Το δυσενεργητικό σύνδρομο ορίζεται ως δέσμη προβλημάτων που σχετίζονται γενικά με τη βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου, η οποία περιλαμβάνει δυσκολίες με εργασίες υψηλού επιπέδου, όπως ο σχεδιασμός της έναρξης της παρακολούθησης και η προσαρμογή της συμπεριφοράς