Historically, it has been the role of intellectuals, educators and researchers to speak truth to power and not to be silent when injustice happens. Academic freedom has been integral to the development of the social sciences and the humanities historically and globally. Whenever academic freedom has been under attack - such as in Germany under Hitler, or in Iraq under Saddam Hussein, where I have family, friends and colleagues as well - we know that a country is in big trouble: the attack on academic freedom means that a regime is failing to convince its thinkers with rational arguments but needs to use coercive measures to maintain control. However, while doing so, a regime loses legitimacy, respect and credibility, not only in the eyes of its own critical and thoughtful population, but also in the eyes of the global mass of people believing in democracy, justice and human rights.
Tarihten bu yana güce karşı doğruyu söylemek ve adaletsizlik olduğunda sessiz kalmamak entelektüellerin, eğitimcilerin ve araştırmacıların görevi olmuştur. Tarihsel olarak akademik özgürlük dünyanın her yerinde sosyal ve beşeri bilimlerin gelişiminin ayrılmaz bir parçası olagelmiştir. Ne zaman akademik özgürlük saldırı altında olsa – örneğin Hitler Almanyası, veya Saddam Hüseyin kontrolündeki ve ailemin, arkadaşlarımın ve meslektaşlarımın yaşadığı Irak – ülkenin büyük bir sorun içerisinde olduğunu anlarız: akademik özgürlüğe yapılan saldırı rejimin rasyonel argümanlarla yurttaşlarını ikna etmeyi beceremediği, ama kontrolü sağlamak için zorlayıcı tedbirlere ihtiyaç duyduğu anlamına gelir. Ancak, bütün bunlar olurken, rejim meşruluğunu, güvenilirliğini ve saygısını sadece eleştiren ve düşünen halkının gözünde değil aynı zamanda demokrasiye, adalete ve insan haklarına inanan bütün global kitlelerde de kaybeder.