text:
The A19 Tees Viaduct or Tees Flyover is a high level six-lane dual carriageway road bridge in the North East of England carrying the main A19 trunk road north–south across the River Tees.

The bridge is located between Middlesbrough and Stockton-on-Tees just north of the A19's interchange with the A66 trunk road and carries the north–south traffic through Teesside avoiding the main towns but is also used extensively by local traffic.
On the southern bank the bridge crosses the marshalling yard railway lines and the main Thornaby-Middlesbrough section of Tees Valley Line, the B6541 (Old A66/A67, Stockton Road) and the A66 road.
On the northern bank the bridge crosses the Teesdale Way long-distance cycle/footpath, Lustrum Beck, a service road, footpath (disused railway line) and the main roundabout on the Portrack Interchange.

Design

The viaduct is a beam or girder bridge.
It has reinforced concrete piers and pier bends supporting steel-plate girder beams and a composite deck with some 200 moving parts.
The viaduct is 2.9 km long
and 1.95 km between abutments and was at the time the largest such bridge in the British Isles.

It has 68 spans on the main north south route—the largest span being that over the river at 117 m.
The bridge was designed with sufficient clearance to allow ships to pass, although the port of Stockton-on-Tees up-river was virtually redundant by then. Since the Tees Newport Bridge had its lifting deck permanently fixed in the down position in 1990, large shipping can no longer reach the Tees viaduct, further reducing the need for such a high structure.

Construction

The bridge was built between 1973 and 1975 encompassing the 'Three-Day Week' and that may account for some of its subsequent problems.

Operation and maintenance

The viaduct was opened in November 1975.
The bridge has had problems with corrosion since it was opened and repairs have been necessary at times.
Expansion joints cracked allowing de-icing salts to wash from the bridge carriageway into the piers, cross beams and columns giving rise to extensive chloride attack.
It was then decided the best solution was the complete demolition and reconstruction of most of the piers and repair of others.
The bridge was originally constructed with two-lane carriageways and a concrete apron up to the parapet but this was expanded to three lanes.

From 1988 to 1989 the underside of the bridge was enclosed with a steel and GRP panelling structure to protect the primary structure from the effects of weather and to allow safe and easy inspection and maintenance.
The A19 including the Tees Viaduct is operated by Autolink Concessionaires (A19) Limited, a consortium comprising Sir Robert McAlpine, Taylor Woodrow and Amey under a thirty-year DBFO (Design Build Finance Operate) agreement with the Highways Agency running from 1997 to 2027.
The bridge carried an average of 112,000  vehicles a day in 2016 and concerns that the capacity of the road is being exceeded at peak times has led to a study detailing the proposals for a new crossing. Because of this CCTV cameras were installed on the bridge to record incident related congestion and to enable a quicker response.
Starting in 1997 the approach roads to the bridge were widened from two lanes to three.
A detailed principal inspection report in 2006 concluded that the Tees Viaduct overall is in fair condition.

Image gallery

References

External links

 Bridges on the Tyne
 .

Bridges in County Durham
Bridges in North Yorkshire
Crossings of the River Tees
Buildings and structures in Middlesbrough
Bridges completed in 1975
Transport in Middlesbrough
Buildings and structures in the Borough of Stockton-on-Tees


text:
Лагос () — штат на півдні Нігерії. Найменший за площею та другий за чисельністю населення (після Кано) серед штатів Нігерії, а також один з найбільш економічно розвинених штатів. Штат включає місто Лагос, найбільшу міську агломерацію Нігерії.

Історія
Штат Лагос утворений 27 травня 1967 року в ході реформи адміністративного поділу Нігерії, коли країну розділили на 12 штатів. До цього муніципалітет Лагоса управлявся безпосередньо федеральним урядом, у складі якого перебувало Міністерство у справах Лагосу, а інші області, що увійшли в нову провінцію, входили до складу Західної області. Штат почав функціонувати 11 квітня 1968 року, при цьому Лагос був і столицею штату, і столицею федеративної держави. У 1976 році столиця штату Лагос була перенесена в Ікеджу, а 12 грудня 1991 року федеральна столиця — в Абуджу. Лагос, однак, залишається діловим центром Нігерії.

Адміністративно-територіальний поділ
Штат розділений на п'ять адміністративних одиниць, а ті в цілому на 20 територій місцевого адміністративного управління.

Примітки

Посилання

Штати Нігерії

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Tipula kuzuensis är en tvåvingeart som beskrevs av Alexander 1918. Tipula kuzuensis ingår i släktet Tipula och familjen storharkrankar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Storharkrankar
kuzuensis


text:
NGC 3068 je galaksija u zviježđu Lavu.

Izvori

Vanjske poveznice

3068
NGC 3068


text:
Крајпуташ Милораду Лазићу у Сврачковцима (Oпштина Горњи Милановац) налази се са десне стране Ибарске магистрале, у правцу Београда. Крајпуташ је подигнут војнику X пука Милораду Лазићу из села Сврачковци, који је погинуо борећи се против Бугара у Другом балканском рату 1913. године.

Историјат
Насипањем деонице пута је остао знатно ниже у односу на стару позицију. Добро је очуван, за разлику од крајпуташа који се налазио у његовој непосредној близини. Од другог који је евидентно био рад истог каменоресца остао само мали део, висине 38 -{cm}-, са седам читљивих редова:

 ОДЕ МЛАД ...
 НА СИТНИЦИ
 13 НОВЕНБРА
 1914Г.
 СПОМЕН МУ
 ПОДИГОШЕ
 ОТАЦ ЛАЗАР
 БРАТ СА ТВОЈИМА

Опис споменика
Крајпуташ Милораду Лазићу припада типу "капаша". Исклесан је од црвенкастог грабовичког камена са оближњег брда Парац у атару села Грабовица. Стуб је висине 165 -{cm}-, са страницама ширине 45 и 23 -{cm}-. Покривен је каменом капом димензија 16х43х62 -{cm}-.

Ликовне представе
На источној страни споменика приказан је војник у ставу мирно, руку положених уз тело, без оружја. Детаљи униформе приказани су шематизовано, осим лепо профилисане шајкаче и војничког опасача на коме су још увек видљиви трагови боје. Наличје споменика окренуто ка магистрали, пажљиво је обрађено. У горњем делу исклесан је елегантан звездасти крст у кругу, окружен цветним венцем. Изнад, у угловима стуба, приказане су лепезасте форме које симболизују крила анђела. Целом дужином споменика, са обе стране, уклесан је фриз састављен од наизменичних лиски и цветова. Општем, декоративном утиску, доприноси и занимљива форма поља у коме је уклесан натпис.

Натписи
Око главе војника, у форми ореола, уклесан је натпис: "Милорад Лазић војник X пука". Уз леву ивицу, вертикално надоле пише: "Гојковић троп ми", а уз десну ивицу: "мајст Живој"

На полеђини споменика, у удубљеном пољу димензија 105х32 -{cm}- уклесан је епитаф:

 ОВАЈ
 СПО
 МЕН ПОКАЗУЈЕ
 МИЛОРАДА
 Л. ЛАЗИЋА
 ИЗ СВРАЧКОВА
 ЦА ХРАБРОГ
 ВОЈНИКА I ЧЕ
 ТЕ III ВАТАЉОНА
 I ПОЗ. ПОЖИ
 ВИ 23 Г. ЈУНА
 ЧКИ ОСВЕТИ
 КОСОВО МАЋ
 ЕДОНИЈУ АЛБ
 АНИЈУ И ЈАДРА
 НСКО МОРЕ
 ПОГИБЕ БОРЕ
 ЋИ СЕ СА БУГА
 РИМА 14. ЈУЛА
 1913 Г. БОГ ДА
 МУ ДУШУ ПР
 ОСТИ И ПОМИ
 ЛУЈЕ АМИН

На јужној, бочној страни, изнад пушке са ремеником, уклесан је наставак текста:

 ПОГИБЕ НА
 ВЛАСИНИ
 ГРАМАДА
 БЕЛИ КАМ
 ЕН
 ВЕЧНИ
 СПОМЕН
 МУ ПОДИ
 ГОШЕ ОЖ
 АЛОШЋЕ
 НИ ОТАЦ
 ЛАЗАР И
 БРАЋА ВО
 ИН И РАДО
 МИР 1914 Г.

Галерија

Референце

Литература

 Радичевић Бранко В, Плава линија живота: српски сеоски споменици и крајпуташи, "Савремена школа" Београд, 1961.
 Дудић Никола, Стара гробља и народни белези у Србији, Републички завод за заштиту споменика културе Београд, Посебна издања 13, "Просвета" Београд.
 Николић Радојко, Каменоресци народног образа: каменорезаштво и каменоресци западне Србије, "Литопапир" Чачак, 1998.
 Ђуковић Исидор, Рудничани и Таковци у ослободилачким ратовима Србије 1912-1918. године, II допуњено и измењено издање, Друштво за неговање традиција ослободилачких ратова Србије до 1918. године; Музеј рудничко-таковског краја Горњи Милановац.
 Савовић Саша, Срце у камену: крајпуташи и усамљени надгробници рудничко-таковског краја, Службени гласник Београд; Музеј рудничко-таковског краја Горњи Милановац. .

Споменици општине Горњи Милановац
Крајпуташи


text:
Crudia penduliflora is a species of plant in the family Fabaceae. It is a tree endemic to Peninsular Malaysia. It is threatened by habitat loss.

References

penduliflora
Endemic flora of Peninsular Malaysia
Trees of Peninsular Malaysia
Vulnerable plants
Taxonomy articles created by Polbot


text:
Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Mężczyzn 2001 – siedemnaste mistrzostwa świata w piłce ręcznej mężczyzn, oficjalny międzynarodowy turniej piłki ręcznej organizowany przez IHF. Odbył się w dniach 23 stycznia – 4 lutego 2001 roku we Francji. Tytułu zdobytego w 1999 roku broniła reprezentacja Szwecji, zwyciężyli zaś Francuzi.

Faza grupowa

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Faza pucharowa

Mecze o miejsca 1–4

Mecze o miejsca 5–8

Klasyfikacja końcowa

Nagrody indywidualne

Najlepsi strzelcy
W nawiasach gole z rzutów karnych.
 1.  Eduard Kokszarow - 61 (26)
 2.  Jurij Kostetski - 60 (26)
 3.  Yoon Kyung-shin - 55 (10)
 4.  Stefan Lövgren - 47 (8)
 5.  Magnus Wislander 46
 6.  Markus Baur - 43 (27)
 7.  Valeri Lochman - 42 (2)
 8.  Salim Nedjel Hammou - 41 (12)
 9.  Mohammed Berrajja - 40 (6)
 9.  Christian Berge - 40 (25)

Przypisy

Bibliografia

2001
2001 w piłce ręcznej
Piłka ręczna we Francji
2001 we Francji


text:
La gens Ampia fue una familia plebeya de Roma, durante el último siglo de la República y en el siglo I d. C. El primer miembro de la gens en alcanzar prominencia fue Tito Ampio Balbo, que fue el primer tribuno de la plebe, luego ocupó el cargo de pretor en el 59 a. C.

Praenomina
El único praenomen asociado con los miembros conocidos de esta gens es Tito.

Ramas y cognomina
El único cognomen de esta gens que aparece durante la República fue Balbo, un apellido común que originalmente se refería al hábito de tartamudear. El cognomen Flaviano utilizado por otro miembro de la gens puede haber sido un apellido personal, tal vez reflejando una conexión familiar con los Flavii, ya que el hombre que lo llevó era ya de años avanzados antes de que el primero de los emperadores Flavios llegara al poder.

Miembros
 Cayo Ampio, praefectus socium en 201 a. C., militar romano designado para comandar un ala sociorum, una unidad reclutada entre los socii. Sirvió bajo las órdenes del cónsul Publio Elio Peto durante su campaña en Galia contra los boyos. Murió en combate.
 Tito Ampio Balbo, tribuno de la plebe en el 63 y pretor en el 59 a. C.
 Tito Ampio Flaviano, gobernador de Panonia durante las guerras que siguieron a la muerte del emperador Nerón, en el 69 d. C.

Véase también
 Anexo:Gentes de la Antigua Roma

Referencias

Bibliografía

Ampia


text:
Agii or AGII may refer to :

 Ag(II), the chemical element silver with an oxidation state of two
 Ag-II, the propeptide of the antigen found in acquired Von Willebrand disease
 AGII, a type of plant mosaic potyvirus
 Agility II, a certificate of a dog's ability at dog agility sports, standardised by the United Kennel Club
 Angiotensin II, a hormone
 a transliteration of Greek 'Άγιοι' (Agioi), meaning 'saints'

See also
 Agai (disambiguation)
 Agaie Emirate, a historical state in present-day Nigeria
 Agey, a commune in Côte-d'Or, Bourgogne, France
 AGG (disambiguation)
 Aggai (disambiguation)
 Agge (disambiguation)
 Aggey (disambiguation)
 Aggi (disambiguation)
 Aggie (disambiguation)
 Aggy (disambiguation)
 Agi (disambiguation)
 Agy, a commune in the Basse-Normandie région of France


text:
Niemen, auch Czerwony Album ("Rotes Album", nach der Farbe des Plattencovers), ist ein Doppelalbum von Czesław Niemen, das 1971 erschien. Das Plattencover selbst enthält keinen direkten LP-Titel. Das Album wird auch als Człowiek jam niewdzięczny, Ungrateful Man I Am, und Red Niemen bezeichnet.

Mit diesem Doppel-Album setzte Niemen die auf Enigmatic begonnene Entwicklung seines Musikstils in Richtung Progressive Rock und Avantgarde fort. Wie bereits Enigmatic enthält das Album ein überlanges Einleitungsstück, es umfasst die gesamte erste Seite der LP 1. Im Unterschied zu den bis dahin erschienenen und auch den meisten folgenden Produktionen spielt Niemen auf Niemen nicht die Hammond-Orgel, sondern Flöte.

Trackliste
 LP 1:
 Człowiek jam niewdzięczny -  (Lyrics Czesław Niemen)  20:32
 Aerumnarum Plenus -  (Lyrics Cyprian Kamil Norwid)  7:35
 Italiam, Italiam -   (Lyrics Cyprian Kamil Norwid)  4:58
 Enigmatyczne impresje (instrumental) 7:27
 LP 2:
 Nie jesteś moja -  (Lyrics Czesław Niemen)  8:15
 Wróć jeszcze dziś -  (Lyrics Wojciech Młynarski)  3:47
 Mój pejzaż -  (Lyrics Marta Bellan)  5:13
 Sprzedaj mnie wiatrowi -  (Lyrics Ryszard Marek Groński)  4:27
 Zechcesz mnie, zechcesz -  (Lyrics Wojciech Młynarski)  3:34
 Chwila ciszy -  (Lyrics Wojciech Młynarski)  5:01
 Muzyko moja -  (Lyrics Wojciech Młynarski)  3:54

Künstler
 Czesław Niemen – Vocals, Flute
 Jacek Mikuła – Hammond-Orgel
 Tomasz Jaśkiewicz – Gitarre
 Janusz Zieliński – E-Bass
 Czesław Bartkowski – Percussions
 Zbigniew Namysłowski – Altsaxophon
 Janusz Stefański – Perkussion
 Krystyna Prońko, Zofia Borca, Elżbieta Linkowska – Begleitgesang
außerdem:
 Musikgruppe Partita – Chorgesang

Einzelnachweise

Album 1972
Album (Progressive Rock)


text:
Eleonorafalk (Falco eleonorae) är en fågel i familjen falkar (Falconidae) som övervägande häckar kring Medelhavet. Den livnär sig framför allt på flyttfåglar och häckar därför ovanligt sent på året, mellan juli och september.

Utseende

Eleonorafalken är en slank medelstor falk med lång stjärt. Den har en längd på mellan 36 och 42 centimenter och ett vingspann på mellan 90 och 105 centimeter. Den förekommer i två morfer. Den ljusa morfen är mörkbrun till mörkgrå på ovansidan och blekt brun på bröstsidan med distinkta, svarta streck likt lärkfalken, dock utan dennas rödaktiga lår. Den mörka är mörkbrun med något ljusare ränder på bröstet men undantagsvis helt svart. Den skiljer sig från den liknande lärkfalken genom kindfläckens obrutna kontur och brun färg på undersidan istället för väl avgränsade röda "byxor".

Läten
Eleonorafalkens vanligaste läte är ett skrovligt och nasalt "kjeh kjeh kjeh kjeh". Nära boet hörs varnande "kak kak" och "kekeke...".

Utbredning
Eleonorafalken är en flyttfågel som häckar på Sardinien, i Egeiska övärlden, i Cypern, längs Kroatiens, Italiens och Nordafrikas kuster, på de östligaste Kanarieöarna och längs Spaniens medelhavskust. Den övervintrar framför allt på Madagaskar, men även i östra Afrika och på Maskarenerna.

Förekomst i Sverige
I Sverige har fågeln observerats vid 23 tillfällen, framför allt i Skåne samt på Öland och Gotland. Fynden är ojämnt fördelade årsvis; 2006 sågs sex individer, varefter det dröjde till 2015 tills arten ses igen, då vid fyra tillfällen.

Ekologi
Eleonorafalken livnär sig framför allt på flyttande fåglar, varför den häckar i juli-september när födotillgången är som störst. Den fångar även insekter. Häckningen sker i kolonier på öar och klippbranter som gärna vetter mot havet. Den glider mycket på plana vingar på jakt efter byten. Flykten är avspänd med elastiska vingslag och kan påminna om en labb.

Status och hot
Eleonorafalken är relativt fåtalig, men har ett stort utbredningsområde och tros öka i antal. Utifrån dessa kriterier kategoriserar IUCN arten som livskraftig (LC). I Europa, som omfattar minst 95 % av artens utbredningsområde, tros det häcka 14 300–14 500 par.

Namn
Fågelns svenska och vetenskapliga namn hedrar Eleonora av Arborea (1350–1404), hjältinna i Sardiniens kamp för självständighet från Aragonien och som utfärdade en lag som skyddade duvhök och falkar vid deras bon.

Noter

Externa länkar

 Bilder och filmer på Internet Bird Collection
 Läten på xeno-canto.org

Falkfåglar
Fåglar i palearktiska regionen
Fåglar i etiopiska regionen


text:
Charinus brescoviti es una especie de araña del género Charinus, familia Charinidae. Fue descrita científicamente por Giupponi and Miranda en 2016.

Habita en América del Sur. El caparazón de las hembras mide de 2,0 a 2,3 mm de largo por 2,8 a 3,0 mm y el abdomen mide de 2,6 a 4,0 mm.

Referencias

Enlaces externos
 Charinus Global Biodiversity Information Facility.

brescoviti


text:
Trachyphonus usambiro — вид дятлоподібних птахів родини лібійних (Lybiidae). Раніше вважався підвидом барбудо плямистоголового (Trachyphonus darnaudii), але був розділений як окремий вид Міжнародною спілкою орнітологів в 2021 році.

Поширення
Вид поширений в південній частині Кенії та на півночі Танзанії, а також у національному заповіднику Масаї-Мара та національному парку Серенгеті. Мешкає на відкритих територіях, включаючи савану, луки, чагарники та пасовища на висотах 1100—2100 м над рівнем моря.

Спосіб життя
Трапляється групами з 4-5 птахів. Живиться комахами, фруктами, яйцями, іноді полює на гризунів. Гнізда облаштовує в термітниках, дублах дерев або у норах в ярах. Також може використовувати стіни занедбаних колодязів та старих будівель. Кладка складається з чотирьох-шести яєць.

Примітки

Лібійні
Птахи, описані 1908
Птахи Африки


text:
Pjatyigorszk (cirill betűkkel Пятигорск) üdülőváros Oroszország Sztavropoli határterületén. 2010-től a Észak-kaukázusi szövetségi körzet székhelye. A Kaukázusi Gyógyvizek nevű szövetségi üdülőövezet legnagyobb városa, valamint gazdasági, kulturális és turisztikai központja. Lakossága 2019-es becslés alapján 146 000 fő.

Itt halt meg 1841. július 27-én pisztolypárbajban Mihail Lermontov.

Népesség
A település népességének változása:

Jegyzetek

A Sztavropoli határterület települései
Európa fürdőhelyei


text:
Alaminos is a municipality in the province of Guadalajara, Castile-La Mancha, Spain. The municipality has 19.50 km2 and a population of 70 inhabitants, according to the 2013 census (INE).

References

Municipalities in the Province of Guadalajara


text:
Jacobus (Jaco) van der Knijff (Moerkapelle, 1976) is een Nederlands hymnoloog en theoloog.

Biografie

Studies
Jaco ging naar het vwo aan het Driestar College in Gouda alwaar hij vervolgens de pabo deed. Hierna deed hij een studie klassieke talen aan de Theologische Universiteit in Kampen en studeerde daarna nog acht jaar aan de Theologische Universiteit Apeldoorn in Apeldoorn. Aan de Rijksuniversiteit in Groningen studeerde hij het bijvak kerkmuziek bij J.R. Luth. Hij rondde deze studie af in maart 2005 met de scriptie "Theologie van de muziek bij Luther en Calvijn". Tot slot volgde hij nog een studie met als hoofdvak Oude Testament aan de Theologische Universiteit Apeldoorn bij H.G.L. Peels en dr. J.R. Luth. Zijn afstudeerscriptie kreeg de titel "Zieners en zangers. Een onderzoek naar de relatie tussen muziek en profetie in Kronieken".

Loopbaan
Van der Knijff was vanaf 2010 verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen als buitenpromovendus. Hij verdedigde op 5 juli 2018 in Groningen op het proefschrift 'Heilige gezangen. Herkomst, ontwikkeling en receptie van de lofzangen in het psalmboek van Dathenus en de 'Eenige Gezangen' in de Staatsberijming van 1773'. Zijn promotor was prof. dr. A.L. Molendijk. Hij is sinds 2018 deeltijds verbonden aan de Theologische Universiteit Apeldoorn als docent liturgiek. Daarnaast is hij sinds 1998 werkzaam als redacteur bij het Reformatorisch Dagblad en is enige tijd werkzaam geweest voor het blad Kerk en Muziek.

Publicaties
(2003) Een vermeende kloof. Visies Luther en Calvijn staan dicht bij elkaar
(2004) Stoplap wordt opstap. Halve versjes in psalmberijming uit nood geboren
(2005) Zieners en zangers
(2007) Liederen die nog steeds resoneren. Predikant dichter Paul Gerhardt (1607-1676) een beetje vergeten Nederland
(2007) Paul Gerhardt in Nederland. Liederen van de Duits predikant-dichter kunnen nog steeds resoneren en functioneren
(2008) Ende ander Lofsanghen. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2008) Luther en het lied: een onlosmakelijke eenheid
(2008) De Tien Geboden des HEEREN. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2008) Het Gebed des Heeren. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2009) Het Gebed des Heeren. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2009) De tweede berijming van de Twaalf Artikelen des Geloofs. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2009) De Bedezang voor en de Dankzang na het eten. De ontwikkeling van de Eenige Gezangen van 1539 tot 1773
(2010) Het Eigen Geschrift Davids
(2014) Lutherse liederen voor gereformeerde gelovigen. Beschrijving en poging tot duiding van een onopgemerkt gebleven Nederlands liedboekje uit 1566
(2014) Zingen in het gezin: muziekale catechese
(2014) Een wondelijke twaalftal
(2014) Zuiver zingen naar de Schriften
(2014) Gereformeerde gezangen in de 16e eeuw
(2015) Zingen in het gezin: muziekale catechese
(2015) De psalmen en enige gezangen
(2015) Muziek in kerk en cultuur binnen de gereformeerde gezindte: spanning en ontspanning
(2015) Zingt Hem, psalmzingt Hem. De tijdgeest in psalmberijmingen
(2016) Een pinksterlied voor de boeren in Overijssel
(2016) Enige gezangen
(2016) Op Toonhoogte in de kerk? Liederen tonen bepaald godsbeeld
(2016) Gereformeerden zingen lutherse liederen. Een teruggevonden liedboekje
(2018) Heilige gezangen
(2019) Vormen voor vandaag. De betekenis van symbolen en rituelen in de Bijbel en het christelijke leven
(2019) De zingende gemeente
(2020) Hele psalmen, alle psalmen
(2020) De waarde van een persoonlijk én gezamenlijk kerkliedreservoir
(2020) Ieder lied verdient eerlijke toets
(2020) Zingen: roeping van elke christen
(2021) Ons psalmboek
(2021) Losse versjes plukken
(2021) Wegwijs in het woud aan berijmingen
(2022) Met psalmgezangen prijzen. De psalmen in de Nederlandse gereformeerde traditie
(2022) Heft hier voor God uw lofzang aan. Principe en praktijk van de gemeentezang in gereformeerd perspectief
(2022) De psalmen: een broodnodige bron

Externe link
Officiële website

Nederlands theoloog
Nederlands journalist
Oudtestamenticus


text:
Teodor Junod, właśc. Théodore Junod (ur. 28 czerwca 1872 w Genewie, zm. 16 grudnia 1927 w Warszawie) – pionier kinematografii, działacz teatralny i kinowy, ojciec Eugeniusza Bodo.

Życiorys
Junod był inżynierem, wywodził się z arystokracji francuskiej, z rodziny osiadłej w okresie wojen napoleońskich w Szwajcarii. Junod był zainteresowany rozwojem kinematografii na przełomie XIX i XX w. – podróżował w tym okresie po terenie Cesarstwa Rosyjskiego, Chin i Persji prezentując pokazy filmowe. W 1903 Junod wraz z rodziną zamieszkał w Łodzi, gdzie poznał Eduarda Juliusa Vortheila, z którym założył spółkę kinową. W tym samym roku wydzierżawili od braci Krzemińskich "Gabinet Iluzji" – pierwsze w Łodzi kino. Następnie przy ul. Piotrkowskiej 21 w Łodzi założył teatr (pierwszy stały teatr w Łodzi) z salą na 30 osób. W sierpniu 1903 przenieśli go na ul. Piotrkowską 17 do kamienicy Chaima Bławata, gdzie organizowali zarówno pokazy teatralne, jak i filmowe. W 1906 teatr nazwali "Urania". W tamtym okresie wyświetlano filmy takie jak: Paryżanka w swoim buduarze, Żandarm chce pić, Cudowna lampa Alladyna, Zatrute kurczę. Seanse właściciele kinoteatru kierowali głównie do zamożnych kupców, przedsiębiorców, pracowników kantorów różnych narodowości. W 1907 biznesmeni zgromadzili wystarczający kapitał by wybudować własny gmach teatru. Budynek teatru "Urania" (w którego miejscu w latach 60. XX w. powstał Dom handlowy "Magda"), powstał u zbiegu ul. Piotrkowskiej i Cegielnianej (późn. ul. Jaracza). Obiekt nie był wyłącznie teatrem, ale kompleksem gastronomiczno-rozrywkowym, mieścił 250 miejsc na widowni. Na deskach "Uranii", około 1909 w wieku 10 lat, zadebiutował syn Teodora – Eugeniusz Bodo, ponadto występowali tacy artyści jak: The Arthons, 4 Klemtons, Olms & Carbeth, Dobos, Razdolski, Manola, a także twórcy kabaretowi tacy jak Edward Reden i Alfred Lubelski. W 1913 Vortheil odsprzedał udziały w "Uranii" Junodowi.

W latach 1916–1918 Junod prowadził Teatr Letni "Colosseum" przy ul. Cegielnej 16. Reżyserem przedstawień był W. Łętkowski, a na scenie występowali m.in.: Manola, Julia Bruner, Mizzy Aedy, C. Bronowski, Trio Fidelio, Duo Remo. W 1919 Junodowie przenieśli się do Warszawy. Po rozwodzie, Teodor w latach 1920–1921 zamieszkał wraz z synem w Poznaniu. Tam prowadził Agenturę Teatralną dla Teatrów i Biuro Kinematograficzne na ul. Rycerskiej 11a. W 1923 został dyrektorem i kierownikiem artystycznym kabaretu "Czarny Kot" w Warszawie. W latach 20. XX w. Teodor Junod poważnie zachorował, w związku z czym Eugeniusz Bodo ograniczył rozwijającą się działalność aktorską, w celu opieki nad swoim ojcem.

Oprócz prowadzenia teatrów Junod był również nauczycielem języka francuskiego w Szkole Handlowej w Łodzi, a także zajmował się filmowaniem wydarzeń sportowych, które odtwarzał widzom w "Uranii". Działał także charytatywnie – organizował zbiórki na rzecz pogotowia ratunkowego w Łodzi

Życie prywatne
Jego żoną była Jadwiga Anna Dorota Dylewska (zm. 1944) – polska szlachcianka z Mazowsza. Ich synem był aktor – Eugeniusz Bodo. Junod był kalwinem.

Junodowie mieszkali do 1918 przy ul. Zachodniej 53, a w latach 1918–1919 przy ul. Zachodniej 37. Teodor Junod został pochowany cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie w ziemnym grobie pozbawionym tablicy. Podczas bombardowań w trakcie II wojny światowej jego grób został uszkodzony, po wojnie zaś w jego miejscu pochowano Michała i Helenę Rudnickich.

Odniesienia w kulturze
W serialu Bodo (2016) i filmie fabularnym Bodo (2017) postać Teodora Junoda została zagrana przez Mariusza Bonaszewskiego.

Przypisy

Ludzie urodzeni w Genewie
Pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie
Urodzeni w 1872
Zmarli w 1927
Dyrektorzy teatrów w Łodzi
Ludzie filmu związani z Łodzią
Szwajcarzy pochodzenia francuskiego


text:
Los delitos contra la seguridad en el trabajo, tipificados en los artículos 316 y 317 del Código Penal español, consisten en la puesta en peligro de la salud, la vida o la integridad física de los trabajadores, cuando el empresario no facilita a estos los medios necesarios para que desempeñen su actividad con las medidas de seguridad e higiene adecuadas.

Los artículos 316 y 317 del Código Penal, en su modificación de 1995, pretenden garantizar la efectividad de todas las normas ordenadoras de la actividad del trabajador, estableciendo penas para aquellos que, estando legalmente obligados, no faciliten los medios necesarios para que el trabajador desempeñe su labor en las condiciones que las normas de prevención de riesgos laborales especifican. En dichos artículos se tipifican los delitos cometidos contra la seguridad e higiene en el trabajo en sus modalidades dolosa e imprudente respectivamente.

Historia
Estos artículos ya estaban contemplados en el antiguo artículo 348 bis a), que fue introducido en la reforma del Código Penal de 1983, pero con la nueva redacción cabe destacar la introducción como valores a proteger no solo la vida y la integridad física del trabajador sino también su integridad psíquica y su salud, que hasta ese momento habían quedado olvidadas por el legislador, hasta el punto de que el proyecto de 1992 hacía referencia únicamente en su artículo 297 a la "salud e integridad física", fórmula que habría despenalizado la puesta en peligro de uno de estos bienes en solitario.

Entre los cambios introducidos por la nueva regulación de 1995, se encuentra el endurecimiento de las penas, donde se pasó del arresto mayor y multa de 180 euros a 3606 euros a las actuales de prisión de seis meses a tres años y multa de seis a doce meses para la actuación dolosa y la pena inferior en grado cuando se cometa por imprudencia grave. Además, se trató de luchar contra la escasa penalidad prevista en el anterior Código Penal y que se apuntaba por la doctrina como una de las causas de la poca aplicabilidad del antiguo artículo 348 bis a). Por otra parte, el planteamiento legal existente había desembocado en una situación en la que las multas impuestas a los empresarios resultaban más baratas de pagar que la adopción de medidas efectivas de protección para los trabajadores.

Bien jurídico protegido
No existe unanimidad en la doctrina sobre cuál es en este caso el bien jurídico que se intenta proteger, existiendo un grupo mayoritario de teóricos que defiende que es la seguridad e higiene en el trabajo, pero no entendido como un bien jurídico autónomo, sino ligado a la vida, la salud y la integridad física del trabajador. En el otro lado, autores como Arroyo, Navarro y Muñoz Conde entienden que la seguridad e higiene en el trabajo es un bien jurídico complemente independiente y autónomo, que no precisa de ningún otro para complementarlo y hacerlo operativo.

Sujeto activo
El artículo 316 del Código Penal señala que solo pueden ser sujeto activo de este delito las personas que tienen la obligación legal de facilitar los medios de seguridad e higiene adecuados; los artículos 4.2 y 19 del Estatuto de los Trabajadores, el artículo 7.1 y 7.2 de la Ordenanza General de Seguridad e Higiene de 1.971, así como el artículo 14.1 de la Ley de Prevención de Riesgos Laborales centran esta responsabilidad en la figura del empresario. El artículo 1.2 del Estatuto de los Trabajadores define a los empresarios como aquellas "personas físicas o jurídicas, o comunidades de bienes, que reciban la prestación de servicios". Se ha de hacer una interpretación extensiva de este precepto.

El artículo 14.4 de la Ley de Prevención de Riesgos Laborales señala que la existencia de los servicios de prevención, de los delegados de prevención y el comité de seguridad y salud no eximen al empresario de su responsabilidad. Además, pueden ser sujeto activo del tipo delictivo los encargados de obra, los arquitectos técnicos y los vigilantes de seguridad. Existen, asimismo, algunos casos en los que no es únicamente sujeto activo del delito el empresario que recibe el servicio del trabajo, sino que otro empresario también puede incurrir en este delito: en los casos de contrata o subcontrata de obras y servicios, de cesiones ilegales de trabajadores, de empresas de trabajo temporal o de trabajadores con destino en centros de trabajos ajenos.

Sujeto pasivo

El sujeto pasivo en este delito es el conjunto de los trabajadores entendido como sujeto colectivo. En caso de puesta en peligro de la salud, la vida o la integridad física de personas distintas a los trabajadores no se está incurriendo en un delito del art. 316, sino en otro tipo de figuras, como, por ejemplo, la recogida en el artículo 350 del Código Penal, englobada en el Título XVII, Libro II de los delitos contra la seguridad colectiva.

El mencionado sujeto colectivo comprende no solo a aquellos a quienes pueda ser aplicable el Estatuto de los Trabajadores, sino también a quienes estén ligados por relaciones de carácter administrativo y estatutario al servicio de las administraciones públicas; ello a pesar de que el artículo 316 habla de "trabajadores", término que no se puede identificar con el de "funcionario" ya que cada uno tiene una regulación propia. La lógica más elemental conduce a esta inclusión, ya que el funcionario tiene una regulación de su trabajo, condiciones, categorías, régimen sancionador, etc. propio y diferenciado del recogido en el Estatuto de los Trabajadores pero no deja de ser un empleado por cuenta ajena. Dentro de la misma administración existen contratados laborales y sería absurdo aplicarles la norma a ellos y no a los funcionarios, que desempeñan la misma labor, pero bajo un régimen de dependencia distinto. Además, la propia Ley de Función Pública remite al Estatuto de los Trabajadores en todas aquellas materias que no regula.

También pueden ser sujeto pasivo los socios de trabajo de las cooperativas y los socios de las cooperativas de trabajo asociado, los socios trabajadores de las Sociedades Anónimas Laborales, el servicio del hogar familiar, los penados en instituciones penitenciarias, los estibadores portuarios, el personal de alta dirección, los deportistas profesionales (que constituyen un caso de cesión legal de trabajadores), los trabajadores minusválidos que prestan servicios en centros especiales de empleo, los representantes de comercio y los artistas en espectáculos públicos.

Tipo objetivo de la acción
Consiste en que por parte de los responsables de la actividad laboral no se faciliten los medios necesarios para que los trabajadores desempeñen su actividad con las medidas de seguridad e higiene adecuadas. Se trata de un delito de conducta omisiva al que se asocia un resultado de peligro concreto, como es la puesta en peligro grave de la vida, salud o integridad física del trabajador, esto sin necesidad de que se llegue a producir efectivamente ningún tipo de lesión al trabajador. No obstante, esta es la opinión de la mayoría de la doctrina.

Como señala la sentencia n.º 1360/1998 del Tribunal Supremo de fecha 12 de noviembre de 1998, los elementos básicos que integran el tipo objetivo de la acción de este delito son en primer lugar el incumplimiento de las normas de cuidado expresamente establecidas en la legislación laboral, así como el no facilitar los medios necesarios para que los trabajadores desempeñen su actividad con las medidas de seguridad e higiene adecuadas y por último, que con todo ello se ponga en peligro grave la vida, la salud o la integridad física de los trabajadores.

 La infracción de las normas sobre prevención de riesgos laborales
En el artículo 316 del Código Penal se recoge como primera premisa para la comisión del delito el incumplimiento de las normas de cuidado que sobre prevención de riesgos laborales que existen en la legislación, tratándose de un "tipo penal en blanco". Dentro de esas normas en sentido amplio a que se refiere el artículo 316, el texto básico con el que tenemos que trabajar es la Ley 21/1995 de 8 de noviembre de Prevención de Riesgos Laborales, dedicada en exclusiva y en profundidad a esta materia. Sin embargo, no es la única norma legal, ya que como apunta la sentencia del Tribunal Supremo n.º 1355/2000 de fecha de 26 de julio de 2000, existen tantas como "todas las dictadas en la materia con independencia de su rango jerárquico". En este punto, surgen discrepancias entre diferentes sectores de la doctrina en cuanto al alcance que debe requerirse de los convenios colectivos. Mientras un sector defiende que únicamente se deberán tener en cuenta aquellos que tengan ámbito estatal y eficacia general, otro sector opina que serán válidos cualesquiera convenios colectivos con independencia de su ámbito territorial, funcional o empresarial.

 No facilitar los medios necesarios para que los trabajadores desempeñen su actividad con las medidas de seguridad e higiene adecuadas
Este es, como señala la ya mencionada sentencia del Tribunal Supremo n.º 1355/2000, otro ejemplo de "norma penal incompleta e indeterminada que ha de llenarse según el caso y sus circunstancias, es decir, empíricamente"; en cada caso se debe comprobar la existencia de un nexo de causalidad entre la falta de medios causada por el sujeto activo y el resultado de un peligro grave para la vida, salud e integridad física del trabajador.
La mayoría de la doctrina considera que por medios necesarios se deben entender no solo los estrictamente materiales, sino también los personales, intelectuales y organizativos. Así se podrían incluir aspectos como la falta de información sobre el riesgo de la labor a desempeñar por el trabajador, la falta de formación, la imposición de ritmos de trabajo inadecuados, aunque son temas que han de analizarse caso por caso, estudiando todas las circunstancias del mismo.  En este mismo sentido se pronuncia la sentencia n.º 16/2001 de 21 de febrero de 2001 de la Audiencia Provincial de Cuenca cuando señala que "no sólo resulta imprescindible una cumplida información a los trabajadores de los riesgos y medidas a adoptar en caso de accidente, ni que se proporcione a estos las correspondientes prendas protectoras, sino que, además, resulta preciso un control total de las operaciones que se están realizando"

 Generación de un peligro grave para la vida, la salud o la integridad física de los trabajadores
Por último se requiere que, del incumplimiento de la normativa sobre prevención de riesgos laborales y del hecho de no facilitar los medios necesarios a los empleados, se derive una puesta en peligro grave para la vida, la salud o la integridad física de los trabajadores. Para demostrar que realmente ha existido delito se tendrá que acreditar una relación de imputación objetiva entre la conducta omisiva infractora y el resultado de peligro grave antes mencionado (comisión por omisión). Por lo que se refiere a la manera de determinar la gravedad del peligro creado para el trabajador, hay que tener en cuenta el grado de probabilidad del resultado.

Tipo subjetivo de la acción
El artículo 316 se construye como un delito doloso, pero el 317 admite la posibilidad de consumar dicho delito cuando se ha cometido mediante imprudencia grave. El dolo del artículo 316 exige que el infractor sea consciente de que se han producido los tres elementos antes estudiados. Por un lado, debe conocer la existencia de una norma que regula las condiciones en que se ha de desarrollar la actividad del trabajador y a pesar de ello hace caso omiso de lo que la misma dispone. Mientras que por otro lado, sabe que debería adoptar una serie de medidas para que el trabajador realice su labor en condiciones de seguridad y a pesar de eso no lo hace. Por último, debe ser conocedor que con esas dos omisiones se está creando una situación de peligro grave para la vida, la salud o la integridad física del trabajador.

También se admite doctrinal y jurisprudencialmente la comisión de este delito mediante dolo eventual, que es aquel en que el autor se representa como posible un resultado lesivo o dañoso, no querido, y, no obstante, realiza la acción aceptando sus consecuencias. De un estudio estadístico de los delitos producidos contra la seguridad y la salud en el trabajo, se concluye que esta es la forma de comisión más frecuente. La comisión por imprudencia se produce tanto por infringir la normativa como por producir el resultado de peligro. Es un tipo especial de imprudencia que no requiere un resultado concreto, como es habitual en esta modalidad, sino que se consuma por la existencia de un grave peligro.

Concurso entre el delito de peligro y el de resultado
Resulta importante analizar los supuestos de concurrencia del delito contra la seguridad y la salud en el trabajo en su modalidad dolosa e imprudente, con los delitos de resultado lesivos, es decir, los delitos de homicidio y lesiones.

Primer supuesto: peligro para un trabajador y resultado de muerte o lesiones dolosas para el mismo, como consecuencia del incumplimiento de las normas de seguridad en el trabajo.

En este caso, se trata de un único delito de resultado, homicidio o lesiones respectivamente, donde el incumplimiento de las normas de prevención de riesgos laborales constituye la forma para lograr ese resultado, quedando absorbido el delito de peligro en el tipo  el tipo de homicidio o lesiones. Se trata de un concurso de leyes.

Segundo supuesto: peligro para varios trabajadores y resultado de muerte o lesiones dolosas para alguno de los trabajadores.

En estos supuestos, existirán tantos delitos como resultados lesivos se produzcan y un solo delito contra la seguridad en el trabajo con independencia del número de trabajadores que hayan sido puestos en peligro grave. Se produce un concurso ideal de delitos. Así pues, el delito de peligro no queda absorbido por el delito de resultado (lesiones o homicidio). Al momento de determinar la sanción no se impondrá la suma de las penas previstas para todos los delitos, sino la pena más grave en su mitad superior.

Jurisprudencia
Auto de la Audiencia Provincial de Madrid n.º 803/2010 de 27 de octubre (JUR 2011\16219).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Madrid n.º 115/2010 de 25 de marzo (ARP 2010\790).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Madrid n.º 160/2010 de 15 de febrero (ARP 2010\527).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Madrid n.º 17/2010 de 15 de enero (ARP 2010\467).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Barcelona n.º 856/2009 de 8 de septiembre (ARP 2009\1260).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Madrid n.º 352/2006 de 13 de septiembre (ARP 2007\46).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Barcelona n.º 266/2007 de 19 de marzo (ARP 2007\273).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Barcelona n.º 665/2003 de 2 de septiembre ARP 2003\619).
Sentencia de la Audiencia Provincial de Barcelona n.º 400/2001 de 21 de mayo (JUR 2001\235483).

Véase también

 Derecho laboral en España
 Acoso laboral (España)
 Salud laboral

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Observatorio Estatal de Condiciones de Trabajo (OECT), dependiente del Ministerio de Empleo y Seguridad Social de España.

Delitos en España
Trabajo en España


text:
Bison Dele (né Brian Carson Williams le  - présumé mort le ), était un ancien joueur de basket-ball américain évoluant au poste d'intérieur. Il est aussi connu pour avoir été l'un des compagnons de Madonna.

Carrière de basketteur
Dele est né à Fresno, en Californie. Il est le second fils de Patricia Phillips et du chanteur Eugene Williams du groupe The Platters. Il joue à St. Monica Catholic High School à Santa Monica, Californie, où son maillot a été retiré. Il commence sa carrière universitaire à l'Université du Maryland, où il demeure une année à cause de sa mésentente avec ses coachs. Il est ensuite transféré à l'Université d'Arizona. Après avoir joué deux saisons à Arizona, il est sélectionné lors du premier tour de la draft 1991 en tant que dixième choix par le Magic d'Orlando.

Il joue deux saisons à Orlando, avant de rejoindre les Nuggets de Denver, avec qui il dispute deux saisons. En 1993-1994, il participe à 80 rencontres pour 8,0 points de moyenne par match. Il rejoint ensuite les Clippers de Los Angeles, où son temps de jeu augmente et réussit une moyenne de 15,8 points par match. Williams ne trouve pas d'équipe au début de la saison 1996-1997 car il exigeait un contrat trop important. Il signe finalement un contrat avec les Bulls de Chicago neuf matchs avant la fin de la saison régulière, devenant un joueur remplaçant important de l'effectif des Bulls dans la quête de leur cinquième titre de champions. Il termine sa carrière à l'issue de deux saisons avec les Pistons de Détroit, avec lesquels il réalise ses meilleures moyennes statistiques avec 16,2 points et 8,9 rebonds par match en 1997-1998. En 1998, il change son nom en Bison Dele en l'honneur de ses ascendants Amérindiens et Africains, disputant sa dernière saison sous ce nom. Des problèmes avec ses dirigeants et ses coéquipiers surviennent encore à Détroit, la franchise veut donc de le transférer. Dele décide alors d'arrêter complètement sa carrière de basketteur et de rendre 36 millions de dollars aux Pistons

Bison Dele, qui était connu pour son comportement excentrique, se retire soudainement de la NBA. Il met un terme à sa carrière à l'aube de la saison 1999-2000 à l'âge de 30 ans, alors qu'il était au sommet de sa carrière et était le joueur le mieux payé des Pistons.

Disparition dans le Pacifique Sud
Après son départ de NBA, Bison Dele décide d'apprendre le violon, le saxophone et la trompette et de partir visiter le Liban. À la fin de son voyage, il s'envole vers l'Australie mais décide finalement d'être capitaine de bateau.

Le 6 juillet 2002, Dele et sa compagne, Serena Karlan, naviguent sur l'océan Pacifique en compagnie du skipper Bertrand Saldo sur le catamaran de Dele, le Hakuna Matata qu'il s'est acheté à Tahiti. Le frère de Dele, Miles Dabord (né Kevin Williams), était la seule personne à faire partie du voyage qui a été vue après le 8 juillet à Tahiti. Dele et Karlan avaient jusqu'alors maintenu le contact avec leurs proches. Le 20 juillet, Dabord est aperçu par des personnes, seul à bord du bateau. Les parents de Dele (habitants à Phoénix) s'inquiétant de ne pas avoir reçu de nouvelles depuis 2 mois, décident d'appeler les autorités de Tahiti pour qu'elles recherchent leur fils.

Le 5 septembre, la police organise une opération pour arrêter Dabord qui, lui, a imité la signature de son frère pour acheter pour 152 000 dollars d'or. Il a utilisé le passeport de Dele pour s'identifier et partir au Mexique à Tijuana. La police mexicaine découvrit plus tard que Dabord avait séjourné dans un hôtel de Tijuana. Deux jours auparavant, le Hakuna Matata, qui était enregistré à Tahiti sous un autre nom, fut retrouvé au large de Tahiti avec les plaques où figurait son nom démontées et de possibles impacts de balles dans la coque. Au même moment, Dabord téléphona à sa mère, Patricia Phillips, lui annonçant qu'il n'avait pas fait de mal à son frère et qu'il ne pourrait pas survivre en prison.

Le FBI, qui mena l'enquête aux côtés des autorités françaises, conclut que Dele, Karlan et Saldo furent probablement assassinés, et que leurs cadavres furent jetés par-dessus bord par Dabord. Étant donné que leurs corps ont probablement été jetés au milieu de l'océan Pacifique, il existe peu de chances que leurs dépouilles soient retrouvées.

Dabord se rend alors dans un hôpital californien, le FBI l'interroge donc et il dit que Selena serait morte en se cognant la tête pendant une manœuvre du bateau et Bison aurait donc traité Bertrand Saldo de "mauvais skippeur" et l'aurait abattu sur le champ. Dabord ayant pris peur, aurait quant a lui assassiné son frère Bison et jeté les 3 corps à l'eau pour éviter l'arrestation. Dabord fit une overdose d'insuline et tomba dans le coma. Il décède dans l'hôpital californien le 27 septembre 2002. Après ce suicide, les officiers ne s'attendent pas à ce que l'enquête aboutisse.

Notes et références

Références

Liens externes
  Profil NBA de Bison Dele sur basketball-reference.com

Naissance en avril 1969
Décès en juillet 2002
Joueur de basket-ball des Terrapins du Maryland
Joueur de basket-ball des Wildcats de l'Arizona
Joueur américain de basket-ball
Joueur Champion NBA
Joueur drafté par le Magic d'Orlando
Joueur des Bulls de Chicago
Joueur des Nuggets de Denver
Joueur des Pistons de Détroit
Joueur des Clippers de Los Angeles
Joueur du Magic d'Orlando
Naissance à Fresno (Californie)
Personnalité disparue au XXIe siècle
Décès à 33 ans
Sportif afro-américain


text:
Contremoulins è un comune francese di 207 abitanti situato nel dipartimento della Senna Marittima nella regione della Normandia.

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Comuni della Senna Marittima


text:
Pamir ("Verdens tag") er et fællesnavn på et område med bjergkæder og højsletter i Centralasien, beliggende i Tadsjikistan, Kirgisistan, Afghanistan, Kina og Pakistan. Pamir omfatter et område på 120.000 km².

Geografi

Pamir ligger i området, hvor de store centralasiatiske bjergkæder Tian Shan, Karakoram, Kunlun, og Hindu Kush mødes og består af flere steppeprægede sletter beliggende i 4-5000 meters højde, adskilt af bjergkæder på ca. 5-6.000 m, med enkelte toppe på over 7.000 m. Højsletterne er dannet ved, at floderne på grund af det tørre klima ikke har kunnet føre medbrydningsprodukterne fra bjergene bort, men disse har ophobet sig og udfyldt dalene. Ved vestranden, hvor nedbøren er større, er dalene dybt nedskårne og terrænet meget ujævnt.

Den centrale og overvejende del af Pamir ligger i regionen Gorno-Badakhsjan i Tadsjikistan, men bjergkæden strækker sig også ind i landene Kirgisistan, Afghanistan, Kina og Pakistan. Udstrækningen mod øst er omdiskuteret, da bjergene øst for Tashkurghan i Xinjiang i Kina af nogle bliver regnet til Pamir, mens andre anser dem som en del af Kunlun, og at Pamir dermed ender ved Sarykolbjergene, som udgør grænsen mellem Tadsjikistan og Kina. Den afghanske Wakhankorridoren går gennem Pamirområdet syd for Gorno-Badakhshan.

Den højeste top i Pamir er Kongur (Kungur Tagh) i Xinjiang, som er 7.719 m.o.h. 40 km længere mod sydvest, også i Xinjiang, ligger Muztagata, som er 7.546 m.o.h. Hvis de kinesiske bjerge derimod skal regnes til Kunlun, bliver Ismail Samani-toppen (fra 1932-1962 Pik Stalina, og fra 1962-1998 Pik Kommunizma) den højeste top i Pamir med sine 7.495 m.o.h.

Der er mange gletsjere i Pamir, herunder den 72 km lange Fedtsjenkogletsjer, som er den lengste gletsjer i verden udenfor polarområderne. Den største sø i Pamir er Karakul, som ligger nordøstligt i Tadsjikistan i en højde af 3914 m.o.h.

De fleste floder i Pamir løber vestover til Panjfloden, som munder ud i Amu Darya, og de største af disse er Wakhan og Pamirfloden i syd, Gunt og Murgab i de centrale dele. Kyzylsu, som kommer fra området nord for Trans-Alai i Kirgisistan, render også ud i Amu-Darya via floderne Surkhab og Vakhsh. Områderne omkring grænsen til Kina løber imidlertid via Tashkurganfloden mod Yarkandfloden og Tarimbasinet i Xinjiang i Kina.

Flere bjergpas fører fra Pamir over til Afghanistan, Kashmir og Xinjiang i en højde på 4-5.000 meter. I oldtiden gik handelsvejen mellem Kina og Romerriget over Pamir, og Marco Polo passerede sandsynligvis også Pamir på sin vej mod Kina.

Den nordlige del af Pamir er uden afløb og rig på saltsøer hvoriblandt Kara-Kul (ca. 4000 m.o.h.). Den sydlige del afvandes af flere fra øst til vest løbende bifloder til Pændsh.

Klima

Klimaet er meget koldt. Området har lange og kolde vintre og korte, kølige somre. Bjergene kan være dækket af sne hele året rundt.

Mens skråningerne af de nordlige randkæder om vinteren tildænges med sne, så at de bliver ganske ubeboelige, er Pamir meget snefattigt. Sommeren er også meget fattig på nedbør, kun om foråret falder sne, hyppig ledsaget af kraftige storme.

Ved Viktoria-søen (3.700 m.o.h.) er årets gennemsnitlige fugtighed kun 39%. Nedbøren er 49 mm, hvoraf 39 mm i månederne april—juli. Middeltemperaturen er for januar ÷ 24,9 °C, for juli 16,8 °C. I den klare tynde luft er solens magt umådelig. Om foråret kan heden i solen være uudholdelig, mens luften i skyggen er isnende kold.

Snegrænsen nås først hen imod 5000 m.

Plantevækst
Klimaet medfører, at plantevæksten oppe på højsletterne er sparsom, hovedsageligt græs med kun få træer, og nogle steder er der helt bart. Plantevæksten er udpræget steppeagtig. Løgvækster, græsser og alpine stauder danner mange steder gode græsgange, medens andre steder kan være næsten ørkenagtige. I de dybe dale mod vest omgives floderne af krat af pil, poppel og enebær. Først ved Pamirs grænser findes så dybe dale, at trævækst er mulig.

Dyreliv

Dyreverdenen er rig, særlig på gnavere (Arctomys, Lagomys). Karakteristisk er et får (Ovis poli). Fuglene er talrige.

Befolkning

Der bor nogle hundredtusinde mennesker i Pamirområdet, hovedsageligt i dalene mod vest. Befolkningen består i vest af tadsjiker og på højsletterne i øst af nomadiske kirgisere. I dalene mod syd og vest bor de indoeuropæiske vakhaner og galtshaer, der driver noget agerbrug. De vigtigste byer i området er Khorog i Pandzhdalen, Tashkurgan i Xinjiang og Murgab i Gorno-Badakhsjan.

Transport

I Kina, i den sydøstlige udkant af Pamirregionen, ligger den højest beliggende internationale vej i verden: Karakoram Highway, som forbinder Pakistan og Kina. Pamir Highway, som er den næsthøjeste, går fra Dusjanbe i Tadsjikistan til Osj i Kirgisistan gennem Gorno-Badakhsjan og er den vigtigste forsyningslinje for denne isolerede region. Fra de vestlige dele fører veje fra de fleste sidedale og via Panjdalen til Tadsjikistans hovedstad Dusjanbe.

Ekspeditioner

Først i 1800-tallet blev det nøjere kendskab til Pamirs forhold udvidet takket være en række ekspeditioner: i 1838 besøgtes Pamir af Wood, i 1873 af Forsyth, i 1876 af Kostenko. Senere er talrige ekspeditioner til Pamir blevet foretaget. Som de vigtigste forskere kan nævnes Grum Grshimailo (1885—87), Younghusband (1890), Ole Olufsen (1896—97 og 1898—99).

Litteratur

 Curzon, George Nathaniel. 1896. The Pamirs and the Source of the Oxus. Royal Geographical Society, London. Reprint: Elibron Classics Series, Adamant Media Corporation. 2005.  (pbk;  (hbk).
 Gordon, T. E. 1876. The Roof of the World: Being the Narrative of a Journey over the high plateau of Tibet to the Russian Frontier and the Oxus sources on Pamir. Edinburgh. Edmonston and Douglas. Reprint by Ch'eng Wen Publishing Company. Taipei. 1971.
 Toynbee, Arnold J. 1961. Between Oxus and Jumna. London. Oxford University Press.
 Wood, John, 1872. A Journey to the Source of the River Oxus. With an essay on the Geography of the Valley of the Oxus by Colonel Henry Yule. London: John Murray.
 Horsman, S. 2002. Peaks, Politics and Purges: the First Ascent of Pik Stalin in Douglas, E. (ed.) Alpine Journal 2002 (Volume 107), The Alpine Club & Ernest Press, London, pp 199-206.
 Leitner, G. W. 1890. Dardistan in 1866, 1886 and 1893: Being an Account of the History, Religions, Customs, Legends, Fables and Songs of Gilgit, Chilas, Kandia (Gabrial) Yasin, Chitral, Hunza, Nagyr and other parts of the Hindukush. With a supplement to the second edition of The Hunza and Nagyr Handbook. And an Epitome of Part III of the author's "The Languages and Races of Dardistan". First Reprint 1978. Manjusri Publishing House, New Delhi.
 Strong, Anna Louise. 1930. The Road to the Grey Pamir. Robert M. McBride & Co., New York.
 Slesser, Malcolm "Red Peak: A Personal Account of the British-Soviet Expedition" Coward McCann 1964
 Tilman, H. W. "Two Mountains and a River" part of "The Severn Mountain Travel Books". Diadem, London. 1983
 Waugh, Daniel C. 1999. "The 'Mysterious and Terrible Karatash Gorges': Notes and Documents on the Explorations by Stein and Skrine." The Geographical Journal, Vol. 165, No. 3. (Nov., 1999), pp. 306-320.
 The Pamirs. 1:500.000 – A tourist map of Gorno-Badkshan-Tajikistan and background information on the region. Verlag "Gecko-Maps", Switzerland 2004 ()

Eksterne Henvisninger
 Information og fotos
 Pamirs Tourism Association, Tourist office in Khorog (Tajikistan)
 O. Olufsen: "Den danske Pamir-Expedition" (Geografisk Tidsskrift, Bind 14; 1897)
 O. Olufsen: "Den anden danske Pamir-Expedition" (Geografisk Tidsskrift, Bind 15; 1899)
 O. Olufsen: "Den anden danske Pamir-Expedition. Foreløbig Beretning om nogle Arbejder foretagne i Alitschurpamir" (Geografisk Tidsskrift, Bind 15; 1899)
 O. Olufsen: "Den anden danske Pamirexpeditions Vinterstation 1898—99" (Geografisk Tidsskrift, Bind 15; 1899)
 O. Olufsen: "Den anden danske Pamirexpedition" (Geografisk Tidsskrift, Bind 16; 1901)
 O. Olufsen: "Den anden danske Pamirexpedition 1898—99. Rejse i Garan" (Geografisk Tidsskrift, Bind 16; 1901)
 O. Olufsen: "Pamir. Alaisteppen, den afløbsløse Sa Kara Kul i det «de Ørken-Pamir og Ruten over Bjærgene mod Syd til Murghabfloden" (Geografisk Tidsskrift, Bind 17; 1903)
 O. Olufsen: "Pamir. Rejse igennem Roshan, Darvas og Karategin" (Geografisk Tidsskrift, Bind 18; 1905)
 O. Olufsen: "Pamir. Rejse igennem Roshan, Darvas og Karategin" (fortsat) (Geografisk Tidsskrift, Bind 18; 1905)
 Willaume-Jantzen: "Klimaet i Pamirlandet" (Geografisk Tidsskrift, Bind 13; 1895)

Bjerge i Asien
Geografi efter kontinent


text:
Кастельфорте () — коммуна в Италии, располагается в регионе Лацио, подчиняется административному центру Латина.

Население составляет 4254 человека, плотность населения составляет 147 чел./км². Занимает площадь 29 км². Почтовый индекс — 04021. Телефонный код — 0771.

Покровителями коммуны почитаются Пресвятая Богородица (Maria SS Addolorata) и святой Иоанн Креститель. Праздник ежегодно празднуется 16 сентября.

Ссылки
 Официальный сайт населённого пункта


text:
Édouard André Baumann (* 4. März 1895 in Paris; † 12. April 1985 in Boulogne-Billancourt) war ein französischer Fußballspieler. Er nahm an zwei olympischen Fußballturnieren teil.

Karriere
Baumann spielte auf Vereinsebene in seiner Heimatstadt für den Racing Club und  den Club athlétique de la Société générale.

Zwischen 1920 und 1924 bestritt er acht Spiele für die französische Nationalmannschaft.

Sein Länderspieldebüt gab Baumann am 29. Februar 1920 im Genfer Parc des Sports beim 2:0-Sieg im Freundschaftsspiel gegen die Schweiz. Im selben Jahr wurde Baumann für das französische Aufgebot bei den Olympischen Spielen 1920 in Antwerpen nominiert. Baumann kam in den beiden Partien seiner Mannschaft gegen Italien und die Tschechoslowakei zum Einsatz.

Vier Jahre später stand er bei den Olympischen Spielen 1924 in Paris erneut im französischen Aufgebot. Vor heimischem Publikum wurde Baumann beim 7:0 im Achtelfinalspiel gegen Lettland eingesetzt. Es war gleichzeitig sein letztes Länderspiel. Für das Viertelfinalspiel gegen den späteren Olympiasieger Uruguay wurde er nicht mehr berücksichtigt.

Weblinks

 Édouard Baumann in der französischen Nationalmannschaft (englisch)
 Édouard Baumann auf der Seite der FFF (französisch)

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1920
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1924
Fußballnationalspieler (Frankreich)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Fußballspieler (RC Paris)
Fußballspieler (CASG Paris)
Franzose
Geboren 1895
Gestorben 1985
Mann


text:
20 Łotewski Batalion Schutzmannschaft "Ryga" (niem. 20 Lettische Schutzmannschafts Bataillon "Riga") – kolaboracyjny pomocniczy oddział policyjny złożony z Łotyszy podczas II wojny światowej

Historia
Został utworzony 4 września 1941 r. w Rydze jako 2 Riga Schutzmannschafts Bataillon. Na jego czele stanął kpt. Kārlis Porietis. 5 stycznia 1942 r. batalion przemianowano na 20 Lettische Schutzmannschafts Bataillon "Riga". Pełnił on rolę rezerwowej jednostki policyjnej, ochraniając mosty w Rydze na rzece Daugava, port i magazyny wojskowe. 10 października 1944 r. Łotysze zostali ewakuowani do Lipawy, a stamtąd wraz ze sztabem generalnego inspektora łotewskich oddziałów Waffen-SS SS-Gruppenfuhrera i Generalleutnanta der Waffen-SS Rūdolfsa Bangerskisa 25 października do Gdańska. 30 października batalion przeniesiono do Pappau, następnie do Breitenthal i ostatecznie do Kirchweg-Gurske. Tam 19 listopada wszedł w skład nowo formowanego 1 Łotewskiego Ochotniczego Pułku Policyjnego "Ryga" jako IV batalion.

Dowódcy
 kpt. Kārlis Porietis (4 września – 4 grudnia 1941)
 kpt. K. Bēms (do 13 stycznia 1942 r.)
 kpt. K. Porietis (do 11 marca 1942 r.)
 kpt. Oskars Tiltiņš (do października 1942 r.)
 ppłk Pēteris Užāns (do września 1944 r.)
 kpt. O. Šeturiņš (do 19 listopada 1944 r.)

Bibliografia
 Phil Nix, George Jerome, The Uniformed Police Forces of the Third Reich 1933-1945, 2006

Linki zewnętrzne

Łotewskie bataliony Schutzmannschaft


text:
Jazmin ("Jazz") Roxy Carlin (ur. 17 września 1990 w Swindon) – brytyjska i walijska pływaczka specjalizująca się w stylu dowolnym, dwukrotna wicemistrzyni olimpijska z 2016 roku, medalistka Igrzysk Wspólnoty Brytyjskiej w barwach Walii.

Brązowa medalistka mistrzostw świata oraz
mistrzostw Europy w sztafecie 4 x 200 m stylem dowolnym. Mistrzyni Europy na dystansie 400 i 800 metrów w stylu dowolnym.

Na mistrzostwach świata na krótkim basenie w 2014 roku z czasem 8:08,16 zdobyła srebrny medal na dystansie 800 m stylem dowolnym. W konkurencji 400 m tym samym stylem była szósta.

Rok później, podczas mistrzostw świata w Kazaniu wywalczyła brąz na 800 m kraulem, w finale uzyskując czas 8:18,15. Na dystansie 400 m stylem dowolnym była czwarta z czasem 4:03,74.

Na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro zdobyła dwa srebrne medale w konkurencjach 400 i 800 m stylem dowolnym.

Przypisy

Linki zewnętrzne

 Rekordy życiowe

Brytyjscy pływacy
Brytyjscy medaliści olimpijscy
Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016
Urodzeni w 1990
Pływacy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016
Ludzie urodzeni w Swindon


text:
La Universidad de Stavanger  es una universidad noruega con sede en Stavanger. Fue inaugurada oficialmente por SM el Rey Harald V el 17 de enero de 2005.

Cuenta con cerca de 8500 estudiantes y 1200 profesores y personal de servicio.

Enlaces externos
 www.uis.no

Universidades de Noruega


text:
Velimir Kljaić (* 10. Februar 1946 in Šibenik, Jugoslawien; † 12. August 2010 in Zagreb) war ein kroatischer Handballspieler und Handballtrainer.

Karriere
Kljaić kam relativ spät zum Handball und begann seine Karriere bei RK Medveščak Zagreb. Dort wurde er von Vlado Stenzel entdeckt. Für Jugoslawien bestritt der Abwehrspezialist fünf Länderspiele. Nach seiner aktiven Karriere wurde Kljaić Handballtrainer. Bis zu seinem Tod nach langer Krankheit war er als Experte für das kroatische Radio und Fernsehen tätig.

In Deutschland war er von 1984 bis 1988 Trainer von TuSpo Nürnberg. Mit der Mannschaft stieg er aus der zweiten Liga in die erste Liga auf. Danach wechselte Kljaić zur SG Wallau/Massenheim, die er von 1988 bis 1992 trainierte. Mit dieser Mannschaft wurde er 1992 Deutscher Meister und Deutscher Pokalsieger. In Anerkennung dieser Erfolge wurde er im gleichen Jahr "Handball-Trainer des Jahres". Zum Saisonende ging Kljaić dann zum Ligarivalen TV Großwallstadt, wo er bis 1994 blieb. Es folgten zwei Jahre als Trainer von TUSEM Essen, bis er von 1996 bis 1998 wieder die SG Wallau/Massenheim trainierte. Parallel dazu war er Trainer der kroatischen Nationalmannschaft. Mit der Auswahl Kroatiens wurde er 1996 Olympiasieger in Atlanta. Er ging dann für einige Jahre zurück nach Kroatien zu Badel Zagreb. Mit dieser Mannschaft gewann Kljaić zweimal die kroatische Meisterschaft und den Pokalsieg, und erreichte zweimal das Finale in der Champions-League, das jeweils gegen den FC Barcelona verloren ging. Danach wurde Kljaić Trainer der Nationalmannschaften von Ägypten und Kuwait. 2004 kam er dann wieder in die Bundesliga und trainierte GWD Minden-Hannover. Der Mannschaft konnte er den Klassenerhalt sichern, aber nach  nur einer Spielzeit wechselte Kljaić zur Saison 2005/2006 zum VfL Gummersbach. Nach einer Saison gab er aus "familiären und gesundheitlichen Gründen" das Traineramt in Gummersbach auf. Im März 2007 wurde er Trainer des akut abstiegsgefährdeten TuS Nettelstedt-Lübbecke. Er konnte der Mannschaft den Klassenerhalt sichern, trat aber in der darauffolgenden Saison im Februar 2008 als Trainer zurück.

Erfolge
 Olympiasieg als Trainer der kroatischen Nationalmannschaft 1996
 Deutscher Meister 1992 mit der SG Wallau/Massenheim
 Deutscher Pokalsieger 1992 mit der SG Wallau/Massenheim
 Kroatischer Meister und Pokalsieger 1999 mit Badel Zagreb
 Champions League Finale 1998 und 1999 mit Badel Zagreb
 EHF-Pokal 1992 mit der SG Wallau/Massenheim
 Handball-Trainer des Jahres 1992

Literatur
 P. Prskalo: "Deutschland kommt nicht ins EM-Finale" In: Spiegel-Online vom 18. Januar 2006
 J. Bierschwale: Wie ein Wolf unter Schafen. In: Die Welt vom 20. November 2005

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Jugoslawien)
Handballspieler (RK Medveščak Zagreb)
Handballnationaltrainer (Kroatien)
Handballnationaltrainer (Ägypten)
Handballnationaltrainer (Kuwait)
Handballtrainer (RK Zagreb)
Handballtrainer (GWD Minden)
Handballtrainer (TUSEM Essen)
Handballtrainer (TV Großwallstadt)
Handballtrainer (VfL Gummersbach)
Handballtrainer (TuS N-Lübbecke)
Handballtrainer (SG Wallau/Massenheim)
Kroate
Jugoslawe
Geboren 1946
Gestorben 2010
Mann


text:
Rita Ray, artiestennaam van Rita Herremans (Niel, 1 september 1947 - Bornem, 4 december 2018), was een Belgische zangeres.

Biografie
Ze begon op zestienjarige leeftijd te zingen in een plaatselijk orkest en werd er opgemerkt door haar latere echtgenoot Alfred Van Braecken (Fred Brickx), orkestleider van showorkest The Tivoli club. Later werd het orkest omgevormd tot het showorkest van zanger en presentator Henk Van Montfoort.

Rita zong ook regelmatig in het Salamander-showorkest van Marcel Hellemans. Ze traden voornamelijk op in grote zalen en casino's in binnen- en buitenland. Rita was ook regelmatig actief in het Antwerps revuetheater "Oud België". Ze nam driemaal deel aan de Gouden sirene te Middelkerke. Elf nummers van haar kwamen uit op plaat. Toen Rita door de RTBF geselecteerd was als een van de kandidaten voor deelname aan het Eurovisiesongfestival werden er ook een aantal nummers in het Frans opgenomen. maar die verschenen nooit op plaat.

Rita en haar man namen afscheid van het publiek in 1995 tijdens een optreden in Duitsland. In 1998 vestigde het echtpaar zich in de Zuid-Spaanse provincie Almeria. Ze woonden er achttien jaar tot Fred eind 2016 plots overleed. Rita was toen al hulpbehoevend en werd door haar familie gerepatrieerd.

Rita Ray overleed in het Sint-Jozefziekenhuis te Bornem.

Vlaams zanger
Pseudoniem


text:
Подводные лодки типа «Дольфин» ()  — серия германских дизель-электрических подводных лодок, также известная как Тип 800.

Подводные лодки типа «Дольфин» являются модификацией подлодок Тип 212 и разработаны специально для Израиля. Лодки строятся на немецких верфях города Киль.

В апреле 1991 года был заключён контракт с фирмами HDW и TNSW на строительство лодок. Работы начались в октябре 1994 года. Находятся на вооружении ВМС Израиля. ПЛ базируются в г. Хайфе. Подводные лодки «Дольфин» имеют три палубы, нижняя используется для аккумуляторов. В центральной части средней палубы расположен отсек управления. Лодки типа «Дольфин» имеют шлюзовой отсек для выхода боевых пловцов. Торпедные аппараты снабжены гидромеханическими катапультными устройствами для принудительного выброса ПКР «Саб-Гарпун» и мин, (торпеды выходят из ТА самоходом). В носовой части верхней палубы находятся 3 кубрика и 3 каюты. Подлодки оснащаются бортовыми компьютерами и централизованной системой сигнального оповещения и управления.

Подводные лодки типа «Дольфин» являются самыми дорогими боевыми системами в составе вооруженных сил Израиля и оцениваются в более чем 700 миллионов долларов каждая.

Ввод в строй современных подлодок класса «Долфин», оснащённых крылатыми ракетами, которые, предположительно, способны нести ядерные боеголовки, существенно увеличивает стратегический потенциал израильского государства и значительно расширяет оперативные возможности ВМС Израиля, закрепляя его превосходство над военно-морскими силами исламских государств Ближнего и Среднего Востока.

Они предположительно могут обеспечить и доктрину гарантированного возмездия в случае нападения на Израиль с использованием оружия массового поражения.

ТТХ
 Поисковая РЛС (поверхность) — «Эльта», I-band
 Интегрированная система управления огнём и датчиками — STN/Atlas Electronik ISUS 90-1 TCS
 Система электронной разведки — Timnex 4CH(V)2 фирмы «Эльбит»
 Сонар — Atlas Electronik CSU 90, встроенный в корпус, пассивный/активный, низкочастотный, поиска и атаки; Atlas Electronik PRS-3, пассивный, дальномер (ranging); бортовые антенны FAS-3, пассивный, поиск; система анализа собственных шумов
 Перископы — 2, фирмы Kollmorgen (поиска и атаки)
 При дальности автономного плавания 8 000 миль, они оснащены крылатыми ракетами израильского производства, радиус полёта которых равен 950 милям (около 1500 км). По данным «Милитри текнолоджи», эти ракеты могут снаряжаться и ядерными боеголовками.

Представители

На вооружении

  ВМС Израиля — 5 ДЭПЛ класса «Дольфин» («Дольфин», «Левиафан»,"Текума", «Таннин» и «Рахав») уже на боевой службе, по состоянию на январь 2016 года.

Четвёртая и пятая ДЭПЛ длиннее предшественниц на 10 м за счёт комплектации воздухонезависимой силовой установкой.

Две первые подлодки были переданы ФРГ Израилю бесплатно в качестве возврата исторического долга за Холокост. Затраты на строительство третьей ДЭПЛ были поделены между Германией и Израилем в равных частях. Согласно подписанному в середине 2006 года контракту общей стоимостью $1,4 млрд, Израиль финансирует две трети стоимости постройки четвертой и пятой ДЭПЛ, треть оплачивает Германия. В конце декабря 2011 года был подписан контракт на поставку шестой ДЭПЛ класса «Дольфин».

В феврале 2012 года немецкое судостроительное предприятие HDW (Howaldtswerke-Deutsche Werft) спустило на воду четвертую подводную лодку типа «Дольфин».

По данным на 25.02.2014 г. две подлодки, строительство которых завершается на верфях Германии, будут приняты в боевой состав ВМС Израиля во второй половине 2014 года. Обе субмарины оснащены более мощными системами вооружения и обладают большими сроками автономности, чем лодки предыдущей серии. Кроме того, новые подлодки имеют системы ПВО и ПРО для защиты от вражеских ракет в момент нахождения в гавани.

Подводная лодка «Рахав», построенная в Германии, прибыла в хайфский порт 12 января 2016 года. Это пятая из шести заказанных субмарин. В церемонии встречи приняли участие президент и премьер-министр Израиля.

См. также
 Подводные лодки типа «Галь»
 Подводные лодки типа 209
 Подводные лодки проекта 212А

Примечания

Ссылки
 Олег Грановский Корабельный состав ВМС Израиля, 2002—2004 waronline.org

Подводные лодки ВМС Израиля
Дизель-электрические подводные лодки


text:
Гліб Володи́мирович (*д/н — 1219) — співкнязь рязанський у 1212—1219 роках, князь пронський у 1207—1219 роках.

Життєпис
Старший син Володимира Глібовича, князя Пронського. Перша письмова згадка про нього відноситься до 1195 року, коли був присутній у м. Володимир на весіллі Костянтина, сина Всеволода Юрійовича, великого князя Володимирського.

У 1196 році виступив на допомогу своєму тестю Давиду Ростиславичу, князю Смоленському, у війні з Ярославом Всеволодовичем. князем Чернігівським, й Ігорем Святославичем, князем Новгород-сіверським. Під час кампанії Гліб ледве уникнув полону.

У 1207 році після смерті стрийка Всеволода Глібовича розділив з рідними братами Олегом і Ізяславом та стриєчним братом Михайлом Пронське князівство. Невдовзі погиркався з Ізяславом і Михайлом. Останніх підтримав Роман Глібович, князь Рязанський, і князь Святослав Глібович Пронський. У відповідь Гліб з іншим братом Олегом звинуватив Романа і Святослава в зраді великому князю Всеволоду Юрійовичу, який викликав звинувачених до себе й запроторив до в'язниці.

Втім брат Ізяслав Володимирович тримався у Пронську, який взяли в облогу Гліб і Олег Володимировичі. На допомогу Ізяславу виступив Роман Ігорович, князь рязанський, але зазнав поразки. Невдовзі той потрапив у полон, а 1208 року Ізяслав втік до Чернігова. Втім спроба Гліба отримати Рязанське князівство не виправдалася — великий князь Всеволод Юрійович поставив там своїм намісником сина Ярослава. Гліб і Олег залишилися Пронськими князями, до яких додався ще один брат Костянтин.

1212 року новий великий князь володимирський Юрій Всеволодович відновив князівську владу в Рязані, де співкнязями стали Роман Ігорович і Гліб Володимировичем. Поступово стосунки між ними погіршувалися. Для вирішення питань розподілу влади в Рязанському і Пронському князівствах скликано княжий з'їзд в Ісадах. На той час Олег Володимирович помер й Рязань між собою оскаржували Роман і Гліб, а Пронськ — рідні брати Гліб, Костянтин, Ізяслав, їхні стриєчні брати Михайло Всеволодович, Ростислав і Святослав Святославичі та Гліб Ігорович. Гліб і Костянтин Володимировичі тут за підтримки половців підступно вбили усіх суперників.

Проте Глібу не вдалося захопити Рязань, де отаборився Інгвар Ігорович. 1219 року двічі за підтримки великого князя Юрія Всеволодовича завдав поразки половцям, яких привів Гліб Володимирович. Після цього втік до половців, де невдовзі помер.

Джерела
 Славянская энциклопедия. Киевская Русь — Московия: в 2 т. / Автор-составитель В. В. Богуславский. — Т. 1. — С. 280.

рязанські князі
Пронські князі
святославичі


text:
Die Russell Bay ist eine tendenziell unvereiste Bucht vor der Bakutis-Küste des westantarktischen Marie-Byrd-Lands. Sie erstreckt sich entlang der Nordseite von Siple Island über das Getz-Schelfeis und Carney Island und reicht dabei von Pranke Island bis zum Kap Gates.

Der United States Geological Survey kartierte sie anhand eigener Vermessungen und Luftaufnahmen der United States Navy aus den Jahren von 1959 bis 1966. Das Advisory Committee on Antarctic Names benannte sie 1967 Admiral James S. Russell (1903–1996), Vice Chief of Naval Operations im Nachgang zum Internationalen Geophysikalischen Jahr (1957–1958).

Weblinks
  (englisch)
 Russell Bay auf geographic.org (englisch)

Bucht in Antarktika
Bucht (Südlicher Ozean)
Marie-Byrd-Land
Amundsensee


text:
Конови́ця — село в Україні, у Шумській міській громаді Кременецького району Тернопільської області. Розташоване на річці Кума, на сході району. Входить до складу Шумської ОТГ.

Відповідно до Розпорядження Кабінету Міністрів України від 12 червня 2020 року № 724-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області» увійшло до складу Шумської міської громади.

Населення — 93 особи (2016).

У 1943 році біля села відбувся бій між розвідгрупою партизанів Ковпака С. А. і загоном польової жандармерії німців. Розвідники були оточені і, якби не сміливість жительки хутора Коновиці Німець Лідії, яка вивела бійців з оточення, вони могли б загинути.

Примітки

Села Тернопільської області
Населені пункти Кременецького району


text:
Faruk Iremet, né en  à Siverek en Turquie orientale, est un auteur et journaliste suédois-zazaish et turc. Il écrit pour des magazines zazaish, turcs et suédois et a édité des collections de poésies en zazaish, turc et suédois. Faruk est arrivé en Suède en 1986 et a obtenu un diplôme d'économie. Il a également une maison d'édition et est membre dans l'association des auteurs de la Suède.

Biographie
Faruk Iremet est né en 1965 dans la ville de Siverek en Turquie du sud-est. Il a poursuivi ses études à Diyarbakır. En 1982, il a commencé à travailler à l'YSE (route, eaux et élém. élect.) comme secrétaire des syndicats. En 1983, il a commencé à étudier les sciences économiques à l'université d'Eskişehir. En même temps, il a commencé à travailler comme professeur dans le village de Sati près de Diyarbakir. Ses poésies et articles ont été édités dans différents magazines. En 1985, le conseil de l'éducation interdit à Iremet de poursuivre son enseignement en raison des lois sur la sécurité du pays. Il a commencé à écrire davantage.

En 1986, il est venu en Suède. En 1988, il a commencé à travailler dans les industries nobles comme opérateur. En 1989, il a fondé la maison d'édition SUK. Faruk Iremet a édité ses poésies et articles également en suédois dans Falköpings Tidning, Folket I Bild et Snäckan. Il a également été membre des bureaux éditoriaux de différents magazines. En 1994, il a arrêté SUK et a fondé la maison d'édition Iremet. En 1995, il a commencé, avec quelques amis, le premier magazine de langue zazaki - KORMIŞKAN-Bülten - où il était le rédacteur en chef. Le magazine a été arrêté après six numéros pour raisons économiques. Après, il a commencé seul le magazine ZazaPress en avril 2000.

Depuis 2002, il travaille à la réadaptation au bureau d'emploi Globen à Stockholm.

Annexes

Bibliographie
 Çöl Yağmuru, poésies, Suk Yayınları, 1989
 Katliamdan kaçanlar, poésies, Suk Yayınları, 1990
 Zonê mA Zazaki (au sujet des différences entre zazaki, kurde et turc), éditions Iremet, 1996
 Mitra, poésies, Yarin Yayinlari, 1996
 Zeritenık, poésies, éditions Iremet, 1996 (zazaki)

Liens externes
 ZazaPress - langue et culture de Zaza (en zazaki, turc, anglais et suédois)
 Édition d'Iremet (en zazaki, turc et suédois)
 Kormıskan-Bülten - langue et culture (en zazaki)
 Articles et livres de Faruk Iremet
 Interview de Faruk İremet

Naissance en janvier 1965
Naissance à Siverek
Poète suédois du XXe siècle
Poète suédois du XXIe siècle
Traducteur suédois du XXe siècle
Traducteur suédois du XXIe siècle
Poète turc


text:
Litigorgia eximia är en korallart som beskrevs av Addison Emery Verrill 1868. Litigorgia eximia ingår i släktet Litigorgia och familjen Gorgoniidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Koralldjur
eximia


text:
Die Flämische Bewegung () ist ein Sammelname für Vereinigungen und Personen, die seit der Mitte des 19. Jahrhunderts im weitesten Sinne den Anspruch erheben, die niederländischsprachige flämische Bevölkerung Belgiens als gesonderte "Volksgruppe" innerhalb Belgiens zu vertreten. Historisch reicht das Spektrum der Positionen dabei über eine staatliche Eigenständigkeit hinaus bis hin zum Anschluss an die Niederlande ("Groß-Niederlande") oder an das Deutsche Reich. Flämische Nationalisten und manche ihrer Zusammenschlüsse kollaborierten im Ersten und Zweiten Weltkrieg mit der deutschen Besatzungsherrschaft.

Besonders stark ist dies in Belgisch-Limburg vorhanden, da man immer noch eng mit den Nachbarn in Niederländisch-Limburg u.a auch durch eine gemeinsame Sprache dem Limburgisch verbunden ist.

Personen die der Flämischen Bewegung zugerechnet werden, werden häufig auch als Flaminganten bezeichnet.

Ziele
Die Ziele der als Flämische Bewegung bezeichneten Gruppierungen unterscheiden sich mitunter stark. Sie reichen von einem Engagement für die Sprachrechte der Flamen innerhalb Belgiens bis zu sezessionistischen Forderungen nach einem unabhängigen flämischen Staat. Teile der Flämischen Bewegung sind der Ansicht, dass die historischen Ziele der Flämischen Bewegung seit der Neugliederung Belgiens in drei föderale Gemeinschaften erfüllt sind.

Geschichte
Die Flämische Bewegung entstand nach 1830 in Reaktion auf die Dominanz des Französischen in dem nach der Belgischen Revolution entstandenen Staat. Die Flämische Bewegung war anfangs eine Sprach- und Kulturbewegung, die vor allem den gleichberechtigten Gebrauch des Niederländischen in den flämischen Landesteilen forderte. Mitte des 19. Jahrhunderts gewann die Bewegung durch die Reform des Wahlrechts zunehmend an Einfluss im belgischen Parlament. Die parlamentarische Arbeit führte 1898 zur offiziellen Anerkennung des Niederländischen als Landessprache im sogenannten Gleichheitsgesetz (niederl. Gelijkheidswet).

Die offizielle Gleichberechtigung führte allerdings keineswegs zur Befriedung. Belgien war nun zwar offiziell ein zweisprachiges Land, de facto wurde jedoch lediglich Flandern zweisprachig, während Brüssel und Wallonien einsprachig französisch blieben. Viele Frankophone fürchteten um ihre Privilegien in einem zweisprachigen Staat. Die Niederlandisierung von Verwaltung und Unterrichtswesen verlief auch in den flämischen Landesteilen nur schleppend. Vor allem an den weiterführenden Schulen wurde fast ausschließlich auf französisch unterrichtet. Eine der zentralen Forderungen der Flämischen Bewegung war deswegen die Niederlandisierung der Universität Gent. Forderungen nach einem unabhängigen flämischen Staat blieben jedoch auf radikale Gruppen beschränkt.

Der Erste Weltkrieg und die deutsche Besatzung Belgiens führten zu einer Spaltung der Bewegung. Während der größte Teil der Flaminganten, die sogenannten Passivisten, es ablehnte, mit den Deutschen zu kollaborieren, sahen die Aktivisten in der Besatzung die Chance wesentliche Ziele der Bewegung mit deutscher Hilfe zu erreichen. Die deutsche Besatzungsverwaltung versuchte mit der Flamenpolitik bewusst, die Flämische Bewegung für sich zu gewinnen. Auch hinter der Front organisierten sich flämische Soldaten in der Frontbewegung. Anlass waren u. a. Konflikte der mehrheitlich flämischen Mannschaften mit meist frankophonen Offizieren.

Die Kollaboration der "Aktivisten" diente einigen frankophonen Politikern dazu, die Flämische Bewegung in ihrer Gesamtheit mit der deutschen Besatzung in Zusammenhang zu bringen. Andererseits wurden in der Flämischen Bewegung selbst zunehmend antibelgische Stimmen hörbar. Die von ehemaligen Soldaten und Mitgliedern der Frontbewegung gegründete Frontpartei forderte ein autonomes Flandern innerhalb eines belgischen Föderalstaates. Auch die gemäßigteren Kräfte in der Bewegung stellten weitergehende Forderungen an den belgischen Staat. Im Minimalprogramm wurde nicht mehr für die Durchsetzung der Zweisprachigkeit in Belgien, sondern für ein einsprachig niederländisches Flandern eingetreten. Zur zentralen Veranstaltung der Flämischen Bewegung entwickelte sich die IJzerbedevaart, eine Wallfahrt zu den Gräbern flämischer Soldaten an der Yser unter den Motti "Nie wieder Krieg" und "Hier unser Blut, wann unser Recht?".

Ende der Zwanziger Jahre entstanden innerhalb der Flämischen Bewegung Gruppierungen mit deutlich faschistischen Zügen. Die einflussreichste wurde der 1933 gegründete Vlaams Nationaal Verbond (VNV).

Nach Auffassung des Zeithistorikers Bernd-A. Rusinek stand "der flämisch-reichsdeutsche Komplex einschließlich der Verwicklung der Universität Gent ... in einem engen Zusammenhang mit der Geschichte des 'SS-Ahnenerbes'" wie generell im Zusammenhang mit der SS, die daran interessiert war, im Rahmen des "Germanischen Wissenschaftseinsatzes", der von dem SS-Hauptsturmführer Hans Ernst Schneider (als "Hans Schwerte" später Rektor der RWTH Aachen) geleitet wurde, den Gang der Kulturpolitik in Flandern zu bestimmen.
Die Kollaboration 1940–1945 diskreditierte die flämischen Nationalisten in der belgischen Bevölkerung. 1954 allerdings konnte bereits wieder eine entsprechende Partei gegründet werden, die Teile der Wählerschaft für sich gewinnen konnte, die Volksunie. Außerdem gibt es Parteien wie die Separatisten die Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) und die  Rechtspopulisten wie den Vlaams Belang (VB) die eine Abspaltung bzw. mehr Eigenständigkeit fordern.

Mit dem Niedergang von Kohle und Stahl ab den 1960er Jahren besonders in der Wallonie und der damit stark steigenden Arbeitslosigkeit sowie der Ansiedlung von amerikanischen und japanischen Firmen in Flandern wollten die wohlhabenden Flamen nicht mehr für die verarmten Wallonen aufkommen.

Die Flämische Bewegung hat heute Vertreter in beinahe allen belgischen Parteien, die für eine Festlegung der Sprachgrenze eintraten. Dieses Ziel wurde 1962 mit dem Gilson-Gesetz erreicht. Im Rahmen des flämisch-wallonischen Konflikts begann 1968 die Spaltung der Katholischen Universität Löwen: Die französischsprachige Abteilung der Universität Löwen (Université catholique de Louvain (UCL)) wurde 1971 nach Wallonien verlegt – in eine hierfür neu gegründete Retortenstadt: Louvain-la-Neuve. Mit der Bildung der drei Gemeinschaften (Flämische Gemeinschaft, Französische Gemeinschaft und Deutschsprachige Gemeinschaft) wurde Belgien ab 1970 zu einem föderalen Staat. Wirklich gelöst wurde der Sprachenkampf nicht, auch nicht durch die Möglichkeit eine Fazilitäten-Gemeinde zu gründen.

Weblinks
 Niederländisch in Belgien
 Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging (niederländisch)

Einzelnachweise

Flandern
Nationalismus


text:
Бугенвиль () — пролив, отделяющий остров Шуазёль от острова Бугенвиль в архипелаге Соломоновы острова. Открыт в 1768 году французским путешественником Луи Антуаном де Бугенвилем, в честь которого и назван. В 1788 году через пролив проплыл британский лейтенант Джон Шортленд, давший название островам Трежери (), расположенным в проливе. Одновременно он назвал пролив в свою честь, однако название «Бугенвиль» оказалось более употребительным.

По проливу Бугенвиль проходит морская граница между Папуа — Новой Гвинеей и Соломоновыми Островами. Параметры границы закреплены в межгосударственном договоре, подписанном 25 января 1989 года. Тем не менее договор до сих пор не ратифицирован сторонами.

Примечания

Проливы Соломоновых Островов
Проливы Папуа — Новой Гвинеи
Проливы Тихого океана
География Бугенвиля


text:
Есмехан Бахарназ султанија (тур. Esmehan Baharnaz Sultan) је била ћерка султаније Шах и великог везира Лутфи-паше.

Биографија
Рођена је негде око 1524, у Истанбулу. Почетком 1540-их је удата за Хубси Хусејин-пашу, који је имао ћерку Фатму-хатун. Из брака је имала две кћери;
 султанија Неслихан () (ум. након 1569)
 султанија Васфихан () (ум. пре 1569) ; имала је сина Ахмед-бега

Есмахан је још била жива у новембру 1556. године, када је забележено да је примала 100 аспера дневно. Умрла је 1559. године. Забележено је да је сахрањена 1559. године у Ејуп-султан џамији.

Умрли 1559.
Османско царство


text:
Anita galibensis är en fjärilsart som beskrevs av William Schaus 1906. Anita galibensis ingår i släktet Anita och familjen tandspinnare. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Tandspinnare
galibensis