وهنا، فإن ما قد نطلق عليه نموذج المعاشات/صندوق الثروة السيادية ــ حيث يمتلك كيان عام محفظة متنوعة من الأصول ويديرها باعتباره مستثمراً مالياً يعمل وفقاً لوجبات وقواعد إدارية محددة بالشكل اللائق ــ يبدو وكأنه المسار الصحيح للمضي قدماً إلى الأمام. ويتم الحفاظ على جانب الأصول من الموازنة العامة في مجموعه، ولكن بوسعنا أن نفكر في إدارة الأصول، وخاصة تنويع الحيازات، باعتبارها رشيدة ومخصخصة بحكم الأمر الواقع.
Op dit punt lijkt de juiste aanpak een model te zijn, dat je een kruising zou kunnen noemen tussen een pensioenfonds en een staatsfonds – waarbij een publiek lichaam een gediversifieerde portefeuille aan bezittingen beheert, als ware het een financiële belegger met een nauw omschreven reeks specifieke taken. De positieve kant van de staatsbalans blijft dan over het geheel genomen van dezelfde omvang, maar het beheer van de bezittingen, en in het bijzonder de diversificatie daarvan, kan als behoedzaam en de facto geprivatiseerd worden beschouwd.