ولكن في أواخر القرن العشرين، كان اهتمام العديد من اليساريين بإنقاذ ثقافة &quot;العالم الثالث&quot; من &quot;الاستعمار الجديد&quot; بغض النظر عن مدى وحشية هذه الثقافة، أشد من اهتمامهم بدعم ونُصرة المساواة والديمقراطية. وكان المنتمون إلى اليسار يدافعون عن طغاة متوحشين (من أمثال كاسترو ، و ماو ، و بول بوت ، و الخميني ، وغيرهم) فقط لأنهم ببساطة كانوا يعارضون &quot;الإمبريالية الغربية&quot;.
Na sklonku dvacátého století se však pro mnoho levičáků stalo důležitějším zachránit kulturu „třetího světa“ bez ohledu na to, jak byla barbarská, před „neokolonialismem“ než podporovat rovnost a demokracii. Lidé na levici byli ochotni hájit i brutální diktátory (Castra, Maa, Pol Pota, Chomejního atd.) jednoduše proto, že se tito vůdci stavěli proti „západnímu imperialismu“.