برينستون ــ عندما كتبت مقالاً في عدد يوليو/أغسطس (تموز/آب) من مجلة "ذا أتلانتك" بعنوان "لماذا لا تزال المرأة عاجزة عن الحصول على كل حقوقها"، كنت أتوقع ردود أفعال عدائية من قِبَل العديد من النساء الأميركيات العاملات من جيلي والأجيال السابقة، وردود أفعال إيجابية من جانب النساء اللاتي تتراوح أعمارهن بين 25 إلى 35 سنة. وكنت أتوقع ردود أفعال قوية أيضاً من قِبَل العديد من الرجال من الجيل الأكثر شبابا، نظراً للعدد الكبير منهم الذين يحاولون التعرف على كيفية البقاء بجانب أطفالهم، ودعم الحياة المهنية لزوجاتهم، ومتابعة خططهم الخاصة في الوقت نفسه.
PRINCETON – Když jsem do červencového a srpnového vydání časopisu The Atlantic psala hlavní článek s názvem „Proč ženy stále nemohou mít všechno“, očekávala jsem nepřátelskou reakci od mnoha amerických žen mé generace a starších, které udělaly kariéru, a naopak pozitivní reakce od žen ve věku zhruba 25-35 let. Očekávala jsem také silnou reakci od mnoha mužů z této mladší generace – vzhledem k tomu, kolik z nich se snaží vymyslet způsob, jak trávit čas s dětmi, podporovat kariéru svých manželek a ještě si plnit vlastní plány.