ໃນຫຼາຍວິທີ, AR ຍັງຮູ້ສຶກວ່າມັນຢູ່ໃນໄວເດັກ. ແຕ່ນັກສິລະປິນບາງຄົນກໍ່ຄ່ອຍໆຄົ້ນຫາຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງມັນ.
ໃນໄລຍະທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ, ຄວາມເປັນຈິງຂະຫຍາຍ (XR) ໄດ້ໄປຈາກຈຸດພິເສດສະເພາະໄປສູ່ສາກທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ມີຜູ້ໃຊ້ ແລະຜູ້ສ້າງຫຼາຍຄົນ. ແຕ່ຄວາມສົນໃຈທີ່ສໍາຄັນແລະຄວາມນິຍົມຫຼາຍສໍາລັບໂຄງການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໄປສູ່ຄວາມເປັນຈິງ virtual, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເປັນຈິງເພີ່ມຂຶ້ນ (AR) ແມ່ນບໍ່ສົນໃຈ. ລອງເບິ່ງໃກ້ໆ.
ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຮູບແບບແມ່ນວ່າຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ virtual (VR) ກ່ຽວຂ້ອງກັບການ immersion ຢ່າງສົມບູນໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສ້າງຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ AR ຊັ້ນອົງປະກອບ virtual ເຂົ້າໄປໃນໂລກທີ່ແທ້ຈິງ. ສາດສະດາຈານ Elizabeth Miller ແລະ Patricia R. Zimmermann ອະທິບາຍຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ VR ເປັນ “ບໍ່ເຊື່ອໃນສະຖານທີ່”, ທຽບກັບ AR (ຫຼື “ເອກະສານເພີ່ມເຕີມ,” ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາວາງມັນ) ເປັນ “ສະຖານທີ່ເປັນສູນກາງ.” ໃນຫຼາຍວິທີ, ສຸດທ້າຍຍັງຮູ້ສຶກວ່າມັນຢູ່ໃນໄວເດັກ, ແລະຊ່ອງຫວ່າງນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍສະເພາະໃນຂອບເຂດຂອງສາລະຄະດີ.
ພາຍໃນ AR fiction ມີຢ່າງຫນ້ອຍສອງສາມຄັ້ງ breakout ເຊັ່ນ Pokémon GOໃນຂະນະທີ່ບໍ່ມີໂຄງການ blockbuster ປຽບທຽບສໍາລັບເອກະສານ AR.
ການສໍາຫຼວດເອກະສານ AR ທີ່ມີຢູ່, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງການຈິນຕະນາການກາຍເປັນຫຼັກຖານ. ເກືອບທັງຫມົດແມ່ນການປ່ຽນແປງບາງຢ່າງກ່ຽວກັບໂຄງການການສຶກສາປະຫວັດສາດ, ມັກຈະຜະລິດໂດຍຫຼືສົມທົບກັບພິພິທະພັນແລະສະຖາບັນທີ່ຄ້າຍຄືກັນ – ສິ່ງທີ່ Sue Ding ເອີ້ນວ່າ “ສື່ທີ່ອີງໃສ່ສະຖານທີ່” ຫຼື “ສາລະຄະດີແບບມີສ່ວນຮ່ວມ.” ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມຮູບແບບທີ່ຄ້າຍຄືກັນ: ການນໍາໃຊ້ອຸປະກອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ (ເກືອບສະເຫມີເປັນໂທລະສັບສະຫຼາດ), ຜູ້ຊົມສາມາດສໍາຫຼວດສະຖານທີ່ທີ່ແທ້ຈິງຂອງໂລກທີ່ມີທາງເລືອກໃນການມີສ່ວນຮ່ວມບາງປະເພດຂໍ້ຄວາມ, ວິດີໂອ, ຫຼືສຽງຂອງ exposition ຫຼື mini-experience.
ຕົວຢ່າງ, ໂຄງການ Chicago 00 ອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງອຸປະກອນຈາກພິພິທະພັນປະຫວັດສາດ Chicago ໃນເຂດຕ່າງໆຂອງເມືອງ. ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ເກີດຂື້ນ ໃຊ້ຕົວກອງ Spark AR ແລະ Instagram ເພື່ອວາງອົງປະກອບເພີ່ມເຕີມໃສ່ຮູບຄົນຂອງຊາວກະສິກອນຊາວຍີ່ປຸ່ນ-ອາເມລິກາ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ ແລະເຮັດວຽກຢູ່ໃນເມືອງ Bellevue, Washington, ກ່ອນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2. ແອັບພິພິທະພັນແຫ່ງຊາດອາເມລິກາຂອງຍີ່ປຸ່ນ ຢູ່ທີ່ນີ້ / 1942 ອະນຸຍາດໃຫ້ນັກທ່ອງທ່ຽວ “ເປັນພະຍານ” ການບັງຄັບໃຫ້ໂຍກຍ້າຍຂອງ interned ຍີ່ປຸ່ນອາເມລິກາຫຼັງຈາກ Pearl Harbor; ເມື່ອເບິ່ງຜ່ານກ້ອງຖ່າຍຮູບໂທລະສັບຂອງພວກເຂົາ, ຄົນເຮົາສາມາດເບິ່ງການປະກົດຕົວຂອງເຫດການທີ່ວາງຢູ່ເທິງພື້ນທີ່ນອກຫໍພິພິທະພັນ. ແອັບ Freedom Fighter ໃຫ້ຄົນໜຶ່ງເບິ່ງການສະແດງພາບເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ນຳສິດທິພົນລະເຮືອນ Dr. Lillie May Carroll Jackson ເວົ້າກ່ຽວກັບຊີວິດແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງນາງຢູ່ສະຖານທີ່ຕ່າງໆໃນທົ່ວ Baltimore. ປະສົບການເຫຼົ່ານີ້ຫຼາຍກວ່ານັ້ນມີຢູ່ສໍາລັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຈາກສະຖານທີ່ຂອງການເດີນທາງໄປທ່ຽວຊົມ Camino de Santiago ຂອງສະເປນໄປຫາ Japantown ຂອງ San Jose.
ເໝາະສົມກັບຕົ້ນກຳເນີດການສຶກສາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໂຄງການເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບການຂະຫຍາຍປ້າຍໂຄສະນາແບບດັ້ງເດີມທີ່ມາພ້ອມກັບຫໍພິພິທະພັນ ແລະ ວັດຖຸບູຮານ. ແທນທີ່ຈະເປັນການຫັນປ່ຽນຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບເວັບໄຊທ໌ຫນຶ່ງຢ່າງມີຄວາມຫມາຍ, ພວກເຂົາມັກຈະເພີ່ມຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມເພື່ອດູດຊຶມ. ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການກິດຈະກໍາຕົວຕັ້ງຕົວຕີຫຼາຍກວ່າ XR ປົກກະຕິ – ຖືໂທລະສັບຂອງໃຜຜູ້ຫນຶ່ງເພື່ອເບິ່ງຫຼືອ່ານ, ຫຼືມີມັນຢູ່ຂ້າງເຈົ້າເພື່ອຟັງ. ບາງຄັ້ງພວກມັນເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມສະດວກ, ເປັນທາງເລືອກໃນການຕິດຕັ້ງການຕິດຕັ້ງທາງດ້ານຮ່າງກາຍຢູ່ໃນເວັບໄຊທ໌.
ໂດຍສະເພາະ, ຫຼາຍໆແອັບເຫຼົ່ານີ້ຖືກອອກແບບເປັນວິທີການແກ້ໄຂປະຫວັດສາດ, ເນັ້ນໃສ່ປະສົບການຂອງກຸ່ມທີ່ເລື່ອງລາວເດີມຖືກລະເລີຍໂດຍຫຼັກສູດ ແລະສະຖາບັນການສຶກສາທົ່ວໄປ. ການນໍາໃຊ້ນີ້ເບິ່ງຄືວ່າຖືກຈັບຄູ່ກັບຄວາມຄິດຂອງ XR ເປັນ “ເຄື່ອງຈັກທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ”. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ແນວຄວາມຄິດນັ້ນຕ້ອງການປະສົບການທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ ແລະມີຄວາມຕື່ນຕົວ. ການສົມມຸດຕິຖານວ່າອຸປະກອນສຽງທີ່ເກີນກວ່າຂໍ້ຄວາມມາດຕະຖານມີອໍານາດການຮັບຮູ້ຫຼາຍກວ່າເກົ່າແລະສາມາດດຶງດູດຜູ້ຊົມທີ່ສົມມຸດວ່າມີຄວາມສົນໃຈຫນ້ອຍໃນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນ fraught, ແລະຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍສາມາດກ້າວຂ້າມເສັ້ນຂອງລົດຊາດທີ່ດີ. ມີປະສົບການ AR ທີ່ອີງໃສ່ Holocaust ຢູ່ກ່ອນແລ້ວ ທີ່ກ້າວໄປສູ່ການຖົກຄໍຢາງທີ່ລຳບາກທາງປະຫວັດສາດ.
ຊອກຫາຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງການຂຽນກ່ຽວກັບ AR ໃນໄລຍະ 20 ປີທີ່ຜ່ານມາ, ນັກວິຊາການເວົ້າເລື້ອຍໆກັບ “ຄໍາສັນຍາ” ທີ່ມັນຖື, ໂດຍທີ່ບໍ່ສາມາດອ້າງເຖິງຕົວຢ່າງທີ່ຊັດເຈນຫຼາຍຂອງວຽກງານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄໍາສັນຍານັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນການປ່ຽນແປງບາງສ່ວນ. ການປຽບທຽບສອງບົດຄວາມທີ່ກ່າວເຖິງ AR ຢູ່ Documentary.org ຈາກ 2018 ໂດຍ Sue Ding ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ 2022 ໂດຍ Bedatri Choudhury, ບົດຄວາມທີ່ໃຫມ່ກວ່າສາມາດຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງໂຄງການເພີ່ມເຕີມ.
ນີ້ບໍ່ແມ່ນການແນະນໍາວ່າ AR ບໍ່ມີຄໍາສັນຍາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ນີ້ອາດຈະເປັນອາການຂອງຮູບແບບທີ່ຍັງຢູ່ໃນໄວເດັກຂອງມັນແລະບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ພວກເຮົາຈະຄົ້ນຫາຍ້ອນວ່າພວກເຮົາພັດທະນາເຕັກໂນໂລຢີທີ່ກວ້າງຂວາງແລະວິທີການພົວພັນກັບສື່ກາງ. ບາງໂຄງການສາລະຄະດີ AR ເຮັດຫຼາຍກວ່ານີ້ເພື່ອມີສ່ວນຮ່ວມກັບຜູ້ໃຊ້ໂດຍກົງ, ແທນທີ່ຈະຍູ້ພວກເຂົາ “ຜ່ານ” ສິ່ງອ້ອມຂ້າງ.
ບໍລິສັດ Movers ແລະ Shakers ທີ່ມີ edtech ຕັ້ງຢູ່ NYC ແມ່ນອຸທິດໃຫ້ແກ່ໂຄງການປະເພດເຫຼົ່ານີ້, ດ້ວຍແອັບຯຂອງພວກເຂົາ Kinfolk ອະນຸຍາດໃຫ້ສະຖານທີ່ຫນຶ່ງສາມາດບັນທຶກສະຖານທີ່ດິຈິຕອນໃຫ້ກັບ Black, Brown, Indigenous, ແລະ/ຫຼື queer ຕົວເລກປະຫວັດສາດເຂົ້າໄປໃນພື້ນທີ່ທີ່ແທ້ຈິງ, ປະສົມປະສານການສຶກສາແລະສາລະຄະດີກັບນັກເຄື່ອນໄຫວ. reclamation ພື້ນທີ່ສາທາລະນະ. Miller ແລະ Zimmermann ອ້າງເຖິງ, ໃນບັນດາໂຄງການອື່ນໆ, ສິ້ນ 2018 ຂອງ Tamiko Thiel “ການຂະຫຍາຍຕົວທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ,” ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງມົນລະພິດມະຫາສະຫມຸດໂດຍການ animating ເປັນ tumor ດິຈິຕອນກ່ຽວກັບພິພິທະພັນ Whitney ທີ່ຈະພັດທະນາແລະແຜ່ຂະຫຍາຍໃນການຕອບສະຫນອງຕໍ່ທັງສະພາບອາກາດແລະການເບິ່ງຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວ. . Nancy Baker ຂອງ Mushroom Cloud NYC / RISE ວາງແຜນການລະເບີດນິວເຄລຍຢູ່ເທິງທ້ອງຟ້າຂອງລັດນິວຢອກ, ເປັນການຂົ່ມຂູ່ແລະພາໃຫ້ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ.
ນອກຈາກນີ້ຍັງມີທ່າແຮງທີ່ຫນ້າສົນໃຈໃນລັກສະນະ AR ຂອງແອັບຯສື່ສັງຄົມ. ດັ່ງທີ່ Chase DiBenedetto ອະທິບາຍ, ນັກທຸລະກິດ Kristen Cuneo ໄດ້ໃຊ້ບັນຊີ TikTok ຂອງຜົວຂອງນາງເພື່ອແບ່ງປັນປະສົບການຂອງນາງເປັນແມ່ໃຫມ່. ຊຸດວິດີໂອຂອງນາງໄດ້ສະແດງຂໍ້ມູນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ນາງເກັບກໍາກ່ຽວກັບການໃຫ້ອາຫານ, ການປ່ຽນແປງຜ້າອ້ອມ, ແລະອື່ນໆ – ເຊິ່ງທັງຫມົດນີ້ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງນາງສາມາດພົວພັນກັບໃນເວລາຈິງໂດຍການສະແກນລະຫັດ QR ທີ່ຝັງໄວ້.
ຄ່ອຍໆ, ແຕ່ແນ່ນອນ, ພວກເຮົາເຫັນຮູບແບບນີ້ອອກດອກ, ຍ້ອນວ່າຜູ້ສ້າງເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ສະເຫນີໂດຍອົງປະກອບການໂຕ້ຕອບ. ກະແຈອັນໜຶ່ງປະກົດວ່າເປັນການຮັບຮູ້ວ່າສື່ກາງ “ຈຸດສູນກາງ” ສາມາດສຳຫຼວດໄດ້ໃນທາງທີ່ນອກເໜືອໄປຈາກພຽງແຕ່ການເພີ່ມໃບໜ້າທາງດິຈິຕອລໄປທີ່ສະຖານທີ່ທີ່ສາມາດເປັນຮູບຊົງທາງກາຍໄດ້ງ່າຍ. ໂຄງການ Kinfolk, Baker, ແລະ Thiel ຫັນປ່ຽນພື້ນທີ່ສາທາລະນະຢ່າງຫ້າວຫັນ. ການແບ່ງປັນສັງຄົມຂອງ Cuneo ເຊື້ອເຊີນການມີສ່ວນຮ່ວມຈາກຜູ້ໃຊ້ໃນຈັງຫວະຂອງຕົນເອງ. Pokemon GO ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໂດຍການໃຫ້ຜູ້ຫຼິ້ນຈິນຕະນາການຄືນສູ່ໂລກພາຍນອກເປັນພື້ນທີ່ລ່າສັດນິຍາຍວິທະຍາສາດ. ຄົນເຮົາສາມາດຈິນຕະນາການຮູບແບບເອກະສານທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຄວາມເປັນຈິງເພີ່ມຂຶ້ນ.