"A curfew was declared lasted for 15 days in Cizre after incidents [Newroz]. A tremendous fear gripped women and especially children. People had the concern that what state can do in future if they do such things now. The shops were close, the people were devastated. Occasionally panzers were entering the streets and opening fire at all living beings. We had a neighbour named Sabahat. She was wounded by a bullet hit as she was hanging out laundry on the roof. Let alone going out to the street you couldn't even go up on your house's roof. Everyone seriously suffered from lack of bread and water...After 15 days everything slowly started to normalize, but this time people began to be kidnapped one by one by no-knock raids. I say kidnapping because the raids were not intended to take them into custody or detain but kidnap and murder..."
“On beş gün boyunca sokağa çıkma yasağı ilan edildi Cizre’de olaylardan (Newroz[i]) sonra. Kadınları, özellikle çocukları müthiş bir korku sarmıştı. Bugün bunu vatandaşlarına yapan devlet yarın neler yapmaz ki kaygısı vardı aslında. Dükkânlar kapalı, insanlar perişan haldeydi. Ara sıra panzerler sokaklara girip o esnada canlı ne varsa tarayıp geçiyorlardı. Bizim Sabahat diye bir komşumuz vardı. Damda çamaşırlarını asarken o sırada bir mermi kadına isabet etti ve kadın yaralandı. Sokağı bırakın evinizin damına dahi çıkamıyordunuz. Ekmek ve su sıkıntısını ciddi anlamda herkes çekti… On beş günden sonra hayat yavaş yavaş normale dönmeye başladı, ama bu sefer insanlar tek tek evleri basılarak kaçırılmaya başladı. Kaçırılma diyorum, çünkü gözaltı ya da tutuklama değil, kaçırıp kaybettirme ya da öldürme amaçlı…”