ປະທານປະເທດ ສສ ຫວຽດນາມ ເຈິ່ນດ້າຍກວາງ
ວກ. ອອນໄລ - ພາຍຫຼັງໄຊຊະນະທີ່ສະຫງ່າອົງອາດຂອງການປະຕິວັດ ເດືອນສິງຫາ, ໃນວັນທີ 2 ກັນຍາ 1945, ຢູ່ສະໜາມຫຼວງ ບາດິ່ງ ທີ່ເປັນປະຫວັດສາດ, ທ່ານປະທານ ໂຮ່ຈິມີນ ໄດ້ອ່ານຖະແຫຼງການເອກະລາດຢ່າງສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ, ສ້າງຕັ້ງປະເທດ ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ຫວຽດນາມ - ຊຶ່ງເປັນລັດແບບໃໝ່, ລັດປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນທຳອິດຢູ່ອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ພາໃຫ້ປະເທດຊາດຫວຽດນາມ ກ້າວເຂົ້າສູ່ສັກກະລາດແຫ່ງເອກະລາດ, ອິດສະຫຼະພາບ. ໃນຂະບວນວິວັດແຫ່ງການນຳພາການປະຕິວັດ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ແລະ ປະທານໂຮ່ຈິີມິນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຍາມໃດກໍ່ໝູນໃຊ້ລັດທິມາກ-ເລນິນ ຢ່າງປະດິດສ້າງ ແລະ ຮັບເອົາໂດຍມີການຄັດເລຶອກ ບັນດາຄຸນຄ່າຄວາມຍອດຍິ່ງດ້ານວັດທະນະທຳຂອງມະນຸດ ກ່ຽວກັບລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍ ເພື່ອແນໃສ່ກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະ ລັດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ຫວຽດນາມ.
ນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ ໄດ້ຮັບການກຳນົດ ໃນລັດຖະທຳມະນູນປີ 1946, ຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນລັດຖະທຳມະນູນປີ 1959, 1980, 1992 ແລະ ລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013. ລັດຖະທຳມະນູນແຕ່ລະສະບັບນັ້ນ ແມ່ນຂີດໝາຍສຳຄັນອັນໜຶ່ງ ໃນຂະບວນວິວັດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງ ແລະ ບູລະນະລັດຫວຽດນາມ. ຜ່ານບັນດາໄລຍະແຫ່ງການປະຕິວັດ, ພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ແລະ ປະທານໂຮ່ຈີມິນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຄວາມສະໜັບສະໜູນ, ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຂອງປະຊາຊົນ, ປະເທດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບການເຕີບໃຫຍ່ເຂັ້ມແຂງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງໃນຫຼາຍດ້ານ, ໄດ້ເຮັດຫຼ້ອນພາລະກຳອັນສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນ ໃນພາລະກິດຕໍ່ສູ້ປົດປ່ອຍປະເທດຊາດ, ໂຮມປະເທດເປັນເອກະພາບ, ກໍ່ສ້າງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ.
ນັບແຕ່ເວລາທີ່ດຳເນີນພາລະກິດປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດຢ່າງຮອບດ້ານ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນພາຍຫຼັງການປະຕິບັດມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 3 ສະໄໝ ທີ VIII ກ່ຽວກັບ “ເສີມຂະຫຍາຍສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ, ສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງປະເທດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ໃຫ້ປອດໃສຂາວສະອາດ, ໝັ້ນຄົງເຂັ້ມແຂງ”, ພາລະກິດການກໍ່ສ້າງ ແລະ ປັບປຸງບູລະນະລັດ ໄດ້ມີຄວາມກ້າວໜ້າອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເນື້່ອໃນ, ວິທີການການນຳພາຂອງພັກຕໍ່ລັດ ແລະ ສັງຄົມ ກໍ່ໄດ້ມີບາດກ້າວປ່ຽນແປງໃໝ່, ລວມທັງຮັບປະກັນການເພີ່ມທະວີພາລະບົດບາດການນຳພາຂອງພັກ, ທັງເສີມຂະຫຍາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ລັກສະນະເປັນເຈົ້າການ ຂອງອົງການຈັດຕັ້ງແຫ່ງລັດ. ທາດແທ້ຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ລັກສະນະຊົນຊາດ, ລັກສະນະປະຊາຊົນຂອງລັດ ໄດ້ຮັບການຮັກສາແລະປັບປຸງຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ລະບົບທັດສະນະ, ຫຼັກການຈັດຕັ້ງອຳນາດແຫ່ງລັດ, ກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງບູລະນະເທື່ອລະກ້າວໆ. ລັດຖະທຳມະນູນປີ 1992, ລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013 ພ້ອມກັບປະມວນກົດໝາຍ, ກົດໝາຍ, ລັດຖະດຳລັດຫຼາຍສະບັບ ທີ່ໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້, ເຊິ່ງໄດ້ສ້າງເປັນຂອບນິຕິທຳ ເພື່ອໃຫ້ລັດດຳເນີນການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານຊີວິດເສດຖະກິດ-ສັງຄົມໃນທຸກດ້ານ. ອົງການຈັດຕັ້ງ, ກົງຈັກ, ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່ຂອງລັດ, ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນບັນດາອົງການບໍລິຫານແຫ່ງລັດ, ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວນັບມື້ນັບມີຜົນສັກສິດ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ. ກົນໄກກ່ຽວກັບການແບ່ງງານ, ປະສານສົມທົບ ແລະ ຄວບຄຸມສິດອຳນາດ ໃນການຈັດຕັ້ງ ແລະ ເຄື່ອມໄຫວຂອງລັດໄດ້ມີການກຳນົດຈັດແບ່ງຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ວາເກົ່າ ແລະ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ກໍ່ມີບາດກ້າວກ້າວໜ້າຢ່າງຕັ້ງໜ້າ. ປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການເສີມຂະຫຍາຍໃນຫຼາຍຂົງເຂດ, ເຊິ່ງໄດ້ມີຜົນສະທ້ອນເຖິງການປົດປ່ອຍກຳລັງແຮງການຜະລິດຢ່າງແຂງແຮງ, ເປັນກຳລັງໜູນເພື່ອຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ, ຍົກສູງລະດັບຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ. ປະຊາທິປະໄຕທາງດ້ານການເມືອງກໍ່ມີບາດກ້າວກ້າວໜ້າອັນສຳຄັນ, ສະພາແຫ່ງຊາດ, ສະພາປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ ກໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ໃນຫຼາຍດ້ານ, ໄດ້ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວ. ລັດຖະບານ ແລະ ກະຊວງຕ່າງໆ ໄດ້ລວມສູນເຂົ້າໃນການຄຸ້ມຄອງແຫ່ງລັດ, ບັນຊາມະຫາພາກ ແລະ ແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາຍຸດທະສາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງ ແນວທາງນະໂຍບາຍຂອງປະເທດ ແລະ ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ ຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ການປະຕິຮູບດ້ານບໍລິຫານສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່, ແກ້ໄຂຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ຂໍ້ຄົງຄ້າງຂອງປະຊາຊົນແລະວິສາຫະກິດ ໄດ້ຫຼາຍຢ່າງ. ຫຼາຍແຜນນະໂຍບາຍ, ແນວທາງຂອງພັກ ກ່ຽວກັບການປະຕິຮູບດ້ານຍຸຕິທຳ ໄດ້ຮັບການຫັນເປັນນິຕິກຳ ໃນລັດຖະທຳມະນູນ, ກົດໝາຍ ແລະ ໄດ້ຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ບັນລຸຜົນງານເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຳຄັນ. ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງສານປະຊາຊົນ, ໄອຍະການປະຊາຊົນ, ອົງການທະນາຍຄວາມ, ບັນດາອົງການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານຍຸຕິທຳ ສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງບູລະນະ, ຄຸນນະພາບການເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຍົກສູງ, ຮັກສາເປັນຢ່າງດີຜົນປະໂຫຍດຂອງລັດ, ສິດແລະຜົນປະໂຫຍດອັນຊອບທຳຂອງສຳນັກງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງ, ບຸກຄົນ, ຫຼຸດຜ່ອນສະພາບການຖືກຟ້ອງສານ ພິພາກສາຢ່າງບໍ່ຍຸຕິທຳ, ກໍຄືການປະໃຫ້ອາດຊະຍາກຳພົ້ນໂທດໂດຍບໍ່ຖືກພິຈາລະນາ.
ປະຈຸບັນ, ຫວຽດນາມກຳລັງເຂົ້າສູ່ສະໄໝແຫ່ງການຍູ້ແຮງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ດ້ວຍກາລະໂອກາດ, ຄວາມສະດວກ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ຄວາມທົດສອບຫຼາຍປະການທີ່ແຊກຊ້ອນກັນ. ໃນສະພາບການດັ່ງກ່າວ, ຄວາມຮຽກຮ້ອງ, ໜ້າທີ່ສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງ ແລະ ປັບປຸງບູລະນະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ ໄດ້ວາງອອກຢ່າງຮີບຮ້ອນທີ່ສຸດ. ໃນມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ ກໍ່ໄດ້ເນັ້ນວ່າ: “ສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ໂດຍພັກເປັນຜູ້ນຳພາ ເປັນໜ້າທີ່ຈຸດໜັກໃຈກາງຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການເມືອງ... ກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຕ້ອງດຳເນີນຢ່າງຄົບຊຸດ ທັງດ້ານນິຕິບັນຍັດ, ບໍລິຫານ, ຕຸລາການ ແລະ ໄດ້ຮັບການດຳເນີນຢ່າງຄົບຊຸດ ກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການເມືອງ ຕາມທິດກະທັດລັດ, ມີຜົນສັກສິດ ແລະ ປະສິດທິຜົນ; ຕິດກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ດ້ານເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ”.
ເພື່ອໃຫ້ປະເທດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ຫວຽດນາມ ເປັນປະເທດທີ່ ປອດໃສຂາວສະອາດ ໝັ້ນຄົງເຂັ້ນແຂງຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະ ຄຸ້ມຄອງ ບໍລິຫານປະເທດ ຢ່າງມີຜົນສັກສິດ ມີປະສິດທິຜົນ, ກ່ອນອື່ນໝົດ ຕ້ອງເຊື່ອມຊືມຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ກ່ຽວກັບການນຳພາຂອງພັກຕໍ່ລັດ: “ລັກສະນະຂອງ ລັດ ເປັນບັນຫາພື້ນຖານຂອງລັດຖະທຳມະນຸນ. ນັ້ນແມ່ນບັນຫາເນື້ອໃນຊົນຊັ້ນຂອງອຳນາດການປົກຄອງ. ອຳນາດການປົກຄອງຢູ່ໃນກຳມືຂອງໃຜ ແລະ ຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ? ສິ່ງດັ່ງກ່າວຕັດສິດເນື້ອໃນທັງໝົດ ຂອງລັດຖະທຳມະນຸນ... ລັດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ຫວຽດນາມ ເປັນລັດຂອງປະຊາຊົນ, ອີງບົນພື້ນຖານພັນທະພາບກຳມະກອນ-ຊາວນາ, ໂດຍຊົນຊັ້ນກຳມະກອນເປັນຜູ້ນຳພາ”(1). ເຊື່ອມຕິດຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງທາດແທ້ຊົນຊັ້ນຂອງລັດ ກັບລັກສະນະຊາດ ລັກສະນະປະຊາຊົນ, ສະແດງອອກຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງເຈດຈຳນົງ ຄວາມມຸ່ງມາດປາດຖະໜາຂອງປະຊາຊົນ, ຍ້ອນວ່າຜົນປະໂຫຍດອັນພື້ນຖານຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ຂອງຊາດ ແລະ ຂອງປະຊາຊົນ ແມ່ນເປັນເອກະພາບ. ຮັກສາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລະ ເພີ່ມທະວີການນຳພາຂອງພັກ ຕໍ່ລັດ ແລະ ສັງຄົມ; ຢຶດໝັ້ນລັດທິມາກ-ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມີນ, ຢຶດໝັ້ນເປົ້າໝາຍແລະ ເສັ້ນທາງສັງຄົມນິຍົມ; ສະກັດກັັ້ນ, ຍູ້ຖອຍຄວາມເຊື່ອມໂຊມ ທາງດ້ານແນວຄິດການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ບັນດາປະກົດການ “ຜັນປ່ຽນດ້ວຍຕົນເອງ”, “ປ່ຽນແປງດ້ວຍຕົນເອງ” ຢູ່ພາຍໃນ, ຄືມະຕິກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 4 ສະໄໝທີ XII ກ່ຽວກັບເພີ່ມທະວີການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງພັກ ໄດ້ວາງອອກມາ. ກໍ່ສ້າງລັດສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ ທີ່ປອດໃສຂາວສະອາດ, ໝັ້ນຄົງເຂັ້ມແຂງ, ໃກ້ຊິກ, ຕິດຜັນກັບປະຊາຊົນ, ຮັບປະກັນທຸກໆສິດອຳນາດລ້ວນແຕ່ຂຶ້ນກັບປະຊາຊົນ. ຈັດຕັ້ງຮູບການຕ່າງໆທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າຮ່ວມການວາງແຜນນະໂຍບາຍ, ກົດໝາຍ ແລະ ກວດກາຕິດຕາມ ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍ, ກົດໝາຍ ຂອງບັດດາອົງການແຫ່ງລັດ. ອຳນາດການປົກຄອງທີ່ປອດໃສຂາວສະອາດ, ໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ, ສະໜັບສະໜູນຂອງປະຊາຊົນ ຈຶ່ງໝັ້ນຄົງເຂັ້ມແຂງ, ຮັບປະກັນການປ້ອງກັນຊາດ ປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ ໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ປົກປັກຮັກສາເອກະລາດ ອຳນາດອະທິປະໄຕ ເອກະພາບ ແລະ ຜືນແຜ່ນດິນອັນຄົບຖ້ວນ ຂອງປະເທດຊາດ, ສ້າງກຳລັງໜູນທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງ ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ, ຍົກສູງບົດບາດຖານະ, ອິດທິພົນ ຂອງຫວຽດນາມ ໃນເວທີສາກົນ.
ສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ ເປັນທິດທາງອັນພື້ນຖານເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍ ປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມນິຍົມ, ຮັບປະກັນສິດອຳນາດລັດທັງໝົດ ລ້ວນແຕ່ຂຶ້ນກັບປະຊາຊົນ; ສິດອຳນາດລັດແມ່ນເປັນເອກະພາບ, ມີການແບ່ງງານ, ປະສານສົມທົບ, ກວດກາ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການແຫ່ງລັດ ໃນການປະຕິບັດບັນດາອຳນາດນິຕິບັນຍັດ, ບໍລິຫານ, ຕຸລາການ. ການເປີດກວ້າງປະຊາທິປະໄຕ ໄປຄຽງຄູ່ກັບການເພີ່ມທະວີລະບຽບວິໄນ, ກົດລະບຽບຢ່າງເຄັ່ງຄັດ; ສິດອຳນາດໄປຄຽງຄູ່ກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ພັນທະໜ້າທີ່; ປະຊາທິປະໄຕໄດ້ຫັນເປັນຂໍ້ກຳນົດກົດລະບຽບ ເປັນກົດໝາຍ, ປະຊາທິປະໄຕໃນຂອບເຂດຈຳກັດຂອງກົດໝາຍ. ເພີ່ມທະວີການຈັດຕັ້ງ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວກວດກາຕິດຕາມ, ກວດກາ, ຖືເອົານັ້ນເປັນເຄື່ອງມືອັນສຳຄັນ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ ເພື່ອຮັບປະກັນຜົນສັກສິດໃນການບໍລິຫານລັດ, ສ້າງຕັ້ງກົດລະບຽບວິໄນສັງຄົມ. ຍູ້ແຮງການເຄື່ອນໄຫວຕິດຕາມກວດກາ, ກວດກາ ຢູ່ພາຍໃນບັນດາສຳນັກງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງແຫ່ງລັດ; ຍົກສູງຄວາມຮັບຜິດຊອບກວດກາຂອງຂັ້ນເທິງຕໍ່ຂັ້ນລຸ່ມ, ຂອງອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນຕ່າງໆ ຕໍ່ສຳນັກງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງຢູ່ໃນພື້ນທີ່ ທ້ອງຖິ່ນ, ໃນເຂດແດນປະເທດ. ລະດົມກຳລັງແຮງຂອງທົ່ວລະບົບການເມືອງ, ທົ່ວປວງຊົນ ເຂົ້າໃນການຕໍ່ສູ້ປ້ອງກັນ ຕ້ານອາດຊະຍາກຳ, ປົກປັກຮັກສາຄວາມສະຫງົບ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, ແກ້ໄຂສະພາບການໄຮ້ລະບຽບວິໄນ, ປະຊາທິປະໄຕແບບຈັດໂພດ, ການສວຍໃຊ້ປະຊາທິປະໄຕເພື່ອກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍ ທຳລາຍຄວາມສະຫງົບປອດໄພ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ; ຜາບແພ້ທຸກກົນອຸບາຍ, ການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາອິດທິກຳລັງສັດຕູ ທີ່ສວຍໃຊ້ “ປະຊາທິປະໄຕ”, “ສິດທິມະນຸດ”, “ສາສະໜາ” ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານທຳລາຍປະເທດຫວຽດນາມ.
ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍ, ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ວິທີການ ແລະ ກົນໄກການເຄື່ອນໄຫວ, ຍົກສູງຄວາມສັກສິດ, ປະສິດທິຜົນ ຂອງການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານລັດ. ສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາສະຖາບັນໃນກົງຈັກແຫ່ງລັດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ໃນເງື່ອນໄຂພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງສາກົນທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ້າງຂວາງ. ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາອົງການທີ່ໄດ້ຮັບການເລືອກຕັ້ງຈາກປະຊາຊົນ (ສະພາແຫ່ງຊາດ, ສະພາປະຊາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ) ເພື່ອໃຫ້ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງເຫຼົ່ານີ້ ກາຍເປັນອົງການທີ່ຕາງໜ້າໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ເປັນອົງການທີ່ມີສິດອຳນາດແຫ່ງລັດ ໃນການພິຈາລະນາ ແລະ ຕັດສິນບັນດາບັນຫາທີ່ສຳຄັນ ຂອງປະເທດ, ຂອງທ້ອງຖິ່ນ. ປັບປຸງບູລະນະ ແລະ ກຳນົດແຈ້ງ ຕົວແບບຈັດຕັ້ງອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ທີ່ເໝາະສົມກັບຈຸດພິເສດຂອງຊົນນະບົດ, ຕົວເມືອງ, ເກາະທະເລ, ຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານ-ເສດຖະກິດພິເສດ ຕາມກຳນົດຂອງກົດໝາຍ. ເພີ່ມທະວີການເຊື່ອມຕິດ ລະຫວ່າງການກວດກາຕິດຕາມຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ ກັບການກວດກາ ກວດກາຕິດຕາມຂອງພັກ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມ, ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງການເມືອງສັງຄົມ ແລະ ການກວດກາຕິດຕາມ ຂອງປະຊາຊົນ. ບັນດາອົງການບໍລິຫານແຫ່ງລັດ ດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບແລະສິດອຳນາດໃນຂອບເຂດກຳນົດຂອງກົດໝາຍ ຕ້ອງປະຕິບັດບັນດາມະຕິຕົກລົງຂອງອົງການໂດຍປະຊາຊົນເລືອກຕັ້ງ ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ຕ້ອງຍອມຮັບການກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ ຂອງອົງການໂດຍປະຊາຊົນເລືອກຕັ້ງ, ຂອງແນວຮົມປະເທດຊາດຫວຽດນາມ ແລະ ຂອງປະຊາຊົນ. ກວດຄືນ, ປ່ຽນແປງ, ປັບປຸງນະໂຍບາຍສຳລັບພະນັກງານ, ລັດຖະກອນ ຕາມທິດສົ່ງເສີມພະນັກງານ, ລັດຖະກອນຍົກລະດັບຄວາມຮູ້ດ້ານວິຊາສະເພາະ, ຄຸນສົມບັດຈັນຍາບັນ, ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃຫ້ມີຜົນສຳເລັດເປັນຢ່າງດີ; ເອົາໃຈໃສ່ມາດຕະຖານກ່ຽວກັບຫຼັກໝັ້ນການເມືອງ, ຄຸນສົມບັດສິນທຳ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ, ຄວາມສາມາດ, ປະສິດທິຜົນ ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ ເພື່ອຕີລາຄາ, ວາງແຜນກຳນົດ, ເລື່ອນຊັ້ນ, ແຕ່ງຕັ້ງພະນັກງານ. ກໍ່ສ້າງກົນໄກ, ນະໂຍບາຍເກື້ອກຸນ, ດຶງດູດ ແລະ ນຳໃຊ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເກັ່ງກ້າສາມາດ.
ຍູ້ແຮງການປະຕິຮູບການບໍລິຫານ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນລະບຽບການບໍລິຫານ ໃນບັນດາຂົງເຂດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຂອງວິສາຫະກິດ ແລະ ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ; ກໍ່ສ້າງພື້ນຖານການບໍລິຫານທີ່ມີປະຊາທິປະໄຕ, ທັນສະໄໝ, ຊຳນິຊຳນານ, ຄຸ້ມຄອງແຫ່ງລັດທີ່ມີປະສິດທິຜົນ, ຫຼຸດຜ່ອນ ຍົກເລີກ ລະບຽບການບໍລິຫານທີ່ກໍ່ຄວາມຫຍຸ້ງເຫຍີງ, ຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງອັນຊອບທຳຂອງປະຊາຊົນ, ວິສາຫະກິດ. ກຳນົດຈັດແບ່ງແຈ້ງພາລະບົດບາດ ແລະ ປັບປຸງບູລະນະກົນໄກແກ້ໄຂ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດແລະຕະຫຼາດ ໃຫ້ດີກວ່າອີກ. ກຳນົດແຈ້ງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ກົນໄກອະທິບາຍ ຂອງບັນດາອົງການແຫ່ງລັດ, ຍົກສູງຄຸນສົມບັດຈັນຍາບັນການງານ, ເພີ່ມທະວີກົດລະບຽບ ລະບຽບວິໄນ ໃນການຊີ້ນຳ ແລະ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການງານ ຂອງພະນັກງານ, ລັດຖະກອນ ໃຫ້ເຄັ່ງຄັດ. ໂດຍຜ່ານບັນດາເຄື່ອງມືຄຸ້ມຄອງມະຫາພາກ ແລະ ພາລະບົດບາດ ຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງລັດ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຕະຫຼາດ, ດັດສົມລາຍໄດ້, ປະສານປະສົມຢ່າງກົມກຽວ ລະຫວ່າງການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບປະຕິບັດຄວາມຍຸຕິທຳ, ຄວາມກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ, ຊຸກຍູ້ການພັດທະນາຢ່າງສຳໝ່ຳສະເໝີລະຫວ່າງບັນດາເຂດ, ພາກ ແລະ ບັນດາຊົນຊັ້ນພົນລະເມືອງ. ກວດກາການຈັດແບ່ງ, ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ນຳໃຊ້ທຶນ, ຊັບສົມບັດສາທາລະນະ, ແກ້ໄຂສະພາບການທີ່ບໍ່ມີໃຜເປັນເຈົ້າຂອງ, ຍູ້ຖອຍການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, ຄວາມຫຍໍ້ທໍ້, ການຟຸມເຟືອຍ.
ກຳນົດແຈ້ງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ຂອງອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນຕ່າງໆ, ຂອງຫົວໜ້າສຳນັກງານອົງການລັດ ໃນການແກ້ໄຂການຮ້ອງຟ້ອງ, ຮ້ອງທຸກຂອງປະຊາຊົນ. ແກ້ໄຂຢ່າງເຂັ້ມງວດຕໍ່ການກະທຳໜ່ວງໜ່ຽວ, ເຮັດບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແຊກແຊງຢ່າງຜິດກົດໝາຍ ຫຼື ຫຼົບຫຼີບຄວາມຮັບຜິດຊອບ ໃນການແກ້ໄຂຄວາມຮ້ອງຟ້ອງ, ຮ້ອງທຸກຂອງປະຊາຊົນ. ກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະຂໍ້ກຳນົດຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນສະແດງຄວາມມຸ່ງມາດປະຖະໜາ, ປະຕິບັດສິດກ່ຽວກັບການຮ້ອງຟ້ອງ ຮ້ອງທຸກ, ສ້າງຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມໃນສັງຄົມ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ກີດກັ້ນ, ແກ້ໄຂຢ່າງເຂັ້ມງວດ ບັນດາການກະທຳທີ່ສວຍໃຊ້ສິດຮ້ອງຟ້ອງ ຮ້ອງທຸກ ເພື່ອເສກສັນປັ້ນແຕ່ງ ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ ກໍ່ກວນຄວາມສະຫງົບປອດໄພ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ.
ເພີ່ມທະວີລະບົບກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມໃນທັງສາມຂົງເຂດ: ກໍ່ສ້າງກົດໝາຍ, ປະຕິບັດກົດໝາຍ ແລະ ປົກປັກຮັກສາກົດໝາຍ. ສຸມໃສ່ໃນການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະລະບົບກົດໝາຍໃຫ້ຄົບຊຸດ, ທັນສະໄໝ ດ້ວຍລັກສະນະເປີດເຜີຍ ມີຄວາມໂປ່ງໃສສູງ, ເໝາະສົມກັບເງື່ອນໄຂແຫ່ງການພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ຂອງປະເທດ ແລະ ຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການເຊື່ອມໂຍງສາກົນໃຫ້ເລິກເຊິ່ງກວ້າງຂວາງ. ດຳເນີນການຊີ້ນຳຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ຕໍ່ຂະບວນວິວັດການກະກຽມ ແລະ ຮັບຮອງຜ່ານໂຄງການກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນການຊາບຊືມແນວທາງ ທັດສະນະຂອງພັກ, ສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ, ຮັບເອົາໂດຍມີການເລືອກເຟັ້ນ ບົດຮຽນດ້ານນິຕິບັນຍັດທີ່ກ້າວໜ້າ ຈາກຕ່າງປະເທດ; ເຕົ້າໂຮວສະຕິບັນຍາຂອງບັນດານັກວິທະຍາສາດ, ຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ຄວາມຄິດເຫັນຂອງປະຊາຊົນ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນບັນດາເປົ້າໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງການປະຕິບັດກົດໝາຍ. ບັນດາປະມວນກົດໝາຍ, ກົດໝາຍທີ່ໄດ້ປະກາດໃຊ້ ຕ້ອງຮັບປະກັນລັກສະນະສາມາດປະຕິບັດໄດ້, ເຂົ້າໃຈງ່າຍ, ກຳນົດຢ່າງລະອຽດ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນສະພາບການທີ່ຕ້ອງລໍຖ້າເອກະສານແນະນຳ ຈຶ່ງປະຕິບັດໄດ້. ເພີ່ມທະວີການສື່ຂ່າວ, ໂຄສະນາ, ອະທິບາຍ, ອົບຮົມສຶກສາດ້ານກົດໝາຍ ເພື່ອປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈ ແລະ ປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕົວ. ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ແລະ ປະຕິບັດກົດໝາຍຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ຕໍ່ສູ້ຕ້ານບັນດາປະກົດການລະເມີດກົດໝາຍ, ລະບຽບວິໄນ.
ພ້ອມກັນກັບການເພີ່ມທະວີການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມດ້ວຍກົດໝາຍ, ຍົກສູງຈິດໃຈ “ເຄົາລົບກົດໝາຍ”, ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ວຽກງານສຶກສາດ້ານການເມືອງ, ແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດ, ວັດທະນະທຳ, ສົມທົບກຳລັງແຮງຂອງກົດໝາຍ ກັບກຳລັງແຮງດ້ານຄຸນສົມບັດ, ວັດທະນະທຳ ແລະ ຫາງສຽງສັງຄົມ. ຍົກສູງພາລະບົດບາດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ຂອງແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມ ແລະ ບັນດາພາກສ່ວນ ໃນການກໍ່ສ້າງ, ປົກປັກຮັກສາອຳນາດການປົກຄອງ, ຮັບປະກັນສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ, ດຶງດູດການເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຂອງປະຊາຊົນເຂົ້າໃນການຄຸ້ມຄອງແຫ່ງລັດ, ຕໍ່ສູ້ສະກັດກັ້ນ, ຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, ການຟຸມເຟືອຍ, ອາດຍາສິດ, ບັນດາປະກົດການຫຍໍ້ທໍ້ອື່ນໆ ໃນກົງຈັກແຫ່ງລັດ ກໍ່ຄືໃນຊີວິດສັງຄົມ.
ເອົາໃຈໃສ່ຈັດແບ່ງຢ່າງຈະແຈ້ງລະຫວ່າງ ສິດອຳນາດໃນການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານ ກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ອຳນາດຕຸລາການ ໃນການຈັດຕັ້ງ ເຄື່ອນໄຫວ ຂອງບັນດາອົງການຍຸຕິທຳ. ຫັນເປັນລະອຽດບັນດາຫຼັກການພື້ນຖານລັດຖະທຳມະນູນ ກ່ຽວກັບພາລະໜ້າທີ່, ໜ້າທີ່ຂອງສານປະຊາຊົນ ແລະ ໄອຍະການປະຊາຊົນ. ສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະອົງການຈັດຕັ້ງການສືບສວນ, ກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງ ພາລະໜ້າທີ່, ໜ້າທີ່, ສິດອຳນາດ ແລະ ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນ ຂອງບັນດາອົງການສືບສວນ. ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງ, ຍົກສູງຄວາມຮູ້, ທັກສະອາຊີບສຳລັບແຕ່ລະຂົງເຂດເຄື່ອນໄຫວດ້ານຍຸຕິທຳ; ປັບປຸງຂໍ້ມູນຂ່າວສານກ່ຽວກັບການຮ່ວມືສາກົນທາງດ້ານຍຸຕິທຳ ແລະ ບັນດາຂົງເຂດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຕັ້ງໜ້າກະກຽມຖັນແຖວທະນາຍຄວາມ, ພະນັກງານບັນດາອົງການຍຸຕິທຳ, ຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານຍຸຕິທຳ ເພື່ອມີຄວາມສາມາດເຂົ້າຮ່ວມການດຳເນີນຄະດີ ທີ່ມີປັດໃຈຄົນຕ່າງປະເທດ ແລະ ແກ້ໄຂບັນດາຂໍ້ຂັດແຍ້ງພິດພາດສາກົນ, ປົກປັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງຊາດ, ສິດ ຜົນປະໂຫຍດທີ່ຊອບທຳ, ຖືກກົດໝາຍ ຂອງບັນດາສຳນັກງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງ, ບຸກຄົນ.
ເພີ່ມທະວີການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ, ປັບປຸງ ແລະ ບູລະນະທິດສະດີ, ທອດຖອນບົດຮຽນກ່ຽວກັບກົນໄກ ພັກນຳພາ, ລັດຄຸ້ມຄອງ, ປະຊາຊົນເປັນເຈົ້າຂອງ. ບົນພື້ນຖານດັ່ງກ່າວ, ສະໜອງບັນດາຫຼັກຖານວິທະຍາສາດ ເພື່ອສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ດ້ານເນື້ອໃນ, ວິທີການນຳພາຂອງພັກ ຕໍ່ກັບລັດ ແລະ ສັງຄົມ; ລັດເຄື່ອນໄຫວນັບມື້ນັບມີຄວາມສັກສິດ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ; ປະຊາຊົນເຂົ້າຮ່ວມວຽກງານຂອງລັດນັບມື້ນັບຫຼາຍ.
ສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດ ຢ່າງຮອບດ້ານ ຄົບຊຸດ, ສວຍໃຊ້ທຸກໂອກາດ, ຜ່ານຜ່າທຸກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ຄວາມທົດສອບ, ແນ່ນອນວ່າ ພາລະກິດການກໍ່ສ້າງແລະປັບປຸງບູລະນະລັດແຫ່ງອຳນາດກົດໝາຍສັງຄົມນິຍົມ ຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍປະຊາຊົນ, ເພື່ອປະຊາຊົນ ຈະຍາດໄດ້ບັນດາຜົນງານອັນໃຫຍ່ຫຼວງກ່ວາເກົ່າ, ພາໃຫ້ປະເທດເຮົາພັດທະນາຢ່າງໄວແລະຍືນຍົງ, ເພື່ອຈຸດໝາຍ “ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ ມີປະຊາທິປະໄຕ ຍຸຕິທຳ ສີວິໄລ”, ກ້າວຢ່າງໜັກແໜ້ນຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ./.
ໂດຍ ເຈີ່ນດ້າຍກວາງ
ກຳມະການກົມການເມືອງ,
ປະທານປະເທດ ສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍົມ ຫວຽດນາມ
--------------------------
(1) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ, ຮ່າໂນ້ຍ. 2010, ເຫຼັ້ມທີ 12, ໜ້າທີ 370
* ບົດທີ່ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ - ສະບັບທີ 891 (ເດືອນມັງກອນ 2017)