فبالنسبة للولايات المتحدة، توضح حالة كوريا الشمالية كيف قد تتمكن دولة فقيرة ولكنها طموح من إنتاج القنبلة عن طريق التلاعب بالمحادثات وكسب الوقت. وبالنسبة لإيران، فإن تخلي معمر القذافي في عام 2003 عن أسلحة الدمار الشامل الليبية يبين تمكن نظام لا يزال يعتبر العدو اللدود في نظر المجتمع الدولي وحتى بعد تطبيع العلاقات الدبلوماسية من تعزيز قدرته على البقاء بالتخلي عن فرصة بناء الردع النووي. والواقع أن المزيد من التعمق في الحالتين يسلط الضوء على التحديات التي تواجهها إيران ومحاوروها الدوليون.
Pro USA je Severní Korea dokladem toho, jak chudá, leč ambiciózní země vyvinula bombu tím, že při rozhovorech lavírovala a hrála na čas. Pro Írán je zase zřeknutí se zbraní hromadného ničení libyjským vůdcem Muammarem Kaddáfím v roce 2003 dokladem toho, jak režim, jenž byl mezinárodním společenstvím i po normalizaci diplomatických vztahů stále pokládán za strašáka, možná rezignoval na vlastní přežití, když v roce 2011 upustil od snahy vybudovat jaderné odstrašení. Ponoříme-li se do obou těchto případů hlouběji, zjistíme, jakým problémům budou čelit Írán i jeho mezinárodní protějšky.