ثانياً، كنت أزعم إنه بينما قد تبرز بعض الحالات حيث تكون انتهاكات حقوق الإنسان شديدة إلى الحد الذي يلزم المجتمع الدولي بالتحرك، بصرف النظر عن مسألة القانون الدولي، إلا أن كوسوفو لم تكن من بين هذه الحالات. وكنت أرى أن &quot;الكارثة الإنسانية الوشيكة&quot; التي كان التدخل العسكري يهدف ظاهرياً إلى منعها، ليست أكثر من اختراع. وكنت أزعم أن السبل غير العسكرية لحل القضية الإنسانية في كوسوفو لم تكن قد استُـهلِكت بعد، وأن مفاوضات رامبولييه الفاشلة التي أجريت مع صربيا أثناء شهري فبراير/شباط ومارس/آذار 1999 كانت طبقاً لتعبير هنري كيسنجر &quot;مجرد عذر للشروع في القصف&quot;.
Za druhé jsem tvrdil, že ačkoliv se možná někde vyskytují případy natolik flagrantního porušování lidských práv, že má člověk bez ohledu na mezinárodní právo morální povinnost zasáhnout, Kosovo takovým případem není. „Bezprostředně hrozící humanitární katastrofu“, které měla intervence naoko zabránit, jsem pokládal do značné míry za výmysl. Dále jsem argumentoval tím, že se ještě zdaleka nevyčerpaly nevojenské prostředky řešení humanitární otázky v Kosovu a že nezdařená jednání se Srbskem v Rambouillet v únoru a březnu 1999 byla slovy Henryho Kissingera „pouhou záminkou k zahájení bombardování“.