This implies two-tier institutions that can accommodate both types of countries: the “euro-ins” and those that prefer to preserve their monetary sovereignty in a larger Europe built around a vibrant single market and common democratic values.
Dit impliceert tweeledige instellingen die twee soorten landen kunnen bedienen: de landen die de euro hebben aanvaard en de landen die er de voorkeur aan geven hun monetaire soevereiniteit te behouden in een groter Europa, dat is gebouwd rond een sterke gemeenschappelijke markt en gedeelde democratische waarden.