ການກະເສດແມ່ນພາກສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງວັດທະນະທຳ, ຊີວິດການເປັນຢູ່, ແລະຄວາມສຳຄັນຂອງຊຸມຊົນຊົນນະບົດໃນພາກຕາເວັນຕົກກາງ. ໃນຖານະເປັນຂະແຫນງການ, ມັນຍັງກວມເອົາ 10% ຂອງການປ່ອຍອາຍພິດເຮືອນແກ້ວຂອງສະຫະລັດທັງຫມົດ, ແລະແມ້ກະທັ້ງຫຼາຍໃນລັດເຊັ່ນ Minnesota ແລະ Iowa, ບ່ອນທີ່ການປ່ອຍອາຍພິດ 25% ແລະ 30% ມາຈາກກະສິກໍາ.
ການກະເສດມີບົດບາດອັນໃດໃນການແກ້ໄຂບັນຫາດິນຟ້າອາກາດ, ແລະອັນໃດເປັນການແກ້ໄຂດິນຟ້າອາກາດທີ່ມີທ່າແຮງທີ່ສຸດທີ່ຮາກຖານຢູ່ໃນດິນ?
ນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງການສົນທະນາຂອງທ່ານດຣ Lisa Schulte Moore ກັບ Tenzin Dolkar ໃນໄລຍະທີ່ຜ່ານມາ ເວທີປຶກສາຫາລືເມືອງ Westminster. ໃນໄລຍະ 10 ປີທີ່ຜ່ານມາ, Schulte Moore ໄດ້ພັດທະນາແລະນິຍົມ ແຖບທົ່ງຫຍ້າ ການປະຕິບັດການອະນຸລັກໃນທົ່ວ 14 ລັດ ແລະຫຼາຍກວ່າ 14,000 acres, ປະສົມປະສານທົ່ງນາຂະຫນາດນ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຈຸດຍຸດທະສາດພາຍໃນທົ່ງສາລີແລະຖົ່ວເຫຼືອງເພື່ອປົກປ້ອງດິນແລະນ້ໍາໃນຂະນະທີ່ສະຫນອງທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງສັດປ່າ.
ຈຸດເດັ່ນຈາກເວທີ Westminster ແມ່ນລວມຢູ່ຂ້າງລຸ່ມນີ້. ການສໍາພາດໄດ້ຖືກດັດແກ້ສໍາລັບຄວາມຍາວແລະຄວາມຊັດເຈນ. ນອກນັ້ນທ່ານຍັງສາມາດສັງເກດເບິ່ງ ການບັນທຶກເຫດການເຕັມ.
Tenzin Dolkar, ມູນນິທິ McKnight (ຊ້າຍ) ແລະ Lisa Schulte Moore, ມະຫາວິທະຍາໄລລັດ Iowa (ຂວາ) ຢູ່ Westminster Town Hall Forum. ສິນເຊື່ອຮູບ: Tom Northenscold
ການຮັບປະທານຫຼັກ
- ຊຸມຊົນຊົນນະບົດແມ່ນຮາກຖານຢູ່ໃນປະຊາຊົນແລະທີ່ດິນ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລລັດໄອໂອວາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດໍາລົງຊີວິດ, ການຫາຍໃຈ, ແລະການຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບການກະສິກໍາ — ແລະຂ້າພະເຈົ້າຕິດພັນກັບປະຊາຊົນຂອງມັນ, ໂດຍອຸປະຖໍາຂອງມັນ, ແລະການທ້າທາຍຂອງມັນ. ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກຊາວກະສິກອນ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຜ່ານວຽກງານນີ້ແມ່ນການເດີນທາງຂອງເຂົາເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປະຊາຊົນ ແລະ ຜືນແຜ່ນດິນ. ພູມສັນຖານກະສິກໍາແມ່ນເຮືອນສໍາລັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຈົ້າແບ່ງປັນເລື່ອງຂອງກະສິກໍາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ມໍລະດົກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຊຸມຊົນທີ່ເຂົາເຈົ້າຂຶ້ນກັບ, ການປູກພືດແລະນ້ໍາ, ວົງຈອນປະຈໍາປີຂອງກະສິກໍາ, ແລະໃນປັດຈຸບັນຍັງກ່ຽວກັບທົ່ງນາ.
- ດິນທີ່ມີສຸຂະພາບດີແມ່ນກຸນແຈຂອງອາຫານທີ່ມີສຸຂະພາບດີ ແລະສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີສຸຂະພາບດີ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຄວນໃສ່ໃຈຊາວກະສິກອນແລະດິນ? ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງການກິນອາຫານ, ມັນງ່າຍດາຍແທ້ໆ. ໃນຖານະເປັນຊາວກະສິກອນ, ນັກຂຽນ, ແລະນັກເຄື່ອນໄຫວ Wendell Berry ກ່າວວ່າ, ການກິນອາຫານແມ່ນການກະທໍາກະສິກໍາ. ແຕ່ສໍາລັບພວກເຮົາຈໍານວນຫຼາຍທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫະລັດແລະປະເທດທີ່ພັດທະນາອື່ນໆ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນທາງດ້ານກະສິກໍາແມ່ນມີຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ເຮັດໃຫ້ມັນງ່າຍສໍາລັບພວກເຮົາທີ່ຈະລືມວ່າອາຫານບໍ່ພຽງແຕ່ມາຈາກຮ້ານຂາຍເຄື່ອງແຫ້ງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຮົາມັກຖືເອົາດິນຟ້າອາກາດຫຼາຍໂພດ, ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພວກເຮົາໄດ້ຮັບຝົນພຽງພໍໃນດິນ, ນ້ໍາ, ທາດອາຫານທີ່ສັດລ້ຽງແລະປະຊາຊົນຕ້ອງການເພື່ອສະຫນອງອາຫານປະຈໍາວັນຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາທຸກຄົນແມ່ນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງວົງການຂອງຊີວິດທີ່ທຸກມື້ນີ້ແມ່ນການລ້ຽງດູໂດຍການກະສິກໍາ.
- ການຮັກສາດິນໃຫ້ດີໝາຍເຖິງການປົກຫຸ້ມຂອງມັນ. ດິນທີ່ມີສຸຂະພາບດີບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ອາຫານ, ພວກມັນມີປະໂຫຍດຕໍ່ສະພາບແວດລ້ອມຂອງພວກເຮົາທັງຫມົດ. ດິນທີ່ມີສຸຂະພາບດີຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາປັບຕົວເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດໄດ້ໂດຍການເຮັດໃຫ້ເຮົາມີຄວາມທົນທານຕໍ່ໄພແຫ້ງແລ້ງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະໂດຍການເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບຟອງນໍ້າໃນເວລາຝົນຕົກໜັກ, ກັກນໍ້າໄວ້ຢູ່ບ່ອນ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນນໍ້າຖ້ວມທາງລຸ່ມ. ຊາວກະສິກອນສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ໃຊ້ການປະຕິບັດດ້ານສຸຂະພາບຂອງດິນຫນຶ່ງຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນຢູ່ໃນທົ່ງນາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຊັ່ນ: ການຫຼຸດຜ່ອນການໄຖນາ, ເກາະຫຸ້ມຂອງດິນທີ່ມີສານຕົກຄ້າງຂອງພືດ, ຮັກສາການປົກຫຸ້ມຂອງຊີວິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ການປູກພືດທີ່ຫລາກຫລາຍ, ແລະປະສົມປະສານການລ້ຽງສັດ. ຂອງການປະຕິບັດເຫຼົ່ານີ້, ການຮັກສາການດໍາລົງຊີວິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແມ່ນບ່ອນທີ່ຂ້ອຍສຸມໃສ່ອາຊີບຂອງຂ້ອຍ.
- ພວກເຮົາຕ້ອງເຮັດໃຫ້ກະສິກຳຟື້ນຟູເປັນຫຼັກ. ຫຼັກການກະສິກຳຟື້ນຟູແມ່ນຄວາມຄິດທີ່ວ່າດິນສາມາດຄົງຕົວແລະຟື້ນຟູຄືນໃໝ່ພາຍໃນການກະສິກຳທີ່ມີປະສິດທິຜົນແລະຜົນກຳໄລ. ໃນຂະນະທີ່ແນວຄວາມຄິດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໃຫມ່, ການນໍາມາສູ່ມັນ. ດຽວນີ້ເຈົ້າສາມາດຊອກຫາຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບກະສິ ກຳ ຟື້ນຟູໄດ້ໃນປື້ມທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງເຊັ່ນ David Montgomery ການຂະຫຍາຍຕົວການປະຕິວັດ: ເຮັດໃຫ້ດິນຂອງພວກເຮົາກັບຄືນໄປບ່ອນມີຊີວິດ, ຫຼືໂດຍ Brian DeVore ຂອງ Minnesota ຂອງຕົນເອງ, ຫນັງສືທີ່ເອີ້ນວ່າ ການກະສິກໍາສົບຜົນສໍາເລັດທໍາມະຊາດ, ຫຼືຢູ່ວິທະຍຸສາທາລະນະລັດມິນນິໂຊຕາ ພອດແຄສພາກສະໜາມ, ແລະແມ້ແຕ່ຢູ່ໃນຮູບເງົາ Hollywood ທີ່ມີຄວາມຍາວ, ຈູບພື້ນ. ກະສິກໍາທຸກຂະຫນາດສົນທະນາກ່ຽວກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາເຈົ້າເພື່ອກາຍເປັນການປູກຝັງທີ່ຫນ້າສົນໃຈອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ຊອກຫາວິທີການດຸ່ນດ່ຽງຜົນຜະລິດໄລຍະສັ້ນກັບສຸຂະພາບຂອງດິນໃນໄລຍະຍາວ.
- ຊາວກະສິກອນຕ້ອງການການຊ່ວຍເຫຼືອຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ພວກເຮົາຕ້ອງການຊຸມຊົນກະສິກໍາທີ່ສະຫນັບສະຫນູນເພື່ອໃຫ້ຊາວກະສິກອນສາມາດຮຽນຮູ້ຈາກຜູ້ອື່ນເຊັ່ນພວກເຂົາໃນມື້ພາກສະຫນາມ, ກອງປະຊຸມ, webinars, ແລະໃນສື່ມວນຊົນສັງຄົມ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອົງການຈັດຕັ້ງເຊັ່ນ: ຊາວກະສິກອນທີ່ມີປະສິດທິຜົນຂອງລັດໄອໂອວາ, Land Stewardship Project, ມະຫາວິທະຍາໄລມິນເນໂຊຕາ, ແລະ ສ່ວນຂະຫຍາຍລັດໄອໂອວາ. ພວກເຮົາຍັງຕ້ອງການຊຸມຊົນທີ່ສະຫນັບສະຫນູນຜູ້ກິນອາຫານທີ່ເວົ້າເຖິງລະບົບອາຫານທີ່ທົນທານຕໍ່. ຈົ່ງເຮັດດີທີ່ສຸດໃນຊີວິດທີ່ຫຍຸ້ງຢູ່ຂອງເຈົ້າເພື່ອປັບປ່ຽນບໍ່ພຽງແຕ່ເທື່ອດຽວ ແຕ່ສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ເພື່ອຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າກິນໃນເວລາກິນເຂົ້າ: ມັນມາຈາກໃສ ແລະໃຜຜະລິດມັນ.
ດຣ. Lisa Schulte Moore ແລະ Tenzin Dolkar ໂອ້ລົມກັບຜູ້ນໍາດ້ານກະສິກໍາຢູ່ທີ່ການຕ້ອນຮັບ Westminster. ສິນເຊື່ອຮູບພາບ: Tane Danger
ຕົວຢ່າງຂອງແຖບທົ່ງຫຍ້າທີ່ແສ່ວເຂົ້າໄປໃນພື້ນທີ່ປູກຝັງໃນລັດໄອໂອວາ. ຮູບພາບ: Omar de Kok-Mercado, ມະຫາວິທະຍາໄລລັດໄອໂອວາ
ການສົນທະນາ
Dolkar: 30% ຂອງການປ່ອຍອາຍພິດເຮືອນແກ້ວໃນ Iowa ແມ່ນມາຈາກຂະແຫນງກະສິກໍາ. ເຮັດແນວໃດເພື່ອປັບຂະຫນາດການປະຕິບັດນະວັດຕະກໍາເຊັ່ນ: ແຖບທົ່ງຫຍ້າແລະອື່ນໆທີ່ທ່ານກໍາລັງເຮັດວຽກເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການປ່ອຍອາຍພິດເຫຼົ່ານັ້ນ?
ລີຊາ: ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສົນທະນາກັບຊາວກະສິກອນ. ແລະໃນໂລກທີ່ແຕກຫັກ, ຂົ້ວໂລກຂອງພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ພວກເຮົາຕ້ອງສຸມໃສ່ການສົນທະນາທີ່ຫນັກແຫນ້ນກ່ຽວກັບກະສິກໍາແລະການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດໃນຈຸດທີ່ພວກເຮົາຕົກລົງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນໂດຍການເວົ້າກ່ຽວກັບດິນ — ດິນທີ່ມີສຸຂະພາບ, ອຸດົມສົມບູນ — ແລະວິທີການໃຫ້ຄຸນຄ່າມັນ, ວິທີການປົກປັກຮັກສາມັນ, ວິທີການຟື້ນຟູມັນ. ເປັນຫຍັງ? ເນື່ອງຈາກວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຕົກລົງເຫັນດີເປັນສິ່ງສໍາຄັນ. ດ້ວຍວິທີນັ້ນ, ພວກເຮົາຊີ້ນິ້ວມືຫນ້ອຍລົງແລະສາມາດສ້າງພັນທະບັດຮ່ວມກັນ, ພັດທະນາຄວາມເຂົ້າໃຈແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຈາກນັ້ນເຮົາສາມາດເລີ່ມເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໃນເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ, ເຫັນຜົນສຳເລັດບາງຢ່າງ, ແລະ ສ້າງບັນທຶກການຕິດຕາມແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຈຳເປັນໃນການເຮັດວຽກໃນຫຼາຍສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ. ແລະມີບາງສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການເພື່ອເຮັດວຽກກ່ຽວກັບການ.
ເມື່ອພວກເຮົາເບິ່ງການຂະຫຍາຍໃຫຍ່ຂື້ນ, ມີບາງຊິ້ນສ່ວນຂອງມັນ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າການປ່ຽນແປງພຶດຕິກໍາທັງຫມົດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຮັບຮູ້ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຍ້າຍຜ່ານການປ່ຽນແປງທັດສະນະຄະຕິເພື່ອປ່ຽນແປງຄວາມເຊື່ອແລະການປ່ຽນແປງພຶດຕິກໍາ. ມີຫຼາຍການແຊກແຊງທີ່ແຕກຕ່າງກັນທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ບ່ອນທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງຢູ່ໃນ spectrum ນັ້ນ.
ດ້ວຍແຖບທົ່ງຫຍ້າ, ພວກເຮົາກໍາລັງເຮັດວຽກຢ່າງຈິງຈັງກັບຊາວກະສິກອນເພື່ອປະສົມປະສານການປົກຫຸ້ມຂອງທົ່ງຫຍ້າພື້ນເມືອງໃນທົ່ງນາຂອງເຂົາເຈົ້າທ່າມກາງສາລີແລະຖົ່ວເຫຼືອງ. ການສົນທະນາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຮັບຮູ້, ແລະທີມງານຂອງຂ້ອຍແລະຂ້ອຍໂຊກດີທີ່ໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນຈາກສະຖາບັນຕ່າງໆ, ລວມທັງມູນນິທິ McKnight, ດໍາເນີນການຄົ້ນຄ້ວາກ່ຽວກັບແຖບທົ່ງຫຍ້າ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຜົນກະທົບທີ່ແມ້ກະທັ້ງຂະຫນາດນ້ອຍຂອງ prairie ສາມາດສະຫນອງໄດ້ໃນເວລາທີ່ປະສົມປະສານ smartly ຫຼາຍ. ເຂົ້າໄປໃນພື້ນທີ່ປູກພືດ.
ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມແບ່ງປັນບາງຜົນໄດ້ຮັບເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການຮັກສາ 95% ຂອງດິນຂອງທ່ານໃນພາກສະຫນາມ, ກົງກັນຂ້າມກັບການປ່ອຍໃຫ້ມັນຫມົດໄປ, ຮັກສາ 77% ຂອງ phosphorous ຫຼາຍກວ່າທີ່ທ່ານໄດ້ຈ່າຍສໍາລັບພາກສະຫນາມ, 70% ຂອງໄນໂຕຣເຈນ, ເພີ່ມຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານຊີວະນາໆພັນຂອງນົກ. , ເພີ່ມຂຶ້ນສາມເທົ່າຂອງ pollinators - ຊາວກະສິກອນໄດ້ມາຂ້າງຫນ້າເວົ້າວ່າເຂົາເຈົ້າມັກແນວຄວາມຄິດແລະວ່າມັນເຊື່ອມຕໍ່ກັບຄຸນຄ່າຂອງເຂົາເຈົ້າ. ພວກເຂົາເລີ່ມເຮັດວຽກກັບພວກເຮົາເພື່ອປະສົມປະສານແຖບທົ່ງຫຍ້າຢູ່ໃນຟາມຂອງພວກເຂົາ.
ມັນເປັນຂະບວນການທີ່ຈະເອົາແນວຄວາມຄິດທາງວິທະຍາສາດແລະຍ້າຍມັນອອກໄປໃນຟາມທີ່ເຮັດວຽກບ່ອນທີ່ມີບາງຄົນເຮັດການດໍາລົງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດວຽກໂດຍຜ່ານການຂຶ້ນແລະລົງແລະເຮັດໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນ, ແລະຊາວກະສິກອນມັກມັນ. ເຂົາເຈົ້າມັກສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າກໍາລັງເຫັນ ແລະຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ທົ່ງນາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະເຂົາເຈົ້າເລີ່ມເວົ້າກ່ຽວກັບມັນ.
ການປະສົມປະສານຂອງຂໍ້ມູນທີ່ພວກເຮົາເກັບກໍາແລະຊາວກະສິກອນເວົ້າກ່ຽວກັບການປະຕິບັດໄດ້ເພີ່ມຄວາມຫນ້າເຊື່ອຖືທີ່ເປີດຕາຫຼາຍຂອງປະຊາຊົນ. ຖ້າບໍ່ມີສິ່ງນັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າຫຼາຍຄົນບໍ່ເຄີຍເຕັມໃຈທີ່ຈະຄິດກ່ຽວກັບການລວມທົ່ງຫຍ້າເຂົ້າໃນການປູກພືດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ການເປັນເຈົ້າພາບວັນປູກຝັງເພື່ອໃຫ້ຊາວກະສິກອນສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມັນເຮັດວຽກໃຫຍ່, ຄືກັນ. ສາມສິ່ງທີ່ປະສົມປະສານກັນໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງນະໂຍບາຍບາງຢ່າງ, ເຊັ່ນ: ການປ່ຽນແປງໃນບັນຊີລາຍການກະສິກໍາ USDA ໃນປີ 2018 ທີ່ລະບຸແຖບທົ່ງນາເປັນຄັ້ງທໍາອິດເປັນການປະຕິບັດທີ່ມີສິດສໍາລັບໂຄງການສະຫງວນສະຫງວນ. ນີ້ສອດຄ່ອງແນວຄວາມຄິດບໍ່ພຽງແຕ່ກັບຄຸນຄ່າຂອງຊາວກະສິກອນ, ແຕ່ຍັງ pocketbooks ຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະນັ້ນກໍ່ແມ່ນສ່ວນຫນຶ່ງທີ່ສໍາຄັນໃນການປ່ຽນແປງພຶດຕິກໍາ.
ໃນໂລກທີ່ແຕກຫັກເປັນຂົ້ວໂລກໃນທຸກມື້ນີ້ ພວກເຮົາຕ້ອງສຸມໃສ່ສົນທະນາຢ່າງໜັກກ່ຽວກັບການກະສິກຳ ແລະການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດໃນຈຸດທີ່ພວກເຮົາເຫັນດີ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນໂດຍການເວົ້າກ່ຽວກັບດິນ — ດິນທີ່ມີສຸຂະພາບ, ອຸດົມສົມບູນ — ແລະວິທີການໃຫ້ຄຸນຄ່າມັນ, ວິທີການປົກປັກຮັກສາມັນ, ວິທີການຟື້ນຟູມັນ. ເປັນຫຍັງ? ເນື່ອງຈາກວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຕົກລົງເຫັນດີເປັນສິ່ງສໍາຄັນ.ດຣ. LISA SCHULTE MOORE, ນັກນິເວດວິທະຍາພູມສັນຖານ, ມະຫາວິທະຍາໄລລັດ IOWA
Dolkar: ພວກເຮົາຕ້ອງການຫຍັງເພື່ອໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນບັນຊີລາຍການກະສິກໍາທີ່ຈະມາເຖິງເພື່ອສະຫນັບສະຫນູນການປະຕິບັດນະວັດຕະກໍາທີ່ສາມາດປ່ຽນການຜະລິດກະສິກໍາໃນເຂດ Midwest ແລະ Minnesota?
ລີຊາ: ໃນຖານະນັກວິທະຍາສາດ, ບົດບາດຂອງຂ້ອຍແມ່ນເພື່ອສະຫນອງຂໍ້ມູນທີ່ດີແລະວາງໄວ້ໃນມືຂອງປະຊາຊົນທີ່ສາມາດສົ່ງເສີມແລະການຕັດສິນໃຈທີ່ດີ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຕ້ອງການເນັ້ນຫນັກວ່າໃນປັດຈຸບັນແມ່ນເວລາສໍາຄັນທີ່ຈະໄດ້ຮັບສິດທິນີ້. ມີຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ສາຍແອວສາລີດີຂຶ້ນ, ແຕ່ບາດກ້າວທີ່ດີທີ່ສຸດຄືການຫາວິທີຊ່ວຍຊາວກະສິກອນຮັກສາການດຳລົງຊີວິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຢູ່ເທິງພື້ນດິນຕະຫຼອດປີ. ພວກເຮົາຕ້ອງການພືດທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນດິນຂອງພວກເຮົາຕະຫຼອດປີ.
Dolkar: ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້ໃນ Minnesota ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຝົນຕົກຮ້າຍແຮງແລະໄພແຫ້ງແລ້ງທີ່ສຸດ. ເຈົ້າສ້າງລະບົບກະສິກໍາທີ່ທົນທານຕໍ່ສະພາບອາກາດແນວໃດ? ເຈົ້າເຫັນໂອກາດອັນໃດສຳລັບຊາວກະສິກອນ, ແລະເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການການຊ່ວຍເຫຼືອອັນໃດ?
ລີຊາ: ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າສຸຂະພາບຂອງດິນເປັນສິ່ງສໍາຄັນໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາເວົ້າກ່ຽວກັບການສ້າງລະບົບການກະສິກໍາທີ່ທົນທານຕໍ່ສະພາບອາກາດ. ສຸຂະພາບຂອງດິນແມ່ນສໍາຄັນສໍາລັບການດິນຟ້າອາກາດພະຍຸແລະໄພແຫ້ງແລ້ງແລະຍັງສາມາດຜະລິດສະບຽງອາຫານທີ່ມີທາດບໍາລຸງ. ມັນຢູ່ໃນຄວາມສົນໃຈທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງຊາວກະສິກອນທີ່ຈະຮັກສາດິນຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ມີສຸຂະພາບດີ, ບໍ່ພຽງແຕ່ສໍາລັບຜົນຜະລິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສໍາລັບການຖ່າຍທອດໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປພາຍໃນຄອບຄົວຫຼືການໄດ້ຮັບມູນຄ່າຂອງດິນກ່ອນການເຮັດທຸລະກໍາ.
Dolkar: ທ່ານສາມາດປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງຝຸ່ນການຄ້າຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງດິນແລະຜົນກະທົບຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມແລະຊີວິດຂອງມະນຸດໄດ້ບໍ?
ລີຊາ: ແອມໂມເນຍສັງເຄາະແມ່ນເຮັດຜ່ານຂະບວນການ haber bosch ຈາກນໍ້າມັນເຊື້ອໄຟຟອດຊິນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຄິດກ່ຽວກັບຜົນກະທົບຂອງດິນຟ້າອາກາດຂອງກະສິກໍາ, ຝຸ່ນໄນໂຕຣເຈນແມ່ນຊ້າງຢູ່ໃນຫ້ອງ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຄິດຫາວິທີຫຼຸດຜ່ອນການຜະລິດ nitrous oxide ຈາກດິນກະສິກຳໃນຂະນະທີ່ຍັງຜະລິດພືດທີ່ຂາຍໄດ້. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນມີເຄື່ອງມືວິທະຍາສາດແລະການຄຸ້ມຄອງເພື່ອເຮັດແນວນັ້ນທີ່ຂ້ອນຂ້າງ. ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະຫນາວ່າພວກເຮົາໄດ້ກ້າວຫນ້າໃນວິທະຍາສາດຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກ່ວາທີ່ພວກເຮົາມີ.
ທີ່ເວົ້າວ່າ, ພວກເຮົາຮູ້ຫຼາຍ, ແລະຫນຶ່ງໃນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ແມ່ນການທົດແທນຝຸ່ນການຄ້າສັງເຄາະທີ່ຜະລິດດ້ວຍເຊື້ອໄຟຟອດຊິວທໍາດ້ວຍແອມໂມເນຍສີຂຽວທີ່ຜະລິດໂດຍຜ່ານຂະບວນການໄຟຟ້າທີ່ຂັບເຄື່ອນໂດຍພະລັງງານທົດແທນ. ພວກເຮົາຍັງສາມາດຊອກຫາວິທີຄຸ້ມຄອງພື້ນທີ່ປູກຝັງເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນຮົ່ວໄຫຼໂດຍການໃສ່ຝຸ່ນໄນໂຕຣເຈນໃສ່ພືດໃນເວລາທີ່ພ້ອມທີ່ຈະນໍາໃຊ້. ມີໂອກາດທັງໝົດສໍາລັບການປະດິດສ້າງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງມີການສົນທະນາຍາກບາງຢ່າງກ່ຽວກັບພື້ນທີ່ທີ່ບໍ່ຄວນຢູ່ໃນການຜະລິດ. ບາງບ່ອນແມ່ນພື້ນທີ່ຊຸ່ມຕໍ່າທີ່ມີທ່າອ່ຽງເປັນຈຸດຮ້ອນສໍາລັບການປ່ອຍອາຍພິດ nitrous oxide. ສິ່ງຫນຶ່ງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ແມ່ນໃສ່ໃນທົ່ງນາເລັກນ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນການສົນທະນາທີ່ຂ້ອຍມີກັບຊາວກະສິກອນ.
ແຖບ Prairie ແລະຖົ່ວເຫຼືອງຢູ່ໃນຟາມສ່ວນຕົວໃນ Grundy County, Iowa. ສິນເຊື່ອຮູບພາບ: Omar de Kok-Mercado, ມະຫາວິທະຍາໄລລັດໄອໂອວາ
Dolkar: ໃນຖານະຜູ້ນໍາ Midwest, ໃນສະພາບການຂອງສະພາບອາກາດທີ່ມີການປ່ຽນແປງຂອງພວກເຮົາ, ວິໄສທັດຂອງທ່ານສໍາລັບການກະສິກໍາຢູ່ໃນສະຫະລັດໃນປີ 2030 ແລະໃນປີ 2050 ແມ່ນຫຍັງ?
ລີຊາ: ມື້ນີ້ຂ້ອຍເວົ້າກັບເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍມັກເຮັດແມ່ນພຽງແຕ່ຟັງ. ຂ້ອຍມັກໄປສະຫນາມມື້. ຂ້ອຍມັກໄປເຮັດໄຮ່ແລະພຽງແຕ່ຟັງສິ່ງທີ່ຄົນເວົ້າກ່ຽວກັບ, ຖາມພວກເຂົາກ່ຽວກັບວິໄສທັດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໂຄງການຄົ້ນຄ້ວາທີ່ພວກເຮົາສະແດງຮູບພາບແລະເວົ້າວ່າ, "ບອກພວກເຮົາສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມາຮອດນີ້ແລະບອກພວກເຮົາວ່າພວກເຮົາຜິດພາດແນວໃດ," ແລະ "ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພູມສັນຖານນີ້ມີລັກສະນະແນວໃດ?"
ຜ່ານຂະບວນການນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າມີຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມຫຼາຍໃນແງ່ຂອງເປົ້າຫມາຍລວມ. ຈາກຊາວກະສິກອນທຸກປະເພດໄປສູ່ຊາວເມືອງ, ພວກເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງການກະສິກໍາໃຫ້ມີຜົນຜະລິດແລະມີຜົນກະທົບເລັກນ້ອຍຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ. ຊາວເມືອງໃສ່ໃຈນ້ຳແລະດິນຟ້າອາກາດຫຼາຍ, ຊາວກະສິກອນເວົ້າວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການຕະຫຼາດໃໝ່ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າປົກປັກຮັກສານ້ຳໄດ້ດີຂຶ້ນ ແລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມບໍ່ປະສິດທິຜົນໃນກະສິກຳຂອງເຂົາເຈົ້າ (ຊຶ່ງເປັນວິທີທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະວາງໄວ້, ແທນທີ່ຈະເວົ້າວ່າອາຍແກັສເຮືອນແກ້ວ. ການຫຼຸດຜ່ອນ).
ໃນວຽກງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມທີ່ຈະເຊື່ອມຕໍ່ຈຸດທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຊອກຫາບ່ອນທີ່ພວກເຮົາສາມາດຕົກລົງແລະເລີ່ມຕົ້ນການເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ. ຕົວຢ່າງ, ພວກເຮົາສາມາດຂະຫຍາຍແຖບທົ່ງຫຍ້າຈາກການເປັນ 10% ຂອງພູມສັນຖານເປັນ 25% ຂອງພູມສັນຖານໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຮົາຮູ້ວ່າມີວິທີທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດແນວນັ້ນ, ແຕ່ກໍ່ຍັງມີອຸປະສັກ. ມີຊາວກະສິກອນບໍ່ຫຼາຍປານໃດທີ່ມີທຶນເພື່ອເຮັດການລ້ຽງສັດທີ່ອີງໃສ່ຫຍ້າ, ເຊິ່ງເປັນສ່ວນຫນຶ່ງທີ່ສໍາຄັນຂອງປິດສະຫນາ. ພວກເຮົາຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງສາມາດສ້າງແຫຼ່ງພະລັງງານໂດຍອີງໃສ່ການປົກຫຸ້ມຂອງພືດພັນພືດພື້ນເມືອງທີ່ມີອາຍຸຫລາຍປີເພື່ອໃຫ້ຊາວກະສິກອນມີຕະຫຼາດອື່ນທີ່ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ກັບພືດພັນທົ່ງຫຍ້າຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຂ້ອຍມີຄວາມຫວັງແທ້ໆ, ເພາະວ່າພວກເຮົາກໍາລັງເຮັດວຽກກັບກຸ່ມເຊັ່ນ: ຊາວກະສິກອນພາກປະຕິບັດຂອງ Iowa ທີ່ກໍາລັງຮັບເອົາພະລັງງານທາງເລືອກເພື່ອເຮັດໃຫ້ວິໄສທັດເຫຼົ່ານັ້ນກາຍເປັນຄວາມເປັນຈິງ.
ມີອີກທີ່ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດ? ການປ່ຽນແປງນະໂຍບາຍສາມາດຊ່ວຍໄດ້ບໍ? ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງພື້ນຖານສາມາດຊ່ວຍໄດ້ບໍ? ແມ່ນແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ຂ້ອຍຂໍໃຫ້ເຈົ້າສືບຕໍ່ການສົນທະນານີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຊຸກຍູ້ທ່ານໃຫ້ເຊື່ອມຕໍ່ກັບບັນດາກຸ່ມປະຊາຄົມທ້ອງຖິ່ນຂອງທ່ານທີ່ເຮັດວຽກກັບຊາວກະສິກອນທີ່ພະຍາຍາມສ້າງຄວາມແຕກແຍກໃນເຂດຊົນນະບົດ - ຕົວເມືອງ, ແລະ ສະໜັບສະໜູນຊາວກະສິກອນໃຫ້ດີກວ່າເກົ່າ ແລະ ນະໂຍບາຍທີ່ເໝາະສົມໃນບ່ອນນັ້ນ.
ກ່ຽວກັບ ດຣ. Lisa Schulte Moore: Schulte Moore ເປັນ MacArthur Genius Fellow ແລະຜູ້ອໍານວຍການຂອງ ຫ້ອງທົດລອງຄຸ້ມຄອງລະບົບນິເວດພູມສັນຖານ ແລະລະບົບນິເວດແບບຍືນຍົງ ທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລລັດໄອໂອວາ. ນາງເປັນຜູ້ຮ່ວມກໍ່ຕັ້ງຂອງການທົດລອງວິທະຍາສາດຂອງ Rowcrops ປະສົມປະສານກັບໂຄງການ Prairie Strips (STRIPS), ເຊິ່ງໄດ້ພັດທະນາການປະຕິບັດການອະນຸລັກແຖບທົ່ງຫຍ້າ. ນາງຍັງເປັນຜູ້ນໍາຜູ້ພັດທະນາຂອງ People in Ecosystems/ Watershed Integration (PEWI), ເປັນເກມການສຶກສາໃນເວັບທີ່ງ່າຍດາຍທີ່ອອກແບບມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈຜົນກະທົບຂອງມະນຸດຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະປັບປຸງການຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນທໍາມະຊາດ. ນາງຊີ້ນໍາ C-Change, ສະຖາບັນກະສິກໍາແຫ່ງຊາດຂອງກະຊວງກະສິກໍາສະຫະລັດສໍາລັບໂຄງການລະບົບກະສິກໍາແບບຍືນຍົງ.
ກ່ຽວກັບ Tenzin Dolkar: Dolkar ເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ໂຄງການກັບ McKnight Foundation's ໂຄງການດິນຟ້າອາກາດ ແລະພະລັງງານຕາເວັນຕົກກາງ. ຍຸດທະສາດທີ່ດິນເຮັດວຽກຂອງ McKnight ເນັ້ນໃຫ້ຊາວກະສິກອນເປັນຜູ້ນໍາການແກ້ໄຂດິນຟ້າອາກາດ ແລະມີຈຸດປະສົງເພື່ອຮ່ວມກັນສ້າງວິທີແກ້ໄຂທີ່ປົກປ້ອງອ່າງລ້າງຄາບອນທໍາມະຊາດ, ຕັດການປ່ອຍອາຍພິດ, ແລະສະກັດຄາບອນໃນພື້ນທີ່ເຮັດວຽກ ໃນຂະນະທີ່ສ້າງລະບົບອາຫານທີ່ທົນທານຕໍ່ສະພາບອາກາດ ແລະພຽງແຕ່. ກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບ McKnight, Dolkar ເປັນທີ່ປຶກສາດ້ານສະພາບອາກາດຂອງເມືອງ Minneapolis, ທີ່ປຶກສາດ້ານນະໂຍບາຍກະສິກໍາຂອງອະດີດຜູ້ປົກຄອງ Mark Dayton, ແລະຜູ້ອໍານວຍການທາງລົດໄຟຂອງລັດ Minnesota.