วันนี้ตอน6:26น.ที่เรามาถึงคือไฟที่ป้ายรถเมล์ก่อนเข้าซอบไปวัดบวรฯคือปิดหมด รวมถึงไฟเกาะกลางถนนจุดที่เราลงรถก็ดับทั้งแถบ ตอนแรกก็งงๆ เพราะเรามาช้ากว่าปกติ ทางการคงดับไฟตามเวลามั้ง แต่เอ๊ะ...ไฟเกาะกลางถนน ที่เลยจากซอยเข้าวัดบวรฯก็ยังเปิดอยู่นะ เราลองมองไปไกลๆ ไฟฟุตบาตที่เลยซอยเข้าวัดบวรฯทั้งแถบ ก็ยังไฟติดส่องสว่างทุกดวง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ วันนี้เราช็อคจากที่โดนผู้ชายกระชากผมบนรถเมล์มารอบนึงแล้ว ผมเราสั้น เราเลยเก็บปลายผมไม่ได้ จนผมเราพาดไปด้านหลัง พอเราพิงเบาะไม่ถึงวินาที เรารู้สึกว่าเราโดนกระชากผมอย่างแรงเลย ด้วยความสงสัย เราก็หันไปมองด้านหลังเบาะท้ายสุด ถัดจากที่เรานั่ง เป็นผู้ชายตัวใหญ่ ร่างท้วม หน้าตาน่ากลัว แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร  จนเราขยับตัวอีกครั้ง พิงหลัง ยังไม่ทันได้เอนตัวลงไป ผู้ชายด้านหลังเรา ก้มลงมาพูดว่า ถ้าจะนอนก็เก็บผมดีๆ คือ เรามัดผม ผมเราสั้น เลยไปข้างหลังนิดเดียว เพราะปกติเราจะระวังเรื่องผมอยู่แล้ว ถ้าผมยาวคือห้ามปล่อยผมไปเบาะหลัง แต่นี่คือ..เราผมสั้นมากๆ รัดผมแล้ว หางผมอยู่ตรงท้ายทอย พยายามทับแล้ว แต่ก็ได้แค่แป๊บเดียวผมเราก็ไหลไปหาด้านหลังเพราะผมเราสั้น ถ้าสงสัยว่าทำไมเราถึงไม่เปลี่ยนที่นั่งหรือยืน เพราะว่ารถเมล์คนเบียดเริ่มเต็มคันเรื่อยๆ เราได้แต่นั่งกลัว ตัวสั่น ช็อค กลัวว่าผู้ชายข้างหลังจะเอามีดมาปาดคอเรามั้ย กลัวไปหมด แต่ทำอะไรไม่ได้ จะถ่ายรูปเผื่อแจ้งความ ก็มองไม่ชัด ไม่กล้าถ่ายรูปตรงๆ กลัวโดนทำร้ายร่างกาย ได้แต่แอบถ่ายมาติดเห็นแค่ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อลายสีน้ำตาล ขนาดนั่งในรถเมล์ เรายังต้องระวังตัวตลอดเวลา พอลงจากรถเมล์ เราต้องมาเจอกับความมืดที่ป้ายรถเมล์อีก ***ส่วนในรูปที่เห็นว่าสว่าง เพราะกล้องโทรศัพท์มือถือของเราปรับแสงอัตโนมัติ สามารถถ่ายในที่มืดได้***
หวังว่าจะไม่เกิดปัญหาเดิมๆซ้ำอีกนะคะ  คนส่วนมากมักไม่สนใจอะไรหรอกค่ะ เพราะมันเป็นแค่ทางผ่าน  แต่เราคิดในหลายๆมุม ในเมื่อทีมงานของท่านชัชชาติทำช่องทางให้เราสามารถช่วยแจ้งปัญหาที่เกิดขึ้นได้ง่ายมากขึ้น ในฐานะคนเดินทางที่เคยเจอเรื่องร้ายๆจนเป็นโรคซึมเศร้า เราเลยไม่อยากให้ใครเจอแบบที่เราเคยประสบพบเห็นมาจากหลายๆพื้นที่สัญจร ในข่าว ในสื่อต่างๆ เราบอกเลยว่าเรากลัวค่ะ เราแก่แล้ว ไม่ค่อยแข็งแรงด้วย ป่วยบ่อย บวกกับสถานการณ์ล่าสุดที่เราเจอปัญหาเอง เราเลยเลือกที่จะแจ้งเรื่องดังกล่าวเอง อันนี้เราแอบแจ้งนะคะ เพราะถ้าแม่รู้ แม่เราบอกให้ปล่อย อย่าไปยุ่ง เดี๋ยวโดนคนดักทำร้ายหรอก เราเข้าใจว่าแม่เป็นห่วงความปลอดภัยของเรา เราเองก็กลัวเหมือนกัน แต่เราอยากให้ประชาชนทั่วไปพึงได้รับในสิทธิ์ที่ควรได้รับ เฉกเช่นเดียวกับการที่คนส่วนใหญ่เพิกเฉยที่จะแจ้งปัญหา ด้วยความคิดต่างๆ ยกตัวอย่างเช่น เสียเวลา,ไม่ใช่เรื่องของเรา,ยุ่งยาก,วุ่นวายฯลฯ เราว่าการช่วยกันดูแลและปรับปรุงทุกอย่างให้ดีขึ้น มันน่าจะดีกว่าปล่อยให้สิ่งต่างๆเสียหายและอาจเป็นต้นตอของการสูญเสียเหมือนเช่นในข่าวต่างๆที่ถูกนำเสนอมากมาย ขอบคุณมากๆนะคะ ที่พวกท่านไม่เพิกเฉยต่อความปลอดภัยของประชาชน🙏🙏🙏❤️❤️❤️😍😍😍