Тогава, вместо да приемаме правило след правило, които след това се оказват "недостатъчни", и предвид "незадоволителните резултати до момента", защо просто не се занимаем с проблема в дълбочина, като променим правилата, отнасящи се до свободата на движението?
Kas me võiksime siis öelda, et järjestikuste eeskirjade vastuvõtmise asemel, mis hiljem osutuvad 'ebapiisavaks', arvestades ka seni saavutatud 'nõrku tulemusi', tuleks lihtsalt tegeleda probleemi põhjustega ja muuta vaba liikumist käsitlevaid eeskirju?