ທ່ານ ປອ. ຫວູ ງອກ ຮວ່າງ (ພາບ: VOV.VN)
ວກ - ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະ ຢືນຢັນໃນມະຕິຂອງຕົນວ່າ, ອຳນາດລັດເປັນຂອງປະຊາຊົນ. ການຄວບຄຸມອຳນາດ ແມ່ນຄຸນຄ່າຂອງມະນຸດ ໃນສັງຄົມທີ່ກ້າວໜ້າ; ການປ້ອງກັນ ແລະ ຕ້ານຄວາມເສື່ອມໂຊມ ຂອງອຳນາດລັດ ແລະ ສັງຄົມ ແມ່ນເພື່ອປະຕິບັດ ເປົ້າໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ມີລັດໜຶ່ງທີ່ໝັ້ນຄົງ, ຍືນຍົງຍາວນານ, ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນ.
ອຳນາດເໝືອນດັ່ງ “ມ້າຊ່ວງ” ທີ່ຂຶ້ນຂີ່ຍາກ, ຫາກມອບສາຍບັງຫຽນໃຫ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄຸນທຳຄວາມສາມາດ ມັນກໍ່ຈະເຕັ້ນໂຍງຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຂີ່ຖືກບາດເຈັບ ບາງທີກໍ່ອາດຈະເສຍຊີວິດ. ອຳນາດແມ່ນ “ມີດ” ສອງຄົມ, ອາດຈະຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ຊີວິດສັງຄົມ ແລະ ກໍ່ອາດຈະກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດບ້ານເມືອງ ຖ້າຫາກມັນຕົກເຂົ້າໃນກຳມືຂອງຜູູ້ໄຮ້ຄວາມສາມາດ ໂລບມາກໂລພາ. ປີ 2011, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ເວົ້າເຖິງການຄວບຄຸມອຳນາດ, ແຕ່ພຽງແຕ່ເວົ້າຜ່ານເທົ່ານັ້ນ. ເສຍດາຍວ່າ ບັນຫາດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດຢ່າງລະອຽດ. ກ່ອນແລະໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII, ສະຫາຍເລຂາທິການໃຫຍ່ຂອງພັກ ໄດ້ເນັ້ນໜັກຢ່າງໜ້ອຍສອງຄັ້ງເຖິງຄວາມຕ້ອງການຕ້ອງຄວບຄຸມອຳນາດ.
ຄຳຖາມກ່ອນອື່ນໝົດທີ່ວາງອອກມາຄື ຍ້ອງຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງຄວບຄຸມອຳນາດ? ຖ້າບໍ່ຄວບຄຸມອຳນາດ ມັນຈະເປັນແນວໃດ?
ອຳນາດລັດເປັນຂອງປະຊາຊົນ, ເລິ່ມຕົ້ນແມ່ນເປັນແນວນັ້ນ ແລະຈະເປັນແນວນັ້ນຕະຫຼອດໄປ; ມັນບໍ່ແມ່ນຂອງພະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຂອງຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ໃດ, ບໍ່ແມ່ນຂອງຄອບຄົວໃດໜຶ່ງ ຫຼືຂອງຕະກຸນໃດໜຶ່ງ; ກໍ່ບໍ່ແມ່ນຂອງອົງການຈັດຕັ້ງອື່ນໃດໜຶ່ງ. ແຕ່ດົນນາມມາແລ້ວ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ມີຄວາມຮັບຮູ້ ແລະ ຢືນຢັນຫຼາຍຄັ້ງໃນບັນດາມະຕິຂອງຕົນວ່າ ອຳນາດລັດເປັນຂອງປະຂາຂົນ. ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ຖືທັງໝົດໂດຍກົງ, ແຕ່ພຽງແຕ່ກຳບັນຫາຫຼັກແຫຼ່ງຈຳນວນໜຶ່ງ (ຈະເວົ້າຕາມຫຼັງ), ສ່ວນທີ່ຍັງເຫຼືອແມ່ນມອບສິດໃຫ້ລັດຄຸ້ມຄອງ ແລະ ນຳໃຊ້ອຳນາດ ເພື່ອປົກປັກຮັກສາ ແລະ ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນ, ກໍ່ສ້າງປະເທດໃຫ້ຈະເລີນພັດທະນາ.
ແຕ່ວ່າ, ໃນປະຫວັດສາດໄດ້ມີບາງກໍລະນີ ຄົນຜູ້ໜຶ່ງ (ຫຼືຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ) ໃຊ້ເລ່ລ່ຽມການເມືອງຍາດເອົາອຳນາດຂອງປະຊາຊົນ, ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນກາຍເປັນເປົ້າໝາຍຂອງການປົກຄອງ; ປະຊາຊົນຫຼັງຈາກມອບສິດແລ້ວ ກໍ່ຈະສູນເສຍສິດທິ, ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການມອບສິດ ກໍ່ຄ່ອຍໆຖືກອຳນາດນັ້ນເຮັດໃຫ້ເສື່ອມທາດ, ເຂົານຳໃຊ້ອຳນາດນັ້ນບໍ່ແມ່ນເພື່ອປົກປ້ອງແລະຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນ ຄືທີ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາ, ເຂົາເຮັດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວຂອງຄອບຄົວ, ວົງຕະກຸນ, ຂອງຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ, ເຂົາຫັນມາຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນ, ເຂົາເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຈາກຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງອຳນາດ ກາຍເປັນເປົ້າໝາຍຂອງການກົດຂີ່ຂົ່ງເຫັງ ຖືກຂູດຮີດປົດປຸ້ນ.
ໃນທຸກບ່ອນແລະທຸກເວລາ, ອຳນາດມັກຈະມີສອງດ້ານ. ດ້ານບວກ ຕັ້ງໜ້າ, ມັນເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດເພື່ອເຕົ້າໂຮມກຳລັງ ກໍ່ສ້າງ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ, ກໍ່ສ້າງສັງຄົມທີ່ດີງາມ, ຖ້າຫາກອຳນາດນັ້ນຖືກມອບໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີບຸກຄະລິກກະພາບທີ່ດີ. ດ້ານລົບ ຫຍໍ້ທໍ້, ມັນເຄີຍເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນແລະກົງຈັກນຳໃຊ້ອຳນາດນັ້ນ ເສື່ອມທາດລົງ ຖ້າຫາກຄົນຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີບຸກຄະລິກກະພາບ ແລະບໍ່ມີກົນໄກທີ່ດີ ເພື່ອກວດກາຄວບຄຸມອຳນາດ. ຄວາມເສື່ອມທາດຄືແນວນັ້ນມີຢູ່ໃນກະໂຕທາດແທ້ທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ ແລະ ອຳນາດ. ມີບາງຄົນ ໃນຂັ້ນຕົ້ນ (ເມື່ອຍັງບໍ່ທັນມີອຳນາດ) ເປັນຄົນດີ, ແຕ່ເມື່ອມີອຳນາດໃນມືແລ້ວກໍ່ຄ່ອຍໆກາຍເປັນຄົນເສຍຕົວ, ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ດີ; ຊ້ຳບໍ່ໜຳອາດຈະທໍລະຍົດຕໍ່ປະຊາຊົນ, ຂາຍຊາດ ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດອັນຕ່ຳຊ້າຂອງບຸກຄົນ. ພິເສດ, ມີຄົນໄດ້ປ່ຽນແປງທາດແທ້ໄວທີ່ສຸດ, ພາຍຫຼັງການເລືອກຕັ້ງພຽງຄັ້ງໜຶ່ງ, ເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄົນອື່ນແລ້ວ, ນັບແຕ່ວາດຊົງບາດຍ່າງ, ວິທີປາກເວົ້າ, ວິທີຈັບມື,... ລ້ວນແຕ່ມີ “ທ່າທາງອັນສະຫງ່າ” ກວ່າແຕ່ກ່ອນ, ເປັນແບບ “ເຈົ້ານາຍ” ຂັ້ນເທິງ. ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຂຶ້ນເຖິງຍອດສູງແຫ່ງ “ໄຊຊະນະ” ທາງດ້ານອຳນາດແລ້ວ ແມ່ນເຖິງເວລາທີ່ເຂົາເຈົ້າເລີ່ມປະລາໄຊ, ຊຶ່ງກ່ອນອື່ນແມ່ນປະລາໄຊຕົນເອງ. ຢູ່ເທິງຍອດສູງແຫ່ງອຳນາດ ໜ້ອຍຄົນທີ່ເຫັນໄພອັນຕະລາຍທີ່ມີຢູ່ພາຍໃນອຳນາດນັ້ນ, ຖ້າຫາກບໍ່ແມ່ນຜູ້ນຳທີ່ມີບຸກຄະລິກກະພາບສູງສົ່ງ, ມີພູມປັນຍາເລິກເຊິ່ງ, ມີຄວາມສາມາດຜ່ານຂ້າມກະໂຕຕົນເອງ ແລະ ລໍ້ມະຫັດສະຈັນຂອງອຳນາດ, ເພື່ອສະມາທິ ຕັ້ງໃຈເບິ່ງກວ້າງມອງໄກ. ເມື່ອມີທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຢູ່ໃນກຳມືແລ້ວ ກໍ່ເປັນເວລາຕົວເອງເລິ່ມຄ່ອຍໆທີ່ຈະສູນເສຍຕົວເອງ, ເສຍຄວາມດີຄວາມງາມສັດຈະທຳກ່ອນນັ້ນ.
ການຄວບຄຸມອຳນາດກ່ອນອື່ນແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ອຳນາດຍາມໃດກໍ່ຂຶ້ນກັບເຈົ້າຂອງຂອງມັນ, ໝາຍຄວາມວ່າເປັນຂອງປະຊາຊົນ, ໄດ້ຮັບການນຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມຈຸດປະສົງ, ບໍ່ຖືກສວຍໃຊ້, ບໍ່ລ່ວງອຳນາດ. ເມື່ອອຳນາດຖືກລ່ວງລ້ຳກໍ່ຈະເຮັດໃຫ້ກົງຈັກອຳນາດການປົກຄອງເສື່ອມທາດຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະ ກໍ່ເປັນສາເຫດສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ພາໃຫ້ຄຸນສົມບັດສັງຄົມເສື່ອນເສຍ. ຄວາມເສື່ອມເສຍຂອງອຳນາດຈະພາໄປເຖິງຄວາມພັງທະລາຍຂອງລະບອບການເມືອງຢ່າງແນ່ນອນ. ຖ້າຫາກຄວາມເສື່ອນເສຍນັ້ນບໍ່ຖືກກີດກັ້ນ ແລະ ອຳນາດບໍ່ໄດ້ປົວແປງໃຫ້ແຂງແຮງ ແມ່ນບໍ່ອາດຫຼີກລ່ຽງຄວາມພັງທະລາຍໄດ້. ຄວາມພັງທະລາຍນັ້ນມັນເກີດເອງ, ຖ້າຫາກມີປັດໃຈພາຍນອກ ກໍ່ເປັນພຽງການຖ່າຍທອກແຮງຕື່ມໃສ່ເທົ່ານັ້ນ.
ຈຸດພິເສດການເມືອງທີ່ສຳຄັນຂອງສັງຄົມສັງຄົມນິຍົມທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນ ອຳນາດຍາມໃດກໍ່ເປັນຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ເປັນຂອງປະຊາຊົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງມີພື້ນຖານການເມືອງທີ່ຈົບງາມ ແລະ ໝັ້ນຄົງຢ່າງແທ້ຈິງ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງມະນຸດຊາດໄດ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: ລັດຂອງເຈົ້າທາດ, ລັດຂອງເຈົ້າກະສັດ ແລະ ບັນດາກຸ່ມສັກດິນາ, ລັດແຫ່ງຕົວແບບລວມສູນອຳນາດເຂົ້າໃນກຳມືຂອງຄົນກຸ່ມໝຶ່ງທີ່ຖືກປ່ຽນທາດ, ເສື່ອມເສຍ, ຫ່າງເຫີນຈາກທາດແທ້ປະຕິວັດ, ຫ່າງເຫີນຈາກປະຊາຊົນ ແລະ ລັດຂອງເຈົ້າເສດຖີ (ທຶນນິຍົມຕອນຕົ້ນ) ໃນທີ່ສຸດກໍ່ຕ້ອງລົ້ມລະລາຍ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ. ມີແຕ່ລັດທີ່ແທ້ຈິງຂອງປະຊາຊົນເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງໝັ້ນຄົງຍາວນານ, ຍ້ອນວ່າ “ປະຊາຊົນແມ່ນໝັ້ນຄົງຍືນຍົງ”. ເພາະສະນັ້ນ, ການຄວບຄຸມອຳນາດແມ່ນຄຸນຄ່າມະນຸດອະລິຍະທຳ ຂອງສັງຄົມທີ່ກ້າວໜ້າ, ເພື່ອປ້ອງກັນ ຕ້ານຄວາມເສື່ອມເສຍຂອງລັດແລະສັງຄົມ, ທັງແມ່ນມາດຕະການເພື່ອປະຕິບັດເປົ້າໝາຍສັງຄົມນິຍົມທີ່ແທ້ຈິງ, ເພື່ອໃຫ້ມີລັດໜຶ່ງທີ່ໝັ້ນຄົງ ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນຢ່າງຍາວນານ.
ເມື່ອອຳນາດບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ ມັນຈະກາຍເປັນປັດໄຈສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ພະນັກງານປ່ຽນທາດ, ເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບສິດອຳນາດນັ້ນປ່ຽນທາດໄປ, ແລ້ວເຮັດໃຫ້ກົງຈັກທັງໝົດປ່ຽນທາດ, ເສື່ອມເສຍ, ບໍ່ແມ່ນລັດຂອງປະຊາຊົນອີກ, ມັນຄ່ອຍໆກາຍເປັນລັດທີ່ຝືນຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນ. ໃນທຸກກໍລະນີ ທຸກເງື່ອນໄຂ, ຄວາມປ່ຽນທາດໃນພະນັກງານ ແລະ ບັນດາອົງການອຳນາດ ລ້ວນແຕ່ເປັນສາເຫດໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ ຄຸນສົມບັດສັງຄົມເສື່ອມເສຍ, ວັດທະນະທຳເສື່ອມໂຊມ, ເຮັດໃຫ້ຊາດເສຍກຳລັງແຮງຟື້ນຕົວຄືນໃໝ່, ສັງຄົມຖືກຕົກໃສ່ຄວາມຫຼ້າຊ້າ ແລະ ປະເທດຊາດບໍ່ອາດຈະເລີນພັດທະນາໄດ້, ບໍ່ມີກຳລັງແຮງພຽງພໍເພື່ອປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ, ເປົ້າໝາຍສັງຄົມນິຍົມທີ່ດີງາມ ຊຶ່ງຫຼາຍຄົນປາຖະໜານັ້ນ ກໍ່ກາຍເປັນສິ່ງແປກຕ່າງຫ່າງໄກ.
ໃນປະຫວັດຊາດຫວຽດນາມ, ບາງໄລຍະ ຍ້ອນຄວາມເສື່ອມໂຊມຂອງອຳນາດຈຶ່ງນຳໄປສູ່ການເສຍຫາຍຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ. ບັນດາລາຊະວົງສັກດິນາຫວຽດນາມເກືອບທັງໝົດ ເຄີຍຖືກພັງທະລາຍລົງ ຍ້ອນຄວາມເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານອຳນາດ. ລາຊະວົງຕໍ່ມາໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຂອງປະຊາຊົນໃນໄລຍະໜຶ່ງ, ແລ້ວກໍ່ຖືກເສື່ອມໂຊມທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ຊ້ຳຮອຍເກົ່າ. ລວມທັງບັນດາລາຊະວົງທີ່ມີກຽດອັນສະຫງ່າລາສີ ມີຄຸນງາມຄວາມດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດຕໍ່ປະຫວັດສາດຂອງຊາດ ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຖືກເສື່ອມໂຊມປ່ຽນທາດ ແລະ ລົ້ມລະລາຍ (ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ລາຊະວົງຫຼີ, ລາຊະວົງເຈິ່ນ, ລາຊະວົງເລຍຸກຫຼັງ ແລະ ລາຊະວົງໄຕເຊີນ).
ໃນຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ, ບັນດາການນຳຂອງພັກແລະລັດຫວຽດນາມ ໄດ້ວາງນະໂຍບາຍ ແລະ ຮຽກຮ້ອງຫຼາຍຄັ້ງ ກ່ຽວກັບການຕ້ານການສໍ້ຫຼາດບັງຫຼວງ, ຕ້ານ “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ” ທີ່ຫຍໍ້ທໍ້, ສຸມເຫື່ອແຮງເພື່ອແກ້ໄຂວຽກງານທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ສັບສົນນີ້, ແຕ່ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບນັ້ນກໍ່ຈຳກັດທີ່ສຸດ, ສະພາບການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ” ຍັງແຜ່ຫຼາຍພໍສົມຄວນ ແລະຜັນປ່ຽນຢ່າງສັບສົນ, ກໍ່ຄວາມເຈັບປວດ ຄວາມຂັດເຄືອງໃນສັງຄົມ. ມັນຄ່ອຍໆແຜ່ລາມເຂົ້າທຸກຂົງເຂດຂອງຊີວິດສັງຄົມ, ເຂົ້າໃນວຽກງານບໍລິຫານແລະຄຸ້ມຄອງຂອງຊາດ, ເຂົ້າໃນບັນດາຂົງເຂດຊຶ່ງເຄີຍຖືວ່າເປັນເຂດປອດໃສ, ສັກກະລະບູຊາ (ເຊັ່ນການສອນຄົນ, ຊ່ວຍຊີວິດ, ຄວາມສະຫງົບແຫ່ງຊາດ, ຖືກົດໝາຍຄວາມຍຸດຕິທຳເພື່ອປົກປັກຮັກສາຄວາມເຂັ້ມງວດ, ນັບທັງອົງການຢູ່ຂັ້ນສູງ, ທັງອົງການການກຸສົນ, ມະນຸດສະທຳ, ນະໂຍບາຍ “ຕອບແທນບຸນຄຸນ”,...). ສາເຫດໂດຍກົງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງສະພາບດັ່ງກ່າວນັ້ນແມ່ນ ອຳນາດບໍ່ຖືກຄວບຄຸມຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງພາໃຫ້ເກີດຄວາມເສື່ອມໂຊມໃນພະນັກງານແລະອົງການນຳພາຄຸ້ມຄອງພາກສ່ວນໜຶ່ງ.
ຄຳຖາມຕໍ່ໄປແມ່ນ ຄວນຈະຄວບຄຸມອຳນາດຄືແນວໃດ, ດ້ວຍວິທີການໃດແດ່?
ກ່ອນອື່ນໝົດ ຕ້ອງຊາບຊືມຢ່າງເລິກເຊິ່ງທັດສະນະທີ່ວ່າ ອຳນາດສູງສຸດເປັນຂອງປະຊາຊົນ. ຄຳດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນການຮ້ອງຄຳຂວັນ, ແຕ່ມັນຕ້ອງໄດ້ຊືມເລິກເຂົ້າໄປໃນລະບົບການເມືອງ ແລະໃນປະຊາຊົນ. ທຸກຄົນຕ້ອງຮັບຮູ້ຢ່າງຈະແຈ້ງແລະຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບທັດສະນະດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ຕ້ອງສະແດງອອກຢ່າງເປັນປະຈຳໃນການກະທຳຕົວຈິງ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ອຳນາດຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄວບຄຸມດ້ວຍກະໂຕອຳນາດລັດ, ໄດ້ກຳນົດໃນລັດຖະທຳມະນູນ ແລະ ບັນດາກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ກ່ຽວກັບໂຄງປະກອບ ແລະ ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ຂອງກົງຈັກແຫ່ງລັດ, ໃນນັ້ນມີການແບ່ງງານ, ປະສານສົມທົບການປະຕິບັດອຳນາດລັດ, ຄວບຄຸມອຳນາດ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການລັດ ໃນການປະຕິບັດບັນດາອຳນາດ ນິຕິບັນຍັດ ບໍລິຫານ ຕຸລາການ ບົນພື້ນຖານອຳນາດລັດທີ່ເປັນເອກະພາບ, ແນໃສ່ຈຳກັດຄວາມຜິດພາດ ຫຼືເມື່ອມີຄວາມຜິດພາດກໍ່ສາມາດຄົ້ນເຜີຍ ແລະ ດັດປັບ, ແກ້ໄຂໄດ້ໄວທີ່ສຸດ.
ເວົ້າລວມ, ບັນດາລັດສັກດິນາແກ້ໄຂບັນຫາຄວບຄຸມອຳນາດບໍ່ໄດ້, ເຖິງວ່າໄດ້ມີຂໍ້ກຳນົດຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ກ້າວໜ້າ, ເປັນໜໍ່ແໜງຂອງການກວດກາອຳນາດລັດ. ໃນລະບຽບກົດໝາຍຂອງລາຊະວັງມີຂໍ້ກຳນົດຫ້າມອາດຍາເຈົ້ານາຍ. ບາງລາຊະວົງມີເຈົ້າໜ້າທີ່ປະຫວັດການ ຮັບຜິດຊອບການຈົດກ່າຍຢ່າງພາວະວິໄສ ຊື່ສັດທຸກວຽກງານທີ່ພົວພັນເຖິງການຕັດສິນ ແລະ ພຶກຕິກຳຂອງເຈົ້າຊີວິດ, ຂອງລາຊະວັງ ເພື່ອໃຫ້ປະຫວັດສາດຕີລາຄາ ປະເມີນຄຸນງາມຄວາມດີ, ໂທດກຳ. ເຈົ້າຊີວິດກໍບໍ່ໄດ້ກວດກາຕໍ່ການຈົດກ່າຍນີ້. ມີເຈົ້າໜ້າທີ່ບອກເຕື່ອນ ເພື່ອເຕື່ອນໃຫ້ເຈົ້າຊີວິດບໍ່ເຮັດວຽກທີ່ຜິດພາດ; ມີກອງໜ່ວຍໜຶ່ງໃຫ້ບ່າຍໄພ່ຕີກອງຮ້ອງທຸກ; ມີຈ່າສານທີ່ຊື່ກົງບໍລິສຸດເພື່ອພິພາກສາຫາຄວາມຖືກ ຄວາມຜິດ... ແຕ່ວ່າ, ໂດຍພື້ນຖານແມ່ນ ບັນຫາຄວບຄຸມອຳນາດຍັງບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂ. ສາເຫດກໍ່ແມ່ນຍ້ອນອຳນາດເຕົ້າໂຮມຢູ່ໃນກຳມືຂອງເຈົ້າຊີວິດ ແລະ ລາຊະວົງ, ເຈົ້າຊີວິດບອກວ່າຕາຍແມ່ນຕ້ອງຕາຍ, ຄວາມປະສົງຂອງເຈົ້າຊີວິດແມ່ນຂອງຟ້າແຖນ, ຄວາມປະສົງຂອງເຈົ້າຊີວິດແມ່ນກົດໝາຍ, ສ່ວນປະຊາຊົນເປັນພຽງເປົ້າໝາຍຂອງການປົກຄອງ, ບໍ່ມີສິດເສລີ, ນັບທັງສິດທິໃນການດຳລົງຊີວິດ, ຝືນກັບຄວາມເຫັນຂອງເຈົ້າຊີວິດກໍ່ຈະຖືກລົງໂທດ ໂດຍແລ້ວແຕ່ລະດັບໂມໂຫຂອງເຈົ້າຊີວິດ, ນັບທັງການປະຫານຊີວິດທັງໂຄດວົງ. ໃນສະໄໝຕົ້ນຂອງລະບອບທຶນນິຍົມກໍ່ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ, ອຳນາດເຕົ້າໂຮມຢູ່ໃນກຳມືຂອງຜູ້ຮັ່ງມີ ແລະ ກໍ່ບໍ່ໄດ້ຄວບຄຸມ. ເມື່ອລະບອບທຶນນິຍົມຂະຫຍາຍຕົວຮອດລະດັບທີ່ແນ່ນອນ, ໄດ້ມີບັນດາບາດກ້າວທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມ, ບວກກັບການຂະຫຍາຍຕົວຂອງບັນດາລະບົບແນວຄິດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຂົງເຂດປັດຊະຍາ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັບຮູ້ແລະຈິນຕະນາການການເມືອງມີການປ່ຽນແປງ, ຮອດເວລານັ້ນ ອຳນາດຈຶ່ງຖືກຄວບຄຸມພໍສົມຄວນ, ແລະປະຈຸບັນນີ້ພວມສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະ.
ໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາ, ວິທີເຂົ້າເຖິງບັນຫານີ້ຂອງຫວຽດນາມຍັງບໍ່ທັນດີປານໃດ, ເບິ່ງລວມ ອຳນາດຍັງບໍ່ທັນຖືກຄວບຄຸມຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳ ບາງກໍລະນີພັດບໍ່ມີການຄວບຄຸມ, ໃນພາກຕົວຈິງ, ການລະເມີດອຳນາດໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຫຼາຍແຫ່ງ, ຫຼາຍຂັ້ນ. ສະພາບດັ່ງກ່າວໄດ້ພາໃຫ້ເກີດຄວາມເສື່ອມໂຊມທີ່ສັບສົນທີ່ສຸດ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຮັບເອົາຕົວແບບ "ສາມພະແນກຂອງອຳນາດ: ການບໍລິຫານ, ນິຕິບັນຍັດ ແລະ ຕຸລາການ” ຂອງບັນດາປະເທດຕາເວັນຕົກ ຢ່າງລອກແບບ ກົນຈັກຕາຍຕົວ, ຍ້ອນວ່າ ແຕ່ລະປະເທດມີຈຸດພິເສດວັດທະນະທຳ ແລະ ຢູ່ໃນໄລຍະແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວທີ່ຕ່າງກັນ, ແຕ່ສະເພາະບັນຫາຄວບຄຸມອຳນາດຢູ່ໃນຕົວແບບນັ້ນ ແມ່ນຄວນຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງເພື່ອສືບທອດ “ປັດໄຈທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ” ຂອງມັນ. ພ້ອມກັນກັບການແບ່ງງານ, ປະສານສົມທົບ, ກວດກາຢ່າງວິທະຍາສາດ ລະຫວ່າງສາມພະແນກດັ່ງກ່າວເທິງນີ້, ຍັງມີການແບ່ງງານ ແລະ ກວດກາຊຶ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງບັນດາພາກສ່ວນຢູ່ພາຍໃນພະແນກການ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການບໍລິຫານ ແລະ ຕຸລາການ.
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ການຄວບຄຸມອຳນາດໂດຍຜ່ານການປະຕິບັດສິດປະຊາທິປະໄຕຢ່າງກວ້າງຂວາງ; ນັບທັງຮູບການປະຊາທິປະໄຕໂດຍກົງ, ປະຊາທິປະໄຕໂດຍຜູ້ຕາງໜ້າ ແລະ ປະຊາທິປະໄຕແບບເຂົ້າຮ່ວມ; ຜ່ານລະບອບສະໝັກຮັບເລືອກຕັ້ງ, ເລື່ອນຊັ້ນຕຳແໜ່ງ ແລະ ຍຸບເລີກຕຳແໜ່ງຂອງພະນັກງານ; ມີຄວາມໂປ່ງໃສທາງດ້ານຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ໜ້າທີ່ອະທິບາຍລາຍງານຂອງບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ບຸກຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການມອບສິດອຳນາດ; ການຕິດຕາມກວດກາຂອງຫາງສຽງສັງຄົມ, ຂອງປະຊາຊົນ; ອິດສະລະພາບແຫ່ງຄວາມຄິດ ແລະ ເສລີພາບໃນການປາກເວົ້າ ເພື່ອສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການເປັນເຈົ້າຂອງປະເທດຊາດບ້ານເມືອງ. ໃນນັ້ນ, ຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງການເມືອງ - ສັງຄົມ, ອົງການຈັດຕັ້ງສັງຄົມ - ອາຊີບ ແລະ ບັນດາຂະບວນການທີ່ສົດໃສ, ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ໂດຍປະຊາຊົນຕື່ນຕົວສະໝັກໃຈສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນມາ ເພື່ອແນໃສ່ປົກປັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງປະຊາຊົນ, ເຂົ້າຮ່ວມການກໍ່ສ້າງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ, ກໍ່ສ້າງສັງຄົມ. ມັນແມ່ນແບບວິທີທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເພື່ອປະຕິບັດສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ; ມັນເຄີຍຄົງຕົວຢູ່ໃນສັງຄົມຫວຽດນາມກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະ ພວມຄົງຕົວຢູ່ໃນສັງຄົມຫວຽດນາມປະຈຸບັນ, ແນ່ນອນວ່າມັນຍັງບໍ່ທັນສົມບູນ, ບໍ່ທັນສະໄໝ.
ປະຊາຊົນມີສິດທິທີ່ຈະຖາມ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອົງການຈັດຕັ້ງລັດຕ້ອງອະທິບາຍລາຍງານໃຫ້ປະຊາຊົນຊາບ; ປະຊາຊົນມີສິດທິຂັດຄ້ານການກະທຳທີ່ຜິດພາດ; ມີສິດທິຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພະນັກງານທີ່ເສຍຄຸນນະພາບຕ້ອງລາອອກຈາກຕຳແໜ່ງ ຫຼືຖືກປົດຕຳແໜ່ງ... ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງລັດຕ້ອງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຮັບຟັງ, ສືບສວນ, ຮັບເອົາຂ່າວຄາວ, ໃຫ້ຄຳຕອບ, ອະທິບາຍ, ບໍ່ໄດ້ກີດກັ້ນ ຂັດຂວາງ ຫ້າມປາມປະຊາຊົນ ເມື່ອເຂົາສະແດງຄວາມຄິດເຫັນທາງການເມືອງຢ່າງສະຫງົບ. ສົ່ງເສີມໃຫ້ຫາງສຽງສັງຄົມອອກສຽງວິພາກວິຈານ ຄັດຄ້ານການກະທຳທີ່ຜິດພາດ ເພື່ອເພີ່ມທະວີຄວາມຕ້ານທານຂອງຮ່າງກາຍສັງຄົມ. ຢູ່ບ່ອນໃດແລະໃນເວລາໃດທີ່ຫາງສຽງສັງຄົມຖືກຈຳກັດ, ຖືກກີດຂວາງ ແມ່ນເວລານັ້ນແລະຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ຮ່າງກາຍສັງຄົມຈະອ່ອນເພຍເສຍແຮງຕ້ານທານ.
ໃນສັງຄົມທີ່ກ້າວໜ້າ, ຄວາມໂປ່ງໃສຂອງຂໍ້ມູນຂ່າວສານມີຄວາມໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດ, ປະຊາຊົນທຸກຄົນມີສິດເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂ່າວສາມ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດບັງຂໍ້ມູນຂ່າວສານໄດ້, ມັນຄ້າຍຄືກັນກັບ “ແສງສະຫວ່າງກາງວັນ” ແທນໃຫ້ “ຄວາມມືດກາງຄືນ”, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຊ້າ ອະທຳບໍ່ມີບ່ອນລີ້ຊ້ອນ, ຕ້ອງປະກົດຕົວຢ່າງຈະແຈ້ງ. ໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາ ຢູ່ຫວຽດນາມຍັງມີຫຼາຍວຽກງານທີ່ສຸດທີ່ບໍ່ໂປ່ງໃສ, ທັງວຽກໃຫຍ່ແລະວຽກນ້ອຍ, ນັບທັງແຜນນະໂຍບາຍ, ມະຕິຕົກລົງ ແລະ ບັນດາກໍລະນີທີ່ຫຍໍ້ທໍ້, ຄວາມຜິດພາດ, ສໍ້ລາດບັງຫຼວງ. ຍ້ອນຄວາມບໍ່ໂປ່ງໃສນີ້ເອງທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນລະແວງສົງໄສ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມເຊື່ອຖື. ສົງໄສວ່າມີການປິດບັງ ປ່ອຍມືໃຫ້ຄວາມຜິດ ແລະ “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ”. ຫຼາຍວຽກງານຖືກຖືວ່າ “ເປັນຜົນກະທົບໄວ” ແລະອ້າງອີງໃສ່ເຫດຜົນນີ້ ເພື່ອປິດບັງ, ບໍ່ໃຫ້ມີຄວາມໂປ່ງໃສທາງດ້ານຂໍ້ມູນຂ່າວສານ. ຍ້ອນບໍ່ມີຄວາມໂປ່ງໃສນີ້ເອງ ໄດ້ຈຳກັດປະສິດທິຜົນຂອງການຕໍ່ສູ້ຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ ແລະ “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ”, ຊ້ຳຍັງເປັນການຂັດຂວາງວຽກງານດັ່ງກ່າວນັ້ນ. ລັດເປັນຂອງປະຊາຊົນ, ຍ້ອນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ລາຍງານຢ່າງຈະແຈ້ງໃຫ້ປະຊາຊົນຊາບ? ຖ້າຫາກພະນັກງານນຳພາບໍ່ມີຜູ້ໃດລະເມີດລະບຽບວິໄນ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງຢ້ານກົວຄວາມໂປ່ງໄສ? ຢາກມີຄວາມໂປ່ງໄສທາງດ້ານຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ການນຳຂອງພັກແລະລັດຕ້ອງເປີດກ້ວາງເສລີພາບໃນການປາກເວົ້າ ແລະໜັງສືພິມ, ສ່ວນກະໂຕຜູ້ສື່ຂ່າວກໍ່ຕ້ອງກ້າຫານ, ເດັດດ່ຽວສະຫຼຽວສະຫຼາດ ແລະ ຍົກສູງຈັນຍາບັນ, ນັກຂ່າວຕ້ອງບຸກບືນຄົ້ນຫາສັດຈະ ແລະ ບໍ່ປະໃຫ້ຕົວເອງຖືກຕິດສິນບົນ. ບາງຄົນຍັງມີຄວາມກັງວົນວ່າ, ເມື່ອມີຄວາມໂປ່ງໃສ ເປີດເຜີຍຂ່າວສາມກ່ຽວກັບກໍລະນີ, ເຫດການລະເມີດລະບຽບວິໄນ ປະຊາຊົນຈະສູນເສຍຄວາມເຊື່ອຖືຫຼາຍກວ່າອີກ. ບໍ່ເປັນແນວນັ້ນ! ບໍ່ມີຄວາມໂປ່ງໃສຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືສູນຫາຍໄປ. ທຸກຄົນມີສິດທີ່ຈະສົງໄສ. ແລະຜູ້ນຳທີ່ດີກໍ່ອາດຈະຖືກເສຍຊື່ສຽງ. ບໍ່ກ້າເປີດເຜີຍ ໂປ່ງໃສຍ້ອນຢ້ານສູນເສຍຄວາມເຊື່ອຖື ຈັ່ງຊັ້ນແລ້ວ ຄວາມເຊື່ອຖືນັ້ນເປັນຄວາມເຊື່ອຖືທີ່ຖືກຫຼອກລວງ, ຄວາມເຊື່ອຖືທີ່ຜິດພາດ.
ສິລະປະວັນນະຄະດີກໍ່ຕ້ອງເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງຕັ້ງໜ້າໃນການ “ກຳຈັດອະທຳ” ເພື່ອປະກອບສ່ວນ “ເຜີຍແຜ່ສິນທຳ” ຕາມບັນດາຄຸນຄ່າຂອງມະນຸດ ແລະ ວິທີການສິລະປະທີ່ສອດຄ່ອງ. ເພື່ອປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ, ວຽກງານທຳອິດແມ່ນ ຕ້ອງສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ດີໃຫ້ປະຊາຊົນສະແດງຄວາມຄິດຄວາມເຫັນ. ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຕ້ອງຕ້ານການເສກສັນປັ້ນແຕ່ງ ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ ແລະ ແຕະຕ້ອງເຖິງກຽດສັກສີຂອງບຸກຄົນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງ, ລະເມີດສິດເສລີຂອງຜູ້ອື່ນ, ນັບທັງຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ຂອງຜູ້ນຳ.
ວຽກງານພະນັກງານໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາ, ຄຽງຂ້າງດ້ານດີທີ່ເຮັດໄດ້ແລ້ວນັ້ນ ກໍຍັງມີຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍ ຍ້ອນການຄັດເລືອກ ແລະນຳໃຊ້ຜູ້ເກ່ງກ້າສາມາດໄດ້ບໍ່ຫຼາຍປານໃດ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງປະເທດເຮົາມີເຫດການດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນຊ້ຳຊາກຫຼາຍຄັ້ງ. ໃນການຕໍ່ສູ້ຕ້ານການຮຸກຮານຈາກພາຍນອກ, ດ້ວຍພະລັງທາງຈິດວິນຍານຂອງຊາດ, ຜູ້ເກັ່ງກ້າສາມາດມາເຕົ້າໂຮມຢູ່ພາຍໃຕ້ຄັນທຸງຕໍ່ຕ້ານ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ເມື່ອສັນຕິພາບກັບຕ່າວຄືນມາ, ຈຳນວນຜູ້ເກັ່ງກ້າສາມາດ ອາດຍາເຈົ້ານາຍທີ່ຊື່ສັດກໍ່ນັບມື້ນັບຫລຸດໜ້ອຍຖອຍລົງ, ສ່ວນພວກສໍເລາະ ປະຈົບປະແຈງຢູ່ໃນລາຊະວັງກໍ່ນັບມື້ນັບຫຼາຍ, ພາໃຫ້ອຳນາດຖືກເຊື່ອມໂຊມ ແລະ ພັງທະລາຍລົງ. ວິທີເຮັດວຽກງານພະນັກງານແບບຈັດວາງຕາມເຈດຈຳນົງເປັນຕົ້ນຕໍ ແລະ ວິທີຈິນຕະນາການແບບອັດຕະວິໄສຂອງຜູ້ນຳ. ມີຫຼາຍກໍລະນີຈັດວາງສັບຊ້ອນພະນັກງານຕາມການພົວພັນ, ລູກຫຼານ, “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ”, ຖືກແຊກຄຸມດ້ວຍເງິນຄຳ; ແຕ່ງຕັ້ງລູກຫຼານ ແລະ ຜູ້ທີ່ “ເຂົ້າຂາກັບຕົນ”. ຕັ້ງແຕ່ອະດີດຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ລະບອບ ແລະ ລາຊະວົງໃດກໍ່ເຊັ່ນດຽວກັນ, ການ “ຊື້ຂາຍຕຳແໜ່ງ, ຍົດສັກ” ເປັນປະກົດການໜຶ່ງຂອງການເຊື່ອມໂຊມອຳນາດທີ່ເປັນໄພຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຢູ່ຫວຽດນາມ, ໃນຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ “ການແລ່ນຫາຕຳແໜ່ງຍົດສັກ”, “ແລ່ນຫາອຳນາດບາດໃຫຍ່” ໄດ້ກາຍເປັນເຫດການແຜ່ຫຼາຍ, ທີ່ໜ້າກັງວົນຫຼາຍ, ນັບທັງຢູ່ໃນບັນດາຂົງເຂດທີ່ສຳຄັນ. ວຽກງານພະນັກງານຍັງບໍ່ມີກົນໄກວິທະຍາສາດເພື່ອຄັດເລືອກ ແລະນຳໃຊ້ຜູ້ທີ່ມີພອນສະຫວັນເກັ່ງກ້າສາມາດ, ຍ້ອນຍັງຖືກຜົນສະທ້ອນອັນໜັກໜ່ວງຂອງເສດເຫຼືອແຫ່ງແນວຄິດສັກດິນາ ແລະ ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາພັດຖືກຜົນກະທົບຈາກດ້ານລົບຂອງກົນໄກຕະຫຼາດ ແລະ ຄວາມເສື່ອມໂຊມດ້ານອຳນາດ.
ຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ວຽກງານພະນັກງານຢ່າງແຂງແຮງ ແລະ ພື້ນຖານ ຕາມທິດພະນັກງານນຳພາຫຼັກແຫຼ່ງຕ້ອງຜ່ານການອອກສະໝັກຮັບເລືອກ ໃນສິ່ງແວດລ້ອມແຫ່ງການສະໝັກຮັບເລືອກໂດຍເສລີ ແລະ ການສະເໜີຕົວ, ການຮັບເອົາພະນັກງານວິຊາສະເພະຕ້ອງຜ່ານການສອບເສງຄັດເລືອກ, ມີເນື້ອແທ້ ແລະ ເຂັ້ມງວດ, ພາວະວິໄສ, ທັງເປີດກວ້າງປະຊາທິປະໄຕ, ທັງເພີ່ມທະວີຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ໃນວຽກງານພະນັກງານ. ນັ້ນກໍແມ່ນວິທີເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນ ແລະ ພະນັກງານຫຼາຍຄົນເຂົ້າຮ່ວມການຕິດຕາມກວດກາອຳນາດ ໃນການມອບສິດໃຫ້ພະນັກງານ. ຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະ ສະພາປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ, ຄັດເລືອກຜູ້ທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ມີຫຼັກໝັ້ນການເມືອງໃຫ້ເປັນສະມາຊິກສະພາ ເປັນຜູ້ແທນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ສົມກຽດຂອງປະຊາຊົນ, ກ້າເວົ້າຄວາມຊື່ສັດ ຕໍ່ສູ້ປົກປັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນ. ເມື່ອບັນດາສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະສະພາປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຮັບການເລືອກຕັ້ງຈາກປະຊາຊົນ ກໍ່ຈະຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນຢ່າງສຸດອົກສຸດໃຈ, ຮັບຟັງຄວມມຸ່ງມາດປາຖະໜາຂອງປະຊາຊົນ, ເວົ້າຄຳເວົ້າຂອງປະຊາຊົນ, ລົງມະຕິເພື່ອປະຊາຊົນ. ກ້າວໄປເຖິງເປີດເຜີຍໃຫ້ປະຊາຊົນຮູ້ວ່າ ບັນດາສະມາຊິກສະພານັ້ນໄດ້ລົງມະຕິຄືແນວໃດກ່ຽວກັບບັນຫາ, ວຽກງານທີ່ປະຊາຊົນສົນໃຈ, ເພື່ອຕິດຕາມກວດກາຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ປະຊາຊົນ. ຖ້າຫາກບັນດາສະມາຊິກສະພານັ້ນເປັນສະມາຊິກພັກ ເຂົາຍິ່ງຕ້ອງເປັນແບບຢ່າງໃນການປະຕິບັດຄວາມປະສົງຂອງປະຊາຊົນ, ຖືເອົາຄວາມປະສົງຂອງປະຊາຊົນເປັນພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເພື່ອເຄື່ອນໄຫວປະຕິບັດ - ນັ້ນແມ່ນຫຼັກການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ອົງການການຈັດຕັ້ງພັກໄດ້ມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ສະມາຊິກພັກ ໃຫ້ເປັນຜູ້ແທນທີ່ແທ້ຈິງຂອງປະຊາຊົນ, ສະມາຊິກຕ້ອງປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ດັ່ງກ່າວ; ອົງການຈັດຕັ້ງພັກຈະບໍ່ “ຈັບມືພາໄປ, ຊີ້ວຽກລະອຽດໃຫ້”. ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາຊົນ, ເວົ້າຕາມຄຳເວົ້າຂອງປະຊາຊົນ - ນັ້ນແມ່ນບຸກຄະລິກກະພາບ ແລະ ສະຕິຮູ້ສຶກຂອງສະມາຊິກພັກທີ່ແທ້ຈິງ. ພັກເຄື່ອນໄຫວເພື່ອຄວາມສຸກປະຊາຊົນ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນໃດ, ບໍ່ປະໃຫ້ “ກຸ່ມຜົນປະໂຫຍດ” ແຊກຄຸມ ແລະ ຄອບງຳ.
ກ່ອນໜ້ານີ້, ໃນບາງກໍລະນີ ຄະນະພັກໄດ້ໃຊ້ມາດຕະການບໍລິຫານ ແລະ ສິດອຳນາດ, ຊ້ຳຍັງກາຍເປັນອົງການອຳນາດທີ່ສຸດ. ຖ້າຫາກແກ່ຍາວວິທີນີ້ ອົງການຈັດຕັ້ງພັກຈະຖືກອຳນາດເຮັດໃຫ້ເສື່ອມໂຊມ ຊຶ່ງເປັນຜົນສະທ້ອນບໍ່ດີເຖິງການນຳພາປະເທດ, ທັງເຮັດໃຫ້ກະໂຕອົງການຈັດຕັ້ງພັກອ່ອນເພຍລົງ. ຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ໂດຍພື້ນຖານເນື້ອໃນ ແລະ ແບບວິທີນຳພາຂອງພັກ ຕາມທິດພັກບໍ່ເຮັດແທນ, ບໍ່ຊ້ຳຊ້ອນກັບວຽກງານຂອງລັດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການນຳໃຊ້ອຳນາດລັດ, ແຕ່ຕ້ອງຫັນປ່ຽນຢ່າງແຂງແຮງມາສູ່ການນຳພາດ້ວຍບັນດາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳເປັນຕົ້ນຕໍ, ນັບແຕ່ແຜນນະໂຍບາຍທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມປະສົງຂອງປະຊາຊົນ ຈົນເຖິງການຮຽນແບບ ແລະອະທິບາຍຂົນຂວາຍ, ບໍ່ໄດ້ບັງຄັບດ້ານດຽວດ້ວຍມາດຕະການຈັດຕັ້ງ, ບໍລິຫານ ແລະ ການໃຊ້ອຳນາດ; ພັກຕ້ອງເປັນຕົວແທນທີ່ແທ້ຈິງແລະສົມກຽດທີ່ສຸດໃຫ້ເກ່ຄັນທຸງປະຊາທີປະໄຕ; ຄົ້ນເຜີຍແລະຄັດເລືອກໄດ້ຜູ້ເກັ່ງກ້າສາມາດ ມີຄຸນສົມບັດດີ ເພື່ອແນະນຳໃຫ້ປະຊາຊົນ. ນັ້ນກໍ່ແມ່ນວິທີດັ້ງເດີມ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ເຮັດໃນເງື່ອນໄຂຍັງບໍ່ທັນກຳອຳນາດ ແລະ ໃນສະໄໝຕໍ່ສູ້ຕ້ານຈັກກະພັດ ລ່າເມືອງຂຶ້ນ, ພັກເຄີຍນຳໃຊ້ວິທີນີ້ເພື່ອກາຍເປັນພັກນຳພາຂອງປະຊາຊົນ. ຢູ່ໃນພັກກໍ່ຕ້ອງມີອົງການໂດຍກອງປະຊຸມໃຫຍ່ເລືອກຕັ້ງຂຶ້ນມາ ເພື່ອຕິດຕາມກວດກາພະນັກງານການນຳ ກ່ຽວກັບຄຸນສົມບັດ ແລະ ການນຳໃຊ້ສິດອຳນາດ, ໃນວິວັດການນຳພາແລະຄວບຄຸມອຳນາດ, ຕ້ອງປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງປະຊາຊົນໃນການກໍ່ສ້າງລັດ ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ພັກຂອງພວກເຮົາເປັນພັກຂອງປະຊາຊົນຢ່າງແທ້ຈິງ - ນັ້ນແມ່ນເປົ້າໝາຍກໍ່ສ້າງລັດຊຶ່ງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ກຳນົດໄວ້./.
ປອ. ຫວູ ງອກ ຮວ່າງ
-------------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 890 (ເດືອນທັນວາ 2016)