Then he slowly speaks. It is not clear whether he is talking to me or himself. “The houses are gone, furniture are gone. That is fine, houses can be rebuilt. But, our youngster are gone too, they will never come back. How are we going to forget it?”
Sonra usulca konuşmaya başlıyor adam. Benimle mi yoksa kendi kendine mi konuşuyor, belli değil.“Evler gitti, eşyalar gitti. Olsun. Ev dediğin yine yapılır. Ama gençlerimiz de gitti, onlar artık hiç gelemeyecek. Biz bunu nasıl unutacağız?”