text: Պատմամշակութային տեսակետից թարգմանական եւ ինքնուրույն երկերի զանազանումը սոսկ պայմանական նշանակություն ունի, քանի որ թե՛ բովանդակության, թե՛ ձեւի առումով դրանք ներկայացնում են միասնական գրական իրողության հավասարարժեք կողմերը։ Միջնադարում, ըստ էության, նրանց տարբերությունը բոլորովին չի գիտակցվել, եւ հայ ընթերցողի կողմից միեւնույն պատվին են արժանացել ինչպես ազգային, այնպես եւ օտար հեղինակները։ Դրա վկայությունն են հայկական բազմահազար ձեռագրերը, որոնցում ինքնուրույն եւ թարգմանական գործերը հանդես են գալիս կողք-կողքի, առանց տարանջատման, եւ հազվադեպ կարելի է հանդիպել ձեռագիր ժողովածուների, որոնք կազմված լինեն միայն հայ հեղինակների երկերից։