ان تطور حالة الخرف لدى بينيت حرمها من جميع الاسباب التي تدعوها للعيش مما يعني ان من الصعب ان ننكر ان قرارها كان منطقيا واخلاقيا وبانتحارها لم تتخلى بينيت عن اشياء تريدها او يمكن ان تعتبرها ذات قيمه . لقد قالت بينيت " كل ما اخسره هو عدد غير محدد من السنوات في مستشفى بعد فقداني الادراك مما يعني استهلاك اموال البلد بدون ان يكون لدي ادنى فكره عن من أكون".
Vzhledem k tomu lze těžko popřít, že její rozhodnutí bylo racionální i etické. Spácháním sebevraždy se nevzdala ničeho, co chtěla nebo čemu mohla přikládat rozumnou hodnotu. „Jediným, co ztratím, je neurčený počet let, které strávím jako tělo bez duše v nemocničním prostředí, kdy budu ujídat zemi peníze, aniž bych měla sebemenší představu, kdo jsem.“