They told the lies that "they were calling the coup supporters into account" or "they were judging the deep state". The prime minister of the time even proclaimed that he was the "prosecutor" of the plotted cases. Telling lies for their cause was permissible, hence they did so. Even if it was known that our freedoms were seized by plots and by turning our occupational activities into subjects of investigation, they tried to cover their lies and sins with the cliché of every dictatorial regime: "terrorists, not journalists". When the two accomplices fell out with each other over the possession of power they had gained through fraud, plots, and ambushes, they said that they were "deceived". On their crime books, it was written that "they were hand in hand to deceive everyone together".
Bu davanın haklı olduğuna inanan akılları ve vicdanları kör destekçileri, haksızlık yapıldığını görüp karşı çıkanları vardı. Bir de haksızlığı, adaletsizliği bilmelerine rağmen korkularının esiri bir de haksızlığı, adaletsizliği bilmelerine rağmen korkularının esiri olup suskunluğa gömülenler vardı. En kalabalık olan onlardı. O Zaman da tıpkı bugün olduğu gibi sağır edici sessizlikleriyle, içine düştükleri karanlıktan kendilerini kurtararak birini ya da birilerini bekliyorlardı. Yaşanan kötülüklerin, sonu gelmez haksızlıkların silik birer izleyicisi, kötü birer dinleyicisi olarak hala sustukları için kurtulmak istedikleri karanlığa daha çok battılar. Halbuki yapılacak olan dün olduğu gibi bugün de en yalın haliyle orta yerde duruyordu; Olmayacak hayallerin kölesi olmaktansa, gerçeklerin sahibi olmayı tercih edip bu zulüm dolu karanlığa hep birlikte hayır demek.