ອາດຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ແນວທາງຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສະຫະກຳໄດ້ເປັນຮູບເປັນຮ່າງຂຶ້ນແຕ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ III ຂອງພັກ (ເດືອນກັນຍາ 1960), ຮອດກ່ອນເວລາປະຕິບັດແນວທາງປ່ຽນແປງໃໝ່, ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກເຮົາຍັງຄົງແມ່ນ “ບຸລິມະສິດພັດທະນາອຸດສາຫະກຳໜັກຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ບົນພຶ້ນຖານ ພັດທະນາການກະເສດ ແລະອຸດສາຫະກຳເບົາ” (ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ IV, ເດືອນທັນວາ 1976). ເພື່ອແກ້ໄຂຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນຂອງປະເທດ ກໍ່ຄືຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VI ຂອງພັກ (ເດືອນທັນວາ 1986) ໄດ້ຫັນຈຸດໜັກໃຈກາງໃສ່ການປະຕິບັດເປົ້າໝາຍຂອງ 3 ໂຄງການເສດຖະກິດໃຫຍ່ ເຊິ່ງກວມດ້ວຍ ຜະລິດສະບຽງອາຫານ, ຜະລິດສິນຄ້າໃຊ້ສອຍ ແລະສິນຄ້າສົ່ງນອກ, ດຳເນີນການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ຕາມກົນໄກສົມທົບລະຫວ່າງແຜນການແລະຕະຫຼາດ. ຮອດກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VII ຂອງພັກ (ເດືອນມິຖຸນາ 1991), ຕໍ່ໜ້າການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງແຂງແຮງ ຂອງວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ, ພັກເຮົາໄດ້ຢືນຢັນຄວາມຕ້ອງການຂອງວິວັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ແມ່ນສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ລະຫວ່າງການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ກັບຫັນເປັນທັນສະໄໝ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ກຳນົດຈຸດໝາຍ “ຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳຕາມທິດທັນສະໄໝ”. ຮອດກອງປະຊຸມສູນກາງຄັ້ງທີ 7 ສະໄໝທີ VII (ປີ 1994), ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ພັກເຮົານຳສະເໜີຄຳນິຍາມຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແມ່ນ “ຂະບວນວິວັດການຫັນປ່ຽນການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດ ທຸລະກິດ ບໍລິການ ຄຸ້ມຄອງເສດຖະກິດ ສັງຄົມ ຢ່າງພື້ນຖານແລະຮອບດ້ານ ຈາກການນຳໃຊ້ແຮງງານຫັດຖະກຳເປັນຕົ້ນຕໍ ມານຳໃຊ້ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍກຳລັງແຮງງານພ້ອມກັບເຕັກໂນໂລຊີ ພາຫະນະ ແລະວິທີການກ້າວໜ້າ ທັນສະໄໝ, ອີງບົນການຂະຫຍາຍຕົວຂອງອຸດສາຫະກຳ ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າດ້ານວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີ, ສ້າງໃຫ້ມີສະມັດຕະພາບແຮງງານສັງຄົມສູງ”. ການຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແມ່ນຂະບວນວິວັດອັນຍາວນານ, ໃນນັ້ນ ມີຫຼາຍໄລຍະທີ່ມີບັນດາຈຸດໝາຍ ແລະການບຸລິມະສິດ ທີ່ຕ່າງກັນ, ແຕ່ຈຸດໝາຍອັນຍາວນານທີ່ພັກກຳນົດແຈ້ງ ນັ້ນແມ່ນ “ຫັນປ່ຽນປະເທດເຮົາໃຫ້ກາຍເປັນປະເທດອຸດສາຫະກຳ ທີ່ມີພື້ນຖານວັດຖຸ-ເຕັກນິກທັນສະໄໝ, ມີໂຄງປະກອບເສດຖະກິດສົມເຫດສົມຜົນ, ມີການພົວພັນການຜະລິດກ້າວໜ້າ ສອດຄ່ອງກັບລະດັບຂະຫຍາຍຕົວຂອງກຳລັງການຜະລິດ, ຊີວິດການເປັນຢູ່ດ້ານວັດຖຸແລະຈິດໃຈໄດ້ຍົກຂຶ້ນລະດັບສູງ, ການປ້ອງກັນປະເທດ-ປ້ອງກັນຄວາງສະຫງົບໝັ້ນຄົງ, ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ, ສັງຄົມມີຄວາມຍຸດຕິທຳ ສີວິໄລ”. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນບາດກ້າວກ້າວໜ້າພໍຄວນ ໃນຈິນຕະນາການທິດສະກີຂອງພັກ ກ່ຽວກັບລັກສະນະ ບົດບາດ ຈຸດໝາຍ ແລະ ເນື້ອໃນ ຂອງພາລະກິດການຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ.
ຜ່ານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ແຕ່ລະຄັ້ງ, ແຕ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VIII (ປີ 1996), ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ IX (ປີ 2001), ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ X (ປີ 2006) ແລະກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI (ປີ 2011), ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມສືບຕໍ່ສະຫລຸບສັງລວມພຶດຕິກຳແຕ່ລະກ້າວ, ສືບທອດ ຂະຫຍາຍແນວຄິດທິດສະດີ ແລະ ເພີ່ມເຕີມຄວາມຮູ້ໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງກວ່າອີກ ກ່ຽວກັບຫຼາຍຮູບແບບຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ທີ່ຕ່າງກັນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການຫັນກະສິກຳ ຊົນນະບົດເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ; ການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝແບບຫຍໍ້ສັ້ນ ຕິດແໜ້ນກັບເສດຖະກິດພູມປັນຍາ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນ,... ແຕ່ຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການກ່ຽວກັບຈຸດໝາຍ ເນື້ອໃນ ບາດກ້າວເດີນ ແລະນັບທັງແຫຼ່ງພະລັງ ເພື່ອຮັບປະກັນປະຕິບັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແມ່ນໄດ້ວາງອອກມາແລ້ວໃນແຜນນະໂຍບາຍ ແນວທາງຂອງພັກ ເພື່ອແນໃສ່ຮັບປະກັນສອດຄ່ອງກັບສະພາບການລະອຽດໃນປະເທດ ແລະສາກົນ ໃນແຕ່ລະໄລຍະ.
ຜ່ານໄລຍະເວລາເກືອບ 30 ປີແຫ່ງການປະຕິບັດແນວທາງປ່ຽນແປງໃໝ່ເສດຖະກິດ, ພິເສດແມ່ນນະໂຍບາຍຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ໄດ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂຄງປະກອບເສດຖະກິດໄດ້ຫັນປ່ຽນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ, ອັດຕາສ່ວນຂອງຂົງເຂດກະສິກຳໃນ ຈີດີພີ ໄດ້ລົດລົງ ຈາກ 38,1% (ປີ 1986) ລົງເປັນ 18,4% (ປີ 2013), ໃນເວລານັ້ນ ອັດຕາສ່ວນຂອງຂົງເຂດອຸດສາຫະກຳໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ ຈາກ 28,9% ຂຶ້ນເປັນ 38,3%, ແລະອັດຕາສ່ວນຂອງຂົງເຂດບໍລິການກໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຈາກ 33,1% ຂຶ້ນເປັນ 43,3%. ໃນວິວັດການປະຕິບັດແຜນຍຸດທະສາດການພັດທະນາ ໄດ້ກໍ່ຮ່າງສ້າງຮູບເປັນບາງເຂດເສດຖະກິດຈຸດໜັກໃຈກາງ, ຖືບົດບາດເປັນກຳລັງຊຸກດັນການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ມີຜົນກະທົບແຜ່ລາມຈາກໃຈກາງອອກສູ່ເຂດອ້ອມຮອບ, ສ້າງເງື່ອນໄຂເພື່ອຂຸດຄົ້ນ ແລະ ນຳໃຊ້ກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ແລະທ່າໄດ້ປຽບໃນການແກ່ງແຍ້ງຂອງແຕ່ລະເຂດ ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ. ຂະບວນວິວັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ໄດ້ແກ່ດຶງວິວັດການຫັນເປັນຕົວເມືອງ ແລະ ການຫັນປ່ຽນໂຄງປະກອບແຮງງານແລະໂຄງປະກອບພົນລະເມືອງ ໄປຕາມນຳ. ຫຼາຍເຂດອຸດສາຫະກຳ, ເຂດປຸງແຕ່ງຜະລິດຕະພັນອຸດສາຫະກຳສົ່ງນອກ, ເຂດເຕັກໂນໂລຊີສູງ, ເຂດຕົວເມືອງ ໄດ້ເປັນຮູບເປັນຮ່າງຂຶ້ນໃນທົ່ວປະເທດ ອັນໄດ້ດຶງດູດເອົາການເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງແຂງແຮງຂອງບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດ, ບັນດານັກລົງທຶນຈາກໃນປະເທດ ແລະຕ່າງປະເທດ, ຊຸກຍູ້ຂະບວນວິວັດການຍົກຍ້າຍໂຄງປະກອບແຮງງານ ຈາກກະສິກຳເຂົ້າໃນອຸດສາຫະກຳ ແລະການບໍລິການ, ຈາກຊົນນະບົດເຂົ້າໃນຕົວເມືອງ; ກໍ່ຕັ້ງລະບົບໂຄງສ້າງພື້ນຖານຊ່ວຍໜູນການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳ ຕົວເມືອງ ທີ່ຄົບຊຸດແລະທັນສະໄໝພໍຄວນ, ປະກອບສ່ວນອັນສຳຄັນເຂົ້າໃນການຍົກສູງຄຸນຄ່າການຜະລິດອຸດສາຫະກຳ ແລະການບໍລິການ ດ້ວຍລະດັບຄວາມໄວສູງໃນໄລຍະເວລາຍາວນານ. ອາໄສສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ ລວມຍອດມູນຄ່າສິນຄ້າຂາອອກເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວ, ໂຄງປະກອບສິນຄ້າຂາອອກມີການຫັນປ່ຽນຕາມທິດຕັ້ງໜ້າ, ຄຸນຄ່າສິນຄ້າອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ ແລະປະດິດໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງລຽນຕິດ ດ້ວຍລະດັບຄວາມໄວສະເຫຼ່ຍສູງກວ່າ 9%/ປີ ໃນໄລຍະປີ 2008 - 2012. ມາຮອບປັດຈຸບັນ, ອັດຕາສ່ວນຄຸນຄ່າສິນຄ້າປຸງແຕ່ງເລິກ ຫຼືສຳເລັດຮູບ ກວມຫຼາຍກວ່າ 65% ຂອງຍອດມູນຄ່າສິນຄ້າສົ່ງນອກ, ສູງກວ່າສອງເທົ່າທຽບກັບຊຸມປີຕົ້ນທົດສະວັດທີ 9 ສະຕະວັດທີ XX. ການເຕີບໂຕຢ່າງແຂງແຮງຂອງຂະແໜງອຸດສາຫະກຳ ແລະບໍລິການ ກໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະມັດຕະພາບແຮງງານຂອງທົ່ວສັງຄົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ພ້ອມກັນນັ້ນ ອາໄສການນຳໃຊ້ນະວັດຕະກຳວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່ ເຂົ້າໃນກະສິກຳ ໄດ້ປະກອບສ່ວນປົວແປງສະມັດຕະພາບຂອງງານກະສິກຳໄດ້ດີພໍຄວນ. ການເຊື່ອມໂຍງນັບມື້ນັບເລິກເຊິ່ງ ຮອບດ້ານຂອງເສດຖະກິດປະເທດເຮົາ ເຂົ້າກັບເສດຖະກິດໂລກ ພ້ອມກັບທ່າອຽງໂລກາພິວັດ ໄດ້ນຳເອົາໂອກາດພັດທະນາອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາໃຫ້ປະເທດເຮົາ ແຕ່ກໍ່ໄດ້ແຊກຊ້ອນທັງສິ່ງທ້າທາຍຕ່າງໆທີ່ບໍ່ນ້ອຍ. ທຶນທີ່ລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດ (FDI) ໄດ້ໄຫຼເຂົ້າເສດຖະກິດປະເທດເຮົາຢ່າງລຽນຕິດໃນຫຼາຍສິບປີ ນັບແຕ່ເມື່ອດຳເນີນການປ່ຽນແປງໃໝ່, ພິເສດແມ່ນ ແຕ່ເມື່ອມີກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົງທຶນຈາກຕ່າງປະເທດ ປີ 1987. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ພຽງແຕ່ສິ່ງແວດລ້ອມການລົງທຶນຂອງຫວຽດນາມພວມໄດ້ປົວແປງໃຫ້ດີຂຶ້ນເລື້ອຍໆເທົ່ານັ້ນ, ຫາກສິ່ງແວດລ້ອມການເມືອງ ແລະສັງຄົມກໍ່ມີຄວາມສະຖຽນລະພາບ ອັນໄດ້ປະກອບສ່ວນເຮັດໃຫ້ຫວຽດນາມກາຍເປັນຈຸດທີ່ມາທີ່ປອດໄພ ຂອງບັນດານັກລົງທຶນໃນໂລກ. ໄປຕາມນຳແຫຼ່ງເງິນທຶນ FDI ທີ່ໄຫຼເຂົ້າຫວຽດນາມນັ້ນ ແມ່ນຮາກຖານຄວາມຮູ້, ບົດຮຽນປະສົບການຄຸ້ມຄອງ ແລະເຕັກໂນໂລຊີທັນສະໄໝຂອງໂລກ ໄດ້ຖືກປະກອບຕິດຕັ້ງ ແລະຜັນຂະຫຍາຍນຳໃຊ້, ສ້າງໂອກາດໃຫ້ແກ່ການຮັບເອົາ ຮ່ຳຮຽນ ປະດິດສ້າງ ແລະພັດທະນາ ໃຫ້ແກ່ເສດຖະກິດພາຍໃນປະເທດ. ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນນັບມື້ນັບກວ້າງຂວາງເລິກເຊິ່ງ ໝາຍຄວາມວ່າ ຈະມີໂອກາດຫຼາຍຢ່າງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ເພື່ອເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດທົ່ວໂລກ ແຕ່ກໍ່ມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍຢ່າງເມື່ອເສດຖະກິດໂລກປັ່ນປ່ວນ. ບັນດາສັນຍາເສດຖະກິດສອງຝ່າຍ ແລະຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ຫວຽດນາມໄດ້ແລະພວມເຂົ້າຮ່ວມນັ້ນ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຫຼາຍວິສາຫະກິດໃນປະເທດສາມາດເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດໂລກຢ່າງງ່າຍດາຍກວ່າ, ແຕ່ກໍ່ມີສິ່ງທ້າທາຍອັນເປັນຕາຍຕ່າງໆ ຕໍ່ກັບບັນດາວິສາຫະກິດ ນັບທັງຢູ່ຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດອີກ.
ອາດຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ເສດຖະກິດຫວຽດນາມໄດ້ມີວິວັດການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນໄວທີ່ສຸດ ແລະນັບມື້ນັບກວ້າງຂວາງເລິກເຊິ່ງ ໃນຫຼາຍດ້ານ ແລະຫຼາຍລະດັບທີ່ຕ່າງກັນ. ຂະບວນວິວັດດັ່ງກ່າວໄດ້ສ້າງລະດັບເປີດນັບມື້ນັບກວ້າງໃຫ້ພື້ນຖານເສດຖະກິດ, ຍອດມູນຄ່າສິນຄ້າຂາອອກ ຂາເຂົ້າກວມຫຼາຍກວ່າ 160% ຈີດີພີ ປີ 2013, ທຽບກັບປີ 1986 ໄດ້ພຽງປະມານ 23%, ນຳເອົາເສດຖະກິດຂອງປະເທດເຊື່ອມຕິດເປັນແຕ່ລະກ້າວ ເຂົ້າກັບເຄືອຂ່າຍຜະລິດ ລຳລຽງຈຳໜ່າຍ ແລະ ພວງພະນັງຄຸນຄ່າທົ່ວໂລກ, ຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ ຍົກລະດັບຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດຂຶ້ນເປັນແຕ່ລະກ້າວ, ສ້າງກຳລັງໝູນເພື່ອປະຕິບັດການປະຕິຮູບຕ່າງໆພາຍໃນປະເທດເຊັ່ນ ສິ່ງແວດລ້ອມລະບຽບກົດໝາຍ ແລະນະໂຍບາຍ, ແນໃສ່ປົວແປງເທສະເສດຖະກິດ ແລະຄວາມສາມາດແກ່ງແຍ້ງຂອງຊາດ.
ຜົນສຳເລັດອັນສຳຄັນໜຶ່ງອີກຂອງຫວຽດນາມຜ່ານການປ່ຽນແປງໃໝ່ໃນເກືອບ 30 ປີ ເຊິ່ງໃນນັ້ນມີບົດບາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຂອງການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ, ນັ້ນແມ່ນໄດ້ແກ້ໄຂຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບການພັດທະນາວັດທະນາທຳ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະຍຸດຕິທຳສັງຄົມ... ຜົນສຳເລັດຕ່າງໆຂອງການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ໄດ້ປະກອບສ່ວນສຳຄັນ ເຮັດໃຫ້ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຮັບການປົວແປງຍົກສູງ, ອັດຕາສ່ວນຄອບຄົວທຸກຍາກຫລຸດໜ້ອຍຖອຍລົງ, ການເມືອງ - ສັງຄົມເປັນປົກກະຕິ, ການປ້ອງກັນປະເທດ ແລະປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບໄດ້ຮັກສາໝັ້ນຄົງ, ກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ແລະບົດບາດທີ່ຕັ້ງສາກົນຂອງປະເທດໄດ້ຮັບການຍົກສູງຂຶ້ນ.
ແຕ່ວ່າ, ຄຽງຂ້າງຜົນສຳເລັດຕ່າງໆທີ່ບັນລຸໄດ້ນັ້ນ, ແຜນຍຸດທະສາດຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝຢູ່ປະເທດເຮົາກໍ່ຍັງມີຄວາມຈຳກັດ ແລະຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງຫຼາຍຢ່າງ, ສະແດງອອກໃນບາງບັນຫາຕົ້ນຕໍລຸ່ມນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ຕົວແບບຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝຂອງປະເທດເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄປທັນກັບການປ່ຽນແປງຕ່າງໆຂອງໂລກ, ເນື້ອໃນຂອງມັນຍັງບໍ່ທັນຈະແຈ້ງ; ນະໂຍບາຍອຸດສາຫະກຳແຫ່ງຊາດໃນສະພາບການໃໝ່ຍັງບໍ່ທັນເປັນຮູບເປັນຮ່າງຢ່າງຈະແຈ້ງ ນັບທັງທາງດ້ານຈຸດໝາຍ ທິດທາງ ແລະແຫຼ່ງພະລັງ; ບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳບຸລິມະສິດ ແລະບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳສະໜັບສະໜູນ ບໍ່ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ; ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງວິສາຫະກິດຍັງມີລັກສະນະຂະບວນການ ມະຍິກມະຍ່ອຍ, ຍັງບໍ່ທັນເຊື່ອມຕິດລະຫວ່າງວິສາຫະກິດ FDI ກັບບັນດາວິສາຫະກິດໃນປະເທດ; ຍັງບໍ່ທັນນຳໃຊ້ໄດ້ໝົດທ່າໄດ້ປຽບດ້ານເຕັກໂນໂລຊີຂອງການລົງທຶນຈາກພາຍນອກ ເພື່ອສ້າງການແຜ່ລາມ ຊຸກຍູ້ການຜະລິດພາຍໃນປະເທດໃຫ້ຂະຫຍາຍຕົວສົມຄູ່.
ທີສອງ, ຂະບວນວິວັດການປະຕິບັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ຍັງບໍ່ທັນຕິດແໜ້ນກັບການຫັນເປັນທັນສະໄໝ, ຍັງບໍ່ທັນຜະລິດໄດ້ຜະລິດຕະພັນທີ່ມີຄຸນຄ່າເພີ່ມສູງ, ຜະລິດຕະພັນທີ່ບັນຈຸເຫື່ອແຮງພາຍໃນປະເທດຫຼາຍ; ການຜະລິດອຸດສາຫະກຳຕົ້ນຕໍແມ່ນການຮັບເໝົາແປຮູບ - ປະກອບເຂົ້າເຄື່ອງ, ຄຸນຄ່າເພີ່ມເຕີມຕ່ຳ ແລະຕ້ອງຂຶ້ນກັບວັດຖຸດິດ ສ່ວນປະກອບ ເຄື່ອງອຸປະກອນ ທີ່ນຳເຂົ້າຈາກຕ່າງປະເທດ. ຂະແໜງອຸດສາຫະກຳຫຼາຍຂະແໜງທີ່ຖືວ່າຫວຽດນາມມີທ່າໄດ້ປຽບ ກວມສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດຫຼາຍ ແຕ່ຕົ້ນຕໍແມ່ນອີງໃສ່ທ່າປຽບທຽບລະດັບຕ່ຳ, ເຊັ່ນໃຊ້ແຮງງານງ່າຍດາຍຫຼາຍ, ໃຊ້ຊັບພະຍາກອນ ທີ່ດິນຫຼາຍ,... ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ອີງໃສ່ທ່າໄດ້ປຽບໃໝ່, ເຊັ່ນເຕັກໂນໂລຊີສູງ ພູມປັນຍາ ແຮງງານມີທັກສະ,... ເພາະສະນັ້ນ, ການປະກອບສ່ວນຂອງສະມັດຕະພາບບັນດາປັດໃຈສັງລວມ ໃນຄຸນຄ່າຜະລິດຕະພັນຍັງຕ່ຳ, ຍັງບໍ່ທັນສົມຄູ່ກັບກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ແລະແຫຼ່ງພະລັງທີ່ຈ່າຍອອກມາ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳຍັງຫລຸດຜ່ອນສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ຄວາມໄວໃນການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ພິເສດແມ່ນໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ເຄີຍຢູ່ໃນລະດັບຕ່ຳຫຼາຍ ທຽບກັບລະດັບເຕີບໂຕບົ່ມຊ້ອນທີ່ພື້ນຖານເສດຖະກິດອາດຈະບັນລຸໄດ້.
ທີສາມ, ແຜນນະໂຍບາຍຫັນກະສິກຳເປັນແບບອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝໄດ້ຜັນຂະຫຍາຍຢ່າງຊັກຊ້າ ແລະຍັງບໍ່ທັນມີປະສິດທິຜົນແທ້ເທື່ອ, ທິດທາງບໍ່ຈະແຈ້ງ, ຂາດການຕິດແໜ້ນລະຫວ່າງກະສິກຳ ກັບອຸດສາຫະກຳ, ພິເສດແມ່ນອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ - ປະດິດ; ລະຫວ່າງການຜະລິດກັບຕະຫຼາດ; ລະຫວ່າງກໍ່ສ້າງແຮງງານ ກັບນຳໃຊ້ແຮງງານຕິດກັບການຍົດຍ້າຍແຮງງານ,... ດັ່ງນັ້ນ ການຂະຫຍາຍຕົວຈຶ່ງມີລັກສະນະເກີດເອງສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງ, ແຫຼ່ງພະລັງຍັງຖືກຟຸມເຟືອຍ, ບັນດາກຳລັງບົ່ມຊ້ອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງກະສິກຳຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເສີມຂະຫຍາຍປະສິດທິຜົນ ເພື່ອພັດທະນາອຸດສາຫະກຳ.
ທີສີ່, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ເຖິງວ່າໄດ້ບຸລິມະສິດໃຊ້ແຫຼ່ງພະລັງລົງທຶນຫຼາຍ ແຕ່ເບິ່ງລວມຍັງຂາດເຂີນ ບໍ່ຄົບຊຸດ. ກົນໄກ ນະໂຍບາຍຍັງບໍ່ທັນພໍເພື່ອສ້າງກຳລັງໝູນ ຊຸກຍູ້ໃຫ້ບັນດາວິສາຫະກິດ ແລະອັດຕະພາກອື່ນ ເອົາໃຈໃສ່ລົງເລິກໃນການນຳໃຊ້ ຂະຫຍາຍພັດທະນາ ມອບໂອນເຕັກນິກ - ເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່. ກຳລັງແຮງງານເຖິງວ່າເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວ ແຕ່ເບິ່ງລວມແລ້ວລະດັບວິຊາການ ທັກສະ ຄວາມຊຳນານງານຍັງຢູ່ໃນລະດັບຕ່ຳ, ແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນຄຸນນະພາບສູງຍັງຂາດແຄນຫຼາຍທຽບກັບຄວາມຕ້ອງການແຫ່ງການພັດທະນາ.
ທີຫ້າ, ແຫຼ່ງພະລັງລົງທຶນເພື່ອປະຕິບັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ຍັງກະແຈກກະຈ່າຍ ບໍ່ມີຈຸດໜັກ, ຍັງບໍ່ທັນຂຸດຄົ້ນໄດ້ທ່າດີເສດຖະກິດຕາມຂະໜາດໃຫຍ່. ຢູ່ຫຼາຍເຂດເສດຖະກິດຈຸດໜັກ, ເຂດເສດຖະກິດ, ເຂດອຸດສາຫະກຳ, ຍ້ອນການວາງແຜນກຳນົດບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນ ຫຼືຍ້ອນເຮັດຕາມໃຈຊອບ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເສີມຂະຫຍາຍກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ທ່າແຮງຂອງເຂດ ແລະປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວໄດ້; ການເຊື່ອນສຳພັນເຂດເພື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາເສດຖະກິດທ້ອງຖິ່ນຍັງຫຼົມແຫຼວ, ປະສິດທິຜົນຕ່ຳ; ການວາງແຜນກໍ່ສ້າງບັນດາເຂດ ກຸ່ມອຸດສາຫະກຳ ບໍ່ຕິດກັບຈິນຕະນາການພັດທະນາຕາມທິດກຸ່ມຂະແໜງການ,... ເວົ້າລວມ, ມາຮອດດຽວນີ້ ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນສ້າງໄດ້ຕົວແບບພັດທະນາທີ່ສອດຄ່ອງ ເພື່ອສາມາດຫຼີກລ່ຽງແຮ້ວລາຍຮັບປານກາງໄດ້ ຄືດັ່ງທີ່ຫຼາຍປະເທດໄປກ່ອນໄດ້ ແລະພວມຕົກໃສ່.
ໃນສະພາບການໂລກາພິວັດສະແດງອອກຢ່າງແຂງແຮງ ແລະສົ່ງຜົນກະທົບເຖິງທຸກໆປະເທດ, ບົນພື້ນຖານບົດຮຽນປະສົບການ ກ່ຽວກັບການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝໃນເກືອບ 30 ປີແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ພວກເຮົາຄວນສຸມໃສ່ຍູ້ແຮງການຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສະຫະກຳ ຕາມທິດທັນສະໄໝ ດ້ວຍບັນດາເນື້ອໃນອັນພື້ນຖານລຸ່ມນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ຮັບຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຈຸດອ່ອນ ຂໍ້ຈຳກັດ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະສິ່ງທ້າທາຍຕ່າງໆ ໃນຂະບວນວິວັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ. ຖອດຖອນບົດຮຽນປະສົບການຈາກພຶດຕິກຳ. ຈາກນັ້ນ ກຳນົດແຈ້ງໃນເວລາທີ່ຈະມາເຖິງ ຕ້ອງດັດແປງກົນໄກ ນະໂຍບາຍ, ທິດທາງບຸລິມະສິດແຫຼ່ງພະລັງເຂົ້າໃນຂະແໜງໃດ ແລະຂົງເຂດໃດ ເພື່ອອາດຈະສ້າງຮາກຖານອັນໜັກແໜ້ນ ໃຫ້ແກ່ການປະຕິບັດເປົ້າໝາຍ ກາຍເປັນປະເທດອຸດສາຫະກຳຕາມທິດທັນສະໄໝ. ຄັດເລືອກເອົາບັນດາບົດຮຽນສາກົນທີ່ເໝາະສົມ ຈາກບັນດາປະເທດທີ່ມີນະໂຍບາຍອຸດສາຫະກຳຖຶກຕ້ອງ ແລະສົມເຫດສົມຜົນ ເພື່ອທາບທາມ ໝູນໃຊ້ເຂົ້າຫວຽດນາມ ຫັນໄປສູ່ປີ 2020 ແລະວິໄສທັດຍາວໄກກວ່າອີກ.
ທີສອງ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍຸດທະສາດດຶງດູດການລົງທຶນຈາກພາຍນອກ ເຊື່ອມຕິດກັບແຜນຍຸດທະສາດຊຸກຍູ້ເສດຖະກິດພາຍໃນປະເທດ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍທ່າດີທາງດ້ານທຶນ ເຕັກໂນໂລຊີ ຄວາມສາມາດຄຸ້ມຄອງ,... ຂອງຂົງເຂດ FDI ແນໃສ່ຊຸກຍູ້ບັນດາຂົງເຂດອື່ນຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດ ໃຫ້ພ້ອມກັນພັດທະນາ, ພິເສດແມ່ນພາກສ່ວນເສດຖະກິດເອກະຊົນ, ເສດຖະກິດຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ. ຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນເພື່ອນຳໜ້າພາທາງ ໃຫ້ບັນດາວິສາຫະກິດພາຍໃນປະເທດ ເຂົ້າຮ່ວມໃນບັນດາຕອງໂສ້ແຫ່ງການລຳລຽງຈຳໜ່າຍສາກົນ ແລະພວງພະນັງຄຸນຄ່າທົ່ວໂລກ, ແນໃສ່ປະຕິບັດຈຸດໝາຍຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ.
ທີສາມ, ຕີລາຄາຈຸດດີ ຈຸດອ່ອນຂອງຂະແໜງອຸດສາຫະກຳສະໜັບສະໜູນ ແລະການບໍລິການຊ່ວຍໜູນປັດຈຸບັນຂອງປະເທດເຮົາ, ຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ ວາງແຜນຍຸດທະສາດ ແລະແຜນການກະທຳອັນລະອຽດເພື່ອການພັດທະນາໃນເວລາທີ່ຈະມາເຖິງ ເຮັດຄືແນວໃດໃຫ້ອຸດສາຫະກຳສະໜັບສະໜູນ ແລະການບໍລິການຊ່ວຍໜູນ ກາຍເປັນພາກສ່ວນຫຼັກແຫຼ່ງໃນແຜນຍຸດທະສາດລະດັບຊາດກ່ຽວກັບການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ.
ທີສີ່, ນຳສະເໜີວິທີແກ້ໄຂທີ່ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ ເພື່ອສືບຕໍ່ແກ້ຂອດມັດສາມຂອດທີ່ຈຳກັດການເຕີບໂຕເສດຖະກິດໃນປັດຈຸບັນ ຄືໂຄງສ້າງພື້ນຖານ, ບັນຫາລະບຽບກົດໝາຍ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນ. ພິເສດແມ່ນ ສົ່ງເສີມ ຊຸກຍູ້ການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ທັນສະໄໝ ໃນກະສິກຳ ຊົນນະບົດ; ຊຸກຍູ້ພັດທະນາວິສາຫະກິດຂະໜາດກາງ ແລະຂະໜາດນ້ອຍ; ຊຸກຍູ້ການເພີ່ມສະມັດຕະພາບຂອງບັນດາປັດໃຈສັງລວມ, ລະດົມແຫຼ່ງພະລັງຂອງເອກະຊົນເພື່ອພັດທະນາລະບົບໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ຜ່ານຕົວແບບຄູ່ຮ່ວມພາກລັດແລະເອກະຊົນ PPP,...
ທີຫ້າ, ກຳນົດລະອຽດໄມ້ຫຼາວັດແທກຄວາມສຳເລັດຜົນໃນການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ຢູ່ແຕ່ລະເຂດ ທ້ອງຖິ່ນ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍສຸດຂີດ ກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ແລະທ່າດີປຽບທຽບ ຂອງແຕ່ລະເຂດ ແລະທ້ອງຖິ່ນ, ຮັບປະກັນລັກສະນະຍືນຍົງ ແລະຜັນຂະຫຍາຍຕາມແຜນກຳນົດ. ຫຼີກລ່ຽງສະພາບການ ບັນດາແຂວງ ກຳແພງນະຄອນແລ່ນແຂ່ງກັນປະຕິບັດການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳ ຕາມຂະບວນການ ຫຼືເຫັນແຕ່ຜົນປະໂຫຍດສະເພາະໜ້າ ແລ້ວປະຂ້າມກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ ທ່າແຮງ ທ່າໄດ້ປຽບໃນການແກ່ງແຍ້ງຂອງທ້ອງຖິ່ນຕົນເອງ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ທ່າໄດ້ປຽບໃນການແກ່ງແຍ້ງຂອງທ້ອງຖິ່ນອື່ນອ່ອນເພຍລົງ.
ເສັ້ນທາງຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳຂອງຫວຽດນາມຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍ ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຕັດສີນໃຈສູງ ຮ່ວມແຮງຮ່ວມໃຈກັນຍູ້ແຮງການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍ, ຍູ້ແຮງການປະຕິບັດແຜການຈັດວາງໂຄງປະກອບເສດຖະກິດຄືນໃໝ່ທີ່ໄດ້ວາງອອກມາ, ແນ່ນອນວ່າ ຫວຽດນາມຈະໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດໃນການຫັນເປັນອຸດສະຫະກຳທັນສະໄໝ ແລະກາຍເປັນປະເທດອຸດສະຫະກຳ ຕາມທິດທັນສະໄໝ ຄືດັ່ງທີ່ແນວທາງຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ວາງໄວ້./.
ຂຽນໂດຍ ຫງວຽນຊວນຝຸກ
ກຳມະການກົມການເມືອງ ຮອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ
* ຕາມວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 859 (ເດືອນພຶດສະພາ 2014)