منذ أبقراط، ظل الناس يناقشون كيف تتفاعل "الطبيعة" مع "التنشئة" في تشكيل تطور أي شخص. وحتى في الحضارات القديمة كانت التغذية الكافية في مرحلة الأمومة تعتبر ضرورية لضمان بقاء أجيال المستقبل وازدهارها. ولكن الفقر والجهل من الممكن أن يحبطا حتى أفضل النوايا.
Už od dob Hippokrata diskutují lidé o tom, jak „příroda“ a „výchova“ utvářejí ve vzájemné interakci vývoj člověka. I starověké civilizace přitom pokládaly dostatečnou výživu matky za nezbytnou k zajištění přežití a prosperity budoucích generací.