كما وجد أوباما نفسه فضلاً عن ذلك في مواجهة قيود كبيرة، بما في ذلك الأزمة الاقتصادية العالمية، والاستقطاب السياسي الداخلي، والكونجرس العدائي، وصعود القوى الناشئة التي تحتاج إلى الولايات المتحدة ولكنها غير مستعدة لتقبل هيمنتها. ونتيجة لهذا، فشل أوباما في تغيير الواقع الاستراتيجي، على سبيل المثال من خلال التوفيق بين المصالح الأميركية الأوسع وبين مصالح إيران (العدو المعلن)، وباكستان (الصديق العدو)، وإسرائيل (الحليف الرئيسي).
Obama navíc čelí značným omezením včetně globální hospodářské krize, domácí politické polarizace, nepřátelsky naladěného Kongresu a vzestupu rozvíjejících se mocností, které USA potřebují, ale nejsou ochotné akceptovat jejich dominanci. V důsledku toho se mu nepodařilo změnit strategickou realitu například uvedením širších amerických zájmů do souladu se zájmy Íránu (deklarovaného nepřítele), Pákistánu (přítele/nepřítele) a Izraele (klíčového spojence).