ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງທາງພາກໃຕ້ຫວຽດນາມ ແມ່ນເຂດຜະລິດກະສິກຳຈຸດສຸມຂອງທົ່ວປະເທດ ດ້ວຍບັນດາປະເພດສິນຄ້າຜະລິດຕະພັນກະເສດຕົ້ນຕໍຄື: ເຂົ້າສານ, ສິນໃນນ້ຳ ແລະ ໝາກໄມ້. ປະຈຸບັນ, ເນື້ອທີ່ການຜະລິດເຂົ້າຢູ່ເຂດນີ້ ກວມເອົາ 54% ແລະ ກວ່າ 90% ປະລິມານເຂົ້າສານສົ່ງອອກ, ແຕ່ລະປີ ໄດ້ນຳມາເຊິ່ງຈຳນວນເງິນນັບຕື້ USD ໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດ.
ຮູບພາບທົ່ງນາປອດສານພິດ (ພາບປະກອບ)
ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍທ່າໄດ້ປຽບດັ່ງກ່າວ, ຂະແຫນງກະສິກຳ ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ແລະ ນະຄອນ ເກີນເທີ ພວມຈັດສັນທີ່ດິນເຂດທຳການຜະລິດຄືນເທື່ອລະກ້າວ, ສ້າງທົ່ງນາຂະຫນາດໃຫຍ່, ທົ່ງນາປອດສານພິດເພື່ອຍົກສູງມູນຄ່າເຂົ້າສານ.
ປະຈຸບັນ ເນື້ອທີ່ການຜະລິດເຂົ້າຂອງແຂວງ ເກີນເທີ ດ້ວຍກວ່າ 240.000 ເຮັກຕາ, ກວມກວ່າ 70% ເນື້ອທີ່ດິນຜະລິດກະສິກຳ; ປະລິມານການຜະລິດບັນລຸປະມານ 1,4 ລ້ານໂຕນ. ໃນນັ້ນ ທົ່ງນາຂະຫນາດໃຫຍ່ບັນລຸກວ່າ 21% ເນື້ອທີ່ການຜະລິດ ດ້ວຍແນວພັນເຂົ້າມີຄຸນນະພາບສູງ, ໝູນໃຊ້ເຕັກນິກກ້າວຫນ້າເພື່ອສ້າງຜະລິດຕະພັນຄຸນນະພາບ ແລະ ມີກຳລັງແກ້ງແຍ້ງຢູ່ຕະຫລາດພາຍໃນປະເທດ ແລະ ສາກົນ. ທ່ານນາງ ຟ້າມທິມີງຮຽວ, ຫົວຫນ້າກົມປູກຝັງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາພືດ ນະຄອນ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: ລະດູການຜະລິດຍາມຫນາວ-ລະດູບານໃຫມ່ປີ 2017 – 2018, ຂະແຫນງກະສິກຳ ເກີນເທີ ຈະສ້າງຂັ້ນຕອນການຜະລິດເຂົ້າປອດສານພິດ ດ້ວຍຂອບຂະຫນາດ 10.000 ເຮັກຕາ ດ້ວຍເກືອບ 5.400 ຄອບຄົວເຂົ້າຮ່ວມ, ສຸມໃສ່ຢູ່ບັນດາເມືອງປູກເຂົ້າຕົ້ນຕໍ . ຈຸດໝາຍແມ່ນຍົກສູງລະດັບການຜະລິດຂອງຊາວກະສິກອນ. ໃນນັ້ນ ຍູ້ແຮງການຮ່ວມສຳພັນຈຳຫນ່າຍຜະລິດຕະພັນລະຫວ່າງສະຫະກອນ ແລະ ວິສາຫະກິດ. ທ່ານນາງ ຟ້າມທິມີງຮຽວ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ:
“ເມື່ອຜະລິດຕາມຂັ້ນຕອນເຂົ້າສານປອດສານພິດ ຊາວກະສິກອນ ຈະຫລຸດຜ່ອນອຸປະກອນການຜະລິດ, ຫລຸດຜ່ອນເວລາອອກແຮງງານ, ຈາກນັ້ນ ລາຄາຜະລິດເຂົ້າຈະໄດ້ຫລຸດລົງ. ທີສອງ ຊາວກະສິກອນ ຈະຮັບປະກັນສຸຂະພາບຂອງຕົນ ແລະ ພ້ອມກັນນັ້ນສົ່ງຜົນກະທົບເຖິງການປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມໃນກະສິກຳ, ມູນຄ່າການຜະລິດໄດ້ຍົກສູງຂຶ້ນ.”
ຕາມການຕີລາຄາຂອງບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານແລ້ວ, ການສົ່ງອອກເຂົ້າສານຂອງຫວຽດນາມ ຢືນແຖວຫນ້າໂລກກ່ຽວກັບປະລິມານ, ແຕ່ຄຸນນະພາບຄວນປັບປຸງຕາມມາດຖານທີ່ໄດ້ຮັບການກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງ. ທ່ານ ຫວູຕຽດເຊີນ, ຜູ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາດ້ານສື່ສານຂອງໂຄງການ (VnSAT) ເກີນເທີ ຖືວ່າ: ເພື່ອຍົກສູງມູນຄ່າເຂົ້າສານ ຄວນປະຕິບັດການຝືກອົບຮົມ, ໝູນໃຊ້ບັນດາມາດຕະການ, ເຕັກນິກເຂົ້າໃນການຜະລິດໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ. ການສ້າງທົ່ງນາຮ່ວມສຳພັນ, ທົ່ງນາຂະຫນາດໃຫຍ່ຕາມມາດຖານ Vietgap, GlobalGap ແລະ ການຜະລິດຕາມລະບົບມູນຄ່າ. ເວລານັ້ນ ຈຶ່ງຍົກສູງເສດຖະກິດໃຫ້ແກ່ຊາວກະສິກອນໄດ້.
“ການຜະລິດຕາມລະບົບມູນຄ່າ ໃນນັ້ນ ມີຫລາຍພາກສ່ວນເຂົ້າຮ່ວມເປັນວິສາຫະກິດ. ເພາະ ຊາວກະສິກອນຜະລິດເຂົ້າ ບໍ່ສາມາດຈຳຫນ່າຍຜະລິດຕະພັນໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດສົ່ງອອກໄດ້ ຕ້ອງຜ່ານບັນດາວິສາຫະກິດ. ເພາະສະນັ້ນ ຊາວກະສິກອນ ແລະ ວິສາຫະກິດ ຕ້ອງມີການຮ່ວມສຳພັນນຳກັນ
”
ທ່ານ ຟ້າມວັນກີງ, ອະດີດຜູ້ອຳນວຍ ພະແນກກະສິກຳ ແລະ ພັດທະນາຊົນນະບົດ ເກີນເທີ ຖືວ່າ: ກອ່ນນີ້ ການຜະລິດເຂົ້າແມ່ນອີງຕາມປະລິມານ, ຈຳຫນ່າຍໄດ້ເທົ່າໃດກໍ່ໄດ້. ປະຈຸບັນ ພວມວາງແຜນກຳນົດການຜະລິດຄືນໃຫມ່ຕາມການກຳນົດທິດຕະຫລາດ, ວິສາຫະກິດແມ່ນເປັນຜູ້ຍົກອອກການກຳນົດທິດ ແລະ ບັນດາສະຫະກອນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຄາດໝາຍຂອງວິສາຫະກິດ. ເວລານັ້ນ ຜະລິດຕະພັນທີ່ຜະລິດອອກມານັ້ນໄດ້ຮັບການຢັ້ງຢືນ ແລະ ຖືກກັບຄຸນຄ່າ.
“ເລື່ອງພັດທະນາເຂດຜະລິດເຂົ້າປອດສານພິດ ບໍ່ແມ່ນສຸມໃສ່ມາດຕະການປອດສານພິດ, ຫລັກອະນາໄມເທົ່ານັ້ນ ຫາກເອົາໃຈໃສ່ເຖິງທຸກປັດໄຈອື່ນຄື: ມາດຕະຖານເຕັກນິກ, ຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາວກະສິກອນ, ຮັບປະກັນສິ່ງແວດລ້ອມ, ຫລຸດລາຄາການຜະລິດ. ເມື່ອພວກເຮົາບັນລຸໄດ້ຈຸດໝາຍຜະລິດເຂົ້າປອດສານພິດ, ໝາຍຄວາມວ່າສາມາດແກ້ງແຍ້ງບໍ່ວ່າຢູ່ໃນປະເທດໃດ. ທີສອງ ຮັບປະກັນລາຄາແກ້ງແຍ້ງເປັນຢ່າງດີ, ທີສາມ ມີການກຳນົດທິດປະລິມານຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງວິສາຫະກິດ, ເລື່ອງແກ້ງແຍ້ງຂອງພວກເຮົາມີກາລະໂອກາດຍາດໄດ້ໄຊຊະນະຫລາຍກວ່າ.”
ຕາມການຄາດຄະເນການສົ່ງອອກເຂົ້າສານໃນໄລຍະຈະມາເຖິງ ອາດຈະປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ຍ້ອນຄູ່ຮ່ວມມືນຳເຂົ້າເລີ່ມຕ້ອງການຕົ້ນກຳເນີດຂອງສິນຄ້າ ແລະ ສົ່ງຜູ້ລົງກວດກາບັນດາເຂດຜະລິດເຂົ້າ, ໃນນັ້ນ ມີການໃຊ້ຢາປາບສັດຕູພືດໃນການຜະລິດ. ເພາະສະນັ້ນ ບັນດາວິສາຫະກິດສົ່ງອອກເຂົ້າສານ ພວມສ້າງເຂດຜະລິດເຂົ້າປອດສານພິດ ເພື່ອຕອບສະຫນອງຄວາມຕ້ອງການຂອງລູກຄ້າ. ນີ້ແມ່ນບັນຫາເປັນຕາຍຂອງວິສາຫະກິດ. ເພາະສະນັ້ນ ການຮ່ວມສຳພັນໃນການຜະລິດເພື່ອສ້າງທົ່ງນາປອດສານພິດແມ່ນທິດກ້າວເດີນອັນຖືກຕ້ອງໃນສະພາບການເສດຖະກິດເຊື່ອມໂຍງ, ຜະລິດອອກບັນດາຜະລິດຕະພັນປອດໄພ, ມີຄຸນນະພາບ. ຜົນປະໂຫຍດດ້ານເສດຖະກິດຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຮັບປະກັນ, ສ້າງຄວາມຮັ່ງມີໃນເຂດດິນແດນຂອງຕົນເທື່ອລະກ້າວ. ຈາກນັ້ນ ມູນຄ່າເຂົ້າສານໄດ້ຮັບການຢັ້ງຢືນ, ມີອິດທິພົນຊື່ສຽງ, ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າຂອງວິສາຫະກິດໄດ້ຮັບການຍົກສູງຂຶ້ນ, ມີການແກ້ງແຍ້ງກັບປະເທດອື່ນ.
(ແຫຼ່ງຄັດຈາກ VOV)