ບົດບາດຂອງພັກໃນການພັດທະນາ ການຄຸ້ມຄອງເສດຖະກິດ – ສັງຄົມຂອງລັດ
ການວາງແນວທາງຂອງພັກ ແລະ ແຜນນະໂຍບາຍຂອງລັດ ໃນການປົກປັກຮັກສາ – ສ້າງສາພັດທະນາປະເທດຊາດໃຫ້ມີຄວາມໝັ້ນທ່ຽງ ແລະ ຂະຫຍາຍຕົວຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ ໂດຍສ້າງໃຫ້ປະເທດຊາດຕາມທັດສະນະຫຼັກໝັ້ນຂອງພັກທີ່ຄາດໝາຍໄວ້ວ່າ: “ ປະເທດຊາດມັ່ງຄັ່ງເຂັ້ມແຂງ, ປະຊາຊົນຮັ່ງມີຜາສຸກ, ສັງຄົມສາມັກຄີປອງດອງ, ມີປະຊາທິປະໄຕ, ຍຸຕິທຳ ແລະ ສີວິໄລ ກ້າວຂຶ້ນສັງຄົມນິຍົມເດັດຂາດ ຈະບັນລຸຜົນສຳເລັດຢ່າງມີໄຊ ” ແລະ ການນຳພາຂອງພັກ ເປັນເງື່ອນໄຂຕັດສິນຊີ້ຂາດທຸກໄຊຊະນະຂອງພາລະກິດປະຕິວັດ ກໍ່ຄືພາລະກິດປ່ຽນແປງໃໝ່ຂອງປະເທດລາວ ເຊິ່ງໃນກອງປະຊຸມຄົບຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກ ຄັ້ງທີ 8 ສະໄໝທີ IV ປີ 1989 ໄດ້ກຳນົດ 6 ຫຼັກການແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ໂດຍໄດ້ຢຶດໝັ້ນຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ.
ພັກປະຊາຊົນປະຕິວັດລາວ ເຊິ່ງແມ່ນພັກກຳອຳນາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງມີ ຄວາມຮັບຜິດຊອບໂດຍກົງຕໍ່ທຸກຂົງເຂດວຽກງານ; ຕ້ອງການປັບປຸງກົນໄກ, ແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆໃນການຂະຫຍາຍເສດຖະກິດຕະຫຼາດໃຫ້ໄປຕາມທິດກ້າວຂຶ້ນສູ່ຈຸດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ, ຕົ້ນຕໍກໍ່ຍັງແມ່ນການເພີ່ມທະວີການນຳພາຂອງພັກເປັນອັນຕັດສິນ ເຊິ່ງພັກເປັນຜູ້ວາງແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບສະພາບການ, ທັງເປັນຜູ້ນຳພາທຸກບັນດາອົງການລັດ ເພື່ອພ້ອມກັນຈັດຕັ້ງຜັນຂະຫຍາຍ ແລະ ປະຕິບັດໃຫ້ປະກົດຜົນເປັນຈິງ ໂດຍພັກນຳພາເສດຖະກິດໃນພາກຕົວຈິງ ເປັນຕົ້ນຄະນະພັກທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆຕ້ອງຖືເອົາໂຄງການລຶບລ້າງຄວາມທຸກຍາກຂອງພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນລາວບັນດາເຜົ່າໃຫ້ເປັນວຽກງານຕົ້ນຕໍ ເຊິ່ງຈະຕ້ອງກຳນົດຄາດໝາຍການແກ້ໄຂ ຄວາມທຸກຍາກຂອງພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນລາວບັນດາເຜົ່າເປັນແຕ່ລະໄລຍະດ້ວຍການຫັນອາຊີບອັນເໝາະສົມໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນລາວບັນດາເຜົ່າໃນທົ່ວປະເທດ.
ເພື່ອເພີ່ມທະວີບົດບາດການນຳພາຂອງພັກຕໍ່ການພັດທະນາເສດຖະ ກິດ – ສັງຄົມ, ສະມາຊິກພັກຕ້ອງເປັນແບບຢ່າງໃນການຊຸກຍູ້ – ນຳພາການຜະລິດທຸລະກິດໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ, ປະຕິບັດຖືກຕາມລະບຽບກົດໝາຍ, ປະຕິບັດພັນທະຕໍ່ລັດ ແລະ ສັງຄົມໃຫ້ດີ. ນອກຈາກນັ້ນ, ພັກ ຍັງຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ຕື່ມຕໍ່ການສຶກສາອົບຮົມນ້ຳໃຈຮັກຊາດ, ນ້ຳໃຈເປັນເຈົ້າຕົນເອງ ແລະ ສ້າງຄວາມຮັ່ງມີເຂັ້ມແຂງດ້ວຍຕົນເອງ, ປຸກລະດົມສະຕິຊາດໃຫ້ຄົນລາວນິຍົມສິ່ງທີ່ລາວເຮົາເຮັດໄດ້, ຮັກສາ ແລະ ສົ່ງເສີມ, ຂະຫຍາຍວັດທະນະທຳອັນດີງາມຂອງຊາດ, ສ້າງຂະບວນການຟົດຟື້ນຂອງປະຊາຊົນໃນການຂະຫຍາຍການຜະລິດ, ພ້ອມກັນບຸກບືນເພື່ອສ້າງປະເທດລາວ ໃຫ້ຈະເລີນຮັ່ງມີຂຶ້ນເປັນກ້າວໆ.
ປັບປຸງການແບ່ງຂັ້ນ ແລະ ແບ່ງວຽກງານໃນການຄຸ້ມຄອງເສດຖະ ກິດ – ສັງຄົມຂອງພາກລັດຖະບານ, ຕ້ອງຍົກສູງປະສິດທິພາບຂອງການຄຸ້ມຄອງນຳພາອຳນາດລັດນັບແຕ່ຂັ້ນສູນກາງບົນພື້ນຖານການຈັດຕັ້ງທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ມີລະບອບບໍລິຫານທີ່ເປັນລະບົບແບບແຜນ. ບັນດາກະຊວງ, ອົງການຂັ້ນສູນກາງຄວນຫັນໄປສູ່ການເຮັດບົດບາດຄຸ້ມຄອງມະຫາພາກຫຼາຍຂຶ້ນຕື່ມ, ສືບຕໍ່ປັບປຸງການແບ່ງວຽກ ແລະ ກຳນົດຂອບເຂດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງແຕ່ລະບັນດາຂະແໜງການໃນຂັ້ນສູນກາງໃຫ້ມີຄວາມລະອຽດຈະແຈ້ງກວ່າເກົ່າ ໂດຍຮັບປະກັນໃຫ້ທຸກຂົງເຂດ ແລະ ວຽກງານທີ່ສຳຄັນຕ່າງໆໃຫ້ມີຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕົວຈິງ, ທັງບໍ່ມີການຊ້ຳຊ້ອນ, ກ້າວກ່າຍກັນ. ຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍຢ່າງແຂງແຮງຄວາມເປັນເຈົ້າການ, ຄວາມມີຫົວຄິດປະດິດສ້າງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນໃນການຄຸ້ມຄອງເສດຖະກິດ – ສັງຄົມໃນຂອບເຂດພື້ນທີ່ຂອງຕົນ ເພື່ອສ້າງໂຄງປະກອບເສດຖະກິດ – ສັງຄົມໃຫ້ເປັນຕົວເປັນຕົນຂຶ້ນໃນແຕ່ລະເຂດແຄວ້ນ. ໃນການແບ່ງຂັ້ນຄຸ້ມຄອງຫົວໜ່ວຍການຜະລິດທຸລະກິດລະຫວ່າງສູນກາງກັບທ້ອງຖິ່ນ, ໃນສະເພາະໜ້າ ແມ່ນກິດຈະການໃດທີ່ທ້ອງຖິ່ນສາມາດຄຸ້ມຄອງໄດ້ນັ້ນ ຕ້ອງມອບຂາດຕົວໃຫ້ທ້ອງຖິ່ນເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ; ກິດຈະການໃຫຍ່ທີ່ທ້ອງຖິ່ນບໍ່ສາມາດຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຕົນເອງໄດ້ນັ້ນ ກໍ່ຕ້ອງໃຫ້ມີຄົນຂອງທ້ອງຖິ່ນເຂົ້າຮ່ວມໃນສະພາບໍລິຫານ ຫຼື ເຂົ້າຮ່ວມໃນບັນດາອົງການຄຸ້ມຄອງອື່ນໆທີ່ມີສິດອຳນາດໃນການພິຈາລະນາ ແລະ ຕົກລົງບັນຫາຕໍ່ກັບກິດຈະການນັ້ນ.
ປັບປຸງຕື່ມກ່ຽວກັບລະບອບການແບ່ງຂັ້ນງົບປະມານ ໂດຍຮັບປະກັນໃຫ້ມີງົບປະມານລັດທີ່ເປັນເອກະພາບ, ມີຄວາມສົມດຸນກັນລະຫວ່າງໜ້າວຽກ, ແຮງງານ ແລະ ພາຫະນະ, ຊັບສິນ, ມີການປະສານສົມທົບຜົນປະໂຫຍດຂອງທ້ອງຖິ່ນກັບສູນກາງໃຫ້ກົມກຽວ; ໃນຕໍ່ໜ້າຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍຄວາມຕັ້ງໜ້າ ແລະ ຄວາມເປັນເຈົ້າການຂອງທ້ອງຖິ່ນໃນການຂຸດຄົ້ນ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງລາຍຮັບ – ລາຍຈ່າຍໃຫ້ດີ, ຫຼີກເວັ້ນການລວມສູນເກີນຄວນ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຖ້າຕ້ອງການເບີກຈ່າຍອັນໃດອັນໜຶ່ງກໍ່ຕ້ອງຂໍນຳສູນກາງຄືຜ່ານມາ; ສ່ວນງົບປະມານຂອງລັດ ຕ້ອງຮັບປະກັນໃຫ້ມີການສະສົມພາຍໃນ ( ການລົງທຶນພາຍໃນ ) ແລະ ເພີ່ມອັດຕາສ່ວນໃນການສະສົມດັ່ງກ່າວໃຫ້ສູງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ. ໃນນີ້, ແມ່ນເລັ່ງໃສ່ລົງທຶນຜະລິດກະສິກຳ, ພັດທະນາຊົນນະບົດຮອບດ້ານ. ນອກນັ້ນ, ຕ້ອງຕອບສະໜອງລາຍຈ່າຍປົກກະຕິຂອງກົງຈັກລັດໃຫ້ໄດ້ ເປັນຕົ້ນແມ່ນຄວາມຕ້ອງການດ້ານປ້ອງກັນຊາດ – ປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ ແລະ ປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ ໂດຍຕ້ອງສືບຕໍ່ແກ້ໄຂ ແລະ ປັບປຸງການພົວພັນການຄຸ້ມຄອງຕາມຂະແໜງການ ແລະ ເຂດແຄວ້ນ, ປັບປຸງຮູບການ, ວິທີການຄຸ້ມຄອງຂອງຂະແໜງການ ແລະ ຂອງທ້ອງຖິ່ນ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດ ເຊິ່ງໃນສະເພາະໜ້າຕ້ອງໄດ້ສຸມໃສ່ປັບປຸງຢູ່ໃນຂັ້ນສູນກາງ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຂະແໜງການເງິນ, ທະນາຄານ, ສານ, ໄອຍະການ. ໃນການກວດກາຄືນເອກະສານ, ນິຕິກຳທີ່ວາງອອກຜ່ານມາ ອັນໃດທີ່ບໍ່ທັນສອດຄ່ອງກໍ່ຕ້ອງປັບປຸງ, ແຕ່ອັນໃດທີ່ຍັງຂາດ ແລະ ຈຳເປັນ ກໍ່ຕ້ອງວາງອອກຕື່ມໃຫ້ທັນກັບສະພາບການ ຫຼື ສະພາບແວດລ້ອມຂອງພື້ນທີ່ຕົວຈິງໃນແຕ່ລະວຽກງານ. ຄະນະຈັດຕັ້ງສູນກາງ, ກົມການປົກຄອງ ຫຼື ຂະແໜງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຕ້ອງເປັນເຈົ້າການໃນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ປະຕິບັດວຽກງານດັ່ງກ່າວໃຫ້ເຖິງຖອງ, ສຸດກົກສຸດປາຍ ເພື່ອສ້າງໄດ້ສິດຜົນປະໂຫຍດທີ່ຍືນຍົງຕົວຈິງມາໃຫ້ປະເທດຊາດ ກໍ່ຄືປະຊາຊົນລາວບັນດາເຜົ່າທົ່ວທັງຊາດ.