ເຕັ້ນລໍາການເຊາະເຈື່ອນ, Thanatos ເຊື່ອງໄວ້: ການມີຊີວິດ, ການເສຍຊີວິດ, Cycle Rebirth
"ບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍຄວາມຄິດສ້າງສັນກ່ວາການເສຍຊີວິດ, ນັບຕັ້ງແຕ່ມັນເປັນຄວາມລັບທັງຫມົດຂອງຊີວິດ. ມັນຫມາຍຄວາມວ່າໄລຍະຜ່ານມາຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຖິ້ມໄວ້, ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກບໍ່ສາມາດຈະຫຼີກເວັ້ນໄດ້, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ’ ບໍ່ສາມາດດໍາເນີນການຕໍ່, ແລະບໍ່ມີຫຍັງທີ່ສາມາດຮັບການແກ້ໄຂໃນທີ່ສຸດ. ໃນເວລາທີ່ຜູ້ຊາຍຮູ້ນີ້, ທ່ານອາໃສຢູ່ສໍາລັບການໃຊ້ເວລາທໍາອິດໃນຊີວິດຂອງລາວ. ໂດຍຖືລົມຫາຍໃຈຂອງຕົນ, ເຂົາສູນເສຍມັນ. ໂດຍປ່ອຍໃຫ້ໂປຣໄປທ່ານເຫັນວ່າມັນ. "-Alan Watts
ມີສິ່ງດັ່ງກ່າວເປັນການເສຍຊີວິດທີ່ສວຍງາມເປັນ. ຕົວອ່ອນ A ໄປນອນແລະ awakens ເປັນ ladybug ໄດ້. grub A ຫມຸນເປັນກະດອງສີດໍາກ່ອນທີ່ຈະກາຍເປັນ honeybee. caterpillar A weaves ບັນ cocoon silken ບ່ອນທີ່ມັນປ່ຽນເປັນ butterfly ເປັນ. Similarly, ພວກເຮົາຕົກລົງໃນນອນຫລັບ, ພວກເຮົາຈະເສຍຊີວິດໃນຄວາມຝັນຂອງພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ໄປເກີດຕາມການປຸກ.
ຊີວິດແລະການເສຍຊີວິດແມ່ນບໍ່ກໍາລັງກົງກັນຂ້າມ. ກ່ຽວກັບກົງກັນຂ້າມຂອງ, ພວກເຂົາເຈົ້າມີສອງວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງການຮັບຮູ້ຜົນບັງຄັບໃຊ້ດຽວກັນ. Or, contrastingly, ເປັນ Epicurus ການເຊື່ອກັນວ່າໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ການເສຍຊີວິດແມ່ນບໍ່ມີຫຍັງພວກເຮົາ, ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ພວກເຮົາມີ, ການເສຍຊີວິດບໍ່ແມ່ນປະຈຸບັນກັບພວກເຮົາ, ແລະໃນເວລາການເສຍຊີວິດປັດຈຸບັນ, ພວກເຮົາມີທີ່ມີຢູ່ແລ້ວບໍ່ມີ. "
ອີງຕາມການ Sigmund Freud, ມະນຸດມີຊີວິດ instinct, ທີ່ເຂົາມີຊື່ວ່າ "ການເຊາະເຈື່ອນ." ແຕ່ Freud ຄິດວ່າການຂັບການຮ່ວມເພດເປັນບັນຫາ repression ປະຖົມກ່ຽວກັບການສະພາບຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ຂັບລົດເສຍຊີວິດໄດ້. Ernest Becker ແກ້ຂະຫນາດໃຫຍ່ dogmatic Freud ຂອງທີ່ມີເພດສໍາພັນໂດຍການຊີ້ອອກວ່າ, "ຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ຊາຍແມ່ນການສາບແຊ່ງຂອງພົວພັນຊຶ່ງ, ແລະວັດທະນະທໍາໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມບໍ່ແມ່ນການປາບເນື່ອງຈາກວ່າຜູ້ຊາຍແມ່ນ seeker ຂອງຜູ້ຍິງເປັນ, ຂອງການຄວາມສຸກ, ຂອງຊີວິດແລະການຂະຫຍາຍຕົວ, ເປັນ Freud ຄິດວ່າ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່າຜູ້ຊາຍແມ່ນຍັງຕົ້ນຕໍ avoider ຂອງການເສຍຊີວິດເປັນ. ສະຕິຂອງການເສຍຊີວິດແມ່ນ repression ປະຖົມ, ບໍ່ໃຫ້ແມ່ຍິງ. "ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພື້ນຖານທີ່ຫລອມໂລຫະ" ຂັບເສຍຊີວິດໄດ້,"ເຊິ່ງໄດ້ coined ເປັນ" Thanatos "by ປີ Herbert Marcuse ກ່ອນຫນ້ານີ້.
ແຕ່ຕົວຈິງແລ້ວ Thanatos ສາມາດກະຕຸ້ນແລະການກະຕຸ້ນການເຊາະເຈື່ອນ. ການເສຍຊີວິດແມ່ນຄ້າຍຄືການຍ່ອຍສະຫຼາຍ. ການຄິດໄຕ່ຕອງການເສຍຊີວິດແມ່ນຄ້າຍຄືການຍ່ອຍສະຫຼາຍສໍາລັບຈິດວິນຍານຂອງ. ພຽງແຕ່ເປັນການຍ່ອຍສະຫຼາຍຈະຊ່ວຍໃຫ້ການປູກສວນສຸຂະພາບ, contemplation ຂອງການເສຍຊີວິດໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ຈິດວິນຍານຢ່າງແຂງແຮງສຸຂະພາບ.
ພວກເຮົາມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເປັນການຢືນຢັນທີ່ຕັ້ງຫນ້າ, ຊີວິດແລະຜົນສໍາເລັດຂອງຊີວິດ, ແທນທີ່ຈະກ່ວາຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ inactive ຂອງຊີວິດ, ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາການເສຍຊີວິດເຂົ້າໄປໃນພິຈາລະນາແລະ meditate ສຸດ. ຜູ້ທີ່ຂອງພວກເຮົາຜູ້ທີ່ນັ່ງສະມາທິເປັນປະຈໍາມີຄວາມຄຸ້ນເຄີຍກັບຫມາກຕິດເຂົ້າກັນ translucent ທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງພະລັງງານຊີວິດ affirming ແລະສການເສຍຊີວິດນົດ; ໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນຂະນະທີ່ສະມາທິໃນ ເຮືອນຍອດຂອງ and ທີສາມຕາ, chakras, ທີ່ໃຊ້ເວລາແລະສະຖານທີ່, ຊີວິດແລະການເສຍຊີວິດ, finitude ແລະເປັນນິດຂອງ, ສົມທົບທັງຫມົດທີ່ຈະເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນ interconnectedness ຫນ້າຫວາດສຽວຂອງສິ່ງຕ່າງໆທັງຫມົດ.
ຖ້າຫາກພວກເຮົາປະຕິບັດສະມາທິດົນພໍທີ່ພວກເຮົາຄົ້ນພົບວ່າວົງຈອນການເກີດການເສຍຊີວິດເກີດໃຫມ່, ນໍາໃຊ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຊີວິດ, ແຕ່ປັດຈຸບັນແຕ່ລະຄົນ, ຈາກປັດຈຸບັນກັບປັດຈຸບັນ. A ຕົນເອງຢູ່ສະເຫມີໃຫມ່ emerges. In fact, ເປັນຂອງຕົນເອງໃຫມ່ emerges ທີສອງຂອງການປະຈໍາວັນທຸກ.
puctum Carpe ນໍາໄປສູ່ການ ມື້ carpe ນໍາໄປສູ່ການ ຊີວິດຊັ້ນເຂດຮ້ອນ ມີລົມຫາຍໃຈໃນແຕ່ລະ. ມີການຫາຍໃຈແຕ່ລະພວກເຮົາແມ່ນເກີດມາ. ມີ exhalation ພວກເຮົາຈະເສຍຊີວິດແຕ່ລະຄົນ. ແລະພາຍໃນລົມຫາຍໃຈຕໍ່ໄປພວກເຮົາໄດ້ເກີດໃຫມ່ອີກຄັ້ງ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາໃຫ້ໄປຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມີຄວາມ, ເຮົາຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາອາດຈະ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາໃຫ້ໄປຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາອາດຈະ, ເຮົາຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມີຄວາມ.
ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Alan Watts opined ingeniously, "ການເຄື່ອນໄຫວໃນການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູບແບບຫຼື convolution ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນອາຍຸການທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ (ດາຫ່າງໄກສອກຫລີກ) ກໍລະນີທີ່ເອີ້ນວ່າການເກີດລູກ, and will continue long after the event called death. Only words and conventions can isolate us from the entirely undefinable something which is everything.” Indeed, learning that we die over and over again is learning how to truly live.
But we cannot achieve authentic engagement with our lives by acting out the conditioned reflexes of hand-me-down traditions. ເຮັດແນວໃດບໍ່, we achieve it by undergoing a process of discovery that requires a different kind of death, a letting go, a psychosocial death of the comfortable and the familiar.
And then a rebirth, a passionate delving into the Abyss of the Self: with its orgies of pain, its orneriness of angst, and the certain defeat of our expectations. Like Simone De Beauvoir wrote, “Man lives within the transitory or not at all. He must regard his undertakings as finite and will them absolutely.” It is in the transitory, in the fleeting moments and ephemeral seconds, where we are most truly human.
ການປ່ຽນແປງຊີວິດ, ການເສຍຊີວິດເກີດມີພຽງແຕ່ເບິ່ງຄືວ່າສັບສົນເພາະວ່າພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ stuck ໃນວິທີການຂອງແນວຄິດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສືບທອດມາຈາກພາສາຂອງພວກເຮົາ, ວັດທະນະທໍາ, ແລະສິ່ງແວດລ້ອມ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາກາຍເປັນການຮູ້ວ່າການປ່ຽນແປງແມ່ນ inevitable, ພວກເຮົາຮັບຮູ້ວ່າມັນບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມສັບສົນທີ່ພວກເຮົາຄິດວ່າມັນຈະເປັນການ. ຊີວິດໄປໃນ. ຂະບວນການຍັງຈະສືບຕໍ່. ການຮອບວຽນຂະບວນການຊີວິດການເສຍຊີວິດໂດຍຜ່ານການ rebirth ປັດຈຸບັນທຸກ.
ການປ່ຽນແປງແມ່ນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແຕ່ວ່າຄວາມງາມຂອງຕົນແມ່ນຢູ່ໃນ vicissitudes, ໃນ Ups ແລະລົງ, ພາຍໃນມີຄຸນນະພາບ immanent ຂອງການເປັນຢູ່ໃນເຮັດໃຫ້ເກງຂາມຂອງການບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປໃນຊີວິດຂອງເຮົາ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Laurence Gonzales ຂຽນ ຄວາມຢູ່ລອດຂອງຊີວິດລອດ "ໃນການຫັນເປັນຄວາມຈິງໃນການເດີນທາງໄດ້ມາໃນເວລາທີ່ທ່ານເບິ່ງໃນຄວາມງາມປະລາດໃຈຂອງສະຖານທີ່ທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກ trapped. ນີ້ແມ່ນວິໄສທັດຂອງ quest ວິໄສທັດ. ທ່ານຍອມຮັບອາການເຈັບປວດ, ຖິ້ມຄວາມກັງວົນຂອງທ່ານກ່ຽວກັບການເສຍຊີວິດ, ແລະຈາກນັ້ນໂລກໄດ້ເປີດຂຶ້ນກັບທ່ານ. "
ພວກເຮົາກໍາລັງທັງຫມົດ "trapped." ພວກເຮົາບໍ່ມີເລືອກທີ່ຈະໄດ້ຮັບການເກີດ. none ການຂອງພວກເຮົາໄດ້ເລືອກພວກເຮົາມືໄດ້ dealt ໄດ້. ຫຼືຖ້າວ່າພວກເຮົາໄດ້, ພວກເຮົາໄດ້ລືມທີ່ພວກເຮົາບໍ່. ແລະວ່າເປັນຫຍັງ. ວ່າຄວາມງາມຂອງມັນ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາເປີດກວ້າງຄວາມເຈັບປວດຂອງຊີວິດ, ອາການເຈັບປວດໄດ້ຖືກ assuaged. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາໄຕ່ຕອງກ່ຽວກັບຄວາມຢ້ານຂອງການເສຍຊີວິດ, dread ໄດ້ dissipates ແລະເສຍຊີວິດແມ່ນຂັບໄລ່ອອກໄປ. ໃນເວລາທີ່ຂອບເຂດຊາຍແດນຂອງຕົນເອງໄດ້ຖືກ blurred, ການເສຍຊີວິດຈະກາຍເປັນຫນ້ອຍຂອງການຢຸດເຕັມແລະຫຼາຍຂອງການຈຸດໄຂ່ເປັນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການ cosmos ທັງຫມົດເປີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາ, merges ກັບພວກເຮົາ, ຈະກາຍເປັນພວກເຮົາ. ແລະດັ່ງນັ້ນ Thanatos ກໍານົດການເຊາະເຈື່ອນ, ແລະໂດຍຜ່ານການ embrace ຂອງເຂົາເຈົ້າມີສ່ວນພົວພັນທີ່ແທ້ຈິງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພວກເຮົາເອງທີ່ມີຊີວິດຈະກາຍເປັນຄວາມເປັນໄປໄດ້.
Image Source:
ຮັກ & ການເສຍຊີວິດ
Eros
Thanatos
Eros & Thanatos
ສິນລະປະ Alex Polanco