وإذا ما كان ساركوزي قد تسبب في تآكل الطبيعة الرمزية &quot;المقدسة&quot; لمنصب الرئيس، وربما على نحو قاتل، فقد فشل حكمه، فضلاً عن ذلك، في تقديم أي قدر من الشعور بالاطمئنان كتعويض. فمن خلال المبادرات التي لا تعد ولا تحصى، والتواجد في كل مكان في نفس الوقت، وبالتعجيل بخطوات الإصلاح والمخاطرة بالخلط بين الكم والكيف، وبكسر المحظورات، وتمييع الخطوط الفاصلة بين العلمانية والدين، عمل ساركوزي على تعزيز الشكوك والمخاوف بشأن قدرة السياسي اللامع على التحول إلى رجل دولة أو حاكم ناجح على أقل تقدير. ويرى المراقبون أن نفوذ حاشيته أصبح مبالغاً فيه وخطيراً، نتيجة لتهميش وإحباط الحكومة والبرلمان، بل وحزبه ذاته.
Pokud navíc Sarkozy nahlodal – možná fatálně – „posvátnou“ symbolickou povahu prezidentského úřadu, pak jeho vláda za to nedokázala nabídnout žádná vyvažující ujištění. Množící se iniciativy, schopnost být všude najednou, zrychlování tempa reforem i s rizikem záměny kvality za kvantitu, porušování tabu a rozostřování hranic mezi sekularismem a náboženstvím, tím vším Sarkozy posílil přetrvávající pochyby o schopnosti geniálního politika přerůst ve státníka nebo přinejmenším v efektivního vládce.