كانت السنوات الخمس الأخيرة من صنع السياسات الاقتصادية في منطقة اليورو أشبه بكوميديا هزلية رائعة من الأخطاء. وتكاد تكون قائمة الأخطاء السياسية بلا نهاية: رفع أسعار الفائدة من قِبَل البنك المركزي الأوروبي في يوليو/تموز 2008 ثم مرة أخرى في إبريل/نيسان 2011؛ وفرض التقشف الأشد قسوة على الإطلاق على الاقتصادات التي تواجه أسوأ ركود؛ والمعاهدات التحكمية التي تدعو إلى انتهاج سياسية إفقار الجار والتي تقوم على خفض القيمة داخلياً بشكل تنافسي؛ والاتحاد المصرفي الذي يفتقر إلى برنامج لائق للتأمين على الودائع.
Posledních pět let tvorby politiky v eurozóně je pozoruhodnou komedií plnou chyb. Seznam politických chyb je téměř nekonečný: prudký nárůst úrokových sazeb Evropské centrální banky v červenci 2008 a znovu v dubnu 2011; ukládání nejtvrdšího odříkání ekonomikám, které čelí největšímu propadu; autoritativní úmluvy obhajující kompetitivní vnitřní devalvaci založenou na principu žebrej u svého souseda; a bankovní unie, která postrádá náležitý systém zabezpečení vkladů.