In the nineteenth century, chronic disease was considered problematic in part because sufferers took up scarce beds in hospitals that were increasingly focused on treating acute, curable diseases.
In de 19e eeuw werden chronische ziekten voor een deel als problematisch gezien, omdat de patiënten die eraan leden schaarste ziekenhuisbedden in beslag namen die steeds vaker werden gebruikt voor de behandeling van acute, geneesbare ziekten.