text: Օտարումը, որպես կանոն, հայտնվում է աննկատ, աներևույթ օտարատիզի նման կպչում է հարաբերությունների առողջ հյուսվածքների, քամում, քայքայում, ամայացնում է: Ու մարդու ներսում հասունանում է մեկ այլ մարդ՝ կոստյումով, երբեմն՝ բարեկիրթ, բայց անպայմանորեն՝ գայլային վարքագծով: Ով իր մեջ ոչ մի գայլ չունի՝ չունի կարիք երջանիկ լինելո՞ւ… Նրանց փայլող մորթին, սահուն քայլվածքը, նրբագեղությունը, սլացքն ու տոկունությունը, նույնիսկ ինքնասպանության փորձ անելու գեղեցկությունը: Տոկուն բռնությունը… Ձևափոխված բառեր, ձևափոխված զգացողություններ: Իսկ միջի գայլը գայլ է փնտրում… Ու բոլորովին անսպասելի լաքած-փայլեցրած, ճերմակ սփռոցներով ու վառված լապտերներով քաղաքում, միջի գայլի ու մարդու ատամ-ատամ բախումը ավարտվում է միջավայում տափաստանային անեզր օտարումով: