text: Սուտն այստեղ այն է, թե իբր Տեր-Պետրոսյանը չի ուզել քաղաքական դաշտ տեղափոխվել։ Իսկ ինչ է, նա գործել է քրեակա՞ն դաշտում։ Այդ դեպքում Օսկանյանը բարի պիտի լիներ ասել, թե Տեր-Պետրոսյանն ի՞նչ օրենք է խախտել կամ ինչպիսի՞ հանցանք է գործել. որ բողոքի ցույցե՞ր է կազմակերպել, որ չի ճանաչել Սերժ Սարգսյանի լեգիտիմությո՞ւնը, որ ընտրությունների արդյունքները չեղյալ հայտարարելու հայցով դիմել է Սահմանադրական դատարա՞ն, որ չի համաձայնել մաս կազմելու կոալիցիոն կառավարությա՞նը։ Մի՞թե Օսկանյանին թվում է, թե ինքը բարոյական այն մեծ հեղինակությունն է, որին իրավունք է վերապահված Տեր-Պետրոսյանին ստիպել հաշտվելու կեղծված ընտրությունների փաստի հետ ու հաճախորդ-թեկնածուների նման արբենալու բռնազավթիչներից ու ավազակներից կազմված կառավարությանն անդամակցելու հաճույքից։ Սա դեռ քիչ է. նա նույնիսկ համարձակվում է Տեր-Պետրոսյանի կեցվածքը դատապարտելի համարել, նշելով, որ «բանակցության, երկխոսության, համագործակցության, կոալիցիոն կառավարություն ստեղծելու» հարցում «հիմնական խնդիրը կայանում է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մերժողականության մեջ։ Բայց այդ քաղաքական գործընթացը կա։ Ձեռքը բոլորին մեկնված է, եւ այդ ձեռքի մերժումը ինքնին արդեն... դատապարտելի է եւ դրա փոխարեն նման գործողությունները ընդհանրապես անհանդուրժելի են եւ դատապարտելի»։