As the film frames began to reflect on the screen, memories locked heavily in my subconscious surfaced. My surfaced memories tried to match with frames in the move, but they couldn't. They didn't harmonize, but contradicted. The contradictions turned into questions and enquiries. I couldn't stop them. I got tired. In order to get some answer, I took my diary belong to year 93. It didn't burn this time. I opened it carefully, I started to read. The main sections I need to read were post July 2. I started to write my thoughts piece by piece telling mysel "You are strong enough to settle old scores Elif. It is not time to cry, but to bring to book."
Film şeridindeki kareler ekrana yansıdığında, yıllarca sıkı sıkıya kapalı kalan bilinçaltımdaki yaşanmışlıklar bilince çıktı. Bilince çıkan yaşanmışlıklarım, filmdeki karelerle örtüşmeye çalıştı. Olmadı. Filmdeki karelerle uyuşmadı. Çelişti. Çelişkiler sorulara ve sorgulamalara dönüştü. Durduramadım kafamın içindeki soruları ve sorgulamaları. Yoruldum. Bazı cevaplara ulaşmak için 93 yılına ait günlüğümü aldım elime. Korlaşmadı. Sevdim günlüğümü düşümdeki yetmiş yaşım gibi. Ve özenle açtım. Sivas’a gitmeden önceki güne ait sayfaya yaklaştıkça sıkıştı göğsüm. Okudum. Asıl okumam gereken 2 Temmuz sonrasıydı. Biraz oylandıktan sonra çevirdim sayfayı. İlk tümceyle son tümceyi okuduktan sonra yüzümü koyup yattım üzerine. “Hesaplaşacak kadar güçlüsün Elif. Ağlama değil, hesap sorma zamanı,” deyip film üzerine düşündüklerimi parça parça yazmaya başladım.