وأتأمل هنا فترة ثلاثينيات القرن العشرين، وكيف تتكرر أحداث التاريخ فتبدو في مستهل الأمر وكأنها مأساة ثم تسير على خطى كارل ماركس، باعتبارها مأساة أخرى. فقد توسل جون ماينارد كينز إلى صناع السياسات في زمنه أن يتجاهلوا "الأصوات التقشفية المتطهرة" التي تدعو إلى "ما تطلق عليه تأدباً التصفية المطولة"، ثم اعترف بعجزه عن "فهم الكيفية التي قد يفضي بها الإفلاس الشامل إلى أي خير أو يقربنا من الازدهار والرخاء".
Na tomto místě se vracím do 30. let a zamýšlím se nad tím, jak se historické události znovu vracejí, zpočátku se jeví jako tragédie a pak – při vší úctě ke Karlu Marxovi – jako další tragédie. Keynes naléhavě prosil politiky své doby, aby ignorovali „strohé a puritánské duše“, které horují „za to, co zdvořile nazývají ‚vleklou likvidací‘, aby nás přivedly na správnou cestu“, a vyjádřil názor, že „nedokáže pochopit, jak všeobecný bankrot může přinést něco dobrého nebo nás posunout k prosperitě“.