Efforts in 1823 and 1856 to pass laws constraining free speech were shouted down by members of Parliament using very modern-sounding objections: any curtailment of press freedom constituted a “slippery slope,” while one man’s sedition or blasphemy was another man’s common-sense opinion.
Pogingen uit 1823 en 1856 om wetten in te voeren die de vrijheid van meningsuiting aan banden zouden leggen, werden weggeschreeuwd door leden van het parlement, met gebruikmaking van zeer modern klinkende argumenten: iedere inperking van de persvrijheid was een “glibberige helling”, terwijl de oproerkraaierij of de blasfemie van de één de doorsnee-opinie van de ander was.