وكان السجن هو الذي أكسب ألكسندر سولجينيتسين أيضاً وضوح الرؤية. يقول سولجينيتسين في كتابه أرخبيل الجولاج: "... ورويداً رويدا، تبين لي أن الخط الفاصل بين الخير والشر لا يمر عبر الدول، ولا بين الطبقات أو الأحزاب السياسية ــ بل يمر مباشرة خلال قلب كل إنسان وعبر قلوب البشر جميعا. وهذا الخط يغير موضعه... فحتى داخل القلوب التي يغمرها الشر، يظل هناك رأس جسر صغير من الخير قائما. وحتى داخل أظهر القلوب، تظل هناك مضغة صغيرة من الشر لم تجتث".
Věznění přineslo tuto jasnozřivost i Alexandru Solženicynovi. „Postupně se mi odhalovalo, že hranice oddělující dobro a zlo neprochází mezi státy, mezi třídami ani mezi politickými stranami – ale že přímo protíná každé lidské srdce – a všechna lidská srdce,“ napsal v Souostroví Gulag. „Tato hranice se posouvá… I v srdci zachváceném zlem se zachová maličké předmostí dobra. I v srdci nejdobrotivějším zůstává… nevykořenitelný růžek zla.“