تعد الاستنتاجات غريبة ويبدو بأنها أحيت نقاشات وانتقادات يعود عمرها إلى القرن التاسع عشر، انتقادات غالباً ما ترتبط بنيتشه تقول بأن المسيحية والإسلام يولدان عقليات مذعنة وفي بعض الأحيان خاضعة، على العكس من الفضائل البطولية للمجتمعات القديمة أو المجتمعات المحاربة مثل عالم الساموراي الياباني. وبالمثل، وتبعاً لفوجيوارا تغالي الديمقراطية في التوكيد على المنطق، وهو تناقض غربي آخر. ويكتب أيضاً: &quot;ولكننا كيابانيين، لا نعيش تبعاً لعقائد كالمسيحية والإسلام، وبالتالي نحتاج إلى شيء آخر؛ نحتاج إلى &quot;مشاعر عميقة&quot;
Zdůvodnění je prapodivné a jako by oživovalo kritiku z devatenáctého století, která bývá obvykle spojována s Nietzschem, totiž že křesťanství (a islám) vytváří poddajnou, či dokonce poníženou mentalitu kontrastující s hrdinskými ctnostmi klasického dávnověku nebo válečnických společností, jako je svět japonských samurajů. Demokracie zase podle Fudžiwary klade přehnaný důraz na rozum, což je další západní konstrukt. „My Japonci,“ píše autor, „však nemáme náboženství, jako je křesťanství nebo islám, takže potřebujeme něco jiného: hluboké emoce.“