This theory of the second wind posits that, by pushing past the point of pain and exhaustion, runners may give their systems enough time to warm up and begin to use the oxygen to its fullest potential.
این نظریه دربارهٔ باد دوم نشان می‌دهد که دوندگان با فشار دادن و مالش دادن نقاط درد و گرفتگی در زمان‌های گذشته، ممکن است بدن خود را به اندازه گرم کرده باشند و بیشترین میزان اکسیژن موجود را مصرف کنند.