Sygn. akt V K 205/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2016 roku
Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie w V Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Sławomir Bielecki (spr.)
Sędzia:  SO Małgorzata Wasylczuk
Ławnicy:   Stanisława Wójcik
Mirosław Kurek
Izabella Jakóbczyk
Protokolant: Wioleta Karabin
w obecności Prokuratora: Mariusza Czaplińskiego, Edyty Dudzińskiej;
po rozpoznaniu w dniach: 20.05., 06.06., 05.07., 18.10.2016r., sprawy:
T. C. (1)urodz. (...)wW., synaW.iI.zd.C.;
oskarżonego o to, że: I.w dniu 16.06.2015r. wW.przyul. (...), działając z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życiaT. B. (1)poprzez zadanie pokrzywdzonemu ciosu ostrym narzędziem w postaci maczety w głowę usiłował pozbawić go życia, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę obronną pokrzywdzonego, przy czym swoim działaniem spowodował uT. B. (1)obrażenia ciała w postaci powierzchownych ran ciętych przedramienia prawego, powierzchownych ran ciętych dłoni lewej, powierzchownych ran ciętych obu podudzi, rany kłutej podudzia prawego o głębokości około 5 cm, które to uszkodzenia ciała skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 13 § l k.k.w zw. zart. 148 § l k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II.w miejscu i czasie jak w pkt. I groził pozbawieniem życiaP. W., które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,
tj. o przestępstwo zart. 190 § l k.k.
III.w miejscu i czasie jak w pkt. I dokonał uszkodzenia ciałaP. W.w ten sposób, że zadając ciosy ostrym narzędziem w postaci maczety spowodował u pokrzywdzonej obrażenia ciała w postaci zadrapania naskórka w kształcie litery Y na wewnętrznej powierzchni lewego przedramienia, zadrapanie i otarcie naskórka oraz zasinienia zewnętrznej powierzchni przedramienia prawego w połowie długości i w okolicy stawu łokciowego, bolesny obrzęk podbródka, które to uszkodzenia ciała skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 k.k.
IV.w miejscu i czasie jak w pkt. I groził pozbawieniem życiaM. W. (1), które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonym obawę ich spełnienia,
tj. o przestępstwo zart. 190 § l k.k.

ORZEKA:

I
OskarżonegoT. C. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to za czyn I-szy na mocyart. 13 § l k.k.w zw. zart. 148 § l k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazuje go, zaś na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, za czyn II-gi na mocyart. 190 § 1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn III-ci na mocy 157§ 2 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn IV-ty na mocyart. 190 § 1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Na mocyart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.łączy oskarżonemuT. C. (1)orzeczone wyżej wobec niego kary pozbawienia wolności i wymierza mu jedną karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności.

III
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemuT. C. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 grudnia 2015 roku do dnia 08 czerwca 2016 roku.

IV
Na mocyart. 44 § 2 k.k.orzeka przepadek dowodów rzeczowych opisanych w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych w punktach: 1, 2, 3, na karcie 233 tom I akt sprawy.

V
Zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoT. C. (1)kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz obciąża go pozostałymi kosztami procesu.

V K 205/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
T. C. (1)mieszka wW.. Wspólnie z konkubiną –A. G., wynajmował mieszkanie i mają wspólne dziecko. Jednakże partnerzy kłócili się, gdyżT. C. (1)był o nią bardzo zazdrosny. W maju 2015 rokuA. G.wyprowadziła się z dzieckiem z wynajmowanego przez nich wspólnie mieszkania.
T. C. (1)utrzymywał kontakty koleżeńskie zT. B. (1),P. W.iM. W. (1), którzy mieszkali wW.naul. (...). Oprócz nich pod tym adresem zamieszkiwałJ. B.– ojciecP. W.iT. B. (1).P. W.znała się blisko zT. C. (1), który odwiedzał ją często w jej miejscu zamieszkania, zaś po kłótniP. W.przestała się z nim widywać.T. C. (1)zaczął jej grozić i straszyć użyciem paralizatora i raz ją uderzył.T. B. (1)natomiast od kilku lat przyjaźnił się zA. G., a gdy ta związała się zT. C. (1)i urodziło się ich wspólne dziecko, ograniczył z nią kontakty z uwagi na zazdrość jej partnera. GdyA. G.wyprowadziła się odT. C. (1), ten zaczął obwiniaćT. B. (1)o rozpad tego związku uznając, że to on przekazał jej nieprawdziwe informacje o nim.
T. C. (1)był zatrudniony na szrocie samochodowym. W dniu 15 czerwca 2015 roku do późnych godzin wieczornych naprawiał samochód pijąc alkohol w postaci piwa. Z warsztatu wziął czarne rękawiczki, nóż – scyzoryk, kawałek ciemnego materiału, który miał imitować czapkę – kominiarkę, a także długi nóż – maczetę. Między godz. 02:00 a 03:00 w dniu 16 czerwca 2015 roku udał się pod adresul. (...)wW.. Z uwagi na to, że bywał wcześniej w tym domu, wiedział, że drzwi wejściowe są otwarte, a także który pokój zajmujeT. B. (1), dlatego od razu schodami udał się do niego na piętro, wcześniej zakładając na głowę i twarz przyniesiony ze sobą materiał. Na dłonie założył czarne rękawiczki. Gdy wszedł na piętro skierował się bezpośrednio do pokojuT. B. (1). Drzwi były zamknięte jedynie na klamkę.T. C. (1)otworzył drzwi i krzyknął doT. B. (1), aby zostawił w spokoju jego dziewczynę.T. B. (1)obudził się i usiadł na łóżku.T. C. (1)podszedł do niego zamaszystym krokiem i uderzył go tępą stroną maczety w nogi, a następnie w rękę. Próbował również uderzyć go w głowę, leczT. B. (1)bronił się, zasłaniając się rękami. NastępnieT. B. (1)złapał za ostrze trzymanej nadal przezT. C. (1)maczety, wypchnął go z pokoju i zaczęli się szarpać.P. W., którą obudził hałas, wyszła na korytarz i próbowała pomócT. B. (1), wzięła za barkiT. C. (1)i chciała wyrwać z jego ręki maczetę, gdyż cały czas nią machał. Jej brat –T. B. (1)- krzyknął do niej żeby uważała na maczetę.T. C. (1)w czasie tej szarpaniny zraniłP. W.w lewą rękę. Do przedpokoju wbiegłM. W. (1), który podobnie jakT. B. (1)chwycił za maczetę próbując wyrwać ją z rąkT. C. (1). Mężczyźni szarpiąc się stopniowo kierowali się w stronę ganku i schodów wyjściowych do ogrodu. WówczasP. W.ściągnęła z głowyT. C. (1)materiał przypominający kominiarkę i wtedy wszyscy zobaczyli twarz sprawcy. ZdenerwowanyT. C. (1)krzyczał do próbujących obezwładnić go osób, że ich wszystkich pozabija.T. C. (1)zwrócił się doP. W.mówiąc, że już nie może się doczekać aż wyjdzie i ją zabije oraz: „przyjdzie czas ma ciebie”. Hałasy szamotaniny i krzyki obudziły córkęP. W.. WtedyP. W.poszła uspokoić dziecko.M. W. (1)iT. B. (1)wypchnęliT. C. (1)na zewnątrz budynku, aM. W. (1)wyrwał maczetę. NastępnieT. B. (1)iM. W. (1)przewrócili go na ziemię, lecz zdenerwowanyT. C. (1)wyjął składany nóż i zadał ciosT. B. (1)w prawą nogę. Do ogrodu przybiegł także, śpiący w altance,J. B.. Zauważył leżącą na ziemi, blisko pozostałych mężczyzn maczetę, podniósł ją i odrzucił.P. W.zawołała go, aby przyszedł do jej pokoju i został z jej córką. Wówczas wezwała Policję, po czym na miejsce zdarzenia przyjechała również karetka pogotowia.
W wyniku zdarzeniaT. B. (1)doznał powierzchniowych ran ciętych przedramienia prawego, powierzchniowych ran ciętych dłoni lewej, powierzchniowych ran ciętych obu podudzi oraz rany kłutej podudzia prawego głębokości około 5 cm. Natomiast uP. W.rozpoznano zadrapania naskórka w kształcę litery Y na wewnętrznej powierzchni lewego przedramienia, zadrapanie i otarcie naskórka oraz zasinienie na zewnętrznej powierzchni przedramienia prawego w połowie długości i w okolicy stawu łokciowego, bolesny obrzęk podbródka, podawane dolegliwości bólowe stopy lewej po zewnętrznej stronie oraz okolicy lędźwiowej po stronie prawej.

    Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił częściowo na podstawie wyjaśnień oskarżonegoT. C. (1)
(k. 86-88 akt prokuratorskich, k. 76-78- akt prokuratorskich, k. 86-87-akt prokuratorskich, k. 195-199 – akt sądowych, k. 203-akt sądowych, k. 238 – akt sądowych, k. 330-333 – akt sądowych),

    częściowo na podstawie zeznań świadków – pokrzywdzonych:P. W.
(k. 253-255 akt prokuratorskich, k. 200-204 akt sądowych, k. 213-216 – akt sądowych /k. 11-16- akt prokuratorskich/, k. 217-219 – akt sądowych /k. 46-48 – akt prokuratorskich/,

M. W. (1)
(k.156-158 - akt prokuratorskich, 204-207 - akt sądowych, k. 220-223 – akt sądowych /k. 16-19 – akt prokuratorskich),

T. B. (1)
(k. 232-240- akt sądowych, k. 258-261 – akt sądowych /k. 21-24- akt prokuratorskich/, k. 262-263- akt sądowych /k. 36-37- akt prokuratorskich/ ),

    oraz zeznań świadków:J. B.(k. 241-244, 264-265 – akt sądowych /k. 68-69- akt prokuratorskich/),

A. M.
(k. 284-285 – akt sądowych),

P. J.
(k. 286-287 – akt sądowych, k. 27-29 – akt prokuratorskich, k. 334-336 – akt sądowych),

M. N.
(k. 322-325 - akt sądowych),

    a także dokumentów: protokół zatrzymania osoby osk.T. C. (1)(k. 2), protokół z badania osk.T. C. (1)alkometrem (k. 4), świadectwo wzorcowania alkometru (k. 6), protokół oględzin posesji przyulicy (...)(k. 7 – 10), konsultacja lekarskaT. B. (1)(k. 25, 41), karta informacyjna z Izby PrzyjęćT. B. (1)(k. 39), recepta dlaT. B. (1)(k. 40), wydruk zdjęć z miejsca zdarzenia wW.przyulicy (...)(k. 50 – 54), opinia biegłego lekarza chirurga co do obrażeńT. B. (1)(k. 61 – 62), opinia biegłego lekarza chirurga co do obrażeńP. W.(k. 64), stwierdzenie tożsamości osk.T. C. (1)(k. 70), karta informacyjna z leczenia szpitalnego(...)przyulicy (...)co doT. B. (1)(k. 85), wywiad środowiskowy osk.T. C. (1)(k. 150 – 153), protokół pobrania materiału porównawczego odP. W.(k. 208), protokół pobrania materiału porównawczego odT. B. (1)(k. 209), protokół pobrania materiału porównawczego odM. W. (1)(k. 210), zestaw zdjęć z oględzin posesji oraz lokalu wW.przyulicy (...)wraz z metrykami identyfikacyjnymi nośników (k. 216 – 226), protokół pobrania materiału porównawczego odT. C. (1)(k. 229), protokół oględzin posesji przyulicy (...)wW.(k. 249 – 252), opinia z ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań (k. 272 – 279), opinia sądowo psychiatryczna co do osk.T. C. (1)(k. 313 -314), informacja co do dochodówT. C. (1)(k. 326), zawiadomienie z AŚW.G.o wykonaniu kary wobec osk.T. C. (1)(k. 332), sprawozdanie z postępowania mediacyjnego zawierające również wniosek o jego przedłużenie (k. 91), informacja z przebiegu jak też etapu na jakim znajdowało się postępowanie mediacyjne między osk.T. C. (1)a pokrzywdzonymiP. W.iT. B. (1)(k. 111), sprawozdanie z postępowania mediacyjnego (k. 139 – 141), umowa o pracę osk.T. C. (1)wraz z załącznikami (k. 305, 306, 307, 308), zaświadczenie z uczestnictwa osk.T. C. (1)w Treningach Zastępowania Agresji (k. 309).
OskarżonyT. C. (1)częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że w dniu 16 czerwca 2015 roku około godz. 02:00 udał się naul. (...), gdzie mieszkałT. B. (1). Wiedział, żeT. B. (1)nie zamyka na noc drzwi, gdyż często około tej godziny bywał w tym domu u swojej koleżankiP. W.. Wiedział również, w którym pokoju mieszka pokrzywdzony. Oskarżony wziął ze sobą latarkę, rękawiczki, a także scyzoryk z warsztatu samochodowego, w którym pracował. Natomiast przy domu, w którym mieszkałT. B. (1)na podwórku przy schodach znalazł maczetę, którą również wziął ze sobą. Dodał także, że znalazł kawałek szmaty, która wyglądała jak nogawka od kalesonów, jeden jej koniec zawiązał na supełek i założył ją na twarz, w ten sposób, że supeł był na głowie. Mimo tego, że materiał ten nie miał żadnych otworów na oczy lub nos widział przez niego, gdyż był prześwitujący. Po wejściu do domu od razu udał się do pokoju pokrzywdzonego. Wszyscy domownicy spali. Zaświecił latarkę, po czym krzyknął do niego „(...)się od mojej dziewczyny” i uderzył go dwa razy tępą stroną maczety w nogę, a następnie w rękę. Podkreślił jednak, że nie chciał pokrzywdzonemu zrobić krzywdy i nie uderzył go ani w korpus ani w głowę. Nadto, gdy uderzył go w nogi, zrobił to przez kołdrę. Natomiast latarkę włączył po to, aby nie uderzać na oślep.T. C. (1)wyjaśnił, że po uderzeniu zaczął uciekać, lecz gdy zbiegł po schodach, drogę mu zagrodziłaP. W.i jej mążM. W. (1). Po chwili dołączył również do nichT. B. (1)i jego ojciec. Wywiązała się wówczas szarpanina, a ponieważ nie mógł im się wyrwać, wyjął z kieszeni nóż, lecz nie pamięta żeby kogokolwiek tym nożem uderzył. Podał, iż nie dźgnął tym nożem na ślepo, a rozbieżności w jego wyjaśnieniach wynikają z tego, że zdawał sobie sprawę, że poniesie konsekwencje. Oskarżony podał, że ostatecznie domownicy powalili go na ziemię, po czym wezwali Policję. Nie miał siły wyrwać się, gdyżT. B. (1)leżał na nim i go przytrzymywał. Dodał, że w wyniku szamotaniny pokrzywdzeni i on doznali obrażeń w postaci siniaków.T. C. (1)dodał, że powodem jego wtargnięcia był konflikt pomiędzy nim aT. B. (1), gdyż jego zdaniem to pokrzywdzony wmówiłA. G., że ma romans z siostrą pokrzywdzonego –P. W..T. C. (1)podkreślił jednak, że wchodząc z maczetą do pokojuT. B. (1), chciał wzbudzić w nim tylko strach i skłonić go, aby przestał na niego „gadać takie rzeczy”. Wskazał, że nie pamięta czy, gdy został obezwładniony wykrzykiwał jakieś groźby wobec pokrzywdzonych, ale stwierdził, że mogło tak być, gdyż długo czekali na Policję. Nadto przyznał, że już przed zdarzeniem groziłT. B. (1), lecz nie umiał wskazać czy groziłP. W.. Nie umiał także podać kto odebrał mu maczetę, zaś nóż oddał sam. Oskarżony przyznał, że podczas zdarzenia był pod wpływem alkoholu, ale nie był pijany. Zaznaczył także, że nie działał z zamiarem zabójstwa, a gdyby tak było, to nie uderzałby w takie miejsca jak nogi czy ręce, tylko uderzałby w miejsca, które mogłyby spowodować śmierć. Był jednak zazdrosny o to, żeT. B. (1)kolegował się z jego konkubinąA. G.. Dodał także, że żałuje swojego zachowania, a podczas mediacji przeprosiłT. B. (1)(k. 86-88 akt prokuratorskich, k. 76-78- akt prokuratorskich, k. 86-87-akt prokuratorskich, k. 195-199 – akt sądowych, k. 203-akt sądowych, k. 238 – akt sądowych, k. 330-333 – akt sądowych).
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoT. C. (1)jedynie częściowo. W ocenie Sądu niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim twierdzi, że za pomocą maczety nie chciał nikomu zrobić krzywdy, a jedynie nastraszyć pokrzywdzonego. Nie jest to spójne z zeznaniami świadkaP. W., która zrelacjonowała, że widziała, że „w ręceT. C. (1)jest maczeta… on cały czas nią machał i usiłował zadać cios mojemu bratu i mnie”.
Jego wyjaśnienia w tym zakresie nie są również zgodne z opiniami biegłego lekarza chirurgaF. W., dotyczącymi pokrzywdzonegoT. B. (1)orazP. W., a także z kartą informacyjną leczenia szpitalnego dot.T. B. (1). Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego nie są również prawdziwe w zakresie tego, że oskarżony nie umiał wskazać czy wcześniej groziłP. W.. Nie polegają na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie, gdyż pokrzywdzeni wskazali na to, że oskarżony już wcześniej groziłP. W., a sprawa została zgłoszona na Policję. Jego wyjaśnienia są sprzeczne z zeznaniami świadkaM. W. (1), który podał, że oskarżony podczas zdarzenia krzyczał, że ich pozabija, a także z zeznaniamiJ. W., który podał, że słyszał jakT. C. (1)wykrzykiwał pod adresem jego syna, zięcia i córki, że ich pozabija. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są także sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonychT. B. (1)iP. W., którzy wówczas zrelacjonowali, że oskarżony groził im śmiercią. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoT. C. (1), w których podał, że maczeta leżała na podwórku przy schodach domu, w którym mieszkałT. B. (1). Jest to sprzeczne z wiarygodnymi, w tym zakresie, zeznaniami świadkaP. W., która zapewniła, że nie widziała tej maczety w dniu zdarzenia przyul. (...)wW.i dodała, że maczeta nie należała do żadnego z mieszkańców tego budynku, a maczeta została przez oskarżonego przyniesiona. Wyjaśnienia te są również sprzeczne z zeznaniami świadkaJ. B., który podał, że owszem, na podwórku jest składzik, w którym leżą różne rzeczy, narzędzia, ale maczety tam nigdy nie było, a mieszka w tym domu 5 lat i kilka razy w tygodniu wchodził do tego pomieszczania gospodarczego. Oskarżony wskazał, że motywem jego działania była zazdrość oA. G., co w pełni koreluje z zeznaniamiP. W.iT. B. (1), dlatego też Sąd uznał wyjaśnienia w tym zakresie za prawdę.
Za wiarygodne w dużym zakresie Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego co do przebiegu zdarzenia oraz co do ubrania, jakie miał wówczas na sobie oraz częściowo co do rzeczy, jakie przyniósł ze sobą, gdyż wyjaśnienia te są zgodne z prawdziwymi zeznaniami pokrzywdzonych, a także z wydrukiem zdjęć z miejsca zdarzenia (k. 50-54, 216-220). Należy zwrócić jednak uwagę, że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na to, aby oskarżony miał ze sobą podczas zdarzenia latarkę. Nie wskazują na to ani zebrane w sprawie dokumenty, ani zeznania pokrzywdzonegoT. B. (1), który podał: „… zauważyłem postać w drzwiach pokoju… w pierwszej chwili nie wiedziałem kim jest ten mężczyzna… w pokoju było ciemno, a wpadało do niego tylko światło ulicznych latarni”. Dlatego też wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie Sąd uznał za niewiarygodne.
W ocenie Sądu zeznanapokrzywdzonejP. W.są częściowo wiarygodne. Prawdziwe są jej zeznania co do opisu zdarzenia zaprezentowanego przez nią w postępowaniu przygotowawczym. W tym zakresie są one spójne z zeznaniami pokrzywdzonegoT. B. (1), który także w postępowaniu przygotowawczym dokładnie zrelacjonował zdarzenie z dnia 16 czerwca 2015 roku. PokrzywdzonaP. W.zeznała, że podczas zdarzeniaM. W. (1)wyrwał oskarżonemu maczetę z ręki, lecz wówczas sprawca wyjął scyzoryk. Pokrzywdzona podkreśliła, że oskarżony chciał ich zabić, tym bardziej, że wcześniej już groził im zabójstwem. Kierował również groźby bezpośrednio do niej mówiąc wprost, że nie może się doczekać aż wyjdzie i ją zabije. Wskazała także, że oskarżonyT. C. (1)już wcześniej ją zaatakował, tj. w dniu 26 maja 2015 roku, co zostało zgłoszone na Policję. Fakt ten przytoczył także w swoich zeznaniach pokrzywdzonyT. B. (1)oraz świadekJ. B.. PokrzywdzonaP. W.dodała, że w trakcie zdarzenia oskarżony skaleczył ją maczetą w lewą rękę, wskazała również na swoim ciele zarysowania, otarcia oraz zasinienia skóry na przedramieniu prawym, bolesność w dolnej partii pleców po prawej stronie, bolesność stopy lewej. Wskazane przez nią dolegliwości korelują z opinią sądowo - lekarską z dnia 16 czerwca 2015 roku sporządzoną przez biegłego chirurgaF. W.(k. 64).P. W.podkreśliła, że zadrapania i przecięcia zwłaszcza na lewej ręce były wynikiem celowego działania oskarżonego, gdyż jej zdaniem usiłował zadać jej cios tą maczetą, wiedząc gdzie stoi i zwracając się w jej kierunku. Nadto dodała, że to nie były przypadkowe zadrapania powstałe podczas szarpaniny, oskarżony cały czas wiedział co robi, dlatego też ubrał kominiarkę i rękawiczki. Także jej bratu –T. B. (1)- nieraz groził, a jeszcze w październiku lub listopadzie 2014 rokuT. C. (1)wspomniał do niej, że zabije jej brata maczetą.P. W.zeznała, że motywem sprawcy mogła być zazdrość o swoją konkubinę –A. G., gdyż brat pokrzywdzonej –T. B. (1)przyjaźni się z nią. Nadto dodała, że boi się, żeT. C. (1)spełni swoje groźby wobec niej.
PokrzywdzonaP. W.swoje zeznania częściowo zmieniła w toku postępowania sądowego i w tym zakresie jej zeznania, w ocenie Sądu są niewiarygodne. Pokrzywdzona wówczas stwierdziła, że nie pamięta czy podczas zdarzenia oskarżony jej groził lub też innym uczestnikom zdarzenia. Stwierdziła także, że oskarżony nie zadawał im ciosów maczetą, lecz chodziło o wyrwanie tej maczety oskarżonemu żeby nie stała się komuś krzywda. Nadto dodała, że przyjmuje przeprosiny oskarżonego i wie, że nie chciał im zrobić większej krzywdy i że tego żałuje. Cofnęła także wniosek o ściganie oskarżonegoT. C. (1)co do czynów z pkt. II i III aktu oskarżenia (k. 253-255 akt prokuratorskich, 200-204 akt sądowych, k. 213-216 – akt sądowych /k. 11-16- akt prokuratorskich/, k. 217-219 – akt sądowych /k. 46-48 – akt prokuratorskich/).
W ocenie Sądu postawa pokrzywdzonejP. W.zaprezentowana przez nią w toku postępowania sądowego jest próbą umniejszenia odpowiedzialności karnej oskarżonegoT. C. (1), tym bardziej, że pokrzywdzona z oskarżonym znała się i łączyły ich bliskie relacje.
Sąd dał również częściowo wiarę zeznaniompokrzywdzonegoM. W. (1). W ocenie Sądu prawdziwe są zeznania tego świadka złożone w postępowaniu przygotowawczym, gdzie dokładnie zrelacjonował przebieg zdarzenia z dnia 16 czerwca 2015 roku tak jak to zapamiętał. Zeznania te są częściowo spójne z zeznaniami pokrzywdzonejP. W., które Sąd uznał za wiarygodne. Wskazać również należy, że pokrzywdzonyM. W. (1)zeznał, że sprawca groził im pozbawieniem życia oraz dodał: „nie wiem co kierowało tym mężczyzną, ale na pewno chciał nas pozabijać… Obawiam się o życie swoje oraz mojej rodziny…”. Zeznania te, w ocenie Sądu, są prawdziwe, gdyż korelują z zeznaniami przedstawionymi w toku postępowania przygotowawczego przez bezpośrednią uczestniczkę zdarzeniaP. W..
Jednak w toku postępowania sądowego także pokrzywdzonyM. W. (1)zaprzeczył, że oskarżony w trakcie zdarzenia groził mu i w tym zakresie jego zeznania są niewiarygodne. Pokrzywdzony wielokrotnie zasłaniał się niepamięcią oraz przedstawiał relację w taki sposób, aby umniejszyć winę oskarżonego. W tym zakresie jego zeznania są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (k.156-158 - akt prokuratorskich, 204-207 - akt sądowych, k. 220-223 – akt sądowych /k. 16-19 – akt prokuratorskich/).
NatomiastpokrzywdzonyT. B. (1)w swoich zeznaniach opisał w jaki sposób oskarżonyT. C. (1)zaatakował go maczetą. Pokrzywdzony wskazał, że gdy tylko zobaczył tego mężczyznę, zerwał się i widział jak sprawca zamachuje się maczetą w kierunku jego głowy, po czym uściślił: „on celował bezpośrednio w głowę”. Następnie dodał, że odruchowo zasłonił twarz rękoma i zaczął krzyczeć, natomiast oskarżony uderzył maczetą w jego przedramię, którym się zasłaniał przed ciosami i wówczas rozciął mu skórę. Jak zeznał „…ja złapałem za ostrze obiema rękami w wyniku czego pokaleczyłem obie dłonie”. W tym zakresie jego zeznania są wiarygodne, gdyż są spójne z opinią sądowo – lekarską z dnia 16 czerwca 2015 roku sporządzoną przez biegłego chirurgaF. W., kartą informacyjną leczenia szpitalnego (k. 85) oraz częściowo zeznaniamiJ. B.. Za prawdziwe Sąd uznał jego zeznania w zakresie, gdy wskazał jakie osoby uczestniczyły w zdarzeniu oraz jak wyglądał dalszy przebieg zdarzenia, co jest częściowo zgodne z zeznaniamiP. W.oraz częściowo zeznaniamiM. W. (1). PokrzywdzonyT. B. (1)również podał, że oskarżony na ganku krzyczał wypowiadając w ich kierunku groźby pozbawiania życia i zdrowia mówiąc: „pozabijam was wszystkich”. Dodał także, żeT. C. (1)już wcześniej groził mu. Pokrzywdzony wskazał, że jest pewien, że oskarżony chciał go zabić i gdyby się nie obudził, pewnie by tak było. Podkreślił, że obawia się o swoje życie oraz o to, do czego jest zdolny oskarżony. Jego zeznania w tym zakresie korelują z zeznaniamiP. W.iM. W. (1)w części, w jakiej Sąd uznał ich zeznania za wiarygodne. Pokrzywdzony także wskazał, że zachowanie oskarżonego wynikało z zazdrości o byłą partnerkę oskarżonego a koleżankę pokrzywdzonego –A. G., co Sąd uznał za prawdę, tym bardziej, że sam oskarżonyT. C. (1)wskazał na ten motyw, a także potwierdziła to pokrzywdzonaP. W.. Pokrzywdzony dodał, że gdy razem zM. W. (1)obezwładnili oskarżonego, poczuł jak coś zostało mu wbite w nogę. Podczas przesłuchania w jednostce Policji rana na jego nodze zaczęła intensywnie krwawić i wówczas zabrała go do szpitala karetka pogotowia. Ta część jego zeznań w ocenie Sądu koreluje częściowo z zeznaniami funkcjonariusza PolicjiA. M.oraz z kartą informacyjną izby przyjęć (k. 39).
PokrzywdzonyT. B. (1)jednak, tak jak pozostali pokrzywdzeni, w toku postępowania sądowego częściowo zmienił swoje zeznania wskazując np. że wcześniej oskarżony mu nie groził. Podał także: „z mojego domysłu wynika, że doszło w pokoju do zadania mi ciosów, bo miałem ranę na prawym ramieniu”. Wskazał również, że tylko z rozmów słyszał, że oskarżonyT. C. (1)groził im. Zaprzeczył także, że oskarżony próbował go zabić wskazując, że podczas składania zeznań funkcjonariusze policji sugerowali mu niektóre wypowiedzi. Nadto dodał, że jakby oskarżony chciał go zabić, to mógłby to zrobić na tysiąc lepszych sposobów (k. 232-240- akt sądowych, k. 258-261 – akt sądowych /k. 21-24- akt prokuratorskich/, k. 262-263- akt sądowych /k. 36-37- akt prokuratorskich/).
W ocenie Sądu zeznań pokrzywdzonego w tym zakresie nie można uznać za prawdziwe. Pokrzywdzony z oskarżonym znali się od około 1,5 roku, kolegowali się, oskarżony przychodził do jego domu, dlatego też w ocenie Sądu, także pokrzywdzonyT. B. (1)zmienił zeznania, aby zmniejszyć odpowiedzialność karną swojego kolegi oskarżonegoT. C. (1).
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznaniaświadkaJ. B., który był jedynie świadkiem gróźb wypowiadanych przez oskarżonego wobecP. W.,M. W. (1)iT. B. (1). Nie był jednak świadkiem agresji oskarżonegoT. C. (1)wobec pokrzywdzonegoT. B. (1), gdyż świadekJ. B.w chwili zdarzenia spał w altance znajdującej się na terenie posesji. Dołączył jednak do pozostałych uczestników zdarzenia w momencie, gdy oskarżony został już obezwładniony przezT. B. (1)iM. W. (1). Świadek zeznał, że gdy wyszedł na podwórko do pokrzywdzonych i oskarżonego, zauważył, że na ziemi leżała maczeta, którą podniósł i odrzucił. Podkreślił jednak, że maczeta ta nie należała ani do niego ani do żadnego z domowników. Zauważył również leżącą w pobliżu kominiarkę. Jego zeznania w tym zakresie w pełni korelują z wydrukiem zdjęć z miejsca zdarzenia (k. 50-54, 216-220) oraz z protokołem oględzin miejsca (k. 249-252). Świadek dodał, że po chwiliP. W.zawołała go, aby przyszedł do domu żeby przypilnował jej córki, która przez hałasy obudziła się. Zeznania świadka korelują z zeznaniamiT. B. (1),P. W.orazM. W. (1), w części, której Sąd uznał je za prawdziwe (k. 241-244, 264-265 – akt sądowych /k. 68-69- akt prokuratorskich/).
W ocenie Sądu polegają na prawdzie zeznania funkcjonariuszy PolicjiA. M.,P. J.iM. N..Funkcjonariusze oprócz ogólnych spostrzeżeń dotyczących zdarzenia wskazali, że jeden z pokrzywdzonych miał rany cięte na nogach i była konieczność wezwania karetki pogotowia. Funkcjonariusze policji wykonywali swoje obowiązki służbowe, a zeznania funkcjonariuszaP. J.stanowią wywarzoną, obiektywną i jasną relację ze zdarzenia, którą usłyszał odP. W.. Podkreślić trzeba, iż funkcjonariusze będąc osobami obcymi dla stron konfliktu i nie zaangażowanymi w sprawę a ponadto poprzez pełnienie służby w Policji będąc osobami zaufania publicznego nie mieli żadnego interesu, aby składać zeznania korzystne dla którejkolwiek ze stron /zeznaniaA. M.(k. 284-285 – akt sądowych), zeznaniaP. J.(k. 286-287 – akt sądowych, k. 27-29 – akt prokuratorskich, k. 334-336 – akt sądowych), zeznaniaM. N.(k. 322-325 - akt sądowych)/.
Sąd w pełni podzieliłpisemne opiniez dnia 16 czerwca 2015 roku przedstawione przez biegłego chirurgaF. W.w toku postępowania. Biegły chirurg wskazał, że uT. B. (1)rozpoznano powierzchniowe rany cięte przedramienia prawego, powierzchniowe rany cięte dłoni lewej, powierzchniowe rany cięte obu podudzi oraz ranę kłutą podudzia prawego głębokości około 5 cm. W ocenie biegłego sposób działania sprawcy oraz przedmioty użyte przez sprawcę (nóż sprężynowy lub scyzoryk oraz maczeta) mogły narażać pokrzywdzonegoT. B. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia obrażeń ciała określonych wart. 156 § 1 k.k.oraz wart. 157 § 1 k.k.(k. 61-62).
Natomiast w opinii dotyczącej pokrzywdzonejP. W.biegły wskazał, że uP. W.rozpoznano zadrapania naskórka w kształcę litery Y na wewnętrznej powierzchni lewego przedramienia, zadrapanie i otarcie naskórka oraz zasinienie na zewnętrznej powierzchni przedramienia prawego w połowie długości i w okolicy stawu łokciowego, bolesny obrzęk podbródka, podawane dolegliwości bólowe stopy lewej po zewnętrznej stronie oraz okolicy lędźwiowej po stronie prawej. W ocenie biegłego sposób działania sprawcy oraz użyte przez sprawcę przedmioty do zadawania urazów (nóż, maczeta) mogły narażać pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia obrażeń ciała określonych wart. 156 § 1 k.k.oraz wart. 157 § 1 k.k.(k. 64).
Sądpodzielił także opinię biegłych psychiatrówK. M.iT. B. (2), które w opinii z dnia 10 listopada 2015 roku stwierdziły, żeT. C. (1)w czasie czynów miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i zdolność kierowania swoim postępowaniem. Jego poczytalność nie budzi wątpliwości i oskarżony może brać udział w czynnościach prawnych, a także prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny (k. 313-314).
Natomiast z opinii z zakresu badań genetycznych wynika, że na przekazanym do badań materiale dowodowym oznaczonym wopinii numerami (...)wykazano obecność śladów ludzkiej krwi. Również na przekazanym do badań materiale dowodowym oznaczonym wopinii numerami (...)dzięki wykorzystaniu zjawiska chemiluminescencji ujawniono obecność śladów krwi. Natomiast nie ujawniono obecności śladów krwi na materiale dowodowym oznaczonym wopinii numerem (...), lecz wykazano obecność śladów ludzkiej śliny. Materiał genetyczny uzyskany z próbek dowodowych oznaczonych wopinii numerami (...)z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością (P&gt; 0,99999999999999999999999) pochodzi odT. B. (1). Zaś materiał genetyczny uzyskany z próbki dowodowej oznaczonej wopinii numerem (...)jest mieszaniną pochodzącą od co najmniej dwóch osób. Uzyskana mieszanina z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością zawiera DNAT. B. (1)orazT. C. (1)(brak allela 25,2 w układzie SE33). Natomiast materiał genetyczny uzyskany z próbki dowodowej oznaczonej wopinii numerem (...)z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością (P&gt; 0,99999999999999999999999) pochodzi odT. C. (1). Nie uzyskano wyniku analizy genetycznej próbek dowodowych oznaczonych w opinii numerami: 1,1 i 1,2. Żadna z przebadanych próbek dowodowych nie zawiera DNAP. W.aniM. W. (1)(k. 272-277).
W ocenie Sądu opinie biegłych z zakresu psychiatrii, z zakresu badań genetycznych oraz biegłego chirurga są rzetelne, jasne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności i odpowiadają wymogom procesowym. Trzeba mieć na uwadze, iż zostały sporządzona przez osoby o niekwestionowanym poziomie wymaganej wiedzy specjalistycznej, o wysokich kompetencjach, w sposób fachowy, wszechstronny i logiczny (k. 61-62, 64, 272-277, k. 313-314).
Dokonując oceny dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a zaliczonych do materiału dowodowego i uznając je za wiarygodne, Sąd kierował się tym, iż korespondują one z dowodami ze źródeł osobowych, korespondują ze sobą wzajemnie, a nadto zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez uprawnione osoby, zaś ich treść nie budzi wątpliwości.
Mając na uwadze tak oceniony materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że wina oskarżonegoT. C. (1)oraz okoliczności popełnienia zarzuconych mu czynów nie budzą wątpliwości. Oskarżony jest osobą w pełni dojrzałą i poczytalną, w chwili czynu miał możliwość rozpoznania jego karalności i można było od niego wymagać zachowania zgodnego z prawem.
T. C. (1)został oskarżony o popełnienie czterech czynów, tj. czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., popełnienie czynu zart. 190 § 1 k.k., popełnienie czynu zart. 157 § 2 k.k.oraz o popełnienie czynu zart. 190 § 1 k.k.
W zakresie czynu zpkt. I aktu oskarżenia, Sąd przyjął, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał dyspozycję przepisuart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.Zgodnie z utrwalonym i akceptowanym poglądem istotą zabójstwa jest umyślne spowodowanie śmierci człowieka. Do uznania przestępstwa tego za dokonane konieczne jest zaistnienie skutku w postaci śmierci człowieka. Zbrodnia zart. 148 § 1 k.k.jest bowiem przestępstwem materialnym. Przy umyślnym przestępstwie materialnym zamiarem sprawcy (bezpośrednim lub ewentualnym) musi być objęte zarówno zabronione zachowanie (w przypadku zbrodni zabójstwa polegające na atakowaniu funkcji życiowych człowieka), jak i jego skutek. Przedmiotowym warunkiem odpowiedzialności za zabójstwo jest ustalenie związku przyczynowego między działaniem lub zaniechaniem a śmiercią człowieka. Należy przyjąć, że związek taki zachodzi, gdy skutek śmiertelny wynika bezpośrednio z czynu sprawcy (vide: A. Marek, Komentarz do artykułu 148 kodeksu karnego, Lex 2010 Stan prawny 01.03.2010r.).
Przestępstwo zabójstwa jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca zamierzając zabić innego człowieka, musi ten skutek obejmować swoją świadomością, bądź jako skutek konieczny swojego działania lub zaniechania, bądź tylko jako skutek możliwy, który może nastąpić przy realizacji zachowania zmierzającego do osiągnięcia innego celu.
Sprawca przestępstwa działa w zamiarze bezpośrednim wówczas, gdy chce popełnić czyn zabroniony i bezpośrednio do tego zmierza, zaś w zamiarze ewentualnym wtedy, gdy sprawca co prawda nie chce go popełnić, ale przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego, na to się godzi. Ocenę, czy sprawca miał zamiar pozbawienia życia ofiary, należy oprzeć na odtworzeniu jego przeżyć psychicznych. Treść tych przeżyć należy ustalić na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, uwzględniając zarówno przesłanki natury przedmiotowej (jak rodzaj użytego narzędzia, godzenie w ważne dla życia ludzkiego organy ciała, ilość ciosów i ich siła) oraz natury podmiotowej (przyczyny i tło zajścia, osobowość oskarżonego, a więc jego usposobienie, poziom umysłowy, reakcje emocjonalne, zachowanie w stosunku do otoczenia, tło i powody zajścia, zachowanie przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, stosunek do pokrzywdzonego (vide:wyrok SA w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II AKa 80/13 KZS 2013/9/77).
Natomiast o kwalifikacji czynów jako usiłowania zabójstwa decyduje przede wszystkim zamiar oskarżonego, a nie charakter spowodowanego obrażenia. Nawet wówczas, gdyby pokrzywdzeni nie doznali żadnego obrażenia, czyny oskarżonego mogą być uznane za wyczerpujące znamiona usiłowania zabójstwa, jeżeli istnieją podstawy do przyjęcia, że śmierć człowieka jako skutek przestępczego działania była objęta zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym sprawcy (vide:wyrok SA w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt II AKa 30/14).
Usiłowanie jest formą stadialną przestępstwa bezpośrednio poprzedzającą dokonanie. Zgodnie z utrwaloną w prawie polskim formułą (analogiczne było jej określenie w poprzednich kodeksach) usiłowaniem jest czyn podjęty w zamiarze popełnienia przestępstwa zmierzający bezpośrednio do dokonania, które jednak nie następuje. Brak dokonania oznacza, że zachowanie się sprawcy nie zrealizowało wszystkich znamion czynu zabronionego, w szczególności nie spowodowało skutku, do którego sprawca zmierzał (Andrzej Marek, Komentarz, LEX).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu oskarżonyT. C. (1)przypisanego mu czynu w pkt. I aktu oskarżenia dopuścił się z winy umyślnej, działając w zamiarze bezpośrednim. Nie ulega wątpliwości, iż w dniu zdarzenia oskarżonyT. C. (1)wypił alkohol (pierwszy pomiar o godz. 3:53- 0,12 mg/l, drugi pomiar o godz. 3:56- 0,12 mg/l, trzeci pomiar o godz. 4:15- 0,08 mg/l) i obwiniając pokrzywdzonego o rozpad jego związku zA. G.chciał zemścić się naT. B. (1). Udał się pod adresul. (...)wW., do domu, w którym mieszkałT. B. (1), a następnie chciał zadać pokrzywdzonemu cios przyniesioną przez siebie maczetą, celując prosto w jego głowę. Tylko i wyłącznie dzięki obronnej postawie pokrzywdzonego polegającej m. in. na zasłanianiu głowy przed ciosami swoimi ramionami, próbach wyrwania maczety z rąk sprawcy i złapaniu jej ostrza dłońmi, a także polegającej na umiejętnościach jakie nabył trenując sztuki walki, jak też dzięki pomocy współmieszkańców, którzy pomogli mu obezwładnić sprawcę i wezwali policję, do zabójstwa pokrzywdzonegoT. B. (1)nie doszło, a czyn osiągnął jedynie fazę usiłowania. Nie ma również wątpliwości, że oskarżony uderzył maczetą w nogi pokrzywdzonegoT. B. (1), a już na zewnątrz budynku, gdyM. W. (1)odebrał mu maczetę, oskarżony wyjął składany nóż i wbił go pokrzywdzonemuT. B. (1)w prawe podudzie. Wskazać należy, że obrażenia jakich doznał pokrzywdzony i narzędzia jakimi posługiwał się sprawca utwierdzają Sąd w przekonaniu, że oskarżonyT. C. (1)przychodząc w nocy do pokoju pokrzywdzonegoT. B. (1)i uderzając go maczetą, chciał spowodować dalej idące konsekwencje, niż jedynie spowodowanie obrażeń ciała pokrzywdzonego.
Art.157 k.k.przewiduje inne w porównaniu do określonych wart. 156 k.k.rodzaje uszczerbku na zdrowiu, tj. średni i lekki. Kryterium ich rozróżnienia stanowi czas trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. I tak, średni uszczerbek polega na spowodowaniu naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia (innego niż ciężki zart. 156 § 1 k.k.), które trwają dłużej niż 7 dni (art. 157 § 1 k.k.). Natomiast lekki na tym, że naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwały nie dłużej niż 7 dni (art. 157 § 2 k.k.) (vide:Maciej Szwarczyk, Komentarz).
Z opinii biegłego chirurga z dnia 16 czerwca 2015 roku przedstawionej przez biegłegoF. W.wynika, że uT. B. (1)rozpoznano powierzchniowe rany cięte przedramienia prawego, powierzchniowe rany cięte dłoni lewej, powierzchniowe rany cięte obu podudzi oraz ranę kłutą podudzia prawego głębokości około 5 cm. W ocenie biegłego sposób działania sprawcy oraz przedmioty użyte przez sprawcę (nóż sprężynowy lub scyzoryk oraz maczeta) mogły narażać pokrzywdzonegoT. B. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia obrażeń ciała określonych wart. 156 § 1 k.k.oraz wart. 157 § 1 k.k.Nadto dodał, że powyższe obrażenia mogły powstać w okolicznościach podanych w aktach sprawy tj. rana kłuta podudzia prawego w następstwie urazu zadanego przedmiotem o charakterze tnąco – kłującym, np. nóż sprężynowy, scyzoryk, powierzchniowe rany cięte przedramienia prawego, dłoni lewej oraz obu podudzi mogły zostać zadane przez sprawcę przedmiotem o charakterze tnącym np. maczetą /rana dłoni lewej w następstwie chwytu za maczetę przez pokrzywdzonego w celu wyrwania jej z rąk sprawcy, na przedramieniu prawym oraz na obu podudziach w następstwie celowych uderzeń zadanych tym przedmiotem przez sprawcę/ (k. 61-62).
W świetle powyższego, Sąd uznał oskarżonego za winnego przypisanego mu czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Obrażenia spowodowane u pokrzywdzonegoT. C. (1)pozostają, więc w związku przyczynowym z działaniem oskarżonego, bowiem w wypadku wyeliminowania wskazanego działania, skutki w postaci obrażeń wyżej wymienionych, by nie nastąpiły.
Sąd ocenił stopień winy oskarżonego jako wysoki.T. C. (1)jest osobą dorosłą, poczytalną i zdolną pokierowania swoim postępowaniem. Na ocenę stopnia winy obciążająco wpływa postać zamiaru, który jak wskazano wcześniej jest zamiarem bezpośrednim.
W ocenie Sądu także społeczna szkodliwość czynu oskarżonego jest wysoka. Na wysoką społeczną szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu składa się sposób działania, postać zamiaru, błahe pobudki, którymi kierował się usiłując pozbawić życia pokrzywdzonegoT. B. (1).T. C. (1)pozostawał pod wpływem alkoholu, który niejednokrotnie spożywał i znał sposób jego działania oraz wpływ na jego organizm i zachowanie. Jest to okoliczność wpływająca na ocenę, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest wysoki.
Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zart. 157 § 2 k.k.ujętegow pkt. III aktu oskarżenia. Dla przypisania popełnienia występku zart. 157 § 2 k.k.konieczne jest wskazanie, że dana osoba swoim działaniem (lub zaniechaniem) spowodowała u pokrzywdzonego wystąpienie konkretnych obrażeń ciała, powodujących naruszenie czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia na okres nie przekraczający 7 dni (vide:wyrok SA w Katowicach z dnia 17 października 2013 roku, w sprawie o sygn. akt II AKa 326/13).T. C. (1)zadając uderzenia maczetą takżeP. W.działał świadomie i umyślnie w zamiarze bezpośrednim spowodowania rozstroju zdrowia i naruszenia czynności narządów ciałaP. W., ponieważ oskarżony wiedział, że trzyma w ręku maczetę, którą może spowodować nawet śmierć. Mimo tego, oskarżony trzymając w ręce maczetę wymachiwał nią w stronę pokrzywdzonejP. W., której również chciał zadać obrażenia.
T. C. (1)w dniu 16 czerwca 2015 roku zadając ciosy maczetą spowodował u pokrzywdzonejP. W.obrażenia ciała w postaci zadrapania naskórka w kształcę litery Y na wewnętrznej powierzchni lewego przedramienia, zadrapanie i otarcie naskórka oraz zasinienia zewnętrznej powierzchni przedramienia prawego i w okolicy stawu łokciowego oraz bolesny obrzęk podbródka. Obrażenia te skutkowały rozstrojem jej zdrowia na okres poniżej 7 dni. W ocenie biegłegoA. W.powyższe obrażenia mogły powstać w okolicznościach podanych w aktach sprawy – w następstwie szarpaniny ze sprawcą, a także biegły nie mógł wykluczyć, że w następstwie urazów zadanych przez sprawcę przedmiotami ostrymi pokrzywdzonej. Nadto dodał, że sposób działania sprawcy i użyte przez sprawcę przedmioty do zadawania urazów (nóż, maczeta) mogły narażać pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia skutków określonych wart. 156 § 1 k.k.i wart. 157 § 1 k.k.
Odnosząc się dopkt. II i IV aktu oskarżenia, w ocenie Sądu, zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonejP. W.iM. W. (1)nosiło znamiona przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.Zgodnie zart. 190 § 1 k.k.przestępstwo groźby karalnej polega na grożeniu określonej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Podkreślić przy tym należy, że nie jest koniecznym warunkiem do zaistnienia przestępstwa, aby sprawca podjął jakiekolwiek działania zmierzające do spełnienia groźby, albo też miał rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Przestępstwo to jest bowiem dokonane już z chwilą wyrażenia groźby wzbudzającej uzasadnioną obawę u adresata groźby.
Zdaniem Sądu słowa oskarżonego skierowane doP. W.iM. W. (1), że ich zabije bez wątpienia stanowią groźbę popełnienia przestępstwa.P. W.przytoczyła skierowane przez oskarżonego do niej słowa, które oskarżony wypowiedział podczas zdarzenia, że nie może się doczekać aż wyjdzie i ją zabije. Nie budzi wątpliwości, że groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia, tym bardziej, że oskarżony już wcześniej ją zaatakował, co zostało zgłoszone w odpowiedniej jednostce Policji. Wskazać również należy, że była świadkiem agresjiT. C. (1)wobec jej brataT. B. (1), a nadto oskarżony zadał jej rany trzymaną w swojej dłoni maczetą.
Również w pokrzywdzonymM. W. (1)groźby wypowiadane przez oskarżonego wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia. Pokrzywdzony wskazał: „…nie wiem co kierowało tym mężczyzną, ale na pewno chciał nas pozabijać… Obawiam się o życie swoje oraz mojej rodziny…”. Pokrzywdzony wraz zT. B. (1)szarpał się z oskarżonym, próbując wyrwać oskarżonemu maczetę z ręki. OstatecznieM. W. (1)udało to się i odrzucił ją w bezpieczne miejsce.
Zdaniem Sądu oskarżonyT. C. (1)umyślnie popełnił przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.Stopień jego winy jest wysoki. Jako wysoki Sąd ocenił też stopień społecznej szkodliwości jego czynu, gdyż godził on w dobro chronione prawem jakim jest poczucie bezpieczeństwa innej osoby, a motywy takiego postępowania uznać należy za godne napiętnowania. Także i w tym przypadku oskarżony działał, będąc pod wpływem alkoholu.
Wymierzając kary za poszczególne czyny Sąd kierował się zasadami określonymi wart. 53 k.k.zatem miał na uwadze, stosownie do wynikających z nich dyrektyw, względy sprawiedliwościowe, a mianowicie adekwatność reakcji penalnej do powagi przypisanych oskarżonemuT. C. (1)czynów, która wyraża się w znalezieniu odpowiedniego stosunku pomiędzy karą a stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze także dyrektywy prewencji generalnej – przede wszystkim konieczność ugruntowania w społeczeństwie przekonania, że przestępstwo, którego popełnienie zarzuca się oskarżonemu spotyka się ze sprawiedliwą karą.
Wobec powyższego Sąd wymierzył oskarżonemuT. C. (1)za czyn z pkt. I aktu oskarżenia polegający na usiłowaniu zabójstwaT. B. (1), karę 8 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt. II aktu oskarżenia polegający na groźbie pozbawieniem życiaP. W., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z pkt. III aktu oskarżenia polegający na dokonaniu uszkodzenia ciałaP. W., które skutkowało rozstrojem jej zdrowia na okres poniżej 7 dni, karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z pkt. IV aktu polegający na groźbie pozbawieniem życiaM. W. (1), karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wymierzając oskarżonemu powyższe kary pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze, że oskarżony zarzucanych mu czynów dopuścił się z niskich pobudek takich jak zazdrość o swoją byłą konkubinęA. G.i chęć zemsty na pokrzywdzonymT. B. (1)za rzekome pomówienia oskarżonego. Na niekorzyść oskarżonego uwzględniono również fakt uprzedniej jego karalności, oskarżony był już bowiem wielokrotnie karany, w tym za groźby oraz rozboje i widocznym jest, że proces resocjalizacji zawiódł - karta karna (k. 103-104, odpis wyroku łącznego w sprawie V K 151/09 SOWP co do osk.T. C. (1)k. 185, odpis wyroku łącznego w sprawie V K 14/12 SOWP co do osk.T. C. (1)k. 188-189, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie o sygn. akt II AKa 177/12 w sprawie apelacji od wyroku łącznegoT. C. (1)k. 190, wyrok zaoczny SR dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie w sprawie III K 801/14 co do osk.T. C. (1)k. 193, odpis wyroku SR w otwocku w sprawie IIK 302/05 w sprawie osk.T. C. (1)i innych k. 195 – 199, odpis wyroku SR dla Warszawy Pragi - Południe w sprawie IIIK 1307/06 w sprawie m.in. osk.T. C. (1)k. 268 – 270, odpis wyroku SO Warszawa – Praga w Warszawie VI Wydziału Karnego Odwoławczego w sprawie VI Ka 79/11 w sprawie osk.T. C. (1)k. 271).
Sąd miał również na względzie okoliczności łagodzące, za które Sąd uznał udział oskarżonego w postępowaniu mediacyjnym i jego pozytywny wynik (k. 139-141), skruchę oskarżonego, jego przyznanie się do udziału w zdarzeniu, a także uczęszczanie od dnia 16 sierpnia 2016 roku na Treningi Zastępowania Agresji (k. 309).
W ocenie Sądu okoliczności te nie pozwalają na wymierzenie kary w górnych granicach zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Oskarżony w postępowaniu mediacyjnym pojednał się z pokrzywdzonymi, w wyniku czego strony zawarły ugodę, z której warunków oskarżony wywiązał się. Również udział oskarżonego w Treningu Zastępowania Agresji świadczy o chęci pracy oskarżonego nad samym sobą i przez to zmianie swojego postępowania w przyszłości.
Jako okoliczności łagodzące Sąd uznał pozytywną opinię w środowisku. Z informacji zamieszczonej w wywiadzie środowiskowym wynika, żeA. G.oświadczyła, że oskarżony może zawsze liczyć na jej wsparcie i pomoc. Podała, że oskarżony denerwował się i obawiał się, że straci rodzinę, tj. konkubinę i dziecko. Również dzielnicowa rejonu, gdy oskarżony zamieszkiwał naul. (...), nie odnotowała skarg na jego zachowanie w środowisku sąsiedzkim. Dzielnicowa jednak wskazała, że pozostawał w zainteresowaniu policji jako osoba podejrzana o kontakt ze środkami odurzającymi (k. 150-153).
Orzekając karę 8 lat pozbawienia wolności za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Sąd miał na uwadze, iż czyn ten cechuje wysoka społeczna szkodliwość, co wynika przede wszystkim z rodzaju zaatakowanego dobra jakim jest zdrowie i życie ludzkie oraz ze sposobu działania oskarżonego. Wskazać należy, że oskarżony zaatakował pokrzywdzonegoT. B. (1), gdy ten był całkowicie bezbronny, a więc w nocy, podczas snu. Oskarżony działał z premedytacją, a przychodząc do domu pokrzywdzonego, z którym kolegował się, znał przyzwyczajenia mieszkańców pod adresemul. (...)wW.i wiedział, że domownicy na noc nie zamykali drzwi na klucz. Dlatego też wiedział, że nie musi przełamywać żadnych zabezpieczeń i od razu udał się do pokoju, w którym spał pokrzywdzonego i zaatakował go maczetą. Jednak w ocenie Sądu kara 8 lat pozbawienia wolności spełni swoje cele w zakresie represji i prewencji szczególnej oraz społecznego oddziaływania.
Wymierzając oskarżonemuT. C. (1)karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo określone w pkt. II aktu oskarżenia, tj.art. 190 § 1 k.k.Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony był już uprzednio skazany za groźby, a pokrzywdzona zeznała, że także jej wcześniej groził, co zgłosiła w odpowiedniej jednostce Policji. Jednak Sąd miał również na uwadze, że oskarżony pojednał się z pokrzywdzoną, a w toku postępowania sądowego pokrzywdzona cofnęła wniosek o ściganie.
Natomiast orzekając wobec oskarżonegoT. C. (1)karę 6 miesięcy za przestępstwo ujęte w pkt. III aktu oskarżenia, tj. zart. 157 § 2 k.k.Sąd do okoliczności obciążających zaliczył wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, którego oskarżony dopuścił się, a także pobudki i sposób działania sprawcy. Okaleczył pokrzywdzonaP. W.podczas szarpaniny, kiedy ta chciała uchronić swojego brata przed napastnikiem. OskarżonyT. C. (1)machał wówczas maczetą próbując zrobić im krzywdę. Podkreślić zatem należy, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił z niskich pobudek. Na niekorzyść oskarżonego uwzględniono również fakt uprzedniej jego karalności. Oskarżony był już w przeszłości karany i żadnych pozytywnych wniosków dla siebie nie wyciągnął. Jednak Sąd miał także i przy tym zarzucie na uwadze fakt, że pokrzywdzona pojednała się ze sprawcą, który wyraził skruchę.
Również za czyn określony w pkt. IV aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.Sąd wymierzył oskarżonemuT. C. (1)karę 6 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że kara w takim wymiarze spełni swoją rolę, skłoni go do przemyśleń i pomoże mu wrócić na drogę praworządności.
Sąd mając na względzie przesłanki zart. 85 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemuT. C. (1)karę łączną 8 lat pozbawienia wolności uwzględniając przy tym ilość czynów i wymierzonych kar za poszczególne czyny, stopień łączności podmiotowej i przedmiotowej, w tym w szczególności korelację czasową, rodzaj dóbr, w które godzą, a także z jednej strony cele stawiane karze z punktu jej indywidualnego oddziaływania na skazanego, z drugiej wzgląd na zasadę prewencji ogólnej, która nakazuje uwzględnienie tego aspektu prewencji generalnej, który przeciwdziałać ma odczuciu społecznemu, iż kara łączna jest nieusprawiedliwionym promowaniem skazanego, tylko z tego powodu, że popełnił wiele przestępstw. W konsekwencji Sąd dokonując analizy niniejszej sprawy przez pryzmat wskazanych wyżej okoliczności i łącząc kary jednostkowe orzeczone za pozostające w zbiegu realnym przestępstwa. Wymierzając karę łączną przy zastosowaniu zasady absorbcji Sąd miał na względzie, że czyny były popełnione w krótkich odstępach czasu (wszystkie czyny były popełnione w dniu 16 czerwca 2016 roku). Właściwości oskarżonego takie jak posiadana przez niego wiedza oraz poziom rozwoju intelektualnego pozwalają postawić zarzut, że w czasie swoich bezprawnych czynów nie dał posłuchu normie prawnej.
W ocenie Sądu kara łączna 8 lat pozbawienia wolności osiągnie w stosunku do oskarżonego cele wychowawcze – refleksję nad popełnionym czynem, ugruntowuje w nim przekonanie o nieuchronnych konsekwencjach kary za zachowania niezgodnego z prawem i wzmocni poczucie odpowiedzialności za własne czyny, a także osiągnie cele zapobiegawcze – powstrzymując oskarżonego od ponownego powrotu na drogę przestępstwa będąc dla niego przestrogą na przyszłość. Uprzednio wymierzona kara okazała się nieskuteczna, a dla spowodowania przestrzegania przez oskarżonego porządku prawnego niezbędne jest poddanie dłuższemu procesowi resocjalizacji.
Zdaniem Sądu tak wymierzona kara łączna pozbawienia wolności spełni w sposób należyty swe cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego. Będzie ona adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego. W ocenie Sądu należycie także będzie oddziaływać w odczuciu społecznym. Pozwoli ona oskarżonemu przy pozytywnym jego podejściu do resocjalizacji na zrozumienie wagi i skutków czynów jakich się dopuścił. Kara ta, w ocenie Sądu, zapobiegnie powrotowi oskarżonemu na drogę przestępstwa.
Stosownie do treściart. 63 § 1 k.k.Sąd obligatoryjnie zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoT. C. (1)kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
O dowodach rzeczowych rozstrzygnięto na podstawie przepisów wskazanych w wyroku i w sposób tam określony.
Wobec skazaniaT. C. (1)oraz biorąc pod uwagę jego możliwości zarobkowe i sytuację majątkową i osobistą Sąd obciążył oskarżonego stosowną opłatą oraz kosztami procesu uwzględniając jego sytuację majątkową, osobistą oraz możliwości zarobkowe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.
```yaml
court_name: Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
date: '2016-10-26'
department_name: V Wydział Karny
judges:
- Stanisława Wójcik
- Małgorzata Wasylczuk
- Sławomir Bielecki
legal_bases:
- art. 148 § l k.k.
recorder: Wioleta Karabin
signature: V K 205/15
```