ໃນແພດສາດດັ້ງເດີມຂອງຈີນ, ແພດສາດເຜົ່າຮັ້ນມີປະຫວັດຍາວນານທີ່ສຸດ, ມີບົດຮຽນພຶດຕິກຳແລະມີທິດສະດີຄວາມຮັບຮູ້ອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດ.
ແພດສາດຈີນເກີດຢູ່ເຂດລ້ອງແມ່ນ້ຳເຫຼືອງຈີນ, ໄດ້ສ້າງລະບົບວິຊາການມາແຕ່ດົນນານ. ໃນຂະບວນການພັດທະນາມາເປັນເວລາຍາວນານ, ລ້ວນແຕ່ມີການປະດິດສ້າງທີ່ຕ່າງກັນໃນສະໄໝຕ່າງໆ, ໄດ້ປະກົດມີນາຍໝໍທີ່ມີຊື່ສຽງດົ່ງດັງຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ມີສຳນັກແພດສາດສຳຄັນຫຼາຍຝ່າຍແລະມີບົດປະພັນທີ່ມີຊື່ສຽງຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ.
ໃນຕົວໜຶງສືທີ່ຄວັດໃສ່ອອງເຕົ່າແລະກະດູກສັດຂອງສະໄໝລາຊະວົງຊາງຍາມຕັ້ງລາຊະທານີຢູ່ເມືອງອິນໃນ 3000 ກວ່າປີກ່ອນ, ຈີນກໍ່ມີການບັນທຶກກ່ຽວກັບການປິ່ນປົວອະນາໄມແລະໂຣກສິບກວ່າຊະນິດແລ້ວ. ເມື່ອລາຊະວົງໂຈ່ວ ກໍ່ໄດ້ໃຊ້ວິທີບົ່ງມະຕິ ເຊັ່ນ ສັງເກດອາການເຈັບ ດົມ ຖາມຜູ່ປ່ວຍແລະກຳຊີບຂະຈອນ ແລະວິທີປິ່ນປົວ ເຊັ່ນ ຢຸກຢາ ປັກເຂັມແລະຜ່າຕັດເປັນຕົ້ນ. ໃນສະໄໝລາຊະວົງສິນແລະລາຊະວົງຮັ້ນ, ໄດ້ມີຄຳພີ “ຫວງຕີ້ເນີ້ຍຈິ່ງ” (huang di nei jing)ທີ່ບັນທຶກທິດສະດີແພດສາດຢ່າງເປັນລະບົບ. ຄຳພີດັ່ງກ່າວແມ່ນຄຳພີເຫຼັ້ມທຳອິດທີ່ບັນທຶກທິດສະດີແພດສາດຈີນທີ່ຮັກສາມາຈົນຮອດປະຈຸບັນ. ຄຳພີ “ຊາງຫານຈາປິ້ງລຸ້ນ” (shang han za bing lun) ທີ່ຂຽນໂດຍຈາງຈົ້ງຈິວ ໄດ້ບັນລະຍາຍການບົ່ງມະຕິແບບສິດຈະວິພາກແລະຫຼັກການປິ່ນປົວໂຣກນານາຊະນິດ, ໄດ້ສ້າງພື້ນຖານການພັດທະນາແພດສາດພຶດຕິກຳໃຫ້ຄົນຮຸ້ນຫຼັງ. ໃນສະໄໝຮັ້ນ ແພດສາດພະແນກສັນລະຍະກຳກໍ່ມີລະດັບຂ້ອນຂ້າງສູງແລ້ວ. ຕາມບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມ “ການບັນທຶກເລື່ອງສາມກົ໊ກ” ຂຽນວ່າ, ຮວາໂທ ນາຍໝໍທີ່ລືຊື່ລືນາມກໍ່ເລີ່ມໃຊ້ຢາມື່ນທົ່ວຄີງທີ່ຊື່ວ່າ “ໝາຟໍສານ” ໃນການຜ່າຕັດພະແນກສັນລະຍະກຳຕ່າງໆແລ້ວ.