Дали това наложено прагматично завръщане към двустранния подход наистина е правилно или трябва да направим опит за интензивен диалог с Латинска Америка като цяло и просто да обмислим специфични изисквания в контекста на специални договорености?
Kas see pealesunnitud, pragmaatiline tagasipöördumine kahepoolse suhtluse juurde on tõesti õige lähenemisviis või peaksime püüdma pidada intensiivset dialoogi Ladina-Ameerikaga tervikuna ja käsitlema konkreetseid nõudeid ainult erikokkulepetega seoses?