/Uploads/thanhlong/CTQH Nguyến Thị Kim Ngân.JPG
ຄຳນຳຂອງຄະນະບັນນາທິການ: ກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 6 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງ ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ສະໄໝທີ XII ໄດ້ອອກມະຕິສະບັບເລກທີ 18-NQ/TW ວ່າດ້ວຍ “ບາງບັນຫາກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງ ໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ, ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີຄວາມສັກສິດ ມີປະສິດທິຜົນ” ແລະມະຕິສະບັບເລກທີ 19-NQ/TW “ກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະຄຸ້ມຄອງ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບແລະປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ”. ວາລະສານກອມມູນິດຂໍຖືເປັນກຽດແນະນຳບົດຂຽນຂອງສະຫາຍ ຫງວຽນທິກິມເງິນ, ກຳມະການກົມການເມືອງ, ປະທານສະພາແຫ່ງຊາດແຫ່ງ ສສ.ຫວຽດນາມ, ກ່ຽວກັບບັນດາວິທີແກ້ໄຂ, ໜ້າທີ່ເພື່ອແນໃສ່ບູລະນະລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ຕາມຈິດໃນຂອງມະຕິດັ່ງກ່າວ.
ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ, ພ້ອມກັບການເພີ່ມເຕີມ, ບູລະນະທັດສະນະ ແລະລະບຽບກົດໝາຍ ກ່ຽວກັບລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ, ເພື່ອປະຊາຊົນ ທີ່ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມເປັນຜູ້ນຳພານັ້ນ, ລະບົບກົດໝາຍຂອງປະເທດຫວຽດນາມກໍ່ໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມ ບູລະນະຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ເຊິ່ງໄດ້ກວມລວມບັນດາຂົງເຂດຂອງຊີວິດສັງຄົມຢ່າງຄົບຖ້ວນພໍຄວນ, ຮັບປະກັນຄວາມສົມດຸນ, ຄົບຊຸດລະຫວ່າງບັນດາລະບຽບກົດໝາຍທາງເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ສັງຄົມ, ການປ້ອງກັນປະເທດ, ການປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ, ການຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມ, ສິດທິມະນຸດ, ສິດທິພົນລະເມືອງ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາປະເທດແບບຍືນຍົງ ແລະການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ.
ລັດຖະທຳມະນູນຂອງປະເທດ ສສ.ຫວຽດນາມ ທີ່ສະພາແຫ່ງຊາດຊຸດທີ່ XIII ໄດ້ຮັບຮອງຜ່ານປີ 2013 ໄດ້ສ້າງພື້ນຖານນິຕິທຳທີ່ສຳຄັນ ທີ່ກຳນົດທິດໃຫ້ແກ່ການສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງ ແລະປັບປຸງບູລະນະລະບົບກົດໝາຍຫວຽດນາມ, ພິເສດແມ່ນລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ. ລັດຖະທຳມະນູນ ແລະບັນດາກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ໄດ້ຢືນຢັນບັນດາອຳນາດນິຕິບັນຍັດ, ອຳນາດບໍລິຫານ ແລະອຳນາດຕຸລາການ; ກຳນົດບັນດາຫຼັກການພື້ນຖານ ເພື່ອປ່ຽນແປງໃໝ່, ບູລະນະການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ; ຮັບປະກັນການແບ່ງງານ, ການປະສານງານ, ການຄວບຄຸມອຳນາດ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການຂອງລັດ; ມອບໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດ, ປະທານປະເທດ, ລັດຖະບານ, ສານປະຊາຊົນ, ອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນ, ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນຂັ້ນຕ່າງໆ ມີອຳນາດແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຕັມທີ ໃນການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານປະເທດ. ກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດນັບມື້ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່, ປັບປຸງບູລະນະ, ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການ, ໜ້າທີ່ໃນສະພາບການໃໝ່. ສະພາແຫ່ງຊາດໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍຫຼາຍກວ່າ 120 ສະບັບ ເພື່ອຫັນລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013 ເປັນລະອຽດ, ໃນນັ້ນມີກົດໝາຍປະມານ 20 ສະບັບ ໄດ້ກຳນົດຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ(1). ຄະນະກຳທະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ, ລັດຖະບານ, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ, ບັນດາລັດຖະມົນຕີ, ຫົວໜ້າຂະແໜງການ ໄດ້ປະກາດໃຊ້ເອກະສານທາງກົດໝາຍຫຼາຍກວ່າ 200 ສະບັບ ທີ່ກຳນົດກ່ຽວກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ ແລະໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງພາຍໃນຂອງບັນດາອົງການ, ໜ່ວຍງານ. ສະພາປະຊາຊົນ, ຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ ກໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນເຖິງວຽກງານການປະກາດໃຊ້ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດເອກະສານທາງກົດໝາຍ ຕາມສິດຂອບເຂດຂອງຕົນ ເພື່ອປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍປະຕິຮູບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດຢູ່ທ້ອງຖິ່ນ.
ລະບົບບັນດາເອກະສານທີ່ກ່າວມາເທິງນີ້ ໄດ້ປະກອບສ່ວນປັບປຸງບູລະນະການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ທຳຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງກວ່າອີກ ກ່ຽວກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ສາຍພົວພັນວຽກງານຂອງບັນດາອົງການແຫ່ງລັດ, ຕອບສະໜອງເທື່ອລະກ້າວຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ສະພາແຫ່ງຊາດນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ບູລະນະໃຫ້ສົມບຸນແບບທາງດ້ານການຈັດຕັ້ງ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງສະພາແຫ່ງຊາດກໍ່ເຂົ້າສູ່ງເນື້ອແທ້ກວ່າເກົ່າ; ຄຸນນະພາບການເຄື່ອນໄຫວກໍ່ໄດ້ຮັບການຍົກສູງຂຶ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ລັດຖະບານສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການຈັດວາງສັບຊ້ອນໃຫ້ກະທັດລັດ, ສົມເຫດສົມຜົນກວ່າເກົ່າ ຕາມຮູບແບບກະຊວງຄວບຄຸມຫຼາຍຂະແໜງການ, ຫຼາຍຂົງເຂດ. ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ໃນຂັ້ນຕົ້ນໄດ້ມີການຈຳແນກກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ແລະໄດ້ກຳນົດໜ້າທີ່ ສິດຂອບເຂດຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ສອດຄ່ອງກັບຈຸດພິເສດຂອງຊົນນະບົດ, ຕົວເມືອງ, ເຂດເກາະທະເລ.
ເຖິງວ່າກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ແລະສົມບູນແບບກວ່າເກົ່າກໍ່ຕາມ ແຕ່ກໍ່ຍັງມີສິ່ງຄົງຄ້າງ ຂໍ້ຈຳກັດບໍ່ໜ້ອຍ. ບົນຈິດໃຈເບິ່ງໂດຍກົງທີ່ຄວາມເປັນຈິງ, ມະຕິສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ໄດ້ຊີ້ອອກມາວ່າ, ກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດຍັງບໍ່ທັນຄົບຊຸດແລະສົມບຸນແທ້ເທື່ອ, ຂໍ້ກຳນົດຫຼາຍຂໍ້ຍັງທັບຊ້ອນກັນ, ຂັດແຍ່ງກັນ, ບໍ່ເປັນເອກະພາບ. ເອກະສານທາງກົດໝາຍບາງສະບັບບໍ່ຂຶ້ນກັບຂະແໜງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ ແຕ່ກໍ່ໄດ້ປະກາດໃຊ້ພາໃຫ້ເກີດມີອົງການຈັດຕັ້ງໃໝ່ ເຮັດໃຫ້ຈຳນວນພະນັກງານລັດຖະກອນເພີ່ມຂຶ້ນ(2). ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດເວົ້າລວມ ແລະຂອງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດເວົ້າສະເພາະ ຍັງຄົງພະລຸງພະລັງ, ຫຼາຍຂັ້ນຫຼາຍຊັ້ນ, ຫຼາຍຂອດ(3); ຍອດຈຳນວນການບັນຈຸ ແລະຈຳນວນຜູ້ກິນເງິນເດືອນ, ຮັບເງິນອຸນໜູນຈາກງົບປະມານແຫ່ງລັດ ຍັງເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍ(4), ໂດຍສະເພາະແມ່ນພາກສ່ວນພາລະກິດບໍລິການ(5) ແລະຈຳນວນຜູ້ທີ່ເຄື່ອນໄຫວບໍ່ສະເພາະກິດຢູ່ຂັ້ນຕາແສງ, ບ້ານ, ໜ່ວຍຊຸມຊົນໃນຕົວເມືອງ(6); ຈຳນວນຜູ້ທີ່ກຳຕຳແໜ່ງນຳພາ, ຄຸ້ມຄອງມີທ່າອຽງເພີ່ມຂຶ້ນ(7),...
ບາງແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍຂອງພັກ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດຂອງສະພາແຫ່ງຊາດປີ 2013 ກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ຍັງບໍ່ໄດ້ຫັນເປັນນິຕິກຳຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ລະອຽດ ແລະທັນການ. ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ສາຍພົວພັນຂອງບາງສຳນັກງານອົງການ ຍັງບໍ່ທັນຈະແຈ້ງ, ຍັງຫຼົມແຫຼວ, ຊ້ຳຊ້ອນກັນ. ກົນໄກແບ່ງງານ, ປະສານງານ ແລະ ກວດກາອຳນາດລັດ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການຂອງລັດ ໃນການປະຕິບັດບັນດາອຳນາດນິຕິບັນຍັດ, ບໍລິຫານ ແລະຕຸລາການ ຍັງຂາດຄວາມເປັນເອກະພາບ, ປະສິດທິຜົນບໍ່ສູງ; ການປະຕິບັດການເປີດເຜີຍ, ໂປ່ງໃສ ແລະເພີ່ມທະວີຄວາມຮັບຜິດຊອບອະທິບາຍລາຍງານ ຍັງຈຳກັດ. ລັດຖະທຳມະນູນ ແລະກົດໝາຍການຈັດຕັ້ງອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ໄດ້ກຳນົດຫຼັກການກ່ຽວກັບການແບ່ງອຳນາດ, ແບ່ງຂັ້ນແລະມອບອຳນາດແລ້ວ, ແຕ່ປະຈຸບັນນີ້ ຫຼາຍກົດໝາຍສະເພາະຂະແໜງ ຍັງບໍ່ສະແດງອອກຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງແຜນນະໂຍບາຍຍູ້ແຮງການແບ່ງຂັ້ນ, ແບ່ງອຳນາດ ດັ່ງນັ້ນການປະຕິບັດຈຶ່ງບໍ່ແຂງແຮງ, ຄົບຊຸດ; ຍັງມີສະພາບການອຸ້ມວຽກ, ເຮັດຕາງ ຫຼືປະຂ້າມໜ້າທີ່, ຊ້ຳພັດບາງຂົງເຂດຍັງມີທ່າອຽງລວມສູນອຳນາດຫຼາຍກວ່າອີກໃຫ້ອົງການຢູ່ສູນກາງ(8). ກົດໝາຍຍັງບໍ່ທັນກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງລັກສະນະພິເສດສະເພາະຂອງອຳນາດການປົກຄອງຕົວເມືອງ, ຊົນນະບົດ, ເຂດເກາະທະເລ; ບັນດາໜ່ວຍບໍລິຫານທ້ອງຖິ່ນເບິ່ງລວມມີຂະໜາດນ້ອຍ, ຫຼາຍໜ່ວຍງານບໍ່ຮັບປະກັນມາດຕະຖານຕາມການກຳນົດ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຢູ່ຂັ້ນເມືອງ, ຕາແສງ. ກົນໄກປົກປ້ອງລັດຖະທຳມະນູນ, ກົດໝາຍ ແລະເພີ່ມທະວີລະບອບກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຍັງຖືກຈຳກັດ, ບໍ່ໄດ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການ...
ຄຽງຂ້າງນັ້ນ, ສະພາບການພາກສ່ວນນິຍົມ, ເພື່ອຜົນປະໂຫຍຂະແໜງການ ໃນຂະບວນວິວັດການກໍ່ສ້າງເອກະສານທາງກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງສຳນັກງານອົງການ ຍັງຄົງຕົວຢູ່; ຜູ້ນຳໜ້າ ແລະ ພະນັກງານເຮັດວຽກງານທີ່ປຶກສາກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງກົດໝາຍຢູ່ບາງກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ ຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ໜ້ອຍ ຍັງບໍ່ທັນຊາບຊຶມຈິດໃຈປະຕິຮູບ, ຂາດຄວາມເດັດດ່ຽວ, ກ້າກັ່ນໃນການໃຫ້ຄຳປຶກສາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີເອກະສານບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພາກຕົວຈິງ, ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂດັດແປງປັບປຸງຊ້າ; ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະກາດໃຊ້ເອກະສານທາງກົດໝາຍກ່ຽກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ຖືກມອບໃຫ້ຫຼາຍອົງການ, ແຕ່ວຽກງານປະສານສົມທົບ, ກວດຄືນ, ກວດສອບ ແລະບົດບາດເປັນທີ່ປຶກສາຂອງອົງການຫົວຂອດກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ພັດບໍ່ໄດ້ເສີມຂະຫຍາຍ. ນີ້ກໍ່ເປັນສາເຫດທີ່ພາໃຫ້ມີຈຸດບົກພ່ອງ ຂໍ້ຈຳກັດໃນການປັບປຸງບູລະນະກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ.
ແນໃສ່ສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ, ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີຄວາມສັກສິດແລະມີປະສິດທິຜົນ ຕາມຈິດໃຈມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັດ, ມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ່ 6 ສະໄໝທີ XII ໄດ້ວາງບັນດາທັດສະນະຊີ້ນຳ, ຈຸດໝາຍສັງລວມ, ຈຸດໝາຍລະອຽດ ແລະ ກຸ່ມໜ້າທີ່, ວິທີແກ້ ເພື່ອສູ້ຊົນປະຕິບັດຮອດປີ 2030. ຕາມນັ້ນ, ເພື່ອສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່, ສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງບູລະນະການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ, ເຄື່ອນໄຫວມີຄວາມສັກສິດ, ມີປະສິດທິຜົນ ແລະສອດຄ່ອງກັບລະບຽບກົດໝາຍເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ຕາມຈິດໃຈມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII, ໜ້າທີ່ທີ່ສຳຄັນ, ມີລັກສະນະຕັດສິນແມ່ນ ສືບຕໍ່ບູລະນະລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ ແລະໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງຂອງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ, ພັດທະນາພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ແລະເປັນເຈົ້າການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ. ໃນນັ້ນ, ຕ້ອງລວມສູນໃສ່ບັນດາໜ້າທີ່, ວິທີແກ້ໄຂຈຳວນໜຶ່ງລຸ່ມນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ບັນດາອົງການ, ການຈັດຕັ້ງໃນລະບົບການເມືອງທັງໝົດແຕ່ສູນກາງຮອດຮາກຖານ, ບົນຈິດໃຈຮ່ຳຮຽນ, ຊາບຊຶມມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ຕ້ອງຮີບສຳເລັດການປະກາດໃຊ້ໂຄງການ, ແຜນການປະຕິບັດງານ ເພື່ອປະຕິບັດມະຕິ, ໃນນັ້ນ ກຳນົດແຈ້ງຈຸດໝາຍ ແລະບັນດາໜ້າທີ່, ວິທີແກ້ໄຂທີ່ລະອຽດ. ດ້ວຍຈິດໃຈຮີບດ່ວນໃນການນຳເອົາແຜນນະໂຍບາຍ, ແນວທາງຂອງພັກເຂົ້າສູ່ຊີວິດສັງຄົມ, ທັນທີທັນໃດພາຍຫຼັງມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້, ຄະນະພັກສະພາແຫ່ງຊາດໄດ້ຊີ້ນຳໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດ ປຶກສາສົນທະນາກ່ຽວກັບຜົນຂອງການຕິດຕາມກວດກາການປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບການປະຕິຮູບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກບໍລິຫານລັດໃນໄລຍະ 2011 - 2016, ຮັບຮອງຜ່ານມະຕິສະບັບເລກທີ 56/2017/QH14, ລົງວັນທີ 24 ພະຈິກ 2017, “ກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ປະຕິຮູບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກບໍລິຫານລັດໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ, ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີຄວາມສັກສິດ, ມີປະສິດທິຜົນ” ແລະ ປະກາດໃຊ້ແຜນການສະບັບເລກທີ 735-KH/ĐĐQH14, ລົງວັນທີ 18 ມັງກອນ 2018, ກ່ຽວກັບການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດບັນດາໜ້າທີ່ຂອງຄະນະພັກສະພາແຫ່ງຊາດ ທີ່ໄດ້ລະບຸໃນມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII.
ທີສອງ, ບົນຈິດໃຈຊາບຊຶມມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII, ໃນປີ 2018 ແລະ 2019 ບັນດາອົງການ, ການຈັດຕັ້ງຕ້ອງສຳເລັດການກວດຄືນບັນດາເອກະສານທາງກົດໝາຍທັງໝົດ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ແບບວິທີການເຮັດວຽກຂອງບັນດາອົງການໃນກົງຈັກແຫ່ງລັດ ເພື່ອດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ, ປະກາດໃຊ້ໃໝ່ຢ່າງທັນການ ອີງຕາມອຳນາດ ຫຼືສົ່ງໃຫ້ອົງການທີ່ມີອຳນາດປະກາດໃຊ້. ໃນສະເພາະໜ້າ, ຄວນສຸມໃສ່ການກວດຄືນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງສະພາແຫ່ງຊາດ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ, ກົດໝາຍພະນັກງານລັດຖະກອນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກວດສອບຂອງລັດ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຕຳຫຼວດປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກຳມະບານ(9)... ເພື່ອລາຍງານຜົນຂອງການກວດຄືນ ແລະສະເໜີແຜນການປ່ຽນແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດ.
ການກວດຄືນເອກະສານຕ້ອງໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຮີບດ່ວຍ, ແຕ່ກໍ່ຕ້ອງລະມັດລະວັງ, ຮອບຄອບຖີ່ຖ້ວນເພື່ອຄົ້ນເຜີຍຢ່າງຊັດເຈນຖືກຕ້ອງ ກ່ຽວກັບສິ່ງຄົງຄ້າງ, ຂໍ້ບົກພ່ອງ ທີ່ຕ້ອງດັດແປງ ແກ້ໄຂ ເພີ່ມເຕີມ. ສຳລັບບັນດາກົດໝາຍ, ກົດດຳລັດ, ມະຕິຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ, ຄະນະກຳມະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ ທີ່ໄດ້ມີຄວາມຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຂອບເຂດ, ເນື້ອໃນດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ, ຮັບປະກັນຄວາມຕ້ອງການທາງດ້ານສຳເນົາເອກະສານແລະລະບຽບການແລ້ວນັ້ນ ກໍ່ລາຍງານຕໍ່ຄະນະກຳມະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ ເພື່ອສົ່ງໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດເອົາເຂົ້າໃນໂຄງການກໍ່ສ້າງກົດໝາຍ, ກົດດຳລັດ. ສຳລັບບັນດາເນື້ອໃນທີ່ຈະຕ້ອງສືບຕໍ່ສະຫຼຸບສັງລວມ, ຄົ້ນຄວ້ານັ້ນ ແມ່ນຕ້ອງກຳນົດແຈ້ງເສັ້ນທາງ, ຂັ້ນຕອນການດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ, ປະກາດໃຊ້ໃໝ່ເອກະສານທາງກົດໝາຍທີ່ສົມຄູ່ ຫຼືສະເໜີແຜນການປະຕິບັດການທົດລອງເພື່ອມີພື້ນຖານດັດແປງ, ປັບປຸງບູລະນະກົດໝາຍ.
ທີສາມ, ບົນພື້ນຖານຜົນຂອງການກວດຄືນ, ຕ້ອງການສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມແນໃສ່ບູລະນະລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ ບົນຈິດໃຈລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013 ແລະມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII. ຂະບວນວິວັດການດັດແປງ ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ ຈະບໍ່ສັບຊ້ອນບັນດາຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ການບັນຈຸ ເຂົ້າໃນບັນດາກົດໝາຍ, ກົດດຳລັດ, ມະຕິຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ, ຄະນະກຳມະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຂົງເຂດການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ; ໃນກໍລະນີຈຳເປັນແມ່ນຕ້ອງມີການກວດສອບ, ກວດພິສູດ, ປະເມີນຜົນກະທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນເພື່ອໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດ, ຄະນະກຳມະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ ມີຫຼັກຖານພິຈາລະນາ, ຕັດສິນຕົກລົງ.
ຄົ້ນຄວ້າ, ດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງສະພາແຫ່ງຊາດ ຕິດກັບການປະຕິບັດຄວາມຕ້ອງການຂອງມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII, ໃນນັ້ນ ສຸມໃສ່ບັນດາເນື້ອໃນທີ່ສຳຄັນເຊັ່ນ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບແລະປະສິດທິຜົນຂອງທັງສອງເສົາຄ້ຳຂອງສະພາແຫ່ງຊາດຄື ສະພາບັນດາເຜົ່າ, ບັນດາກຳມາທິການຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະ ສະມາຊິກສະພາ. ຕາມນັ້ນ, ຕ້ອງຫຼຸດຜ່ອນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ຈຳນວນສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດຄວບໜ້າທີ່ ທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ອົງການບໍລິຫານ; ກຳນົດຈຳນວນດ້ວຍອັດຕາສ່ວນທີ່ເໝາະສົມ ລະຫວ່າງຜູ້ນຳ, ກຳມະການປະຈຳການ, ກຳມະການເຮັດວຽກເຕັມເວລາ ຂອງສະພາບັນດາເຜົ່າ, ບັນດາກຳມາທິການຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ; ສັບຊ້ອນຄືນໃໝ່ໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງບັນດາອົງການທີ່ປຶກສາ, ອົງການຊ່ວຍວຽກຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ, ຄະນະກຳມະການປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ ຕາມທິດກະທັດລັກເບົາບາງ, ເຄື່ອນໄຫວມີປະສິດທິຜົນ; ປະຕິບັດການໂຮມຫ້ອງການຄະນະສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ເຂົ້າກັບຫ້ອງການສະພາປະຊາຊົນ ແລະຫ້ອງການຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນຂັ້ນແຂວງ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຫ້ອງການທີ່ປຶກສາ ຊ່ວຍວຽກລວມ.
ຄົ້ນຄວ້າ, ດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານ ແນໃສ່ປ່ຽນແປງໃໝ່, ປັບປຸງບຸລະນະ, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລັດຖະບານໃຫ້ກະທັດລັດ, ເຄື່ອນໄຫວມີຄວາມສັກສິດ, ມີປະສິດທິຜົນ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານການບໍລິຫານທີ່ປະຊາທິປະໄຕ, ທັນສະໄໝ, ຊຳນິຊຳນານງານ, ຂະຫຍັນຂັນເຄື່ອນ. ລັດຖະບານ, ບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ ສຸມໃສ່ການຄຸ້ມຄອງມະຫາພາກ, ກໍ່ສ້າງຍຸດທະສາດ, ແຜນແມ່ບົດ, ແຜນການ, ກົດໝາຍ, ກົນໄກ, ນະໂຍບາຍ. ສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ທຳຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງພື້ນຖານທິດສະດີແລະພຶດຕິກຳ ກ່ຽວກັບຂອບເຂດການຄຸ້ມຄອງຫຼາຍຂະແໜງການ, ຫຼາຍຂົງເຂດຂອງບາງກະຊວງ ຂະແໜງການ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນກະຊວງ ຂະແໜງການທີ່ມີພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ຊ້ຳຊ້ອນກັນ ເພື່ອຈະມີວິທີແກ້ທີ່ເໝາະສົມ ແລະປະຕິບັດການປັບປຸງບູລະນະ, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງ, ຫຼຸດຜ່ອນຫົວເງື່ອນ; ກວດຄືນ, ໂອນໜ້າທີ່ຈຳນວນໜຶ່ງ ທີ່ກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ອົງການລັດບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດ ໄປໃຫ້ອົງການຈັດຕັ້ງ, ບຸກຄົນ, ວິສາຫະກິດຮັບຜິດຊອບ. ສົມທົບການຄົ້ນຄວ້າ, ປັບປຸງກົດໝາຍກັບການກະກຽມໂຄງການກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລັດຖະບານສະໄໝ 2021 - 2026.
ຍູ້ແຮງການແບ່ງອຳນາດ, ແບ່ງງຂັ້ນໃນການຄຸ້ມຄອງລັດລະຫວ່າງລັດຖະບານ, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ກັບບັນດາກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ, ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ລະຫວ່າງອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນເທິງ ກັບອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນລຸ່ມ; ມອບສິດເປັນເຈົ້າການໃຫ້ຂັ້ນລຸ່ມ, ຕິດແໜ້ນສິດອຳນາດກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເພີ່ມທະວີວຽກງານກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ, ກວດສອບ, ຄວບຄຸມອຳນາດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ.
ໃນປີ 2018, ຕ້ອງສຳເລັດການປະກາດໃຊ້ບັນດາເອກະສານກ່ຽວກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ ແລະໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງຂອງບັນດາກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ, ອົງການຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ ແລະ ມາດຕະຖານການສ້າງຕັ້ງຫ້ອງ, ກົມ, ທະບວງ, ກົມໃຫຍ່ແລະທຽບເທົ່າ ທີ່ຂຶ້ນກັບກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ; ບັນດາເອກະສານກ່ຽວກັບມາດຕະຖານການແບ່ງປະເພດ, ເງື່ອນໄຂສ້າງຕັ້ງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຕາມຂະແໜງການ, ຂົງເຂດ.
ຮີບປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານ-ເສດຖະກິດພິເສດ; ກວດຄືນ ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ ບູລະນະກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ແນໃສ່ກຳນົດແຈ້ງໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນແຂວງ, ຂັ້ນເມືອງ, ຂັ້ນຕາແສງ; ກຳນົດແຈ້ງກົນໄກແບ່ງຂັ້ນ, ມອບອຳນາດ ແລະ ປະຕິບັດໜ້າທີ່, ສິດອຳນາດເມື່ອໄດ້ແບ່ງຂັ້ນ, ມອບອຳນາດ ລະຫວ່າງບັນດານຂັ້ນອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ; ກຳນົດຂອບຈຳນວນອົງການທີ່ຂຶ້ນກັບສະພາປະຊາຊົນ, ຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນຂັ້ນແຂວງ, ຂັ້ນເມືອງ ແລະ ຂອບຈຳນວນຜູ້ຮອງຂອງອົງການເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອເປັນພື້ນຖານໃຫ້ທ້ອງຖິ່ນດຳເນີນການກວດຄືນ, ສັບຊ້ອນ, ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຕາມທິດຫຼຸດຜ່ອນຫົວເງື່ອນໃຫ້ກະທັດລັດຮັດກຸມ; ກວດຄືນບັນທັດຖານ ແລະສັບຊ້ອນບ້ານ, ໜ່ວຍຊຸມຊົນຕົວເມືອງຄືນໃໝ່ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຫົວເງື່ອນ, ຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນຄົນທີ່ເຄື່ອນໄຫວບໍ່ສະເພາະກິດ, ເພີ່ມທະວີປະສິດທິຜົນຂອງການເຄື່ອນໄຫວ. ສືບຕໍ່ດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ, ບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍກ່ຽວກັບອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ຕາມທິດກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງກວ່າອີກກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັດອຳນາດການປົກຄອງຢູ່ຕົວເມືອງ, ຊົນນະບົດ, ເຂດເກາະທະເລ, ຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານ-ເສດຖະກິດພິເສດ.
ສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງສານປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ ຕາມສິດອຳນາດພິພາກສາ ແລະສອດຄ່ອງກັບສະພາບການຕົວຈິງ, ຍ້ອນວ່າການຈັດຕັ້ງສານປະຊາຊົນທີ່ພິພາກສາຂັ້ນປະຖົມຕາມຫົວໜ່ວຍການບໍລິຫານຂັ້ນເມືອງເປັນຕົ້ນຕໍຄືປະຈຸບັນ ໄດ້ພາໃຫ້ການຈັດວາງພື້ນຖານວັດຖຸແບບກະແຈກກະຈ່າຍ, ກົງຈັກບໍ່ກະທັດລັດ, ການບັນຈຸພະນັກງານເພີ່ມຂຶ້ນ. ດຳເນີນການສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບລະບົບການຈັດຕັ້ງຂອງສານ ແລະເພີ່ມທະວີຄວາມຮັບຜິດຊອບປະຕິບັດອຳນາດໄອຍະການ ໃນການເຄື່ອນໄຫວສືບສວນ. ສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ສັບຊ້ອນເທື່ອລະກ້າວ, ຫຼຸດຜ່ອນຮັບແຄບຫົວຂອດອົງການສືບສວນ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງວຽກງານສືບສວນຄະດີອາຍາ, ປ້ອງກັນແລະຕ້ານອາຊະຍາກຳ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບການຈັດຕັ້ງ, ການເຄື່ອນໄຫວຂອງອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນ, ສານປະຊາຊົນ ຕາມຈິດໃຈປະຕິຮູບຂະບວນການຍຸຕິທຳ.
ສືບຕໍ່ກວດຄືນ, ປັບປຸງບູລະນະພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ສາຍພົວພັນການງານຂອງອົງການກວດສອບແຫ່ງລັດ; ກຳນົດແຈ້ງໜ້າທີ່ຂອງອົງການກວດສອບແຫ່ງລັດ, ຫຼີກລ່ຽງການຊ້ຳຊ້ອນທາງດ້ານໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດກັບອົງການ, ການຈັດຕັ້ງຈຳນວນໜຶ່ງຄື, ອົງການກວດກາລັດຖະການ, ຄະນະກຳມະການກວດກາຂອງຄະນະພັກ, ອົງການກວດກາສະເພາະຂະແໜງຂອງກະຊວງຕ່າງໆ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນໃນການກວດກາ, ກວດສອບການເງິນ, ຊັບສິນຂອງລັດ,... ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງການຄົ້ນຄວ້າ, ດັດແປງປັບປຸງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກວດສອບຂອງລັດ ເພື່ອກຳນົດແຈ້ງຂອບເຂດ, ເປົ້າໝາຍ, ຂົງເຂດການເຄື່ອນໄຫວຂອງອົງການກວດສອບລັດ, ຮັບປະກັນບໍ່ຊ້ຳຊ້ອນກັບໜ້າທີ່ຂອງອົງການອື່ນໃນເມື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່.
ຄົ້ນຄວ້າ, ດັດແປງ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍພະນັກງານ ລັດຖະກອນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍພາລະກອນ ແລະ ບັນດາເອກະສານແນະນຳການປະຕິບັດ ເພື່ອສ້າງບັນດາຕົວຊີ້ວັດກຳນົດການບັນຈຸລັດຖະກອນ, ຈຳນວນຄົນເຮັດວຽກໃນຫົວໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ໂຄງສ້າງພະນັກງານ ລັດຖະກອນຂອງບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ, ຕິດກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດອຳນດ, ຂອບເຂດ, ລັກສະນະວຽກງານ, ມາດຕະຖານຕຳແໜ່ງພະນັກງານ ລັດຖະກອນ ແລະ ບົນພື້ນຖານການກຳນົດຕຳແໜ່ງງານຢ່າງວິທະຍາສາດ, ແທກກັບພາກຕົວຈິງ; ຫຼີກລ່ຽງການບັງຄັບໃຊ້ແບບສະເລ່ຍລະຫວ່າງບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ. ປັບປຸງບູລະນະຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການນຳຂັ້ນຮອງຫຼາຍສຸດໃນບັນດາອົງການບໍລິຫານລັດ; ເອກະສານກ່ຽວກັບບັນທັດຖານເພື່ອກຳນົດການບັນຈຸລັດຖະກອນ, ຈຳນວນຄົນເຮັດວຽກ, ໂຄງສ້າງພະນັກງານ ລັດຖະກອນຂອງບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ; ບັນທັດຖານປະເມີນຜົນການປະຕິບັດການງານ ຂອງພະນັກງານ ລັດຖະກອນ ພາລະກອນ ເພື່ອເປັນພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ການກຳນົດເປົ້າໝາຍຂອງການຫຼຸດຜ່ອນການບັນຈຸ.
ທີສີ່, ບັນດາຄະນະພັກ, ບັນດາສຳນັກງານ ອົງການໃນກົງຈັກແຫ່ງລັດແຕ່ສູນກາງຮອດທ້ອງຖິ່ນ, ພິເສດແມ່ນຜູ້ນຳໜ້າ, ຕ້ອງເປັນເຈົ້າການໃນການຈັດວາງສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງບູລະນະການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ຫຼຸດຜ່ອນການບັນຈຸໃນສຳນັກງານ, ອົງການ, ກົມກອງຂອງຕົນ ຕາມຈິດໃຈມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII. ເນື້ອແທ້ຂອງຂະບວນວິວັດນີ້ແມ່ນ ບັນດາສຳນັກງານອົງການ “ປັບປຸງໃໝ່” ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ການຈັດວາງສັບຊ້ອນດ້ວຍຕົນເອງ, ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງກະທັດລັດເບົາບາງຢ່າງເປັນເຈົ້າການ, ປະດິດສ້າງ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ອີງໃສ່ບັນດາມາດຕະຖານ, ຂໍ້ກຳນົດຂອງອົງການທີ່ມີສິດອຳນາດ, ຮັບປະກັນຮູບແບບ ແລະຂະໜາດຂອງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບລັກສະນະ, ຈຸດພິເສດ, ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ຂອງແຕ່ລະປະເພດສຳນັກງານ ອົງການ, ກົມກອງ, ທ້ອງຖິ່ນໃນລະບົບການເມືອງທັງໝົດ.
ບັນດາກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ ຕ້ອງມີແຜນການ, ເປັນເຈົ້າການໃນການສັບຊ້ອນຄືນໃໝ່ໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງພາຍໃນ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຂັ້ນລະຫວ່າງກາງ, ຮັດແຄບຫົວຂອດ, ຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນບັນຈຸ, ຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນການນຳຂັ້ນຮອງແລະຜູ້ຮັກສາ “ຕຳແໜ່ງ” ການນຳພາຄຸ້ມຄອງ; ສັບຊ້ອນຄືນໃໝ່ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຢູ່ບາງຂົງເຂດທີ່ຈັກຕັ້ງຕາມສາຍຕັ້ງ ຫຼືໄດ້ແບ່ງຂັ້ນໃຫ້ທ້ອງຖິ່ນຄຸ້ມຄອງ. ບໍ່ຫັນປ່ຽນທະບວງເປັນກົມ, ກົມໃຫຍ່; ບໍ່ສ້າງຕັ້ງຫ້ອງໃໝ່ໃນທະບວງຢູ່ໃນກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ, ກໍລະນີພິເສດຕ້ອງຕອບສະໜອງມາດຕະຖານລະອຽດທີ່ລັດຖະບານກຳນົດໄວ້. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ຂັ້ນເທິງມີອົງການ, ການຈັດຕັ້ງໃດ ຂັ້ນລຸ່ມກໍ່ມີອົງການ, ການຈັດຕັ້ງນັ້ນ ແລະ ກົງຂ້າມ; ບັນດາອົງການ, ໜ່ວຍງານຂັ້ນດຽວກັນຢູ່ບັນດາທ້ອງຖິ່ນທີ່ຕ່າງກັນ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຮູບແບບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຄືກັນ. ບັນດາມະຕິຕົກລົງກ່ຽກັບການສ້າງຕັ້ງອົງການຈັດຕັ້ງ, ການຮັບຄົນເຂົ້າເຮັດວຽກໃນອົງການ, ການແຕ່ງຕັ້ງພະນັກງານ ລັດຖະກອນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມມາດຕະຖານ, ບັນທັດຖານ ຕ້ອງຖືກຖອນຄືນ, ຍົກເລີກ.
ໃນຂະບວນວິວັດການຈັດວາງສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງບູລະນະການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ສຳລັບວຽກໃໝ່ທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ບັງຄັບ ຫຼືຂໍ້ບັງຄັບບໍ່ເໝາະສົມອີກຕໍ່ໄປ ແມ່ນຕ້ອງລາຍງານຕໍ່ອົງການທີ່ມີອຳນາດ ເພື່ອຂໍອະນຸຍາດເຮັດທົດລອງ, ທັງເຮັດທັງຖອດຖອນບົດຮຽນ; ສຳລັບວຽກທີ່ຍັງບໍ່ແຈ້ງ, ຫຍຸ້ງຍາກສັບສົນ, ຍັງມີຄວາມເຫັນແຕກຕ່າງກັນ ແມ່ນຕ້ອງສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ສະຫຼຸບສັງລວມ ເພື່ອສະເໜີຂໍແຜນນະໂຍບາຍ, ວິທີແກ້ທີ່ເໝາະສົມ. ໃນຂະບວນວິວັດການປະຕິບັດແມ່ນຕ້ອງເຊີດຊູຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ, ຖືເອົາການສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແລະການບັນຈຸໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ ແມ່ນມາດຕະຖານທີ່ສຳຄັນໃນການປະເມີນຄວາມສຳເລັດໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າສຳນັກງານອົງການ.
ທີຫ້າ, ພ້ອມກັບການກວດຄືນ, ປັບປຸງບູລະນະລະບົບກົດໝາຍ ແລະການສັບຊ້ອນເຮັດໃຫ້ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລັດກະທັດລັດເບົາບາງນັ້ນ, ຕ້ອງສືບຕໍ່ປະຕິບັດການປະຕິຮູບລະບຽບການບໍລິຫານ, ນຳໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີຂໍ້ມູນຂ່າວສານເຂົ້າໃນປົກຄອງບໍລິຫານລັດ, ປະຕິບັດລັດຖະບານເອເລັກໂຕຣນິກ, ອຳນາດການປົກຄອງເອເລັກໂຕຣນິກ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ແບບວິທີເຮັດວຽກ, ຫຼຸດຜ່ອນການປະຊຸມ, ຫຼຸດຜ່ອນເອກະສານການບໍລິຫານ, ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂທີ່ຕ້ອງການອື່ນໃຫ້ແກ່ການປະຕິຮູບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກແຫ່ງລັດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຕ້ອງປະຕິບັດຢ່າງເປັນປະຈຳວຽກງານກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ, ກວດສອບ, ແກ້ໄຂການລະເມີດກົດໝາຍໃນການປະຕິບັດນະໂຍບາຍ, ກົດໝາຍ; ຖືເອົາຜົນຂອງການປະຕິບັດການສັບຊ້ອນກົງຈັກ, ຫຼຸດຜ່ອນການບັນຈຸ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາມາດຕະຖານທີ່ສຳຄັນ ເພື່ອຕີລາຄາຄວາມເຊື່ອຖືຕໍ່ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າສຳນັກງານອົງການ, ຜູ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງໂດຍສະພາແຫ່ງຊາດ, ສະພາປະຊາຊົນແຕ່ງຕັ້ງ ຫຼືອະນຸມັດຮັບຮອງ.
ມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ປຶກສາຫາລືບັນຫາທີ່ສຳຄັນແລະແທດຈິງທີ່ສຸກ ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍແມ່ນບັນຫາທີ່ສັບສົນຫຍຸ້ງຍາກ ແລະກະທົບສຳພັດໄວທີ່ສຸດ ນັ້ນແມ່ນການປ່ຽນແປງໃໝ່, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນຂະບວນວິວັດນັບແຕ່ການກະກຽມຈົນເຖິງເມື່ອມະຕິຖືກປະກາດໃຊ້ ເວລາໃດກໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມ ສະໜັບສະໜູນຂອງປະຊາຊົນຫຼວງຫຼາຍ ແລະຂອງຫາງສຽງສັງຄົມ. ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ມາເຖິງດຽວນີ້ ບັນດາອົງການ, ການຈັດຕັ້ງເກືອບທັງໝົດໃນລະບົບການເມືອງ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ເລີ່ມລົງມື, ສະແດງໃຫ້ເຫັນແຈ້ງເຖິງຄວາມຕັດສິນໃຈປະຕິບັດມະຕິຂອງສູນກາງພັກ. ຫຼາຍອົງການ, ການຈັດຕັ້ງຢູ່ສູນກາງ ແລະທ້ອງຖິ່ນ ນັບແຕ່ຂະບວນວິວັດການກໍ່ສ້າງ, ປຶກສາສົນທະນາກ່ຽວກັບໂຄງການຂອງກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ກໍ່ໄດ້ມີການຜັນປ່ຽນເບື້ອງຕົ້ນທີ່ຕັ້ງໜ້າ ແລະໜ້າຊົມເຊີຍ ຜ່ານການເປັນເຈົ້າການໃນການກວດຄືນພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ສິດຂອບເຂດ, ສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງບູລະນະໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແຜນນະໂຍບາຍປະຕິຮູບ. ຈາກພາກຕົວຈິງດັ່ງກ່າວ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຕັດສິນໃຈສູງຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ ແຕ່ສູນການຈົນເຖິງທ້ອງຖິ່ນ, ພວກເຮົາມີພື້ນຖານທີ່ຈະເຊື່ອໝັ້ນໃນໄຊຊະນະຂອງການປະຕິບັດມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່, ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງໃຫ້ກະທັດລັດ, ເຄື່ອນໄຫວມີຄວາມສັກສິດ, ມີປະສິດທິຜົນ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງ, ຄຸ້ມຄອງ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນການເຄືອນໄຫວຂອງບັນດາຫົວໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ແລະ ບັນດາຜົນສຳເລັດທີ່ຂະບວນວິວັດການປະຕິບັດນີ້ຈະນຳມາໃຫ້./.
ໂດຍ ຫງວຽນທິກີມເງິນ
ກຳມະການກົມການເມືອງ,
ປະທານສະພາແຫ່ງຊາດ ແຫ່ງ ສສ.ຫວຽດນາມ
--------------------------------------------
(1) ນັ້ນແມ່ນ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງສະພາແຫ່ງຊາດ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງສານປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກວດສອບແຫ່ງລັດ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການເລືອກຕັ້ງສະມາຊິດສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະສະມາຊິກສະພາປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການເຄື່ອນໄຫວຕິດຕາມກວດກາຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະສະພາປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະກາດໃຊ້ເອກະສານທາງກົດໝາຍ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຕຳຫຼວດປະຊາຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍນາຍທະຫານຂອງກອງທັບປະຊາຊົນຫວຽດນາມ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງອົງການສືບສວນຄະດີອາຍາ, ປະມວນກົດໝາຍວິທີພິຈາລະນາຄວາມອາຍາ, ປະມວນກົດໝາຍວິທີພິຈາລະນາຄວາມແພ່ງ, ກົດໝາຍຟ້ອງຮ້ອງການປົກຄອງ, ກົດໝາຍການລົງປະຊາມະຕິ,...
(2) ຕົງຢ່າງ, ການສ້າງຕັ້ງບັນດາອົງການນິຕິທຳ, ສະຖິຕິ, ແຂ່ງຂັນ - ຍ້ອງຍໍໃຫ້ລາງວັນ, ຊ່ວຍເຫຼືອການພັດທະນາຊົນນະບົດໃໝ່, ການສ້າງຕັ້ງບັນດາໜ່ວຍສາຂາໃນພະແນກຕ່າງໆ,...
(3) ຮອດເດືອນມິຖຸນາ 2017, ໃນທົ່ວປະເທດມີ 42 ກົມໃຫຍ່, ເພີ່ມຂຶ້ນ 100% ທຽບກັບວາລະການດຳລົງຕຳແໜ່ງຂອງລັດຖະບານຊຸດທີ XI; 826 ກົມ, ທະບວງຂຶ້ນກັບກົມໃຫຍ່, ເພີ່ມຂຶ້ນ 4,7% ທຽບກັບປີ 2011; ຈຳນວນຫ້ອງຢູ່ໃນກົມໃຫຍ່ມີທັງໝົດ 7.280 ຫ້ອງ, ເພີ່ມຂຶ້ນ 4,7% ທຽບກັບປີ 2011; ຈຳນວນທະບວງ, ກົມ ແລະທຽບເທົ່າ ທີ່ຂຶ້ນກັບກະຊວງ, ອົງການທຽບເທົ່າກະຊວງ ແມ່ນ 750, ເພີ່ມຂຶ້ນ 13,6% ທຽບກັບປີ 2011; ຈຳນວນຫ້ອງທີ່ຂຶ້ນກັບທະບວງ, ກົມ ແລະທຽບເທົ່າແມ່ນ 3.970, ເພີ່ມຂຶ້ນ 13% ທຽບກັບປີ 2011; ຈຳນວນຫ້ອງແລະທຽບເທົ່າທີ່ຂຶ້ນກັບພະແນກ, ຂະແໜງການແຂວງແມ່ນ 10.226, ເພີມຂຶ້ນ 1,1% ທຽບກັບປີ 2011.
(4) ເຖິງວັນທີ 1 ມີນາ 2017, ຈຳນວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບເງິນເດືອນແລະເງິນອຸດໜູນຈາກງົບປະມານຂອງລັດ ແມ່ນ 3.958.251 ຄົນ.
(5) ຈໍານວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບເງິນເດືອນແລະເງິນອຸດໜູນຈາກງົບປະມານຂອງລັດ ໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດແມ່ນ 2.294.251 ຄົນ.
(6) ຈຳນວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບເງິນເດືອນແລະເງິນອຸດໜູນຢູ່ຂັ້ນຕາແສງ, ບ້ານ, ໜ່ວຍຊຸມຊົນຕົວເມືອງແມ່ນ 1.266.503 ຄົນ, ກວມເອົາ 32,7%.
(7) ຕາມສະຖິຕິຂອງຄະນະຈັດຕັ້ງສູນກາງ, ຈຳນວມພະນັກງານ ລັດຖະກອນລະດັບເມືອງຂຶ້ນໄປໃນທົ່ວປະເທດມີ 375.422 ຄົນ, ໃນນັ້ນພະນັກງານການນຳຂັ້ນຮອງ ຕັ້ງແຕ່ຮອງລັດຖະມົນຕີຈົນເຖິງຮອງຫົວໜ້າຫ້ອງຂອງເມືອງແມ່ນ 81.492 ຄົນ (ກວມເອົາ 21,7%).
(8) ຕົວຢ່າງ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກໍ່ສ້າງສະບັບເລກທີ່ 50/2014/QH13 ລະບຸໜ່ວຍງານທີ່ມີອຳນາດໃຫ້ໃບອະນຸຍາດກໍ່ສ້າງລວມທັງກະຊວງການກໍ່ສ້າງ, ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກໍ່ສ້າງສະບັບເລກທີ 16/2003/QH11 ພຽງແຕ່ມອບສິດນີ້ໃຫ້ແກ່ຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ; ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົງທຶນພາກລັດສະບັບເລກທີ 49/2014/QH13 ບໍ່ໄດ້ກຳນົດສິດທິໃນການປະເມີນມູນຄ່າເງິນລົງທຶນຂອງໂຄງການກຸ່ມ A ໃຫ້ທ້ອງຖິ່ນ ແຕ່ໄດ້ມອບສິດທິນີ້ໃຫ້ກະຊວງແຜນການແລະການລົງທຶນ.
(9) ຕາມແຜນການເລກທີ 735-KH/ĐĐQH14, ລົງວັນທີ 18 ມັງກອນ 2018, ກ່ຽວກັບການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຄະນະພັກສະພາແຫ່ງຊາດ ໄດ້ກຳນົດໃນມະຕິຂອງກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII.