Although Sarmaşık Association is closed, the employees are still calling and asking about their conditions, says Gülizar Doğan. “We were like relatives with all the employees working there. I hope they reopen it. Besides provisions, they were helping us a lot. We never received any aid from anywhere else. Sometimes the state was giving out coal, but we never received any. Even if we went there, it would be difficult. They put you in a queue and make you wait for hours. There is also favoritism.”
Sarmaşık kapatılalı aylar olsa da dernek çalışanlarının halen kendilerini arayıp durumlarını sorduğunu söylüyor Gülizar Doğan. "Orada çalışan herkesle akraba gibi olmuştuk. İnşallah tekrar açılır. Erzak dışında da bize çok yardımları dokunuyordu. Sarmaşık dışında herhangi bir yerden yardım almadık. Bazen devlet kömür dağıtıyordu ama bize verilmedi. Zaten gitsek bile çok zordur; sıraya koyuyorlar, saatlerce bekletiyorlar. Bir de orada torpil var" diyor.