ສະຫາຍ ຫວໍວັນເຖືອງ, ກຳມະການກົມການເມືອງ, ເລຂາທິການສູນກາງພັກ, ຫົວໜ້າຄະນະໂຄສະນາອົບຮົມສູນກາງ
ວກ. - ໃນສະພາບການໂລກາພິວັດທີ່ນັບມື້ນັບກວ້າງຂວາງເລິກເຊິ່ງ, ສະພາບການພາຍໃນປະເທດແລະສາກົນ ພວມມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງ ພ້ອມດ້ວຍສິ່ງທ້າທາຍທີ່ສັບສົນ, ຄາດຄະເນຍາກ, ຊ້ຳພັດຍັງເຄັ່ງຮ້ອນທີ່ສຸດນັ້ນ, ການກໍ່ສ້າງ ປັບປຸງພັກເປັນໜ້າທີ່ຫຼັກແຫຼ່ງ ເພື່ອພັດທະນາປະເທດຊາດຢ່າງໝັ້ນຄົງຢືນຍົງ. ເພື່ອປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ເຂົ້າໃນການກໍ່ສ້າງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໃຫ້ທຽບເທົ່າກັບຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາປະເທດ ແລະ ຍຸກສະໄໝ, ຂະແໜງການໂຄສະນາອົບຮົມຕ້ອງສຸມໃສ່ການເປັນທີ່ປຶກສາໃຫ້ຄະນະພັກ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຊີ້ນຳໂດຍກົງ, ກຳນົດທິດບາງບັນຫາລຸ່ມນີ້:
1- ສືບຕໍ່ເຊື່ມຊືມຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ຕັ້ງໝັ້ນ, ເດັດດ່ຽວ, ໝັ້ນໜຽວໃນການກໍ່ສ້າງ ປັບປຸງພັກ, ກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ຈຸດໜັກໃຈກາງທີ່ຮີຍດ່ວນ, ມີລັກສະນະຈຳເປັນແນ່ນອນ, ມີຄວາມໝາຍຕັດສິນຕໍ່ການຄົງຕົວຂອງພັກ, ລັດ ແລະ ລະບອບການເມືອງ.
ນັບແຕ່ເມື່ອກຳເນີດເກີດຂຶ້ນມາຮອດກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ, ຍ້ອນຫຼາຍສາເຫດພາວະວິໄສແລະອັດຕະວິໄສ, ລະດັບເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດໃນພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກພາກສ່ວນໜຶ່ງ ໄດ້ສະແດງອອກນັບມື້ນັບເຄັ່ງຮ້ອນ, ຈາກ “ພາກສ່ວນໜຶ່ງ” ເຖິງ “ພາກສ່ວນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ໜ້ອຍ”; ຈາກການເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ ເຖິງການເສື່ອມໂຊມ, ປ່ຽນທາດປ່ຽນສີທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ. ຕໍ່ໜ້າສະພາບການນັ້ນ, ພັກໄດ້ເປັນເຈົ້າການ, ເດັດດ່ຽວຍົກສູງລະດັບການປ້ອງກັນ ແລະ ຕັດສິນໃຈຕໍ່ສູ້, ຈາກການຕິຊົມຕົນເອງ, ຕິຊົມ, ຕຳໜິວິຈານ, ກ່າວປະນາມ, ຕໍ່ສູ້, ແກ້ໄຂປະຕິບັດວິໄນ ເຖິງ “ເດັດດ່ຽວ, ໜຽວແໜ້ນ” ຕໍ່ສູ້ປ້ອງກັນແລະຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພວກ”, ກີດກັ້ນ “ການຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ການປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ” ຢູ່ພາຍໃນ; ຈາກບ່ອນຖືວ່າ ຄວາມເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ ເປັນເໝືອນຄວາມເສຍຕົວຂອງພະນັກງານສະມາຊິກພັກ ຈົນເຖິງຂັ້ນຖືວ່າ ຄວາມເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, “ຜົນປະໂຫຍດໝູ່ພາວກ” ເປັນສິ່ງ “ຊົ່ວຮ້າຍ”, “ອະທຳ” ຕໍ່ພັກແລະປະຊາຊົນ. ກ່າວປາໄສທີ່ກອງປະຊຸມພະນັກງານຫຼັກແຫຼ່ງທົ່ວປະເທດ ເພື່ອເຜີຍແຜ່, ເຊື່ອມຊືມ, ຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 4 ສະໄໝທີ XII, ສະຫາຍເລຂາທິການໃຫຍ່ ຫງວຽນຝູຈ້ອງ ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ: “ຕ້ອງຮັບຮູ້ຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ການຕໍ່ສູ້, ກີດກັ້ນ, ຍູ້ຖອຍຄວາມເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ບັນດາປະກົດການ “ຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ” ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ ເປັນການສູ້ຮົບທີ່ຫຍຸ້ງຍາກຂັບຂັນທີ່ສຸດ, ແຕ່ບໍ່ອາດບໍ່ເຮັດ, ຍ້ອມມັນພົວພັນເຖິງຊາຕາກຳຂອງພັກແລະລະບອບການເມືອງຂອງພວກເຮົາ”. ຂະແໜງໂຄສະນາອົບຮົມທັງໝົດ ຕ້ອງສືບຕໍ່ເຊື່ອມຊືມ ເຜີຍແຜ່ຄວາມເຫັນຊີ້ນຳຂອງສະຫາຍເລຂາທິການໃຫຍ່ ໃຫ້ພະນັກງານສະມາຊິກພັດແລະປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ສ້າງກຳລັງໜູນເພື່ອປະຕິບັດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ແຜນການເລກທີ 04 - KH/TW, ວັນທີ 16 ພະຈິກ 2016 ຂອງກົມການເມືອງ “ປະຕິບັດມະຕິກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 4 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກ ສະໄໝທີ XII ວ່າດ້ວຍການເພີ່ມທະວີການກໍ່ສ້າງ ປັບປຸງພັກ; ກີດກັ້ນ ຍູ້ຖອຍຄວາມເສື່ອມໂຊມ ທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ບັນດາປະກົດການ "ຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ", "ປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ" ຢູ່ພາຍໃນ" ດ້ວຍ 14 ກຸ່ມໜ້າທີ່ຕົ້ນຕໍ, 66 ໜ້າທີ່ລະອຽດ ທີ່ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນໃຫ້ບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການສູນກາງ, ທ້ອງຖິ່ນ. ຄະນະໂຄສະນາອົບຮົມສູນກາງຄວນສຸມໃສ່ປະຕິບັດໃຫ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ 4 ກຸ່ມໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ ກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ວຽກງານແນວຄິດ ທິດສະດີ ຂອງພັກ, ຕໍ່ສູ້ປ້ອງກັນແລະຕ້ານ “ການຜັນປ່ຽນໂດຍສັນຕິ”.
ກ່ອນອື່ນໝົດ ຂະແໜງການໂຄສະນາອົບຮົມຕ້ອງເຮັດໃຫ້ແຜນນະໂຍບາຍ, ແນວທາງຂອງພັກເຂົ້າໃນຊີວິດຕົວຈິງຂອງປະເທດ, ສ້າງໃຫ້ມີຄວາມເປັນເອກະພາບໃນພັກ, ຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມໃນສັງຄົມ. ວຽກງານແນວຄິດທິດສິດີຕ້ອງບືນຕົວຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງແຂງແຮງ, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຈຸດອ່ອນ ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງໃຫ້ຈົນໄດ້; ຈັດຕັ້ງການເຊື່ອມຊືມ ຜັນຂະຫຍາຍມະຕິ, ຄຳສັ່ງຂອງພັກຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ, ບໍ່ປະໃຫ້ສະມາຊິກພັກລະແວງສົງໄສ, ມະຫາຊົນບໍ່ເຂົ້າໃຈແຈ້ງ ເມີນເສີຍ.
ຄວາມເປັນຈິງໃຫ້ເຫັນວ່າ, ການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດບັນດາມະຕິ, ຄຳສັ່ງຂອງພັກໃນເວລາທີ່ຜ່າມາຍັງມີຄວາມຈຳກັດ, ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງບາງຢ່າງດັ່ງນີ້:
- ວຽກງານໂຄສະນາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນເປັນປະຈຳ, ພຽງແຕ່ສຸມໃສ່ເວລາທີ່ຫາກໍ່ອອກມະຕິ, ຕົ້ນຕໍ່ແມ່ນສົ່ງຂ່າວການເຄື່ອນໄຫວຂອງກອງປະຊຸມເຜີຍແຜ່ຮ່ຳຮຽນມະຕິ, ຍັງບໍ່ທັນໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ການສື່ຂ່າວທຳຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງກ່ຽວກັບບັນດາຈຸດໃໝ່ຂອງມະຕິ, ບັນດາວິທີເຮັດທີ່ດີ, ບັນດາແບບຢ່າງທີ່ເດັ່ນໃນການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດມະຕິ.
- ອົງຄະນະພັກ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຜູ້ນຳໜ້າອົງຄະນະພັກ ຍັງບໍ່ທັນເປັນແບບຢ່າງໃນການເຊື່ອມຊືມ, ເຜີຍແຜ່ມະຕິໂດຍກົງ, ຢູ່ບາງບ່ອນພັດອີງໃສ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານເປັນຕົ້ນຕໍ, ໃຊ້ການອັດເທບ-ເປີດເທບໃຫ້ຜູ້ຟັງ; ພຽງແຕ່ເອົາໃຈໃສ່ສະເໜີບັນດາເນື້ອໃນຕົ້ນຕໍຂອງມະຕິ, ຍັງບໍ່ທັນສົມທຽບ, ຕີລາຄາຢ່າງລະອຽດຄົບຖ້ວຍກ່ຽວກັບບັນດາບັນຫາທີ່ພວມພົ້ນເດັ່ນຂຶ້ນ, ບັນດາບັນຫາຮ້ອນເຄືອງ, “ຈຸດປຶກຕັນ” ຢູ່ສຳນັກງານອົງການ, ກົມກອງ, ທ້ອງຖິ່ນ; ຍັງບໍ່ທັນວາງແຜນງານການເຄື່ອນໄຫວຕົວຈິງເພື່ອແກ້ໄຂ.
- ການກວດກາ, ຊຸກຍູ້, ສະຫຼຸບເບື້ອງຕົ້ນ, ສະຫຼຸບສັງລວມ ການປະຕິບັດມະຕິຂອງພັກ ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢ່າງທັນການ, ບາງບ່ອນ ບາງຄັ້ງມີພຽງລັກສະນະຮູບການ, ອຽງໄປທາງຜົນງານ, ເບົາໄປທາງຕີລາຈຸດອ່ອນ, ຄວາມຈຳກັດ, ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງ.
- ໃນການຮ່ຳຮຽນ ເຜີຍແຜ່, ຜັນຂະຫຍາຍມະຕິ, ອົງຄະນະພັກຫຼາຍແຫ່ງເຄີຍເອົາໃຈໃສ່ແຕ່ວຽກງານນຳພາຊີ້ນຳການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ບໍ່ໄດ້ສຸມໃສ່ນຳພາຊີ້ນຳບັນດາໜ້າທີ່ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງພັກຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຢູ່ບາງບ່ອນໄດ້ “ເໝົາໝົດ” ໃຫ້ບັນດາຄະນະ, ພະແນກພາລະບົດບາດ (ຕົ້ນຕໍແມ່ນການຈັດຕັ້ງ, ໂຄສະນະອົບຮົມ, ຂົນຂວາຍປະຊາຊົນ)... ບັນດາຂໍ້ຈຳກັນນີ້ ໄດ້ສ້າງໃຫ້ມີປະຖົມປັດໄຈທີ່ບໍ່ດີ, ຈຳກັດປະສິດທິຜົນຂອງວຽກງານແນວຄິດ ທິດສະດີຂອງພັກ. ມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 4 ສະໄໝທີ XII ຫາກໍ່ໄດ້ຮັບການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດ, ແຕ່ຫາງສຽງສັງຄົມ (ນັບທັງຢູ່ພາຍໃນພັກ) ເລີ່ມມີຄວາມລະແວງສົງໄສກ່ຽວກັບລັກສະນະປະສິດທິຜົນຂອງມັນ. ເພື່ອຜ່ານຜ່າສະພາບການນີ້, ບັນດາຄະນະພັກ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຜູ້ນຳໜ້າ ຕ້ອງຖອດຖອນບົດຮຽນຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ເດັດດ່ຽວປັບປຸງວຽກງານແນວຄິດ ໃນຂະແໜງການຂອງຕົນ, ຢູ່ທ້ອງຖິ່ນຂອງຕົນ. ກຳລັງໂຄສະນະອົບຮົມຕ້ອງໃຫ້ຄຳປຶກສາໃຫ້ຄະນະພັກຢ່າງເປັນປະຈຳ ແລະ ຕັ້ງໜ້າກວ່າອີກ.
2- ຕໍ່ສູ້ຢ່າງບໍ່ຜ່ອນຜັນໃນສະໜາມຮົບແນວຄິດ ທິດສະດີ, ເຮັດໃຫ້ທຸກກົນອຸບາຍຕ້ານທານທຳລາຍຂອງບັນດາອິດທິກຳລັງສັດຕູ ປະຕິການ ຕ້ອງປະລາໄຊລົງ, ປົກປັກຮັກສາຮາກຖານແນວຄິດຂອງພັກໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ປັບປຸງຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ກັບພັກ.
ເປັນກຳລັງປະຈັນບານໃນສະໜາມຮົບແນວຄິດຂອງພັກ, ໃນສະພາບການປະຈຸບັນ ຂະແໜງການໂຄສະນາອົບຮົມຕ້ອງສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງການໂຄສະນະ, ອົບຮົມສຶກສາ, ຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາປະກົດການ “ຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ” ໃນຂົງເຂດແນວຄິດ, ທິດສະດີການເມືອງ:
ທີໜຶ່ງ, ຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາປະກົດການຫ່າງເຫີນຈາກວັດຖຸປະສົງ, ອຸດົມການຂອງພັກ. ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມເປັນກອງນຳໜ້າຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ເປັນກອງນຳໜ້າຂອງປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ, ຂອງຊາດຫວຽດນາມ; ເປັນຕົວແທນທີ່ຈົງຮັກພັກດີໃຫ້ແກ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ ແລະ ຂອງຊາດ. ນອກຈາກຜົນປະໂຫຍດຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ, ຂອງຊາດ, ຂອງປະເທດແລ້ວ, ພັກບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດອື່ນໃດເລີຍ. ອຸດົມການຂອງພັກແມ່ນ ນຳພາປະຊາຊົນຕໍ່ສູ້ຍາດເອົາເອກະລາດແຫ່ງຊາດ, ກໍ່ສ້າງປະເທດຫວຽດນາມສັງຄົມນິຍົມທີ່ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ, ມີປະຊາທິປະໄຕ, ຍຸຕິທຳ, ສີວິໄລ. ເອກະລາດແຫ່ງຊາດ - ສັງຄົມນິຍົມ ເປັນແນວທາງການເມືອງທີ່ສອດຮ້ອຍຕະຫຼອດ, ສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍຂອງພັກ, ສ່ອງແສງເຖິງກົດເກນພາວະວິໄສຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດອັນພື້ນຖານ ຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ.
ເມື່ອພັກຍາດອຳນາດການປົກຄອງຍັງບໍ່ໄດ້, ຫຼືເມື່ອພັກຕ້ອງປະກາດຍຸບເລີກໂຕເອງ ຖອຍເຂົ້າສູ່ການເຄື່ອນໄຫວປິດລັບ, ຫຼືເມື່ອປະເທດຕົກໃນສະພາບການສົງຄາມຮ້າຍແຮງດຸເດືອດ, ຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ສິ່ງທ້າທາຍຮ້ອຍແປດພັນປະການ, ເງື່ອນໄຂເພື່ອດຳເນີນການໂຄສະນາ ອົບຮົມສຶກສາ ຂົນຂວາຍມະຫາຊົນປະຕິວັດ ຍັງຂາດເຂີນ ປະຖົມປະຖານທີ່ສຸດ, ແຕ່ ບໍ່ວ່າສະຖານະພາບຈະເປັນຄືແນວໃດ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມກໍ່ຍັງຄົງເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເປັນເຈົ້າການ ແລະ ປະດິດສ້າງໃນສະໜາມຮົບແນວຄິດ ທິດສະດີ, ເຮັດໃຫ້ພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ ແລະ ມະຫາຊົນ ຮັບຮູ້ລຸໂລ່ງທິດສະດີ, ແນວທາງຍຸດທະສາດຂອງພັກ, ພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກແລະເສຍສະລະ, ຍາມໃດກໍ່ມີສະຕິຮູ້ສຶກວ່າ ຕົນເປັນ “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງປະຊາຊົນ”, ກຽມຄວາມພ້ອມນຳໜ້າຕະລຸມບອນ “ເປີດທາງ”, ຍ້ອນແນວນັ້ນຈຶ່ງກໍ່ສ້າງ, ເພີ່ມພູນຄູນສ້າງສາຍພົວພັນສະໜິດຕິດແທດແບບກາຍອິນຊີ ລະຫວ່າງພັກ ແລະ ປະຊາຊົນ, ສ້າງຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນໜັກແໜ້ນແຮງກ້າຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ກັບພັກ. ຍ້ອນອາໃສຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນໜັກແໜ້ນແຮງກ້ານັ້ນ, ການປະຕິວັດຈຶ່ງມີກຳລັງແຮງແຫ່ງມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ, ສ້າງເປັນກະແສຟອງປະຕິວັດອັນແຮງກ້າໃຫຍ່ໂຕ ເໝືອນດັ່ງນ້ຳຕົກຕາດກວາດລ້າງພວກສັດຕູປຸ້ນຊາດແລະຂາຍຊາດ ອອກຈາກຜືນແຜ່ນດິນຂອງປະເທດຫວຽດນາມ. ພາຍຫຼາງທີ່ປະເທດຊາດເປັນເອກະພາບ, ທົ່ວປະເທດກ້າວຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ ໃນສະຖານະພາບທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກສັບສົນແລະສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍທີ່ສຸດ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນເມື່ອສະຫະພາບໂຊວຽດ ແລະ ບັນດາປະເທດສັງຄົມນິຍົມຢູ່ເອີຣົບຕາເວັນອອກ ລົ້ມລະລາຍລົງ, ຍ້ອນພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມມີຄວາມຕັ້ງໝັ້ນໃນວັດຖຸປະສົງ, ອຸດົມການ ແລະ ຕັດສິນໃຈປ່ຽນແປງໃໝ່, ຍ້ອນໄດ້ເຮັດເປັນຢ່າງດີວຽກງານອົບຮົມສຶກສາແນວຄິດການເມືອງໃນພັກ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ສ້າງກຳລັງໜູນທາງດ້ານຈິດໃຈໃຫ້ທົ່ວພັກ, ທົ່ວປວງຊົນ, ທົ່ວກອງທັບ ຍາດໄດ້ຜົນສຳເລັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ມີຄວາມໝາຍປະຫວັດສາດ.
ທີສອງ, ຕໍ່ສູ້ຕ້ານກັບບັນດາປະກົດການ ລະແວງສົງໄສ, ປະຕິເສດ, ຂາດຄວາມຕັ້ງໝັ້ນໃນລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ; ບໍ່ເຂັ້ມງວດໃນການຮ່ຳຮຽນ, ເຊື່ອມຊືມມະຕິຂອງພັກ, ເວົ້າແລະເຮັດບໍ່ຖືກກັບແຜນນະໂຍບາຍ, ແນວທາງຂອງພັກ.
ໄຊຊະນະອັນສະຫງ່າລາສີຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມໃນຕະຫຼອດ 87 ປີທີ່ຜ່ານມາ ລ້ວນແຕ່ເລີ່ມຈາກການໝູນໃຊ້ລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ເຂົ້າໃນເງື່ອນໄຂຕົວຈິງຂອງຫວຽດນາມ ໃນແຕ່ລະໄລຍະປະຕິວັດ; ໃນນັ້ນມີບົດຮຽນທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຄື ນຳໃຊ້ກຳລັງແຮງສັງລວມຂອງປວງຊົນທັງຊາດ ເພື່ອທັບມ້າງຄວາມຮຸນແຮງຝືນປະຕິວັດ. ໃນຂະບວນວິວັດການໝູນໃຊ້ລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຍາມໃດກໍ່ເຊີດຊູທິດນຳ “ສັດຈະທຳແມ່ນລະອຽດຕົວຈິງ, ປະຕິວັດແມ່ນປະດິດສ້າງ”, ຍາມໃດກໍ່ຕໍ່ສູ້ເພື່ອແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າພະຍາດຄຳພີຕາຍຕົວ ຫຼືອັດຕະວິໄສ ເຈດຈຳນົງນິຍົມ, ມີສະຕິລະວັງຕົວເພື່ອກີດກັ້ນໄພແຫ່ງຄວາມຫຼົງທິດທາງດ້ານແນວທາງການເມືອງ. ປະຈຸບັນ, ມີສະມາຊິກພັກບາງຄົນສະແດງທ່າທີ່ລະແວງສົງໄສຕໍ່ລັກສະນະຖືກຕ້ອງ, ລັກສະນະສັດຈະທຳຂອງລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ; ຊ້ຳບໍ່ໜຳຍັງມີສະມາຊິກພັກໃຫ້ທັດສະນະວ່າ: “ລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ດຽວນີ້ຖືກຫຼ້າສະໄໝໄປແລ້ວ”. ນີ້ເປັນຄວາມເສື່ອມໂຊມທີ່ຮ້າຍແຮງທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ເປັນການສູນເສຍທິດທາງທິດສະດີປະຕິວັດ. ເມື່ອໄດ້ຮັບເຂົ້າເປັນສະມາຊິກພັກ, ສະມາຊິກພັກແຕ່ລະຄົນລ້ວນແຕ່ໄດ້ປະຕິຍານ “ຕະຫຼອດຊີວິດຈົງຮັກພັກດີ ສູ້ຊົນເພື່ອອຸດົມການປະຕິວັດຂອງພັກ, ຢຶດໝັ້ນໃນລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ, ອອກແຮງຮ່ຳຮຽນ, ຝຶກຝົນຫຼໍ່ຫຼອມຄຸນສົມບັດປະຕິວັດ...”, ແຕ່ຫາກ ພາຍຫຼັງທີ່ໄດ້ເຂົ້າເປັນສະມາຊິກພັກແລ້ວ, ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໜ້າທີ່ສິດອຳນາດ ມີຖານະຕຳແໜ່ງແລ້ວ ພັດບໍ່ຍອມຮ່ຳຮຽນຍົກສູງລະດັບຄວາມຮູ້ທິດສະດີ, ເກີດແນວຄິດອັດຕະໃສ, ພໍໃຈນຳບົດຮຽນທີ່ມີຢູ່, ບາງຄົມພັດມີຄວາມສົງໄສຕໍ່ລະບົບແນວຄິດຂອງພັກ, ຕິຕຽນພັກຂອງຕົນ - ນັ້ນເປັນການລະເມີດຫຼັກການພັກ, ຂາດຄຸນລັກສະນະ ຄຸນສົມບັດການເມືອງຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ, ກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ແກ່ອິດທິພົນຂອງພັກ. ບາງຄົນມີປະກົດການເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫວາດຫວັ່ນສັ່ນຄອນ, ລະແວງສົງໄສ, ຫ່າງເຫີນວັດຖຸປະສົງ ອຸດົມການອັນສູງສົ່ງຂອງພັກ, ເປັນຜົນກະທົບບໍ່ດີເຖິງຄວາມຮັບຮູ້, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກ ປະຊາຊົນ ຕໍ່ສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເສັ້ນທາງກ້າວຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ ຂອງປະເທດຊາດ. ໃນພາກຕົວຈິງ, ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ຕິດ “ໂຕອັກສອນກອມມູນິດເທິງໜ້າຜາກ” ແຕ່ການກະທຳພັດຝືນຕໍ່ວັດຖຸປະສົງ ອຸດົມການຂອງພັກ, ເປັນຜົນສະທ້ອນເຖິງຄວາມເຊື່ອຖືຂອງປະຊາຊົນ, ສ້າງຊ່ອງວ່າງໃຫ້ບັນດາອິດທິກຳລັງສັດຕູ ປະຕິການຕ້ານກັບພັກ ທຳລາຍພັກ. ວຽກງານແນວຄິດ ທິດສະດີຕ້ອງເດັດດ່ຽວຕໍ່ສູ້, ຕຳໜິວິພາກ, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າປະກົດການທີ່ເປັນອັນຕະລາຍນີ້. ລະແວງສົງໄສ, ບໍ່ຫັນໜ້າມາຫາທິດສະດີການເມືອງ, ຂາດຄວາມຕັ້ງໝັ້ນໃນຫຼັກການແນວຄິດການເມືອງ, “ໝິ່ນປະມາດທິດສະດີ”, ຄືດັ່ງທີ່ລຸງໂຮ່ໄດ້ກ່າວເຕືອນ, ເປັນພະຍາດທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຈະພາໃຫ້ເກີດຜົນຮ້າຍທີ່ບໍ່ອາດຄາດກະໄດ້.
ຜ່ານການກວດກາການຮ່ຳຮຽນຄົ້ນຄວ້າມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ, ຄຳສັ່ງເລກທີ 05-CT/TW ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງພັກ ສະໄໝທີ XII ກ່ຽວກັບ “ຍູ້ແຮງການຮ່ຳຮຽນ ແລະ ປະຕິບັດຕາມແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນໂຮ່ຈີມິນ”, ມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງຄັ້ງທີ 4 ສະໄໝທີ XII ກ່ຽວກັບການເພີ່ມທະວີການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງພັກ ໄດ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ, ຍັງມີພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກຈຳນວນບໍ່ໜ້ອຍ ທີ່ຮ່ຳຮຽນມະຕິ, ວາງໂຄງການ ແຜນງານການເຄື່ອນໄຫວ ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມການຊີ້ນຳ, ມີລັກສະນະຮູບການ, ມາຮຽນຈົດຊື່ໃຫ້ຄົບໜ້າ, ບໍ່ອ່ານເອກະສານ, ບໍ່ຮ່ວມການປຶກສາສົນທະນາ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳມີຄົນໄດ້ເວົ້າແບບອັດຕະວິໄສວ່າ ມະຕິບໍ່ມີອັນໃໝ່, ຮູ້ໝົດແລ້ວ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຮຽນມະຕິແບບພໍເປັນຮີດຄືແນວນັ້ນ ບໍ່ສາມາດມີຄວາມຮູ້ທິດສະດີແລະຫຼັກໝັ້ນການເມືອງຢ່າງພຽງພໍ ເພື່ອໂຄສະນະເຜີຍແຜ່, ຂົນຂວາຍປະຊາຊົນ, ເປັນໂຄມໄຟສ່ອງແສງສະຫວ່າງ, ແຜ່ລາມມະຕິຂອງພັກເຂົ້າໃນທ້ອງຖິ່ນ, ສຳນັກງານອົງການ, ກົມກອງ; ຊ້ຳບໍ່ໜຳມີຄົນບໍ່ເຂົ້າໃຈແນວທາງຂອງພັກ, ເວົ້າແລະເຮັດຝືນກັບມະຕິ, ຝືນກັບແນວທາງ ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ, ກົດໝາຍຂອງລັດ. ວຽກງານແນວຄິດທິດສະດີຕ້ອງສຸມໃສ່ການຕໍ່ສູ້ຢ່າງມີແຮງຈູງໃຈ, ມີວິທະຍາສາດ ເພື່ອປົກປັກຮັກສາຮາກຖານແນວຄິດຂອງພັກໃຫ້ໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.
ທີສາມ, ປ່ຽນແປງໃໝ່, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ປະສິດທິຜົນຂອງວຽກງານອົບຮົມສຶກສາທິດສະດີການເມືອງຢູ່ໃນພັກ, ໃນລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດ.
ປະຈຸບັນ ໃນທົ່ວປະເທດມີ ສູນອົບຮົມສຶກສາການເມືອງຂັ້ນເມືອງປະມານ 700 ແຫ່ງ, ໄຮງຮຽນການເມືອແຂວງ 63 ແຫ່ງ, ສະຖາບັນການເມືອງພາກ 4 ແຫ່ງ, ສະຖາບັນວາລະສານສາດແລະໂຄສະນາການ 1 ແຫ່ງ, ສາຖາບັນການເມືອງແຫ່ງຊາດໂຮ່ຈີມິນ 1 ແຫ່ງ, ສະຖາບັນການປົກຄອງແຫ່ງຊາດ 1 ແຫ່ງ. ບັນດາອົງການເຫຼົ່ານີ້ຮັບຜິດຊອບສະເພາະ ການຝຶກອົບຮົມທາງການເມືອງແລະການຄຸ້ມຄອງລັດ ໃຫ້ຖັນແຖວພະນັກງານ ສະມາຊິກຊັ້ນຕ່າງໆ, ນັບທັງອົບຮົມຜູ້ທີ່ກຽມເຂົ້າພັກ ແລະອົບຮົມຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມແຫຼ່ງສຳຮອງພະນັກງານການນຳໃນລະບົບການເມືອງ. ຕາມລາຍງານປະຈຳປີ, ພາຍຫຼັງແຕ່ລະສະໄໝກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງພັກ, ບັນດາພື້ນຖານເທິງນີ້ໄດ້ຝຶກອົບຮົມ, ບຳລຸງສ້າງພະນັກງານປະເພດຕ່າງໆ ຊັ້ນຕ່າງໆ ເປັນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ສຸດ (ເປັນລ້ານເທື່ອຄົນຕໍ່ປີ), ແຕ່ຄຸນນະພາບພັດບໍ່ໄດ້ຕາມຄວາມປະສົງ ຍ້ອນບັນດາພື້ນຖານກໍ່ສ້າງພະນັກງານມັກແລ່ນຕາມປະລິມານ, ແລ່ນຕາມຮູບນອກ (ມອບປະກາດສະນິຍະບັດແລະໃບຢັ້ງຢືນໃຫ້ໄດ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ, ນັບທັນປະລິນຍາໂທ ປະລິນຍາເອກ); ສ່ວນຜູ້ຮຽນກໍ່ພະຍາຍາມ “ແລ່ນ” ໃຫ້ຈົບຫຼັກສູດ ສຳເລັດຊຸດຮຽນ ດ້ວຍຄະແນນສູງ, ເພື່ອມີຄົບເງື່ອນໄຂທີ່ “ສຳຄັນແລະຕັດສິນ” ສຳລັບການແຕ່ງຕັ້ງ, ເລື່ອນຊັ້ນຕຳແໜ່ງຂຶ້ນສູງ, ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງຈຸດປະສົງຍົກສູງລະດັບຄວາມຮູ້ ຫຼັກໝັ້ນການເມືອງ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງໜ້າທີ່ວຽກງານທີ່ອົງການພັກມອບໝາຍໃຫ້. ລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດມີໂຮງຮຽນຫຼາຍພັນແຫ່ງ ນັບແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ ເຖິງມັດທະຍົມ, ອຸດົມ, ວິທະຍາໄລ, ມະຫາວິທະຍາໄລ (ສະເພາະມະຫາວິທະຍາໄລ, ວິທະຍາໄລ, ສະຖາບັນບັນດິດເກືອບ 800 ແຫ່ງ), ໂດຍແລ້ວແຕ່ລະດັບຄວາມຕ້ອງການ ຈະມີບັນດາຫຼັກສູດການສຶກສາແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ (ຍັງບໍ່ທັນເວົ້າເຖິງບັນດາຫົວຂໍ້ ແລະ ບັນດາຮູບການທີ່ຕິດກັບການປະຕິບັດຄຳສັ່ງເລກທີ 03, ຄຳສັ່ງເລກທີ 05), ແຕ່ຫຼັກສູດ ແລະ ເອກະສານພັດຫຼ້າຫຼັງ, ວິທີສິດສອນແບບຍັດຄວາມຮູ້ໃສ່ໃຫ້ຫຼາຍ, ເນື້ອໃນແຂງກະດ້າງ, ບໍ່ດຶງດູດຈັບໃຈຜູ້ຮຽນ. ດັ່ງນັ້ນຜົນໄດ້ຮັບຈຶ່ງຕ່ຳ, ຜູ້ຮຽນບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມຄຸນຄ່າ, ຈິດໃຈເນື້ອໃນ, ຄຸນປະໂຫຍດຂອງທິດສະດີການເມືອງ, ກົງຂ້າມ ມີຈິດຕະສາດຄິດງໍ້, ເບື່ອການຮ່ຳຮຽນທິດສະກີດການເມືອງ. ຄຽງຂ້າງນັ້ນ ຍັງມີຂໍ້ຈຳກັດ, ຈຸດອ່ອນຫຼາຍຢ່າງໃນວຽກງານສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ, ຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ ກ່ຽວກັບບັນດາພື້ນຖານ, ບັນດາບັນຫາໃໝ່ທີ່ມີລັກສະນະເພີ່ມເຕີມ, ພັດທະນາລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ໃນສະພາບການໃໝ່ຂອງໂລກແລະຫວຽດນາມ. ສະພາບຄວາມຈິງດັ່ງກ່າວເທິງນີ້ ພວມເປັນຄວາມເປັນຫ່ວງ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຂອງການນຳພັກແລະລັດ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຂະແໜງການໂຄສະນະອົບຮົມ ຕ້ອງທຸ່ມເຫື່ອເທແຮງເຂົ້າໃນວຽກງານເປັນທີ່ປຶກສາຊ່ວຍໃຫ້ກົມການເມືອງ, ຄະນະເລຂາທິການ ຊີ້ນຳນຳພາຢ່າງເດັດດ່ຽວ, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າສະພາບການ “ທິດສະດີແລ່ນຕາມພາກປະຕິບັດຕົວຈິງ, ອະທິບາຍບັນຍາຍພຶດຕິກຳ” ຫຼືຫ່າງເຫີນພາກຕົວຈິງ.
ທີສີ່, ຕໍ່ສູ້ຕ້ານບັນດາປະກົດການຂອງລັດທິປະຕິບັດນິຍົມ, ມັກລ່ຳລວຍ; ບໍ່ສືບຕໍ່, ເສີມຂະຫຍາຍມູນເຊື້ອອັນສະຫງ່າງາມ, ຄຸນຄ່າຄຸນສົມບັດປະຕິວັດ ແລະ ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດອັນສູງສົ່ງຂອງບັນພະບຸລຸດ, ບໍ່ເປັນແບບຢ່າງທີ່ໃສແຈ້ງໃຫ້ມະຫາຊົນເຮັດຕາມແບບ, ຊຶ່ງເປັນການກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ແກ່ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມທີ່ສະຫງ່າງາມ ແລະ ຊາດຫວຽດນາມທີ່ພິລະອາດຫານ.
ໃນຂະບວນວິວັດການນຳພາປະຕິວັດຫວຽດນາມ, ສະມາຊິກພັກໄດ້ຍອມທົນທຸກຍາກລຳບາກ ຍອມເສຍສະຫຼະ, ສູ້ຊົນປະຕິບັດພາລະກິດລວມ, ເປັນແບບຢ່າງນຳໜ້າສູ້ຮົບເພື່ອອະນາຄົດຂອງຊາດ, ບໍ່ຄິດເຖິງຜົນປະໂຫຍດຊື່ສຽງສ່ວນຕົວ. ມີແຕ່ຄືແນວນັ້ນ, ພັກຈຶ່ງມີອິດທິພົນນຳພາພາລະກິດການປະຕິວັດ, ນຳເອົາອິດສະລະເສລີ, ຄວາມຜາສຸກມາໃຫ້ປະຊາຊົນ, ພາປະເທດໄປສູ່ອະນາຄົດອັນສະຫວ່າງສະໄຫວ. ແຕ່ປະຈຸບັນ, ມີພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກຫັນມາປະຕິເສດພາລະກິດການຕໍ່ສູ້ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກລຳບາກ, ສະຫງ່າງາມຂອງພັກ, ຂອງຊາດ, ເຂົາຖືວ່າ ນັ້ນເປັນ “ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ; ຕາມຄວນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕໍ່ຕ້ານກໍ່ຍັງສາມາດຮັກສາເອກະລາດແຫ່ງຊາດໄວ້ໄດ້”. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການຫຼົງປົນເປອະສະຕິເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈບິດເບືອນປະຫວັດສາດຂອງຊາດ ທີ່ພັກ, ລຸງໂຮ່ ແລະປະຊາຊົນຫວຽດນາມ ໄດ້ຂຽນດ້ວຍເລືອດເນື້ອຂອງຕົນ. ໄຊຊະນະຂອງຊາດຫວຽດນາມ ແມ່ນໝາກຜົນຂອງກຳລັງແຮງສັດຈະທຳແຫ່ງຍຸກສະໄໝ ຈາກລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ. ພິຈາລະນາທາງດ້ານຄຸນສົມບັດ, ນັ້ນແມ່ນກຳລັງແຮງຂອງຄວາມເປັນທຳທີ່ຊະນະຄວາມອະທຳ, ຂອງຄວາມດີມີກຸສົນຊະນະຄວາມຊົ່ວອະກຸສົນ; ແມ່ນກຳລັງແຮງຂອງນ້ຳໃຈຮັກຊາດ, ຮັກເຊື້ອແນວ. ແຕ່ໜ້າເສຍດາຍ, ບັນດາຄຸນຄ່າທີ່ສູງສົ່ງຄືແນວນັ້ນພັດຖືກປິດບັງເຄືອບຄຸມຍ້ອນແນວຄິດສວຍໂອກາດການເມືອງຈັດໂພດ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສີສັນຂອງອັນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ວິຈານປະຊາທິປະໄຕ”, “ແກ້ໃໝ່ປະຫວັດສາດ”. ໃນພາກຕົວຈິງ ນັບມື້ນັບເກີດມີຫຼາຍກໍລະນີ, ເຫດການທີ່ເຈັບໃຈ, ສັບສົນ, ເຄັ່ງຮ້ອນທີ່ພົວພັນເຖິງວຽກງານປ້ອງກັນແລະຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, ຄວາມເສື່ອມໂຊມທາງແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ. ສາເຫດທີ່ໄດ້ສັງເຂບເຂົ້າກໍ່ຄື ຍ້ອນການປ່ຽນສັນຖານ, ຂໍ້ຜິດພາດ, ຈຸດອ່ອນຂອງວຽກງານຈັດຕັ້ງ, ພະນັກງານຂອງພັກ; ວຽກງານກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນເປັນປະຈຳ, ເຂັ້ມງວດ, ຫຼາຍກໍລະນີ ຄະດີຖືກຄົ້ນເຜີຍ ກ່າວຟ້ອງກ່ອນອື່ນແມ່ນໂດຍຫາງສຽງສັງຄົມ, ສື່ມວນຊົນ; ການແກ້ໄຂລົງໂທດພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ ຖືວ່າໄດ້ເຮັດຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ຖືກກົດໝາຍ, ຖືກຫຼັກການ ວິໄນຂອງພັກ, ແຕ່ຫາງສຽງສັງຄົມຍັງຖືວ່າຍັງ “ຜ່ອນເບົາ”, ລະດັບວິໄນບໍ່ພໍໃຫ້ເຂັດຫຼາບ, ຍັງບໍ່ທັນສະແດງໃຫ້ເຫັນລັກສະນະດຸເດືອດຂອງພັກໃນການຕໍ່ສູ້ປ້ອງກັນແລະຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ; ພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກຖືກປະຕິບັດວິໄນ ແຕ່ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງພັກຮາກຖານຢູ່ນັ້ນ ພັດບໍ່ເປັນຫຍັງໝົດ; ຜູ້ມີຊື່ກົງມີຈິດໃຈຕໍ່ສູ້ ບາງເທື່ອຖືກບາດຄ້ອນການເມືອງ “ຕິຕຽນພໍແຮງ”, ຜູ້ປະຈົບປະແຈງພັດໄດ້ຮັບ “ການຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍ”.
ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພັກ ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ອຸດົມການປະຕິວັດຂອງພັກ, ຕໍ່ພາລະກິດການ “ຮັບໃຊ້ປະເທດຊາດ, ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນ” ຂອງພັກ, ຊຶ່ງສະແດງອອກໃນຄຳເວົ້າແລະການກະທຳຕົວຈິງ. ໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາຊົນ, ໄປຕາມພັກ, ຖືແວ່ນແຍງຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ ເປັນຕົວແທນຂອງພັກທີ່ແທ້ຈິງ, ຂອງພັກທີ່ມີຄວາມສີວິໄລ, ມີຄຸນສົມບັດ - ນັ້ນເປັນເຄື່ອງວັດແທກທີ່ສຳຄັນສຳລັບກຽດສັກສີແລະຖານະຕຳແໜ່ງຂອງພັກ.
3- ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນຂອງການຕໍ່ສູ້, ຕິຊົມຕົນເອງ ແລະຕິຊົມ ຢູ່ໃນບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງຮາກຖານຂອງພັກ, ເຊີດຊູລັກສະນະເປັນແບບຢ່າງຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ; ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ການກໍ່ສ້າງຜູ້ຄົນ ແລະ ວັດທະນະທຳຄຸນສົມບັດຫວຽດນາມໃນໄລຍະໃໝ່.
ທີໜຶ່ງ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ວຽກງານຕິຊົມຕົນເອງແລະຕິຊົມຢູ່ໃນພັກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ກໍ່ສ້າງແບບແຜນຮູ້ຮັບຟັງ ແລະ ທ່າທີ່ສະຫງຽມຄ່ຽມຄົມຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ.
ວຽກງານຕິຊົມຕົນເອງແລະຕິຊົມຢູ່ໃນພັກ ຕ້ອງໄດ້ປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ດ້ວຍບັນດາວິທີ, ມາດຕະການ, ຂໍ້ກຳນົດ, ກົດລະບຽບທີ່ແໜ້ນແຟ້ນ. ກ່ອນອື່ນໝົດຕ້ອງເດັດດ່ຽວແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າ: ການ “ຕິຊົມຕົນເອງແລະຕິຊົມ” ແບບລວມໆ, “ຖືຄວາມຖືກຕ້ອງສອດຄ່ອງກັນເປັນເລີດ”, ຈົ່ງຈຽມກັນໃນການສັງເກດປະເມີນຜົນ, ຕີລວາດກວາດພຽງໃນເມື່ອຈັດປະເພດ, ຕີລາຄາພະນັກງານ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງພັກ; ໃນເວລາປະຊຸມບໍ່ກ້າອ້າປາກສະແດງຄວາມເຫັນ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ນອກກອງປະຊຸມ ພັດເວົ້າແຕ່ຄວາມເຫັນຂ້ອງໃຈ; ຕໍ່ໜ້າການນຳເວົ້າແຕ່ຄຳຍ້ອງຍໍ “ປະຈົບປະແຄງ”, ແຕ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງເພິ່ນພັດຕິຕຽນທຸກຢ່າງ; ເມື່ອຮັບໜ້າທີ່ໄດ້ເວົ້າຄຳຕັດສິນໃຈ, ກຽມຄວາມພ້ອມ, ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າປະຕິບັດຕົວຈິງພັດລະເຫຼີງ, ເຮັດແບບຜີວເຜີນ, ຍູ້ວຽກໂຍນຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ຜູ້ອື່ນ; ເບິ່ງບ່ອນໃດກໍ່ເຫັນແຕ່ຈຸດອ່ອນ ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງ, ແຕ່ສ່ວນຕົວຕົນເອງ, ກົມກອງຂອງຕົນແມ່ນບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຕ້ອງປັບປຸງເລີຍ. ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າສຳນັກງານ ອົງການຕ້ອງຊີ້ນຳນຳພາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ເປັນແບບຢ່າງໃນວຽກງານຕິຊົມຕົນເອງ ແລະ ຕິຊົມໃນແຕ່ລະການຈັດຕັ້ງພື້ນຖານຂອງພັກ, ໃນແຕ່ລະສຳນັກງານອົງການ ກົມກອງ; ເນື້ອໃນ, ວິທີຕິຊົມຕົນເອງ ແລະ ຕິຊົມ ຕ້ອງສົມທຽບກັບປະກົດການ 27 ຢ່າງຂອງ “ຄວາມເສື່ອໃຊມ”, “ການຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ການປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ”; ເອົາການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການງານຂອງສຳນັກງານອົງການ, ກົມກອງ ເພື່ອສົມທຽບກັບຄວາມຕ້ອງການ ຈາກນັ້ນປະເມີນລະດັບບັນລຸຜົນຂອງວຽກງານ. ການປະກອບຄວາມຄິດເຫັນ, ຕິຊົມ ຕ້ອງເລີ່ມຈາກນ້ຳໃຈສະຫາຍທີ່ຈິງໃຈ, ຢາກໃຫ້ສະຫາຍຂອງຕົນດີກວ່າ, ສຳເລັດໜ້າທີ່ໃນລະດັບສູງກວ່າ; ພາຍຫຼັງການປະກອບຄວາມຄິດຄວາມເຫັນຕ້ອງຕິດຕາມ, ຕີລາຄາການແກ້ໄຂດັດແປງ, ຕ້ອງອີງໃສ່ຄວາມກ້າວໜ້າ, ປະສິດທິຜົນຂອງວຽກງານ, ຄຸນຄ່າຂອງການປະກອບສ່ວນ, ການອຸທິດ ເພື່ອຕີລາຄາພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ.
ທີສອງ, ວຽກງານສຶກສາອົບຮົມທິດສະດີການເມືອງ ຕ້ອງໄດ້ປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງພື້ນຖານ ຮອບດ້ານ, ປະກອບສ່ວນສ້າງໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີຊີວະທັດ, ໂລກກະທັດກອມມູນິດນິຍົມ ແລະ ຄຸນສົມບັດປະຕິວັດ ຕາມແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນໂຮ່ຈີມິນ.
ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນປ່ຽນແປງໃໝ່ຫຼັກສູດອົບຮົມສຶກສາໃນໂຮງຮຽນການເມືອງແຂວງ, ໃນສູນການເມືອງຂອງເມືອງ ຕາມທິດກະທັດລັດຮັດກຸມ, ອັບເດດບັນດາຈຸດໃໝ່ໃນມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ແລະ ບັນດາມະຕິດ ຄຳສັ່ງຂອງພັກ ທີ່ຫາກໍ່ໄດ້ປະກາດໃຊ້. ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ບຳລຸງອົບຮົມຄຸນສົມບັດ, ອຸດົມການປະຕິວັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນ. ການບຳລຸງອົບຮົມທິດສະດີການເມືອງ, ຄືດັ່ງທີ່ປະທານໂຮ່ຈີມິນເຄີຍຕັກເຕືອນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ສ້າງໂລກກະທັດວິທະຍາສາດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງຕ້ອງກໍ່ສ້າງຊີວະທັດເພື່ອ “ດຳລົງຊີວິດຢູ່ນຳກັນຢ່າງມີຄວາມເມດຕາ, ມີທຳມະຄະຕິ”. ບັນດາຄະນະພັກຕ້ອງຊີ້ນຳນຳພາຢ່າງໃກ້ຊິດ ຕໍ່ວຽກງານການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຫຼັກສູດໃໝ່, ກວດກາ ຕິດຕາມກວດກາຢ່າງເປັນປະຈຳ ແໜ້ນແຟ້ນ, ຮັບປະກັນລະບຽບວິໄນໃນການເຄື່ອນໄຫວທັງໝົດຂອງບັນດາໂຮງຮຽນ, ບັນດາສູນສຶກສາອົບຮົມການເມືອງ; ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າສະພາບການຂາດເຂີນພື້ນຖານວັດຖຸ ແລະເຄື່ອງປະກອບ, ຂາດຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງຫົວຂອດຊີ້ນຳວິຊາສະເພາະ ແລະ ຫົວຂອດຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານ. ແກ້ໄຂໃຫ້ຈົນໄດ້ ສະພາບການຈັດຕັ້ງການຮຽນການເມືອງຕາມແບບຂະບວນການ “ຫັນເປັນມາດຕະຖານລະດັບທິດສະດີການເມືອງ” ທີ່ໜັກໄປທາງດ້ານປະລິມານ ປະເພດຮູບແບບ, ແຕ່ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງຄຸນນະພາບ. ບັນດາໂຮງຮຽນ, ສູນການເມືອງຕ້ອງກຳນົດແຈ້ງລັກສະນະ, ຈຸດປະສົງ, ລະດັບຄາດໝາຍການບຳລຸງອົບຮົມທິດສະດີການເມືອງໃຫ້ສົມລະດັບກັບເປົ້າໝາຍຜູ້ຮຽນ ທີ່ເປັນພະນັກງານຫຼັກແຫຼ່ງຂັ້ນເມືອງ, ແຂວງ; ຫຼັກສູດ, ເອກະສານ, ວິທີອົບຮົມສຶກສາ ຕ້ອງໄດ້ສະຖາບັນການເມືອງແຫ່ງຊາດໂຮ່ຈີມິນ ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມ, ສົມທົບກັບບັນດາອົງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໃນການຄົ້ນຄວ້າ, ປ່ຽນແປງໃໝ່, ເຮັດຄືແນວໃດໃຫ້ພະນັກງານທີ່ໄປຮຽນ ຈະໄດ້ຮ່ຳຮຽນຮັບເອົາບັນດາຄວາມຮູ້ທິດສະດີອັນພື້ນຖານ, ຕິດແທດກັບສະຖານະການໃໝ່ (ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງຢູ່ແຂວງ, ກຳແພງນະຄອນຂອງຕົນ), ຈາກນັ້ນກຳໄດ້ບັນດາບັນຫາທີ່ພວມໄດ້ວາງອອກມາໃນພື້ນທີ່ທ້ອງຖິ່ນ, ໃນຂົງເຂດວຽກງານຂອງຕົນ; ບັນດາເນື້ອໃນອັນເລິກເຊິ່ງຂອງແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນໂຮ່ຈີມິນ; ຫຼີກລ່ຽງຄວາມຄິດໄປຮຽນເອົາສະນິຍະບັດ, ໃບຮັບຮອງເພື່ອ “ໄດ້ເລື່ອນຊັ້ນຕຳແໜ່ງ” ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຮູ້ທິດສະດີການເມືອງ, ບົດຮຽນພຶດຕິກຳ, ຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ, ຄຸນສົມບັດ, ກ່ຽວກັບວິທີ, ແບບແຜນເຮັດວຽກພັດຖືກຈຳກັດ. ສະພາທິດສະດີສູນກາງ, ສະພາວິທະຍາສາດບັນດາອົງການພັກຢູ່ສູນກາງ, ສະພາທິດສະດີວິພາກວັດທະນະທຳ, ສິລະປະສູນກາງ ຕ້ອງຕັ້ງໜ້າເຂົ້າຮ່ວມໃນວຽກງານໂຄສະນາ, ອົບຮົມສຶກສາທິດສະດີການເມືອງ, ສອດຄ່ອງກັບພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ; ກຳນົດທິດທາງຄົ້ນຄວ້າ, ກັ່ນຕອງ ເຜີຍແຜ່ໝາກຜົນແຫ່ງການຄົ້ນຄວ້າ ເພື່ອສ້າງລາຍງານຄຳປຶກສາສະເໜີຕໍ່ກົມການເມືອງ, ຄະນະເລຂາທິການສູນກາງ ແລະ ປະກອບສ່ວເຂົ້າໃນວຽກງານການສຶກສາ ຝຶກອົບຮົມພະນັກງານ.
ຫຼັກສູດການສຶກສາ ຝຶກອົບຮົມທິດສະດີການເມືອງຄວນໄດ້ຈັດວາງໂຄງປະກອບຄືນໃໝ່, ຫຼີກລ່ຽງການຊ້ຳຊ້ອນຄວາມຮູ້ພື້ນຖານ, ຮັບປະກັນລັກສະນະຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຊັ້ນຂັ້ນການສຶກສາ ຝຶກອົບຮົມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຕ້ອງຍູ້ແຮງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າ ບັນດາບັນຫາໃໝ່ ທີ່ພວມໄດ້ວາງອອກມາຕໍ່ການປະຕິວັດໃນປະເທດ ແລະໃນໂລກ, ໂດຍສະເພາະ ບັນຫາໝູນໃຊ້ລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ເຂົ້າໃນການໃຫ້ຄຳຕອບ, ແກ້ຂໍ້ຄ້າງຄາທາງທິດສະດີ, ແນວຄິດການເມືອງໃນແຕ່ລະຂົງເຂດ (ລວມໃນທົ່ງປະເທດ, ສະເພາະຕ່າງຫາກໃນແຕ່ລະຂົງເຂດທີ່ລະອຽດ); ເຂົ້າໃນການກໍ່ສ້າງຮາກຖານວັດທະນະທຳ, ຄຸນສົມບັດຂອງພັກໃນໄລຍະໃໝ່.
ທີສາມ, ຊີ້ນຳ, ກຳນົດທິດເນື້ອໃນສື່ຂ່າວໃນໜ້າໜັງສືພິມ ໃນການເຜີຍແຜ່ບັນດາບົດປະພັນວັດທະນະທຳ ສິລະປະກຳ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການກໍ່ຮ່າງສ້າງຮູບບັນດາຄຸນຄ່າທີ່ດີງານຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ຊາດຫວຽດນາມໃນສະໄໝໄໝ່.
ແຕ່ລະຂ່າວໃນໜ້າໜັງສືພິມ ແລະ ໃນພາຫະນະສື່ມວນຊົນ, ແຕ່ລະນະວັດຕະກຳບົດປະພັນໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳ, ສິລະປະກຳ ລ້ວນແຕ່ຕ້ອງເປັນເຮືອລຳໜຶ່ງທີ່ “ບັນທຸກສິນທຳ” ໄປປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນພາລະກິດ “ປູກຄົນ”, ເຂົ້າໃນການອົບຮົມສຶກສາຮຸ່ນຄົນປະຕິວັດທີ່ສືບທອດ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ເປັນອາວຸດທີ່ແຫຼມຄົມ ເພື່ອກ່າວປະນາມ, ຕໍ່ສູ້ຕ້ານການເສື່ອມໂຊມທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ ຄຸນສົມບັດ ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ທັບມ້າງກົນອຸບາຍ ເລ່ຫຼ່ຽມ “ຜັນປ່ຽນໂດຍສັນຕິ” ຂອງບັນດາອິດທິກຳລັງສັດຕູ, ກີດກັ້ນໄພອັນຕະລາຍຈາກການ “ຫັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ” ຢູ່ພາຍໃນ. ຢາກສຳເລັດພາລະກຳອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນ, ບັນດາຜູ້ເຮັດວຽກງານການຂ່າວໜັງສືພິມ, ພິມຈຳໜ່າຍ, ວັດທະນະທຳ, ສິລະປະວັນນະຄະດີ ຕ້ອງບືນຕົວຂຶ້ນ, ຕື່ນຕົວສະໝັກໃຈສຳຫຼວດກວດກາຕົນເອງ, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງ ຄວາມຈຳກັດໃນການປະຕິບັດງານ, ເຊັ່ນ ບໍ່ປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພາລະບົດບາດການເມືອງ, ພາລະບົດບາດສັງຄົມ ແລະ ພາລະບົດບາດສິລະປະ; ສົ່ງຂ່າວ, ປະພັນ ຂຽນແຕ່ງ, ເຜີຍແຜ່ບົດໜັງສືພິມ, ປຶ້ມພິມຈຳໜ່າຍ, ຜະລິດຕະພັນສິລະປະ ວັດທະນະທຳ ແບບງ່າຍດາຍ, ບໍ່ມີຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຕໍ່ຜູ້ອ່ານຜູ້ຊົມ. ສາເຫດຕົ້ນຕໍຂອງສະພາບການນີ້ແມ່ນບໍ່ຊາບຊືມຢ່າງເລິກເຊິ່ງທັດສະນະຊີ້ນຳຂອງພັກ ຕໍ່ໜັງສືພິມ, ການພິມຈຳໜ່າຍ, ວັດທະນະທຳ, ສິລະປະວັນນະຄະດີ, ບໍ່ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຫຼັກການ, ວັດຖຸປະສົງຂອງໜັງສືພິມປະຕິວັດ, ຂອງວັດທະນະທຳ ສິລະປະວັນນະຄະດີປະຕິວັດ; ຂາດຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ປະຊາຊົນ, ຕໍ່ສາທາລະນະຊົນ; ເພີ້ຝັນ ຫຼືຖືກຕົບຕາເຄືອບຄຸມຍ້ອນອັນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ປະຊາທິປະໄຕ” ໃນການຕິຊົມສັງຄົມ, ໃນ “ເສລີພາບໃນການປາກເວົ້າ”, ໃນການເຄື່ອນໄຫວພິມຈຳໜ່າຍ, ວັດທະນະທຳ, ສິລະປະວັນນະຄະດີ.
ເພື່ອແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າບັນດາຈຸດອ່ອນ, ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງດັ່ງກ່າວເທິງນີ້ໃຫ້ໄດ້ໂດຍໄວ, ກ່ອນອື່ນໝົດຕ້ອງກໍ່ສ້າງກົນໄກທີ່ແຂງແຮງ, ເພີ່ມທະວີການຊີ້ນຳນຳພາ, ກຳນົດທິດ ຕໍ່ການເຄື່ອນໄຫວສື່ຂ່າວ, ພິມຈຳໜ່າຍ, ວັດທະນະທຳ, ສິລະປະວັນນະຄະດີ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ສ້າງກົນໄກ, ສ້າງເວທີສົນທະນາປະຊາທິປະໄຕ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍຄວາມເກັ່ງກ້າສາມາດ, ຄວາມປະດິດສ້າງ, ຄວາມຕັ້ງໜ້າການເມືອງສັງຄົມ ແລະ ບົດບາດຕິດຕາມກວດກາ, ວິຈານຕິຊົມຂອງວົງການໜັງສືພິມ, ສິລະປິນ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດຕັ້ງກຳລັງ ແລະ ແບບວິທີການຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາທັດສະນະທີ່ຜິດພາດ ທີ່ບໍ່ເປັນມິດ, ເຜີຍແບກົນອຸບາຍສວຍໃຊ້ໜັງສືພິມ, ສິລະປະ, ວັນນະຄະດີ ເພື່ອເຮັດ “ການລັດຖະປະຫານທາງແນວຄິດການເມືອງ” ແລະ ດັບມອດວັດທະນະທຳຂອງຊາດ; ເອົາໃຈໃສ່ບຳລຸງກໍ່ສ້າງ, ນຳໃຊ້, ຄັດເລືອກເພື່ອໃຫ້ມີຖັນແຖວນັກຂ່າວ, ສິລະປິນທີ່ “ໃຈໃສແຈ້ງ, ປາກກາແຫຼມຄົມ”, ມີຄະຕິທຳແລະຄວາມສາມາດຢ່າງພຽງພໍ ເພື່ອສ່ອງແສງພາລະກິດປະຕິວັດຂອງພັກ ຂອງຊາດ, ມີແຮງປຸກລະດົມສົ່ງເສີມທົ່ວທັງຊາດໃຫ້ຮ່ວມໃຈຫັນໜ້າໄປທາງຄັນທຸງນຳພາຂອງພັກ, ສູ້ຊົນເພື່ອໃຫ້ປະເທດຊາດຫວຽດນາມສັງຄົມນິຍົມທີ່ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ ມີປະຊາທິປະໄຕ ຍຸດຕິທຳ ສີວິໄລ./.
ໂດຍ ຫວໍວັນເຖືອງ,
ກຳມະການກົມການເມືອງ, ເລຂາທິການສູນກາງພັກ,
ຫົວໜ້າຄະນະໂຄສະນາອົບຮົມສູນກາງ
-----------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 895 (ເດືອນພຶດສະພາ 2017)