text: «Անտեսելով սեփական ռազմատենչ քաղաքականությունը սանձելու՝ միջազգային հանրության քաղաքական ու իրավական բոլոր նորմերն ու կոչերը, Ադրբեջանը հերթական արկածախնդիր քայլին է դիմել...»,- ահա այսպես է սկսվում հերթական դիվերսիայի մասին պատմող ռեպորտաժը, որից մեր հանրությունը, եւս մեկ անգամ, պարտավոր է համոզվել, որ կա՛մ աշխարհն է դրանց վատ բացատրում, կա՛մ էլ իրենք են շատ վատ հասկանում, որ չի կարելի մեզ հետ կռվել, ոչ մի դեպքում չի կարելի, որովհետեւ իրենց զոհերի թիվը միշտ եռապատիկ է լինում, որովհետեւ մեր իշխանությունները ազնվորեն խոստացել են՝ ոչ մի թիզ հող չեն հանձնելու, ուստի՝ չի կարելի, ու վերջ: Միեւնույն ժամանակ, հանրությունը հավուր պատշաճի պետք է սգա մեր երեք զինվորների մահը: Ի դեպ, Ստեփանակերտի զինվորական հոսպիտալի մոտ հավաքված քաղաքացիների՝ զոհվածների հոգու հանգստության համար կազմակերպած մոմավառության լուսաբանումն էլ, ըստ երևույթին, նպատակ էր հետապնդում իրականությունը ներկայացնել մանուշակագույն երանգներով՝ կրկին թաքցնելով խնդիրների խորքային պատճառներն ու բոլոր հնարավոր հետեւանքները: Թե ի՞նչ է Ղարաբաղյան հակամարտությունը, ըստ էության, մեզանում քչերը գիտեն, առհասարակ, ինչպե՞ս են սկսվում եւ ավարտվում պատերազմները, ինչպե՞ս է պետք լուծել նման հակամարտությունները՝ ոչ մեկին, կարծես թե, չի հետաքրքրում, որովհետեւ մեզ ասել են, որ մեր ճակատագիրը հենց անդադար պատերազմ է…