Sygn. akt II W 171/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy w Golubiu - Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Leszek Osiński

Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Dera

w obecności oskarżyciela - funkcjonariusza Policji -------
po rozpoznaniu dnia 18 grudnia 2015 roku, 15 lutego 2016 roku, 24 lutego 2016 roku
sprawyobwinionegoL. S.
synaZ.iA.z domuZ.

urodz. (...)wG.
obwinionegoM. Ł.
synaZ.iB.z domuM.
urodz. (...)w m.L.
L. S.obwinionego o to, że: w dniu 20 października 2015 roku około godz. 9.45 wP., gm.G., pow.(...)(...), woj.(...)- (...)kierując samochodem m-kiM.onr rej. (...)nie zachował należytych środków ostrożności w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w prawo zmienił zajmowany pas ruchu zjeżdżając na cześć pobocza z lewej strony a następnie nie ustąpił pierwszeństwa jadącemu samochodem m-kiO. (...)onr rej. (...)wjeżdżając na uprzednio zajmowany pas w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem czym stworzył zagrożenie w ruchu drogowym
tj. o wykroczenie z art. 86 §1 kw
M. Ł.obwinionego o to, że: w dniu 20 października 2015 roku około godz. 9.45 wP., gm.G., pow.(...)(...), woj.(...)- (...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiO. (...)onr rej. (...)podjął manewr wyprzedzania poprzedzającego samochodu m-kiM.onr rej. (...)z jego prawej strony, nie upewniając się co do możliwości wykonania manewru wyprzedzania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj. o wykroczenie z art. 86 §1 kw
ORZEKA:

I
uznaje obwinionegoL. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na mocy art. 86 §1 kw w zw. z art. 24 § 1i 3 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 200 (dwieście) złotych;

II
uniewinnia obwinionegoM. Ł.od zarzutu popełnienia czynu opisanego we wniosku o ukaranie;

III
zasądza od obwinionegoL. S.kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie.

II W 171/15

UZASADNIENIE
20 października 2015 roku w miejscowościP.miało miejsce zdarzenie drogowe, którego uczestnikami byliL. S., kierujący pojazdem dostawczym markiM.o numerze rejestracyjnym(...)orazM. Ł.– prowadzący pojazdO. (...)o numerze rejestracyjnym(...).
Sąd ustalił w związku z powyższym następujący stan faktyczny:
W dniu zdarzeniaM. Ł.jechał swoim samochodemO. (...)po drodze publicznej w miejscowościP.. Poruszał się za poprzedzającym pojazdemM., który prowadziłL. S..O. (...)jechał wówczas z prędkością 30-40 km/h.L. S.kierował się w stronę swojej posesji wP.15. Na odcinku drogi bezpośrednio poprzedzającym wjazd do posesji,L. S.dla ułatwienia sobie wjazdu, zjechał na lewy pas ruchu, wjeżdżając częściowo na lewe pobocze drogi, a następnie bez upewnienia się co do możliwości bezpiecznego wykonania manewru, rozpoczął wykonywanie skrętu w prawo. W tym czasie kierowcaO.był już przednią częścią swojego pojazdu na wysokości tylnej części pojazduL. S.. Widząc nieoczekiwany manewrM.,M. Ł.próbował uniknąć kolizji, zjeżdżając na prawe pobocze w kierunku ogrodzenia posesji. W tym czasie doszło do zderzenia pojazdów, które następnie zjechały/przesunęły się w kierunku bramy posesji. Na miejsce zdarzenia została wezwana policja. Przybyły na miejsce patrol policji dokonał oględzin miejsca zdarzenia. Sporządzono także dokumentację fotograficzną i szkic sytuacyjny. W trakcie dokonywania czynności przez funkcjonariuszy policji, pojazdy uczestników zdarzenia pozostawały w ustawieniu pokolizyjnym. Uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi.
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoM. Ł.– k. 29, 42-43,
- dokumentacja fotograficzna – k. 16-21;
- protokół oględzin miejsca zdarzenia i szkic sytuacyjny – k. 7-9;
- protokoły badania na zawartość alkoholu – k. 10-11;
- opinia biegłego – k. 49-60, k. 76-78;
- zeznania świadkaM. M. (1)– k. 43,
- zeznania świadkaW. C.– k. 45.
ObwinionyM. Ł.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których przedstawił własną wersję wydarzeń. Wskazał w związku z tym, iż pojazd jadący przed nim w pewnym momencie zjechał na lewy pas jezdni, a następnie gwałtownie zjechał na prawy pas, wykonując manewr skrętu w prawo w bramę posesji. W tym czasie obwiniony znajdował się już przodem swojego auta na wysokości tylnej części pojazduM.. Widząc zachowanie kierowcyM.,M. Ł.próbował hamować, a następnie odbił na lewe pobocze, by uniknąć zderzenia. W trakcie tego manewruM.uderzył w pojazd obwinionego (k. 29, k. 42-43).
ObwinionyL. S.również nie przyznał się do zarzutu popełnienia czynu opisanego we wniosku o ukaranie. W swoich wyjaśnieniach wskazał, iż jechał prawym pasem ruchu. We wstecznym lusterku widział w odległości około 150-200 metrów jadący pojazd. Obwiniony zasygnalizował manewr skrętu w prawo w celu wjazdu do swojej posesji. W jego trakcie usłyszał uderzenie w swoje auto. Obwiniony zasugerował, iż prawdopodobnie kierowca pojazdu jadącego za nim rozmawiał przez telefon lub zagapił się i w efekcie nie zauważył manewru autaL. S.. Wyjaśnił również, że być może kierowcaO.chcąc uniknąć czołowego zderzenia z Tirem jadącym z przeciwka, gwałtownie zjechał na prawy pas, który zajmował pojazdM.. W trakcie rozprawy głównej obwiniony wyjaśnił, iż nie sądził, ze pojazdO.tak szybko się do niego zbliży. W jego ocenie pojazdM. Ł.przed zdarzeniem raczej nie znajdował się na prawym pasie ruchu. (k. 26, k. 41-42).
Dokonując oceny wyjaśnień obwinionych, sąd zestawił je z sobą, jako że dotyczą tego samego zdarzenia faktycznego. Przy ich ocenie posiłkowano się także zeznaniami świadkówM. M. (1)orazW. C., a także ustaleniami biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychM. A..
Mając to na uwadze, sąd nie dal wiary wyjaśnieniom obwinionegoL. S.. Już na wstępie należy wskazać, iż obwiniony w swoich wyjaśnieniach wskazywał, ze jechał prawym pasem ruchu. Z tego też pasa wykonywał manewr skrętu w prawo w bramę posesji (k. 26). Wobec tego należy wskazać na zeznania świadkaM. M. (1), według którego na miejscu zdarzeniaL. S.oświadczył, że zjechał do lewej krawędzi żeby wjechać na teren posesji. Wskazywał przy tym, że ze względu na gabaryty jego pojazdu oraz bramy, nie jest możliwy wjazd w bramę bez zjazdu na lewy pas (k.43). Ta oczywista sprzeczność miedzy wyjaśnieniami obwinionego a relacją przedstawioną przez świadkaM.w sposób oczywisty wskazuje na zachowanie obwinionego. RelacjaM. M. (1)została przy tym wsparta także depozyjamiM. Ł., który od początku konsekwentnie wskazywał, iż pojazdM.zmienił pas ruchu, wjeżdżając na lewe pobocze (k. 29). O tym, iż rzeczywiści tak było świadczy dokumentacja fotograficzna, w tym zdjęcie przedłożone do akt sprawy przez obwinionegoM. Ł.(k. 39). Zastrzec jeszcze raz trzeba, iż dokumentacja obrazuje kolizyjne położenie pojazdów, co wyklucza możliwość jakiejkolwiek manipulacji w sprawie. Nie ulega w związku z tym wątpliwości, iżM.wykonywał manewr skrętu w posesję co najmniej z lewego pasa ruchu. W kwestii tej wypowiedział się także biegły, wskazując na mechanizm wzajemnego usytuowania pojazdów po kolizji. Na tej podstawie ustalił, iż przy takim ich ustawieniu nie była możliwe, aby pojazdM.wykonywał manewr ze swojego pasa ruchu. Przedstawiono przy tym szczegółowy mechanizm zderzenia pojazdów, z ich torem jazdy poprzedzającym kolizję. Biegły – co wyraźnie wskazano w opinii (k.9 opinii) – dowiódł zarazem, iż gabaryty pojazduL. S.nie uniemożliwiały wjazdu na posesję z prawego pasa ruchu. Na tej podstawie należało przyjąć, iż wersja przedstawiona przez obwinionegoL. S.okazała się niewiarygodna. Został obliczona jedynie na uniknięcie odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie. Obwiniony zdawał sobie wszak doskonale sprawę, iż manewr zjazdu na lewe pobocze został przeprowadzony dla jego wygody, by ułatwić sobie wjazd w bramę posesji. Taką też relację przedstawił na miejscu zdarzenia policjantowiM. M. (1). Jak już wskazano, biegły w sposób nie budzący wątpliwości wykazał w opinii, iż manewr ten nie był konieczny, a gabaryty pojazduM., szerokość pasa ruchu oraz wjazdu do posesji, umożliwiały wykonanie skrętu z prawego pasa ruchu. Wydaje się, iż opinia biegłego w tym zakresie i towarzysząca jej argumentacja, nie spotkały się z należytym zrozumieniem ze strony obronyL. S.. Biegły wobec tego w opinii ustnej wskazał, iż manewr skrętu w bramę z prawego pasa był możliwy. W tym konkretnym wypadku tak jednak nie było, o czym świadczy pokolizyjne ustawienie pojazdów oraz dokumentacja fotograficzna. Biegły wykluczył bowiem, iż dla takiego ustawienia możliwy był skręt z prawego pasa. Przekonuje o tym także dokumentacja fotograficzna. Ze zdjęć wykonanych po zdarzeniu wynika wszak, iż jeszcze w ustawieniu pokolizyjnym tył pojazdu obwinionegoL. S.znajduje się częściowo na lewym pasie ruchu (k. 39). Warto w tym miejscu wskazać, iż na zdjęciu na karcie 39 akt widać w drugim planie pojazd ciężarowy, któremuM.zajmuje część pasa ruchu. W sporządzonej opinii biegły wykazał także, że przy przyjęciu wersji obwinionegoL. S.nie było możliwe uzyskanie zastanej sytuacji pokolizyjnej ustawienia pojazdów (k. 8 opinii). Kwestia ta znalazł rozwinięcie także w trakcie opinii ustnej (k. 77). Dodać trzeba, iż opinia w tym zakresie koresponduje z wyjaśnieniami obwinionegoM. Ł., przydając im walor wiarygodności. Sąd podzielił wobec tego stanowisko tego obwinionego co do mechanizmu powstania kolizji. Jako niewiarygodne i nie znajdujące poparcia sąd uznał twierdzenia obwinionegoL. S.dotyczące szybkiego zbliżania się pojazduO.do jego samochodu. W trakcie postępowania dowodowego ustalono, iż prędkość pojazduO.w momencie kontaktu była niewielka, co przełożyło się na rozmiar uszkodzeń pojazdów. To z kolei koreluje z wyjaśnieniami obwinionegoM. Ł., według którego poruszał się on z prędkością 30-40 km/h, a przed kolizją dodatkowo hamował, po czym odbił w prawo by uniknąć zderzenia zM.. Całkowicie niewiarygodna okazała się także sugestiaL. S.dotycząca możliwego zjazduO.z prawego pasa ruchu w celu uniknięcia czołowego zderzenia z pojazdem ciężarowym. Z relacjiM. Ł.wynika jednoznacznie, iż zauważył on, że pojazd poprzedzający go zjechał na lewy pas. W takim razie w jakim celu miałby zjechać na ten sam pas, aby wyprzedzić auto obwinionegoL. S.? Manewr taki zmierzałby nieuchronnie do uderzenia w tyłM., któregoM. Ł.widział na tym pasie. Przy takim rozumowaniu należałoby mu przypisać chęć uderzenia w pojazdL. S., co jest założeniem niedorzecznym. Z kolei sugestie dotyczące możliwości prowadzenia rozmowy telefonicznej lub zagapienia się przez kierowcęO.okazały się gołosłowne. Nie poparto ich żadnym przekonującym argumentem. Z relacji obwinionegoM. Ł.wynika natomiast, iż posiadał on dobry przegląd sytuacji, kontrolował swój pojazd oraz obserwował otoczenie. Przekonuje o tym także to, iż po nieoczekiwany skręcie w prawoM.,M. Ł.podjął manewry obronne.
Przedmiotem wyjaśnień ze strony sądu była także kwestia ustawienia pojazduM.na lewym poboczu drogi. Możliwość taką pośrednio wykluczył świadekM. M. (1), wskazując, iż nie ujawniono w tym miejscu odwzorowania bieżnika oponyM.(k. 44). Świadek powoływał się w tym wypadku na zdjęcia wykonane na miejscu zdarzenia (k. 21v.). Do kwestii tej odniósł się biegły sporządzający opinię w sprawie. Na podstawie przedstawionego materiału, którym posługiwał się świadekM. M. (1), biegły wykluczył możliwość postawienia tak kategorycznego stwierdzenia. Wskazał w związku z tym, iż nie ma możliwości porównania wzorów opon z ujawnionymi na miejscu zdarzenia. Wskazał także na niedostatki materiału dowodowego w tej części. Akcentował, że nie dokonano zbliżenia kształtu bieżnika opon i śladu ujawnionego na poboczu. Na tej podstawie uznał, iż przyjęcie ustaleń świadkaM. M. (1)nie było możliwe (k. 77). Twierdzenie to przekonuje sąd, zostało logicznie uzasadnione. Dodać należy, iż biegły dysponuje wiedzą specjalistyczną, która została wykorzystana przy prezentowaniu stanowiska w tej kwestii. Zeznania świadkaM. M. (1)w tej części sąd zatem nie podzielił. Sam jednak fakt, iż nie ujawniono (lub nie zdołano tego zweryfikować) odwzorowania bieżnika oponM.na lewym poboczu nie wyklucza jeszcze tego, żeM.znajdował się w tym miejscu przed zdarzeniem. Wskazywał na to wszak obwinionyM. Ł.. Do identycznego wniosku doszedł także biegły, dokonując symulacji przebiegu zdarzenia w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy.
Sąd dokonał także oceny zeznań świadkaW. C.. Jego relacja miała charakter czysto sprawozdawczy. Świadek potwierdził, iż w momencie przybycia na miejsce zdarzenia zastał pojazdy w ustawieniu pokolizyjnym. Bez bliższego uzasadnienia wskazał, że przyjęto winę za zdarzenie po stronie kierowcyO.. Powtórzył przy tym wersjęM. M. (1), według której gabaryty pojazdu obwinionegoS.uniemożliwiały wykonanie manewru skrętu w posesję z prawego pasa ruchu (k. 45). W tym zakresie obaj policjanci przyjęli rację tegoż obwinionego, co okazało się bezpodstawne. Biegły wskazał wszak, iż wykonanie manewru było możliwe także z prawego pasa ruchu. W pozostałym zakresie sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania relacji omawianego świadka. Co znamienne, wskazał on, że według drugiego z uczestników –M. Ł.– pojazdM.przed kolizją znajdował się na lewym poboczu (k. 45). Fakt ten wskazuje na konsekwencję w prezentowaniu wersji wydarzeń przez obwinionegoM. Ł.. Ostatecznie twierdzenia te znalazły także potwierdzenie w opinii biegłego. Co do samej opinii sąd także nie powziął żadnych wątpliwości. Jest ona jasna, logiczna i spójna. Biegły szczegółowo wyjaśnił wszystkie etapy procesu opiniowania. Przyjęte wnioski znalazły rzeczowe uzasadnienie. Przedstawione wątpliwości zostały wyjaśnione przez biegłego podczas rozprawy głównej. Sam fakt złożenia przez obronę dalszych wniosków dowodowych o powołanie innego biegłego nie wpływał na ocenę pracy biegłegoM. A.. W ocenie sądu wniosek obrońcy sprowadzał się jedynie do bezpodstawnego zakwestionowania opinii, która była niekorzystna dla obwinionegoL. S.. Szeroką argumentację za takim stanowiskiem zawiera treść postanowienia sądu oddalającego wniosek o powołanie kolejnego biegłego (k. 78-79).
Sąd uznał za wiarygodne inne, nieosobowe środki dowodowe w niniejszej sprawie, a zwłaszcza protokoły oględzin, dokumentację fotograficzną oraz protokoły badań uczestników zdarzenia na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Sposób ich sporządzenia oraz treść, nie były przedmiotem sporu w sprawie. Jak już sygnalizowano, biegły wypowiedział się natomiast co do braku dokładnych zbliżeń bieżnika opon na poboczu drogi, co uniemożliwiło porównanie materiału dowodowego z bieżnikiem opon pojazduM..
Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd uznał obwinionegoL. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw. W przedmiotowej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, iż obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności przy wykonaniu manewru skrętu w prawo z prawego pobocza. Manewr ten, wykonywany bez upewnienia się co do możliwości jego bezpiecznego przeprowadzenia, doprowadził do zderzenia z pojazdem obwinionegoM. Ł., który poruszał się swoim pasem ruchu, z prędkością administracyjnie dopuszczalną i w danych warunkach bezpieczną. W sprawie ustalono, że manewr wjazdu w bramę posesji obwinionegoL. S.odbywał się z lewego pobocza drogi, podczas gdy winien być przeprowadzony po zbliżeniu się do prawej krawędzi jezdni. Tego w zachowaniu obwinionego zabrakło. W sprawie ważnym ustaleniem było przy tym to, iż manewr ten w opisany sposób można było wykonać, co wykazał biegły w swojej opinii. Obwiniony nie musiał w związku z tym zjeżdżać na lewy pas i część pobocza, by bezpiecznie i w sposób niezakłócający ruchu wjechać na teren swojej posesji. Jeżeli zdecydował się na ów manewr, to winien to uczynić ustępując pierwszeństwa innym pojazdom jadącym w tym samym kierunku prawym pasem ruchu, a zatem także obwinionemuM. Ł.. Jego zachowanie słusznie zostało wobec tego zakwalifikowane jako wykroczenie z art. 86 § 1 kw. Sąd potwierdził tak przyjętą kwalifikację prawną czynu, zaproponowaną przez oskarżyciela publicznego. Do zdarzenia doszło na drodze publicznej. Było wynikiem niezachowania wskazanych powyżej zasad ostrożności w ruchu, co spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa dla kierującego pojazdem innego uczestnika ruchu.
Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy nie dostarczył zarazem podstaw do uznania winy drugiego z obwinionych –M. Ł.. Jego zachowanie było prawidłowe z punktu widzenia zasad ruchu drogowego. Jak już wskazano, toL. S.podjął manewr skrętu w prawo bez zachowania obowiązujących zasad ostrożności. Manewr ten był zupełnym zaskoczeniem dla kierowcyO. (...), który jechał prawym pasem, a co do prędkości jego pojazdu nie powzięto żadnych wątpliwości. Dodać trzeba, iż – na co zwrócił uwagę biegły – prędkość przy kontakcie była minimalna. Brak przy tym śladów hamowania pojazdemO. (...)(k.77). Zestawienie tych informacji prowadzi do jasnego i logicznego wniosku, że nadmierna prędkość nie była powodem kolizji. Sąd – przyjmując ustalenia biegłego – nie ujawnił w trakcie postępowania dowodowego naruszenia zasad ruchu drogowego przez obwinionegoM. Ł.. Nie sposób w tym przypadku mówić o manewrze wyprzedzania z prawej strony pojazdu bez zachowania warunków tego manewru, skoro w istocie to pojazd obwinionegoL. S.winien ustąpić pierwszeństwa prawidłowo kierowcy jadącemu prawym pasem ruchu. Wykluczenie naruszenia zasad w ruchu drgowym prowadziło do uniewinnienia obwinionegoM. Ł..
Uznając obwinionegoL. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd na mocy art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Należy zaznaczyć, iż stopień naruszenia reguł ostrożności w ruchu drogowym nie był w tym wypadku jaskrawy. Konieczność oddziaływania prewencyjnego zostanie w sposób dostateczny zabezpieczona poprzez wymierzenie symbolicznej wręcz grzywny. Jej wysokość dostosowano także do możliwości płatniczych obwinionego. Obwiniony pracuje, prowadzi własną działalność gospodarczą. Zapłata grzywny w żaden sposób nie narazi go zatem na uszczerbek w utrzymaniu jego i jego rodziny. W ocenie sądu już sam fakt przeprowadzenia postępowania z udziałem obwinionego stanowi doświadczenie, które skutecznie odwiedzie go w przyszłości od popełniania tego typu czynów. W świetle przedstawionych okoliczności orzeczona kara jawi ie jako sprawiedliwa i wyważona. Nie sposób mówić o jej dotkliwości przekraczającej stopień winy i społecznej szkodliwości czynu.
Konsekwencją rozstrzygnięcia w sprawie była decyzja w przedmiocie kosztów postępowania. Orzeczono o nich po myśliart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw, zasądzając od obwinionegoL. S.kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie. Jak już zasygnalizowano, rozstrzygnięcie w tej kwestii uwzględnia wynik procesu, w którym ustalono sprawstwo obwinionego. Opłata stanowi wobec tego pochodną orzeczonej kary, a wydatki wynikają z podjętych w sprawie czynności dowodowych mających na celu ustalenie przyczyn zdarzenia i oceny zachowań uczestników kolizji drogowej. Skoro wyniki postępowania dowodowego przywiodły do wniosku zawartego w sentencji wyroku, to naturalną konsekwencją tychże było obciążenie obwinionegoL. S.wydatkami w sprawie. Również i w tym wypadku należy wskazać, że ich poniesienie nie wpłynie szczególnie negatywnie na poziom życia i utrzymanie obwinionego i jego rodziny. Obwiniony osiąga stały dochód, w którym wydatki w sprawie stanowią stosunkowo niewielki ułamek. Nie będą zatem ciężarem, którego obwiniony nie byłby w stanie ponieść.
```yaml
court_name: Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu
date: '2016-02-29'
department_name: II Wydział Karny
judges:
- Leszek Osiński
legal_bases:
- art. 627 kpk
- art. 119 kpw
recorder: st. sekr. sądowy Barbara Dera
signature: II W 171/15
```