في المقام الأول، كان ذلك المصطلح بمثابة محاولة للتواصل مع الأميركيين، الذين اعتادوا على شن الحروب بسرعة وحسم (والذين أصروا على ذلك منذ حرب فيتنام)، وإقناعهم بالتضحية الطويلة الأمد والالتزام المطلوب للفوز بحرب من أجل البقاء. ولقد فهم أنصار هذا المفهوم أيضاً أن الحرب لن تقتصر على الأسلحة، بل لابد وأن تكون في هيئة جهد متواصل تشارك فيه "الحكومة بأسرها" على حد تعبيرهم، حيث يتم حشد الهيئات المدنية خلف أهداف عسكرية ـ أو برلمانية.
Především však mělo použití tohoto termínu sdělit Američanům, kteří byli zvyklí na rychlé a rozhodné vedení války (a od války ve Vietnamu na něm také trvali), že k&nbsp;vítězství ve válce o přežití je zapotřebí dlouhodobých obětí a odhodlání. Jeho propagátoři také chápali, že se válka nebude omezovat na zbraně, ale bude muset mít i podobu trvalého úsilí se zapojením – jak to formulovali – „celé vlády“, kdy v&nbsp;těsném závěsu za&nbsp;vojenskými či polovojenskými cíli půjdou civilní instituce.