text: Ստացվում է, որ մեր հավաքականն աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարին պատրաստ չէր: Բոլոր առումներով պատրաստ չէր: Ավելի, քան երբևէ բարձր կարգավիճակն իր հետ բերեց բարդություններ, որոնք մեր «հագով» չէին: Օրինակ, Բուլղարիայի և Չեխիայի հետ խաղերում մենք չունեինք այսպես կոչված պլան Բ: Այդ խաղերի ընթացքում մարտավարություն չփոխվեց: Մրցակիցների գոլերը մեր հավաքականին դատապարտեցին պարտության: Հասկանալի է, որ չեխերի հետ խաղում մենք ունեինք լուրջ կորուստներ, բայց դրանք պատահականության հետևանք չէին: Անհավասարակշռված ու ինչ-որ տեղ անփույթ գործողությունները բերեցին երեք կարևոր ֆուտբոլիստների որակազրկմանը: Գումարվեցին վնասվածքները և «համեստ» Չեխիան դարձավ անհաղթահարելի արգելք: Նման դեպքերի համար հարկավոր է ունենալ մրցունակ պահեստ: Բայց մենք ընտրական մրցաշարին մոտեցանք մեկ կազմով: Կորուստները փոխահատուցելի չէին, ու դա պարզ էր դեռ սեպտեմբերից: Երիտասարդ ու հեռանկարային ֆուտբոլիստներ ունենալը լավ է, բայց այդ տղաներից չէր կարելի հրաշքներ սպասել: Տարոն Ոսկանյանը չեխերի հետ խաղում սխալվեց «ընդամենը» երկու անգամ, բայց դա մեզ բաց թողած երկու գոլ արժեցավ: Կամո Հովհաննիսյանը խառնել էր Գերմանիայի Բունդեսլիգայի ու Հայաստանի առաջնության պաշտպաններին: Այդ տարիքում այդպես էլ է պատահում: Կարեն Մուրադյանը վատը չէր, բայց Չեխիային հաղթելու համար ավելին է հարկավոր: Եվ ամենակարևորը. լռում է մեր փառապանծ հարձակման գիծը: Երկու գոլ չորս խաղում` այս մակարդակում դա չափազանց քիչ է: Հետևաբար, ես կրկնում եմ այն, ինչ ասացի ընտրական մրցաշարից առաջ` այս խմբից Հայաստանի հավաքականը դուրս գալ չի կարող: Սա թերահավատություն չէ, այլ իրատեսություն: Մի տեսակ ընտրական մրցաշարի ամփոփում ստացվեց, բայց երևի թե դրա ժամանակն արդեն եկել է: ԱԱ ընտրական մրցաշարում Հայաստանի հավաքականը հասավ վերջին կանգառին: Իջնել է պետք…