Las causas de una inestabilidad revolucionaria son, entre otras, unas fronteras poscoloniales tenues, una modernización detenida, el fracaso de la “primavera árabe” y el sectarismo religioso, exacerbado por la rivalidad interestatal entre la Arabia Saudí, gobernada por suníes, y el Irán, gobernado por shiíes.
De bronnen van de revolutionaire instabiliteit omvatten onduidelijke postkoloniale grenzen, vastgelopen modernisering, de mislukte ‘Arabische Lente,’ en religieus sektarisme, versterkt door rivaliteit op staatsniveau tussen het soennitische Saudi-Arabië en het sjiitische Iran.