كانت كرة القدم ذات يوم لعبة شعبية، تضرب بجذورها في المجتمعات المحلية. وكان الصبية من أبناء الطبقة العاملة المحلية يلعبون لصالح نواد محلية تلهم الولاء القوي بين المشجعين. كانت شوفينية كرة القدم تشتمل دوماً على حاشية من العنف، لأنها كثيراً ما كانت تتضمن مركبات عرقية ودينية وطبقية: البروتستانت ضد الكاثوليك (في أسكتلندا)؛ وأندية "اليهود" (في أمستردام وبرلين ولندن وبودابست)، التي كان المشجعون الذين يعارضون اليهود يسخرون منها؛ والنوادي الفاخرة (مثل جاطا سراي في اسطنبول) والجوانب البروليتارية الخالصة (ويستهام في لندن)؛ والأندية التي تتباهى بهوية إقليمية قوية (برشلونة)؛ والأندية المقربة من مراكز القوى (ريال مدريد).
Kluci z místních dělnických vrstev hráli za lokální kluby, které vzbuzovaly mezi fanoušky vášnivou oddanost. Fotbalový šovinismus vždy obsahoval špetku potlačeného násilí, neboť často obnášel i etnický, náboženský nebo třídní rozměr: protestanti proti katolíkům (ve Skotsku), „židovské“ kluby (v Amsterdamu, Berlíně, Londýně a Budapešti), jimž se vysmívali fanoušci vystupující proti „žiďákům“, kluby pro smetánku (například istanbulský Galatasaray) a na druhé straně striktně proletářské týmy (londýnský West Ham), kluby pyšnící se silnou regionální identitou (Barcelona) a naopak kluby mající blízko k mocenskému centru (Real Madrid).