text: Վաղ թե ուշ՝ գալիս է մի օր, երբ հայտնվում ես տանիքի վրա: Բացի քո ոչ սովորական լինելու զգացողությունից, տարօրինակ է թվում ամեն ինչ: Սովորական ընտանիքդ, քեզ ապերիկ ասող քույրդ-եղբայրդ, մաշված ծնկներով շալվարդ, լվացքի պարաններն ու անագե զինվորիկներին հիշեցնող մրջյուն-մարդիկ: Ու քաղցր-քաղցր տանիքները, որոնց կարմրավուն քյարթ-քյարթի վրա նստած՝ սպասում եմ ամենաերջանիկ օրվան՝ լեցուն կատակասեր շնիկով, վառվռուն տորթով, խաղ-ուրվականով, կիսավախենալու քութեշով ու քո պատուհանից անվերջ ներս սողոսկող ֆրյոկեն Բոկով: Իսկ Կառլսո՞նը: Վա՞ղ, թե՞ ուշ, վաղ, թե՝ ուշ… Մի սպասված օր նա հեռանալու է՝ թողնելով լվացքի երկար-երկար պարանի նման մի գիծ, որի վրա անվերջ օրորվելու են մանկությանդ տանիքները…