It is actually difficult to not find any newspaper cuttings and reports on many obvious discrimination categories. Yet there are also unnoticed and latent discriminations, against persons with disabilities for instance. There is the category of discrimination on the basis of age which is not a very emphasized issue in Turkey but a main category in the West or class-based discrimination as well as discrimination on the basis of mental disability to which is also not dwelled upon. When a criminal case is being reported and a mental issue in the biography of the committer is suddenly highlighted, this is a discrimination. We have not been able to find many examples in such fields, yet this should not be considered a positive state because representations rates in the media are very low which is also a discrimination. In every fifth or sixth report among a thousand, one can come upon a content about persons with disabilities yet among none of these five or six reports with a positive connotation which is a serious neglect and ignorance. These persons have representations on special days yet we know that Turkey is not a disabled-friendly state. We are talking about a large proportion of the society who has to stay home as public space is not regulated suitably for use by persons with disabilities. Approximately 10% of the population consist of persons with disabilities yet they are made invisible and have almost no representation in the media.
Birçok görünür ayrımcılık kategorilerinde kupür bulmak, o alanlarda haber atlamak çok zor zaten. Görünür olmayan ayrımcılıklar var. Engellilere yönelik ayrımcılık mesela. Türkiye’de çok üzerinde durulmayan ama Batı’da yapılan bu tür çalışmalarda ana kategorilerden biri olan yaş ayrımcılığı var. Sınıfsal ayrımcılık var. Çok az üzerinde durulan zihinsel engellik var. Haberlerde kriminal bir vaka haberleştirilirken failin geçmişinde zihinsel bir problem yaşamış olması hemen bunun öne çıkarılması bir ayrımcılıktır. Bu alanlarda örnek az bulabildik. Bu olumlu bir şey olarak görülmesin; medyada temsil oranları düşük. Ve bu da bir ayrımcılıktır. Okuduğunuz bin haberden beşinde ya da altısında engellilerle ilgi bir içerik çıkıyor. Bu beş ya da altı haber arasında olumlu bir içerik ise neredeyse hiç yok. Bu ciddi bir yoksama ve görmezden gelmedir. Özel günlerde temsiliyetleri vardır. Oysa biliyoruz ki Türkiye engelli dostu bir ülke değil. Kamusal alan engellilerin yaşayabileceği şekilde düzenlenmediği için evde kalmak durumunda olan sayısal olarak ciddi bir kesimden bahsediyoruz. Neredeyse nüfusun yüzde 10’u engelli ama görünmez kılınmışlar. Medyada da temsilleri neredeyse hiç yok.