He would interview people but not ask them direct questions but let them talk freely like you do in psychoanalysis, and that was his background.
او (دیکتر) با مردم مطاحبه می‌کرد ولی از آنها سوالات مستقیم نمی‌پرسید، ‏(همسر ارنست دیکتر)‏ بلکه به آنها اجازه می‌داد که آزادانه صحبت کنند مثل کاری که شما در روانکاوی انجام می‌دهید. ‏