The name of one was Zekeriya Öz. His ex-crime partners, today's rivals, honored him as a "hero" when they were working together and some interest seekers attempted to make a sculpture of him. Now the only thing to say about Zekeriya Öz, the fugitive prosecutor of today, is that he is the brief summary of the wretchedness of Turkish judiciary, which has been pathetically far away from dispensing justice from the past to the present.
Bir diğerinin adı Mehmet Ekinci'ydi. Bizleri "yargılanıyormuş" gibi yapan mahkeme heyetinin başkanıydı. Her duruşmamızda "kaçma şüphesi" gerekçesiyle hapisliğimizin süresini uzatan kararların altında hakim olarak imzası bulunuyordu. İşte O Mehmet Ekinci, kendisi sanık olunca kaçıverdi. Yakın zamana dek firariydi. Yakalandı. Hapise götürülürken, "her alçağın son sığınağı vatanseverlik" sözünü doğrularcasına, ne kadar "vatansever" olduğunu haykırıyordu.