ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ - ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນອັນລ້ຳຄ່າ
ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ເປັນເຂດຜະລິດກະສິກຳທີ່ມີຄວາມສາມາດຂະຫຍາຍຕົວອັນດັບໜຶ່ງຂອງຫວຽດນາມ, ດິນນາ 65% ໃນເນື້ອທີ່ກວ່າ 4 ລ້ານເຮັກຕາຂອງທົ່ວເຂດ ອາດຈະພັດທະນາການກະສິກຳ ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ກິນໝາກໄດ້ເປັນຢ່າງດີ; ເນື້ອທີ່ 500 ພັນເຮັກຕາ ເຂດດິນນ້ຳຖ້ວມຊາຍຝັ່ງທະເລ, ເຂດດິນສັນດອນອຸດົມສົມບູນ; ຢູ່ເຂດສີ່ຫຼ່ຽມ ລອງຊວຽນ ດົ່ງທັບເມື່ອຍ ເຂດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ແມ່ນ້ຳ ເຮົ້າ ແລະ ແຫຼມກ່າເມົາ ມີເນື້ອທີ່ດິນປ່າໄມ້ ແລະ ປ່າຊາຍເລນນ້ຳເຄັມ ເປັນແສນເປັນລ້ານເຮັກຕາ... ພ້ອມກັນນັ້ນ ໃນແຕ່ລະປີ ແມ່ນ້ຳຂອງຍັງໄດ້ນຳເອົາດິນຊາຍເປັນລ້ານໂຕນ ແລະ ນ້ຳກວ່າ 40 ພັນຕື້ແມັດກ້ອນ ມາໃຫ້ເຂດທົ່ງພຽງແຫ່ງນີ້. ຄວາມເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຂອງທຳມະຊາດ ເປັນເງື່ອນໄຂດີທີ່ສຸດ ເພື່ອພັດທະນາການກະສິກຳຢ່າງຮອບດ້ານ. ຄຽງຂ້າງບັນດາທ່າແຮງພັດທະນາການກະສິກຳ, ເຂດນີ້ຍັງເປັນຈຸດໃຈກາງ ຂອງສາຍທາງເດີນທະເລ ແລະ ທາງອາກາດສາກົນ; ເຊື່ອມຕໍ່ບັນດາຕົວເມືອງໃນເຂດນີ້ ກັບທົ່ວປະເທດ ແລະ ພາກພື້ນອາຊີອາຄະເນ. ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນແຮ່ທາດອັນອຸດົມສົມບູນ ເປັນທ່າດີທີ່ອຳນວຍໃຫ້ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ມີເງື່ອນໄຂພຽງພໍ ເພື່ອພັດທະນາຂະແໜງການຂຸດຄົ້ນແຮ່ທາດ, ເຄມີນ້ຳມັນ, ວັດຖຸອຸປະກອນກໍ່ສ້າງຂະໜາດໃຫຍ່ຂອງພາກພື້ນ. ນີ້ແມ່ນແຫຼ່ງພະລັງພາຍໃນໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍຕົວ ຂອງບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳ.
ລະດັບຄວາມໄວໃນການເຕີບໂຕສະເຫຼ່ຍ ຂອງເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ໃນໄລຍະ 2005 - 2010 ບັນລຸ 13,1%; ແຕ່ລະປີ ເຂດນີ້ໄດ້ປະກອບສ່ວນ 27% GDP, ຜະລິດ 50% ຍອດປະລິມານການຜະລິດເຂົ້າ, 90% ຍອດປະລິມານເຂົ້າສານຂາຍສົ່ງນອກ, 70% ຍອດປະລິມານການຜົນລະໄມ້, 60% ລວມຍອດມູນຄ່າຂາອອກສິນໃນນ້ຳ ຂອງທົ່ວປະເທດ, ສະໜອງຊີ້ນສັດລ້ຽງ ສັດປີກ ເປັນແສນໂຕນໃຫ້ທົ່ວປະເທດ.
ບັນດາສິ່ງທ້າທາຍ ຂອງຂະບວນວິວັດແຫ່ງການພັດທະນາ
ເຖິງວ່າຈະມີທ່າດີ ແລະ ຄວາມສາມາດຊ້ອນແຝງຫຼາຍກໍ່ຕາມ ແຕ່ວ່າການພັດທະນາ ຂອງເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ກໍ່ຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍຢ່າງ ຄື:
ໜຶ່ງ, ເສດຖະກິດຂອງເຂດນີ້ເຕີບໂຕໄວ ແຕ່ຂະຫຍາຍຕົວຕາມລວງກວ້າງ, ຕົ້ນຕໍແມ່ນອີງໃສ່ການຂຸດຄົ້ນທ່າດີຕ່າງໆຂອງທຳມະຊາດ, ຍັງບໍ່ທັນເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການລົງທຶນ ພັດທະນາຕາມລວງເລິກ, ອັນໄດ້ພາໄປເຖິງຄວາມຈຳກັດທາງດ້ານຄຸນນະພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນການຜະລິດ ທຸລະກິດຕ່ຳ, ຄວາມສາມາດແກ່ງແຍ້ງຂອງບັນດາຜະລິດຕະພັນສິນຄ້າໃນຕະຫຼາດຖືກຈຳກັດ. ລາຍຮັບງົບປະມານຂອງທົ່ວເຂດໄລຍະ 2005 - 2010 ພຽງແຕ່ສາມາດຕອບສະໜອງໄດ້ 78,86% ຄວາມຕ້ອງການໄຊ້ຈ່າຍຂອງທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆ ໃນເຂດ.
ສອງ, ພັດທະນາການກະສິກຳເປັນຂົງເຂດທີ່ມີທ່າດີຫຼາຍຢ່າງ ແຕ່ວ່າລະດັບການນຳໃຊ້ເຄື່ອງກົນຈັກຍັງບໍ່ທັນສູງ. ບັນດາຂະແໜງກົນຈັກ ທີ່ຮັບໃຊ້ການກະສິກຳ ຍັງບໍ່ທັນຂະຫຍາຍຕົວສົມຄູ່ກັບຄວາມຕ້ອງການ, ແຫຼ່ງທຶນຊ່ວຍໜູນໃຫ້ຊາວນາຊື້ເຄື່ອງຈັກ ເຄື່ອງປະກອບຮັບໃຊ້ການຜະລິດ ຈະກູ້ຢືມໄດ້ກໍ່ເປັນການຍາກ. ພື້ນຖານໂຄງລ່າງການຄົມມະນາຄົມທາງນ້ຳ ທາງບົກຍັງຫຼ້າຫຼັງ. ຄວາມຜິດໂຕນກັນທາງດ້ານຄວາມຮັ່ງມີ - ຄວາມທຸກຈົນໃນຊົນນະບົດ ແລະ ລະຫວ່າງຊົນນະບົດ ກັບຕົວເມືອງນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນ... ພວມເປັນສາເຫດເຮັດໃຫ້ເຂດນີ້ ຖອຍຫຼັງເປັນແຕ່ລະກ້າວ ທຽບກັບທ່າອຽງພັດທະນາ.
ສາມ, ຄວາມຈຳກັບຂອງການສຶກສາ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາສາເຫດພາໄປເຖິງຄວາມຈຳກັດທາງດ້ານຄຸນນະພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນ ຂອງການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ. ແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນທີ່ຕ້ອງການຢ່າງແທ້ຈິງ ເພື່ອປະຕິບັດການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ, ຫັນປ່ຽນໂຄງປະກອບເສດຖະກິດ, ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ ທັງຂາດເຂີນ ທັງອ່ອນຄວາມສາມາດ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທ້າທາຍໃຫຍ່ອັນໜຶ່ງ ທີ່ຍັງບໍ່ສາມາດຜ່ານຜ່າແກ້ໄຂໃຫ້ໄວໃນໄລຍະສັ້ນໄດ້.
ສີ່, ມົນພິດສິ່ງແວດລ້ອມ, ນ້ຳທະເລຍຶ່ງຂຶ້ນ ແລະ ການກະທົບຂອງການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ ພວມເປັນຜົນສະທ້ອນບໍ່ໜ້ອຍເຖິງ ວິວັດການພັດທະນາຂອງເຂດນີ້. ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ເປັນໄພອັນຕະລາຍອັນແທ້ຈິງ ທີ່ພວມນາບຂູ່ໂດຍກົງຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງຊຸມຊົນ, ເຖິງສິ່ງແວດລ້ອມນິເວດວິທະຍາ ແລະ ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ, ເປັນຜົນສະທ້ອນເຖິງການພັດທະນາແບບຍືນຍົງຂອງທົ່ວເຂດ. ນອກຈາກນັ້ນ ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດກໍ່ເປັນບັນຫາທີ່ແກ້ໄຂຍາກ.
ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ສົມກຽດກັບຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນ ແລະ ຄວາມຫວັງຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈຂອງທົ່ວປະເທດ
ໂດຍກຳນົດຢ່າງຖືກຕ້ອງຄວາມສຳຄັນ ແລະ ທ່າດີຂອງເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ໃນແຜນຍຸດທະສາດລວມຂອງທົ່ວປະເທດ, ກົມການເມືອງສູນກາງພັກ ໄດ້ອອກມະຕິໝາຍເລກ 21 ວ່າດ້ວຍທິດທາງ ໜ້າທີ່ ວິທີການມາດຕະການພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ແລະ ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງດ້ານການປ້ອງກັນຊາດໃນເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ໄລຍະ 2001 – 2010; ແລະ ອອກຂໍ້ສະຫລຸບໝາຍເລກ 28 ວ່າດ້ວຍທິດທາງ ໜ້າທີ່ ວິທີການມາດຕະການພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ແລະ ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງດ້ານການປ້ອງກັນຊາດ ໃນເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ໄລຍະ 2011 – 2020. ພ້ອມກັນນັ້ນ ນາຍົກລັດຖະມົນຕີກໍ່ມີ ຂໍ້ຕົກລົງໝາຍເລກ 939/QĐ-TTg ອອກວັນທີ 09-7-2012, ຜ່ານອະນຸມັດ ແຜນການສັງລວມພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ໃນເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງເຖິງປີ 2020. ເພື່ອໃຫ້ມະຕິຂອງພັກ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງຂອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເຂົ້າສູ່ຊີວິດການເປັນຢູ່ໂດຍໄວ ຂໍປະກອບຄວາມຄິດເຫັນຈຳນວນໜຶ່ງດັ່ງນີ້.
1- ຊຸກຍູ້ວຽກງານໂຄສະນາ ສ້າງບາດກ້າວຫັນປ່ຽນທາງດ້ານຄຸນນະພາບ ໃນຄວາມຮັບຮູ້ຂອງຄະນະພັກ ອຳນາດການປົກຄອງ ແລະ ອົງຄະນະມະຫາຊົນຂັ້ນຕ່າງໆ, ແລະ ຂອງປະຊາຊົນທຸກຊັ້ນວັນນະ ກ່ຽວກັບແຜນຍຸດທະສາດ ແລະ ຈຸດໝາຍພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງດ້ານການປ້ອງກັນຊາດ ຢູ່ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ໃນເງື່ອນໄຂໃໝ່. ເຂົ້າໃຈແຈ້ງກ່ຽວກັບການຕິດພັນສະໜິດແໜ້ນ ລະຫວ່າງການພັດທະນາເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ກັບແຜນຍຸດທະສາດການພັດທະນາລວມ ຂອງທົ່ວປະເທດ. ບົນພື້ນຖານການກຳນົດທິດ ແລະ ປະກອບຄວາມເຫັນຊີ້ນຳໆພາຂອງສູນກາງ, ສຸມໃສ່ເສີມຂະຫຍາຍທ່າດີ, ລັກສະນະຂະຫຍັນຂັນເຄື່ອນ ປະດິດສ້າງ, ລະດົມບັນດາແຫຼ່ງພະລັງແຮງ, ພັດທະນາຢ່າງມີການກຳນົດທິດ, ຢ່າງມີລວງເລິກ ເຂົ້າໃນບັນດາຂົງເຂດທີ່ທ້ອງຖິ່ນມີທ່າແຮງ, ສ້າງກຳລັງໝູນ ເພື່ອພັດທະນາບັນດາຂົງເຂດອື່ນ.
2- ລວມສູນການລົງທຶນເພື່ອພັດທະນາເຂດຜະລິດພິເສດສະເພາະພືດທັນຍາຫານ, ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ. ເດັດດ່ຽວໜ່ວງໜ່ຽວ ຮັກສາເນື້ອທີ່ດິນປູກເຂົ້າໄວ້ໃຫ້ຈົນໄດ້ 1,85 ລ້ານເຮັກຕາ - ນີ້ແມ່ນເງື່ອນໄຂອັນເປັນຕາຍ ສຳລັບແຜນຍຸດທະສາດຮັກສາຄວາມປອດໄພ ທາງດ້ານສະບຽງອາຫານແຫ່ງຊາດ. ບົນພື້ນຖານແຜນກຳນົດດິນປູກເຂົ້າ ແລະ ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ ຈະເລືອກເຝັ້ນ ແລະ ເຕົ້າໂຮມການລົງທຶນ ພັດທະນາບັນດາຜະລິດຕະພັນສິນຄ້າຄຸນນະພາບສູງ, ຜະລິດຕະພັນພິເສດຂອງສະເພາະແຕ່ລະເຂດ. ສ້າງໃຫ້ມີບັນດາເຄື່ອງໝາຍສິນຄ້າໂດຍໄວ ໃຫ້ແກ່ຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດ ແລະ ພາກພື້ນ. ສ້າງໃຫ້ມີເປັນແຕ່ລະກ້າວບັນດາເຄື່ອງໝາຍສິນຄ້າ ດ້ວຍຖານະນາມເປັນຜະລິດຕະພັນພິເສດ ຂອງການກະສິກຳຫວຽດນາມ ໃນຕະຫຼາດໂລກ. ເຊື່ອນຕິດແຜນກຳນົດດິນກະສິກຳ, ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ ກັບແຜນກຳນົດພັດທະນາການຊົນລະປະທານ. ຮັບປະກັນໃຫ້ແຜນກຳນົດພັດທະນາການຊົນລະປະທານ ມີຄວາມສາມາດຮອງຮັບຕໍ່ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ ແລະ ນ້ຳທະເລຍຶ່ງຂຶ້ນ, ທັງສຸມໃສ່ຮັບໃຊ້ຢ່າງແທດຈິງ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ ໃຫ້ແກ່ເຂດຜະລິດພິເສດສະເພາະເຂົ້າ ແລະ ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ. ກີດກັນນ້ຳຖ້ວມ, ແຫ້ງແລ້ງ ແລະ ສະໜອງນ້ຳຢ່າງພຽງພໍ ເພື່ອພັດທະນາແບບຍືນຍົງຂົງເຂດຫຼັກແຫຼ່ງນີ້.
3- ລວມສູນການລົງທຶນພັດທະນາ ແລະ ຍູ້ແຮງການປະຢຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີ, ແລະ ຖືວ່າ ອັນນີ້ເປັນໜ້າທີ່ ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ຜັນຂະຫຍາຍໂດຍໄວ ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ປະຢຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີທັນສະໄໝ ເຂົ້າໃນການຜະລິດກະສິກຳ ແລະ ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳທະເລ. ເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງການເລືອກເຝັ້ນ ສ້າງພັນໄມ້ ພັນສັດລ້ຽງທີ່ແທດເໝາະ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນເສດຖະກິດສູງ; ປຸງແຕ່ງ ເກັບຮັກສາ ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ແລະ ຮັບປະກັນອານາໄມຄວາມປອດໄພ ຂອງຜະລິດຕະພັນສິນຄ້າກະສິກຳ. ປະຢຸກໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີສູງໃນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ປ້ອງກັນຕ້ານສັດຕູພືດທີ່ຮ້າຍແຮງ. ດັດແປງ ແລະ ນຳໃຊ້ດິນນາຕາມທິດພັດທະນາແບບຍືນຍົງ, ຍົກສູງຄຸນຄ່າການຜະລິດ ໃນເນື້ອທີ່ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ ແລະ ເພາະປູກຕົ້ນໄມ້ກະສິກຳ ຂຶ້ນທົບ 1,2 – 1,5 ເທົ່າທຽບກັບປີ 2010. ເອົາໃຈໃສ່ລົງທຶນຕາມລວງເລິກ, ປະຢຸກໃຊ້ໂດຍໄວເຕັກໂນໂລຊີສື່ຂ່າວ ເຂົ້າໃນບັນດາຂົງເຂດການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ນຳໃຊ້ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ເພື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ການປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ພັດທະນາບັນດາຂະແໜງກະສິກຳ. ປະຢຸກໃຊ້ຢ່າງໄວວາ ແລະ ທັນການບັນດາຜົນສຳເລັດດ້ານວິທະຍາສາດທັນສະໄໝ ເຂົ້າບັນດາຂະບວນວິວັດການຜະລິດ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວເສດຖະກິດ, ແນໃສ່ສ້າງໃຫ້ມີກຳລັງບຸກທະລຸໃໝ່ ຍູ້ແຮງວິວັດທະນາການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳຕໍ່ການກະສິກຳ ໃນເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ. ເອົາການປະຢຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີ ເປັນຂອດບຸກທະລຸ, ເຮັດໃຫ້ເສດຖະກິດເຕີບໂຕຕາມລວງເລິກ ເປັນແຕ່ລະກ້າວ, ສ້າງທ່າດີຕ່າງໆໃນການຜະລິດ ທຸລະກິດ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ຜະລິດຕະພັນ, ມີກຳລັງແກ່ງແຍ້ງພຽງພໍ ໃນທ່າອຽງເຊື່ອມໂຍງສາກົນໃນປັດຈຸບັນ.
4- ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງແຜນກຳນົດການພັດທະນາເຂດ ກັບຂະບວນວິວັດຍູ້ແຮງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະ ຫັນປ່ຽນໂຄງປະກອບເສດຖະກິດ. ເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງການພັດທະນາກະສິກຳ ກັບຂະບວນວິວັດການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ຕໍ່ການກະສິກຳ ຊົນນະບົດ, ໃຫ້ບຸລິມະສິດ ແລະ ມີນະໂຍບາຍເໝາະສົມ ເພື່ອພັດທະນາບັນດາຮູບແບບວິສາຫະກິດຜະລິດ ແລະ ສ້ອມແປງກົນຈັກ. ຂະຫຍາຍບັນດາວິສາຫະກິດຂົນສົ່ງທາງບົກ ທາງນ້ຳ, ຜະລິດວັດຖຸອຸປະກອນກໍ່ສ້າງ, ຝຸ່ນເຄມີ, ທາດເຄມີ ຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ການກະສິກຳ, ອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ, ຜະລິດເຄື່ອງໃຊ້ໄມ້ສອຍ ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຊົນໃຊ້ກັບທີ່ ແລະ ຂາອອກ… ຮັບປະກັນໄດ້ໃນຍາວນານ ເພື່ອໃຫ້ເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ ພັດທະນາຢ່າງແຂງແຮງບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳທີ່ມີທ່າດີ, ການກະສິກຳ ແລະ ບັນດາຂະແໜງບໍລິການ, ແກ້ໄຂວຽກເຮັດງານທຳ, ຍົກສູງຊີວິດການເປັນຢູ່, ເພີ່ມລາຍຮັບລາຍໄດ້, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນງົບປະມານແຫ່ງລັດ. ຫັນເປັນອຸສາຫະກຳ ເຊື່ອມຕໍ່ກັບພັດທະນາການກະສິກຳ, ການບໍລິການ ແລະ ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ ແມ່ນເສັ້ນທາງຖືກຕ້ອງອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ແນໃສ່ເສີມຂະຫຍາຍທ່າດີຂອງທົ່ວທັງເຂດ.
5- ສຸມໃສ່ຍູ້ແຮງການປະຕິບັດແຜນກຳນົດລວມ, ສ້າງບັນດາໃຈກາງອຸດສາຫະກຳ, ໃຈກາງຕົວເມືອງ, ກຸ່ມຕົວເມືອງທັນສະໄໝ. ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງ ການພັດທະນາເສດຖະກິດທະເລຢ່າງແຂງແຮງ ກັບບັນດາຂະແໜງ ຫາປາທະເລ, ລ້ຽງປາປູກພືດນ້ຳ, ປຸງແຕ່ງສັດແລະພືດທະເລ; ເຂດເພາະປູກສະເພາະຕົ້ນເຂົ້າ ກັບອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ ແລະ ອຸດສາຫະກຳຊ່ວຍໜູນໃຫ້ແກ່ການກະສິກຳ. ສ້າງຕັ້ງບັນດາໃຈກາງອຸດສາຫະກຳເຄມີ ຊີວະສາດ, ອຸດສາຫະກຳຜະລິດກົນຈັກ ຮັບໃຊ້ໂດຍກົງໃຫ້ແກ່ການອຸດສາຫະກຳ. ວາງແຜນກຳນົດສ້າງລະບົບຄັນຄູ, ເຊື່ອມຕໍ່ບັນດາແຂວງຊາຍຝັ່ງທະເລ ກັບລະບົບຄັນຄູປ້ອງກັນທົ່ງນາ, ລະບົບລຳຄອງຮ່ອງເໝືອງລະຫວ່າງເຂດ, ຮັບປະກັນການກີດກັ້ນນ້ຳເຄັມ, ລະບາຍນ້ຳມາກ ກັບການພັດທະນາຄົມມະນາຄົມທາງບົກ ທາງນ້ຳ. ກໍ່ສ້າງບັນດາທ່າກ່ຳປັ່ນທະເລ, ທ່າເຮືອ ເຊື່ອມຕໍ່ເຂດທົ່ງພຽງ ກັບທົ່ວປະເທດ ແລະ ກັນພາກພື້ນ ອາຊຽນ, ເຊື່ອມຕໍ່ການຂົນສົ່ງ ລະຫວ່າງທ່າກຳປັ່ນທະເລ ທ່າເຮືອ ກັບບັນດາສາຍທາງບົກຕິດຕໍ່ລະຫວ່າງເຂດ, ກັບບັນດາເຂດອຸດສາຫະກຳ, ເຂດປຸງແຕ່ງສິນຄ້າສົ່ງນອກ, ເຂດເສດຖະກິດດ່ານຊາຍແດນ. ລົງທຶນປັບປຸງຍົກສູງລະດັບບັນດາສູນກໍ່ສ້າງພະນັກງານ, ສູນສາທາລະນະສຸກ ໃຫ້ເປັນສູນກາງຂອງທົ່ວທັງເຂດ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການກໍ່ສ້າງແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ເບິ່ງແຍງດູແລສຸຂະພາບລວມ, ເຊື່ອນຕໍ່ບັນດາສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວ ໃຫ້ເປັນກຸ່ມຜະລິດຕະພັນການທ່ອງທ່ຽວຂອງທົ່ວເຂດ… ຫຼີກລ່ຽງການລົງທຶນກະແຈກກະຈ່າຍ ມະຍິກມະຍ່ອຍ ແລະ ຂຸດຄົ້ນແບບແຍກເປັນຕ່າງຫາກຄືທີ່ຜ່ານມາ./.
ສດ. ດຣ ເຈືອງຢາງລອງ, ຮອງບັນນາທິການໃຫຍ່ ວາລະສານກອມມູນິດ