Постигането на консенсус често беше трудно поради няколкото тенденции в Парламента: от ляво на дясно, защитници на по-голям суверенитет или по-модерен тип суверенитет и застъпници на определени институции.
Üksmeele leidmine oli sageli keeruline, sest Euroopa Parlamendis on erisuguste suundumuste esindajaid: vasak- ja parempoolseid, suurema või uudsema suveräänsuse pooldajaid ja teatud institutsioonide toetajaid.