Then when they despaired of him they counselled together privately. The eldest of them said: know ye not that your father hath taken an assurance from you before Allah? and aforetime ye have been remiss in your duty in respect of Yusuf; I so will by no means go forth from the land until my father giveth me leave or Allah judgeth for me, and He is the Best of judges.
پس هنگامی که از او نومید شدند، رازگویان (هم‌چون فراریان خستند و) رستند. بزرگشان گفت: «مگر نمی‌دانید که پدرتان بر شما پیمانی استوار از خدا بر گرفت‌؟ و از پیش (هم) درباره‌ی یوسف آنچه تفریط و کوتاهی کردید (یاد کنید). پس هرگز از این سرزمین بر نخواهم خاست تا پدرم برایم اجازه دهد یا خدا در حق من داوری کند و او بهترین داوران است.»