Това обаче, което помня най-ясно и никога няма да забравя, е неописуемото чувство на самота, когато накрая разбереш, че твоето собствено нещастие, отчаяние и агония се играят на открита сцена, сега, когато светът вече видя как сме страдали, но никой не предотврати това.
Ce îmi amintesc cel mai clar şi nu voi putea uita niciodată, este sentimentul de singurătate de nedescris când realizezi în cele din urmă că propria ta nefericire, disperare şi agonie s-a produs în văzul lumii, că lumea a văzut cum sufeream, dar nimeni nu a împiedicat acest lucru.