ການສຶກສາຄະດີລັກຊັບຂອງພົນລະເມືອງຢູ່ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນມີຈຸດປະສົງ: (1) ຊອກຮູ້ລັກສະນະ ຂອງຜູ້ລັກຊັບ, (2) ຊອກຮູ້ໄລຍະເວລາທີ່ລັກຊັບ(3) ຊອກຮູ້ສາເຫດທີ່ພາໃຫ້ເກີດຄະດີລັກຊັບ ແລະ (4) ຊອກຮູ້ອຸປະສັກໃນການສະກັດກັ້ນແລະການແກ້ໄຂຄະດີລັກຊັບຂອງພົນລະເມືອງ.ການສຶກສາ ນີ້ເປັນການສຶກສາແບບສໍາຫຼວດ, ເຊິ່ງໃຊ້ຂໍ້ມູນປະຖົມພູມ ທີ່ໄດ້ຈາກການສໍາພາດ 70 ຄົນ ທີ່ຖືກກັກຂັງຢູ່ກອງບັນຊາການ ປກສ ເມືອງສີສັດຕະນາກ ໃນສະຖານລັກຊັບຂອງພົນລະເມືອງ ແລະຈາກການສໍາພາດເຈາະເລິກຈາກເຈົ້າໜ້າທີ່ຕໍາຫຼວດ, ໄອຍະການປະຊາຊົນນະຄອນຫຼວງແລະຜູ້ພິພາກສາໃນສານນະຄອນຫຼວງ.ຂໍ້ມູນທີ່ໄດ້ມາວິເຄາະ ດ້ວຍສະຖິຕິພັນລະນາ ແລະຈາກການຈັດລຽງ ເນື້ອຫາ ຂອງ ບົດທີ່ໃຫ້ສໍາພາດເຈາະເລິກ.
ຜົນຂອງການສຶກສາພົບວ່າ: ຜູ້ລັກຊັບສ່ວນຫຼາຍມີອາຍຸລະຫວ່າງ 21 ຫາ 26 ປີ, ມີອາຊີບເປັນກໍາມະກອນ ແລະຮອງລົງມາແມ່ນ ຜູ້ຫວ່າງງານ, ໄລຍະເວລາທີ່ລັກຊັບສ່ວນຫຼາຍແມ່ນ 18 ຫາ 24 ໂມງ ແລະຮອງລົງມາແມ່ນ 24 ຫາ 6 ໂມງ, ສາຍເຫດຫຼັກທີ່ພາໃຫ້ລັກຊັບ ແມ່ນເສບຢາເສບຕິດ ແລະຮອງລົງມາ ແມ່ນການຫຼິ້ນກິນຟູມເຟືອຍ, ການແກ້ໄຂຄະດີລັກຊັບຂອງພົນລະເມືອງພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍດ້ານເຊັ່ນ: ງົບປະມານບໍ່ພຽງພໍ, ພະນັກງານຕຳຫຼວດຍັງຂາດເຂີນທາງດ້ານປະລິມານແລະຄຸນນະພາບ, ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ່ວມມືຈາກປະຊາຊົນເທົ່າທີ່ຄວນໃນການເປັນຫູເປັນຕາຊ່ວຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດ ໃນການຕ້ານແລະສະກັດກັ້ດການລັກຊັບຂອງພົນລະເມືອງ, ເຄື່ອງມື, ອຸປະກອນທີ່ຈຳເປັນໃນການດຳເນີນຄະດີຍັງບໍ່ທັນພຽງພໍ ແລະການປະສານສົມທົບລະຫວ່າງກຳລັງຕຳຫຼວດດ້ວຍກັນ ແລະພາກ ສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງຍັງບໍ່ທັນໄດ້ດີ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຕ່ໍຄວາມໝາຍຂອງບາງມາດຕາກົດໝາຍຍັງບໍ່ທັນເອກະພາບກັນ. ການດຳເນີນຄະດີ ແມ່ນຖືເອົາແຕ່ຄຳຮັບສາລະພາບຂອງຜູ້ຖືກຫາເປັນຫຼັກໂດຍຂາດການພິສູດດ້ວຍ ຫຼັກຖານອື່ນ, ການກັກຂັງສ່ວນຫຼາຍ ແມ່ນປະຕິບັດບໍ່ໄດ້ຕາມກຳນົດເວລາ, ຖືກປ່ອຍຕົວພາງ, ການປະກອບຂໍ້ມູນຫຼັກຖານບໍ່ໜັກແໜ້ນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງສຳນວນຄະດີຄືນໃຫ້ອົງການໄອຍະການ ປະຊາຊົນເພື່ອປະກອບຫຼັກຖານເພີ່ມເຕີມ, ພະນັກງານຍັງໝຸ່ມນ້ອຍຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດຍັງຈຳກັດ, ນັກໂທດບໍ່ມີທີ່ຢູ່່ແນ່ນອນ ຫຼືຜູ້ຖືກຕັດສິນທຸກຍາກບໍ່ມີຊັບສິນ ຈຶ່ງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການໃຊ້ແທນຄ່າເສັຍຫາຍທາງແພ່ງ.