ولكن من حسن حظنا أن تطورنا لا تحكمه نظرية التدهور الحتمي فحسب، بل ويحكه أيضاً تراكم المعارف والتقدم التكنولوجي ـ وهي أيضاً عمليه غير قابلة للارتداد مثلها في ذلك كمثل تناقص المخزون من الموارد الطبيعية غير القابلة للتجدد، وانحطاط نوعية البيئة. وعلى هذا فإن اقتصادنا يتبدد لأننا نستهلك مواردنا المحدودة، إلا أنه في ذات الوقت يتجدد بسبب الإنتاج، والتنظيم، ونشر المعارف. أي أن احتمالات استقرار الاقتصاد والبيئة تكمن في الحيز المتاح بين هاتين العمليتين الديناميكيتين: فمستوى النمو الذي نختاره لابد وأن يكون مشروطاً بمستوى وافٍ من المعرفة من أجل ضمان بقاء النظام واستمراره.
Naštěstí pro nás však naši evoluci neurčuje jen entropie, ale rovněž akumulace vědomostí a technického pokroku, což je proces stejně nevratný jako ztenčování zásob neobnovitelných zdrojů a degradace kvality životního prostředí. Ekonomika je tudíž entropická pro zdroje a dějinná pro výrobu, organizaci a šíření vědomostí, přičemž naděje na ekonomickou a environmentální udržitelnost tkví v prostoru mezi těmito dvěma dynamickými procesy: hladina růstu, pro niž se rozhodneme, musí být podmíněna dostatečnou úrovní vědomostí, které zajistí přežití systému.