เรื่องซ้ำ
วิราวรรณในขณะที่เธอพักผ่อนหลังเสร็จกิจกรรมอย่างสบาย ใบอนุญาตที่เธอทำเรื่องออกให้ร้านอีสานลำเพลินและไม่ดำเนินการอย่างจริงจังมาตลอด 8 ปีนี้ คราวนี้เธอจะได้เห็นว่าสิ่งที่เธอตลไว้ มันสร้าความเดือดร้อนอย่างไร และกว่าความสงบจะกลับคืนมาสู่ผู้พักอาศัยในซอยคือ เกือบตี 5 แล้ว7 โมงกว่า ๆ โลตัสก็จะเริ่มมีเสียงตามสาย ชั้นถามจริง คนแบบเธอเติบโตมาในครอบครัวที่ข้นแค้นขนาดไหนถึงได้ใจดำเห็นแก่อามิสเล็กน้อยกระทำการผูกมัดตัวเอขนาดนี้ 5555 ชั้นว่าชีวิตเธอคงยากแค้นมากถึงได้กระเสือกกระสนที่จะมาเป็นข้าราชการเพื่อจะได้เลื่อนสถานะทางสังคมปลอมๆ ใช้ชีวิตแบบ pseudo-neo-middle class ใน๘ณะที่อีร้านที่เธอปกป้องคุณสมบัติเจ้าของร้านก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอเลย อย่างน้อยชั้นว่าเค้ามาอ่านก็คงไม่เข้าใจ pseudo-neo-middle class หรอก แต่เธอกลับเลือกที่จะปกป้องคนกระทำความผิดมากกว่าเห็นแก่ความเดือดร้อนของประชาชน เนื่องจากทราฟีฟองดูว์ไม่ได้ออกแบบมารองรับรูปภาพหลายภาพพร้อมกัน  แต่รูปมีเยอะเพื่อให้เห็ฯไทม์ไลน์ความบัดซบที่พวกเธอร่วมกันกระทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน จึงต้องส่งหลายครั้งหน่อยเนอะ (8)
ที่ประเทศขิบหายเพราะความอยุติธรรมในประเทศนี้แหละ ถ้าข้าราชการกรุงเทพยอมศิโรราบเป็นส่วนหนึางของความอยุติธรรมคิดตัดช่องน้อยแต่พอตัว แค่รอดได้เป็น pseudo-neo-middle class ละก็เสียชาตะ สูญเปล่าทางการศึกษา ไร้ค่าไร้ประโยชน์