ສົນທະນາຂອງຈະລິຍະທໍາການຄົ້ນຄວ້າໃດຫນຶ່ງຕ້ອງການທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າ, ໃນໄລຍະຜ່ານມາ, ນັກຄົ້ນຄວ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກງຂາມໃນພຣະນາມຂອງວິທະຍາສາດໄດ້. ຫນຶ່ງໃນເຮັດໃຫ້ເກງຂາມຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນການສຶກສາຊິຟິລິດ Tuskegee. ໃນ 1932, ນັກຄົ້ນຄວ້າຈາກສະຫະລັດບໍລິການສຸຂະພາບສາທາລະນະ (PHS) ລົງທະບຽນປະມານ 400 ຜູ້ຊາຍສີດໍາທີ່ຕິດເຊື້ອພະຍາດຊີຟີໃນການສຶກສາເພື່ອຕິດຕາມກວດກາຜົນກະທົບຂອງພະຍາດດັ່ງກ່າວ. ຜູ້ຊາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກຄັດເລືອກຈາກພື້ນທີ່ປະມານ Tuskegee, Alabama. ຈາກ outset ໄດ້ການສຶກສານີ້ແມ່ນບໍ່ therapeutic; ໄດ້ມີການອອກແບບມາເພື່ອພຽງແຕ່ເອກະສານປະຫວັດສາດຂອງພະຍາດໃນຜູ້ຊາຍສີດໍາໄດ້. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໄດ້ຮັບການ deceived ກ່ຽວກັບລັກສະນະຂອງການສຶກສາ, ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ບອກວ່າມັນແມ່ນການສຶກສາຂອງ "ເລືອດບໍ່ດີ" ແລະແບູ່ງອອກພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ຖືກສະຫນອງການປິ່ນປົວທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງແລະບໍ່ໄດ້ຜົນ, ເຖິງແມ່ນວ່າໂລກຊິຟິລິດເປັນພະຍາດຕາຍ. ເປັນການສຶກສາທີ່ກ້າວຫນ້າ, ການປິ່ນປົວຄວາມປອດໄພແລະປະສິດທິພາບສໍາລັບພະຍາດຊີຟີໄດ້ຮັບການພັດທະນາ, ແຕ່ນັກຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຈິງຈັງແຊກແຊງເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມຈາກການໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ສໍາລັບການຍົກຕົວຢ່າງ, ໃນໄລຍະສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II ການຄົ້ນຄວ້າທີມງານຄວາມປອດໄພ defer ຮ່າງສໍາລັບຜູ້ຊາຍທັງຫມົດໃນການສຶກສາໃນຄໍາສັ່ງທີ່ຈະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ການປິ່ນປົວຜູ້ຊາຍຈະໄດ້ຮັບມີພວກເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຜົນບັງຄັບໃຊ້ປະກອບອາວຸດ. ນັກຄົ້ນຄວ້າສືບຕໍ່ຫລອກລວງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມແລະປະຕິເສດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າບົວລະບັດສໍາລັບການ 40 ປີ. ການສຶກສາເປັນ deathwatch 40 ປີ.
The Tuskegee ການສຶກສາຊິຟິລິດໄດ້ສະຖານທີ່ຕໍ່ຕ້ານກັບສິ່ງຫຍໍ້ທໍ້ຂອງ racism ແລະຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມທີ່ສຸດທີ່ພົບທົ່ວໄປໃນພາກໃຕ້ຂອງສະຫະລັດໃນເວລາທີ່. ແຕ່ວ່າ, ໃນໄລຍະປະຫວັດສາດ 40 ປີຂອງຕົນ, ການສຶກສາໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມອາຍແກັສຂອງນັກຄົ້ນຄວ້າ, ທັງສີດໍາແລະສີຂາວ. ແລະ, ໃນນອກຈາກນັ້ນການຄົ້ນຄ້ມີສ່ວນຮ່ວມໂດຍກົງ, ຈໍານວນຫຼາຍຫຼາຍຕ້ອງໄດ້ອ່ານຫນຶ່ງໃນ 15 ບົດລາຍງານຂອງການສຶກສາຈັດພີມມາໃນວັນນະຄະດີທາງການແພດ (Heller 1972) . ໃນກາງ 1960, ປະມານ 30 ປີຫຼັງຈາກການສຶກສາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ພະນັກງານ PHS ຊື່ Robert Buxtun ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການຊຸກຍູ້ໃຫ້ພາຍໃນ PHS ທີ່ຈະສິ້ນສຸດການສຶກສາ, ທີ່ທ່ານໄດ້ພິຈາລະນາ outrageous ສົມບັດສິນທໍາ. ໃນການຕອບໂຕ້ກັບ Buxtun, ໃນປີ 1969 ໄດ້ PHS ສະຄະນະກໍາມະການທົບທວນຈັນຍາບັນສໍາເລັດຂອງການສຶກສາໄດ້. shockingly, ຄະນະກໍາມະການທົບທວນຄືນດ້ານຈັນຍາບັນການຕັດສິນໃຈທີ່ນັກຄົ້ນຄວ້າຄວນຈະສືບຕໍ່ທີ່ຈະລະງັບການປິ່ນປົວຈາກຜູ້ຊາຍທີ່ຕິດເຊື້ອ. ໃນລະຫວ່າງການສົນທະນາໄດ້, ສະມາຊິກຂອງຄະນະກໍາມະການເຖິງແມ່ນວ່າຂໍ້ສັງເກດ: "ທ່ານຈະບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນຄືແນວນີ້; ໃຊ້ເວລາປະໂຫຍດຂອງມັນ " (Brandt 1978) . ທັງຫມົດກະດານສີຂາວ, ເຊິ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງທ່ານຫມໍ, ໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຮູບແບບຂອງການຍິນຍອມເຫັນດີຂໍ້ມູນບາງຢ່າງຄວນໄດ້ຮັບການທີ່ໄດ້ມາ. ແຕ່ວ່າ, ຄະນະກໍາມະການພິພາກສາຜູ້ຊາຍຂອງຕົນເອງບໍ່ສາມາດຂອງການສະຫນອງການຍິນຍອມທີ່ເນື່ອງຈາກວ່າອາຍຸສູງສຸດແລະລະດັບຕ່ໍາການສຶກສາຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຄະນະກໍາມະແນະນໍາ, ເພາະສະນັ້ນ, ນັກຄົ້ນຄວ້າໄດ້ຮັບ "ຕົວແທນໃດຫນຶ່ງຂໍ້ມູນການຍິນຍອມເຫັນ" ຈາກພະນັກງານແພດໃນທ້ອງຖິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກການທົບທວນຄືນດ້ານຈັນຍາບັນຢ່າງເຕັມທີ່, ການຫັກຂອງການດູແລຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນທີ່ສຸດ, Robert Buxtun ໄດ້ເລື່ອງໃນການທັງໃກ້ເປັນ, ແລະໃນປີ 1972 Jean Heller ຂຽນຊຸດຂອງບົດຄວາມໃນຫນັງສືພິມທີ່ໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນທົ່ວໂລກໄດ້. ມັນເປັນພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ outrage ສາທາລະນະຢ່າງກວ້າງຂວາງວ່າການສຶກສາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງສຸດທ້າຍແລະການດູແລຖືກສະເຫນີໃຫ້ຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດ.
ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຂອງການສຶກສານີ້ປະກອບມີບໍ່ພຽງແຕ່ 399 ຜູ້ຊາຍ, ແຕ່ຍັງຄອບຄົວຂອງເຂົາຢ່າງຫນ້ອຍ 22 ພັນລະຍາ, ເດັກນ້ອຍ 17 ປີແລະ 2 ຫລານກັບພະຍາດຊີຟີອາດຈະມີການເຮັດສັນຍາພະຍາດເປັນຜົນມາຈາກການຫັກຂອງການປິ່ນປົວ (Yoon 1997) . ນອກຈາກນັ້ນ, ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກການສຶກສາໄດ້ສືບຕໍ່ຍາວຫຼັງຈາກທີ່ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ການສຶກສາ, ເຫດຜົນ, ຫຼຸດລົງຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນວ່າໃນອາຟຣິກາອາເມລິກາໄດ້ຢູ່ໃນຊຸມຊົນທາງການແພດ, ການເຊາະເຈື່ອນໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ອາດຈະພາໃຫ້ອາຟຣິກາ, ອາເມລິກາເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການດູແລທາງການແພດທີ່ເປັນອຸປະສັກຂອງສຸຂະພາບຂອງເຂົາເຈົ້າ (Alsan and Wanamaker 2016) . ນອກຈາກນັ້ນ, ການຂາດຄວາມໄວ້ວາງໃຈອຸປະສັກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະໃຫ້ການປິ່ນປົວເຊື້ອໂລກເອດສ / ໂລກເອດສໃນຊຸມປີ 1980 ແລະ 90s (Jones 1993, Ch. 14) .
ເຖິງແມ່ນວ່າມັນເປັນການຍາກທີ່ຈະຈິນຕະນາການຄົ້ນຄ້ວາ horrific ນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນມື້ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າມີສາມບົດຮຽນທີ່ສໍາຄັນຈາກການສຶກສາຊິຟິລິດ Tuskegee ສໍາລັບປະຊາຊົນດໍາເນີນການຄົ້ນຄ້ວາສັງຄົມໃນອາຍຸສູງສຸດດິຈິຕອນ. ຫນ້າທໍາອິດ, ມັນໄດ້ເຕືອນພວກເຮົາວ່າບໍ່ມີການສຶກສາບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ຄວນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄັ້ງທີສອງ, ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນພວກເຮົາວ່າການຄົ້ນຄວ້າສາມາດເປັນອັນຕະລາຍບໍ່ພຽງແຕ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ, ແຕ່ຍັງຄອບຄົວຂອງເຂົາເຈົ້າແລະຊຸມຊົນທັງຫມົດດົນຫລັງຈາກການວິໄຈທີ່ໄດ້ຮັບການສໍາເລັດ. ສຸດທ້າຍ, ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່ານັກຄົ້ນຄວ້າສາມາດເຮັດໃຫ້ການຕັດສິນໃຈຈະລິຍະທໍາທີ່ຮ້າຍແຮງ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າມັນຄວນຈະກະຕຸ້ນຄວາມຢ້ານກົວບາງໃນນັກຄົ້ນຄວ້າໃນມື້ນີ້ວ່າຈໍານວນຫຼາຍສະນັ້ນປະຊາຊົນມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສຶກສານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຕັດສິນໃຈເຮັດໃຫ້ເກງຂາມດັ່ງກ່າວໃນໄລຍະດັ່ງກ່າວເປັນໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານທີ່ໃຊ້ເວລາ. ແລະ, ແຕ່ຫນ້າເສຍດາຍ, ທັດແມ່ນບໍ່ຫມາຍຄວາມວ່າເປັນເອກະລັກ; ມີຫຼາຍຕົວຢ່າງອື່ນໆຂອງການຄົ້ນຄວ້າທາງດ້ານສັງຄົມແລະທາງການແພດທີ່ມີບັນຫາໃນໄລຍະຍຸກນີ້ (Katz, Capron, and Glass 1972; Emanuel et al. 2008) .
ໃນປີ 1974, ເພື່ອຕອບສະຫນອງການສຶກສາຊິຟິລິດ Tuskegee ແລະການເຫຼົ່ານີ້ຄວາມລົ້ມເຫລວດ້ານຈັນຍາບັນອື່ນໆໂດຍນັກຄົ້ນຄວ້າ, ກອງປະຊຸມສະຫະລັດສ້າງຕັ້ງຄະນະກໍາມະການແຫ່ງຊາດເພື່ອປົກປັກຮັກສາຂອງວິຊາມະນຸດຂອງຊີວະການແພດແລະພຶດຕິກໍາການຄົ້ນຄວ້າແລະມອບຫມາຍຫນ້າທີ່ຄະນະກໍາມະການພັດທະນາຄູ່ມືແນະນໍາດ້ານຈັນຍາບັນສໍາລັບການຄົ້ນຄວ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫົວຂໍ້ໃດຫນຶ່ງຂອງມະນຸດ. ຫລັງຈາກສີ່ປີຂອງກອງປະຊຸມໃນກອງປະຊຸມສູນ Belmont, ກຸ່ມການຜະລິດຂອງ Belmont Report, ເອກະສານບາງແຕ່ມີອໍານາດທີ່ໄດ້ມີຜົນກະທົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບການທັງການໂຕ້ວາທີບໍ່ມີຕົວຕົນໃນ bioethics ແລະການປະຕິບັດປະຈໍາວັນຂອງການຄົ້ນຄວ້າ.
The Belmont Report ມີສາມພາກສ່ວນ. ໃນຄັ້ງທໍາອິດພາກເຂດແດນລະຫວ່າງການປະຕິບັດແລະການຄົ້ນຄວ້າທີ່ Belmont Report ກໍານົດຂອບເຂດຂອງຕົນ. ໂດຍສະເພາະ, ມັນ argues ສໍາລັບຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າ, ທີ່ຊອກຫາຄວາມຮູ້ generalizable, ແລະການປະຕິບັດ, ຊຶ່ງປະກອບມີການປິ່ນປົວປະຈໍາວັນແລະກິດຈະກໍາ. ນອກຈາກນັ້ນ, ມັນລະບຸວ່າບັນດາຫຼັກການດ້ານຈັນຍາບັນຂອງ Belmont Report ນໍາໃຊ້ພຽງແຕ່ການຄົ້ນຄວ້າ. ມັນໄດ້ຮັບການທັດສະນະວ່າຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າແລະການປະຕິບັດນີ້ເປັນວິທີຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ Belmont ລາຍງານ misfit ການຄົ້ນຄວ້າທາງດ້ານສັງຄົມໃນອາຍຸສູງສຸດດິຈິຕອນ (Metcalf and Crawford 2016; boyd 2016) .
ພາກສ່ວນທີສອງແລະທີສາມຂອງ Belmont Report ວາງອອກສາມດ້ານຈັນຍາບັນຫຼັກການພື້ນຖານການເຄົາລົບສໍາລັບບຸກຄົນ; Beneficence; ແລະຍຸຕິທໍາ, ແລະອະທິບາຍວິທີການຫຼັກການພື້ນຖານເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຖືກນໍາໃຊ້ໃນການປະຕິບັດການຄົ້ນຄວ້າ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າອະທິບາຍໃນລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມໃນບົດທີ່.
The Belmont Report ກໍານົດເປົ້າຫມາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ແຕ່ວ່າມັນບໍ່ແມ່ນເອກະສານທີ່ສາມາດນໍາໃຊ້ໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍທີ່ຈະສອດສ່ອງດູແລກິດຈະກໍາມື້ກັບມື້. ເພາະສະນັ້ນ, ລັດຖະບານສະຫະລັດສ້າງທີ່ກໍານົດໄວ້ຂອງລະບຽບການທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າຂານກົດລະບຽບທົ່ວໄປ (ຊື່ຢ່າງເປັນທາງການຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນຫົວຂໍ້ 45 ລະຫັດຂອງກົດລະບຽບລັດຖະບານກາງ, Part 46, Subparts A - D) (Porter and Koski 2008) . ລະບຽບການເຫຼົ່ານີ້ອະທິບາຍຂະບວນການສໍາລັບການທົບທວນຄືນ, ການອະນຸມັດ, ແລະສອດສ່ອງດູແລການຄົ້ນຄວ້າ, ແລະພວກເຂົາເຈົ້າແມ່ນລະບຽບການທີ່ບອດສະຖາບັນການທົບທວນຄືນ (IRBs) ແມ່ນມອບຫມາຍຫນ້າທີ່ການບັງຄັບໃຊ້. ເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງ Belmont ບົດລາຍງານແລະກົດລະບຽບທົ່ວໄປ, ພິຈາລະນາວິທີການແຕ່ລະຄົນອະທິບາຍໃຫ້ຂໍ້ມູນດ້ວຍ: ການ Belmont Report ອະທິບາຍເຫດຜົນ philosophical ສໍາລັບການຍິນຍອມເຫັນດີຂໍ້ມູນແລະຄຸນລັກສະນະຢ່າງກວ້າງຂວາງວ່າຈະເປັນຕົວແທນໃຫ້ຂໍ້ມູນດ້ວຍຄວາມຈິງໃນຂະນະທີ່ກົດລະບຽບມັນສະແດງແປດຕ້ອງການແລະຫົກທາງເລືອກ ອົງປະກອບຂອງເອກະສານໃຫ້ຂໍ້ມູນດ້ວຍ. ຕາມກົດຫມາຍ, ກົດລະບຽບສາມັນປົກຄອງເກືອບທັງຫມົດຄົ້ນຄວ້າທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຈາກລັດຖະບານສະຫະລັດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ສະຖາບັນຈໍານວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຊ່ວຍເຫຼືອຈາກລັດຖະບານສະຫະລັດໂດຍປົກກະຕິການນໍາໃຊ້ກົດລະບຽບທົ່ວໄປເພື່ອການຄົ້ນຄວ້າທັງຫມົດທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ສະຖາບັນທີ່, ໂດຍບໍ່ສົນເລື່ອງຂອງແຫຼ່ງທຶນ. ແຕ່ວ່າ, ກົດລະບຽບສາມັນບໍ່ໄດ້ນໍາໃຊ້ອັດຕະໂນມັດໃນບໍລິສັດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສະຫນອງທຶນການຄົ້ນຄວ້າຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດ.
ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່ານັກຄົ້ນຄວ້າເກືອບທັງຫມົດເຄົາລົບນັບຖືເປົ້າຫມາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງການຄົ້ນຄວ້າດ້ານຈັນຍາບັນເປັນສະແດງອອກໃນ Belmont Report, ແຕ່ວ່າບໍ່ມີ annoyance ແຜ່ຂະຫຍາຍກົດລະບຽບການທົ່ວໄປແລະຂະບວນການຂອງການເຮັດວຽກກັບ IRBs ໄດ້ (Schrag 2010; Schrag 2011; Hoonaard 2011; Klitzman 2015; King and Sands 2015; Schneider 2015) . ເພື່ອໃຫ້ຈະແຈ້ງ, ຜູ້ທີ່ສໍາຄັນຂອງ IRBs ບໍ່ໄດ້ກັບການຈະລິຍະທໍາ. ແທນທີ່ຈະ, ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າລະບົບປັດຈຸບັນບໍ່ໄດ້ໂຈມຕີມີຄວາມສົມດຸນທີ່ເຫມາະສົມຫຼືດີກວ່າສາມາດບັນລຸເປົ້າຫມາຍຂອງຕົນໂດຍຜ່ານວິທີການອື່ນໆ. ໃນພາກນີ້, ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຈະໃຊ້ເວລາ IRBs ເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້. ຖ້າຫາກວ່າທ່ານຕ້ອງການເພື່ອປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບຂອງ IRB, ຫຼັງຈາກນັ້ນທ່ານຄວນຈະປະຕິບັດຕາມໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະແນະນໍາໃຫ້ທ່ານໄປຍັງໃຊ້ເວລາເປັນວິທີການຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ອີງໃສ່ໃນເວລາພິຈາລະນາຈັນຍາບັນຂອງການຄົ້ນຄວ້າຂອງທ່ານໄດ້.
ຄວາມເປັນມານີ້ຫຼາຍໄລຍະສັ້ນໆ, ສັງລວມວິທີການທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າມາຢູ່ໃນລະບົບລະບຽບທີ່ຂອງການທົບທວນຄືນ IRB ຢູ່ໃນສະຫະລັດອະເມລິກາ. ໃນເວລາທີ່ພິຈາລະນາ Belmont ບົດລາຍງານແລະກົດລະບຽບສາມັນໃນມື້ນີ້, ພວກເຮົາຄວນຈະຈື່ວ່າພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂື້ນໃນຍຸກທີ່ແຕກຕ່າງກັນແລະໄດ້ຮັບການ, ທີ່ຂ້ອນຂ້າງສົມເຫດສົມຜົນ, ການຕອບສະຫນອງກັບບັນຫາຂອງຍຸກນັ້ນ, ໃນການລະເມີດໂດຍສະເພາະໃນຈັນຍາບັນທາງການແພດໃນລະຫວ່າງແລະພາຍຫຼັງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ (Beauchamp 2011) .
ນອກເຫນືອໄປຈາກຄວາມພະຍາຍາມດ້ານຈັນຍາບັນວິທະຍາສາດທາງການແພດແລະການປະພຶດທີ່ຈະສ້າງລະຫັດດ້ານຈັນຍາບັນ, ຍັງມີຂະຫນາດນ້ອຍກວ່າແລະນ້ອຍດີຄວາມພະຍາຍາມເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໂດຍວິທະຍາສາດຄອມພິວເຕີ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ນັກຄົ້ນຄວ້າທໍາອິດທີ່ຈະດໍາເນີນການເຂົ້າໄປໃນສິ່ງທ້າທາຍດ້ານຈັນຍາບັນທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍການວິໄຈອາຍຸສູງສຸດດິຈິຕອນແມ່ນບໍ່ວິທະຍາສາດສັງຄົມ; ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ວິທະຍາສາດຄອມພິວເຕີ, ນັກຄົ້ນຄວ້າໂດຍສະເພາະໃນຄວາມປອດໄພໃນຄອມພິວເຕີ. ໃນລະຫວ່າງຊຸມປີ 1990 ແລະຊຸມປີ 2000 ນັກຄົ້ນຄວ້າຄວາມປອດໄພຄອມພິວເຕີດໍາເນີນການຈໍານວນຂອງການສຶກສາຄໍາຖາມດ້ານຈັນຍາບັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງຕ່າງໆເຊັ່ນວ່າການກິນໃນໄລຍະ botnets ແລະການ hack ເຂົ້າໄປໃນພັນຂອງຄອມພິວເຕີທີ່ມີລະຫັດຜ່ານອ່ອນແອ (Bailey, Dittrich, and Kenneally 2013; Dittrich, Carpenter, and Karir 2015) . ໃນການຕອບສະຫນອງການສຶກສາເຫຼົ່ານີ້, ສະຫະລັດລັດຖະບານໂດຍສະເພາະກະຊວງປ້ອງກັນຄວາມປອດໄພ, ການສ້າງຕັ້ງຄະນະກໍາມະສີຟ້າ, ໂບຂຽນໂຄງຮ່າງການດ້ານຈັນຍາບັນຕາມສະຖານທີ່ສໍາລັບການຄົ້ນຄວ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂໍ້ມູນຂ່າວສານແລະການສື່ສານເຕັກໂນໂລຊີ (ICT). ຜົນໄດ້ຮັບຂອງຄວາມພະຍາຍາມດັ່ງກ່າວນີ້ແມ່ນໄດ້ Menlo Report (Dittrich, Kenneally, and others 2011) . ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມກັງວົນຂອງນັກຄົ້ນຄວ້າຄວາມປອດໄພຄອມພິວເຕີແມ່ນບໍ່ແນ່ນອນເຊັ່ນດຽວກັນກັບນັກຄົ້ນຄວ້າທາງສັງຄົມ, ການ Menlo Report ໃຫ້ສາມບົດຮຽນທີ່ສໍາຄັນສໍາລັບນັກຄົ້ນຄວ້າທາງສັງຄົມ.
ຫນ້າທໍາອິດ, Menlo Report ໄດ້ຢືນຢັນອີກສາມ Belmont ຫຼັກການພື້ນຖານການເຄົາລົບສໍາລັບບຸກຄົນ, Beneficence, ແລະຍຸຕິທໍາ, ແລະເພີ່ມເປັນຫຼັກການທີສີ່: ການເຄົາລົບກົດຫມາຍແລະການສາທາລະນະທີ່ຫນ້າສົນໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າອະທິບາຍຫຼັກການສີ່ນີ້ແລະເຮັດແນວໃດມັນຄວນຈະຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອການຄົ້ນຄວ້າທາງດ້ານສັງຄົມໃນພາກຕົ້ນຕໍ (Section 6.4.4 ບັນດາ).
ຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ Menlo Report ຮຽກຮ້ອງກ່ຽວກັບນັກຄົ້ນຄວ້າທີ່ຈະຍ້າຍອອກຫຼັງຈາກຄໍານິຍາມທີ່ແຄບຂອງ "ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫົວຂໍ້ໃດຫນຶ່ງຂອງມະນຸດ" ຈາກ Belmont Report to ແນວຄິດທີ່ເລື່ອງທົ່ວໄປຂອງ "ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ມີທ່າແຮງຂອງມະນຸດ, ປະສິດທິຜົນ." ຂໍ້ຈໍາກັດຂອງຂອບເຂດຂອງ Belmont ບົດລາຍງານແມ່ນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນດີໂດຍ Encore. The IRBs ຢູ່ Princeton ແລະຈໍເຈຍ Tech ປົກຄອງທີ່ Encore ບໍ່ແມ່ນ "ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫົວຂໍ້ໃດຫນຶ່ງຂອງມະນຸດ," ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບການທົບທວນຄືນພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບສາມັນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, Encore ຢ່າງຊັດເຈນມີສັກຍະພາບຂອງມະນຸດ, ປະສິດທິຜົນ; ທີ່ຮ້າຍທີ່ສຸດຂອງຕົນ, Encore ອາດຈະສາມາດສົ່ງຜົນໃນການປະຊາຊົນຄືຊິຖືກຈໍາຄຸກໂດຍລັດຖະບານ repressive. A ວິທີການຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຫມາຍຄວາມວ່ານັກຄົ້ນຄວ້າບໍ່ຄວນຊ່ອນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງແຄບ, ຄໍານິຍາມທາງດ້ານກົດຫມາຍຂອງ "ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫົວຂໍ້ໃດຫນຶ່ງຂອງມະນຸດ," ເຖິງແມ່ນວ່າຖ້າຫາກວ່າ IRBs ອະນຸຍາດໃຫ້ມັນ. ແນ່ນອນວ່າ, ພວກເຂົາເຈົ້າຄວນຈະຮັບຮອງເອົາຄວາມຄິດທົ່ວໄປຂອງ "ການຄົ້ນຄວ້າຂອງມະນຸດ, ປະສິດທິຜົນມີທ່າແຮງ" ແລະພວກເຂົາເຈົ້າຄວນຫົວຂໍ້ທັງຫມົດຂອງການຄົ້ນຄວ້າຂອງເຂົາເຈົ້າເອງກັບມະນຸດ, ປະສິດທິຜົນທີ່ອາດມີການພິຈາລະນາດ້ານຈັນຍາບັນ.
ທີສາມ, Menlo Report ຮຽກຮ້ອງກ່ຽວກັບນັກຄົ້ນຄວ້າການຂະຫຍາຍພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງທີ່ໄດ້ຮັບພິຈາລະນາໃນເວລາທີ່ນໍາໃຊ້ຫລັກທໍາ Belmont. ໃນຖານະເປັນການຄົ້ນຄວ້າໄດ້ຍ້າຍຈາກຜ່ານແຍກຕ່າງຫາກຂອງຊີວິດບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ຝັງຫຼາຍໃນກິດຈະກໍາວັນກັບມື້, ພິຈາລະນາດ້ານຈັນຍາບັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຂະຫຍາຍຕົວນອກຈາກຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມການຄົ້ນຄວ້າສະເພາະພຽງແຕ່ຈະປະກອບມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມທີ່ບໍ່ແມ່ນແລະສິ່ງແວດລ້ອມບ່ອນທີ່ຄົ້ນຄ້ວາທີ່ໃຊ້ເວລາສະຖານທີ່. ໃນຄໍາສັບຕ່າງໆອື່ນໆ, ໄດ້ Menlo Report ຮຽກຮ້ອງສໍາລັບນັກຄົ້ນຄວ້າການຂະຫຍາຍພາກສະຫນາມດ້ານຈັນຍາບັນຂອງເຂົາເຈົ້າເບິ່ງນອກຈາກພຽງແຕ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ນີ້ເອກະສານຊ້ອນປະຫວັດສາດມີການທົບທວນຄືນໂດຍຫຍໍ້ທີ່ສຸດຂອງຈັນຍາບັນຂອງການຄົ້ນຄວ້າໃນວິທະຍາສາດສັງຄົມແລະທາງການແພດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບວິທະຍາສາດຄອມພິວເຕີ. ສໍາລັບການປິ່ນປົວຍາວ book ຂອງຈັນຍາບັນການຄົ້ນຄວ້າໃນວິທະຍາສາດທາງການແພດ, ເບິ່ງ Emanuel et al. (2008) ຫຼື Beauchamp and Childress (2012) .