ໂດຍ Martin Auer
ໃນບົດຂຽນທີ່ສັ້ນ, ອ່ານງ່າຍນີ້, ນັກປະຫວັດສາດສິ່ງແວດລ້ອມ Verena Winiwarter ສະເຫນີ XNUMX ຂໍ້ພິຈາລະນາພື້ນຖານສໍາລັບເສັ້ນທາງໄປສູ່ສັງຄົມທີ່ຍັງສາມາດຮັບປະກັນຊີວິດຂອງຄົນລຸ້ນຕໍ່ໄປ. ແນ່ນອນ, ມັນບໍ່ແມ່ນປື້ມຄໍາແນະນໍາ - "ໃນເຈັດຂັ້ນຕອນເພື່ອ ... " - ແຕ່, ດັ່ງທີ່ Winiwarter ຂຽນໃນຄໍານໍາ, ການປະກອບສ່ວນໃນການໂຕ້ວາທີທີ່ຈະຈັດຂຶ້ນ. ວິທະຍາສາດທໍາມະຊາດນັບຕັ້ງແຕ່ດົນນານໄດ້ຊີ້ແຈງສາເຫດຂອງວິກິດການດິນຟ້າອາກາດແລະຊີວະນາໆພັນແລະຍັງໄດ້ຕັ້ງຊື່ມາດຕະການທີ່ຈໍາເປັນ. Winiwarter ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈັດການກັບຂະຫນາດສັງຄົມຂອງການປ່ຽນແປງທີ່ຈໍາເປັນ.
ການພິຈາລະນາທໍາອິດ ກ່ຽວຂ້ອງກັບສະຫວັດດີການ. ໃນສັງຄົມອຸດສາຫະກໍາທີ່ມີເຄືອຂ່າຍຂອງພວກເຮົາໂດຍອີງໃສ່ການແບ່ງອອກແຮງງານ, ບຸກຄົນຫຼືຄອບຄົວບໍ່ສາມາດເບິ່ງແຍງຄວາມເປັນຢູ່ຂອງຕົນເອງເປັນເອກະລາດໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຮົາຂຶ້ນກັບສິນຄ້າທີ່ຜະລິດຢູ່ບ່ອນອື່ນ ແລະ ພື້ນຖານໂຄງລ່າງເຊັ່ນ: ທໍ່ນ້ຳ, ທໍ່ລະບາຍນ້ຳ, ແກ໊ສ ແລະ ສາຍໄຟຟ້າ, ການຂົນສົ່ງ, ສະຖານທີ່ດູແລສຸຂະພາບ ແລະ ອື່ນໆຫຼາຍອັນທີ່ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຈັດການເອງ. ພວກເຮົາເຊື່ອວ່າແສງສະຫວ່າງຈະມາໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາ flick ສະຫຼັບ, ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວພວກເຮົາບໍ່ມີການຄວບຄຸມມັນ. ໂຄງສ້າງທັງໝົດນີ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດເຮົາເປັນໄປໄດ້ ຄົງຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີສະຖາບັນຂອງລັດ. ລັດເຮັດໃຫ້ພວກມັນມີຢູ່ເອງ ຫຼືຄວບຄຸມການມີຢູ່ຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍຜ່ານກົດໝາຍ. ຄອມພິວເຕີອາດຈະສ້າງໂດຍບໍລິສັດເອກະຊົນ, ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີລະບົບການສຶກສາຂອງລັດກໍ່ບໍ່ມີໃຜສ້າງມັນ. ສິ່ງຫນຶ່ງຕ້ອງບໍ່ລືມວ່າສະຫວັດດີການຂອງປະຊາຊົນ, ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້, ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໄປໄດ້ໂດຍການນໍາໃຊ້ເຊື້ອໄຟຟອດຊິວທໍາແລະເປັນ inextricably ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມທຸກຍາກຂອງ "ໂລກທີສາມ" ຫຼືໂລກໃຕ້.
ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ ມັນກ່ຽວກັບສະຫວັດດີການ. ນີ້ມີຈຸດປະສົງໃນອະນາຄົດ, ໃນການສະຫນອງການທີ່ມີຢູ່ແລ້ວຂອງພວກເຮົາເອງແລະຂອງລຸ້ນຕໍ່ໄປແລະຫນຶ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນ. ການບໍລິການທີ່ມີຄວາມສົນໃຈທົ່ວໄປແມ່ນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນແລະຜົນສະທ້ອນຂອງສັງຄົມທີ່ຍືນຍົງ. ເພື່ອໃຫ້ລັດໃຫ້ບໍລິການທີ່ມີຄວາມສົນໃຈທົ່ວໄປ, ມັນຕ້ອງເປັນລັດທີ່ມີລັດຖະທໍາມະນູນໂດຍອີງໃສ່ສິດທິມະນຸດແລະສິດທິພື້ນຖານທີ່ບໍ່ສາມາດຍົກເລີກໄດ້. ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງທຳລາຍການບໍລິການທີ່ມີປະສິດທິຜົນທີ່ມີຜົນປະໂຫຍດລວມ. ເຖິງແມ່ນວ່າສະຖາບັນທີ່ມີຄວາມສົນໃຈສາທາລະນະເຊັ່ນການສະຫນອງນ້ໍາແມ່ນເປັນເອກະຊົນ, ຜົນສະທ້ອນທີ່ບໍ່ດີ, ດັ່ງທີ່ປະສົບການໃນຫລາຍເມືອງສະແດງໃຫ້ເຫັນ.
ໃນຂັ້ນຕອນທີສາມ ການປົກຄອງຂອງກົດຫມາຍ, ພື້ນຖານແລະສິດທິມະນຸດໄດ້ຖືກພິຈາລະນາ: "ພຽງແຕ່ລັດຖະທໍາມະນູນທີ່ເຈົ້າຫນ້າທີ່ທັງຫມົດຕ້ອງຍື່ນຕໍ່ກົດຫມາຍແລະໃນທີ່ອົງການຕຸລາການເອກະລາດຕິດຕາມກວດກາພວກເຂົາສາມາດປົກປ້ອງພົນລະເມືອງຈາກຄວາມບໍ່ມັກແລະຄວາມຮຸນແຮງຂອງລັດ." ໃນສານໃນລັດຖະທໍາມະນູນ. ລັດ, ການປະຕິບັດຍັງສາມາດປະຕິບັດຕໍ່ກັບຄວາມບໍ່ຍຸຕິທໍາຂອງລັດ. ສົນທິສັນຍາເອີຣົບກ່ຽວກັບສິດທິມະນຸດໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນອອສເຕີຍຕັ້ງແຕ່ປີ 1950. ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ, ນີ້ໄດ້ຮັບປະກັນສິດທິຂອງມະນຸດທຸກຄົນໃນການມີຊີວິດ, ອິດສະຫຼະແລະຄວາມປອດໄພ. "ດັ່ງນັ້ນ," Winiwarter ສະຫຼຸບວ່າ, "ອະໄວຍະວະຂອງສິດທິປະຊາທິປະໄຕພື້ນຖານຂອງອອສເຕີຍຈະຕ້ອງປົກປ້ອງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໃນໄລຍະຍາວເພື່ອປະຕິບັດຕາມລັດຖະທໍາມະນູນ, ແລະດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ປະຕິບັດສັນຍາປາຣີ, ແຕ່ຍັງປະຕິບັດຢ່າງສົມບູນແບບ. ແມ່ນແລ້ວ, ພວກເຂົາເຈົ້າແມ່ນສິດທິພື້ນຖານໃນອອສເຕີຍບໍ່ແມ່ນ "ສິດທິສ່ວນບຸກຄົນ" ທີ່ຄົນດຽວສາມາດຮຽກຮ້ອງດ້ວຍຕົນເອງ, ແຕ່ພຽງແຕ່ເປັນຄໍາແນະນໍາສໍາລັບການດໍາເນີນການຂອງລັດ. ສະນັ້ນ ມັນຈະຈຳເປັນຕ້ອງປະກອບພາລະໜ້າທີ່ຂອງລັດໃນການຮັບປະກັນການປົກປັກຮັກສາດິນຟ້າອາກາດໃນລັດຖະທຳມະນູນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ກົດໝາຍແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບການປົກປັກຮັກສາດິນຟ້າອາກາດຍັງຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຂົ້າຮ່ວມໃນຂອບສາກົນ, ເພາະວ່າການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດເປັນບັນຫາທົ່ວໂລກ.
ຂັ້ນຕອນທີສີ່ ຕັ້ງຊື່ສາມເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງວິກິດການດິນຟ້າອາກາດເປັນບັນຫາ "treacherous". "ບັນຫາທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ" ແມ່ນຄໍາສັບທີ່ສ້າງຂື້ນໂດຍນັກວາງແຜນພື້ນທີ່ Rittel ແລະ Webber ໃນປີ 1973. ພວກເຂົາໃຊ້ມັນເພື່ອກໍານົດບັນຫາທີ່ບໍ່ສາມາດກໍານົດຢ່າງຊັດເຈນ. ບັນຫາທີ່ຫຼອກລວງແມ່ນປົກກະຕິແລ້ວເປັນເອກະລັກ, ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີວິທີທີ່ຈະຊອກຫາທາງອອກໂດຍຜ່ານການທົດລອງແລະຄວາມຜິດພາດ, ແລະບໍ່ມີການແກ້ໄຂທີ່ຖືກຕ້ອງຫຼືຜິດທີ່ຊັດເຈນ, ພຽງແຕ່ການແກ້ໄຂທີ່ດີກວ່າຫຼືຮ້າຍແຮງກວ່າເກົ່າ. ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວຂອງບັນຫາສາມາດໄດ້ຮັບການອະທິບາຍໃນວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະການແກ້ໄຂທີ່ເປັນໄປໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບຄໍາອະທິບາຍ. ມີພຽງວິທີດຽວທີ່ຈະແຈ້ງຕໍ່ກັບບັນຫາການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດໃນລະດັບວິທະຍາສາດຄື: ບໍ່ມີອາຍພິດເຮືອນແກ້ວໃນບັນຍາກາດ! ແຕ່ການປະຕິບັດນີ້ແມ່ນບັນຫາຂອງສັງຄົມ. ມັນຈະຖືກປະຕິບັດໂດຍຜ່ານການແກ້ໄຂດ້ານວິຊາການເຊັ່ນການຈັບຄາບອນແລະການເກັບຮັກສາແລະວິສະວະກໍາທາງພູມສາດ, ຫຼືໂດຍຜ່ານການປ່ຽນແປງຊີວິດ, ການຕໍ່ສູ້ຄວາມບໍ່ສະເຫມີພາບແລະການປ່ຽນແປງມູນຄ່າ, ຫຼືໂດຍຜ່ານການສິ້ນສຸດຂອງທຶນນິຍົມທີ່ຂັບເຄື່ອນໂດຍທຶນການເງິນແລະເຫດຜົນຂອງການເຕີບໂຕຂອງມັນ? Winiwarter ເນັ້ນສາມດ້ານ: ຫນຶ່ງແມ່ນ "ການຂົ່ມເຫັງໃນປະຈຸບັນ" ຫຼືພຽງແຕ່ສາຍຕາສັ້ນຂອງນັກການເມືອງທີ່ຕ້ອງການທີ່ຈະຮັບປະກັນຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຂອງຜູ້ລົງຄະແນນໃນປະຈຸບັນຂອງພວກເຂົາ: "ການເມືອງອອສເຕີຍແມ່ນທຸລະກິດ, ໂດຍການຈັດລໍາດັບຄວາມສໍາຄັນຂອງການເຕີບໂຕຂອງເສດຖະກິດທີ່ທໍາລາຍສະພາບອາກາດ, ການຮັບປະກັນເງິນບໍານານ. ສໍາລັບຜູ້ບໍານານໃນປັດຈຸບັນແທນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ອະນາຄົດທີ່ດີສໍາລັບຫລານໂດຍຜ່ານນະໂຍບາຍການປົກປ້ອງດິນຟ້າອາກາດຢ່າງຫນ້ອຍຫຼາຍ.” ລັກສະນະທີສອງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ມັກມາດຕະການແກ້ໄຂບັນຫາໃດຫນຶ່ງມັກຈະເຫັນບັນຫາ, ໃນກໍລະນີນີ້, ການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ. , ເພື່ອປະຕິເສດຫຼືດູຖູກມັນ. ລັກສະນະທີສາມກ່ຽວກັບ "ສິ່ງລົບກວນການສື່ສານ", ເຊັ່ນວ່າຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງຫຼາຍເກີນໄປທີ່ຂໍ້ມູນທີ່ສໍາຄັນຈະສູນເສຍໄປ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄວາມຈິງແລະຄວາມບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນຖືກເຜີຍແຜ່ໃນລັກສະນະເປົ້າຫມາຍ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນຍາກສໍາລັບຄົນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງແລະສົມເຫດສົມຜົນ. ມີພຽງແຕ່ສື່ທີ່ມີຄຸນນະພາບເສລີ ແລະ ເອກະລາດເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງສາມາດປົກປ້ອງລະບອບປະຊາທິປະໄຕ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ອັນນີ້ຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການໃຫ້ທຶນທີ່ເປັນເອກະລາດ ແລະ ໜ່ວຍງານກວດກາເອກະລາດ.
ຂັ້ນຕອນທີຫ້າ ຊື່ຄວາມຍຸຕິທໍາດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມເປັນພື້ນຖານຂອງຄວາມຍຸດຕິທໍາທັງຫມົດ. ຄວາມທຸກຍາກ, ພະຍາດ, ການຂາດສານອາຫານ, ບໍ່ຮູ້ໜັງສື ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຈາກສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເປັນພິດເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າຮ່ວມການເຈລະຈາປະຊາທິປະໄຕບໍ່ໄດ້. ຄວາມຍຸຕິທໍາດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມແມ່ນພື້ນຖານຂອງລັດປະຊາທິປະໄຕ, ພື້ນຖານຂອງສິດທິພື້ນຖານແລະສິດທິມະນຸດ, ເພາະວ່າມັນສ້າງເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນສໍາລັບການມີສ່ວນຮ່ວມໃນສະຖານທີ່ທໍາອິດ. Winiwarter ອ້າງເຖິງນັກເສດຖະສາດອິນເດຍ Amartya Sen, ໃນບັນດາຄົນອື່ນ. ເສລີພາບລວມມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການມີສ່ວນຮ່ວມທາງດ້ານການເມືອງ, ສະຖາບັນເສດຖະກິດທີ່ຮັບປະກັນການແຈກຢາຍ, ການປະກັນສັງຄົມໂດຍຜ່ານຄ່າຈ້າງຂັ້ນຕ່ໍາແລະຜົນປະໂຫຍດທາງສັງຄົມ, ໂອກາດທາງສັງຄົມໂດຍຜ່ານການເຂົ້າເຖິງລະບົບການສຶກສາແລະສຸຂະພາບ, ແລະເສລີພາບຂອງຫນັງສືພິມ. ເສລີພາບທັງໝົດນີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຈລະຈາແບບມີສ່ວນຮ່ວມ. ແລະນັ້ນເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າປະຊາຊົນເຂົ້າເຖິງຊັບພະຍາກອນສິ່ງແວດລ້ອມແລະບໍ່ມີມົນລະພິດສິ່ງແວດລ້ອມ.
ຂັ້ນຕອນທີຫົກ ສືບຕໍ່ຮັບມືກັບແນວຄວາມຄິດຂອງຄວາມຍຸຕິທໍາແລະສິ່ງທ້າທາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ກ່ອນອື່ນ ໝົດ, ຜົນສໍາເລັດຂອງມາດຕະການທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອນໍາໄປສູ່ຄວາມຍຸຕິທໍາຫຼາຍແມ່ນມັກຈະຍາກທີ່ຈະຕິດຕາມ. ສໍາລັບຕົວຢ່າງ, ຜົນສໍາເລັດຂອງ 17 ເປົ້າຫມາຍຄວາມຍືນຍົງຂອງວາລະ 2030, ແມ່ນການວັດແທກໂດຍໃຊ້ 242 ຕົວຊີ້ວັດ. ສິ່ງທ້າທາຍທີສອງແມ່ນການຂາດຄວາມຊັດເຈນ. ຄວາມບໍ່ສະເຫມີພາບທີ່ຮ້າຍແຮງແມ່ນມັກຈະບໍ່ສັງເກດເຫັນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ, ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າບໍ່ມີແຮງຈູງໃຈທີ່ຈະດໍາເນີນການຕໍ່ພວກເຂົາ. ອັນທີສາມ, ຄວາມບໍ່ສະເຫມີພາບບໍ່ພຽງແຕ່ລະຫວ່າງປະຊາຊົນໃນປະຈຸບັນແລະອະນາຄົດ, ແຕ່ຍັງລະຫວ່າງໂລກໃຕ້ແລະໂລກເຫນືອ, ແລະບໍ່ຢ່າງຫນ້ອຍພາຍໃນປະເທດຂອງແຕ່ລະລັດ. ການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຢູ່ພາກເຫນືອຕ້ອງບໍ່ມາຢູ່ໃຕ້ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ, ການປົກປ້ອງດິນຟ້າອາກາດຕ້ອງບໍ່ມາຢູ່ກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຜູ້ດ້ອຍໂອກາດ, ແລະຊີວິດທີ່ດີໃນປະຈຸບັນບໍ່ຕ້ອງມາເຖິງອະນາຄົດ. ຄວາມຍຸຕິທໍາພຽງແຕ່ສາມາດເຈລະຈາໄດ້, ແຕ່ການເຈລະຈາມັກຈະຫລີກລ້ຽງຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ, ໂດຍສະເພາະໃນລະດັບໂລກ.
ຂັ້ນຕອນທີເຈັດ ເນັ້ນໜັກວ່າ: “ຖ້າບໍ່ມີສັນຕິພາບ ແລະ ການປົດອາວຸດກໍ່ບໍ່ມີຄວາມຍືນຍົງ.” ສົງຄາມບໍ່ພຽງແຕ່ໝາຍເຖິງການທຳລາຍໃນທັນທີ, ເຖິງແມ່ນໃນເວລາສັນຕິພາບ, ການທະຫານ ແລະ ອາວຸດຍຸດໂທປະກອນກໍ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດອາຍພິດເຮືອນແກ້ວ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍອື່ນໆຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ຮຽກຮ້ອງຊັບພະຍາກອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຄວນນຳໃຊ້ເພື່ອປົກປັກຮັກສາ. ພື້ນຖານຂອງຊີວິດ. ສັນຕິພາບຕ້ອງການຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈ, ເຊິ່ງພຽງແຕ່ສາມາດບັນລຸໄດ້ໂດຍການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງປະຊາທິປະໄຕແລະກົດລະບຽບກົດຫມາຍ. Winiwarter ອ້າງເຖິງນັກປັດຊະຍາສິນທໍາ Stephen M. Gardiner, ຜູ້ທີ່ສະເຫນີສົນທິສັນຍາລັດຖະທໍາມະນູນທົ່ວໂລກເພື່ອເຮັດໃຫ້ສັງຄົມໂລກເປັນມິດກັບດິນຟ້າອາກາດ. ໃນຖານະເປັນປະເພດຂອງການດໍາເນີນການທົດລອງ, ນາງສະເຫນີສົນທິສັນຍາສະພາບອາກາດ Austrian. ສິ່ງດັ່ງກ່າວຄວນແກ້ໄຂຄວາມສົງໄສທີ່ນັກເຄື່ອນໄຫວ, ອົງການທີ່ປຶກສາ ແລະ ນັກວິຊາການຫຼາຍຄົນມີຄວາມສາມາດດ້ານປະຊາທິປະໄຕເພື່ອຮັບມືກັບການທ້າທາຍດ້ານນະໂຍບາຍດິນຟ້າອາກາດ. ການຈໍາກັດການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມພະຍາຍາມທາງສັງຄົມທີ່ສົມບູນແບບ, ເຊິ່ງເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນຈາກສ່ວນໃຫຍ່ໂດຍຄວາມຈິງ. ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີທາງອ້ອມຮອບການຕໍ່ສູ້ປະຊາທິປະໄຕສໍາລັບຄົນສ່ວນໃຫຍ່. ສົນທິສັນຍາລັດຖະທຳມະນູນກ່ຽວກັບສະພາບອາກາດສາມາດເລີ່ມຕົ້ນການປະຕິຮູບດ້ານສະຖາບັນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອບັນລຸໄດ້ສິ່ງດັ່ງກ່າວ, ແລະສາມາດສ້າງຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າການພັດທະນາທີ່ມີຜົນປະໂຫຍດຈະເປັນໄປໄດ້. ເນື່ອງຈາກວ່າບັນຫາທີ່ສັບສົນຫຼາຍ, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ສໍາຄັນແມ່ນ, ດັ່ງນັ້ນສັງຄົມຍັງມີຄວາມສາມາດປະຕິບັດ.
ສຸດທ້າຍ, ແລະເກືອບຈະຜ່ານໄປ, Winiwarter ເຂົ້າໄປໃນສະຖາບັນທີ່ມີຮູບແບບຕົວຈິງສໍາລັບສັງຄົມທີ່ທັນສະໄຫມ: "ເສດຖະກິດຕະຫຼາດເສລີ". ທໍາອິດນາງໄດ້ອ້າງເຖິງນັກຂຽນ Kurt Vonnegut, ຜູ້ທີ່ຢືນຢັນເຖິງພຶດຕິກໍາທີ່ຕິດຢູ່ໃນສັງຄົມອຸດສາຫະກໍາ, ຄືການຕິດເຊື້ອຟອດຊິວທໍາ, ແລະຄາດຄະເນວ່າ "ໄກ່ງວງເຢັນ". ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານຢາ Bruce Alexander, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າບັນຫາການຕິດຢາເສບຕິດທົ່ວໂລກແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ວ່າເສດຖະກິດຕະຫຼາດເສລີເຮັດໃຫ້ຄົນເຂົ້າໄປໃນຄວາມກົດດັນຂອງບຸກຄົນແລະການແຂ່ງຂັນ. ອີງຕາມການ Winiwarter, ການເຄື່ອນຍ້າຍອອກຈາກນໍ້າມັນເຊື້ອໄຟສາມາດສົ່ງຜົນໃຫ້ການເຄື່ອນຍ້າຍອອກຈາກເສດຖະກິດຕະຫຼາດເສລີ. ນາງເຫັນທາງອອກໃນການສົ່ງເສີມການເຊື່ອມໂຍງທາງຈິດໃຈ, ເຊັ່ນ: ການຟື້ນຟູຊຸມຊົນທີ່ຖືກທຳລາຍຈາກການຂູດຮີດ, ສິ່ງແວດລ້ອມຂອງມັນຖືກພິດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນໃນການກໍ່ສ້າງຄືນໃຫມ່. ທາງເລືອກໃນເສດຖະກິດຕະຫຼາດແມ່ນການຮ່ວມມືທຸກປະເພດ, ໃນນັ້ນວຽກງານມຸ່ງໄປເຖິງປະຊາຄົມ. ສະນັ້ນ, ສັງຄົມທີ່ເປັນມິດກັບດິນຟ້າອາກາດຈຶ່ງເປັນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຕິດເຊື້ອໄຟຟອດຊິນ ຫຼື ຢາເສບຕິດທີ່ປ່ຽນແປງຈິດໃຈ, ເພາະວ່າມັນສົ່ງເສີມສຸຂະພາບຈິດຂອງຄົນເຮົາດ້ວຍການສາມັກຄີກັນ ແລະ ຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈ.
ສິ່ງທີ່ແຍກແຍະ essay ນີ້ແມ່ນວິທີການ interdisciplinary. ຜູ້ອ່ານຈະຊອກຫາການອ້າງອິງເຖິງນັກຂຽນຈໍານວນຫນຶ່ງຈາກວິທະຍາສາດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ມັນເປັນທີ່ຊັດເຈນວ່າຂໍ້ຄວາມດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຕອບຄໍາຖາມທັງຫມົດ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກລາຍລັກອັກສອນແຕກຂຶ້ນກັບຂໍ້ສະເໜີຂອງສົນທິສັນຍາກ່ຽວກັບສະພາບອາກາດໃນລັດຖະທຳມະນູນ, ຜູ້ໜຶ່ງຈະຄາດວ່າຈະມີບັນຊີລາຍລະອຽດກວ່າກ່ຽວກັບວຽກງານທີ່ສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວຈະຕ້ອງແກ້ໄຂ. ການຕັດສິນໃຈຂອງລັດຖະສະພາດ້ວຍສຽງສ່ວນຫຼາຍ XNUMX ສ່ວນ XNUMX ແມ່ນພຽງພໍທີ່ຈະຂະຫຍາຍລັດຖະທຳມະນູນສະບັບປະຈຸບັນໃຫ້ມີມາດຕາກ່ຽວກັບການປົກປັກຮັກສາດິນຟ້າອາກາດ ແລະ ການບໍລິການທີ່ມີຄວາມສົນໃຈທົ່ວໄປ. ສົນທິສັນຍາທີ່ມີການເລືອກຕັ້ງພິເສດອາດຈະຕ້ອງຈັດການກັບໂຄງສ້າງພື້ນຖານຂອງລັດຂອງພວກເຮົາ, ເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດກັບຄໍາຖາມທີ່ວ່າຜົນປະໂຫຍດຂອງຄົນລຸ້ນຫລັງ, ສຽງທີ່ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດໄດ້ຍິນ, ສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ແນວໃດໃນປະຈຸບັນ. ເນື່ອງຈາກວ່າ, ດັ່ງທີ່ Stephen M. Gardiner ຊີ້ໃຫ້ເຫັນ, ສະຖາບັນໃນປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ, ຈາກລັດປະເທດຊາດເຖິງສະຫະປະຊາຊາດ, ບໍ່ໄດ້ຖືກອອກແບບສໍາລັບສິ່ງນັ້ນ. ນີ້ຍັງຈະລວມເອົາຄໍາຖາມທີ່ວ່າ, ນອກຈາກຮູບແບບປະຊາທິປະໄຕໃນປະຈຸບັນໂດຍຜູ້ຕາງຫນ້າຂອງປະຊາຊົນ, ມັນສາມາດມີຮູບແບບອື່ນໆທີ່, ສໍາລັບການຍົກຕົວຢ່າງ, ປ່ຽນອໍານາດການຕັດສິນໃຈຕື່ມອີກ "ຫຼຸດລົງ", ເຊັ່ນ: ໃກ້ຊິດກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ. . ຄຳຖາມກ່ຽວກັບປະຊາທິປະໄຕດ້ານເສດຖະກິດ, ການພົວພັນລະຫວ່າງເສດຖະກິດເອກະຊົນ, ແນໃສ່ກຳໄລດ້ານໜຶ່ງ ແລະ ເສດຖະກິດປະຊາຄົມມຸ່ງໄປເຖິງຜົນປະໂຫຍດລວມໃນດ້ານອື່ນ, ຄວນເປັນຫົວຂໍ້ຂອງສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວ. ຖ້າຫາກບໍ່ມີລະບຽບການທີ່ເຄັ່ງຄັດ, ເສດຖະກິດແບບຍືນຍົງແມ່ນບໍ່ສາມາດຄາດຄິດໄດ້, ຖ້າຫາກວ່າຄົນລຸ້ນຫຼັງບໍ່ສາມາດມີອິດທິພົນຕໍ່ເສດຖະກິດຄືຜູ້ບໍລິໂພກໂດຍຜ່ານຕະຫຼາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊີ້ແຈງວ່າລະບຽບການດັ່ງກ່າວຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ.
ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມ, ປື້ມຂອງ Winiwarter ແມ່ນແຮງບັນດານໃຈເພາະວ່າມັນດຶງດູດຄວາມສົນໃຈໄປໄກກວ່າຂອບເຂດຂອງມາດຕະການເຕັກໂນໂລຢີເຊັ່ນ: ພະລັງງານລົມແລະ electromobility ກັບຂະຫນາດຂອງການຢູ່ຮ່ວມກັນຂອງມະນຸດ.
Verena Winiwarter ເປັນນັກປະຫວັດສາດດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ. ນາງໄດ້ຖືກລົງຄະແນນສຽງເປັນນັກວິທະຍາສາດຂອງປີໃນປີ 2013, ເປັນສະມາຊິກຂອງ Austrian Academy of Sciences ແລະເປັນຫົວຫນ້າຄະນະກໍາມະສໍາລັບການສຶກສາດ້ານນິເວດວິທະຍາແບບ interdisciplinary ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ນາງເປັນສະມາຊິກຂອງ Scientists for Future. ກ ສຳພາດກ່ຽວກັບວິກິດການດິນຟ້າອາກາດ ແລະ ສັງຄົມ ສາມາດໄດ້ຍິນໃນ podcast "Alpenglühen". ປຶ້ມຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນ ຜູ້ຜະລິດ Picus ປາກົດວ່າ.
ຂໍ້ຄວາມນີ້ຖືກສ້າງຂື້ນໂດຍ Option Option Community. ເຂົ້າຮ່ວມແລະປະກາດຂ່າວສານຂອງທ່ານ!