“We have always worked knowing our limitations. The responsibility for the poverty these people suffer rests on others, maybe on us. Hence, we need to share our amenities with them. The poverty in Diyarbakır is manmade. Within the scope of a concept, inequality in regional development has increased since the 90s. Thus, the poverty in our city has reached an insufferable limit. We struggled to have these people return to the lifestyle they have a right to, to have them not have to beg anyone for anything. Sarmaşık Association was not a charity organization.
"Biz hep haddimizi bilerek çalıştık. Bu insanların yaşadığı yoksulluğun sorumlusu başkaları, belki bizleriz. Dolayısıyla imkanlarımızı onlarla paylaşmak zorundayız. Diyarbakır'daki yoksulluk insan eliyle yaratıldı. Bölgeler arası gelişmişlik farkı 1990'lardan itibaren bir konsept dahilinde arttı. Ve böylece yaşadığımız kentteki yoksulluk, tahammül sınırlarının çok ötesine geçti. Biz bu insanların hakları olan yaşam biçimine yeniden dönmeleri, kimseye el açmamaları için uğraştık. Sarmaşık bir hayır kurumu değildi."