text: Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո խաղաղության անհրաժեշտության համատարած գիտակցություն կար: Ոչ միայն Սյունիքում, ամենուր: Հետո, դարձյալ պետական քարոզչամեքենայի ազդեցության տակ, այս տրամադրույթունները փոխվեցին: Ամեն դեպքում, խաղաղությունը մարդու բնական ձգտումն է, մարդ ծնվում է խաղաղ ու բարեկեցիկ ապրելու համար, եւ այդպես ապրելու համար ուղղակի պետք է դիրքորոշում ունենալ: Ես չեմ հավատում բոլոր այն մարդկանց, որոնք հակառակվում են խաղաղության գաղափարին ու արտահայտվում են դրա մասին: Դա շատ վտանգավոր է, ուղղակի արկածախնդրություն: Այս ժողովուրդները միմյանց հետ, միմյանց մեջ ապրել են դարեր շարունակ, հիմա էլ, ինչպես ասացի, օտար երկրներում համերաշխ ապրում են հարգանքով: Այստեղ էթնիկական անհամատեղելիության հարցը անիմաստ է: Կամ՝ Իրանից մեզ հետ առեւտրային կապեր ունեցող հազարավոր էթնիկ ադրբեջանցիներ կան, հաճույքով հարաբերվում են մեր ժողովրդի հետ, մի ամբողջ վարորդական համքարություն կա, որը այդ կապերից է եկամուտ ստանում: Նույն մարդիկ են, ուղղակի երկու կողմի իշխանությունները թշնամու կերպար ստեղծելու խնդիր ունեն, որն օգնում է իրենց, նախ՝ գալու իշխանության, հետո՝ պահելու այդ իշխանությունը: