Tradicionalmente, los acreedores de los países de bajos ingresos eran gobiernos de países ricos y organizaciones multilaterales que consideraban políticamente poco factible reclamar el pago de las deudas si ello significaba que los prestatarios tuvieran que recortar servicios públicos vitales, como la educación o la sanidad.
Van oudsher waren de crediteuren van lageinkomenslanden de regeringen van rijke landen en multilaterale organisaties die het politiek niet haalbaar achtten om terugbetaling van schulden te eisen als dit betekende dat de debiteuren moesten snijden in cruciale publieke diensten, zoals onderwijs en gezondheidszorg.