text: Փոխվել է թե մեր ֆուտբոլիստների կարգավիճակը, թե մրցակիցների վերաբերմունքը մեր ընտրանու նկատմամբ: Դեռևս ընտրական մրցաշարի մեկնարկից առաջ պարզ էր, որ Հայաստանին շատ ավելի լուրջ են վերաբերվելու: Բայց պարզ չէր, որ մենք ենք այսքան տարբերվելու մեր լավագույն օրինակից: Արդեն սեպտեմբերին, երբ հաղթանակով ավարտեցինք Մալթայի հետ մեկնարկային խաղը, հասկանալի դարձավ, որ թիմում ինչ-որ բան այն չէ: Իսկ Բուլղարիայի հետ խաղը մեզ գցեց խոր անդունդ, որից մինչև հիմա դուրս չենք գալիս: Երեք պարտություն անընդմեջ` գնդակների 1-7 տարբերությամբ: Նման բաներ մեզ հետ պատահում էին մինչև 2010 թվականը: Մի՞թե մղձավանջը վերադառնում է: 3-0 հաշվով Չեխիան մեզ Երևանում հաղթել էր նաև 2004-ին, բայց ինչպիսի՞ Չեխիա էր դա: Այն ժամանակ հանդիպման հաշիվն օրինաչափ էր, հիմա` ոչ: Իրականում ամեն ինչ կարող էր հակառակը լինել, եթե մենք առաջինը խփեինք: Այնպես, ինչպես հակառակը կարող էր լինել, եթե Սլովակիան առաջինը խփեր Ժիլինայում: Հայաստանի հավաքականն իր ողջ հաջողությունը (բացառությամբ Իռլանդիայի հետ վերջին խաղի) թողեց Եվրո-2012-ի ընտրական մրցաշարում: Հիմա ամեն ինչ հակառակ ուղով է ընթանում: Գումարած այս Բ խումբն իր գրողը տարած բարդությամբ: