Това обаче, което помня най-ясно и никога няма да забравя, е неописуемото чувство на самота, когато накрая разбереш, че твоето собствено нещастие, отчаяние и агония се играят на открита сцена, сега, когато светът вече видя как сме страдали, но никой не предотврати това.
Ma ciò che ricordo con maggiore chiarezza e che non dimenticherò mai è l'indescrivibile sensazione di solitudine che provi quando finalmente ti rendi conto che la tua disgrazia, disperazione e agonia è stata messa in mostra su un palco aperto, che il mondo ha assistito alla nostra sofferenza ma nessuno ha cercato di impedirla.