Simply put, one cannot sustain current levels of consumption and entitlements without crowding out public-sector investment, unless one believes that the state’s borrowing power is unlimited, and that the intergenerational burden shift is unimportant.
Eenvoudig gezegd: het is niet mogelijk het huidige niveau van consumptie en voorzieningen op peil te houden zonder de investeringen in de publieke sector te ondermijnen, tenzij je gelooft dat de staat onbeperkte mogelijkheden heeft om geld te lenen en de intergenerationele lastenverschuiving er niet toe doet.