Sygn. akt II W 520/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant –st.sekr.sąd. Aneta Dybikowska
w obecności
    oskarżyciela publicznego KPP wG.
–mł. asp. Daniela Romańczyk, mł. asp. Krzysztofa Koreckiego

po rozpoznaniu w dniach: 26.04.2018 roku, 06.06.2018 roku sprawy
R. K.
synaK.iH. z d. Z.
ur. (...)wM.
obwinionego o to, że:
W dniu 08 października 2017r. około godz. 20.00 na trasieK.-S., droga(...), prowadząc samochód osobowy markiH. (...)onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i na prostym odcinku drogi stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, zjechał na pobocze drogi uderzając w przydrożne drzewo
tj. o czyn zart. 97kw w zw. zart. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym

1
ObwinionegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatK. W.kwotę 309,96 ( trzysta dziewięć 96/100) złotych tytułem ustanowionej z urzędu obrony obwinionego, w tym kwotę 57,96 (pięćdziesiąt siedem 96/100) złotych tytułem 23 % podatku VAT.

3
Zwalnia obwinionego od ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt II W 520/17

UZASADNIENIE
W dniu 08 października 2017r. około godz. 20.00 na trasieK.-S., droga(...),R. K.prowadząc samochód osobowy markiH. (...)onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i na prostym odcinku drogi stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, zjechał na pobocze drogi uderzając w przydrożne drzewo. Jadący tą trasąG. M.iI. M.zauważyli stojący w/w pojazd, z którego wydobywały się opary. Mężczyźni postanowili sprawdzić co się stało. Gdy podeszli do samochodu, zobaczyli w samochodzie mężczyznę- jak się później okazało był nimR. K.. Obwiniony zajmował miejsce za kierownicą, ciało miał ułożone na fotelu kierowcy, a nogi miał przy pedałach samochodowych. Obwiniony mówił coś o dziewczynie, więcG. M.iI. M.obeszli pobliski teren, by sprawdzić, czy nie ma w pobliżu innych osób. Nikogo nie znaleźli. Mężczyźni wezwali na miejsce policję.
Powyższy stan fatyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznańI. M.(k. 80v),G. M.(k. 85-85v), a także w oparciu o dowody tj. protokół k. 4-5, 6-8, materiał poglądowy k. 12-13.
Obwiniony nie przyznał się do winy i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 80: 16-17).
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, z których należy wnioskować, iż zaprzecza on by był kierowcą pojazduH. (...)onr rej. (...)w czasie zdarzenia. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te nie polegają na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą przezR. K.linię obrony.
Z zebranych w sprawie dowodów w postaci zeznańI. M.(k. 80v),G. M.(k. 85-85v), a także w oparciu o dowody tj. protokół k. 4-5, 6-8, materiał poglądowy k. 12-13 wynika, że w dniu 08 października 2017r. około godz. 20.00 na trasieK.-S., droga(...), kierowca prowadzący samochód osobowy markiH. (...)onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i na prostym odcinku drogi stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, zjechał na pobocze drogi uderzając w przydrożne drzewo. W ocenie Sądu brak jest podstaw, by podważać wiarygodność zarówno zeznań świadków jak i dowodów rzeczowych, w oparciu o które dokonano powyższych ustaleń. Mając na uwadze zgodne i uzupełniające się zeznaniaG. M.iI. M., Sąd bez żadnych wątpliwości przyjął, że kierowcą w/w pojazdu byłR. K.. Obwiniony zajmował miejsce za kierownicą, ciało miał ułożone na fotelu kierowcy, a nogi miał przy pedałach samochodowych. Świadkowie nie stwierdzili, by w samochodem tym podróżował ktoś jeszcze.
Zgodnie zart. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu.
R. K.w dniu 08 października 2017r. około godz. 20.00 na trasieK.-S., droga(...), prowadząc samochód osobowy markiH. (...)onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i na prostym odcinku drogi stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, zjechał na pobocze drogi uderzając w przydrożne drzewo, w konsekwencji dopuszczając się wykroczenia z art. 97 kw.
Wina obwinionego w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu, którego można dopuścić się zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie – nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu obwiniony przedmiotowego wykroczenia dopuścił się co najmniej nieumyślnie - nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia takiego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Na obwinionym, jako kierowcy, ciążył bowiem obowiązek znajomości przepisówprawa o ruchu drogowychi obowiązek stosowania się do tych norm.
Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, warunki osobiste, majątkowe sprawcy.
Obwiniony swoim zachowaniem naruszył porządek ruchu na drodze publicznej. Nie zachowując wymaganej ostrożności w czasie kierowania pojazdem, stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na pobocze drogi i uderzył w znajdujące się tam drzewo, w konsekwencji swoim zachowaniem powodując bardzo poważne zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu zachowanie obwinionego mogło przynieść realne, ujemne skutki dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.
W świetle powyższego Sąd, uznając obwinionego za winnego popełnienia obu zarzucanego mu czynu, na podstawie art.97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej, nie przekracza ona zdolności finansowych sprawcy. Pomimo, że kara ta nie jest dużej wysokości, będzie stanowić dla obwinionego – zgodnie z założeniami, jakie nieść powinna za sobą każda kara - dolegliwość.
Zasądzają od Skarbu Państwa na rzecz adwokatK. W.kwotę 309,96 ( trzysta dziewięć 96/100) złotych tytułem ustanowionej z urzędu obrony obwinionego, w tym kwotę 57,96 (pięćdziesiąt siedem 96/100) złotych tytułem 23 % podatku VAT, Sąd miał na uwadze postanowienia Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Zwalniając obwinionego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych - rozstrzygnięto na zasadzieart. 121§1 kpww zw. zart. 624§1 kpk.
```yaml
court_name: Sąd Rejonowy w Giżycku
date: '2018-06-06'
department_name: II Wydział Karny
judges:
- Katarzyna Garbarczyk
legal_bases:
- art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym
- art. 121§1 kpw
- art. 624§1 kpk
recorder: st.sekr.sąd. Aneta Dybikowska
signature: II W 520/17
```