ولكن بحلول نهاية القرن الثامن عشر، زعم مؤسسو الولايات المتحدة الأميركية وخلفاؤهم الذين تبنوا فكرهم أن هذا التشاؤم في النظر إلى الحكومة لم يكن مبرراً. فزعم ألكسندر هاملتون أن "علم السياسة، شأنه في ذلك شأن أغلب العلوم الأخرى، قد تحسن إلى حد كبير... وأن التوزيع المنتظم للسلطة إلى دوائر متميزة... ووجود الضوابط والتوازنات التشريعية... واحتفاظ القضاة بمناصبهم ما دام سلوكهم حسناً؛ وتمثيل الناس في المجالس التشريعية بالاستعانة بنواب منتحبين من قِبَلهم... كل ذلك يشكل وسيلة، ووسيلة قوية، يمكن من خلالها الحفاظ على امتياز الحكم الجمهوري والتخفيف من عيوبه أو تجنبها...".
A pak, na konci osmnáctého století, začali zakladatelé Spojených států amerických a jejich intelektuální následovníci tvrdit, že pesimismus ve vztahu k vládě je nepodložený. „Věda zvaná politika…, stejně jako většina jiných věd,“ prohlašoval Alexander Hamilton, „zaznamenala nesmírné zlepšení… Řádné rozdělení moci do rozličných orgánů…, legislativní vyvažovací a kontrolní mechanismy…, soudci zastávající úřad, dokud se dobře chovají, zastoupení lidu v zákonodárném procesu prostřednictvím jím zvolených zástupců…, to jsou prostředky, a silné prostředky, jimiž lze zachovat znamenité rysy republikánské vlády a umenšit nebo se zcela vyvarovat jejích nedokonalostí…“