ການ
WORD
MAY, 1908
ຜູ້ໃຫຍ່ກັບ ໝູ່.
ຜູ້ຕາຍຕາຍຢູ່ໃນຄອບຄົວ, ໃນຊຸມຊົນ, ແລະຖ້າວ່າມີລັດຖະບານ?
ຜູ້ທີ່ອອກໄປຈາກຊີວິດນີ້ໃຊ້ເວລາພັກຜ່ອນເຊິ່ງຍາວຫລືສັ້ນ, ອີງຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາຍັງສືບຕໍ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນລັດຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາເຄີຍມີຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ແຕ່ມັນກໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນນີ້, ໃນຂະນະທີ່ຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີທຸກໆຫຼັກການທີ່ມີສ່ວນປະກອບຂອງຜູ້ຊາຍຢູ່ໃນໂລກນີ້, ຫລັງຈາກທີ່ລັດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີພາຫະນະທີ່ ເໝາະ ສົມກັບຍົນເທົ່ານັ້ນເຊິ່ງຈິດໃຈ, ຊີວິດ, ໜ້າ ທີ່.
ມີຜູ້ຊາຍຢູ່ກັບຄອບຄົວຂອງລາວຫລືຊຸມຊົນຢູ່ເທິງໂລກຕາມຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງລາວ, ມັນກໍ່ຈະເປັນຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງລາວທີ່ຈະສືບຕໍ່ຊີວິດແບບນີ້ຢູ່ໃນສະຖານະການຫລັງການເສຍຊີວິດ. ຖ້າລາວມັກຊີວິດທີ່ໂດດດ່ຽວ, ຫລືຊີວິດທີ່ອຸທິດຕົນເພື່ອການສຶກສາຫຼືຄົ້ນຄ້ວາ, ແລ້ວລາວກໍ່ຈະບໍ່ປາຖະ ໜາ ຊີວິດໃນບັນດາຄົນອື່ນ; ແຕ່ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມ, ຕາມຄວາມປາຖະຫນາຂອງລາວໃນຊີວິດທາງຮ່າງກາຍ, ຄວາມປາດຖະ ໜາ ຂອງລາວຈະສືບຕໍ່ຫລັງຈາກຄວາມຕາຍ.
ຫຼັງຈາກຄວາມຕາຍ, ມະນຸດ, ຊີວິດ, ຊີວິດ, ຈິດໃຈ, ຍັງສືບຕໍ່ກັບທຸກໆຄະນະຂອງລາວ, ແຕ່ລົບຮ່າງກາຍແລະຮູບຮ່າງຂອງຮ່າງກາຍທາງຮ່າງກາຍນັ້ນ. ຊາຍຄົນນັ້ນຈະຢູ່ບ່ອນໃດຄວາມຄິດແລະຄວາມສົນໃຈຂອງລາວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເມື່ອຈິດໃຈຖືກແຍກອອກຈາກໂລກໂດຍການແຍກອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງມັນ, ສື່ກາງຂອງການສະແດງອອກແລະການສື່ສານກັບໂລກທາງກາຍຍະພາບຈະຖືກຕັດຂາດແລະຜູ້ຊາຍບໍ່ສາມາດຢູ່ກັບຮ່າງກາຍຂອງຄອບຄົວຂອງລາວຫລືຊຸມຊົນທີ່ໄດ້ຄອບຄອງຢູ່. ຄວາມຄິດຂອງລາວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມຄິດຂອງລາວກ່ຽວກັບຄອບຄົວຫຼືຊຸມຊົນໄດ້ເຂັ້ມແຂງແລ້ວລາວກໍ່ຈະຄິດກັບພວກເຂົາຫຼືຖືພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມຄິດຂອງລາວຄືກັບວ່າລາວອາດຈະຄິດກັບຄອບຄົວຫຼື ໝູ່ ເພື່ອນຂອງລາວໃນຂະນະທີ່ລາວຢູ່ໃນໂລກນີ້ ປະເທດ. ລາວຈະບໍ່ມີແນວຄິດ ໃໝ່ໆ, ບໍ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບຄອບຄົວຫລືຊຸມຊົນຫລັງຈາກລາວເສຍຊີວິດ, ແລະຈະບໍ່ຮູ້ກ່ຽວກັບຊະຕາ ກຳ ຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ບາງຄັ້ງກໍ່ຄິດຜິດ. ຫຼັງຈາກຄວາມຕາຍຜູ້ຊາຍມີຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຄິດທີ່ລາວມີໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນຊີວິດທາງຮ່າງກາຍ. ລາວຄິດອີກເທື່ອ ໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຄິດໃນຊ່ວງຊີວິດ.
ມີຄວາມຄິດໂລກ, ເຊິ່ງຫລັງຈາກໂລກທັງ ໝົດ ທີ່ມະນຸດມີຊີວິດຢູ່ແທ້ໆໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍທາງດ້ານຮ່າງກາຍ, ເພາະໂລກນີ້ແມ່ນ ສຳ ລັບລາວໃນຂະນະທີ່ລາວແປພາສານີ້ສູ່ໂລກຄິດຂອງລາວ. ແຕ່ຍັງມີອີກໂລກ ໜຶ່ງ ທີ່ນອນຢູ່ລະຫວ່າງໂລກແຫ່ງຄວາມຄິດແລະໂລກທາງກາຍຍະພາບທີ່ຈະຖືກຢາເສບຕິດຫລືເມົາເຫຼົ້າ. ຄວາມປາຖະຫນາຈະເປັນປັດໃຈທີ່ໂດດເດັ່ນ. ການປະພຶດດັ່ງກ່າວຈະປະຕິບັດໄດ້ຄືກັນກັບອິດທິພົນຂອງຢາຫລືສິ່ງເສບຕິດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມປາຖະ ໜາ ຈະເຮັດໃຫ້ຕົວເອງສະແດງອອກເຖິງແມ່ນວ່າຄົນເມົາເຫຼົ້າສະແດງຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງລາວ. ພຽງແຕ່ໃນການປາກົດຕົວເລັກໆນ້ອຍໆຂອງອົງການທີ່ຕ້ອງການດັ່ງກ່າວແມ່ນຈິດໃຈ. ໃນຖານະເປັນແນວຄິດຈິດຕະນາການຂອງຊີວິດຄອບຄົວຫຼືຊີວິດຂອງຊຸມຊົນເປັນສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດໃນໂລກທາງກາຍ, ສະນັ້ນຈິດໃຈດຽວກັນຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດຄອບຄົວຫລືຊຸມຊົນຢູ່ໃນໂລກທີ່ມີຄວາມຄິດທີ່ດີທີ່ສຸດໃນສະຖານະການຕາຍຫຼັງຈາກນັ້ນ. ແຕ່ວ່າໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນໂລກກາຍຍະພາບນີ້ຊີວິດທີ່ ເໝາະ ສົມເບິ່ງຄືວ່າເປັນເງົາມືດແລະວຸ້ນວາຍແລະຊີວິດທາງກາຍະພາບເປັນຄວາມຈິງແລະເປັນຈິງ, ໃນປັດຈຸບັນສະພາບການແມ່ນປ່ຽນແປງ ໃໝ່; ໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມແມ່ນແທ້ຈິງແລະກາຍຍະພາບໄດ້ຫາຍໄປຫມົດແລ້ວຫຼືຍັງເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນ.
ແມ່ນແລ້ວ, ມີລັດຖະບານໃນລັດຫລັງຈາກຕາຍ. ແຕ່ລະລັດຫຼັງຈາກການຕາຍມີລັດຖະບານຂອງຕົນເອງແລະກົດ ໝາຍ ຂອງແຕ່ລະລັດຄວບຄຸມລັດນັ້ນ. ກົດ ໝາຍ ຂອງລັດຄວາມປາດຖະ ໜາ ຖືກສະແດງໂດຍຊື່ຂອງມັນ: ຄວາມປາດຖະ ໜາ. ໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມແມ່ນຄວບຄຸມດ້ວຍຄວາມຄິດ. ແຕ່ລະລັດແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍອັດຕະໂນມັດໂດຍຄວາມປາຖະ ໜາ, ຫຼືຄວາມຄິດທີ່ດີເລີດ, ແຕ່ລະລັດຕາມລັກສະນະຂອງມັນ, ແລະທັງ ໝົດ ຕາມຄວາມຍຸດຕິ ທຳ.
ມີການລົງໂທດຫຼືລາງວັນສໍາລັບການກະທໍາທີ່ເຮັດໂດຍຄົນຕາຍ, ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນຊີວິດຫຼືຫຼັງຈາກການຕາຍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ແລະແຕ່ລະການກະ ທຳ ກໍ່ ນຳ ມາເຊິ່ງຜົນຂອງມັນ, ອີງຕາມການກະ ທຳ ແລະອີງຕາມແຮງຈູງໃຈແລະຄວາມຄິດເຊິ່ງກະຕຸ້ນການກະ ທຳ. ຫຼາຍຄົນທີ່ປະຕິບັດຢູ່ໃນໂລກນີ້ປະຕິບັດໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ, ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມການກະ ທຳ ດັ່ງກ່າວຈະ ນຳ ເອົາລາງວັນຫຼືການລົງໂທດມາໃຫ້. ຄົນທີ່ດຶງກະບອກປືນທີ່ລາວບໍ່ຮູ້ວ່າຖືກໂຫລດແລະຍິງນິ້ວມືຫລືມືຂອງ ໝູ່ ເພື່ອນປະສົບກັບຄວາມເຈັບປວດທາງດ້ານຮ່າງກາຍຄືກັນກັບວ່າລາວໄດ້ຍິງເຈດຕະນາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລາວບາດເຈັບ. ການລົງໂທດທາງຮ່າງກາຍກໍ່ຄືກັນ. ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ການລົງໂທດທາງຈິດເຊິ່ງຈະເປັນການເສຍໃຈ, ເຊິ່ງລາວຈະທົນທຸກຖ້າລາວປະຕິບັດກັບຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.
ນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບ ຄຳ ຖາມໃນຂະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂລກທາງກາຍະພາບ. ແຕ່ມີອີກຂ້າງ ໜຶ່ງ ທີ່ເປັນສະຖານະການຫລັງຄວາມຕາຍ. ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະຖານະການຫລັງການເສຍຊີວິດປະຕິບັດພຽງແຕ່ເປັນຜົນກະທົບຕໍ່ສາເຫດ. ໂລກນີ້ແມ່ນໂລກຂອງສາເຫດເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜົນກະທົບ, ແຕ່ລັດຫລັງຈາກມີແຕ່ຜົນກະທົບ. ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະຫນາຍັງສືບຕໍ່ປະຕິບັດຫຼັງຈາກຄວາມຕາຍອີງຕາມແຮງກະຕຸ້ນທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃນຊ່ວງຊີວິດທາງກາຍະພາບ. ເພາະສະນັ້ນ, ການກະ ທຳ ທີ່ປະຕິບັດໂດຍອົງການດາລາສາດ, ຫລືແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຈິດໃຈໃນໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມຂອງມັນ, ແມ່ນຜົນໄດ້ຮັບເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສາເຫດ. ພວກມັນແມ່ນຜົນສະທ້ອນທີ່ເປັນລາງວັນຫລືການລົງໂທດຕໍ່ການກະ ທຳ ທີ່ປະຕິບັດໃນໂລກກາຍຍະສິນ. ແຕ່ການກະ ທຳ ເຫລົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນຫລືຖືກລົງໂທດ.
ຄຳ ວ່າ "ລາງວັນ" ແລະ "ການລົງໂທດ" ແມ່ນ ຄຳ ສັບທາງສາດສະ ໜາ. ພວກເຂົາມີຄວາມ ໝາຍ ສ່ວນຕົວແລະຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ. ບໍ່ວ່າໃນໂລກນີ້ຫລືໃນໂລກອື່ນ, ກົດ ໝາຍ ທີ່ແທ້ຈິງຕີຄວາມ ໝາຍ ການລົງໂທດເພື່ອ ໝາຍ ເຖິງບົດຮຽນທີ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ປະຕິບັດການກະ ທຳ ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ລາງວັນແມ່ນບົດຮຽນທີ່ມອບໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດງານທີ່ຖືກຕ້ອງ. ບົດຮຽນທີ່ເອີ້ນວ່າການລົງໂທດແມ່ນໃຫ້ແກ່ນັກສະແດງເພື່ອສອນລາວບໍ່ໃຫ້ເຮັດຜິດອີກ. ລາງວັນສອນຜົນສະທ້ອນຂອງການກະ ທຳ ທີ່ຖືກຕ້ອງ.
ໃນສະພາບການຫລັງການເສຍຊີວິດ, ຮ່າງກາຍຄວາມປາຖະຫນາປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍເທົ່າກັບຜູ້ຊາຍທີ່ມີຄວາມຢາກອາຫານທີ່ແຂງແຮງ, ໃນເວລາທີ່ລາວບໍ່ມີວິທີແລະໂອກາດທີ່ຈະຕອບສະ ໜອງ ຄວາມຢາກອາຫານຂອງລາວ. ຮ່າງກາຍຂອງຮ່າງກາຍແມ່ນຂະຫນາດກາງທີ່ຮ່າງກາຍຄວາມປາຖະຫນາຕອບສະຫນອງຄວາມຢາກອາຫານຂອງມັນ. ເມື່ອຮ່າງກາຍທີ່ປາດຖະ ໜາ ຈະຖືກຕັດຂາດຫລືຖືກຕັດອອກຈາກຮ່າງກາຍທາງຮ່າງກາຍຂອງມັນເມື່ອຕາຍ, ຄວາມຢາກອາຫານຍັງຄົງຢູ່, ແຕ່ມັນບໍ່ມີວິທີທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈ. ເພື່ອວ່າຖ້າຄວາມປາຖະ ໜາ ມີຄວາມຮຸນແຮງແລະເພື່ອຄວາມເພິ່ງພໍໃຈທາງຮ່າງກາຍຈະມີຄວາມຫິວໂຫຍຂອງຄວາມປາຖະ ໜາ ຫລືການເຜົາຕົວຂອງຄວາມຢາກ, ແຕ່ບໍ່ມີວິທີທີ່ຈະເພິ່ງພໍໃຈຫລືເຮັດໃຫ້ມັນພໍໃຈ. ແຕ່ຈິດໃຈທີ່ອຸດົມການສູງ, ປະສົບກັບຄວາມສຸກທັງ ໝົດ ທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການປະຕິບັດຕາມອຸດົມການເຫຼົ່ານີ້, ເພາະວ່າມັນຢູ່ໃນໂລກທີ່ອຸດົມການ.
ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາມີໃນພາຍຫລັງຄວາມຕາຍກ່າວເຖິງການລົງໂທດຫລືລາງວັນຫລືເອີ້ນວ່າຖືກຕ້ອງຫລາຍກວ່າເກົ່າ, ບົດຮຽນຂອງການກະ ທຳ ທີ່ຖືກແລະຜິດ, ເປັນຜົນມາຈາກຄວາມຄິດ, ການກະ ທຳ ແລະການກະ ທຳ ທີ່ປະຕິບັດໃນຂະນະທີ່ ດຳ ລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກຮ່າງກາຍ.
ຜູ້ຕາຍໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້?
ບໍ່, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມ ໝາຍ ທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງ ຄຳ ສັບ. ຄວາມຮູ້ທັງ ໝົດ ທີ່ຈິດໃຈຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບໃນຂະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຮ່າງກາຍໃນໂລກກາຍຍະພາບນີ້. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ຖ້າມີຄວາມຮູ້ທີ່ຈະໄດ້ມາ. ຫລັງຈາກຕາຍພວກເຮົາອາດຈະຜ່ານຂັ້ນຕອນການຍ່ອຍອາຫານຫລືການສົມທຽບ, ແຕ່ວ່າມີພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ມາໃນໂລກນີ້, ໃນຄວາມ ໝາຍ ດຽວກັນວ່າງົວອາດຈະໂກງຕົ້ນໄມ້ຂອງມັນໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນຮາງຫຍ້າຂອງມັນ, ແຕ່ວ່າມັນມີພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ມັນໄດ້ແບກມັນມາຈາກ ພາກສະຫນາມ. ສະນັ້ນການຈາກໄປມີຊີວິດຢູ່ ເໜືອ ຫລືຊອກຫາຄວາມປາຖະ ໜາ, ຄວາມຄິດ, ຫລືອຸດົມການເຫລົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງມັນໄດ້ສ້າງ, ພັດທະນາແລະແຕ່ງຕົວໃນຊີວິດ. ຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງຂອງໂລກທັງ ໝົດ ຕ້ອງໄດ້ຮັບໃນຂະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້. ນິຕິບຸກຄົນບໍ່ສາມາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ຮູ້ໃນຊ່ວງຊີວິດ. ມັນອາດຈະຂະຫຍາຍແລະມີຊີວິດອີກຄັ້ງທີ່ມັນໄດ້ຮູ້ມາຕະຫຼອດຊີວິດ, ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ສາມາດມີຄວາມຮູ້ຫຍັງ ໃໝ່ ຫຼັງຈາກຕາຍ.
ຜູ້ຕາຍຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ກໍາລັງເກີດຂື້ນຢູ່ໃນໂລກນີ້ບໍ?
ບາງຄົນ, ບາງຄົນກໍ່ບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ມັນຂື້ນກັບຄວາມ ໝາຍ ຂອງ ຄຳ ວ່າ "ຄົນຕາຍ." ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງໂລກແມ່ນຊັ້ນດຽວຂອງຫລາຍໆຫ້ອງຂອງ“ ຄົນຕາຍ” ເຊິ່ງອາດຈະຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂື້ນໃນໂລກນີ້. ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາສາມາດຮູ້ພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ ກຳ ລັງເກີດຂື້ນຍ້ອນວ່າມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມປາຖະ ໜາ ແລະຄວາມຢາກທີ່ພວກເຂົາເຄີຍປະສົບໃນຊ່ວງຊີວິດ, ແລະການເດີນຕໍ່ໄປແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບພວກເຂົາ. ຍົກຕົວຢ່າງ, ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງຄົນເມົາເຫຼົ້າຈະຮູ້ພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ ກຳ ລັງເກີດຂື້ນໃນໂລກເທົ່ານັ້ນເພາະມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງລາວທີ່ຢາກດື່ມແລະເຖິງແມ່ນວ່າໃນເວລາທີ່ລາວສາມາດພົບເຫັນເຂດໃກ້ຄຽງແລະຄົນທີ່ຕິດເຫຼົ້າ. ລາວສາມາດຊອກຫາບໍລິເວນໃກ້ຄຽງໂດຍການດຶງດູດ ທຳ ມະຊາດຂອງການມັກ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ປະສົບກັບສິ່ງທີ່ ກຳ ລັງເກີດຂື້ນລາວຕ້ອງເຮັດແນວນັ້ນຜ່ານຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ທີ່ດື່ມ, ເຊິ່ງລາວຈະເຮັດໂດຍການເຂົ້າໄປໃນແລະສັງເກດເບິ່ງຜູ້ທີ່ດື່ມ. ແຕ່ວ່າ ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງຄົນເມົາເຫຼົ້າອາດຈະບໍ່ຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂື້ນໃນໂລກການເມືອງຫລືຂອງວັນນະຄະດີຫຼືສິລະປະ, ທັງຈະບໍ່ຮູ້ຫຼືເຂົ້າໃຈການຄົ້ນພົບໃນດາລາສາດຫຼືວິທະຍາສາດທາງຄະນິດສາດ. ຍ້ອນວ່າແຕ່ລະຄົນຊອກຫາສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈທີ່ສຸດໃນໂລກກາຍ, ສະນັ້ນອົງການທີ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ຈະຖືກດຶງດູດໃຫ້ເຂົ້າກັບສະພາບແວດລ້ອມທາງກາຍະພາບທີ່ ເໝາະ ສົມກັບ ທຳ ມະຊາດຂອງຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງພວກເຂົາ.
ຄຳ ຖາມກໍຄື, ພວກເຂົາສາມາດຮູ້ໄດ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂື້ນແມ່ນແຕ່ໃນທ້ອງຖິ່ນເຫລົ່ານັ້ນ? ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ທຳ ມະດາບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້, ຍ້ອນວ່າມັນບໍ່ມີອະໄວຍະວະທາງຮ່າງກາຍທີ່ຜ່ານການເບິ່ງວັດຖຸຕ່າງໆ. ມັນອາດຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມປາດຖະ ໜາ ແລະຢູ່ໃກ້ກັບຈຸດປະສົງຂອງການສະແດງອອກຂອງມັນ, ແຕ່ມັນບໍ່ສາມາດເຫັນວັດຖຸດັ່ງກ່າວເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນຈະເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍຂອງມະນຸດແລະໃຊ້ອະໄວຍະວະຂອງສາຍຕາຫລືຄວາມຮູ້ສຶກອື່ນໆທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບໂລກທາງກາຍະພາບ. ທີ່ດີທີ່ສຸດ, ຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາຖະຫນາ ທຳ ມະດາສາມາດເບິ່ງເຫັນຄວາມປາຖະ ໜາ ຂອງໂລກທາງກາຍ.
ຈິດໃຈທີ່ໄດ້ຜູກມັດຮ່າງກາຍແລະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມຂອງມັນຈະບໍ່ຮູ້ວ່າມັນ ກຳ ລັງເກີດຫຍັງຂື້ນໃນໂລກທາງກາຍຍະພາບ. ໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມຂອງມັນແມ່ນສະຫວັນຂອງມັນ. ສະຫວັນຫຼືໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມນີ້ຈະຢຸດສະງັກຖ້າສິ່ງທັງ ໝົດ ໃນໂລກກາຍຍະພາບເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ອຸດົມການຂອງໂລກເທິງແຜ່ນດິນໂລກອາດຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັບຄົນທີ່ໄປໃນໂລກທີ່ດີເລີດ, ແຕ່ວ່າພຽງແຕ່ອຸດົມການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄືກັນ, ເຊັ່ນວ່າ, ໄດ້ຖືກປະສົບການໂດຍຈິດໃຈໃນໂລກທີ່ ເໝາະ ສົມຂອງມັນ.
ທ່ານອະທິບາຍເຫດການທີ່ຄົນຕາຍໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນຄວາມຝັນຫຼືກັບຄົນທີ່ຕື່ນຕົວແລະໄດ້ປະກາດວ່າການຕາຍຂອງຄົນບາງຄົນໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນສະມາຊິກຂອງຄອບຄົວຢູ່ໃກ້?
ຄວາມໄຝ່ຝັນທີ່ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນສາເຫດດ້ານສະລິລະສາດມາຈາກໂລກອາວະກາດຫລືຈາກໂລກທີ່ຄິດ. ການເສຍຊີວິດຂອງຄົນທີ່ປະກາດໃນຄວາມຝັນກໍ່ ໝາຍ ຄວາມວ່າຜູ້ທີ່ປະກາດວ່າຈະຕາຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວຫຼືສ້າງສາເຫດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລາວເສຍຊີວິດ, ແລະສາເຫດທີ່ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງໂລກໂຫດ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາອາດຈະຖືກເບິ່ງເປັນຮູບ; ທຸກໆສະຖານະການທີ່ເຂົ້າຮ່ວມການເສຍຊີວິດກໍ່ອາດຈະເບິ່ງໄດ້ຖ້າສະແຫວງຫາ. ດັ່ງນັ້ນຄວາມຝັນ, ກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍທີ່ເກີດຂື້ນ, ຕາມທີ່ໄດ້ປະກາດ, ອາດຈະຖືກເຫັນໂດຍຜູ້ໃດຜູ້ ໜຶ່ງ ທີ່ເຂົ້າມາພົວພັນກັບກະແສຄວາມຄິດເຊິ່ງເປັນສາເຫດຂອງຮູບ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ ໜຶ່ງ ປະກົດຕົວໃນຄວາມຝັນມັນ ໝາຍ ຄວາມວ່າຮູບລັກສະນະດັ່ງກ່າວຊີ້ ນຳ ຄວາມສົນໃຈຂອງຄົນ ໜຶ່ງ ໃນຄວາມຝັນເຖິງຄວາມຕາຍທີ່ຈະມາເຖິງ. ສິ່ງນີ້ຈະເຮັດໄດ້ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອຫລີກລ້ຽງການຕາຍ, ຫລືການກະກຽມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມັນ, ຫລືເປັນຕົວຢ່າງທີ່ຄວນຈະໄດ້ຮັບການສັງເກດຈາກຜູ້ທີ່ເປັນຫ່ວງທີ່ສຸດ.
ຫຼັກການດຽວກັນນີ້ຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນກໍລະນີທີ່ຄົນຕາຍໄດ້ປະກົດຕົວແລະປະກາດການເສຍຊີວິດຂອງຄົນອື່ນທີ່ຈະມາເຖິງກັບຄົນທີ່ຕື່ນຕົວ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຕາຂອງຄົນນັ້ນຈະມີຄວາມຮູ້ສຶກດີກັບລັກສະນະ, ຫຼືຄວາມຮູ້ສຶກທາງດາລາສາດໄດ້ວ່ອງໄວທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າ ຮູບລັກສະນະ. ເຫດຜົນດຽວກັນຈະຖືກ ນຳ ໃຊ້. ແຕ່ຄວາມແຕກຕ່າງອາດຈະແມ່ນວ່າໃນຂະນະທີ່ຈິດໃຈເຫັນໃນຄວາມຝັນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຫຼາຍກ່ວາໃນການຕື່ນນອນແລະເພາະສະນັ້ນສິ່ງທີ່ມີລັກສະນະທາງດາລາສາດບໍ່ ຈຳ ເປັນຕ້ອງ ໜາ ແໜ້ນ, ການປາກົດຂື້ນຈະຕ້ອງມີຄວາມຊັດເຈນກວ່າແລະຄວາມຮູ້ສຶກທາງດ້ານຮ່າງກາຍ ນຳ ມາຫຼີ້ນເພື່ອຈະຮັບຮູ້. ຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວຜູ້ທີ່ປາກົດຕົວຈະເປັນຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມປາດຖະ ໜາ ທີ່ຕິດພັນຫລືພົວພັນກັບບາງຄົນກັບຜູ້ທີ່ມັນໄດ້ປະກາດວ່າເສຍຊີວິດ. ແຕ່ວ່າທຸກຄົນທີ່ຖືກປະກາດວ່າຈະຕາຍກໍ່ບໍ່ຕາຍຕາມທີ່ໄດ້ປະກາດ. ນີ້ ໝາຍ ຄວາມວ່າ (ເມື່ອຄົນນັ້ນບໍ່ຫຼົງໄຫຼກັບຄວາມຫຼົງໄຫຼ) ສາເຫດທີ່ຕ້ອງການຄວາມຕາຍຢ່າງແທ້ຈິງບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກອອກມາຢ່າງແທ້ຈິງ, ແຕ່ວ່າຄວາມຕາຍນັ້ນຈະປະຕິບັດໄປເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າການຕໍ່ຕ້ານມີການສ້າງຕັ້ງເພື່ອຫລີກລ້ຽງມັນ. ເມື່ອມີການກະ ທຳ ທີ່ ເໝາະ ສົມດັ່ງນັ້ນການຕາຍອາດຈະຫລີກລ້ຽງໄດ້.
ຄົນຕາຍໄດ້ດຶງດູດສະມາຊິກຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາໃນຂະນະທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະພວກເຂົາສັງເກດເບິ່ງພວກເຂົາ; ເວົ້າວ່າແມ່ທີ່ຖືກປ່ອຍອອກຈາກເດັກນ້ອຍຂອງນາງ?
ມັນເປັນໄປໄດ້ວ່າ ໜຶ່ງ ໃນສະມາຊິກທີ່ໄດ້ຈາກໄປຂອງຄອບຄົວອາດຈະຖືກດຶງດູດໃຫ້ຄົນ ໜຶ່ງ ຫຼືຄົນອື່ນໃນຄອບຄົວຖ້າມີຄວາມປາຖະ ໜາ ທີ່ບໍ່ສົມບູນແບບເຊິ່ງແຂງແຮງໃນຊີວິດ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ, ຜູ້ ໜຶ່ງ ທີ່ຢາກສົ່ງສິ້ນສ່ວນ ໜຶ່ງ ຂອງຊັບສິນໄປຫາອີກສິ່ງ ໜຶ່ງ ທີ່ລາວໄດ້ຄອບຄອງໃນຊ່ວງຊີວິດໂດຍການຫຼອກລວງ. ທັນທີທີ່ການສື່ສານໄດ້ຖືກສ້າງຂື້ນ, ຫຼືຜູ້ທີ່ມີສິດໄດ້ເຂົ້າມາເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຄວາມປາຖະ ໜາ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ ສຳ ເລັດແລະຈິດໃຈທີ່ໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກພັນທະບັດທີ່ຖືໄວ້. ໃນກໍລະນີທີ່ແມ່ເບິ່ງແຍງລູກໆ, ສິ່ງນີ້ເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ວ່າຄວາມຄິດນັ້ນແຂງແຮງຕະຫຼອດຊີວິດແລະຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຕາຍເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງແມ່ຢູ່ກັບສະພາບການຂອງລູກ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ຕ້ອງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເບົາບາງລົງເພື່ອໃຫ້ແມ່ໄດ້ຮັບອິດສະລະພາບແລະເດັກນ້ອຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດວຽກຊະຕາ ກຳ ທີ່ພວກເຂົາສ້າງຂື້ນໃນອາດີດ. ຫລັງຈາກໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໂລກຫລືສະຫວັນທີ່ດີເລີດຂອງນາງ, ແມ່ທີ່ໄດ້ຈາກໄປຍັງຄິດເຖິງເດັກນ້ອຍທີ່ຮັກນາງ. ແຕ່ຄວາມຄິດຂອງນາງກ່ຽວກັບເດັກນ້ອຍບໍ່ສາມາດຖືກລົບກວນໃນສະພາບທີ່ ເໝາະ ສົມຂອງນາງ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ລັດກໍ່ຈະບໍ່ ເໝາະ ສົມ. ຖ້າເດັກນ້ອຍປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນາງບໍ່ສາມາດຮູ້ມັນໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມທຸກທໍລະມານຕົວເອງ, ແລະຄວາມທຸກທໍລະມານບໍ່ມີບ່ອນໃດໃນໂລກທີ່ດີທີ່ສຸດ. ຄວາມທຸກທໍລະມານແມ່ນພາກສ່ວນ ໜຶ່ງ ຂອງບົດຮຽນແລະປະສົບການຂອງຊີວິດຈາກຈິດໃຈທີ່ທຸກທໍລະມານນັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ແລະຮຽນຮູ້ວິທີການ ດຳ ລົງຊີວິດແລະການຄິດແລະການກະ ທຳ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນກໍ່ຄືວ່າແມ່ທີ່ຄິດເຖິງເດັກນ້ອຍທີ່ຮັກແມ່, ອາດຈະສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ພວກເຂົາໂດຍຜ່ານຄວາມຄິດ. ນາງບໍ່ສາມາດເບິ່ງແຍງພວກເຂົາໃນສະຫວັດດີການທາງດ້ານຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ນາງອາດຈະບອກອຸດົມການສູງຂອງພວກເຂົາເພື່ອບອກພວກເຂົາເມື່ອຄວາມຄິດແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາຈະຕອບສະ ໜອງ. ໃນວິທີການນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ລູກໆຂອງພໍ່ແມ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອຈາກຜູ້ທີ່ຈາກໄປ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນໂລກທີ່ດີເລີດຫລືສະຫວັນ, ແຕ່ວ່າເພື່ອນທີ່ຈາກໄປທຸກຄົນອາດຈະຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ຖ້າອຸດົມການຂອງການຈາກໄປໄດ້ສູງແລະສູງສົ່ງ ຕິດຕໍ່ແລະມິດຕະພາບໃນຊີວິດທາງກາຍະພາບ.
ໃນໂລກຂອງຄົນຕາຍມີແສງແດດແລະດວງຈັນແລະດວງດາວດຽວກັນຢູ່ໃນໂລກຂອງພວກເຮົາບໍ?
ບໍ່, ແນ່ນອນບໍ່ແມ່ນ. ດວງອາທິດແລະດວງເດືອນແລະດວງດາວໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງວ່າເປັນອົງການຈັດຕັ້ງທາງດ້ານຮ່າງກາຍໃນຈັກກະວານທາງກາຍະພາບ. ໃນຖານະເປັນດັ່ງກ່າວພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເປັນໄປໄດ້, ຫຼືບໍ່ໄດ້ຮັບການເຫັນວ່າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຫລັງຈາກຕາຍ; ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຄິດຂອງພວກມັນອາດຈະຖືກຝັງຢູ່ໃນໃຈຫລັງຈາກຄວາມຕາຍຄວາມຄິດຈະແຕກຕ່າງຈາກວັດຖຸ. ນັກດາລາສາດທີ່ຄວາມຄິດຂອງລາວຖືກຄິດຄົ້ນໂດຍການສຶກສາຂອງລາວທັງ ໝົດ ໃນຂະນະທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ອາດຈະຫລັງຈາກຄວາມຕາຍຍັງຄົງເຂົ້າໄປໃນຫົວຂໍ້ຂອງລາວ, ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ລາວຈະບໍ່ເຫັນດວງເດືອນແລະດວງດາວ, ແຕ່ມີພຽງແຕ່ຄວາມຄິດຫຼືຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາ. ດວງອາທິດແລະດວງເດືອນແລະດວງດາວໃຫ້ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເທິງໂລກມີສາມປະເພດຂອງແສງໄຟຟ້າແລະຄວາມຮຸນແຮງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກທາງຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາແມ່ນແສງຕາເວັນ. ຖ້າບໍ່ມີຕາເວັນພວກເຮົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ຫຼັງຈາກຄວາມຕາຍຈິດໃຈແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກອື່ນໆສະຫວ່າງເພາະມັນອາດຈະເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍສະຫວ່າງອີກດ້ວຍ. ແຕ່ເມື່ອຈິດໃຈຫລືຊີວິດອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງມັນຮ່າງກາຍຢູ່ໃນຄວາມມືດແລະຄວາມຕາຍ. ເມື່ອຈິດໃຈແຍກອອກຈາກຮ່າງກາຍທີ່ປາດຖະ ໜາ, ຮ່າງກາຍນັ້ນກໍ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດແລະມັນກໍ່ຕ້ອງຕາຍເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອຈິດໃຈຜ່ານໄປໃນສະຖານະທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງມັນມັນເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດແລະອຸດົມການຂອງຊີວິດບໍ່ແຈ້ງປານໃດ. ແຕ່ແສງຕາເວັນ, ດວງເດືອນ, ຫລືດວງດາວ, ບໍ່ສາມາດສົ່ງແສງສະຫວ່າງໃຫ້ພວກເຮົາຫລັງຈາກຄວາມຕາຍ.
ມັນເປັນໄປໄດ້ສໍາລັບຜູ້ຕາຍທີ່ມີອິດທິພົນຕໍ່ການດໍາລົງຊີວິດໂດຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບການດໍາລົງຊີວິດ, ໂດຍສະແດງຄວາມຄິດຫລືການກະທໍາ?
ແມ່ນແລ້ວ, ມັນເປັນໄປໄດ້ແລະມັນມັກຈະເກີດຂື້ນທີ່ບັນດາຫົວ ໜ່ວຍ ທີ່ບໍ່ມີຄວາມປາຖະ ໜາ ທີ່ແຂງແຮງແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາຖືກຕັດຂາດໂດຍການມີ ໜ້າ ຂອງພວກເຂົາທີ່ກະຕຸ້ນຜູ້ທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວ, ໃຫ້ກະ ທຳ ຄວາມຜິດທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີອິດທິພົນນັ້ນ. ນີ້ບໍ່ໄດ້ ໝາຍ ຄວາມວ່າການກະ ທຳ ດັ່ງກ່າວແມ່ນເກີດຂື້ນທັງ ໝົດ ຈາກບຸກຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຕົວ, ທັງບໍ່ໄດ້ ໝາຍ ເຖິງຄວາມບໍລິສຸດຂອງຜູ້ທີ່ກະ ທຳ ຄວາມຜິດພາຍໃຕ້ອິດທິພົນດັ່ງກ່າວ. ມັນພຽງແຕ່ ໝາຍ ຄວາມວ່າ ໜ່ວຍ ງານທີ່ບໍ່ສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດຈະສະແຫວງຫາຫລືຖືກດຶງດູດໃຫ້ຄົນທີ່ມີອິດທິພົນສູງສຸດ. ຜູ້ທີ່ມີຄວາມປະທັບໃຈທີ່ສຸດອາດຈະແມ່ນສື່ກາງໂດຍບໍ່ມີອຸດົມການສູງຫລືຄວາມເຂັ້ມແຂງທາງສິນ ທຳ, ຫລືຜູ້ທີ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຄ້າຍຄືກັບບຸກຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວປະທັບໃຈ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປໄດ້ແລະມັກຈະເຮັດໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ກະຕຸ້ນການກະ ທຳ. ສະນັ້ນມັນກໍ່ເປັນໄປໄດ້ ສຳ ລັບຄວາມຄິດ, ເຊິ່ງມີລັກສະນະສູງກວ່າ, ຖືກແນະ ນຳ ໃຫ້ຄົນອື່ນ, ແຕ່ໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວມັນບໍ່ ຈຳ ເປັນຕ້ອງໄປຫາຄວາມຕາຍເພື່ອຄວາມຄິດ, ເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງຄົນມີຊີວິດມີ ອຳ ນາດແລະອິດທິພົນຫລາຍກວ່າຄວາມຄິດ ຂອງຄົນຕາຍ.
HW Percival