Sygn. akt II W 294/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 października 2015r.
Sąd Rejonowy w Łukowie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Ewa Przychodzka-Kasperska
Protokolant st. sekr. sądowy Beata Siestrzewitowska
w obecności oskarżyciela publicznego Sławomira Niedziółki,
Grzegorza Śledzia, Roberta Czerepińskiego

po rozpoznaniu w dniu 12 maja, 4 sierpnia, 29 września 2015 r. sprawy
M. F.z domuB.c.J.iK.z domuB.ur. (...)wŁ.
obwinionej o to, że:
I. w dniu 23 stycznia 2015r. około godziny 10.00 wG.gm. Łuków, na drodze publicznej kierując samochodem m-kiH.nr rej. (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i zajechała drogę pojazdowiC.nr rej. (...)czym doprowadziła do zderzenia się pojazdów,
to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.
II. w miejscu i czasie jak w pkt I kierując samochodemH.nr rej. (...)pomimo zakazu korzystała z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku,
to jest z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 P.R.D.

o r z e k a
I. obwinionąM. F.w ramach zarzucanych jej czynów uznaje za winną tego, że w dniu 23 stycznia 2015r. wG.gm. Łuków, na drodze publicznej kierując samochodem m-kiH.nr rej. (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i pomimo zakazu korzystała z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, w efekcie czego zajechała drogę pojazdowi markiC.nr rej. (...)czym doprowadziła do zderzenia się pojazdów, to jest dokonania wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w. w zb. z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 P.R.D. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za ten czyn na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierza obwinionej karę grzywny w kwocie 400 (czterysta) złotych;
II. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem opłaty.

POUCZENIE

1
Od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja (art. 103 § 2 k.p.w.).b)

2
Wyrok można zaskarżyć w całości lub części (art. 103 § 4 k.p.w.).

3
Apelację wnosi się na piśmie w zawitym terminie 7 (siedmiu) dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem.b)W wypadku, gdy uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie zawitym 7 (siedmiu) dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia. Wniesienie apelacji przed upływem terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku albo wniosku o przekład uzasadnienia wyroku przedstawionego w formie ustnej wywołuje skutki wskazane odpowiednio wart. 35 § 1 k.p.w.alboart. 82 § 7 k.p.w.(wniosek o uzasadnienie wyroku bądź sporządzenie przekładu uzasadnienia wyroku przedstawionego w formie ustnej, sporządzenie uzasadnienia bądź przekładu uzasadnienia przez sąd, doręczenie uzasadnienia bądź przekładu uzasadnienia) i podlega rozpoznaniu; można ją uzupełnić w terminie 7 (siedmiu) dni (art. 105 § 1-2 k.p.w.iart. 122 § 2 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.w.).

Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.w.).
Do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy, czynność można wykonać następnego dnia (art. 123 § 1 i 3 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.w.).
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.w.).
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 (siedmiu) dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się do osób nie będących stronami (art. 126 § 1 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.w.).

4
Apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku (art. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

5
Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych (art. 447 § 2 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

6
Apelację co do środka karnego uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o środkach karnych. Zaskarżyć można również brak rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego (art. 447 § 3 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

7
3W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu zażalenia (art. 447 § 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

8
Podstawą apelacji nie może być błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, oraz rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, związane z treścią zawartego porozumienia w sprawie wydania wyroku skazującego, wymierzenia określonej kary lub środka karnego lub rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu (art. 447 § 5 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

9
Prezes sądu pierwszej instancji odmówi przyjęcia apelacji, jeżeli apelacja zostanie wniesiona po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalna z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.).

10
(inne informacje wskazane przez sąd, nieuwzględnione w pkt 1-9)
c)

Wyjaśnienie:
W treści pouczenia, w nawiasach wskazano podstawę prawną danego twierdzenia; użyty skrót „k.p.k.” oznaczaustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, której tekst został zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 1997 r. Nr 89, poz. 555 i niektórych Dziennikach opublikowanych później; skrót „k.p.w.” oznaczaustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, której tekst został zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 2013 r. poz. 395 oraz niektórych Dziennikach opublikowanych później.

a
stosuje się w sprawach o wykroczenia, z wyłączeniem spraw o wykroczenia skarbowe

b
uwzględnia się, o ile ustawa nie stanowi inaczej

c
uwzględnia się, o ile sąd tak postanowi

Sygn. akt II W 294/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd Rejonowy w Łukowie ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 stycznia 2015 r. w porze porannej zamieszkała wŁ.M. F.jako kierująca samochodem markiH.onr rej. (...)wyjechała drogą K-63, biegnącą zŁ.w kierunkuS.z zamiarem dojazdu do miejsca pracy. WcześniejM. F.była wraz z 10-letnią córką u lekarza, co spowodowało, że do pracy miała dotrzeć z opóźnieniem i stąd zależało jej na jak najszybszym dojeździe doS.. W momencie, gdyM. F.przejeżdżała przez przylegającą bezpośrednio doŁ.miejscowośćG., na jej telefon komórkowy zatelefonowała córka, która miała problem z samodzielnym otwarciem drzwi mieszkania.M. F.połączenie odebrała i rozmawiając przez telefon wymagający trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, udzielała instrukcji córce nie przerywając jazdy. W tym samym czasie trasęŁ.–S.pokonywała jako kierująca samochodem markiC.onr rej. (...), także mieszkająca wŁ.i pracująca wS.,D. M.. Przejeżdżając ok. godz. 10:00 przez miejscowośćG.dostrzegła ona jadące przed nią z dużo mniejszą prędkością dwa samochody, w tym samochód kierowany przezM. F., który poruszał się jako drugi. Po stwierdzeniu, że kierujący oboma pojazdami nie podejmują żadnych manewrów, zaś kierująca samochodem markiH.rozmawia nadto przez telefon,D. M.postanowiła je wyprzedzić, przy czym wszystkie pojazdy znajdowały się jeszcze przed zabudowaniami Szkoły Podstawowej wG.. W momencie, gdyD. M.była już w trakcie manewru wyprzedzania pojazduM. F., a przód pojazdu markiC.znajdował się około połowy samochodu markiH., równieżM. F., w dalszym ciągu rozmawiając przez telefon, rozpoczęła manewr wyprzedzania poprzedzającego ją pojazdu.D. M.widząc ten manewr zaczęła hamować oraz skręcać w lewo na pobocze, zaśM. F.po dostrzeżeniu sytuacji na drodze zahamowała. Pomimo podjętych przez obie kierujące manewrów obronnych doszło do kontaktu obu pojazdów, którego jednak żadna z kierujących nie odczuła. Na pojeździe markiC.pojawiły się zaś uszkodzenia – wgniecenie błotnika tylnego prawego i pęknięcie lakieru na błotniku.D. M.czując się pokrzywdzoną zaistniałym zdarzeniem drogowym postanowiła zmusić nieznaną wówczas sobie kierującą drugim pojazdem do zatrzymania, czym jednakM. F.nie była zainteresowana.D. M.przejechała zatem niezwłocznie na prawą stronę drogi i zaczęła dawaćM. F.sygnały do zatrzymania, które ta jednak zignorowała i odjechała w kierunkuS., w dalszym ciągu rozmawiając przez telefon komórkowy. W tym samym kierunku, po stwierdzeniu zarysowania prawego błotnika oraz uszkodzeń przewożonych artykułów, ruszyła takżeD. M., która następnie w miejscowościG.na terenie powiatu(...)wyprzedziła pojazd kierowany przezM. F.. Wkrótce potemM. F.straciła panowanie nad kierowanym przez siebie pojazdem doprowadzając do jego dachowania. Świadkami tego zdarzenia byli poruszający się samochodem w tym samym kierunku małżonkowieM. K.iB. K.. Na miejscu tego zdarzenia drogowego zatrzymała się takżeD. M., która powiadomiła o nim miejscowa jednostkę Policji. Tego samego dnia ok. godz. 18:50D. M.zgłosiła się też doK.wS.opisując oba zdarzenia drogowe oraz przedstawiając kierowany przez siebie pojazd markiC.do policyjnych oględzin.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiałudowodowegow postaci: częściowo wyjaśnień obwinionejM. F.– k. 12v, 27v i zeznań świadkaD. M.– k. 8v, 28-28v, a ponadto na podstawie zeznań świadkówM. K.– k. 51-52 iB. K.– k. 87-87v oraz takich dowodów jak: Notatki urzędowe ze zdarzenia drogowego – k. 14, 15, Protokół oględzin – k. 16, Protokół oględzin – k. 53-54, Dokumentacja dotycząca oznakowania poziomego nadrodze krajowej nr (...)S.-Ł.-R.w miejscowościG.– k. 60-68 iP.drogi K-63 w miejscowościG.wraz z materiałem poglądowym – k. 73-76.
ObwinionaM. F.będąc przesłuchiwana w toku czynności wyjaśniających nie przyznała się do dokonania zarzucanych jej czynów i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień.S.przed Sądem obwiniona nie przyznała się jedynie do czynu z art. 86 § 1 k.w., a przyznała się do czynu z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 P.R.D., swoje wcześniejsze odmienne wyjaśnienia tłumacząc okolicznościami sytuacji przesłuchania. JednocześnieM. F.złożyła wyjaśnienia, w których przedstawiła swoją wersję wydarzeń. Obwiniona potwierdziła zatem, że tego dnia faktycznie poruszała się jako kierująca przez miejscowośćG.i rozmawiała wówczas przez telefon komórkowy, ponieważ zmuszona była odebrać połączenie od córki.M. F.wyjaśniła także, iż jadący przed nią w tym czasie pojazd zaczął w pewnym momencie zwalniać, a wkrótce włączył prawy kierunkowskaz i rozpoczął manewr skrętu na posesję. Widząc to obwiniona włączyła lewy kierunkowskaz i po upewnieniu się, że jej pojazd nie jest wyprzedzany, sama rozpoczęła manewr wyprzedzania. W tym czasie za jej pojazdem poruszały się co najmniej dwa inne. W trakcie manewru obwiniona dostrzegła zbliżający się z bardzo dużą prędkością samochód markiC.. Widząc go zahamowała, ale z uwagi na fakt, że tylko nieznacznie przekroczyła oś jezdni, pojazd ten przejechał obok i nie doszło do kontaktu obu pojazdów. Widząc to,M. F.kontynuowała jazdę doS., przy czym następnie w miejscowościG.doszło do zdarzenia drogowego z udziałem kierującej samochodem markiC..
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionejM. F.zasługują na wiarę jedynie częściowo, a mianowicie w zakresie w jakim obwiniona nie kwestionowała, że w dniu 23 stycznia 2015 r. poruszała się przez miejscowośćG.jako kierująca samochodem markiH.onr rej. (...), rozmawiając w tym czasie przez telefon komórkowy i w czasie podjętego przez nią manewru wyprzedzania poprzedzającego pojazdu doszło do sytuacji drogowej z udziałemD. M.jako kierującej samochodem markiC.onr rej. (...). W ocenie jednak Sądu, wbrew twierdzeniomM. F., podjęty przez nią manewr spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez zderzenie pojazdów obwinionej i pokrzywdzonej.
Przystępując do rozważań w pierwszej kolejności podnieść należy, iż odtworzenie przebiegu sytuacji na drodze z udziałemM. F.iD. M.możliwe było jedynie na podstawie ich relacji, ponieważ nie ustalono żadnych innych osób, które mogłyby to zdarzenie obserwować. W szczególności osobami takimi nie okazali się poruszający się tą trasą w zbliżonym czasie małżonkowieM. K.iB. K., którzy w swoich zeznaniach zrelacjonowali jedynie późniejszą sytuację wG.. Nie mieli też informacji, aby obie kierujące rozmawiały wówczas między sobą na temat zdarzenia wG., co zgodne jest zresztą z procesowymi relacjamiM. F.iD. M.. W ocenie Sądu, świadkowie ci jako osoby całkowicie obce dla obwinionej i pokrzywdzonej nie mieli żadnego powodu, aby zatajać swoją ewentualną wiedzę na temat wcześniejszego zdarzenia, które miało miejsce wG., zwłaszcza że mając wiedzę o późniejszym zdarzeniu przedstawili je w ocenie Sądu wiarygodnie, stosownie do swoich obserwacji i pamięci. W ten sposób Sąd miał możliwość ustalić zdarzenie wG.jedynie na podstawie relacjiM. F.iD. M., z których każda niewątpliwie była zainteresowana w przedstawieniu go w sposób dla siebie korzystny, tak z uwagi na role procesowe w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu toczącym się przez Sądem Rejonowym w Siedlcach w związku ze zdarzeniem wG., gdzie występują one w odmiennej konfiguracji procesowej. Dążąc do weryfikacji obu wersji Sąd przeprowadził też czynność oględzin miejsca zdarzenia z udziałemM. F.iD. M.. Efektem tej czynności, udokumentowanej protokołem z k. 53-54 i dokumentacją z k. 73-76, było jednak stwierdzenie, że są to w istocie dwa miejsca, ponieważ każda z zainteresowanych wskazywała je odmiennie. Uwagę zwraca przy tym fakt, że miejsca te dzieliła znaczna odległość i różniło usytuowanie na drodze K-63 biegnącej zŁ.doS.przez miejscowośćG., ponieważD. M.wskazała miejsce w centrum miejscowości, zaśM. F.już na jej skraju, gdzie kończy się zabudowa. Wskazana znaczna rozbieżność w połączeniu z faktem, że trasa ta każdej z kobiet jest z pewnością doskonale znana wobec codziennych dojazdów do miejsc pracy wS., przekonuje, że nie doszło tu do pomyłki, lecz jedna z nich świadomie wskazała miejsce niezgodne z rzeczywistością, prawdopodobnie na skutek uznania, że jest to bardziej korzystne z punktu widzenia prezentowanej wersji wydarzeń. Analizując te okoliczności w powiązaniu z wyjaśnieniamiM. F.i zeznaniamiD. M.Sąd uznał jednak, że bliższa prawdzie jest wersja prezentowana przez pokrzywdzoną. Zaznaczenia wymaga bowiem przede wszystkim fakt, żeD. M.pierwsze zeznania złożyła już w dniu 2 lutego 2015 r., a zatem tuż po zdarzeniu i nie znając relacji drugiej z kierujących. Wersja wydarzeń przedstawiona w tych zeznaniach koreluje też z pierwszą relacjąD. M.przedstawioną tuż po zdarzeniu funkcjonariuszowiK.wS., która to została ujęta w notatce urzędowej z k. 15, ujawnionej wobec treściart. 76 § 1 i 2 k.p.w.Relacja ta, z uwagi na charakter czynności nie jest w notatce urzędowej ujęta tak szczegółowo jak w zeznaniach, w tym nie zawiera dokładnych danych odnośnie miejsca zdarzenia. Pozwala jednak na zobrazowanie zdarzenia takim jakim ono było w relacjiD. M.. Informacja odnośnie miejsca zdarzenia zawarta jest zaś już w pierwszych zeznaniachD. M., w których znalazło się stwierdzenie, że manewr wyprzedzania świadek rozpoczęła „przed Szkołą w miejscowościG.pomiędzy zakładem lakierniczym PanaM.a Szkołą Podstawową wG.” (k. 8v). Tymczasem także w trakcie sądowej czynności oględzinD. M.wskazała, że zdarzenie to miało miejsce tuż przed Szkołą Podstawową wG.. Opisując dalej zachowania swoje iM. F.D. M.uczyniła to w dużej mierze w sposób zbieżny z wyjaśnieniami obwinionej. Niewątpliwie bowiem przed pojazdemM. F.poruszał się jeszcze jeden pojazd, która postanowiła ona wyprzedzić, zaś manewr ten zbiegł się w czasie z manewrem wyprzedzania podjętym przezD. M.. Obie zgodnie podały nadto, żeM. F.prowadziła wówczas rozmowę telefoniczną. Uwagę zwraca też fakt, że pokrzywdzona zeznała, iż nie poczuła, aby doszło o kontaktu pojazdów, a przekonała się o tym dopiero po wyjściu na zewnątrz i stwierdzeniu otarcia lakieru w obrębie tylnego prawego błotnika. Tymczasem, także obwiniona wyjaśniła, że nie poczuła, aby doszło do kontaktu pojazdów, wobec czego kontynuowała jazdę w kierunkuS.. Podnieść w tym miejscu należy, iż pojazd markiC.onr rej. (...)jeszcze w dniu zdarzenia był przedmiotem oględzin funkcjonariuszaK.wS., który faktycznie stwierdził i opisał w protokole oględzin z k. 16, że pojazd ten faktycznie posiada wgniecenie błotnika tylnego prawego i pęknięcie lakieru na błotniku, co także zgodne jest ze spostrzeżeniamiD. M.. W czasie omawianej czynności stwierdzono także otarcie lakieru obudowy lusterka zewnętrznego prawego, jednak w ocenie Sądu brak jest podstaw, aby powiązać je z tym zdarzeniem, zwłaszcza, że nie opisywała go samaD. M.. Kontakt obu pojazdów był zresztą nieznaczny i nieodczuwalny dla obu kierujących. Musiał zatem dotyczyć tylko jednego miejsca. Opisane uszkodzenia nie mogły też powstać w trakcie późniejszego zdarzenia wG., ponieważ - jak wynika ze spójnych zeznańD. M.iM. K.- nie doszło wówczas do kontaktu pojazdów.
Stwierdzić zatem należy, iż wersja wydarzeń pokrzywdzonejD. M.jest nie tylko konsekwentna co do miejsca zdarzenia, ale znajduje też w dużej mierze potwierdzenie w relacji obwinionejM. F.. ZeznaniaD. M.składane w postępowaniu sądowym było zdecydowanie najbardziej obszerną z jej relacji, co wynikło jednak w dużej mierze z faktu zadawania jej licznych pytań. Ponadto, w ocenie Sądu co do dwóch okoliczności zeznania te wykazują rozbieżność z poprzednimi relacjami. Pierwsza z nich jest w ocenie Sądu pozorna, ponieważ dotyczy faktu, że składając zeznania na rozprawieD. M.nieznacznie rozszerzyła zakres uszkodzonych jej w wyniku zderzenia artykułów i wskazała, że były to także artykuły spożywcze, a nie tylko kosmetyczne. Nie jest to jednak okoliczność istotna i realnie mogła wyniknąć z pominięcia tego drobnego szczegółu bądź w relacjiD. M., bądź przy protokołowaniu jej zeznań. Druga rozbieżności jest zaś o wiele bardziej istotna. Zarówno bowiem w relacji przedstawionej funkcjonariuszowiK.wS., jak i w pierwszych zeznaniachD. M.nie podała, aby w wyniku omawianego zdarzenia drogowego wjechała do rowu. W zeznaniach zawarła stwierdzenie „odbiłam zupełnie w lewo na pobocze” (k. 8v). Tymczasem na rozprawieD. M.przekonywała już, że wjechała wówczas do rowu. W ocenie Sądu stwierdzenia tego nie sposób uznać za wiarygodne nie tylko z powodu czasu jego pojawienia się w postępowaniu, ale także biorąc pod uwagę dalszą relację o zdarzeniuD. M.przy uwzględnieniu wynikającego z dokumentacji fotograficznej z k. 75 ukształtowania terenu. Z zeznań pokrzywdzonej wynika wszak, że niezwłocznie miała z tego rowu wyjechać, jeszcze przed pojazdem kierowanym przez obwinioną. Rów w tym miejscu jest zaś dość głęboki i w ocenie Sądu nie jest możliwe, abyD. M.była w stanie sama tak szybko pojazd z tego miejsca wyprowadzić i to jeszcze przed oddaleniem się z miejsca zdarzeniaM. F.. W pozostałym jednak zakresie w ocenie Sądu brak jest podstaw do podważania wiarygodności zeznańD. M.. Na skutek gwałtownego hamowania pokrzywdzona mogła też głęboko wbić samochód w podłoże powodując, że przyczepiły się do niego trawa i błoto, zgodnie z tym co zeznała. Podnieść też należy, iż nie sposób za okoliczność mogącą podważyć wiarygodność zeznańD. M.uznać jej twierdzenia przedstawianego na rozprawie, że małżonkowieK.poruszali się pojazdem jadącym w czasie zdarzenia wG.przed pojazdem obwinionej, czego oni sami nie potwierdzili. W końcowej części zeznańD. M.podała bowiem, że jest to w istocie jej przypuszczenie. W ocenie Sądu za uznaniem za wiarygodną wersję wydarzeń pokrzywdzonej przemawiają również okoliczności wynikające z wyjaśnień obwinionej, a mianowicie w pierwszej kolejności fakt, że takżeM. F.podała, że w trakcie zdarzenia prowadziła rozmowę telefoniczną. Stwierdzić zatem należy, iż wobec tego obwiniona realnie miała obniżoną możliwość obserwacji i szybkiego reagowania na sytuacje na drodze. Zauważyć też należy, iż z tego względu prowadząc rozmowę telefoniczną i kierując pojazdem na drodze, na której odbywał się wzmożony ruch pojazdów,M. F.nie powinna była podejmować dodatkowych manewrów, a mianowicie manewru wyprzedzania, który wynika wszak także z jej wyjaśnień. Ponadto, wskazać należy, iż – jak wynika z wyjaśnień obwinionej – spieszyła się ona wówczas do pracy, która to okoliczność warunkowała również podejmowanie przez nią wskazanych zachowań w postaci prowadzenia rozmowy telefonicznej w trakcie kierowania pojazdem, a także wyprzedzania jadącego z mniejszą prędkością pojazdu. Zachowania te już same w sobie nie były zachowaniami bezpiecznymi, lecz stwarzały potencjalne ryzyko spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na te zachowania obwinionej nałożył się zaś manewr wyprzedzania podjęty przezD. M.. Uwagę zwraca fakt, że zgodnie z wersjąM. F.odnośnie miejsca zdarzenia, do którego miało dojść w rejonie ujętym na planie z k. 60, w miejscu tym żadna z kierujących nie powinna poodejmować manewru wyprzedzania z uwagi na zakaz wynikający z ustawienia tam znaku ostrzegawczego odnośnie niebezpiecznych zakrętów (art. 24 ust. 7 pkt 2 P.R.D.), a nadto z uwagi na znajdujące się w tym miejscu na jezdni podwójne linie ciągłe. Tego rodzaju uwarunkowań nie było zaś w miejscu wskazanym przezD. M.(plan z k. 64), w którym nie obowiązywał żaden zakaz wyprzedzania. Stwierdzić zatem należy, iż wersja obwinionej miała za zadanie przekonać o popełnieniu także przez drugą kierującą nieprawidłowości warunkujących zaistnienie zdarzenia drogowego.M. F.wyjaśniała nadto, że pojazd markiC.zbliżał się z bardzo dużą prędkością, co miało być kolejną nieprawidłowością popełnioną przezD. M.jako kierującą. W ocenie Sądu wersja zdarzenia wynikająca z wyjaśnień obwinionej nie znajduje przy tym potwierdzenia w logice sytuacji, ponieważ pojazd markiC.miał według niej nadjeżdżać już w momencie gdy była ona w trakcie manewru wyprzedzania, a wykonując ten manewr jej pojazd miał jedynie nieznacznie przekroczyć oś jezdni. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby mogło dojść do powstania w samochodzie markiC.uszkodzeń w obrębie prawego tylnego błotnika, które zostały wszak potwierdzone i opisane w stosownym protokole. Istnienie tego uszkodzenia potwierdza zaś wersję wydarzeńD. M., zgodnie z którą manewr obwinionej został podjęty w momencie gdy była ona mniej więcej w połowie samochodu markiH.. Z kolei obwiniona w ocenie Sądu zgodnie z prawdą podała, że w trakcie manewrów obu kierujących samochód markiC.wjechał jedynie na pobocze, co zostało omówione powyżej.
Opierając się na powyższych dowodach i rozważaniachSąd uznałzatemM. F.za winnątego, że w dniu 23 stycznia 2015r. wG.gm. Łuków, na drodze publicznej kierując samochodem m-kiH.nr rej. (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i pomimo zakazu korzystała z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, w efekcie czego zajechała drogę pojazdowi markiC.nr rej. (...)czym doprowadziła do zderzenia się pojazdów, to jest dokonania wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w. w zb. z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 P.R.D. w zw. z art. 9 § 1 k.w. W ocenie bowiem Sądu zachowania ujęte w dwóch zarzucanych obwinionej czynach zostały podjęte w tym samym czasie i miejscu, a nadto trwały równolegle, wzajemnie na siebie wpływając. Nie ma zatem podstaw do rozbijania ich na dwa czyny. Sąd wyeliminował nadto z opisu czynu określenie godziny, gdyż w rzeczywistości jest ona trudna do określenia, a nie stanowi koniecznego elementu zarzutu. Nie budzi zaś wątpliwości tak przyjęta kwalifikacja prawna czynu. Zakaz wynikający z treści art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 P.R.D. w zw. z art. 9 § 1 k.w. jest oczywisty. Zaznaczyć jedynie należy, iż Sąd nie miał możliwości określić typu telefonu komórkowego, przez który rozmawiała wówczas obwiniona i stąd w opisie czynu powtórzone zostało za ustawą ujęcie alternatywne. Jeżeli zaś chodzi o kwalifikację prawną z art. 86 § 1 k.w. podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 P.R.D. kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy: 1) ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu; 2) kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania. W ocenie SąduM. F.jako kierująca tym wymaganiom nie sprostała, co spowodowało kolizję obu pojazdów. Uwagę zwraca fakt, że sytuację zagrożenia na drodze stworzyła wyłącznieM. F.. Uznając obwinioną za winną dokonania tego czynu Sąd miał na uwadze, iż jest ona osobą dorosłą, funkcjonującą w społeczeństwie, a zatem powinny jej być znane zasady porządku prawnego, wśród których zwłaszcza poszanowanie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest jedną z podstawowych, zaś naruszone przez obwinioną zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym są to normy o charakterze elementarnym, które powinny być znane uczestnikom ruchu drogowego.
Wymierzając obwinionej karęza ten czyn Sąd jako okoliczności obciążające uwzględnił przedstawione powyżej okoliczności związane z wyjątkowym wręcz niezachowaniem przezM. F.szczególnej ostrożności przy podjętym manewrze, wykonywanym podczas prowadzenia rozmowy telefonicznej i na drodze o randze drogi krajowej, na której stale odbywa się wzmożony ruch pojazdów. Jako istotne okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił dotychczasową niekaralnośćM. F., a także brak skutków kolizji jeżeli chodzi o stan zdrowia jej uczestników.
Wyważając powyższe okoliczności Sąd wymierzył obwinionej za ten czyn karę grzywny w kwocie 400 zł uznając, iż nie jest to wielkość wygórowana zważywszy na istniejące okoliczności obciążające, dostatecznie uwzględnia też okoliczności łagodzące, przy których będzie dla obwinionej wystarczającą dolegliwością.
Tak ukształtowane orzeczenie o karze jest zatem w ocenie Sądu adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynuM. F.. Uwzględnia też cele wychowawcze i zapobiegawcze jakie kara ma spełnić względem obwinionej, a także cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania (art. 33 § 1 k.w.).
Mając na uwadze względy związane z obecną sytuację majątkową i bytową obwinionej, która uzyskuje stały dochód z wykonywanej pracy, Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia jej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.zasądził je od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa w wysokości ustalonej na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118 poz. 1269) orazart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49 z 1983 r. poz. 223 ze zm.).
Mając zatem powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w wyroku.

SSR Ewa Przychodzka-Kasperska
```yaml
court_name: Sąd Rejonowy w Łukowie
date: '2015-10-06'
department_name: II Wydział Karny
judges:
- Ewa Przychodzka-Kasperska
legal_bases:
- art. 76 § 1 i 2 k.p.w.
- art. 123 § 1 i 3 k.p.k.
- § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.
  w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty
  za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia
- art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
recorder: st. sekr. sądowy Beata Siestrzewitowska
signature: II W 294/15
```