ورغم هذا فإنها لم تعترف بذنبها فحسب، بل لقد بدت وكأنها تتقبله باعتباره ضرورة تاريخية من نوع ما. فقالت للمحكمة: "من أجل إعلاء حرمة القانون، فأنا على استعداد لتقبل أي حكم يصدر في حقها والتعامل معه بكل هدوء، وأنا أتوقع أيضاً حكماً منصفاً وعادلا". والواقع أننا منذ محاكمات ستالين الصورية في ثلاثينيات القرن العشرين لم نر متهماً يمتدح بهذا القدر من الإطناب القاضي الذي يبدو من المحتم أنه سوف يدينه في محاكمة لم يُقَدَّم فيها أي شاهد أو دليل ضده.
Přesto Ku nejen přiznala vinu, ale dokonce se zdálo, že trest přijímá jako jakousi historickou nutnost. „V zájmu zachování posvátnosti zákona,“ sdělila soudu, „jsem ochotna akceptovat a pokorně přijmout jakýkoliv rozsudek, který nade mnou bude vynesen, a plně očekávám, že půjde o rozsudek nestranný a spravedlivý.“ Od Stalinových zinscenovaných procesů v 30. letech minulého století ještě žádný obžalovaný tak vášnivě nechválil soudce, který působil dojmem, že dostal za úkol odsoudit obžalovanou v procesu, kde nevystoupil žádný svědek a nebyly předloženy žádné důkazy proti její osobě.