20 มีนาคม 2566 เวลา 10.46 น.

ร้องเรียนเรื่องคำสั่งปฏิบัติหน้าที่ของข้าราชการ กทม. สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย

ถ้าหากท่านมีสมองมากกว่า 84,000 เซล ท่านจะพิจารณาได้ว่า

คนปรกติ ทำงาน 5 วัน วันละ 8 ชม.
สัปดาห์นึงทำงาน 40 ชม.
1 เดือน/ 4 สัปดาห์ ทำงาน 160 ชม.
1 ปี/ 52 สัปดาห์ ทำงาน 2,080 ชม.

ดับเพลิง ทำงาน วันเว้นวัน 24 ชม.
สัปดาห์นึง ทำงาน 72-96 ชม.
1 เดือน/ 4 สัปดาห์ ทำงาน 360 ชม.
1 ปี/ 52 สัปดาห์ ทำงาน 4,380 ชม.

และถ้าท่านคิดว่า ค่าเสี่ยงภัย 5,000 บาท คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปขอให้ท่านคิดใหม่ เพราะชื่อมันก็บอกว่าค่าเสี่ยงภัย ไม่ใช่ค่าล่วงเวลา

ส่วนท่านตอบว่า ดับเพลิงนั่งๆ นอนๆ ท่านอยู่ในไฟลัม เฟอริเพอร่า หรือตระกูลต่ำกว่าหรืออย่างไร?(สัตว์จำพวกไฟลัมไร้สมอง)

ท่านกล่าวว่า สปภ คืองาน นั่งๆ นอนๆ แต่การเฝ้าระวังก็คือการทำงาน คือเฝ้าระวังเหตุ นั้นก็เป็นการทำงาน แถมการทำงานของ สปภ. ไม่ได้มีหน้าเดียว มีรับเสด็จ มีการช่วยงานหน่วยงานอื่นๆ มีงานรถบอลลูนไลท์ งานออกตรวจพื้นที่ ทุกท่านที่ทำงานหาก ทำงาน 24 พัก 24 ดีจริงคงไม่บ่น

ลองคิดดูบ้าง ท่านมาทำงาน 8 โมง แล้ว ออกงาน 8 โมงของอีกวัน ต้องพิจารณาด้วยว่ามีการจัดเวรในชุด ถ้าหากท่านเข้าเวรนั่งวิทยุ ช่วง 24.00-8.00 น. หรือมีเหตุ ช่วง ตี 4 แล้ว ชีวิตในวันรุ่งขึ้นท่านจะทำอะไรนอกจากนอน ชีวิตท่านก็เสียไปอีกครึ่งวัน เวลาที่จะกลับบ้านไปพบครอบครัวมีเวลาส่วนตัว จะเหลือถึง 12 ชม. มั้ย
กว่าจะนอนกว่าจะตื่นผ่านรถติดมาเข้าเวรอีก ท่านจะไม่เหลือเวลาให้ชีวิตเลย

แล้วท่านแจ้งว่าสามารถลาพักผ่อนได้นั้นคือการแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุที่ไฟลัมเฟอริเพอร่าคิด

ท่านเป็นผู้บริหารไม่เคยนอนรอเหตุที่กองร้อย ไม่เคยออกเหตุเพลิงไหม้ท่านก็คิดได้ ได้แต่คิดไง คิดแบบไร้คุณภาพ แก้ปัญหาที่ปลายเหตุ กลับไปคิดใหม่ซะ