevonden bacteriën door de onderzoekers zelf door gebrekkige cleanroometiquette geïntroduceerd zijn en dus nooit op de Maan geweest. De camera bevindt zich nu in het Smithsonian National Air and Space Museum in Washington D.C.

Latere jaren
De Lunar Reconnaissance Orbiter maakte in 2009 opnames van de landingsplaats van de Surveyor 3, waarop enige voetsporen van de astronauten van Apollo 12 zichtbaar zijn.

Twee jaar later vloog de LRO nogmaals over, ditmaal op lagere hoogte om betere beelden te krijgen.

Ruimtesonde
Surveyorprogramma


text:
Il Gran Premio di superbike di Germania 2011 è la decima prova del mondiale superbike 2011, nello stesso fine settimana si corre il nono gran premio stagionale del mondiale supersport 2011 e il settimo della Superstock 1000 FIM Cup. Ha registrato nelle due gare di Superbike rispettivamente le vittorie di Carlos Checa e Tom Sykes, di Chaz Davies in Supersport e di Davide Giugliano in Superstock.

Superbike

Gara 1

Arrivati al traguardo

Ritirati

Non partito

Gara 2
La gara è stata fermata con la bandiera rossa dopo 13 giri per pioggia ed è stata dichiarata conclusa.

Arrivati al traguardo

Ritirati

Non partito

Supersport

Arrivati al traguardo

Ritirati

Non partito

Superstock
La pole position è stata fatta segnare da Davide Giugliano in 1:58.763; lo stesso pilota ha effettuato il giro più veloce in gara, in 1:59.012.

Arrivati al traguardo

Ritirati

Note

Collegamenti esterni

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Apsilus dentatus is een straalvinnige vis uit de familie van snappers (Lutjanidae), orde van baarsachtigen (Perciformes). De vis kan maximaal 65 centimeter lang en ruim 3 kilogram zwaar worden.

Leefomgeving
Apsilus dentatus is een zoutwatervis. De soort komt voor in tropische wateren in het Caribisch Gebied. De diepteverspreiding is 100 tot 300 meter.

Relatie tot de mens
Apsilus dentatus is voor de visserij van beperkt commercieel belang. In de hengelsport wordt er weinig op de vis gejaagd.

Voor de mens is Apsilus dentatus potentieel gevaarlijk, omdat er meldingen van ciguatera-vergiftiging zijn geweest.

Externe link
Foto's van Apsilus dentatus op FishBase

Snappers
IUCN-status niet bedreigd


text:
Hans Andreas Tanberg Gløersen (16 February 1836 – 1 September 1904) was a Norwegian forest manager.

Biography
He was born at Nord-Aurdal  in Oppland as a son of physician Jørgen Gustav Gløersen (1806–1884) and Gunda Sophie Cathrine Tanberg (1811–1899). He took his examen artium in 1853. He gained a cand.jur. in 1858, followed by a degree in forestry at the University of Giessen in 1860.

Gløersen was appointed as a forestry assistant in Lesja in the same year. In 1864 he was sent to Western Norway to assess its forests. From 1866 to 1895 he worked for the Ministry of Interior (Indredepartementet) as the forest manager for  a region which included the present day counties of  Vest-Agder, Rogaland, Hordaland and Sogn og Fjordane.  He pioneered in the field of forest cultivation. He purchased forested land and established several tree nurseries.

He edited the magazine Landbrugstidende for Vestlandet from 1885 to 1891. Gløersen  also wrote a number of articles in newspapers and journals, primarily about the forestry and related questions. He has been credited for launching the ideas for the Jæren Line railway  at a public meeting in 1866, and the Voss Line through a letter to the editor in Bergensposten. In both cases he provided detailed suggestions for the route, ideas that to a great extent were followed when the lines were constructed.

From February 1868 he was married to Rachel Marie Carlsen (1846–1894). After his wife died, Gløersen moved to Kristiania (now Oslo). He was decorated with the Royal Norwegian Order of St. Olav in 1895, and died in Kristiania in September 1904.

References

1836 births
1904 deaths
People from Nord-Aurdal
University of Giessen alumni
Norwegian expatriates in Germany
Norwegian civil servants
Norwegian foresters
Norwegian magazine editors


text:
Das Junioreneinzel der Wimbledon Championships 2017 war ein Tenniswettbewerb in London.

Vorjahressieger war Denis Shapovalov.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Junioreneinzel
2017


text:
Isaac Kragten is a Canadian actor. He is best known for his role as Agent Otis in Odd Squad for which he won the Daytime Emmy Award for Outstanding Performer in a Children's, Pre-School Children's or Family Viewing Program at the 44th Daytime Emmy Awards. He also portrayed Josh in Breakthrough.

Early life
Isaac Kragten was born in Caledonia, Ontario. He has an older brother and a younger sister, Hattie Kragten, an actress who has appeared in Snoopy in Space and Abby Hatcher among other roles.

Career
Kragten was found through dance competitions when a judge of the competition offered to give Kragten an agent. He began his acting career in 2015 when he appeared in an episode of Rookie Blue. Kragten later appeared as Agent Otis in the PBS Kids/TVOKids educational, comedy series Odd Squad. He reprised his role as Agent Otis in Odd Squad: The Movie, marking his first theatrical appearance.

Filmography

Films

Television

Awards and nominations

References

External links

Living people
2002 births
21st-century Canadian male actors
Male actors from Ontario
Canadian male child actors
Canadian male film actors
Canadian male television actors
Daytime Emmy Award winners


text:
El vaixell escola Juan Sebastián de Elcano és un bergantí goleta de l'Armada Espanyola. Té quatre pals amb els noms de Blanca, Almansa, Astúries i Nautilus, noms de quatre vaixells escola que el van precedir. Rep el nom per l'explorador espanyol Juan Sebastián Elcano, capità de l'expedició de Fernando de Magallanes, després de la mort d'aquest durant el viatge. El vaixell porta també l'escut d'armes de Elcano, que va ser atorgat a la família per l'emperador Carles V després de la tornada de Elcano de l'expedició que va fer la volta al món el 1522. L'escut d'armes és un globus terraqüi amb el text en llatí Primus circumdedisti me (Vas ser el primer a circumnavegar).

El vaixell
El buc va ser dissenyat per la companyia  Echevarrieta i Larrinaga  de Cadis. El mascaró de proa i altres talles del vaixell van ser encarregats a l'escultor bilbaí Federico Sáenz Venturini. Per al disseny de les veles es va elegir al projectista anglès Nicholson. El seu primer velam era de lli i es va encarregar a la fàbrica Ratsey & Lapthorn de Gosport, una de les importants firmes angleses del moment. Les veles de respecte van ser realitzades per la casa Echarne de Gijón. Al seu lliurament, el vaixell escola comptava amb un motor dièsel auxiliar de 800 cavalls (uns 600 kW). El cost del vaixell va pujar en aquella època a 7.569.794 pessetes.

L'embarcació compta amb dos purificadors d'aigua i un dipòsit de gasoil de 265.000 litres que alimenta tant els seus motors de propulsió com els seus generadors elèctrics. Amb una capacitat de càrrega de poc més de 600 tones pot estar en alta mar durant més de vint dies sense haver d'anar a port a proveir.

Història
El Juan Sebastián de Elcano va ser botat a Cadis, Espanya, el 5 de març de 1927, i la seva padrina va ser Carmen Primo de Rivera, filla del president del govern Miguel Primo de Rivera.

El primer nom que va rebre el projecte d'aquest vaixell va ser "Minerva", deessa que apareix en el mascaró de proa, però per un reial decret del 17 abril 1925 va ser canviat pel nom té avui.

La primera travessia del vaixell va ser de Cadis a Màlaga amb Sa Majestat Alfons XIII a bord. En el seu primer viatge va visitar els ports de Cadis i Màlaga (on va desembarcar SM dirigint-se a continuació a Sevilla, seu en aquell moment de l'Exposició Universal, on va romandre fins al 30 d'abril). Es pot dir que aquest viatge va ser l'assaig general abans d'efectuar la seva primera navegació al voltant del món recalant a Las Palmas i Santa Cruz de Tenerife. Abans d'arribar a les Canàries va romandre 40 dies a l'Atlàntic sense tocar port fins al 6 de juny. El 4 de juliol va arribar a Pasajes a Guipúscoa, on va rebre la bandera de combat de mans de la Infanta Beatriu de Borbó, filla del rei Alfons XIII. Aquesta bandera va ser obsequi de la Diputació Provincial de Guipúscoa. Del 18 d'abril al 15 de juliol de 1928 es van recórrer 5.769 milles repartides en 57 singladures i donant una velocitat mitjana de 4,2 nusos.

Acabat aquest període de prova, va passar a la Carraca per netejar fons i preparar-se pel seu primer creuer d'instrucció, que va consistir a fer la volta al món en direcció oposada a la que en el seu dia va fer l'il·lustre navegant del qual rep el seu nom. El seu comandant era el Capità de Fragata Manuel de Mendívil. El viatge va començar l'1 d'agost de 1928 i va finalitzar el 29 de maig de 1929. Va recórrer els següents ports: Cadis, Sant Vicent (illes de Cap Verd), Montevideo, Buenos Aires, Ciutat del Cap, Adelaida, Melbourne, Sydney, Suva, San Francisco, Balboa, l'Havana, Nova York i Cadis.

A la tornada del seu primer viatge i després dels diagnòstics oportuns es van saber les seves virtuts i defectes, i aquests últims van ser tinguts en compte per a ser corregits i millorats en successius canvis i obres de carena i recorregut. Fins al començament de la Guerra Civil, aquestes reformes havien estat:
 15 de juliol de 1930: per la seva escassa potència el motor va ser substituït per un altre Pressel Mancon grup electrogen.
 14 d'agost de 1933: es van construir els pallols a la coberta baixa de proa.
 Juliol de 1933: els tancs d'aigua es traslladen de la toldilla a proa.
 8 de maig de 1934: s'instal·la a babord el repetidor de la giroscòpica al pont i al despatx del comandant.
 1933, per ordre del comandant Moreno Fernández: es va col·locar a la mampara de proa de la toldilla la placa amb la inscripció llatina "Tu Primus Circundedisti Me", que rememora l'escut i lema que Carles I va atorgar a la família de Elcano. També van ser batejats els 4 pals amb els noms que recorden als vaixells escoles anteriors.

La guerra civil la va passar al port de Cadis.

Entre els guàrdia marines que van embarcar-hi al llarg de la seva història figuren: SM Joan Carles I, que va realitzar el seu 30è creuer d'instrucció el 1958 i el de SAR Felip de Borbó que va fer 58è creuer d'instrucció l'any 1987.

25 anys després es van usar els mateixos plànols per a construir el vaixell escola xilè Esmeralda en 1952-1954.

El novembre de l'any 2005, sota el comandament del capità de navili Luis Cayetano i Garrido, va resultar guanyador per setena vegada de la Boston Teapot atorgada cada any per la Sail Training International al vaixell que aconsegueix navegar a vela el major nombre de milles en 124 hores.

En els seus viatges d'entrenament triga uns 22 dies a arribar fins a Amèrica, fent escales en diferents ports. Dona la volta al món en aproximadament nou mesos, fins a l'any 2008 ho havia fet deu vegades. La resta de les seves sortides ha viatjat a Amèrica i tornat a Espanya només navegant a l'oceà Atlàntic.

El 2010, dins del seu LXXXI Creuer d'instrucció, va participar, al costat d'altres 10 vaixells, escola a la Veles Amèrica del sud 2010, que celebra el Bicentenari de la independència, i està organitzada per les Armades de Xile i Argentina.

Comandants del Juan Sebastián Elcano
Comandants que ha tingut el  Juan Sebastián Elcano  en els seus Creuers d'Instrucció i data d'alta en el comandament.

 Manuel de Mendívil i Elio. 29 setembre 1927
 Claudio Llac de Llances i Díaz. 4 juny 1929
 Joaquín Lorez Cortijo. 5 juny 1931
 Salvador Moreno Fernández. 7 juny 1933
 Cristóbal González-Aller i Acebal. 24 juny 1935
 Fernando Meléndez Bojart. 15 desembre 1939
 Pere Sans Torres. 20 desembre 1940
 Camilo Carrero Blanco. 17 gener 1942
 Antonio Blanco García. 24 novembre 1942
 Leopoldo Boado Endeiza. 27 juny 1944
 Manuel de la Puente i Magallanes. 18 juliol 1946
 Álvaro de Urzaiz i de Silva. 15 juliol 1948
 Luis Cebreiro Blanco. 3 agost 1950
 Gonzalo Díaz Garcia. 15 juliol 1952
 José Yusty Pita. 19 agost 1953
 José Ramón González Pérez. 20 juliol 1955
 Miguel diumenge Sotelo. 27 agost 1958
 José Díaz Cuñado. 26 setembre 1960
 Teodor de Leste i Cisneros. 22 desembre 1961
 Francisco Javier de Elizalde i Lainez. 6 agost 1963
 Salvador Vázquez Duran. 18 novembre 1964
 Francisco Gil dee Sola Caballero. 17 agost 1966
 Álvaro Fontanals Baron. 20 setembre 1968
 Agustín Rosety Caro. 1 agost 1970
 Ricardo Vallespín Raurell. 28 setembre 1971
 Marcial Fournier Palicio. 1 setembre 1973
 Antonio Nalda i Díaz de Torra. 26 setembre 1960
 Ángel Luis Diaz del Rio i Martinez. 3 octubre 1977
 Ignasi Cela Diz. 3 octubre 1979
 Cristòfor Colom de Carvajal i Maroto. 7 gener 1981
 Rafael CENAL Fernandez. 30 octubre 1982
 Manuel de la Puente i Sicre. 19 agost 1983
 Antonio Diufain d'Alba. 23 agost 1984
 Rafael Martí Narbona. 15 novembre 1985
 Gabriel Portal Antón. 10 juliol 1987
 José Alejandro Artal Delgado. 25 novembre 1988
 Pere Lapique Quiñones. 3 octubre 1989
 Rafael Vallejo Ruiz. 4 octubre 1991
 Àngel Tajuelo Pardo de Andrade. 1 octubre 1992
 Juan José González-Irún Sánchez. 8 octubre 1993
 Antonio González-Aller Suevos. 4 octubre 1994
 Manuel Calvo Freijomil. 15 setembre 1995
 Sebastià Saragossa Soto. 18 setembre 1996
 Teodor de Leste Contreras. 2 octubre 1997
 Constantí Lobo Franco. 11 setembre 1998
 Juan C. Muñoz-Delgado Díaz del Riu. 8 octubre 1999
 Jaume Rodríguez-Toubes Núñez. 6 octubre 2000
 Manuel Rebollo García. 5 octubre 2001
 Santiago Bolivar Piñeiro. 4 octubre 2002
 Juan F. Martínez Núñez. 3 octubre 2003
 Luis Cayetano i Garrido. 29 setembre 2004
 Salvador M. Delgado Moreno. 29 setembre 2005
 Javier Romero Caramel. 21 setembre 2007
 Manuel de la Puente Mora-Figueroa. 25 setembre 2009

Vegeu també
 Bergantí-goleta
 Fragata Blanca: Fragata d'hèlix que va ser utilitzada com a vaixell escola després de quedar obsoleta en l'Armada Espanyola; dona nom al primer pal (trinquet) del Juan Sebastián Elcano
 Fragata Almansa: Fragata d'hèlix que va ser utilitzada com a vaixell escola després de quedar obsoleta en l'Armada Espanyola; dona nom al segon pal (major proer) del Juan Sebastián Elcano
 Fragata Astúries: Fragata d'hèlix que va ser utilitzada com a vaixell escola després de quedar obsoleta en l'Armada Espanyola; dona nom al tercer pal (major poper) del Juan Sebastián Elcano
 Corbeta Nautilus: Un altre vaixell escola de l'Armada Espanyola; dona nom al quart pal (messana) del Juan Sebastián Elcano
 Galatea: Un altre vaixell escola de l'Armada Espanyola.
 Esmeralda: Vaixell escola de l'armada de Xile, bessó del Juan Sebastián Elcano.
 ARC Glòria: Vaixell escola de l'armada de Colòmbia construït a Espanya.
 ARM Cuauhtémoc: Vaixell escola de l'armada de Mèxic construït a Espanya.
 BAE Guayas: Vaixell escola de l'Armada de l'Equador, construït a Espanya.
 ARBV Simón Bolívar (BE-11): Vaixell escola de l'Armada de Veneçuela construït a Espanya.
 NRP Sagres: Vaixell escola de la Marinha Portuguesa.
 Amerigo Vespucci: Vaixell escola de la Marina Militare Italiana.

Enllaços externs

 Pàgina oficial del Ministeri de Defensa
 Web personal amb informació
  FDB  Reportatges Fotogràfics anys 2008/2007/2006
 Tour virtual 360° (exterior/interior).

Referències

Vaixells escola
Vaixells de l'Armada Espanyola


text:
Епархия Агатополя () — титулярная епархия Римско-Католической церкви. Название получила по имени исторической епархии Константинопольского патриархата.

История
Античный город Агатополь, идентифицируемый сегодня с городом Ахтопол в Болгарии, находился в провинции Гемимонт диоцеза Фракия, был в V века был центром епархии одноимённой епархии, которая входила в митрополию Адрианополя Гемимонтского.

С 1461 года епархия Агатополя является титулярной епархией Римско-Католической церкви.

Титулярные епископы
 епископ Thomas Weldner O.F.M. (2.03.1461 — 29.09.1470);
 епископ Gratianus de Galiczon (8.07.1707 — 27.09.1712);
 епископ François Pottier M.E.P. (24.01.1767 — 28.09.1792);
 епископ Giacomo Pisani (18.12.1786 — ?);
 епископ François-Adélaïde-Adolphe Lanneluc (11.07.1839 — 29.12.1839) — назначен епископом Эра;
 епископ Gesualdo Vitali (27.09.1852 — 27.03.1865) — назначен епископом Ферентино;
 епископ Louis Bel C.M. (11.07.1865 — 1.03.1868);
 епископ Franz Adolf Namszanowski (22.05.1868 — 22.03.1900);
 епископ Balthasar Kaltner (15.04.1901 — 3.11.1910) — назначен епископом Гурка;
 епископ Camillo Francesco Carrara O.F.M.Cap. (7.02.1911 — 15.06.1924);
 епископ Pedro Pascual Miguel y Martínez O. de M. (18.12.1924 — 5.05.1926);
 епископ Joseph-Tobie Mariétan C.R.A. (8.02.1931 — 10.01.1943);
 епископ Casimiro Morcillo González (25.01.1943 — 13.05.1950) — назначен епископом Бильбао;
 епископ Frane Franić (22.09.1950 — 24.12.1960) — назначен епископом Сплит-Макарска;
 епископ Laurent Noël (25.06.1963 — 8.11.1975) — назначен епископом Труа-Ривьера;
 епископ Robert Mikhail Moskal (3.08.1981 — 5.12.1983) — назначен епископом Пармы;
 епископ Михаил Кучмяк C.SS.R. (27.02.1988 — 26.08.2008);
 вакансия.

Примечания

Источник
 Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, стр. 779, ISBN 88-209-7422-3
 Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. 2 , стр. 82; vol. 5, стр. 72; vol. 6, стр. 69

Ссылки
 Информация

А


text:
Dunnigan-type familial partial lipodystrophy, also known as FPLD Type II and abbreviated as (FPLD2), is a rare monogenic form of insulin resistance characterized by loss of subcutaneous fat from the extremities, trunk, and gluteal region. FPLD recapitulates the main metabolic attributes of the insulin resistance syndrome, including central obesity, hyperinsulinemia, glucose intolerance and diabetes usually type 2, dyslipidemia, hypertension, and early endpoints of atherosclerosis. It can also result in hepatic steatosis. FPLD results from mutations in LMNA gene, which is the gene that encodes nuclear lamins A and C. The condition is named after Scottish doctor Matthew Dunnigan, who pioneered early study into the disorder.

See also
 Familial partial lipodystrophy
 Priscilla Lopes-Schliep

References

External links

Genetic diseases and disorders
Conditions of the subcutaneous fat


text:
Preston Capes – wieś w Anglii, w hrabstwie Northamptonshire, w dystrykcie (unitary authority) West Northamptonshire. Leży 19 km na zachód od miasta Northampton i 104 km na północny zachód od Londynu. Miejscowość liczy 188 mieszkańców.

Przypisy

Wsie w hrabstwie Northamptonshire


text:
Bedford Heights is a city in Cuyahoga County, Ohio, United States. It is a suburb of Cleveland. The population was 11,020 at the 2020 census.

History
Bedford Heights was founded on February 20, 1951. It was originally part of Bedford Township and the City of Bedford, Ohio. Robert E. Willeford and his wife, Georgina Willeford, worked diligently to help form the village of Bedford Heights. Robert E. Willeford went on to become the first mayor of Bedford Heights.

The Kol Israel Foundation Holocaust Memorial at Zion Memorial Park was dedicated on May 28, 1961. The monument was recognized as a US national memorial in 2022.

Geography
According to the 2010 census, the city has a total area of , of which  (or 99.78%) is land and  (or 0.22%) is water.

Demographics

2010 census
As of the census of 2010, there were 10,751 people, 5,111 households, and 2,844 families living in the city. The population density was . There were 5,750 housing units at an average density of . The racial makeup of the city was 18.7% White, 76.9% African American, 0.1% Native American, 1.2% Asian, 1.1% from other races, and 2.1% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 2.6% of the population.

There were 5,111 households, of which 25.9% had children under the age of 18 living with them, 28.9% were married couples living together, 21.8% had a female householder with no husband present, 4.9% had a male householder with no wife present, and 44.4% were non-families. 39.4% of all households were made up of individuals, and 12% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.09 and the average family size was 2.78.

The median age in the city was 43.3 years. 19.9% of residents were under the age of 18; 8.8% were between the ages of 18 and 24; 23.3% were from 25 to 44; 31.2% were from 45 to 64; and 16.8% were 65 years of age or older. The gender makeup of the city was 45.9% male and 54.1% female.

2000 census
As of the census of 2000, there were 11,375 people, 5,119 households, and 3,004 families living in the city. The population density was 2,507.4 people per square mile (967.4/km2). There were 5,577 housing units at an average density of 1,229.4 per square mile (474.3/km2). The racial makeup of the city was 27.89% White, 67.42% African American, 0.20% Native American, 1.90% Asian, 0.01% Pacific Islander, 0.54% from other races, and 2.04% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 1.60% of the population.  The second largest ancestry reported by residents of Bedford Heights, after African-American, is Italian.

There were 5,119 households, out of which 24.8% had children under the age of 18 living with them, 36.5% were married couples living together, 18.3% had a female householder with no husband present, and 41.3% were non-families. 36.0% of all households were made up of individuals, and 9.8% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.21 and the average family size was 2.87.

In the city the population was spread out, with 21.9% under the age of 18, 8.6% from 18 to 24, 29.8% from 25 to 44, 26.5% from 45 to 64, and 13.2% who were 65 years of age or older. The median age was 39 years. For every 100 females, there were 86.9 males. For every 100 females age 18 and over, there were 83.7 males.

The median income for a household in the city was $37,861, and the median income for a family was $47,328. Males had a median income of $33,599 versus $29,167 for females. The per capita income for the city was $21,791. About 6.8% of families and 7.6% of the population were below the poverty line, including 13.2% of those under age 18 and 4.6% of those age 65 or over.

Bedford Hights has a prominent jewish community and a 1961 erected Kol Israel Holocaust Memorial at the Zion Memorial Park Cemetery.

Surrounding communities

References

External links

 City website

Cities in Ohio
Cities in Cuyahoga County, Ohio
Cleveland metropolitan area


text:
La Chiropsella bronzie  è una specie di cnidari cubozoi tropicali della famiglia Chiropsalmidae.

Descrizione
La C. bronzie (inizialmente descritta come Chiropsalmus n. sp. A da Lisa-Ann Gershwin) possiede fino a nove tentacoli per ogni pedalium (l'appendice muscolosa alla base della campana cubica), i quali sono, come per le altre meduse del genere Chiropsella sottili e a sezione circolare. La C. bronzie si distingue dalle altre Chiropsella per gli otto diverticula, ossia i sacchetti gastrici, i quali sono a due a due separati e non uniti, come è per la C. rudloei e la C. bart.

Dal punto di vista della pericolosità della C. bronzie, questa specie non è pericolosa per gli umani e in genere, le meduse del genere  Chiropsella non sono note per essere particolarmente velenose, al contrario di altre specie di chirodropidi.

Una medusa miope
Come per le altre cubomeduse, la C. bronzie dispone di 24 occhi distribuiti su quattro ropali lunghi 650–750 µm (quindi relativamente grossi). Il sistema visivo di ogni ropalio è composto da due occhi dotati di lenti, da due occhi a mandorla e due a forma di nocciolo, questi ultimi hanno una struttura più semplice e sono più piccoli in dimensioni. Questa medusa si distingue per avere una visione particolarmente fuori fuoco: i due occhi provvisti di lenti rimuovono dall'immagine tutti i dettagli tranne i più importanti e grossolani. Questo effetto è dovuto alla forte vicinanza fra retina e lente del cristallino, la quale è inoltre anche dalla forma appiattita e non sferica. L'occhio lenticolare superiore ha una retina incompleta che gli impedisce di vedere oggetti grandi; ciò è dovuto in parte ad un'altra caratteristica peculiare del sistema visivo della C. bronzie: la cavità gastro-vascolare penetra all'interno del ropalio, creando una sacca dietro agli occhi. Di contro, può creare ombre sui contorni di forti sorgenti di luce come il sole o la luna e quindi aiutare la medusa a dirigersi rispetto alla spiaggia.

Come la  Tripedalia cystophora, la C. bronzie ha un campo visivo molto ampio ed è capace di evitare ostacoli grazie alla vista, anche se in modo meno efficace. Si sospetta che l'ambiente sabbioso nel quale evolve la C. bronzie non necessiti di un sistema visivo elaborato, dato che è privo di ostacoli.

Distribuzione e habitat
La C. bronzie si trova nelle acque tropicali del Queensland australiano, nella regione compresa fra Cooktown e Townsville. Vive nelle acque poco profonde vicino alle coste sabbiose, mentre non si sa in quale possa essere l'habitat per i polipi di questa specie.

Si nutre quasi esclusivamente di gamberi (Acetes australis) che caccia attivamente, inseguendoli e stordendoli -od uccidendoli- con il suo veleno.

Note

Bibliografia
}

Altri progetti

Collegamenti esterni

Chirodropida
Meduse


text:
Die Iskra (, Betonung: Iskrá – Der Funke) war eine frühe revolutionäre Zeitung der Sozialdemokratischen Arbeiterpartei Russlands (SDAPR), die seit 1900/01 drei Jahre lang unter Federführung Lenins erschien. Ihr Ziel war die Sammlung der verschiedenen Strömungen der Arbeiterbewegung in Russland und Bildung einer gemeinsamen "Bewusstseins"-Plattform.

Geschichte

Im Dezember 1900 wurde die erste Ausgabe der Iskra als Organ der SDAPR gedruckt. Sie erschien jedoch nicht, wie von einigen Quellen angegeben, am 24. Dezember 1900, obwohl sie im Satz und Umbruch fertiggestellt war. Der Druck verzögerte sich, und die erste Nummer der Zeitung wurde erst im Januar 1901 veröffentlicht. Lenin hatte, von München nach Leipzig gekommen, die Endredaktion der Iskra vorgenommen; die erste Nummer des Blattes konnte erscheinen. Der Druck erfolgte in der Druckerei Rauh und Pohle in Leipzig-Probstheida.

Der Weg dahin aber war nicht einfach. Lenin setzte sich damit durch, die Zeitung in Deutschland zu drucken, während Georgi Plechanow die Schweiz als Produktionsort favorisiert hatte. Deutsche Sozialdemokraten halfen Lenin, besorgten ihm Quartier und ermöglichten ihm, in Probstheida eine Druckerei zu finden, in der die Zeitung in kyrillischen Lettern heimlich gesetzt werden konnte. Sie unterstützten auch den illegalen Transport der Zeitung über die deutsch-russische Grenze.

Der Leitartikel "Die dringendsten Aufgaben unserer Bewegung" stammte von Lenin selbst. Die von Lenin gegründete Iskra war "nicht irgendeine Arbeiterzeitung, sondern setzte sich zum Ziel, die bewusstesten Teile der russischen Arbeiterbewegung rund um ein marxistisches Programm zu sammeln".

Von 1901 bis Juli 1903 erschienen insgesamt 44 Ausgaben der Iskra. Die Nummern 2 bis 21 wurden in München und die von 22 bis 38 wurden in London in der heutigen Marx Memorial Library gedruckt. Die bekannte Schrift von Lenin Was tun? (1902) fasst inhaltlich auch die Linie der Zeitung zusammen.

Nach dem Zweiten Parteitag der SDAPR 1903, auf dem Lenin zum Parteiführer gewählt wurde, ergriffen die Redakteure der Iskra – vor allem Plechanow – Partei für die Minderheitsgruppe der Partei, die Menschewiki. Lenin trat daraufhin aus der Redaktion aus und wurde zum entschiedenen Gegner der Zeitung.

An der Stelle der Druckerei der ersten Nummer in der Leipziger Russenstraße gab es von 1956 bis 1991 eine Iskra-Gedenkstätte.

Siehe auch
 Rabotniza

Weblinks

 Artikel Revolution aus der Druckerpresse – Die "Iskra" in München im Themendossier "Wir Bayern sind keine Russen" – München und die Russische Revolution auf osmikon, dem Forschungsportal zu Ost-, Ostmittel- und Südosteuropa

Einzelnachweise

Ersterscheinung 1901
Zeitung (Russland, Erscheinen eingestellt)
Russischsprachige Zeitung
Medien (Russisches Kaiserreich)
Wladimir Iljitsch Lenin
Medien (Leipzig)
Zeitung (München, Erscheinen eingestellt)
Medien (Genf)
Erscheinen eingestellt 1903
Geschichte (Genf)


text:
Hart Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hart Township (Indiana)
 Hart Township (Michigan)
 Hart Township (Minnesota)
 Hart Township (Missouri)
 Hart Township (South Dakota)


text:
Syllepte dinawa is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Kenrick.

Syllepte


text:
Robert Nichol ist der Name folgender Personen:

* Robert Nichol (Politiker, 1780) (um 1780–1824), kanadischer Politiker
 Robert Nichol (Politiker, 1890) (1890–1925), schottischer Politiker
 Robert Nichol (Filmproduzent), kanadischer Kameramann, Produzent und Drehbuchautor

Siehe auch:
 Robert Nichols


text:
The 1971 World Judo Championships were the 7th edition of the Men's World Judo Championships, and were held at the Friedrich-Ebert-Halle in Ludwigshafen, West Germany from 2–4 September, 1971.

Medal overview

Men

Medal table

References

World Championships
J
World Judo Championships
J
Sport in Ludwigshafen
20th century in Ludwigshafen


text:
The Elinor and Sherman Ford House is a historic house at 55 Talmadge Hill Road in New Canaan, Connecticut.  Built in 1952 for the parents of architect Russell Ford, the house is a good local example of Mid-Century Modern architecture.  It was listed on the National Register of Historic Places in 2010.

Description and history
The Ford House is located in southern New Canaan, in a residential setting on the north side of Tallmadge Hill Road west of Mansfield Avenue.  The house is set on a landscaped , accompanied by a period guesthouse and pool house.  The main house is a low single-story structure, built with a wood frame and clad in a combination of floor-to-ceiling glass, vertical board siding painted a dark brown, and fieldstone which sometimes extends into stone walls on the property.  It is divided into three sections, with wings on the east and west sides of the main block, each having a roof line slightly higher than the main block.  The east side of the house is more private, while the west side features more glass in order to engage the outside living spaces of the landscaping.

The house was built in 1952-54 for Elinor and Sherman Ford, the parents of architect Russell Ford, who was a partner in the firm Gates and Ford that designed it.  It is one of five houses in New Canaan designed by the firm.  The house was built on the site of a farmhouse which stood on the property when the Fords purchased it in 1940.  The landscaping of the property, completed in 1963, was designed by Fride Stege, one of the few known female landscape designers working in independent practice at the time.

See also
National Register of Historic Places listings in Fairfield County, Connecticut

References

National Register of Historic Places in Fairfield County, Connecticut
Houses completed in 1952
Houses in New Canaan, Connecticut
Modernist architecture in Connecticut


text:
Jake Anthony Kumerow (born February 17, 1992) is an American football wide receiver who is currently a free agent. He played college football at Illinois and UW–Whitewater, and was signed by the Cincinnati Bengals as an undrafted free agent in 2015. He has also been a member of the New England Patriots, Green Bay Packers, New Orleans Saints, and Buffalo Bills.

College career
Kumerow originally attended Illinois. He caught 3 passes for 15 yards with the Illini. He then transferred to NCAA Division III school Wisconsin–Whitewater Warhawks. Kumerow finished with 158 receptions for 2648 yards and 36 touchdowns for the Warhawks.

Professional career

Cincinnati Bengals
Kumerow signed with the Cincinnati Bengals as an undrafted free agent on May 8, 2015. He was released on September 5, 2015, and was signed to the practice squad the next day, where he spent his entire rookie season. He signed a reserve/future contract with the Bengals on January 11, 2016.

Kumerow was released by the Bengals on September 3, 2016, and was signed to the practice squad during the next day. He was promoted to the active roster on December 27, 2016.

On August 9, 2017, Kumerow was waived/injured by the Bengals after suffering an ankle injury and was placed on injured reserve. He was released on September 22, 2017 with an injury settlement.

New England Patriots
On October 26, 2017, Kumerow was signed to the New England Patriots' practice squad. He was released on November 9, 2017.

Green Bay Packers

On December 26, 2017, Kumerow was signed to the Green Bay Packers' practice squad. He signed a reserve/future contract with the Packers on January 2, 2018.

On September 3, 2018, Kumerow was placed on injured reserve. He was activated off injured reserve on December 1, 2018 and made his NFL debut the following day, in a week 13 loss to the Arizona Cardinals. He also recorded his first career reception, an 11-yard pass from Aaron Rodgers, during that game. On December 23, he scored his first NFL touchdown on a 49-yard reception against the New York Jets at MetLife Stadium.

Kumerow returned to the Packers on March 11, 2019.

On April 25, 2020, the Packers re-signed Kumerow as an exclusive-rights free agent, which kept him under contract for Green Bay for another year. He was released during final roster cuts on September 5, 2020, shortly after Rodgers had publicly praised his play. As a result, Kumerow's release was later reported as a tipping point for Rodgers, who had developed a rapport with the receiver and was upset with Packers management over his departure.

Buffalo Bills
On September 8, 2020, Kumerow was signed to the practice squad of the Buffalo Bills. He was elevated to the active roster on November 7, November 14, and November 28 for the team's weeks 9, 10, and 12 games against the Seattle Seahawks, Arizona Cardinals, Los Angeles Chargers, and reverted to the practice squad after each game. He was promoted to the active roster on December 2, 2020. Kumerow caught a touchdown pass from Josh Allen against the Denver Broncos in week 15, helping convert a second and goal from the 22-yard line. He was waived on December 24, 2020 with starter John Brown returning from injured reserve.

New Orleans Saints
On December 25, 2020, Kumerow was claimed off waivers by the New Orleans Saints. He was waived on January 9, 2021. On January 13, 2021, Kumerow re-signed with the Saints practice squad. He was released on January 18.

Buffalo Bills (second stint)
On January 26, 2021, Kumerow signed a reserve/futures contract with the Buffalo Bills. In the 2021 preseason, Bills quarterback Josh Allen joked that Kumerow was his favorite wide receiver, because his only regular season catch for the Bills was for a touchdown.

On March 10, 2022, Kumerow signed a one-year contract extension with the Bills. He was placed on injured reserve on November 17.

Personal life
Kumerow is the son of former Miami Dolphins linebacker Eric Kumerow. He is also the nephew of former Dolphins defensive end John Bosa, and a cousin to Joey Bosa and Nick Bosa. His sister Cortney was an All-American basketball player at UW-Whitewater, and their youngest brother Derek also played football at Whitewater. He is also the great-grandson of Chicago mob boss Tony Accardo.

Kumerow earned the nickname "Touchdown Jesus" originally in the preseason for the Packers due to his long hair and thick beard.

NFL career statistics

References

External links

Wisconsin–Whitewater Warhawks bio
Buffalo Bills bio

Living people
1992 births
American football wide receivers
Buffalo Bills players
Cincinnati Bengals players
Green Bay Packers players
New England Patriots players
New Orleans Saints players
People from Bartlett, Illinois
Players of American football from Illinois
Sportspeople from Cook County, Illinois
Sportspeople from DuPage County, Illinois
Wisconsin–Whitewater Warhawks football players


text:
Olmstead v. L.C., 527 U.S. 581 (1999), is a United States Supreme Court case regarding discrimination against people with mental disabilities.  The Supreme Court held that under the Americans with Disabilities Act, individuals with mental disabilities have the right to live in the community rather than in institutions if, in the words of the opinion of the Court, "the State's treatment professionals have determined that community placement is appropriate, the transfer from institutional care to a less restrictive setting is not opposed by the affected individual, and the placement can be reasonably accommodated, taking into account the resources available to the State and the needs of others with mental disabilities." The case was brought by the Atlanta Legal Aid Society on behalf of Lois Curtis.

Background
Tommy Olmstead, Commissioner, Georgia Department of Human Resources, et al. v. L. C., by Zimring, guardian ad litem and next friend, et al. (Olmstead v. L.C.) was a case filed in 1995 and decided in 1999 before the United States Supreme Court. The plaintiffs, L.C. (Lois Curtis, deceased November 3, 2022) and E.W. (Elaine Wilson, deceased December 4, 2005), were two women who were diagnosed with schizophrenia, intellectual disability and personality disorder. They had both been treated in institutional settings and in community based treatments in the state of Georgia.

Following clinical assessments by state employees, both plaintiffs were determined to be better suited for treatment in a community-based setting rather than in the institution. The plaintiffs remained confined in the institution, each for several years after the initial treatment was concluded. Both sued the state of Georgia to prevent them from being inappropriately treated and housed in the institutional setting.

Opinion of the Court
The case rose to the level of the United States Supreme Court, which decided the case in 1999, and plays a major role in determining that mental illness is a form of disability and therefore covered under the Americans with Disabilities Act (ADA).  Title II of the ADA applies to 'public entities' and include 'state and local governments' and 'any department, agency or special purpose district' and protects any 'qualified person with a disability' from exclusion from participation in or denied the benefits of services, programs, or activities of a public entity.

The Supreme Court decided mental illness is a form of disability and that "unjustified isolation" of a person with a disability is a form of discrimination under Title II of the ADA. The Supreme Court held that community placement is only required and appropriate (i.e., institutionalization is unjustified), when –"[a] the State's treatment professionals have determined that community placement is appropriate, [b] the transfer from institutional care to a less restrictive setting is not opposed by the affected individual, and [c] the placement can be reasonably accommodated, taking into account the resources available to the State and the needs of others with mental disabilities.
Unjustified isolation is discrimination based on disability.

The Supreme Court explained that this holding "reflects two evident judgments." First, "institutional placement of persons who can handle and benefit from community settings perpetuates unwarranted assumptions that persons so isolated are incapable or unworthy of participating in community life." Second, historically "confinement in an institution severely diminishes the everyday life activities of individuals, including family relations, social contacts, work options, economic independence, educational advancement, and cultural enrichment." Id. at 600–601.

However, a majority of Justices in Olmstead also recognized an ongoing role for publicly and privately operated institutions: "We emphasize that nothing in the ADA or its implementing regulations condones termination of institutional settings for persons unable to handle or benefit from community settings...Nor is there any federal requirement that community-based treatment be imposed on patients who do not desire it." Id. at 601–602.

A plurality of Justices noted: "[N]o placement outside the institution may ever be appropriate . . . 'Some individuals, whether mentally retarded or mentally ill, are not prepared at particular times - perhaps in the short run, perhaps in the long run - for the risks and exposure of the less protective environment of community settings ' for these persons, 'institutional settings are needed and must remain available'" (quoting Amicus Curiae Brief for the American Psychiatric Association, et al.). "As already observed [by the majority], the ADA is not reasonably read to impel States to phase out institutions, placing patients in need of close care at risk... 'Each disabled person is entitled to treatment in the most integrated setting possible for that person—recognizing on a case-by-case basis, that setting may be an institution'[quoting VOR's Amici Curiae brief]." Id. at 605.

Justice Kennedy noted in his concurring opinion, "It would be unreasonable, it would be a tragic event, then, were the Americans with Disabilities Act of 1990 (ADA) to be interpreted so that states had some incentive, for fear of litigation to drive those in need of medical care and treatment out of appropriate care and into settings with too little assistance and supervision." Id. at 610.

The Supreme Court did not reach the question of whether there is a constitutional right to community services in the most integrated setting.

About ten years after the Olmstead decision, the State of Georgia and the United States Department of Justice entered a settlement agreement to cease all admissions of individuals with developmental disabilities to state-operated, federally licensed institutions ("State Hospitals") and, by July 1, 2015, "transition all individuals with developmental disabilities in the State Hospitals from the Hospitals to community settings," according to a Department of Justice Fact Sheet about the settlement. The settlement also calls for serving 9,000 individuals with mental illness in community settings. Recently, the federal court's Independent Reviewer for the settlement found significant health and safety risks, including many deaths, harming former State Hospital residents due to their transition from a licensed facility home to community-settings per the settlement. The Court has approved a moratorium on such transfers until the safety of those impacted can be assured.

See also
 ADA Litigation in the United States
 Jarvis hearings
 List of United States Supreme Court cases, volume 527
 List of United States Supreme Court cases
 Lists of United States Supreme Court cases by volume

References

External links

 Bazelon Center for Mental Health Law: Olmstead Introduction Page
 Olmstead Rights Website Olmstead Rights

United States disability case law
Mental health law in the United States
United States Supreme Court cases
United States Supreme Court cases of the Rehnquist Court
1999 in United States case law
Americans with Disabilities Act of 1990
Deinstitutionalization in the United States
Mental health case law


text:
Kyryło Jurijowycz Cypun, ukr. Кирило Юрійович Ципун (ur. 30 lipca 1987 w Kijowie) – ukraiński futsalista, grający na pozycji bramkarza.

Kariera piłkarska
Wychowanek klubu Arsenał Kijów. Karierę piłkarską rozpoczął w futsalowym klubie Soctech Kijów. Podczas przerwy zimowej sezonu 2003/04 odszedł do klubu ULISS Kijów reprezentującego NUChT (Narodowy Uniwersytet Technologii Żywnościowej), w którym studiował. Latem 2007 został zaproszony do ŁTK Ługańsk. W 2010 został zaproszony do Urahanu Iwano-Frankiwsk. W 2014 wyjechał do Rosji, gdzie został zawodnikiem Progriessu Głazow. Po roku przeniósł się do Prodeximu Chersoń.

Kariera reprezentacyjna
W 2008 występował w młodzieżowej reprezentacji Ukrainy w futsalu na mistrzostwach Europy, gdzie zdobył brązowy medal. W 2008 w składzie studenckiej reprezentacji Ukrainy w futsalu zdobył srebrny medal Uniwersjady. Wieloletni reprezentant Ukrainy.

Sukcesy i odznaczenia

Sukcesy piłkarskie
 reprezentacja Ukrainy
 wicemistrz mistrzostw świata w futsalu wśród studentów: 2008
 brązowy medalista mistrzostw Europy U-21 w futsalu: 2008
 uczestnik mistrzostw świata: 2012
 uczestnik mistrzostw Europy: 2012, 2014, 2018
 Urahan Iwano-Frankiwsk
 mistrz Ukrainy: 2010/11
 wicemistrz Ukrainy: 2012/13
 brązowy medalista mistrzostw Ukrainy: 2011/12, 2013/14
 zdobywca Superpucharu Ukrainy: 2011
 Prodexim Chersoń
 mistrz Ukrainy: 2016/17, 2017/18
 brązowy medalista mistrzostw Ukrainy: 2015/16
 finalista Pucharu Ukrainy: 2018/19
 zdobywca Superpucharu Ukrainy: 2017, 2018

Sukcesy indywidualne
 wielokrotnie wybierany na listę 15 oraz 18 najlepszych futsalistów Ukrainy
 tytuł Mistrza Sportu Ukrainy

Przypisy

Bibliografia

 Kyryło Cypun w bazie UEFA.com

Urodzeni w 1987
Ludzie urodzeni w Kijowie
Reprezentanci Ukrainy w futsalu
Futsaliści ŁTK Ługańsk
Futsaliści Urahanu Iwano-Frankiwsk
Futsaliści Prodeximu Chersoń


text:
patronymes composés
  ;
  ;
  ;

personnalités
  ;
  ;
  ;
 Gilbert Vane (1678-1753), 2 baron de Barnard, un pair anglais ;
 Henry de Vere Vane (1854-1918), 9 baron Barnard, un pair britannique et un franc-maçon de haut rang ;
  ;
  ;
 Sutton Vane (1888-1963), un dramaturge britannique ;
 .

Voir aussi
 Vanes, un des trois groupes de divinités de la mythologie nordique
 Comte Vane, un titre de Charles Vane (3e marquis de Londonderry)
 Väne-Åsaka, une localité de Suède


text:
La CAF Champions League 2002 venne vinta dall' Zamalek.

Qualificazioni

Turno Preliminare

Primo Turno

Secondo Turno

Fase a Gironi

Gruppo A

Gruppo B

Semifinali

Finale

Collegamenti esterni

Calcio nel 2002
CAF Champions League


text:
Арнолд фон Зирсберг (; * пр. 1242; † сл. 1270 или септември 1294) е благородник от Зирсберг в Херцогство Лотарингия, господар на замък Зирсбург/Зирсберг (в днешен Релинген-Зирсбург) на река Нид в Саарланд.

Той е син на Алберт фон Зирсберг († 13 век) и съпругата му Мехтхилд фон Сарверден и Киркел, дъщеря на граф Хайнрих I фон Сарверден-Киркел († 1242) и Ирментруд фон Боланден († сл. 1256). Майка му е внучка на граф Лудвиг I фон Сарверден († сл. 1200) и Гертруд фон Дагсбург. Внук е на Арнулф фон Зирсберг († сл. 1180). Брат е на Йоханес I фон Киркел († сл. 1271).

Арнолд фон Зирсберг получа бащиния му Зирсбург. През 1242 г. брат му Йохан получава половината от замък Киркел и през 1250 г. се нарича "фон Киркел".

Резиденцията на рода е замък Зирсбург (Зирсберг). Замъкът служи за контрол на корабоплаването и търговските пътища. Господарите фон Зирсберг са в персоналунион също господари на Дилинген от другата страна на река Саар. Дилинген тогава не е самостоятелно господство, а принадлежи към Зирсбург.

Фамилия
Арнолд фон Зирсберг се жени за Елизабет († сл. 1264). Те имат два сина:
 Йохан фон Зирсберг (* пр. 1284; † 1319), рицар, женен за Катерина де Тионвил († сл. 1299) († сл. 1299; родители на:
 Арнолд фон Зирсберг-Дилинген († 6 юни 1345)
 Катарина фон Зирсберг († 1311), омъжена пр. 6 април 1300 г. за фогт Боемунд фон Хунолщайн-Цюш († 7 януари 1334)
 Арнолд фон Зирсберг († сл. 1306)

Литература
 Josef Hilt: Geschichte der Siersburg, Kurzfassung mit Übersichtskarte Siersburg-Niedtal, hrsg. vom Heimat-und Verkehrsverein e.V. Siersburg, 2., erweiterte Auflage, Siersburg 1986.
 Kurt Hoppstädter: Burg Siersberg, in: Geschichtliche Landeskunde des Saarlandes, Vom Faustkeil zum Förderturm, hrsg. v. Kurt Hoppstädter u. Hans-Walter Herrmann, Bd. 1 unter Mitwirkung von Erhard Dehnke, Saarbrücken 1960, S. 192 – 196.
 Anton Jakob: Die Siersburg im Wandel der Jahrhunderte, Saarlouis 1958, S. 37.
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon. Band XII, Band 125 der Gesamtreihe, Limburg (Lahn) 2001
 Europaische Stammtafeln, by Wilhelm Karl, Prinz zu Isenburg, Vol. VII, Tafel 29.
 Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln, New Series, Vol. XXVI, Tafel 46.

Източници

Външни препратки
 Siersburg, www.ms-visucom.de

Зирсберг (род)
Германска аристокрация
Родени през 13 век
Починали през 1294 година


text:
Il Tidone è un torrente dell'Appennino piacentino, affluente di destra del fiume Po.

Idronimo
Si è diffusa la leggenda fantasiosa secondo cui l'origine del nome risalirebbe ad un centurione impegnato nella battaglia della Trebbia, la cui acqua era diventata rossa per il sangue versato dai soldati deceduti; egli, trovando questo torrente di acqua pura con cui dissetarsi presso Casa Matti di Romagnese, ringraziò dicendo: O Valle ti dono questo anello e ti dono avrebbe subito il mutamento nell'odierno Tidone.

Stanislao Bardetti, nel testo postumo Della lingua de' primi abitatori dell'Italia (1773), riporta che il significato della parola Tidone sarebbe la spiegazione nell'antico ligure del termine torrente. Essendo, il termine, composto da on, ossia avon abbreviato, che significa acqua, e di tid, che sta per tempo, tidon significherebbe acqua temporanea, a ricordare i periodi di secca e di piena dei corsi d'acqua a carattere torrentizio .

Percorso

Il torrente nasce a oltre 1000 m di quota, da sorgenti situate sul versante settentrionale del monte Penice, nell'Appennino ligure, in provincia di Pavia nel comune di Menconico.
Scorre quindi in una stretta valle appenninica (la cui parte alta è in territorio pavese e le parti media e bassa in territorio piacentino) denominata appunto val Tidone, in cui è situato il piccolo borgo di Romagnese.

In prossimità di Molato di Nibbiano, ove si trova il confine tra le province di Pavia e Piacenza, una poderosa diga realizzata negli anni venti del XX secolo forma il lago di Trebecco, un bacino di modesta estensione la cui acqua è destinata all'irrigazione e ad una piccola produzione di energia elettrica.

Dopo l'attraversamento di Pianello Val Tidone, il torrente abbandona gli ultimi rilievi collinari per intraprendere un corso piuttosto tortuoso nel breve tratto pianeggiante che precede la confluenza nel Po, presso Veratto di Sarmato.

Il Tidone riceve lungo il suo corso gli apporti idrici di alcuni brevi torrenti che scendono dai circostanti rilievi montuosi. Tra di essi, i più importanti sono: il Morcione, il Tidoncello, il Chiarone e la Luretta. Lo sbocco odierno della Luretta nel Tidone è stato modificato nel tempo, è il risultato dei lavori di riordino e bonifica del 1750, che deviarono il Rio Lurone e il Rio Roggia, allora confluenti nella Luretta, collegandoli tra loro e facendoli confluire direttamente nel Po.

Storia

Nel corso della guerra di successione austriaca durante la battaglia del Tidone presso Piacenza il 10 agosto 1746 la cavalleria sabauda durante la guerra contro Francia e Spagna fu protagonista in uno scontro che vide il Reggimanto "Dragoni del Re" vittorioso con la cavalleria austriaca conquistando due Stendardi, quello del reggimento "Lusitania" e quello del reggimento "Dauphin".

Note

Bibliografia
Approfondimenti

Voci correlate
 Val Tidone
 Lago di Trebecco
 Luretta

Altri progetti

Fiumi della provincia di Pavia
Fiumi della provincia di Piacenza
Affluenti del Po


text:
Serpulaceae är en familj av svampar. Serpulaceae ingår i ordningen Boletales, klassen Agaricomycetes, divisionen basidiesvampar och riket svampar.

Källor

Basidiesvampar
Serpulaceae


text:
Joseph Michael Cross (New Brunswick, 28 mei 1986) is een Amerikaans acteur. Hij won in 2006 een Satellite Award voor het spelen van Augusten Burroughs in de tragikomedie Running with Scissors. Daarnaast werd hij in 2009 samen met alle andere acteurs van de biografische dramafilm Milk genomineerd voor een Screen Actors Guild Award.

Cross debuteerde in 1998 op het witte doek als acteur Andy Garcías zieke zoontje Matthew Conner in de thriller Desperate Measures. Hij was elf jaar oud toen de film in première ging. Het enige dat zijn leven kan redden in Desperate Measures is het beenmerg van een psychopaat gespeeld door Michael Keaton, die in de datzelfde jaar verschenen familiefilm Jack Frost dan weer Cross' vader speelt. Tussendoor was hij in zijn debuutjaar ook nog te zien als Joshua Beal in M. Night Shyamalans familiekomedie Wide Awake

Na de drieslag in 1998 was Cross een aantal jaren niet in de bioscoop te zien. Wel was hij te zien met wederkerende rollen in verschillende televisieseries, zoals As the World Turns en Third Watch. In 2005 keerde hij terug op het grote scherm als Derrick Blank in de komedie Strangers with Candy.

Filmografie
*Exclusief televisiefilms

Televisieseries
*Exclusief eenmalige (gast)rollen
Mindhunter - Benjamin Barnwright (2017, twee afleveringen)
Big Little Lies - Tom (2017, zes afleveringen)
The O'Keefes - Danny O'Keefe (2003, acht afleveringen)
Third Watch - Eric Beckman (2003, twee afleveringen)
As the World Turns - Casey Hughes (2000, drie afleveringen)

Amerikaans acteur


text:
Der Arieș (; deutsch selten Goldfluss) ist ein Fluss im Westen Siebenbürgens in Rumänien.

Flussverlauf
Im Bihor-Gebirge (Munții Bihorului) entspringen die beiden Quellflüsse Arieșul Mare (Großer Arieș) und Arieșul Mic (Kleiner Arieș) auf dem Gebiet der Gemeinden Arieșeni (in ca. 1150 m Höhe) bzw. Avram Iancu (in ca. 1500 m Höhe), nördlich bzw. südlich des Curcubăta-Mare-Gipfels (, ).

Entlang des Arieșul Mare befinden sich die Gemeinden Arieșeni, Gârda de Sus und Albac, am Arieșul Mic die Gemeinden Avram Iancu und Vidra. Beide Quellflüsse vereinigen sich im Mihăiești-See (), westlich der Kleinstadt Câmpeni (Topesdorf). Von hier an – im historischen Motzenland – fließt der Arieș zunächst in einem engen Tal zwischen den Gebirgen Muntele Mare im Norden und Trascău im Süden, ostwärts. Bei Turda (Thorenburg) erreicht der Fluss das Siebenbürgische Becken und wendet sich südostwärts, um nach insgesamt 164 Kilometer in ca. 260 Meter Höhe bei Gura Arieșului (ung. Vajdaszeg) – ein eingemeindetes Dorf der Gemeinde Lunca Mureșului (Schaufeldorf) – in den Mureș (Mieresch) zu münden.

Der Arieș fließt im Norden des Kreises Alba und im Süden des Kreises Cluj.

Einzugsgebiet
Das Einzugsgebiet des Arieș umfasst etwa 3000 Quadratkilometer und umfasst 36 Bäche und Flüsse. 1542 km² davon liegen auf dem Gebiet des Kreises Cluj. Nach den Schluchten von Buru, zwischen Moldovenești (Burgdorf) und Cornești (ung. Magyarszarvaskend), fließen mehr als fünf Kubikmeter Wasser pro Sekunde. Eine mehrjährige Abflusskontrolle bei Turda hat eine Durchschnittsmenge von 25,63 m³/s ergeben.

Orte
Weitere Orte am Arieș sind u. a. Sălciua (Sundorf), Mihai Viteazu (ung. Szentmihály), Luna (Lone) und Luncani (Neusatz, ein Dorf der Gemeinde Luna).

Nebenflüsse
Weitere rechte Nebenflüsse des Arieș sind: Valea Luteștilor, Mușcan, Șesei, Cioara, u. a.; linke Nebenflüsse sind: Bistra, Bistrișoara, Ocoliș, Ocolișel, Hășdate, Valea Racilor, Pârâul Florilor, Valea Largă u. a.

Straßen
Die Nationalstraße (Drum național) DN 75 verläuft entlang des Arieșul Mare ab Arieșeni bis Mihăiești – dem eingemeindeten Dorf der Gemeinde Bistra (Bistrau) – und weiter am Arieș bis Turda (Kr. Cluj). Von Turda bis Luncani, ca. vier Kilometer (Luftlinie) nördlich der Mündung des Arieș, führt die Europastraße 60.

Ökologische Zwischenfälle
Die Bergwerke und Industrieanlagen im Einzugsgebiet des Arieș entnehmen den Flüssen viel Wasser und leiten es nachträglich mit giftigen Stoffen versetzt in diese wieder zurück. So wurden zum Beispiel im Dezember 1999 aus einem Bergwerk der Kleinstadt Baia de Arieș (Offenburg), mehrere Tausend Kubikmeter cyanidhaltiges Wasser in den Arieș geleitet. Im März 2009 wurde ein Zwischenfall mit einer Ölverschmutzung bei Câmpeni festgestellt. Im April 2010 wurde durch den Zusammenbruch eines 1968 stillgelegten Bergwergs von Roșia Montană (Goldbach) im Fluss Abrud auf dem Areal der Gemeinde Bucium, erneut eine Verunreinigung des Arieș verursacht.

Des Weiteren wird der Arieș auch durch das in der Gemeinde Avram Iancu im Monat Juli stattfindende Fest Târgul de Fete de la Muntele Găina ("Der Mädchen-Markt auf dem Berg Găina") belastet.

Namen und Etymologie
Der Name des Flusses geht möglicherweise auf die lateinische Bezeichnung Aureus (etwa "goldener Fluss") zurück. Diese könnte auf dem relativ hohen Gehalt an Mineralien (u. a. Gold) beruhen.

Die Abstammung des rumänischen Flussnamens vom ungarischen Flussnamen Aranyos (= goldig, goldhaltig; ung. "arany" = Gold) ist eine alternative Erklärung.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Kreis Alba)
Geographie (Kreis Cluj)


text:
Esica, okrężnica esowata (łac. colon sigmoideum) - część jelita grubego. Nazwa tego odcinka okrężnicy pochodzi od jej kształtu, przypominającego literę "S". Jest skierowana początkowo łukiem wypukłym ku stronie prawej, a następnie zakręca w dół przechodząc w odbytnicę. Esica ma czasem długą krezkę i ulega skrętowi. Skręt esicy jest jedną z postaci niedrożności jelit i jako taki może stanowić stan zagrożenia życia. Niedrożność jelit (łac. ileus) ze skręcenia (popularnie nazywana "skrętem kiszek", łac. volvulus) polega na skręceniu się jelita dookoła osi długiej, powodującym jego zatkanie i dodatkowo uciśnięcie naczyń krwionośnych, co grozi niedokrwieniem, a następnie martwicą części jelita.

Przypisy

Układ pokarmowy człowieka


text:
Garry Gerard Paul Herbert (* 3. Oktober 1969 in London) ist ein ehemaliger britischer Steuermann im Rudersport, der 1992 Olympiasieger im Zweier mit Steuermann war.

Karriere
Herbert steuerte den britischen Achter bei den Junioren-Weltmeisterschaften 1987 auf den vierten Platz. Seinen ersten Einsatz bei Ruder-Weltmeisterschaften in der Erwachsenenklasse hatte Herbert 1991, als er mit dem britischen Achter die Bronzemedaille gewann. 1992 bildete er mit Gregory Searle und Jonathan Searle aus dem 1991er Achter einen Zweier mit Steuermann. Im Finale der Olympischen Regatta 1992 von Barcelona besiegten die Briten den italienischen Zweier mit Carmine Abbagnale, Giuseppe Abbagnale und Giuseppe Di Capua, der diese Bootsklasse in den 1980er Jahren dominiert hatte. Die Gebrüder Searle und Steuermann Herbert siegten auch bei den Ruder-Weltmeisterschaften 1993 in Račice u Štětí. Während die Searles ab 1994 im ungesteuerten Vierer ruderten, wechselte Garry Herbert zurück in den Achter, nach einem achten Platz bei den Weltmeisterschaften 1994 und einem sechsten Platz 1995 verpasste der britische Achter bei den Olympischen Spielen 1996 das Finale und belegte als Zweiter des B-Finales insgesamt den achten Platz.

Weblinks

Olympiasieger (Rudern)
Weltmeister (Rudern)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Ruderer (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1969
Mann


text:
Sovetabad, Azerbaijan may refer to:

 Sovetabad, Babek, Nakhchivan
 Arpaçay, Azerbaijan, Nakhchivan
 Şuraabad, Khizi


text:
Ponei (Equus ferus caballus, în ) este o rasă de cai caracterizată printr-o greutate mică a corpului și o talie redusă, originară din regiunile cu climat rece și cu vegetație săracă ale Angliei și ale Peninsulei Scandinave. Cal cu greutate corporală mică și talie redusă (înălțimea la greabăn în general sub 1,48 m), cu aspect caracteristic (picioare scurte, abdomen relativ voluminos), este folosit pentru munci ușoare și pentru agrement. Există numeroase rase de ponei, cele mai cunoscute fiind rasa englezească Shetland (originară din insulele omonime) și poneiul islandez.

Referințe

Legături externe
 American Shetland Pony Club, "Welcome to the world of the small equine"
 The Pony Club -- UK
 United States Pony Club

Ecvine


text:
Guiméyo est une localité située au sud-ouest de la Côte d'Ivoire, appartenant au département de Soubré, dans la Région du Bas-Sassandra. La localité de Guiméyo est un chef-lieu de commune.

Guiméyo est un village de l'ethnie bété. Guiméyo signifie en bété « les enfants de Guimê ».

Commune en Côte d'Ivoire


text:
The Best of Jethro Tull - The Anniversary Collection is een verzamelalbum van de Britse progressieve-rockband Jethro Tull, uitgebracht in 1993.

Geschiedenis
De 25e verjaardag van de band werd al gevierd door de uitgave van de 25th Anniversary Box Set en de VHS-video A New Day Yesterday, maar omdat die cd-box een dure beperkte oplage was, werd dit album uitgebracht om een breder publiek te bedienen.

Bevat de cd-box alleen nummers die niet eerder waren uitgebracht (althans in die vorm; vaak live of als remix), dit dubbelalbum is meer een reguliere uitgave van hoogtepunten. Er was gekozen voor een dubbelalbum omdat het repertoire van de band zo gigantisch is dat simpelweg amper een enkele cd valt samen te stellen. De nummers staan in volgorde van oorspronkelijke opnamedatum op de cd's (van A Song for Jeffrey uit 1968 tot This Is Not Love uit 1991).

Nu is het album niet meer te verkrijgen.

Nummers
A Song for Jeffrey
Beggar's Farm
A Christmas Song
A New Day Yesterday
Bourée
Nothing Is Easy
Living in the Past
To Cry You a Song
Teacher
Sweet Dream
Cross-Eyed Mary
Mother Goose
Aqualung
Locomotive Breath
Life Is a Long Song
Thick as a Brick (extract)
A Passion Play (extract)
Skating Away on the Thin Ice of the New Day
Bungle in the Jungle
Minstrel in the Gallery
Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!
Songs from the Wood
Jack-in-the-Green
The Whistler
Heavy Horses
Dun Ringill
Flyingdale Flyer
Jack-a-Lynn
Pussy Willow
Broadsword
Under Wraps #2
Steel Monkey
Farm on the Freeway
Jump Start
Kissing Willie
This Is Not Love

Muziekalbum van Jethro Tull


text:
Denton - miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Karolina Północna, w hrabstwie Davidson. W 2000 r. miasto to zamieszkiwało 1 450 osób.

Miasta w stanie Karolina Północna


text:
Xenon è un microprocessore, unità di elaborazione centrale della console Microsoft Xbox 360. Il processore venne sviluppato da Microsoft e IBM, con il progetto sotto il nome in codice "Waternoose", che prendeva il nome dal personaggio "Henry J. Waternoose III" di Monsters & Co. L'annuncio dello sviluppo venne reso pubblico a novembre 2003.

Caratteristiche
Xenon si basa sull'instruction set IBM PowerPC. È costituito da tre cores indipendenti a  su un singolo die da 165 milioni di transistors. Ogni core ha due threads simmetrici (SMT), per un totale di sei threads disponibili per i videogiochi. Questi cores sono versioni leggermente modificate dell'unità "PPE" (power processing element) presente nel processore Cell utilizzato da PlayStation 3.

Ciascuno dei cores possiede una estensione "VMX128", un nuovo tipo di estensione che discende dalle "VMX" originali (note anche come AltiVec), ed è stata appositamente concepita per l'accelerazione di grafica e fisica nei videogiochi, aumentando il numero di registri da 32 a 128. I 32 registri originali sono mappati nelle prime 32 voci di registro.

Ogni singolo core è dotato di una CPU cache di primo livello larga : 32 kB per le istruzioni con associatività a 2 vie (2-way set-associative) e 32 kB per i dati con associatività a 4 vie (4-way set-associative). La cache di secondo livello è invece larga , permette una associatività a 8 vie (8-way set-associative) ed è condivisa da tutti e tre i cores. Questa cache ha una frequenza pari a  e, con un bus a , la velocità di trasmissione è di /s.

Il front side bus a livello fisico ha una trasmissione dati di /s, divisa in due vie a 10,8 GB/s, con frequenza a .

Xenon può raggiungere un picco di performance complessiva in virgola mobile pari a . La performance sul prodotto scalare, raggiunge le 9,6 miliardi di operazioni al secondo.

XCGPU
Il modello "Xbox 360 S" ha introdotto il costrutto "XCGPU": una configurazione che integra l'unità di elaborazione centrale Xenon e l'unità di elaborazione grafica Xenos sullo stesso die, e l'eDRAM nello stesso package.

Questo tipo di configurazione ha avuto dei precedenti con PlayStation 2: la CPU Emotion Engine, la GPU e il controller di memoria sono stati saldati sullo stesso package a costi ridotti, a partire dal modello "Slim". Contiene anche un "blocco di sostituzione del bus" che collega la CPU e la GPU internamente, in modo analogo al ruolo svolto dal bus nei modelli precedenti dove CPU e GPU erano chip separati, cosicché che la configurazione "XCGPU" non cambi le caratteristiche hardware di Xbox 360.

"XCGPU" contiene 372 milioni di transistors ed è stato prodotto da GlobalFoundries con una litografia a . Rispetto al chipset originale di Xbox 360, i requisiti di alimentazione elettrica combinata sono stati ridotti del 60% e l'area fisica del chip del 50%.

Note
Esplicative

Fonti

Bibliografia

Voci correlate
IBM
Microsoft
PowerPC
Xbox 360

Altri progetti

Architettura Power
Microprocessori IBM
Microsoft
Xbox


text:
Brunsdorf war eine wüste Feldmark im Fläming, der in der Nähe des Dorfes Klein Glien gelegen haben soll; das Dorf ist im 21. Jahrhundert ein Gemeindeteil der Stadt Bad Belzig im Landkreis Potsdam-Mittelmark in Brandenburg.

Geografische Lage
Die genaue Lage der Feldmark ist bislang unbekannt. Rohrlach vermutet sie südwestlich in unmittelbarer Nähe zu Klein Glien. Ihre Größe wurde mit acht Hufen angegeben (1419/1420).

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung stammt aus dem Jahr 1419/1420 als Brunstorff. Die Dorfstätte war zu dieser Zeit vermutlich durch die Hussitenkriege wüst gefallen und gehörte von vor 1419 bis 1534 der Familie Schulte aus Belzig. Für die beiden folgenden Jahre war die Familie von Kralugk im Besitz des Dorfes, die es an die Familie Groß verkaufte. Diese wiederum gab es um 1546 an die Familie von Falkenröder weiter. In dieser Zeit erschienen Klein Glien und Brunsdorf als die dorffsteten Lutichen Glyn und Braunßdorff (1545) in den Akten.  Doch auch die von Falkenröder hielten die Feldmark nicht lange, sondern gaben sie 1578 an die von Thümen weiter, die sie bis 1595 hielten. In dieser Zeit lebten im Jahr 1592 fünf Einwohner in Klein Glien, die zwei Stücke vor Brunsdorf, ein Stück und ein Breitlein, eine Breite und ein Stück und eine Rucke Ackerland in Brunsdorf bewirtschafteten. Dies ist auch der letzte Hinweis auf eine Nutzung. Schließlich kam die Feldmark wie auch weitere Ländereien im Umland im Jahr 1595 in den Besitz der Brandt von Lindau aus Wiesenburg/Mark, die sie bis 1755 hielten. In dieser Zeit wurde 1587 im Zusammenhang mit Brunsdorf von einem Rittersitz mit Gut in Klein Glien berichtet: das haus und gutt Luttichen gleina sambt dem Dorf daselbst die Bunersdorfische Feldtmark dabey gelegen. Anschließend wechselten erneut die Besitzer: Von 1755 bis 1765 zur Familie von Watzdorf aus Mahlsdorf zur Familie Trotta genannt Treyden, die es 1806 an die von Tschirschky verkauften. Die Feldmark ging in der Feldmark Klein Glien auf und wurde nicht wieder besiedelt.

Literatur
 Peter R. Rohrlach: Historisches Ortslexikon für Brandenburg. Teil V: Zauch-Belzig. Erstauflage. Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1992. (Verlag Klaus-D. Becker, Potsdam 2011, ISBN 978-3-941919-82-2), S. 61.

Wüstung im Landkreis Potsdam-Mittelmark
Ersterwähnung 1419
Geographie (Bad Belzig)


text:
Antonio Sant'Elia (; 30 April 1888 – 10 October 1916) was an Italian architect and a key member of the Futurist movement in architecture. He left behind almost no completed works of architecture and is primarily remembered for his bold sketches and influence on modern architecture.

Life
Antonio Sant'Elia was born in Como, Lombardy. A builder by training, he opened a design office in Milan in 1912 and became involved with the Futurist movement. A nationalist as well as an irredentist, Sant'Elia joined the Italian army as Italy entered World War I in 1915. He was killed during the Eighth Battle of the Isonzo, near Gorizia.

Writing
The Manifesto of Futurist Architecture was published in August 1914, supposedly by Sant'Elia, though this is subject to debate. In it, the author stated that "the decorative value of Futurist architecture depends solely on the use and original arrangement of raw or bare or violently colored materials".  His vision was for a highly industrialized and mechanized city of the future, which he saw not as a mass of individual buildings but a vast, multi-level, interconnected and integrated urban conurbation designed around the "life" of the city.

Designs
Between 1912 and 1914, influenced by industrial cities of the United States and the architects  Otto Wagner, Adolf Loos, and the Genoese architect Renzo Picasso, he began a series of design drawings for a futurist Città Nuova ("New City") that was conceived as a symbol of a new age. Many of these drawings were displayed at the only exhibition of the Nuove Tendenze group (of which he was a member) exhibition in May/June 1914 at the "Famiglia Artistica" gallery. Today, many of these drawings are on permanent display at , Como's art gallery.

Influence
His extremely influential designs featured vast monolithic skyscraper buildings with terraces, bridges and aerial walkways that embodied the sheer excitement of modern architecture and technology. Even in this excitement for technology and modernity, in Sant'Elia's monumentalism, however, can be found elements of  Art Nouveau architect Giuseppe Sommaruga.

Though most of his designs were never built, his futurist vision has influenced many. Among architects he is cited as a forerunner to John Portman and Helmut Jahn. Films such as Fritz Lang's 1927 Metropolis and Ridley Scott's 1982 Hollywood movie Blade Runner also show Sant'Elia's influence.

Works
La Città Nuova, 1914

Image gallery

See also
Futurist architecture

References

Bibliography
 VV.AA. Angiolo Mazzoni e l'Architettura Futurista, Supplement of CE.S.A.R. September/December 2008 (Available at ) (Also at )
Riccardo Rosati, 'Antonio Sant'Elia e il contributo del futurismo italiano in Metropolis e Akira', Manga Academica, 13, 9-34, 2020.

External links

Website in Italian
Manifesto of Futurist Architecture

1888 births
1916 deaths
Italian Futurism
Futurist architects
20th-century Italian architects
Modernist architects from Italy
People from Como
Italian military personnel killed in World War I


text:
M.U. – The Best of Jethro Tull är det första ordentliga samlingsalbumet med musikgruppen Jethro Tull, utgivet 1976 av skivbolaget Chrysalis Records. Det tidigare samlingsalbumet, Living in the Past innehåller endast material som inte har varit på något tidigare album, medan detta album endast innehåller en tidigare outgiven låt, "Rainbow Blues".

"M.U." i album-titeln står för "Musician's Union", vilket förmodligen är en hänvisning till de olika musikerna från olika bandupställningar i bandet som dyker upp i albumet.

Låtlista
Sida 1
"Teacher" – 4:07
"Aqualung" (alternativ mix) – 6:34
"Thick as a Brick Edit #1" – 3:01
"Bungle in the Jungle" – 3:34
"Locomotive Breath" (alternativ mix) – 4:23

Sida 2
"Fat Man" – 2:50
"Living in the Past" – 3:18
"A Passion Play Edit #8" ("Overseer Overture") – 3:28
"Skating Away (On the Thin Ice of the New Day)" – 4:02
"Rainbow Blues" – 3:37
"Nothing is Easy" – 4:23

Externa länkar
M.U. – The Best of Jethro Tull på Discogs
M.U.: The Best of Jethro Tull på AllMusic

Musikalbum 1976
Samlingsalbum 1976
Album av Jethro Tull


text:
Kiehling ist der Familienname folgender Personen:

 Hartmut Kiehling (* 1953), deutscher Wirtschaftswissenschaftler
 Kristian Kiehling (* 1976), Schauspieler
 Susanna Kiehling (* 1961), Malerin

Siehe auch:
 Kieling
 Keeling


text:
Japanagromyza insularum är en tvåvingeart som beskrevs av Spencer 1963. Japanagromyza insularum ingår i släktet Japanagromyza och familjen minerarflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Minerarflugor
insularum


text:
Il doppio del torneo di tennis Copa Petrobras Paraguay 2006, facente parte dell'ATP Challenger Series, ha avuto come vincitori Tomas Behrend e André Ghem che hanno battuto in finale Carlos Berlocq e Martín Vassallo Argüello 3-6, 6-3, [10-3].

Teste di serie

 Tomas Behrend /  André Ghem (Campioni)
 Brian Dabul /  Cristian Villagrán (semifinali)

 Carlos Berlocq /  Martín Vassallo Argüello (finale)
 Pablo Cuevas /  Horacio Zeballos (semifinali)

Tabellone

Collegamenti esterni

Copa Petrobras Paraguay 2006


text:
De Tongariro Alpine Crossing is een wandeling in het Tongariro National Park in Nieuw-Zeeland. De wandeling wordt gezien als een van de spectaculairste wandelingen op het Noordereiland. De wandeling loopt over een vulkanisch terrein, welk ontstaan is door uitbarstingen van de Mount Ngarahoe en de Mount Tongariro.

De wandeling duurt ongeveer zeven uur. Hoewel het geen extreme wandeling is, vraagt het toch om een redelijke conditie. Vlak na de start komt het zwaarste stuk van de wandeling. Over dit vrij steile stuk doet een gemiddeld persoon ongeveer drie kwartier.

Tot aan 2007 werd de wandeling de Tongariro Crossing genoemd, maar het werd veranderd naar Tongariro Alpine Crossing. Dit omdat het een beter inzicht geeft op het terrein. Mensen met een slechte uitrusting worden afgeraden aan de wandeling deel te nemen.

Eendaagse wandeltocht
Waikato