text: Եւ այսպես, մինչ Հայաստանի իրադարձություններին վերաբերող գրեթե բոլոր միջազգային փաստաթղթերն արձանագրում են, որ Տեր-Պետրոսյանը գտնվում է դե ֆակտո տնային կալանքի տակ, Օսկանյանը տասնյակ հայ եւ օտար լրագրողների առաջ, առանց աչքերը թարթելու, հայտարարում է, թե դա չի համապատասխանում իրականությանը։ Այնինչ փաստ է, որ մարտի 1-ից մինչեւ մարտի 25-ը Տեր-Պետրոսյանի առանձնատան երկու դարպասները հսկվում էին գեներալ Գրիգորի Սարկիսյանի ղեկավարած ծառայության շուրջ 30 սպաներով ու զինվորներով, որոնք խուզարկում էին ելումուտ անող բոլոր ավտոմեքենաները եւ համապատասխան մատյանում գրանցում նրան այցելող բոլոր անձանց, այդ թվում` տասնյակ արտասահմանյան դիվանագետների եւ միջազգային կազմակերպությունների ներկայացուցիչների անունները։ Տեր-Պետրոսյանին միայն մեկ անգամ է թույլատրվել, Սարկիսյանին ենթակա չորս ավտոմատավորների ուղեկցությամբ, դուրս գալ տնից՝ Սահմանադրական դատարանում հայտարարությամբ հանդես գալու համար, այն էլ դատարանի հատուկ կարգադրությունից եւ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա. Թամազյանի գրավոր հավաստիացումից հետո (այս ամենի մասին մանրամասն տե՛ս Լ. Տեր-Պետրոսյան, Վերադարձ, էջ 233-234)։Տեր-Պետրոսյանի տնային կալանքի փաստը Օսկանյանից հետո փորձել է հերքել նաեւ Ռ. Քոչարյանը՝ այն հիմնավորմամբ, որ Հայաստանում «նման իրավական ռեժիմ չկա»։ Ճիշտ է, Հայաստանի Քրեական օրենսգրքում իսկապես այդպիսի հոդված չկա. բայց այդ դեպքում մենք գործ ունենք մի ավելի աղաղակող սահմանազանցության՝ Տեր-Պետրոսյանի նկատմամբ կիրառված «հակաիրավական ռեժիմի» հետ։ Ուստի չի կարելի չհամաձայնել Տեր-Պետրոսյանի այն գնահատականին, որ իր տեղաշարժի սահմանափակումն ընկնում է Քրեական օրենսգրքի «Առեւանգում» հոդվածի տակ։ Եթե Օսկանյանին «տնային կալանք» հասկացության փոխարեն ավելի հաճելի է թվում այս գնահատականը, դա արդեն իր ճաշակի խնդիրն է։