وهذا يبدو متناقضاً أيضاً مع التوجه الأعرض لتعاليم الكنيسة بشأن الزواج والأسرة باعتبارهما البيئة الملائمة لتنشئة الأطفال. تقول توصية الفاتيكان إن الحياة البشرية الجديدة لابد وأن تتولد &quot;عن طريق فعل يعبر عن الحب المتبادل بين رجل وامرأة&quot;. ولكن إذا كانت الكنيسة تشير بذلك إلى الاتصال الجنسي فمن المؤكد أنها تتبنى نظرة ضيقة للغاية في تعريف الأفعال التي قد تعبر عن الحب المتبادل بين رجل وامرأة. فلا شك أن تحمل الإجراءات غير المريحة العديدة ـ والبغيضة في بعض الأحيان ـ اللازمة لإنجاب طفل بالاستعانة بتقنية تخصيب البويضة خارج الرحم، قد يعبر عن هذا النوع من الحب، وقد يكون ناتجاً عن مشاعر حب متبادلة أشد قوة من الاتصال الجنسي.
Dignitas personae říká, že nový lidský život má být „zplozen při úkonu, jenž vyjadřuje vzájemnou lásku mezi mužem a ženou.“ Jestliže tím však církev má na mysli pohlavní styk, pak má bezpochyby nemístně zúžený pohled na to, jaké činy mohou vyjadřovat vzájemnou lásku mezi mužem a ženou. Podstoupení několika nemilých a občas nepříjemných úkonů, jichž je zapotřebí, jestliže pár chce mít dítě prostřednictvím IVF, může být – a často je – výsledkem mnohem záměrnějšího a oboustranně láskyplnějšího konání než pohlavní styk.