ذكر الكاتبان أن &quot;القرار الإستراتيجي فيما يتصل بالتوجه نحو باكستان كان قد اتخذ مسبقاً بواسطة دائرة ضيقة من كبار مسئولي إدارة بوش ، وركز ذلك القرار إلى حد كبير على الجهود الحربية متجاهلاً الموقف الداخلي في باكستان&quot;. كما أكد الكاتبان أن &quot;ارتباط الولايات المتحدة بباكستان يتسم بصبغة عسكرية مركزية قوية، ولا يلتفت إلى الأغلبية العظمى من الشعب الباكستاني إلا قليلاً&quot;. ويقتبسان مقولة جورج بوش : &quot;حين ينظر مشرف إلى عيني ويقول... لن يكون لطالبان ولا القاعدة وجود، فأنا أصدقه&quot;.
Autoři podotýkají, že „strategické směřování Pákistánu záhy stanovil úzký okruh v nejvyšších patrech Bushovy administrativy a z velké části se místo vnitřní situace v Pákistánu zaměřovalo na válečné úsilí.“ Zdůrazňují také, že „americká spolupráce s Pákistánem je silně militarizovaná a centralizovaná, přičemž jen nepatrná část dosahuje k rozsáhlé většině Pákistánců.“ Citují tento výrok George Bushe: „Když se mi [Mušaraf] podívá do očí a řekne…nebude Tálibán a nebude al-Káida, tak já mu prostě věřím.“