إذا ما كان موقع قضية ويلبي في الجانب الصحيح من الخط الذي رسمته العقيدة الكاثوليكية الرومانية، فإن هذا يطرح سؤالاً أكثر عمقاً: هل هذا الخط الذي رسمته العقيدة الكنسية يأتي في مجال يتفق مع العقل؟ وإذا ما كان لمريض يعاني من داء عضال أن يرفض الخضوع لعلاج مرهق، وهو يدرك أن هذا الرفض يعني موته، فما الذي يمنع مريضاً يعاني من داء عضال ولا يخضع لأي علاج طبي يبقيه على قيد الحياة لكنه يجد أن المرض في حد ذاته يجعل من الحياة عبئاً لا يطاق، من طلب المساعدة في الهروب من ذلك العبء؟
Přehoupne-li se nakonec Welbyho případ na správnou stranu linie narýsované římskokatolickou doktrínou, pak hlubší otázka zní, zda církevní doktrína rýsuje tuto linii v místě, kde to má logiku. Může-li nevyléčitelně nemocný pacient odmítnout tíživou léčbu s vědomím, že toto odmítnutí bude znamenat jeho smrt, proč by také nevyléčitelně nemocný pacient, který není udržován při životě prostřednictvím léčby, ale shledává, že samotná nemoc činí jeho život tíživým, neměl mít možnost vyhledat pomoc, jež ho této zátěže zbaví?