Si la meta del BCE para la inflación fuese del 3&nbsp;%, en vez de un valor cercano pero inferior al 2&nbsp;% y Alemania, poseedora del mayor superávit mundial de cuenta corriente, fomentara un crecimiento de los salarios del 6&nbsp;% y tolerase una inflación del 4&nbsp;% –que implicarían un moderado crecimiento de los salarios reales por encima del aumento esperado en la productividad– el proceso de ajuste en la zona del euro sería económica y políticamente menos costoso.
Als de inflatiedoelstelling van de ECB 3% zou bedragen in plaats van krap 2%, en Duitsland – met het hoogste overschot op de betalingsbalans ter wereld – een loonstijging van 6% zou bevorderen en een inflatie van 4% zou tolereren, wat een bescheiden loonstijging zou betekenen in verhouding tot de verwachte productiviteitswinst, zou het aanpassingsproces van de eurozone in politiek en economisch opzicht minder kostbaar worden.