كانت الوحدة السياسية التي أقنعت فرنسا شركاءها الأوروبيين الخمسة بقبولها في الخمسينيات من المفترض أن تستوعب كلاً من اتحاد الفولاذ والفحم الأوروبي واتحاد الدفاع الأوروبي. وكان من المفترض أن تحظى بسلطات دبلوماسية وعسكرية، فضلاً عن جمعية تشريعية تشبه البرلمان الأوروبي اليوم إلى حد كبير ـ تماماً كما كان من المفترض في الخطة الدستورية للاتحاد الأوروبي في العام 2005 أن توسع سلطات البرلمان الأوروبي وأن تنشئ منصب وزير الخارجية الأوروبي.
Politické souručenství, k jehož přijetí Francie v 50. letech přesvědčila pětici svých evropských partnerů, mělo pohltit jak Evropské společenství uhlí a oceli, tak i EDC. Mělo mít diplomatické i vojenské pravomoci a také zákonodárné shromáždění silně připomínající dnešní Evropský parlament – podobně jako by i ústavní plán EU z roku 2005 býval rozšířil pravomoci Evropského parlamentu a vytvořil funkci evropského ministra zahraničí.