text: Կարծում եմ, որ էդպես ասողները կտրված են իրականությունից: Ժողովրդի այն մասը, որն ուղղակի առնչվում է հակամարտության հետ, որը սահմանին կանգնած զավակներ ունի, այսինքն՝ ժողովրդի հասարակ հատվածը, խաղաղություն է ուզում: Ենթագիտակցական մակարդակում բոլորը խաղաղություն են ուզում, ավելին՝ նրանք տառապում են, ամեն առավոտ լույսը բացվելուն պես սրտատրոփ սպասում են, թե ինչ է գուժելու ՊԲ լրատվական ծառայությունը: Ի դեպ, նույն վիճակն Ադրբեջանում է: Ինչ վերաբերում է մեր համարձակությանը՝ ընտրություններին գնալ այս կարգախոսով: Նախ՝ սա իրատեսություն է: Մենք կարծում ենք, եւ նոր չէ, որ էդպես ենք կարծում, մշտապես խոսել ենք խաղաղության անհրաժեշտության մասին, մշտապես ասել ենք, որ առանց խաղաղության Հայաստանը չի կարող զարգանալ, եւ այդ ճամփաբաժանն սկսվել է 1997-ին ու հանգուցալուծվել 1998-ի հունվարի 8-9-ի Անվտանգության խորհրդի նիստում: Հիմա՝ որն է մեր նպատակը. դասական ձեւակերպմամբ, նախագահ Տեր-Պետրոսյանի ձեւակերպմամբ, առնվազն ողջամտության կրակը վառ պահելու նպատակ ենք հետապնդում, բայց նաեւ հասկանում ենք, որ եթե իշխանությունները չեն գիտակցել, կոնկրետ՝ Ռոբերտ Քոչարյանի իրավահաջորդ Սերժ Սարգսյանի վարչակազմը չի գիտակցել, որ 98 թվականի իրենց մոտեցումները ձախողվել են, որ Տեր-Պետրոսյանի հիմնավորումներն ամբողջությամբ իրականացել են, ապա մենք ենք իրենց փոխարեն դա անում, մենք ենք խաղաղության անհրաժեշտության վերաբերյալ հասարակական կարծիք ձեւավորում: Մենք սա անում ենք, որովհետեւ, հակառակ իրենց պնդումների, Արցախի անկախությունը որեւէ պետության կողմից ճանաչված չէ, որովհետեւ այսօր Արցախում բնակչության քանակի մասին ցուցանիշները (չեմ ուզում թիվ հրապարակել) հուսադրող չեն, որովհետեւ Արցախի հենարան Հայաստանի Հանրապետության պարտքը կազմում է 5 մլրդ դոլար, որովհետեւ 1997-98թթ ուստարվա 598 հազար աշակերտների համեմատ հիմա սովորում է 300 հազարը, որովհետեւ զինադադար ասածի շրջանում 2000-ի կարգի մարդկային կորուստներ ունենք, եւ տարեկան պաշտոնական տվյալներով 40-50 հազար մարդ է արտագաղթում: