Sygn. akt II K 780/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 września 2014 r.
Sąd Rejonowy w Brzegu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Ewa Kacan – Skrzyńska
Protokolant:  st. sek. sąd. Lilianna Kupis
W obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Brzegu – Waldemara Chrząszcz
Po rozpoznaniu w dniu 14.01.2014r., 11.03.2014r., 24.04.2014r., 10.06.2014r., 22.07.2014r., 16.09.2014r. w Brzegu
SprawyW. S.
s.N.iW.zd.A.
ur. (...)B.
Oskarżonego o to, że:
w okresie od miesiąca grudnia 2009 roku do czerwca 2011 roku wB., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzićA. Z.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem, w ten sposób, iż w dniu 01 grudnia 2009r. zawarł zA. Z.umowę dzierżawy lokalu wB.przyul. (...), a następnie przyjmował od pokrzywdzonej comiesięczny czynsz zgodnie z zawartą umową w kwocie 1400 zł, nie udzielając żadnego potwierdzenia przyjęcia gotówki, po czym w dniu 09 czerwca 2011r. złożył w Sądzie Rejonowym w Brzegu pozew o sygn. akt(...)o zapłatę kwoty 16 855,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami, od pozwanejA. Z., tytułem zaległych opłat za czynsz i media, wprowadzając tym samym w błąd Sąd Rejonowy w Brzegu,
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk

I
uniewinnia oskarżonegoW. S.od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk,

II
na podstawieart. 632 pkt. 2 kpkzwalnia oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty , kosztami tymi obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 780/13

UZASADNIENIE

SĄD(...)
W dniu 01.12.2009 roku pomiędzy oskarżonymW. S.a pokrzywdzonąA. Z.doszło do zawarcia umowy dzierżawy lokalu usługowego położonego przyul. (...). Zgodnie z umową pokrzywdzona zobowiązana była do opłacania comiesięcznego czynszu od dnia 01.12.2009 roku w wysokości 1200 złotych do 15 każdego miesiąca. Zgodnie z umową płatność czynszu miała następować do rąk własnych wydzierżawiającego lub przelewem na rachunek bankowy wskazany w rachunku . Oprócz czynszu pokrzywdzona zgodnie z treścią umowy miała ponosić dodatkowo koszty eksploatacyjne tytułem centralnego ogrzewania w wysokości 200 złotych , energii elektrycznej , zimnej wody i odprowadzania ścieków , wywozu nieczystości . Pokrzywdzona lokal wynajęła pod działalność gospodarczą – kwiaciarnię . Na prowadzoną działalność otrzymała dotację w wysokości 18.000 złotych . W dniu zawarcia umowy pokrzywdzona wpłaciła oskarżonemu kwotę 1200 złotych tytułem kaucji , zaś 15 grudnia 2009 roku dokonała opłaty pierwszego czynszu w wysokości 1400 złotych na co otrzymała pokwitowanie wystawione przez żonę oskarżonego. Dodatkowo otrzymała numer konta żony oskarżonego , na który miała dokonywać stosownych wpłat . Zgodnie z umową pokrzywdzona przeprowadziła prace adaptacyjne lokalu niezbędne dla powadzonej działalności . Poza uiszczeniem tego pierwszego czynszu , w kolejnych już miesiącach pokrzywdzona nie przekazywała oskarżonemu żadnych kwot pieniężnych tytułem opłaty za czynsz dzierżawy lokalu ani innych kwot tytułem opłat za eksploatację lokalu . Początkowo prosiła oskarżonego o cierpliwość , tłumacząc, iż jest to początek działalności , że działalność nie przynosi dochodu , zapewniając , że ureguluje całą zaległość w terminie późniejszym . W okresie letnim pokrzywdzona nie informując pokrzywdzonego opuściła lokal . Wcześniej natomiast poinformowała oskarżonego w czasie spotkania jakie miało miejsce przed jego domem , że z konkubentem wyjeżdża nad morze , oświadczyła wówczas , iż liczy na osiągnięcie tam dochodu , co pozwoli na uregulowanie zaległości. Mimo zapewnień pokrzywdzona nie uregulowała zadłużenia , zaś oskarżony po powrocie z wakacji zastał pusty lokal . Pokrzywdzona , nie zdała również kluczy , przy czym zmieniła miejsce zamieszkania naul. (...). Nowy adres zamieszkania pokrzywdzonej oskarżony ustalił po dłuższych poszukiwaniach .
W konsekwencji oskarżony skierował do pokrzywdzonej pismo datowane na dzień 25.10.2010 roku wzywając do uregulowania zaległej należności czynszowej,w jego treści informując jednocześnie , iż zgodnie z umową obowiązuje termin 3 miesięczny wypowiedzenia . Pismo to osobiście odebrała pokrzywdzona 29.10.2010 roku, jednak nie ustosunkowała się do pisma w żaden sposób . Jeszcze wcześniej oskarżony udał się do miejsca zamieszkania pokrzywdzonej i zażądał zwrotu zaległej kwoty . Również takiej treści żądanie pokrzywdzona znalazła także w drzwiach swojego mieszkania .
Po kierowanych wielokrotnie wezwaniach oskarżona zawiadomiła Urząd Skarbowy o nie wykazaniu przez oskarżonego dochodów .
Jeszcze w lutym 2010 roku pokrzywdzona zawarła umowę z biurem rachunkowym o świadczenie usług księgowych.
W dacie 09.06.2011 roku oskarżony wniósł pozew o zapłatę kwoty 16 855 złotych przeciwkoA. Z., wskazując , iż na żądaną kwotę składa się czynsz za okres od 01.01.2010 roku do 31.12.2010 roku , opłata za co , wodę , ścieki , energię. W dacie 7 listopada 2011 roku wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z treścią pozwu . Wobec nie podjęcia korespondencji - odpisu nakazu zapłaty (wysłanej na prawidłowy adres ) orzeczenie uprawomocniło się . Pod koniec miesiąca listopada 2011 roku pokrzywdzona dowiedziała się o treści nakazu zapłaty.
Oskarżony w roku 2009 i 2010 nie zadeklarował do opodatkowania dochodów z tytułu zawartej umowy dzierżawy. Za 2009 roku nie złożył zeznania podatkowego zaś za 2010 rok złożył zeznanie PIT- 37 , w którym to nie wykazał żadnych dochodów . W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego pismem z dnia 25.10.2011 roku oskarżony oświadczył , iż nie uzyskał żadnych dochodów w latach 2009 -2010 r.
Dowód :wyjaśnienia oskarżonego k.133-134,176,177,239
częściowo zeznaniaA. Z.k.28, 48-49, 177-178, 182, 222,231,239
pokwitowanie k.3
umowa dzierżawy lokalu k. 33
umowa o świadczenie usług księgowych k. 35
pismo z PUP wraz z protokołami 55-59
potwierdzenie zarejestrowania podmiotu k. 5
pismo US k. 61
pismo oskarżonego do US k.62
akta sprawy(...)(w tym pozew, pisma z daty 05.10.2010r, z dnia 25.10.2010
roku , potwierdzenie odbioru , nakaz zapłaty postanowienie w przedmiocie nadania
klauzuli )
zeznaniaM. K.k. 119,181
zeznaniaM. S.k. 114-115, 182-183
zeznaniaE. K.k. 205
zeznaniaB. P.k. 206
zeznaniaR. L.k. 221
Zarówno w toku postępowania sądowego jak i w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił zgodnie z ustaleniami , w tym w przedmiocie nieregulowania należności czynszowych przez pokrzywdzoną . Wskazał , iż pokrzywdzona otrzymała numer konta żony , na który miała dokonywać przelewu pieniędzy , wskazał na wielokrotne rozmowy pokrzywdzonej , w których mówiła o posiadanej zaległości i obiecywała , iż zaległość ureguluje w terminie późniejszym .Podkreślił, iż pokrzywdzona odebrała korespondencje , w której wzywał do zwrotu niezapłaconego czynszu pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania cywilnego , osobiście również rozmawiał o tym z pokrzywdzoną udając się pod jej nowy adres .
Dowód :Wyjaśnienia oskarżonego k.133-134,176,177,239

SĄD ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE
Patrząc przez pryzmat zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk, a co za tym idzie należało uniewinnićW. S.od zarzutu popełnienia tego czynu.
Ustalenia w sprawie Sąd czynił w oparciu o wyjaśnienia samego oskarżonego , zeznania świadkówM. S.,E. K.,B. P.,R. L.,M. K.w oparciu o akta sprawy cywilnej oraz zebraną w sprawie dokumentację , oraz tylko częściowo w oparciu o relację pokrzywdzonej .
Nie budzi wątpliwości , iż pomiędzy stronami w dacie 01.12.2009 roku doszło do zawarcia umowy dzierżawy przedmiotowego lokalu . Niekwestionowane również jest przez strony umowy , iż jeszcze w miesiącu grudniu 2009 roku pokrzywdzona zapłaciła 1400 złotych tytułem umowy na co otrzymała pokwitowanie od żony oskarżonego .Sporne pozostają natomiast pozostałe czynsze jakie pokrzywdzona miała uiścić tytułem umowy dzierżawy , a czego zdaniem sądu nie uczyniła. Na taką ocenę wpływ miała analiza z jednej strony osobowych źródeł dowodowych z drugiej strony zebranej w spawie dokumentacji , których to łączna analiza prowadzi organ orzekający do ustaleń jak w stanie faktycznym .
Dając wiarę oskarżonemu i czyniąc w oparciu o tę relację istotne dla sprawy ustalenia Sąd oceniał je patrząc przez pryzmat innych zebrach dowodów , o których mowa będzie poniżej , kierując się przy tym zasadami logicznego rozumowania . I właśnie w oparciu o te inne dowody wersja oskarżonego jawi się jako wiarygodna .
Po pierwsze , wyraźnego wskazania wymaga- czemu zresztą nie przeczy sama pokrzywdzona – iż wiedziała ona o kreowanych względem niej żądaniach uregulowania należności czynszowych . I to nie tylko jednokrotnie takiej treści żądanie do niej dotarło , ale poza pisemnym wezwaniem wraz z wypowiedzeniem umowy , również znalazła tej treści informację w drzwiach mieszkania , jak również osobiście w tym przedmiocie rozmawiała z oskarżonym , gdy ten udał się pod nowy adres zamieszkania pokrzywdzonej , po wcześniejszym odszukaniu takiego adresu . Dlatego niezrozumiałe dla organu orzekającego , nielogiczne a przez to niewiarygodne jawią się zeznania pokrzywdzonej , w których - jak zeznała - uznawała kierowane żądania za przejaw „ żartu” . Również zachowanie pokrzywdzonej stoi w sprzeczności z tym co podnosi . Jak bowiem zeznałaA. Z.w lokalu , z uwagi na ustne wypowiedzenie umowy , pozostawała do czerwca . Jak zostało jednak ustalone – również w oparciu o jej relację - nie zdała ona kluczy do lokalu , choć wymagało tego podnoszone przez pokrzywdzoną rzekome wypowiedzenie umowy dzierżawy . Z drugiej strony z prawdziwością żądań oskarżonego koreluje podjęta próba odnalezienia pokrzywdzonej, wielokrotność kierowanych do niej - a poprzedzających skierowanie pozwu -wezwań o zapłatę , w jednym zaś wezwaniu zamieszczenie oświadczenia o wypowiedzeniu . W ocenie Sądu gdyby oskarżony faktycznie – tak jak twierdzi pokrzywdzona – wypowiedziałby umowę jeszcze wcześniej to takiego oświadczenie nie zamieszczałby w pismach kierowanych później do pokrzywdzonej . Jak zauważa również organ orzekający nakaz zapłaty był skierowany pod właściwy adres pokrzywdzonej , wbrew temu co pokrzywdzona twierdzi . Co istotne również , pokrzywdzona prowadziła działalność gospodarczą , wiedziała o możliwości wliczania do kosztów prowadzonej działalności opłat związanych z umową dzierżawy . Twierdzenia pokrzywdzonej - na pytanie dlaczego w inny sposób nie dokonywała wpłat , tak aby otrzymać dowód zapłaty- że nie wiedziała , iż może dokonywać opłat pocztą, są mało wiarygodne . Poza tym korzystała z usług księgowego i jeśli nie posiadała wiedzy w zakresie sposobu płatności , o sposób postępowania mogła przecież zapytać księgowego. Taka postawa pokrzywdzonej , brak dowodów wpłaty koresponduje zaś z brakiem dokonywania spornych opłat . Zawiadomienie zaś Urzędu Skarbowego już po wezwaniach do zapłaty w ocenie sądu stanowiło próbę obrony przed żądaniami . To wszystko skłoniło Sąd do odmowy waloru wiarygodności jej relacji .
Przechodząc natomiast do relacji przesłuchiwanych w sprawie świadków . Sąd dysponował zarówno świadkami obrony jak i oskarżenia . Analizy zeznań świadków pod kątem prawdziwości twierdzeń sąd zatem dokonywał nie tylko analizując złożone w toku postępowania relacje pod kątem ich spójności , ale również patrząc przez pryzmat powyżej już akcentowanych okoliczności .
W pierwszej kolejności sąd wskazuje – a co miało wpływ na odmowę waloru wiarygodności – na brak korelacji zeznań świadków oskarżenia tj: samej pokrzywdzonej , jej konkubentaS. Ż.. Jak twierdzi bowiem sama pokrzywdzona z konkubentem pieniądze zawoziła 3 - krotnie , dokładnie wskazując przy tym miesiące kwiecień , maj , czerwiec 2010 roku .S. Ż.zaś twierdził, że tylko raz był z konkubiną , raz z kolegąS. M., dwukrotnie był zaś sam . Mało wiarygodne wydają się również zeznania świadkaJ. O.matkiA. Z.. Jest ona osobą najbliższą a zatem zainteresowaną w kreowaniu korzystnego obrazu dla pokrzywdzonej . Dodatkowo zeznając , iż widziała jak przekazuje pokrzywdzona pieniądze , nie wskazała nawet jaka to była kwota . Dodatkowo wbrew jakiejkolwiek relacjiJ. O.twierdzi , że jechała ze świadkiemS. Ż.do oskarżonego w celu przekazania pieniędzy . Podobnie niekonsekwentne zeznaniaT. P. (1)– zresztą stojące w sprzeczności z relacją samej pokrzywdzonej , która twierdziła że jedynie razT. P. (1)była świadkiem przekazywania pieniędzy – nie mogą służyć czynieniu jakichkolwiek ustaleń . Jak zeznawała bowiem po raz pierwszyT. P. (1), raz miała widzieć osobiście jak pokrzywdzona przekazywała pieniądze , później zeznała że widziała 2-3 razy jak przekazywała pieniądze , gdy przebywała u pokrzywdzonej w lokalu. Również zeznaniaS. M., który wskazał , że jedynie widział plik pieniędzy nie był zaś przy przekazywaniu pieniędzy oskarżonemu stoją w sprzeczności z tym co zeznałS. Ż., Ten ostatni bowiem twierdzi , żeM.widział moment przekazywania pieniędzy. Również świadekT. P. (2)jak zeznała, po kilku latach , nie pamięta okoliczności , przypomina sobie jedynie jak pokrzywdzona przekazywała jakieś pieniądze ale nie wie w jakiej kwocie , co to były za pieniądze i kiedy to miało miejsce , a o tym że były to pieniądze za lokal dowiedziała się dopiero później na etapie sprawy karnej. Powyższe sprzeczności w relacjach powyżej wskazanych świadków , bądź brak istotnej wiedzy czynią te relacje niewiarygodnymi , nieistotnymi ,nie sposób było czynić w oparciu o te relacje jakiekolwiek ustalenia . Sąd zwraca również uwagę , iż świadkowie ci, mimo braku wiedzy głosili puste oświadczenia o realizacji zobowiązań przez pokrzywdzoną w pełnym zakresie .
Z drugiej strony sąd dysponuje relacjamiM. S.,E. K.,B. P.,R. L., które w przeciwieństwie do relacji powyżej omówionych świadków – zeznają konsekwentnie , ich relacje korelują ze sobą a co za tym idzie zasługują na walor wiarygodności .M. S.wskazała , jak wyjaśnił też oskarżony – o fakcie przekazania numeru jej konta celem dokonywania wpłat , zaśE. K.orazB. P.były świadkami rozmów w trakcie których pokrzywdzona przyznała , iż posiada zadłużenie , które chce uregulować.R. L.posiadał jedynie wiedzę w zakresie wymiany zamków , wobec braku zwrotu kluczy przez pokrzywdzoną . Te relacje – wskazane w nich okoliczności , korelują zaś z tym co podnosił sam oskarżony , czyniąc tym samym jego relację wiarygodną . Nie zmieniają w żadnym razie ustaleń zeznania księgowego , nie posiada on bowiem wiedzy na temat rozliczeń , zaś twierdzenia pokrzywdzonej , na wyraźne jego pytania o dowód zapłaty - były w cenie sądu jedynie wynikiem nieregulowania opłat i brakiem odwagi by do tego się przyznać .
Konstatacji wymaga również , iż dokonując zapłaty czynszu po raz pierwszy oskarżona otrzymała pokwitowanie . Mimo, iż pokwitowania takiego dokonała żona oskarżonego – ale przecież nie wbrew oskarżonemu–,wskazuje to na wolę dokumentowania wpłat , wbrew temu co twierdzi pokrzywdzona .
Taka ocena materiału dowodowego, przyjęcie twierdzeń oskarżonego za prawdziwe i wnioski o jakich mowa powyżej , prowadzi do uwolnieniaW. S.od stawianego zarzutu . Jak wynika bowiem z wiarygodnego materiału dowodowego składając pozew w postępowaniu cywilnym oskarżony nie wprowadził nikogo w błąd , żądanie pozwu odnosiło się do zaległości jaka istotnie po stronie pokrzywdzonej miała miejsce .
Kierując się treściąart. 632 par 2 kpkzwolniono oskarżonego od kosztów postępowania w sprawie.
```yaml
court_name: Sąd Rejonowy w Brzegu
date: '2014-09-16'
department_name: II Wydział Karny
judges:
- Ewa Kacan – Skrzyńska
legal_bases:
- art. 286 § 1 kk
- art. 632 pkt. 2 kpk
recorder: st. sek. sąd. Lilianna Kupis
signature: II K 780/13
```