كان مفهوم "الإنسان الاقتصادي"، الذي يؤكد أن البشر عناصر فاعلة متعقلة وأنهم يتخذون قراراتهم استناداً إلى مصلحة ذاتية ضيقة، مهيمناً على الفكر السياسي والاقتصادي منذ سبعينيات القرن العشرين. ولكن في حين قد يكون السعي إلى تحقيق المصلحة الذاتية مفيداً في سياقات معينة، فإنه ليس المحرك الوحيد أو حتى الأساسي للسلوك البشري ــ وهو لا يفضي إلى التغلب على القضايا العالمية الأكثر إلحاحاً اليوم.
Už od 70. let ovládá politické a ekonomické myšlení koncept homo economicus, který tvrdí, že lidé jsou racionálními aktéry rozhodujícími se na základě úzkých vlastních zájmů. Ačkoliv však sledování vlastních zájmů může být v určitých kontextech výhodné, není to jediná, ba ani hlavní hnací síla lidského chování – a nepřispívá k překonání nejnaléhavějších globálních problémů dneška.