text: Ինչ վերաբերում է պատերազմին իմ մասնակցությանը, 1991-ին Վազգեն Սարգսյանի հորդորով նշանակվել եմ Մեղրիի ոստիկանապետ՝ Մեղրու շրջանի պաշտպանությունը համակարգելու լիազորություններով: Ոստիկանության կազմում այդ ժամանակ բանակի  սաղմն էր, եւ հետագայում իշխանությունների ջանքերով ստեղծված պրոֆեսիոնալ բանակի, կամավորականների ու ոստիկանության համատեղ ջանքերով պաշտպանել ենք շրջանը: Եղել է մի դեպք, որը քիչ էր մնում՝ խուճապային տրամադրություն առաջացներ Մեղրիում, 1992-ի ամռանը, եւ եթե ժամանակին հմուտ գործողություններով չչեզոքացնեինք վտանգը, կկորցնեինք ամենակարեւոր բարձունքներից մեկը, եւ չի բացառվում, որ այդ դեպքում Մեղրին կորցնեինք: Բայց 1 օրում այդ վտանգը չեզոքացվեց, ընդ որում այնպես, որ այլեւս երբեք չհամարձակվեցին Մեղրիի հանդեպ ոտնձգություն անել: Բայց մի կարեւոր հանգամանք կա. անգամ պատերազմական այդ շրջանում մարդկային շփումները չէին դադարում: Իմ աշխատասենյակում դրված էր հեռախոս, որը երկաթուղու կապի միջոցով միացած էր ադրբեջանցիների հետ, եւ յուրաքանչյուր միջադեպի դեպքում ես անմիջապես կապվում էի Նախիջեւանի ներքին գործերի նախարարի հետ կամ հարեւան շրջանի ոստիկանապետի հետ, եւ անում էինք մեզանից կախված ամեն ինչ, որ թշնամանքը չխորանա: Այսինքն, պատերազմական պայմաններում անգամ մենք ձգտում էինք խաղաղության: Անգամ այն դեպքից հետո, որը նկարագրեցի, բարձունքի պաշտպանության գործողությունից երկու ժամ հետո անմիջապես հանդիպում նախաձեռնեցինք ու բանակցություններ ունեցանք նրանց հետ: Այդ հարաբերությունների արդյունքում տասնյակ մարդկանց կյանքեր են փոխվել, գերեվարված մարդիկ՝ հովիվներ, մեքենավարներ եւ այլք, արագորեն ազատ են արձակվել: