ຈາກບົດຮຽນແຫ່ງຄວາມຫຼົ້ມເຫຼວຂອງຊາວກອມມູນິດ ຢູ່ບັນດາປະເທດຈຳນວນໜຶ່ງ ໃນລະຫວ່າງທ້າຍທົດສະວັດ 80 ຕົ້ນທົດສະວັດ 90 ຂອງສະຕະວັດທີ XX ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການຍຶດໝັ້ນ ແລະ ຂະຫຍາຍຢ່າງປະດິດສ້າງທິດສະດີມາກ - ເລນິນ ມີບົດບາດສຳຄັນເປັນຕາຍຄືແນວໃດ. ໃນອະດີດ, ຢູ່ຫຼາຍແຫ່ງ, ຕໍ່ກັບຄົນຈຳນວນບໍ່ໜ້ອຍ, ການຍຶດໝັ້ນຖືກຜັນປ່ຽນເປັນການນິຍົມຮັກສາເດີມ, ຖອດແບບ, ຈົນເຖິງລະດັບເປັນຄຳພີຕາຍຕົວ; ແລະ ການປະດິດສ້າງພັດຖືກບິດເບືອນ ແລະ ກ້າວກະໂດດໄປຈົນສຸດຂົ້ວ ເປັນພວກອັດຖະປະໂຫຍດນິຍົມ ຫຼື ສວຍໂອກາດ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳເປັນລັດທິແກ້. ເມື່ອລັດທິມາກ - ເລນິນ ຖືກລ່ວງລ້ຳຢ່າງໜັກໜ່ວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ປ່ຽນຮູບ, ຖືກເສກສັນປັ້ນແຕ່ງ… ນັ້ນແມ່ນສາຍເຫດພາໄປເຖິງການໂອນໄປເອນມາ, ແຕກສະລາຍບໍ່ສະເພາະແຕ່ບົນແງ່ມູນການເມືອງ - ແນວຄິດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງເຮັດໃຫ້ລົ້ມລະລາຍ ທາງດ້ານການຈັດຕັ້ງພຶດຕິກຳປະຕິວັດຢ່າງໜັກໜ່ວງ, ເຖິງລະດັບວ່າ ບໍ່ອາດສາມາດກອບກູ້ໄວ້ໄດ້, ຄືຢູ່ສະຫະພາບໂຊວຽດ ແລະ ບັນດາປະເທດສັງຄົມນິຍົມຈຳນວນໜຶ່ງຢູ່ເອີຣົບ ໃນເມື່ອກ່ອນ, ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຜ່ານມາ.
ທັງໝົດບັນຫາທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງໄດ້ຍົກໃຫ້ເຫັນໂດຍທຳມະຊາດວ່າ, ການກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມໃນ ວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ, ບົນພື້ນຖານລັດທິມາກ - ເລນິນ, ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງແຕ່ກົດເກນການ ເຄື່ອນເໜັງຂອງສາຍພົວພັນສັດຈະວິພາກ ລະຫວ່າງທິດສະດີ ແລະ ພຶດຕິກຳ ເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງເປັນທັງ ຄວາມຕ້ອງການແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວພາຍໃນ ຂອງທັງໝົດວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ແນໃສ່ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການ ຂອງພາລະກິດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ.
ຕາມຄວາມໝາຍດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ທິດທາງການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າ, ຂະຫຍາຍທິດສະດີມາກ - ເລນິນ ຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ ແມ່ນທັງມີຄວາມໝາຍຍຸດທະສາດ, ທັງຕອບສະໜອງໄດ້ ຕາມຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນ ຂອງພຶດຕິກຳຕົວຈິງ, ເຊິ່ງກວມດ້ວຍບັນຫາພື້ນຖານຈຳນວນໜຶ່ງດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
ກ່ຽວກັບທິດທາງລວມ, ວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ ຈຳເປັນຕ້ອງປະສານສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີພື້ນຖານ ກັບການຄົ້ນຄວ້າຜັນຂະຫຍາຍ ແລະ ຄົ້ນຄວ້າປະຢຸກ ແນໃສ່ເພື່ອສະໜອງຫຼັກຖານວິທະຍາສາດ ແລະ ພຶດຕິກຳຕົວຈິງ ໃຫ້ແກ່ການກຳນົດແນວທາງຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ, ນະໂຍບາຍຂອງລັດ ແລະ ໃຫ້ແກ່ພາລະກິດກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ໝາຍຄວາມວ່າ ເລີ່ມຈາກພື້ນຖານລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ປະສານສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ກັບການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳຕົວຈິງຂອງປະເທດ ແລະ ຮັບເອົາຄວາມຍອດຍິ່ງ ຂອງຜົນສຳເລັດດ້ານທິດສະດີ (ມາກຊິດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນມາກຊິດ) ໃນໂລກ, ປະກອບສ່ວນໃຫ້ແກ່ການກຳເນີດທິດສະດີກ່ຽວກັບເສັ້ນທາງກ້າວຂຶ້ນສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມ ທີ່ປະຕິວັດແທ້ຈິງ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ມີ ຄວາມສາມາດຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄດ້.
ເລີ່ມຈາກທິດທາງລວມດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ໃນທິດທາງອັນລະອຽດ ກໍ່ລວມມີບັນດາບັນຫາຕົ້ນຕໍດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
ໜຶ່ງ, ພິສູດຢັ້ງຢືນຢ່າງມີວິທະຍາສາດກ່ຽວກັບຍຸກສະໄໝປັດຈຸບັນ; ກ່ຽວກັບຄວາມຈຳເປັນ, ພຶດຕິກຳຕົວຈິງ ແລະ ຄວາມມຸ່ງຫວັງຂອງລັດທິສັງຄົມນິຍົມເວົ້າລວມ ແລະ ເວົ້າສະເພາະແມ່ນພາລະກິດແຫ່ງການ ກໍ່ສ້າງລະບອບສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມ, ໃນສະພາບແວດລ້ອມໂລກປັດຈຸບັນ.
ສອງ, ຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ກະຈາງແຈ້ງ ລັກສະນະແຜ່ຫຼາຍທົ່ວໄປ ແລະ ລັກສະນະສະເພາະ ຂອງເສັ້ນທາງກ້າວຂຶ້ນສັງຄົມນິຍົມ. ບົ້ນພື້ນຖານດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ວາງກຳນົດຢ່າງຖືກຕ້ອງຮູບແບບ, ເສັ້ນທາງ, ຄົ້ນພົບກຳລັງຂັບເຄື່ອນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຮ່າງບົດຢ່າງໂລຊິກ ເໝາະສົມ ແລະ ມີຄວາມສາມາດປະຕິບັດໄດ້ ກ່ຽວກັບບັນດາໄລຍະທາງ ບາດກ້າວເດີນຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ ໂດຍບໍ່ຜ່ານລະບອບທຶນນິຍົມ ຂອງພາລະກິດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມຢູ່ປະເທດເຮົາ.
ສາມ, ບົນແງ່ມູນວິທີວິທະຍາ, ກໍ່ສ້າງວິໄສທັດຢ່າງຮອບດ້ານ, ປະຫວັດສາດ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ໄຈ້ແຍກຢ່າງເອກະລາດ, ປະດິດສ້າງຕໍ່ອັນລະອຽດ, ໃນບັນດາເຫດການຕົວຈິງຂອງປະຫວັດສາດ ກ່ຽວກັບທັງໝົດທິດສະດີ ພຶດຕິກຳ ແລະ ອະນາຄົດພາຍໜ້າ ຂອງສັງຄົມນິຍົມ ເຊິ່ງພິຈາລະນາໃນສາຍກ່ຽວພັນນ່ອງແນ່ງ ສັບສົນ ຂອງໂລກປັດຈຸບັນ. ພິເສດແມ່ນ, ເຮັດໃຫ້ກະຈ່າງແຈ້ງສາຍພົວພັນສອດຄ່ອງຊຶ່ງກັນ ແລະ ທຽບຖານ, ຄວາມເປັນເອກະພາບ ແລະ ການຕໍ່ສູ້, ເປົ້າໝາຍ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມມື… ລະຫວ່າງລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ລັດທິທຶນນິຍົມ ໃນຍຸກສະໄໝປັດຈຸບັນ ແນໃສ່ເພື່ອບູລະນະວິທີຄົ້ນຄວ້າ ທິດສະດີການເມືອງມາກຊິດ.
ສີ່, ສືບຕໍ່ໂດຍມີການຕຳນິວິພາກ ບັນດາຜົນສຳເລັດດ້ານທິດສະດີທີ່ພວກເຮົາຍາດມາໄດ້ ກໍ່ຄືບັນດາຜົນສຳເລັດ ດ້ານທິດສະດີການເມືອງໃນໂລກ.
ຫ້າ, ດຳເນີນການປະຕິບັດປະຊາທິປະໄຕ ແຕ່ເດັດດ່ຽວຕ້ານຄືນ ແລະ ກຳຈັດປັດເປົ່າແນວຄິດອັດຕະວິໄສເຈດຈຳນົງນິຍົມ, ຄຳພີຕາຍຕົວ, ສວຍໂອກາດ, ລັດທິແກ້ ແລະ ປະຕິການ ໃນການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີ ແລະ ຈັດຕັ້ງການເຄື່ອນໄຫວຕົວຈິງ; ປົກປ້ອງຄວາມຖືກຕ້ອງ, ສ່ອງໃສຂອງທິດສະດີການເມືອງ ແລະ ວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ.
ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ, ມີແຕ່ເຄື່ອນໄຫວຕາມທິດຄືແນວນັ້ນ, ພື້ນຖານທິດສະດີການເມືອງຈິ່ງມີຄວາມສາມາດເປັນໄປໄດ້, ມີໂອກາດ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມ ຂະຫຍາຍຕົວຕໍ່ເນື່ອງຢ່າງແທ້ຈິງ, ສົມຄູ່ກັບພາລະກິດປະຕິວັດໃນປັດຈຸບັນ. ຕາມເນື້ອໃນດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງຈິ່ງສົມກຽດຢ່າງແທ້ຈິງກັບ ທີ່ຕັ້ງ ທີ່ມັນຮັກສາ ແລະ ມີກຳລັງພຽງພໍເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນໜັກໜ່ວງ ຕາມພາລະບົດບາດທີ່ມັນຮັບຜິດຊອບ.
ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວ, ພາລະອັນສຳຄັນຂອງວຽກງານທິດສະດີໃນຂະບວນວິວັດແຫ່ງການຍຶດໝັ້ນ, ປົກປ້ອງ, ຂະຫຍາຍຢ່າງປະດິດສ້າງ ແລະ ຫັນເປັນຈິງ ລັດທິມາກ - ເລນິນ, ຕ້ອງຖືເອົາການເປີດເຜີຍກ່ຽວກັບການຮັກສາ ຍຶດໝັ້ນຫຼັກການວ່າດ້ວຍລັກສະນະພັກມາກຊິດ ເປັນບັນຫາທີ່ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນ ຕັດສິນໄຊຊະນະ ຄວາມເປັນຕາຍ, ພິເສດແມ່ນໃນການຕໍ່ສູ້ຕ້ານລັດທິອັດຖະປະໂຫຍດ, ລັດທິຄຳພີ ແລະ ບັນດາທ່າອ່ຽງສວຍໂອກາດ, ລັດທິແກ້ໃນປັດຈຸບັນ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍ່ຈະເປັນພຽງຄົນທີ່ “ໄຮ້ດຽງສາເຊິຊະ”, “ເປັນພຽງຄົນໂງ່ຈ້າ ທີ່ຖືກຄົນອື່ນຫຼອກລວງ ແລະ ຫຼອກລວງຕົນເອງ ກ່ຽວກັບການເມືອງ”, ຄືດັ່ງທີ່ ວ.ອີ.ເລນິນ ເຄີຍໄດ້ຕັກເຕືອນໄວ້. ເຮັ່ງຮ້າຍກວ່ານັ້ນອີກ, ຖ້າຫາກຫ່າງເຫີນຈາກຫຼັກການດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍ່ຈະຫຼົງທິດໃນທັນທີ, ຈາກນັ້ນກໍ່ຕົກໃນບວກຕົມຂອງບັນດາພະຍາດອ່ຽງ “ຊ້າຍ”, ອ່ຽງ “ຂວາ” ຫຼື ຕົກໃນບ້ວງແຮ້ວຂອງລັດທິຄຳພີ, ອັດຖະປະໂຫຍດນິຍົມ, ສວຍໂອກາດ… ແບບບໍ່ເຈດຕະນາ, ແນ່ນອນວ່າ ມັນຈະພາໄປເຖິງຄວາມຜິດພາດທາງການເມືອງ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ການຈັດຕັ້ງຕົວຈິງ. ທ້າຍທີ່ສຸດ, ແນ່ນອນວ່າ ຈະຖືກປະລາໄຊ.
ເລີ່ມຈາກຫຼັກການດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ກວ່າເວລາໃດໝົດ, ວຽກງານທິດສະດີຕ້ອງຮັບເອົາພາລະໜ້າທີ່ອັນສຳຄັນ ແລະ ປະຕິບັດໃຫ້ໄດ້ດີການປະສານສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ແລະ ສະຫຼຽວສະຫຼາດໃນການຄົ້ນຄວ້າພື້ນຖານລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ກັບການຄົ້ນຄວ້າຜັນຂະຫຍາຍຕົວຈິງພາຍໃນປະເທດ, ຮັບເອົາໂດຍມີການເລືອກເຟັ້ນດ້ວຍທ່າທີເຄົາລົບ ຕໍ່ບົດຮຽນປະສົບທີ່ດີ ຂອງບັນດາປະເທດອື່ນ ແນໃສ່ເພື່ອສືບຕໍ່ປະກອບສ່ວນອັນພື້ນຖານ ແລະ ສຳຄັນເຂົ້າໃນຂະບວນວິວັດການກຳນົດ ແລະ ວາງແນວທາງການເມືອງຂອງພັກ, ນະໂຍບາຍ ແລະ ກົດໝາຍຂອງລັດ.
ຈາກບົດຮຽນປະສົບການຜ່ານມາໄດ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ, ຢາກຈັດຕັ້ງພຶດຕິກຳປະຕິວັດໄດ້ດີ ແມ່ນຕ້ອງມີການຄົ້ນຄວ້າພື້ນຖານທີ່ດີ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍ່ຈະບໍ່ອາດຫຼີກລ່ຽງການແປະຕາບຕ່າງໆໄດ້. ແຕ່, ຖ້າຫາກຖືລັດທິມາກ - ເລນິນ ແມ່ນ “ສິ່ງບໍ່ປ່ຽນແປງ”, ກໍ່ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບການຫັນປ່ຽນທິດສະດີ ເປັນແຜ່ນພາບທີ່ແຂງກະດ້າງ, ນີ້ກໍ່ເປັນສິ່ງຜິດພາດ; ແລະ ຖ້າຄວາມຈິງເປັນຄືແນວນັ້ນ ແມ່ນໄດ້ເດີນສວນທາງກັບວິທີຂອງບັນດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງລັດທິມາກ - ເລນິນ. ແລະ, ໃນທີ່ສຸດ ແມ່ນໄດ້ລົບລ້າງ ຄວາມສາມາດຂະຫຍາຍຕົວດ້ວຍຕົນເອງ ຂອງທິດສະດີປະຕິວັດດັ່ງກ່າວ, ໃນຖານະເປັນວິທະຍາສາດ; ພ້ອມກັນນັ້ນ, ກໍ່ດັນສູນລັກສະນະພຶດຕິກຳ ຂອງມັນຕໍ່ກັບປະຫວັດສາດ, ໃນເວລາມັນເປັນໂຄງການດຳເນີນງານປະຕິວັດ. ຍ້ອນວ່າ, ໂລກະທັດທັງໝົດຂອງທິດສະດີມາກ, ຄືດັ່ງ ຟ.ອັງແກນ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງແຕ່ທິດສະດີເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງເປັນວິທີການ ນຳອີກ. ສິ່ງທີ່ມັນໄດ້ສະເໜີນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄຳພີຕາຍຕົວທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫາກແມ່ນບັນດາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າການ ເຄື່ອນເໜັງຂອງປະຫວັດສາດຢ່າງຮອບດ້ານ.
ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງຂະຫຍາຍທິດສະດີຢ່າງປະດິດສ້າງ, ໂດຍຜ່ານການຄົ້ນຄວ້າ, ສະຫຼຸບສັງລວມ ການຈັດຕັ້ງພຶດຕິກຳ. ໃນອະດີດຕະການ, ຢູ່ໃນລະດັບນີ້ ຫຼື ລະດັບອື່ນ, ການຂະຫຍາຍທິດສະດີ ແມ່ນມັກຈະຄິດເປັນການປະສານສົມທົບແບບກົນຈັກ ຂອງສອງດ້ານດັ່ງກ່າວນັ້ນ ເຊິ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້: ດ້ານໜຶ່ງ, ທິດສະດີມາກ - ເລນິນ ຖືກຕີແຕກດ້ານລັກສະນະສົມບູນພາບ ຍ້ອນສະພາບແປະຕາບ, ຄຳພີຕາຍຕົວ ອັນພາໄປເຖິງສະພາບທິດສະດີຫຼ້າຫຼັງ, ແນວທາງສູນເສຍຄຸນປະໂຫຍດ ໃນການນຳພາພຶດຕິກຳ; ດ້ານອື່ນ, ພຶດຕິກຳຊ້ຳພັດເຄື່ອນເໜັງແບບເກີດຂຶ້ນເອງ, ຍ້ອນຂາດທິດສະດີ ຫຼື ທິດສະດີຂາດກຳລັງຄວາມສາມາດ ເພື່ອຊີ້ນຳພາທາງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງຮັບປະກັນຄວາມເປັນເອກະພາບ ລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າພື້ນຖານ ກັບການຄົ້ນຄວ້າຜັນຂະຫຍາຍ - ຄວາມເປັນເອກະພາບລະຫວ່າງທິດສະດີກັບພຶດຕິກຳ ແນໃສ່ເພື່ອຂະຫຍາຍທິດສະດີ, ເປັນເຈົ້າການຕອບສະໜອງບັນດາຄວາມຮຽກຮ້ອງ ແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວຂອງພຶດຕິກຳ, ຊຸກຍູ້ພຶດຕິກຳໃຫ້ກ້າວຂຶ້ນ. ຖືເອົາພຶດຕິກຳເພື່ອສົມທຽບ, ທົດສອບ, ເພີ່ມເຕີມ ແລະ ຂະຫຍາຍທິດສະດີ, ຫາກບໍ່ແມ່ນ ຖືເອົາທິດສະດີເປັນສິ່ງພິສູດພຶດຕິກຳ. ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ຊີ້ແຈ້ງວ່າ: ເພີ່ມທະວີການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ ແລະ ຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີ, ສົນທະນາຢ່າງປະຊາທິປະໄຕ, ສະຫຼຸບບັນດາບັນຫາໃໝ່ ແລະ ຮີບດ່ວນ ທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນຈາກພຶດຕິກຳແຕ່ຫົວທີ, ຮັບປະກັນການຫັນເປັນອັນລະອຽດ, ເພີ່ມເຕີມ, ຂະຫຍາຍແນວທາງ, ນະໂຍບາຍຂອງພັກຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ປະດິດສ້າງ. ຄືດັ່ງ ມາກ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, ຢູ່ໃນແງ່ມູມນີ້, ແຕ່ລະບາດກ້າວເດີນຂອງການເຄື່ອນໄຫວຕົວຈິງ ຍັງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າໂຄງການການເມືອງ ຕັ້ງຫຼາຍສິບເທົ່າ. ໝູນໃຊ້ຢ່າງປະດິດສ້າງ ລັດທິວັດຖຸນິຍົມສັດຈະວິພາກ ແລະ ລັດທິວັດຖຸນິຍົມປະຫວັດສາດ ຂອງລັດທິມາກ - ເລນິນ, ຫຼີກລ່ຽງໄດ້ຄຳພີຕາຍຕົວ, ແຂງກະດ້າງໃນຈິນຕະນາການທິດສະດີ ແມ່ນຄວາມລັບແຫ່ງຜົນສຳເລັດ ແລະ ການຮັບປະກັນທີ່ແນ່ນອນວ່າ ເວລາໃດກໍ່ຈະສາມາດຊອກໄດ້ ບັນດາຄຳອະທິບາຍທີ່ຖືກຕ້ອງ ຕໍ່ທຸກບັນຫາຕົວຈິງທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນ ໃນການພັດທະນາປະເທດຊາດ, ເຖິງວ່າ ມັນຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກສັບສົນກໍ່ຕາມ.
ແຕ່, ກໍ່ຕ້ອງເຫັນໄດ້ວ່າ, ໃນການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳແນໃສ່ເພື່ອຂະຫຍາຍທິດສະດີນັ້ນ, ກ່ອນອື່ນໝົດ ຕ້ອງໃກ້ຊິດຕິດພັນກັບພຶດຕິກຳ ຂອງປະເທດໃນທຸກດ້ານ: ເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ, ປ້ອງກັນປະເທດ, ປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ, ການພົວພັນຕ່າງປະເທດ ແລະ ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຊາວຜູ້ອອກແຮງງານ. ຈາກນັ້ນ, ຈະຄົ້ນພົບ, ຄົ້ນຫາ ແລະ ສະຫຼຸບສັງລວມ ບັນດາບັນຫາທີ່ມີລັກສະນະກົດເກນ ແລະ ກົດເກນ, ເຮັດໃຫ້ລະບົບທິດສະດີບໍລິບູນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ເພື່ອເປັນພື້ນຖານເພີ່ມເຕີມ ໃຫ້ແກ່ການກຳນົດແນວທາງກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຫວຽດນາມສັງຄົມນິຍົມ.
ຖືພຶດຕິກຳເປັນສິ່ງສຳຄັນ ບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າເປັນລັດທິອັດຖະປະໂຫຍດ, ປະສົບການນິຍົມ. ເຊີດຊູທິດສະດີກໍ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ນຳສະເໜີປະເພດທິດສະດີດ້ວຍຕົວມັນເອງ, “ທິດສະດີ ນ້ຳເຕົ້າເປົ່າ”. ທັງສອງຂົ້ວດັ່ງກ່າວ ລ້ວນແຕ່ເປັນອັນຕະລາຍຄືກັນ ແລະ ມີຄວາມໝາຍດຽວກັບການປະລາໄຊ ທີ່ບໍ່ອາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ ໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ຫັນທິດສະດີມາກ - ເລນິນເປັນພາກຕົວຈິງ.
ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ບາງຈຸດຄື: ໃນການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ, ຂະຫຍາຍທິດສະດີຈຳເປັນ ຕ້ອງສືບທອດບັນດາຜົນສຳເລັດດ້ານທິດສະດີທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ຕ້ອງສືບທອດບົນພື້ນຖານປະຕິເສດຢ່າງສັດຈະວິພາກ ແນໃສ່ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ແລະ ຂະຫຍາຍຕົວຕໍ່ເນື່ອງຂອງຂະບວນວິວັດແຫ່ງການເພີ່ມເຕີມ, ບູລະນະລະບົບທິດສະດີ ໂດຍຜ່ານການກວດພິສູດຂອງພຶດຕິກ, ຕິດພັນທິດສະດີກັບພຶດຕິກຳ ເພື່ອເພີ່ມເຕີມ ຂະຫຍາຍທິດສະດີມາກ - ເລນິນ ແລະ ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ດ້ານອື່ນ, ໃນການຂະຫຍາຍທິດສະດີ ຕ້ອງມີການໄຈ້ແຍກ ແລະ ຮັບເອົາບົດຮຽນປະສົບການຂອງບັນດາປະເທດ ຢ່າງມີການເລືອກເຟັ້ນ ບົນຈິດໃຈຕຳນິວິພາກ ດ້ວຍທ່າທີສຸພາບຄ່ຽມຄົມ, ບໍ່ຫ່າງເຫີນ, ບໍ່ປະພຶດແບບບໍ່ສະເໝີພາບ, ດ້ວຍວິທີເອກະລາດ, ບໍ່ຖອດແບບ ແລະ ບໍ່ເຫັນແຕ່ອັດຖະປະໂຫຍດ. ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ ເຄີຍໄດ້ຢືນຢັນວ່າ, ທິດສະດີຂອງພວກເພິ່ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ “ເກີດແລ້ວບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ”. ວ.ອີ.ເລນິນ ກໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ: ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ ບໍ່ຜູກມັດບັນດານັກປະຕິວັດໃນອະນາຄົດ ກັບການໝູນໃຊ້ແບບຄຳພີຕາຍຕົວ, ຫາກເວລາໃດກໍ່ເປີດກວ້າງຂອບຟ້າໃໝ່ ໃຫ້ແກ່ການປະດິດສ້າງທິດສະດີ ແລະ ແນວຄິດຂອງຕົນ ໃນການເຄື່ອນເໜັງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງພຶດຕິກຳພາວະວິໄສ. ຍ້ອນວ່າ, ທິດສະດີຂອງ ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ ແມ່ນສັດຈະວິພາກ, ເຊິ່ງ “ສັດຈະວິພາກ ໝາຍເຖິງທິດສະດີວ່າດ້ວຍການຂະຫຍາຍຕົວ ພາຍໃຕ້ຮູບການສົມບູນແບບທີ່ສຸດ, ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດ…”. ແລະ ຫາກເປັນທິດສະດີວ່າດ້ວຍການຂະຫຍາຍຕົວແລ້ວ, ໂດຍຕົວມັນເອງເວລາ ໃດກໍ່ມີລັກສະນະປະຕິວັດ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ເຈາະຈິ້ມໄຂທາງໃຫ້ແກ່ການປະດິດສ້າງ. ມັນກໍ່ຂະຫຍາຍຕົວພ້ອມກັນກັບການຂະຫຍາຍຕົວຂອງພຶດຕິກຳ ບົນພື້ນຖານບັນດາຫຼັກມູນພື້ນຖານຂອງທິດສະດີມາກ. ລັດທິຄຳພີ ແລະ ລັກສະນະແຂງກະດ້າງ ຂັດແຍ່ງກັບຫຼັກການເຄື່ອນເໜັງຕະຫຼອດການ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງຂອງວິທີສັດຈະວິພາກ ມາກຊິດ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ຟ.ອັງແກນ ໄດ້ເຕື້ອງເຖິງແນວຄິດຂອງຕົນ ແລະ ຂອງ ກ.ມາກ ໃນເວລາຂຽນຄຳນຳໃຫ້ຖະແຫຼງການຂອງພັກກອມມູນິດ ເປັນພາສາອັງກິດ ປີ 1888, ວ່າ: “ໃນ “ຖະແຫຼງການ” ກໍ່ໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ບໍ່ວ່າຢູ່ໃສ ແລະ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ, ການນຳໃຊ້ບັນດາຫຼັກມູນດັ່ງກ່າວນັ້ນ ກໍ່ຕ້ອງຂຶ້ນກັບສະພາບແວດລ້ອມປະຫວັດສາດເວລານັ້ນ, ແລະ ຍ້ອນເຫດນັ້ນ, ບໍ່ຄວນເອົາຈິງເອົາຈັງເກີນໄປ ໃນບັນດາມາດຕະການປະຕິວັດທີ່ຍົກຂຶ້ນຢູ່ໃນພາກທີ II”(1).
ນັ້ນແມ່ນເສັ້ນທາງປົກປ້ອງ ແລະ ຂະຫຍາຍ ລັດທິມາກຢ່າງວິທະຍາສາດ, ປະຕິວັດ ແລະ ເດັດຂາດ; ເປັນການສະແດງອອກຢ່າງມີຊີວິດຊີວານ້ຳໃຈຍຶດໝັ້ນ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂະຫຍາຍຢ່າງປະດິດສ້າງ ລັດທິມາກ ແນໃສ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ວຽກງານທິດສະດີປະກອບສ່ວນອັນສົມກຽດ ເຂົ້າໃນການກຳນົດແນວທາງການເມືອງ ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ເໝາະສົມ. ແລະ ມີແຕ່ຄືແນວນັ້ນ, ຈິ່ງເປັນເຈົ້າການຕໍ່ສູ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ກັບບັນດາທັດສະນະຜິດພາດ, ບັນດາກຳລັງຕ້ານຄືນພາລະກິດກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມຂອງພັກ ແລະ ຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ, ປົກປ້ອງຄວາມຜ່ອງໃສຂອງລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ.
ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຄົ້ນຄວ້າມໍລະດົກທິດສະດີຂອງມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ຢ່າງມັດທະຍັດ ແລະ ເໝາະສົມ, ອັນເປັນພື້ນຖານນຳເອົາວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ກ້າວຂຶ້ນຢ່າງໜັກແໜ້ນ ແລະ ຖືກທິດ, ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດຄຳຮຽກຮ້ອງຈຳນວນໜຶ່ງ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເປັນໜ້າທີ່ຕົ້ນຕໍ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
ໜຶ່ງ, ກຳແໜ້ນການນຳພາຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ຢ່າງເຂັ້ມງວດ.
ນີ້ແມ່ນການຮຽກຮ້ອງທີ່ມີລັກສະນະຫຼັກການ ບໍ່ປ່ຽນແປງ. ນີ້ທັງເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາພາລະໜ້າທີ່ສຳຄັນ ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ, ໜຶ່ງໃນບັນດາຂົງເຂດຫຼັກແຫຼ່ງຂອງວຽກງານກໍ່ສ້າງພັກ, ທັງເປັນຄວາມຈຳເປັນ, ເປັນຄວາມຕ້ອງການໃນການຂະຫຍາຍຕົວ ຂອງກະໂຕວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ຂອງພວກເຮົາ. ພັກຕ້ອງສົມຄູ່ກັບໜ້າທີ່ນຳພາປະເທດຊາດ, ພາລະໜ້າທີ່ການເມືອງ - ປະຫວັດສາດອັນສຳຄັນ ທີ່ພັກໄດ້ແບກຫາບ, ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນທາດແທ້ການເມືອງ, ກຳລັງຄວາມສາມາດດ້ານຈິນຕະນາການ ແລະ ລະດັບການຈັດຕັ້ງພຶດຕິກຳການເມືອງ.
ສອງ, ປົກປ້ອງ ແລະ ຂະຫຍາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ - ພື້ນຖານ ແນວຄິດການເມືອງຂອງພັກ.
ນີ້ແມ່ນຄວາມຮຽກຮ້ອງອັນດັບໜຶ່ງ ທີ່ຂຶ້ນກັບໂຕພັກເອງ. ຖ້າຫາກເຮັດສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້, ພັກກໍ່ບໍ່ແມ່ນພັກມາກຊິດທີ່ແທ້ຈິງອີກຕໍ່ໄປ; ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ວຽກງານທິດສະດີການເມືອງຈະບໍ່ແມ່ນວຽກງານທິດສະດີການເມືອງສັງຄົມນິຍົມອີກຕໍ່ໄປ. ໝາຍຄວາມວ່າ, ການປົກປ້ອງ ແລະ ຂະຫຍາຍລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ໃນວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ກໍ່ລວມເອົາທັງການເພີ່ມພູນຄູນສ້າງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄັງ ສາງລັດທິມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ອຸດົມສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ ດ້ວຍຈິດໃຈຄ່ຽມຄົມຕັ້ງໜ້າວິທະຍາສາດ ໃນຫານຮັບເອົາສິ່ງດີເລີດຈາກຜົນສຳເລັດທາງທິດສະດີການເມືອງ - ສັງຄົມໃນໂລກ, ເຊິ່ງ ກ.ມາກ, ຟ.ອັງແກນ, ວ.ອີ.ເລນິນ ແລະ ໂຮ່ຈີມິນ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໃນດ້ານນີ້. ນັ້ນແມ່ນເສັ້ນທາງແຫ່ງ ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ແລະ ເປັນການບູລະນະດ້ວຍຕົນເອງ ຂອງກະໂຕພື້ນ ຖານທິດສະດີການເມືອງຂອງພວກເຮົາ.
ສາມ, ເພີ່ມທະວີການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳແຫ່ງການຂະຫຍາຍທິດສະດີ ແນໃສ່ເພື່ອຫັນທິດສະດີ ເປັນພຶດຕິກຳ ຕິດພັນສະໜິດແໜ້ນກັບການຫັນພຶດຕິກຳເປັນທິດສະດີ.
ຖ້າບໍ່ເຮັດແນວນີ້ແມ່ນບໍ່ອາດມີການຂະຫຍາຍຕົວໃດໆ ຂອງວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ ກໍ່ຄືບໍ່ອາດ ເວົ້າເຖິງບໍ່ວ່າກຳລັງຊີວິດໃດໆ ຂອງກະໂຕທິດສະດີການເມືອງຂອງພວກເຮົາໄດ້. ເວົ້າແບບອື່ນ, ຖ້າຫາກເຮັດຕ່າງໄປ ກໍ່ເປັນການເຮັດໃຫ້ທິດສະດີການເມືອງ “ແຂງກະດ້າງ”, “ແຫ້ງກະແດ້ງ” ກໍ່ຄືການ “ປິດປະຕູ” ດ້ວຍຕົນເອງ ຫຼື “ຕັດຂາດ” ເສັ້ນທາງຂະຫຍາຍຕົວໂດຍທຳມະຊາດ ຂອງກະໂຕວຽກງານທິດສະດີການເມືອງຂອງພວກເຮົາ.
ຢູ່ໃນຂະບວນວິວັດການສະຫຼຸບສັງລວມພຶດຕິກຳ, ຂະຫຍາຍທິດສະດີ ແນໃສ່ເພື່ອຫັນພຶດຕິກຳເປັນທິດສະດີ ຕິດພັນກັບການຫັນທິດສະດີເປັນພຶດຕິກຳ ຈຳເປັນຕ້ອງປະສານສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນເປັນພິເສດ ລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີພື້ນຖານ ກັບການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີປະຢຸກ ແລະ ຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີຜັນຂະຫຍາຍ; ຖືເອົາປະສິດທິຜົນຕົວຈິງເພື່ອກວດພິສູດບັນດາການກຳນົດກົດລະບຽບ - “ລູກຄີງ” ໂດຍກົງຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີຜັນຂະຫຍາຍ, ຮູບປະກົດຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີປະຢຸກ ແລະ ຈຸດໝາຍຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີພື້ນຖານ. ຮອດທີມັນ, ບັນດາການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີນີ້ ກໍ່ຕ້ອງຖືເອົາລັກສະນະປະສິດທິຜົນຕົວຈິງ ເປັນໄມ້ຫຼາວັດແທກຄຸນຄ່າທີ່ແນ່ແທ້, ເປັນເປົ້າໝາຍທີ່ຈະກ້າວໄປເຖິງຂອງຕົນ ແລະ ຈາກນັ້ນ, ກໍ່ປັບປຸງບູລະນະຕົນເອງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ນັ້ນແມ່ນສັດຈະວິພາກ ແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວ ຂອງວຽກງານທິດສະດີການເມືອງ, ແມ່ນກຳລັງຊີວິດແຫ່ງທິດສະດີການເມືອງ ຂອງພວກເຮົາ.
ສີ່, ກໍ່ສ້າງຖັນແຖວນັກທິດສະດີການເມືອງ ທີ່ຍຶດໝັ້ນຫຼັກໝັ້ນການເມືອງ ຕິດພັນສະໜິດແໜ້ນກັບ ການສ້າງຕັ້ງຖັນແຖວນັກວິທະຍາສາດສະເພາະຂະແໜງການ ແລະ ສະຫະຂະແໜງການ ແນໃສ່ເພື່ອກໍ່ສ້າງຖັນແຖວນັກທິດສະດີທີ່ດີເດັ່ນ, ໃນນັ້ນນັກທິດສະດີການເມືອງມີບົດບາດສຳຄັນຕົ້ນຕໍ.
ຍຸກສະໄໝໃໝ່ ແລະ ຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວໃໝ່ຂອງປະເທດຊາດ ພວມຕັ້ງບັນຫາດັ່ງກ່າວຂຶ້ນມາ. ນັ້ນແມ່ນພາລະໜ້າທີ່ອັນສຳຄັນຂອງວຽກງານທິດສະດີ. ການກໍ່ສ້າງຖັນແຖວນັກທິດສະດີການເມືອງທີ່ດີເດັ່ນຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ບົນພື້ນຖານກຳລັງແຮງສັງລວມ ອັນລວມມີບັນດານັກທິດສະດີທາງດ້ານວິທະຍາສາດທຳມະຊາດ, ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີ, ວິທະຍາສາດສັງຄົມ ແລະ ມະນຸດສາດ,… ເປັນຄວາມຕ້ອງການແຫ່ງການຂະຫຍາຍຕົວທີ່ຈຳເປັນ, ເປັນສິ່ງຮັບປະກັນພື້ນຖານທີ່ມີລັກສະນະ ຕັດສິນການຂະຫຍາຍຕົວທີ່ແຂງແຮງ, ໝັ້ນຄົງຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ ແລະ ລັກສະນະແທດຕົວຈິງ, ມີຄວາມສາມາດເປັນໄປໄດ້ ຂອງທິດສະດີການເມືອງ.
ບັນຫາທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງຮີບດ່ວນ ນັ້ນແມ່ນສືບຕໍ່ກໍ່ສ້າງກົນໄກແນໃສ່ເພື່ອດຶງດູດ, ເຕົ້າໂຮມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ຄົບຖ້ວນບັນດານັກວິທະຍາສາດແຖວໜ້າຂອງປະເທດ ທີ່ພວມປະຕິບັດວຽກງານ, ສຶກສາຮ່ຳຮຽນ ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ. ນັ້ນກໍ່ແມ່ນມາດຕະການເພື່ອຍົກສູງສະຕິປັນຍາຂອງພັກ ຂຶ້ນໃຫ້ເທົ່າທຽມກັບການພັດທະນາຂອງປະເທດຊາດ ໃນໄລຍະປັດຈຸບັນ; ຂອງພະນັກງານຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດທຸກຄົນ, ໃນນັ້ນລວມທັງບັນດານັກຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດການເມືອງ.
ຫ້າ, ສ້າງກົນໄກການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດທິດສະດີການເມືອງ ຢ່າງເປັນພື້ນຖານ, ປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ໂປ່ງໃສ.
ນີ້ແມ່ນວຽກງານໜຶ່ງທີ່ຮີບດ່ວນທີ່ສຸດ. ກົນໄກເຄື່ອນໄຫວວິທະຍາສາດທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ມີປະສິດທິພາບ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາອົງປະກອບສຳຄັນ ເພື່ອສ້າງພື້ນຖານທິດສະດີການເມືອງປະຈັນບານ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ການເປີດກວ້າງປະຊາທິປະໄຕຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຫັນເປັນອັນຊັດເຈນໃນລະດັບສູງ ຕໍ່ການຄົ້ນຄວ້າ ແມ່ນຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການ ທັງເປັນກຳລັງຊຸກດັນການຂະຫຍາຍຕົວ ຂອງວຽກງານຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາດສາດເວົ້າລວມ, ເວົ້າສະເພາະແມ່ນຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ. ສອງແມ່ນ, ເຄົາລົບຄວາມເຫັນສ່ວນບຸກຄົນ, ບໍ່ຜູກຂາດສັດຈະທຳ, ບໍ່ບັງຄັບຍັດຢຽດ, ບໍ່ຮ່າວລອຍ, ຮູ້ຮັບຟັງ, ເຄົາລົບຄວາມຄິດເຫັນຂອງຄົນອື່ນ ແລະ ຄວາມເຫັນຂອງຮາກຖານ, ຕ້ານພະຍາດສວຍໂອກາດ, ອັດຖະປະໂຫຍດທາງການເມືອງ... ແມ່ນບັນດາຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ່ຳສຸດ ຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນບັນດາຜູ້ນຳພາວິທະຍາສາດ, ນັກການເມືອງ ໃນການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ. ນັ້ນກໍ່ແມ່ນທິດນຳແຫ່ງການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງແຕ່ລະອົງການຈັດຕັ້ງຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດເວົ້າລວມ, ເວົ້າສະເພາະແມ່ນຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ.
ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງກົນໄກເຄື່ອນໄຫວທີ່ຮັບປະກັນໃຫ້ບັນດານັກທິດສະດີການເມືອງ ທັງເປັນ ເອກະເທດເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເອກະລາດ, ຄົ້ນຄິດປະດິດສ້າງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເດັດດ່ຽວສະຫຼຽວສະຫຼາດ ໃນສົມບູນພາບຖັນແຖວນັກວິທະຍາສາດ, ທັງແມ່ນ ບຸກຄະລິກທີ່ໄດ້ຮັບການເຄົາລົບຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ຮູ້ເຄົາລົບຕໍ່ເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນການຈັດຕັ້ງຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດທີ່ໝັ້ນຄົງ, ທັງເປັນ ນັກການເມືອງທີ່ມີສາຍຕາກວ້າງຂວາງ, ເບິ່ງກວ້າງມອງໄກ, ເດັດດ່ຽວ ແລະ ອ່ອນໂຍນ. ຕ້ອງຖືສຳຄັນການຍ້ອງຍໍ, ປະຕິບັດວິໄນຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ຍຸຕິທຳ ແລະ ທັນການ. ນີ້ແມ່ນກຳລັງຂັບເຄື່ອນທີ່ສຳຄັນຕໍ່ກັບຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີ. ຍ້ອນວ່າ ທາດແທ້ຂອງວິທະຍາສາດເວົ້າລວມ, ເວົ້າສະເພາະແມ່ນວິທະຍາສາດການເມືອງ ແມ່ນຄວາມໂປ່ງໃສ ແລະ ພາວະວິໄສ. ມັນກົງກັນຂ້າມກັບທຸກຄວາມຈອມປອມ, ບິດເບືອນ ແລະ ກ້ຽວລອບຄອບງຳທັງໝົດ. ມັນບໍ່ໃຫ້ອະໄພພະຍາດຮ່າວລອຍ, ໃນຕົວ, ເຈດຈຳນົງນິຍົມ, ອັດຖະປະໂຫຍດນິຍົມ ແລະ ສວຍໂອກາດ. ມັນຍິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບພະຍາດອຳນາດບາດໃຫຍ່ ແບບນ້ຳກັບໄຟ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຖ້າຫາກບໍ່ສ້າງກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການຍ້ອງຍໍ, ປະຕິບັດວິໄນທີ່ເຂັ້ມງວດ, ຍຸຕິທຳ ແລະ ທັນການ ໃນວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ, ກໍ່ບໍ່ອາດນຳເອົາທິດສະດີການເມືອງກ້າວຂຶ້ນຖືກທິດໄດ້.
ຫົກ, ຖືສຳຄັນການສະຫຼຸບ, ສັງລວມວຽກງານຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ.
ບົດຮຽນປະສົບການຂອງມື້ວານ, ຖ້າຫາກໄດ້ຮັບການສະຫຼຸບ, ສັງລວມຖືກຕ້ອງ ກໍ່ຈະເປັນທິດ ແລະ ເສັ້ນທາງເຄື່ອນໄຫວທີ່ມີປະສິດທິພາບ ຂອງມື້ນີ້ບົນເສັ້ນທາງກ້າວໄປສູ່ອະນາຄົດ. ນັ້ນແມ່ນເສັ້ນທາງເພື່ອ ຮັບເອົາສັດຈະທຳໃນການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດການເມືອງ, ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການຫຼ້າສະໄໝ ແລະ ວິກິດການ ຂອງທິດສະດີການເມືອງ. ນັ້ນກໍ່ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາມາດຕະການອັນສຳຄັນ ເພື່ອກໍ່ສ້າງພື້ນຖານທິດສະດີການເມືອງຂອງພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ, ຢູ່ນີ້ບໍ່ອາດໃຫ້ອະໄພຕໍ່ພະຍາດສາຍຕາສັ້ນບໍ່ເຫັນກວ້າງມອງໄກ, ພາກສ່ວນ, ອັດຖະປະໂຫຍດນິຍົມ ແລະ ສວຍໂອກາດ ທາງດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະ ການເມືອງ. ເວົ້າແບບຮູບພາບແລ້ວ, ກະໂຕພະຍາດດັ່ງກ່າວມັນຈະທັບຖົມຢ່າງ “ນິ້ມນວນ” ແລະ ຢ່າງບໍ່ອາໄລອາວອນ ຕໍ່ພື້ນຖານທິດສະດີການເມືອງມາກຊິດທີ່ແທ້ຈິງ.
ນັ້ນແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ ກ.ມາກ, ຟ.ອັງແກນ ແລະ ວ.ອີ.ເລນິນ ໄດ້ກ້າວເດີນ ແລະ ພວກເຮົາພວມສືບ ຕໍ່ກ້າວເດີນບົນເສັ້ນທາງຂອງພວກເພິ່ນ ດ້ວຍຄວາມຍຶດໝັ້ນ ແລະ ທຸ່ນທ່ຽງ, ເພື່ອການເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍ ຕົວຂອງສັງຄົມນິຍົມ, ຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມສີວິໄລຂອງມວນມະນຸດໃນຂອບເຂດທົ່ວໂລກ.
ໂດຍ: ຮສ.ດຣ. ຫວູວັນຟຸກ
ບັນນາທິການໃຫຍ່ວາລະສານກອມມູນິດ
------------------------------
(*) ບົດທີ່ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ, ສະບັບ 852, ເດືອນຕຸລາ ປີ 2013.
(1) ກ.ມາກ - ຟ.ອັງແກນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 1995, ເຫຼັ້ມ 21, ໜ້າ 524.