text: Ինչ-որ բան զիջելով՝ Ղարաբաղի միջանկյալ կարգավիճակը դարձնում ենք միջազգայնորեն ճանաչված, եւ դա է իրական հաղթական արդյունքը, իրական հաղթանակը խաղաղության մեջ է: Իհարկե, Ադրբեջանը եւս հետ չի մնում ռազմական հռետորաբանությամբ, բայց երբ մեր նորանշանակ պաշտպանության նախարարը շրջանառության մեջ է դնում «ազգ-բանակ» հայեցակարգը, հետո նույն մարդը դառնում է իշխող ուժի առաջին համարը, դա նշանակում է, որ իշխանությունն ազդակ է ուղարկում՝ մենք պատրաստ չենք խաղաղության: Բայց ինձ, անկեղծ ասած, չի հետաքրքրում երկու իշխանությունների հռետորաբանությունը: Ես տեսնում եմ, որ երկու ժողովուրդների մեջ կա խաղաղություն հաստատելու չբարձրաձայնվող պահանջ: Չբարձրաձայնվող, որովհետեւ երկու երկրներում էլ տարիներ ի վեր գեբելսյան պրոպագանդան է աշխատել: Բայց ինձ համար մի չափանիշ կա՝ հարեւան Վրաստանում, որտեղ թե՛ Հայաստանից, թե՛ Ադրբեջանից բազմահազար տուրիստներ են գնում, երկու ժողովուրդների ներկայացուցիչները լողում են նույն լողափին, ապրում են նույն հյուրանոցում, եւ չի եղել մի դեպք, որ հայերն ու ադրբեջանցիներն ընդհարվեն իրար հետ՝ հայհոյեն իրար, վիրավորեն կամ վնասեն, չկա նման բան: Դա ամենամեծ վկայությունն է այն բանի, որ այս երկու ժողովուրդները պատրաստ են խաղաղության, որ նրանք անհամատեղելի չեն, ինչպես ասում էր Ռոբերտ Քոչարյանը: Հիմա՝ ասում ենք, «երբ Ադրբեջանը պատրաստ լինի»: Նույն կերպ էլ այնտեղ կարող են ասել՝ «երբ Հայաստանը պատրաստ կլինի», ու այսպես, անընդհատ «պասերով» իրար փոխանցենք պատերազմի հռետորաբանությունը: