فضلاً عن ذلك، ففي وصفها لتطورنا، تذكر فيشر أن الذكور الذين كان بوسعهم تحمل فترات طويلة من الصمت (في انتظار الحيوانات أثناء الصيد) تمكنوا من البقاء لتمرير جيناتهم إلى ذريتهم، أي أن اختيارهم للصمت راجع إلى أسباب جينية وراثية. وفي المقابل كان بوسع الإناث البقاء على قيد الحياة من خلال إقامة الروابط مع الآخرين وبناء المجتمعات، حيث أن هذه المجموعات كانت مطلوبة لجمع الجذور والجوز والتوت، ورعاية الأطفال الصغار في نفس الوقت.
Při popisu našeho vývoje si Fisherová navíc všímá, že muži, kteří dokázali snášet dlouhá období mlčení (při lovu během čekání na zvěř), přežili a přenesli své geny na další generace, takže jejich genetická selekce preferovala „prostor“. Naproti tomu ženy nejlépe přežívaly v případě, že navázaly pouto s ostatními a vytvořily komunitu, poněvadž tyto skupiny byly zapotřebí ke sběru kořínků, ořechů a lesních plodů při současné péči o malé děti.