ولم يحمل لواء الحرب الباردة الولايات المتحدة والاتحاد السوفييتي فحسب، بل وأيضاً الأفراد والمجموع بالمصطلح الإيديولوجي. وعندما تتنافس في البلدان المستقلة حديثاً أو النامية فإن هذه المعارضة الإيديولوجية تتحول إلى نوع من المانوية، فتعزز الشك العميق، إن لم يكن الرفض الصريح للمبادئ المنافسة. ونتيجة لهذا فإن محاولات تعزيز مؤسسات الدولة كانت تُعَد في الغرب غالباً حيلة شيوعية، في حين نظرت الكتلة السوفييتية إلى أي ذِكر للحرية والمسؤولية الفردية باعتبارها حجة تتذرع بها الثورة الرأسمالية المضادة.
Při soupeření v čerstvě nezávislých nebo rozvojových zemích se tento ideologický rozkol stal až manichejsky vyhraněným, což vyvolalo zuřivou podezíravost vůči konkurenčním principům, ne-li přímo jejich otevřené odmítání. V důsledku toho byly sílící státní instituce až příliš často na Západě vnímány jako komunistická proradnost, zatímco sovětský blok vnímal i sebemenší projev individuální svobody a zodpovědnosti jako zárodek kapitalistické kontrarevoluce.