text: Սամվել Գեւորգյանի խոսքով՝ եղել են ժամանակներ, երբ վերջինս նույնպես մտածել է այլ երկրում աշխատելու եւ ապրելու մասին, սակայն միակ հանգամանքը, որ իրեն հետ է պահել, եղել է պատասխանատվության զգացումը՝ սեփական երկրի նկատմամբ: «Սենց ասեմ՝ պատկերանենք բոլորը վեր են կենում եւ գնում են՝ ի՞նչ է ստացվում, 100 հազար մա՞րդ է մնում Հայաստանում: Լավ էլ ինչ Հայաստան: Թո՛ղ մի քիչ վատ ապրեմ, օրվա հացի գումարով, բայց հո՞ թույլ չեմ տալու, որ երկրումս մարդ չմնա: Այստեղ եմ ծնվել, այստեղ իմ ընտանիքն է, նախնիներս, ինչպե՞ս թողնեմ նրանց»,- ասաց նա՝ հավելելով, որ չի ցանկանում մեղադրել բոլոր այն մարդկանց, ովքեր լքում են երկիրը, քանի որ յուրաքանչյուրը կարող է հայտնվել նրանց տեղում: