text: Այստեղ տանք այս պնդումը հաստատող բազմաթիվ փաստերից միայն մեկ նմուշ։ Դասագրքի՝ Համաժողովրդական շարժման տարիներն ամփոփող՝ ավելի քան 30 էջ շարադրանքում, որպես  իրադարձությունների դերակատար հիշատակված շուրջ յոթ տասնյակ անունների մեջ բացակայում է նույն այդ շարժման լոկոմոտիվը, շարժիչը, իրադարձությունների թիվ մեկ դերակատարը, այս պայքարի անսակարկելի ու բացառիկ հեղինակություն ունեցող ղեկավարը՝ Ղարաբաղյան շարժման Հայաստանի կոմիտեն՝ իր տասնմեկ անդամներով[22]։  Եւ եթե, մի կողմից՝ նկատի ունենանք այն փաստը, որ սույն դասագրքի ստեղծմանը մասնակից է դարձել շուրջ մեկուկես տասնյակ պատմաբան–գիտնական, հրատարակության է երաշխավորել ԵՊՀ Հայոց պատմության մասնագիտական ամբիոնը, իսկ հրապարակումից հետո այլ պատմաբանների կողմից չի եղել որեւէ դիտողություն, առարկություն, ուստի ցավով պետք է համարել, որ, ըստ էության, գործ ունեք պատմագիտության բնագավառում առկա լուռ «կոնսենսուսի» հետ[23]։ Պատմագիտության մեջ նույն այդ «կոնսենսուսի» արդյունքն է, որ այդ տարիների մեր պատմությունը նսեմացվել է, Հայաստանը դուրս է մնացել այդ տարիների համաշխարհային պատմությունից որպես վերջինիս ակտիվ դերակատար ու նրա ընթացքի վրա ազդած կարեւոր գործոն։