I am not a movie critic but a witness. These are the criticism of a witness. Have you seen my photo named "Last Breath Before the Fire"? The second one on the right is Carina. Carina was blonde and short haired. I waited to see in the movie the corridor where we had waited for hours. Yes, we waited in a corridor for hours because we were constantly being pelted. The sound of windows breaking...We were at the upstairs of the hotel. You may wonder how those stones reached the upper floor. They were on the roofs of surrounding buildings. It is as traumatic scene as to distort one's memory, don't you think it should have a place in the movie? I leave it to you.
Film eleştirmeni değil, tanığım. Bir tanığın eleştirileri bunlar. “Yangından Önceki Son Nefes”٭ adını verdiğim fotoğrafı gördünüz mü? Sağ taraftan ikinci sıradaki Carina. Sarışın ve kısa saçlıydı Carina. Filmdeki Carina ile gerçek hayatta karşılaşmış olduğum Carina birbirine uymuyordu. Olabilir. Yönetmenin kurmacadaki hakkı deyip geçtim. Ama saatlerce beklediğimiz koridoru aradım filmde. Evet, bir koridorda saatlerce bekledik. Çünkü sürekli taşlanıyorduk. Koridora açılan odaların camlarının kırılma sesleri… Sanki camlar, kırıldıkça tekrar birleşip cam oluyordu. Otelin üst katındaydık. Aklınıza taşların üst kata nasıl ulaştığı gelebilir. Çevredeki binaların çatılarındaydılar. Saatlerce bir koridora sıkıştırılmış olmaktan dolayı yer-yön hafızamda yıllarca sorun yaşadım, az da olsa hâlâ yaşıyorum. Bir insanın hafızasını bozacak kadar travmatik bir sahne, filmde yer alması gerekmez miydi? Takdir sizin.