When I began in recent years to insist that the traditional silence and anonymity assigned to rape victims does not protect them, but only perpetuates a Victorian framework in which rapists attack with impunity and victims are asked to carry the “shame,” my argument was met with hostility.
Toen ik er de afgelopen jaren op ben gaan hameren dat de traditionele stilte en anonimiteit van verkrachtingsslachtoffers hen niet beschermt, maar slechts een Victoriaans systeem in stand houdt, waarin verkrachters straffeloos tekeer kunnen gaan en aan de slachtoffers wordt gevraagd de “schaamte” te dragen, werd mijn betoog met vijandigheid ontvangen.