ولقد لاحظ توكفيل أن الأميركيين "مغرمون بتفسير كيف أن اهتمامهم بأنفسهم يدفعهم على نحو مستمر إلى مساعدة بعضهم البعض، ويجعلهم ينزعون طواعية إلى التضحية بجزء من وقتهم وأملاكهم من أجل المصلحة العامة". وفي المقابل كان الفرنسيون يواجهون مستقبلاً حيث "كان من الصعب عليهم التكهن بالدرجة التي قد تقودهم إليها أنانيتهم من التجاوزات الغبية"، و"في أي مستنقع من العار والوضاعة يغرقون أنفسهم، خشية أن يضطروا إلى التضحية بشيء من رفاهتهم من أجل رخاء إخوانهم المواطنين".
Tocqueville si všiml, že „Američané rádi vysvětlují…, [jak] je ohled na sebe samotné neustále podněcuje k tomu, aby si pomáhali navzájem, a vyvolává u nich sklon ochotně obětovat část svého času a majetku obecnému dobru“. Francouzi naproti tomu čelili budoucnosti, v níž „lze těžko předvídat, na jakou rovinu hloupých excesů je jejich sobectví může zavést“ a „do jaké potupy a ubohosti by se sami uvrhli, jen aby nemuseli obětovat něco ze svého blahobytu ve prospěch prosperity bližních“.