وهنا تكمن المعضلة. ذلك أن حرية الفرد واستقلاله يرجعان في الأساس إلى القرارات الجمعية التي تم التوصل إليها من خلال الحوار الديمقراطي، وخاصة تلك القرارات التي تضمن لكل شخص القدرة على الوصول إلى المنافع العامة مثل التعليم والرعاية الصحية، وما إلى ذلك. وقد يظل الأمر مشتملاً على حسٍ بالتضامن الاجتماعي، ولكن هذا الحس مجرد إلى الحد الذي يجعل هؤلاء الذين تدور عجلة الحظ لصالحهم لا يشعرون بالجميل إلا قليلاً. فهم يعتقدون أنهم مدينون بما وصلوا إليه من مكانة إلى الجدارة البحتة، وليس إلى الجهود الجمعية ـ المدارس والجامعات التي تمولها الدولة، إلى آخر ذلك ـ التي مكنتهم من تحقيق إمكانياتهم.
Jednotlivec je svobodný a autonomní jen díky kolektivním rozhodnutím, přijímaným po demokratické diskusi, zejména těm rozhodnutím, která každému zaručují dostupnost veřejných statků, jako je školství, zdravotnictví atd. Určitý smysl pro společenskou solidaritu sice snad zůstává, ale je tak abstraktní, že ti, k nimž se kolo štěstěny natočilo mimořádně příznivě, se cítí dlužni jen málo. Jsou přesvědčeni, že za své postavení vděčí čistě vlastním zásluhám a nikoli kolektivním snahám – státem financovaným školám, univerzitám atd. – které jim umožnily rozvinout svůj potenciál.