ولكي نعرف السبب فلنفترض أن أحد خبراء الاقتصاد أجرى في عام 1930 دراسة تجريبية لتحديد الأسباب التي أدت إلى شفاء الأمراض المعدية، وبتحليل كميات ضخمة من البيانات من سنوات سابقة استنتج أن 98% من كل الأمراض القابلة للعلاج كانت تعالج بأدوية غير المضادات الحيوية ــ الأدوية التقليدية من مختلف المدارس. مثل هذا الاستنتاج صحيح في الأرجح، لأن استخدام المضادات الحيوية قبل عام 1930 ــ بعد عامين فقط من اكتشاف أليكساندر فليمينج للبنسلين وقبل أعوام من استخدامه بشكل عملي كامل كعلاج ــ كان نادراً وغير منتظم.
Abychom pochopili důvod, předpokládejme, že by v roce 1930 provedl některý ekonom empirickou studii toho, co léčí nakažlivé nemoci, a po analýze hromady údajů z předchozích let by dospěl k závěru, že 98% všech léčitelných nemocí lze vyléčit bez použití antibiotik, tedy tradičními léky nejrůznějších druhů. Tento závěr by byl s největší pravděpodobností platný, jelikož používání antibiotik před rokem 1930 – pouhé dva roky poté, co Alexander Fleming objevil penicilin a mnoho let předtím, než se tato látka začala plně využívat jako lék – bylo vzácné a většinou bezděčné.