كان قطار الإمدادات الأميركي يمر بانتظام عبر قرية آراك التي كان يعمرها أسلافنا الأولون، ثم يمر بواحة خلابة تغطيها الحدائق الغناء وبساتين الفواكه. وذات يوم قص عليّ والدي هذه القصة: " كنا كلما نسمع القطار قادماً، يركض كل الصبية الصغار في القرية بأقصى سرعة ممكنة بين أشجار التفاح لتحية الأميركيين المارين. كانوا يبتسمون ويلوحون لنا بأيديهم، ويلقون إلينا بأي هدايا يتصادف وجودها بين أيديهم ـ أوراق لعب، أو علكة، أو حلوى ... كنا ننظر إليهم باعتبارهم أبطالاً من عالم آخر".
Americké zásobovací vlaky pravidelně projížděly kolem Aráku, rodné vísky mého otce a tehdy malebné oázy zelených zahrad a ovocných sadů. „Kdykoli jsme zaslechli, že vlak přijíždí,“ řekl mi jednou otec, „všichni malí chlapci ze vsi co nejrychleji upalovali přes jablečný sad, aby projíždějící Američany pozdravili. Usmívali se, mávali a házeli nám dárky, které jim přišly pod ruku – karty, žvýkačky, bonbóny… Připadali nám jako hrdinové z jiného světa.“