But events are proving me right: nothing changes until everything changes –&#160;that is, until a critical mass of “victims” comes forward under their own names to reject the shame assigned to them for carrying a scary, “mutilating” disease, for having been assaulted by rapists, or for having been abused by pedophiles.
Maar de gebeurtenissen hebben me gelijk gegeven: er verandert niets totdat alles verandert – dwz, totdat een kritische massa van “slachtoffers” onder hun eigen namen naar voren treedt om de schaamte af te wijzen die aan hen is toebedeeld, omdat ze een enge, “verminkende” ziekte dragen, omdat ze zijn aangevallen door verkrachters, of omdat ze zijn misbruikt door pedofielen.