في خمسينيات القرن العشرين، وبعد أربعة عقود من الحرب في مختلف أنحاء أوروبا، كانت فكرة إقامة اتحاد أوروبي حيث يستطيع مواطنو البلدان الأعضاء أن يعيشوا ويعملوا بحرية عبر الحدود الوطنية مع احتفاظهم في الوقت نفسه بولائهم السياسي وهويتهم الثقافية تبدو بعيدة المنال بنفس القدر. (بل إن مسمى العملية السياسية التي كان من المفترض أن يبنى عليها الاتحاد الأوروبي، أو "الوظيفية الجديدة" كانت مجردة ومعقدة بقدر مثل مسمى "السيادة المشتركة لدولتين"). ورغم هذا فإن رجال الدولة الفرنسيين والألمان استدعوا الرؤية والإرادة لإطلاق العنان للتجربة الجريئة التي تطورت إلى اقتصاد واحد يضم 500 مليون شخص.
Myšlenka Evropské unie, v&#160;níž by občané členských států mohli volně žít a pracovat mimo národní hranice a zároveň si zachovat politickou příslušnost a kulturní identitu, se v&#160;50.&#160;letech, po čtyřech desetiletích válek napříč Evropou, zdála neméně přestřelená. (Ostatně název politického procesu, jímž byla EU zkonstruována, takzvaný „neofunkcionalismus“, byl stejně abstraktní a těžkopádný jako „dvoustátní kondominialismus“.)