وبدلاً من أن يتبنى قادة الصين نموذجاً وطنياً جديداً يستند إلى واقع إنجازاتهم (الوحدة الوطنية، والتجارة الدولية المزدهرة، والنفوذ العالمي المتنامي)، نجدهم وقد تشبثوا بنموذج الضحية القديم، أو "رجل آسيا المريض" الذي تسارع القوى الاستعمارية والاستبدادية المفترسة، مثل اليابان، إلى تقطيعه والتهامه كثمرة البطيخ. ما زالت ذكرى الاضطهاد والاستغلال المريرة باقية في أذهان عدد هائل من أهل الصين، وكأنها صورة البريق الذي يظل منطبعاً في الذهن لفترة طويلة حتى بعد أن يزول مصدر الضوء.
Místo aby přijali nové národní paradigma založené na realitě svých úspěchů (národní jednota, silný mezinárodní obchod a rostoucí celosvětový vliv), lpějí čínští vůdci na paradigmatu starém, v němž jejich země figuruje jako oběť, jako „nemocný muž Asie“, kterého „rozkrajují jako meloun“ dravé imperiální a koloniální mocnosti, jako je Japonsko. Tato hořká vzpomínka na útisk a vykořisťování dlí v myslích až příliš mnoha Číňanů jako obraz oslnivého světla, které již bylo dávno zhasnuto.