In the first scene, I had a problem with Carina's Turkish. I didn't know Carina spoke Turkish well enough to communicate with me. I didn't make a big deal out of it by giving the director credit for resorting to fiction. However, I couldn't just move ahead when I saw the characters of Asuman and Yasemin. Asuman was our whirling teacher, she was authoritarian despite being younger than us. She wouldn't tolerate even a single mistake during the teaching. We were obeying her as primary school students. Yasemin was as delicate as yasemin (jasmine) flower. She spoke distinctly and calmly. Yasemin was wise. Sivri family indeed will evaluate their daughters' character much better but I couldn't see their true characters in the movie.
İlk sahnede Carina’nın Türkçesine takıldım. Carina’nın anlaşabileceğimiz kadar Türkçe bildiğini bilmiyordum. O zamanlar anlaşacak kadar İngilizcem yoktu. Carina’nın da Türkçesi yeterli olmadığını düşünerek yan yana bulunduğumuz zamanlar sadece gülümsedik birbirimize. Bunu da yönetmenin kurmacadaki hakkına verip geçtim. Ama Asuman’la Yasemin’in filmdeki karakterlerine takıldım, geçemedim. Asuman, semah hocam(ız)dı. Yaşının bizden küçük olmasına karşın, otoriterdi. Bir semah öğretişi vardı, en ufak yanlışımızı affetmezdi. İlkokul birinci sınıf bebeleri gibi itaat ederdik. Yasemin ise yasemin çiçeği gibi narindi. Tane tane ve sakin konuşurdu. Bilgeydi Yasemin. Sivri ailesi daha iyi değerlendirir kızlarının karakterlerini, ama yönetmenin kurmacasındaki hakkı olarak göremedim Asuman ve Yasemin karakterlerini.