إذا ما نظرنا إلى حقوق الإنسان باعتبارها شيئاً مملوكاً لكل البشر، بصرف النظر عن محدودية قدراتهم الفكرية أو العاطفية، فكيف لنا أن ننكر على القِـرَدة العليا حقوقاً مشابهة، رغم أنها تتفوق بوضوح على بعض البشر في عقلانيتها، ووعيها لذاتها، والروابط العاطفية التي تربطها بالآخرين من نوعها؟ إننا بإنكارنا لهذه الحقوق نبدي قدراً عظيماً من التحيز ضد كائنات أخرى لمجرد عدم انتمائها لنوعنا ـ وهو التحيز الذي نطلق عليه التمييز بين الأنواع لتسليط الضوء على التشابه بينه وبين التمييز العنصري.
Jestliže lidská práva považujeme za něco, co náleží všem lidským bytostem, bez ohledu na to, jak omezená může být jejich schopnost myslet či cítit, jak můžeme podobná práva upírat velkým lidoopům, kteří svým rozumem, sebeuvědoměním a emočními pouty k ostatním některé lidské bytosti zřetelně předčí? Takový postup by byl projevem předsudku vůči ostatním bytostem pouze kvůli tomu, že nejsou příslušníky našeho druhu – předsudku, který nazýváme speciesismem (čili „druhovou diskriminací“), abychom zdůraznili jeho podobnost s rasismem.