أعتقد أن كلاً من التفاوت والنمو البطيء ينجم غالباً عن شكل معين من أشكال الإقصاء. وقد قال آدم سميث: "إننا لا ننتظر عشاءنا من بِر أو إحسان الجزار أو الخباز، بل من نظرتهم إلى مصلحتهم الخاصة". لماذا إذن لا يعمل النمو على ضم الناس انطلاقاً من المصلحة الخاصة، بدلاً من المطالبة بالعمل الجماعي المفتعل؟
Jak ve svém slavném výroku pronesl Adam Smith, „večeře se dočkáme nikoliv díky laskavosti řezníka, sládka či pekaře, nýbrž díky tomu, že všichni sledují vlastní zájmy“. Proč by tedy i růst neměl začleňovat lidi ve vlastním zájmu, místo aby vyžadoval nějakou záměrnou kolektivní akci?