Little living room of our home in İstanbul was like a movie theater for me during my sleepless nights. I was waiting for the sleep to come in front of TV with worries that the world will come to its end unless I fall asleep, well it’s equivalent to the stairway to heaven back then. When I entered the living room, my dad was smiling and I sat on brown, beige-striped, wooden armchair. Let the sleep come!
Komik Hasan Bahçelievler’de Efendi Sokak’taki evimizin küçük salonu, uykusuz gecelerimde benim sinema salonum olurdu. Sinema dediğime bakmayın, 80’ler TRT’sinden bahsediyorum; necefli maşrapa, bir dizi ve nihai İstiklal marşı. Ama işte, uyumazsam dünyanın sonu geleceği kaygısı taşıyan ben için TV karşısında uyumayı beklemek, adeta cennete açılan kapının tokmağına boyumun erişmesiyle eş değerdi o zamanlarda. Yatağımdan kalkıp da salona geldiğimde babam gülümserdi, ben de kahverengi, bej çizgili, kolçakları tahtadan koltuğa yerleşirdim. Sonra gelsin uyku…