إذا لم يحدث ذلك، فلا يملك المرء إلا أن يتساءل ماذا حدث للروح الأوروبية التي كانت غالبة أثناء فترة سبعينيات وثمانينيات القرن العشرين، حين كانت الدول التي أفلتت للتو من نير الدكتاتورية والاضطرابات الأهلية، مثل اليونان والبرتغال وأسبانيا، موضع ترحيب للانضمام إلى مجتمع الدول الأوروبية الديمقراطية. الحقيقة أن القرارات السياسية التي اتخذت آنذاك كانت تحمل قدراً أعظم من المجازفة مقارنة بالقرارات التي لابد وأن تتخذ الآن فيما يتصل بالبلقان. وتبرهن قصص النجاح اليونانية والبرتغالية والأسبانية على حكمة القرارات الشجاعة التي اتخذت آنذاك.
V opačném případě by si člověk musel klást otázku, co se stalo s evropským duchem 70. a 80. let, kdy země jako Řecko, Portugalsko a Španělsko, které se krátce předtím vymanily z diktatury a občanských nepokojů, byly v evropském společenství demokratických států vítány. Přijatá politická rozhodnutí byla tehdy mnohem riskantnější než ta, která se nabízejí na Balkáně, a úspěchy Řecka i obou států Iberijského poloostrova dokládají moudrost odvážných rozhodnutí učiněných v té době.