وفي يوم آخر ساقتنا مسيرتنا إلى جدول هادئ، فرأيت رجلاً يجلس وهو يراقب خيط صنارته، في سلام ظاهري مع العالم، في حين كانت بعض الأسماك التي اصطادها تتلوى وتضرب الهواء بجانبه وهي تناضل في محاولة للتنفس. وإزاء ذلك المشهد قال لي والدي إنه لا يفهم كيف يمكن لأي إنسان أن يستمتع بفترة ما بعد الظهيرة وهو يُخرج الأسماك من الماء ويشاهدها وهي تموت ببطء.
Když nás cesta jindy zavedla k poklidnému potoku, viděl jsem, jak u něj sedí jakýsi muž, sleduje vlasec a zdánlivě žije v míru s okolním světem, zatímco vedle něj se již ulovené ryby bezmocně mrskají a lapají po dechu. Otec mi tehdy řekl, že nedokáže pochopit, jak si někdo může užívat odpoledne strávené taháním ryb z vody a ponecháváním je napospas pomalé smrti.