ຈາກຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍກັບ Warrior: ວ່າແມ່ນຈິດວິນຍານ
"ຄວາມແຕກຕ່າງກັນຂັ້ນພື້ນຖານລະຫວ່າງບຸກຄົນທີ່ປະຊຸມສະໄຫມແລະ warrior ແມ່ນວ່າ warrior ໃຊ້ເວລາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເປັນສິ່ງທີ່ທ້າທາຍໃນຂະນະທີ່ເປັນບຸກຄົນທີ່ປະຊຸມສະໄຫມໃຊ້ເວລາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງບໍ່ວ່າຈະເປັນພອນຫຼືຄໍາສາບໄດ້." Carlos Castaneda
ການມີຊີວິດສາມາດຖິ້ມພວກເຮົາສໍາລັບການ loop ເປັນບາງຄັ້ງ, ແລະບາງຄັ້ງມັນກໍສາມາດມີຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບໂລກທັງຫມົດແມ່ນຕໍ່ພວກເຮົາ. ການທົດສອບທີ່ດີແມ່ນວ່າພວກເຮົາມີທາງເລືອກໃນວິທີການທີ່ພວກເຮົາຈັດການມັນ: ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຫຼື warrior. ການທົດສອບບໍ່ດີແມ່ນວ່າມັນແມ່ນມັກຈະ overwhelming ແລະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຈັດການ. ແຕ່ການທ້າທາຍແມ່ນເພື່ອກາຍເປັນແກ່ພຽງພໍທີ່ຈະໄປຈາກເປັນຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍແຕ່ຂອງໂລກທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າພວກເຮົາໃນຕົວຈິງແມ່ນໂລກ. ເມື່ອໃດທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ທີ່, ພວກເຮົາເສຍຕົວເຮົາເອງທີ່ຈະ embody ຈິດວິນຍານ. ແຕ່ຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງມີປະຖົມນິເທດທີ່ເຫມາະສົມລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ປະກອບເປັນຊີວິດທີ່ດີແລະບໍ່ດີ.
Carl Jung wrote, "ຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງຊີວິດທີ່ດີແລະເປັນຊີວິດບໍ່ດີແມ່ນວິທີການທີ່ດີທີ່ທ່ານຍ່າງຜ່ານໄຟໄດ້." Hamlet Shakespeare ເວົ້າວ່າ, "ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ອາດຈະດີຫຼືບໍ່ດີແມ່ນ, ແຕ່ແນວຄິດເຮັດໃຫ້ມັນນັ້ນ. "ວົງຢືມທັງສອງຫມາຍເຖິງວ່າທໍາແລະທັດສະນະຄະແມ່ນສິ່ງທີ່. ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍເປັນການຍ່າງໂດຍຜ່ານການໄຟແລະ Whine ກ່ຽວກັບອາການເຈັບປວດແລະຮອຍຈັບຂອງໃບ bemoans ລາວ. warrior A ຍ່າງໂດຍຜ່ານການໄຟແລະຮຽນຮູ້ສິ່ງທີ່ອາການເຈັບປວດໄດ້ສອນໃຫ້, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນການນໍາໃຊ້ອາການເຈັບປວດທີ່ເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ຈະເປັນລັດທີ່ສູງຂຶ້ນຂອງສະຕິ, ໃນຂະນະທີ່ກ່ຽວກັບການມີຮອຍຈັບຂອງຕົນເປັນ trophies.
ເຊັ່ນດຽວກັນກັບນາງເອລີຊາເບັດ Gilbert ໄດ້ຮັບ, "ruins ແມ່ນຂອງປະທານ. ruins ແມ່ນຖະຫນົນຫົນທາງເພື່ອການຫັນເປັນ. "ທັງສອງໄດ້ຮັບການໄຟໄຫມ້, ແຕ່ວ່າພຽງແຕ່ warrior ຈະເລີນເຕີບໂຕ. ມັນແມ່ນການເລືອກລະຫວ່າງຄວາມກ້າຫານແລະ cowardice ເປັນ. cowardice ແມ່ນງ່າຍ, ແຕ່ວ່າມັນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍແລະ egoism. ມີຄວາມກ້າຫານແມ່ນສະເຫມີໄປທີ່ທ້າທາຍຫຼາຍ, ແຕ່ມັນເປັນລາງວັນ immensely ແລະເຮັດໃຫ້ຄົນຂອງຈິດວິນຍານເປັນ.
ນີ້ແມ່ນທັງຫມົດທີ່ເວົ້າງ່າຍກ່ວາເຮັດແລ້ວ, ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ. ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຍ້ອນວິທີການທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການສະພາບທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າການໂລກ. ຄາດຫວັງສົມເຫດສົມຜົນແມ່ນຫນຶ່ງໃນ culprits ຕົ້ນຕໍ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມຄາດຫວັງຂອງຕົນເອງຂອງພວກເຮົາຫຼືຄວາມຄາດຫວັງໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຮົາໂດຍພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຮົາແລະເງື່ອນໄຂທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນພວກເຮົາໂດຍການວັດທະນະທໍາ, ມັນເປັນອຸປະສັກກັບຈິດວິນຍານຂອງ embodying ຂອງເຮົາ. ຈັກກະວານບໍ່ໄດ້ອອກແບບມາເພື່ອໃຫ້ເຫມາະກັບຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຮົາ.
ມັນບໍ່ສົມຄວນທັງນິຍາມ flimsy ພວກເຮົາ vainly ພະຍາຍາມ pigeonhole ມັນເຂົ້າໄປໃນ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທ່ານ David McRaney ຂຽນ, "ທ່ານບໍ່ສາມາດປັບປຸງສິ່ງທີ່ທ່ານຮັກຖ້າຫາກວ່າທ່ານບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາຈະຂາດຕົກບົກພ່ອງ." ໃນຄໍາສັ່ງທີ່ຈະແທ້ໆ embody ຈິດວິນຍານ, ພວກເຮົາຕ້ອງອະນຸຍາດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຈະສົມບູນແບບ. ພວກເຮົາຕ້ອງອະນຸຍາດໃຫ້ເຮົາເປັນຂາດຕົກບົກພ່ອງ. ແລະມີຄວາມຫມາຍປ່ອຍໃຫ້ໄປຂອງຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຮົາ. "ຢ່າງໃດກໍຕາມ disorienting, ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ຫຼື humbling ຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຮົາອາດຈະ,"ຂຽນ Katheryn Schultz, "ມັນເປັນຄວາມຜິດພາດທີ່ສຸດ, ບໍ່ມີສິດ, ທີ່ສາມາດສອນໃຫ້ພວກເຮົາຜູ້ທີ່ພວກເຮົາມີ. "ແທ້ຈິງແລ້ວ.
ຖ້າຫາກວ່າເປັນສັດຕູຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດທີ່ຈະຈິນຕະນາການແມ່ນຄວາມຄາດຫວັງແລະການຜູກພັນຫຼາຍທີ່ສຸດກັບຈິນຕະນາການແມ່ນຫຼົງລືມ, ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນຈະຢູ່ກັບເຫດຜົນທີ່ວ່າວິທີການທີ່ພວກເຮົາທໍາລາຍວົງຈອນຂອງການເປັນຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍໄດ້ແມ່ນສໍາຄັນ bewilderment ແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນແລະ nixing ວ່າສົມເຫດສົມຜົນສະນັ້ນຈະເປັນການປັບປຸງຈິນຕະນາການຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າຫາກວ່າພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຮັດແນວນີ້ມັນເຮັດໃຫ້ຄວາມກັງວົນ.
ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າພວກເຮົາສາມາດທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນີ້ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຮົາໄດ້ fascinated ສະເຫມີໂດຍໂລກ "ໃນປັດຈຸບັນ,"ແທນທີ່ຈະທຸກທໍລະມານຢູ່ໃນ hell ຂອງຄວາມຄາດຫວັງ unmet ໄດ້. ໃຫ້ຂອງບໍ່ tainted ຂອງພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະໃນປັດຈຸບັນທີ່ມີຄວາມຄາດຫວັງ superimposed. ໃຫ້ຂອງແທນທີ່ຈະສັກຢາມັນກັບເຮັດໃຫ້ເກງຂາມແລະສິ່ງມະຫັດ, ດ້ວຍຄວາມແປກໃຈແລະ befuddlement. ວິທີການນີ້, ໂດຍຜ່ານການຈິນຕະນາການ ripening ຂອງພວກເຮົາ, ຈິດວິນຍານແມ່ນອະນຸຍາດໃຫ້ກັບດອກໄມ້ແລະມາ fruition, ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຄາດຫວັງຂອງ crippling ຂອງຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.
ແຕ່ວ່າແມ່ນຈິດວິນຍານບໍ່ແມ່ນເປັນວຽກງານທີ່ງ່າຍສໍາລັບໃຜ. ໃນຖານະເປັນ Marianne Williamson writes, "ຄວາມຢ້ານກົວໃນໃຈຂອງພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນວ່າພວກເຮົາມີຄວາມພຽງພໍ. ຄວາມຢ້ານກົວໃນໃຈຂອງພວກເຮົານັ້ນກໍ່ແມ່ນວ່າພວກເຮົາມີອໍານາດເກີນມາດຕະການ. "ການທົດສອບທີ່ຫນ້າສົນໃຈເປັນ: ພວກເຮົາທຸກຄົນຮູ້ວ່ານີ້ຈະເປັນຄວາມຈິງ. ພວກເຮົາທຸກຄົນຮູ້ວ່າ, ຢູ່ໃນລະດັບພື້ນຖານ, ພວກເຮົາມີອໍານາດຫຼາຍກ່ວາທີ່ພວກເຮົາອະນຸຍາດໃຫ້ເຮົາເປັນ. ທ່ານເບິ່ງ, ຄວາມຢ້ານກົວ cripples ພວກເຮົາໃນວິທີການທັງສອງ. ມັນ cripples ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍແລະ warriors ມີທ່າແຮງເປັນ. ນີ້ແມ່ນຍ້ອນວ່າໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາພື້ນຖານເອກະລັກຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການກໍານົດທີ່ມີສິດອໍານາດ, ຊຶ່ງເປັນວິທີທີ່ສຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ, ສິດເສລີພາບໃນສາເຫດຂອງຄວາມກັງວົນ.
ພວກເຮົາຫຼັງຈາກນັ້ນຕ້ອງໄດ້ປົກປິດບາງ warrior ມີອໍານາດພາຍໃນໂດຍການ resorting ກັບການຖືກທໍາຮ້າຍໂລກ, ເຮັດໃຫ້ພື້ນຖານການເຈັບຕົວເຮົາເອງຂອງຄວາມກັງວົນທີ່ມາມີສິດເສລີພາບທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນເປັນ fascinating ເປັນ, ຖ້າຫາກວ່າບໍ່ bewildering, ລັກສະນະຂອງການສະພາບຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນກໍ່, ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຈະກັງວົນກ່ຽວກັບເດັກນ້ອຍຜູ້ທີ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຂອງຊ້ໍາ; ພວກເຮົາຄວນຈະເປັນຫຼາຍຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບຜູ້ໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຂອງແສງສະຫວ່າງ.
In the end, ທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການເປັນອະນິດຈັງເປັນຂອງໂລກຈະຖາວອນ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Neil Gaiman ຂຽນ, "Hell ແມ່ນບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ທ່ານປະຕິບັດທີ່ມີປະມານທ່ານ, ບໍ່ somewhere ທ່ານຈະໄປ. "ພຽງແຕ່ Hell ແມ່ນວ່າສົມເຫດສົມຜົນ. ຖ້າຫາກວ່າພວກເຮົາໄດ້ເສຍສະລະຕ້ອງການສໍາລັບແບບຖາວອນໄດ້, ແລະແທນທີ່ຈະຮັບຜົນປະໂຫຍດ vicissitudes ແລະການປ່ຽນແປງທີ່ຄາດຫວັງ, ຫຼັງຈາກນັ້ນ "Hell" ຈະສືບຕໍ່ elude ພວກເຮົາ.
ໃຫ້ຫນີ tyranny ຂອງໃບໄດ້. ໃຫ້ຄົ້ນພົບ cyclical ແທນທີ່ຈະ. ໃຫ້ເອົາຕົວເອງອອກຈາກຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຂອງການຕາຍ stare ຂອງການບັງຄັບ, ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ, ແລະຢາກ subliminal ງໍທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເພື່ອເຈົ້າ. ໃຫ້ຂອງຍ້າຍອອກແທນທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນ warrior ຂອງໃບເປີດຂອງ cohesion, ເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ແລະຄວາມປາຖະຫນາຖ້າຫາກເອົາມາໃຫ້ປະຊາຊົນແລະລັກສະນະຮ່ວມກັນ. ບໍ່ມີຫຍັງຈະງ່າຍຂຶ້ນ, ແລະທັນ, ມັນເບິ່ງຄືວ່າ, ບໍ່ມີຫຍັງສາມາດຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ.
Image Source:
ຫວັງວ່າສໍາລັບທີ່ດີທີ່ສຸດ
ສະແດງໃຫ້ເຫັນພວກເຮົາຮັກບາງຄົນ, ການແຜ່ແສງ: