وبقراءة فيشر ، فإن المرء يصبح أكثر ميلاً إلى ترك الصبيان بمفردهم لكي يتحدى كل منهم الآخر ولكي يتسنى لهم اختبار بيئتهم، ولتقبل هذا الأمر فقد صممت الطبيعة الرجال والنساء ـ طبقاً لوصف فيشر ـ لكي يتعاونوا فيما بينهم من أجل البقاء. والتعاون بطبيعة الحال يعني ضمناً الإرادة الحرة في الاختيار؛ فحتى ذكور الحيوانات الرئيسية لا يتسنى لها إحراز النجاح بالهيمنة على الإناث أو فرض سيطرتها عليهن. وفي تحليلها ترى فيشر أنه من مصلحة الجميع أن يتقاسم الرجال والنساء قواهم التي قد تكون مختلفة في بعض الأحيان ولكن كل منها تكمل الأخريات ـ وهو استنتاج يبدو مطمئناً وليس جائراً.
Při četbě Fisherové má člověk sklon nechat chlapce, aby se dál navzájem svářili a testovali své prostředí, a smířit se s tím, že – jak uvádí autorka – příroda stvořila muže a ženy ke spolupráci na přežití. „Spolupráce“ přitom předpokládá svobodnou vůli a rozhodování; ani u primátů není úspěch samců založen na ovládání či kontrole samic. Podle autorčina rozboru slouží ku prospěchu mužů i žen, pokud se rozdělí o své leckdy odlišné, ale často se doplňující silné stránky – takový závěr uklidňuje, nikoliv skličuje.