Не разбирам как може да има членове на Парламента, които не се колебаят да поддържат политики на ограничения и намаления на заплати и пенсии в техните страни, но когато стане дума за вземане на решения за техните собствени средства, ограничения вече не съществуват.
Jeg forstår ikke, hvordan vi kan have medlemmer af Parlamentet her, som ikke tøver med at anbefale krisepolitikker og nedskæringer af lønninger og pensioner i deres hjemlande, men som glemmer alt om krisen, når det drejer sig om beslutninger vedrørende deres egen pengepung.