ກ່ອນອື່ໝົດ, ຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າມີປະໂຫຍກ “ເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ”. ເວລາຜ່ານມາ ມີຫຼາຍຄົນບໍ່ເຫັນດີນຳເລື່ອງນີ້. ເຂົາໃຫ້ທັດສະນະວ່າ ເສດຖະກິດຕະຫຼາດແມ່ນຄຳສັບລວມ, ມີລັກສະນະເປັນກາງ ບໍ່ຕິດກັບລະບອບເສດຖະກິດ - ສັງຄົມໃດເລີຍ. ຖືກແທ້! ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ຜິດ ຖ້າຫາກເຂົາເຈົ້ານຳໃຊ້ເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ເພື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ລະບອບເສດຖະກິດ - ສັງຄົມໜຶ່ງທີ່ແນ່ນອນ. ເມື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ລະບອບເສດຖະກິດ - ສັງຄົມໃດໜຶ່ງທີ່ແນ່ນອນ ແມ່ນນອກຈາກບັນດາປັດໃຈລວມ ແຜ່ຫຼາຍຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດແລ້ວ ຍັງມີບັນດາປັດໃຈພິເສດສະເພາະທີ່ສອດຄ່ອງກັບລະບອບເສດຖະກິດ - ສັງຄົມນັ້ນ. ຖ້າຫາກສາມາດຮັບຮູ້ສິ່ງທີ່ເວົ້າມາເທິງນີ້ໄດ້ ພວກເຮົາກໍ່ອາດສາມາດເວົ້າວ່າ “ກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ຢູ່ຫວຽດນາມ”. ຫົວຂໍ້ນີ້ກວ້າງຫຼາຍ, ຂໍປຶກສາພຽງສອງບັນຫາລຸ່ມນີ້ເທົ່ານັ້ນ:
ກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ໃນການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດ
ເພື່ອສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງຂອງລັດທິສັງຄົມນິຍົມ, ໃນກະໂຕສະໄໝຂ້າມຜ່ານ, ຕ້ອງຖືການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດ ເປັນໜ້າທີ່ແຖວໜ້າ. ບັນຫາອັນພື້ນຖານແມ່ນ ຕ້ອງສ້າງຕັ້ງໃຫ້ໄດ້ຮາກຖານອັນໜັກແໜ້ນ ເປັນເອກະລາດ ເປັນເຈົ້ນຕົນເອງ ຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດ. ເລື່ອງນີ້ມັນເລີ່ມຈາກຄວາມຕ້ອງການຂອງກະໂຕການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດ, ຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນຄວາມຕ້ອງການຂອງລະບອບການເມືອງ. ຢາກໄດ້ຄືແນວນັ້ນ ຕ້ອງປະຕິບັດແນວທາງຫັນປະເທດຊາດເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ. ທິດສະດີມາກ - ເລນິນໄດ້ວາງໜ້າທີ່ອອກມາຄື: ເພື່ອຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ຕ້ອງກໍ່ສ້າງພື້ນຖານອຸດສາຫະກຳກົນຈັກ ທີ່ມີຄວາມສາມາດດັດສ້າງທັງກະສິກຳນຳອີກ. ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຜ່ານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງຕ່າງໆ, ພິເສດແມ່ນ ນັບແຕ່ກອງປະຊຸມກາງສະໄໝ ຂອງສູນກາງພັກສະໄໝທີ VII (ປີ 1994) ໄດ້ກຳນົດໜ້າທີ່ນີ້ຢ່າງເດັ່ນຊັດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນແຕ່ລະໄລຍະ ມັນກໍ່ໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມ, ຂະຫຍາຍຕື່ອີກ.
ໂຄງການກໍ່ສ້າງປະເທດຊາດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ (ສະບັບເພີ່ມເຕີນ, ຂະຫຍາຍ ປີ 2011) ຂຽນວ່າ: “ເອົາໃຈໃສ່ເປັນສຳຄັນເຖິງການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳໜັກ, ອຸດສາຫະກຳຜະລິດເຄື່ອງຈັກທີ່ມີລັກສະນະເປັນຮາກຖານ ແລະ ບັນດາຂະແໜງອຸດສາຫະກຳທີ່ມີທ່າໄດ້ປຽບ”(1). ລາຍງານກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ເສດຖະກິດ - ສັງຄົມໄລຍະປີ 2011 – 2015 ກໍ່ວາງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃຫ້ບຸລິມະສິດແກ່ການພັດທະນາ ແລະ ສຳເລັດບັນດາກິດຈະການກໍ່ສ້າງ ທີ່ເປັນຫຼັກແຫຼ່ງແກ່ນສານກ່ຽວກັບຂະແໜງກົນຈັກ, ຜະລິດເຄື່ອງຈັກເຄື່ອງປະກອບປ່ຽນແທນໃຫ້ເຄື່ອງຈັກນຳເຂົ້າຈາກຕ່າງປະເທດ.
ທາງດ້ານທິດສະດີ ແລະ ໃນບັນດາເອກະສານເປັນທາງການ, ລັກສະນະກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມກ່ຽວກັບບັນຫານີ້ແມ່ນຈະແຈ້ງ ແລະ ຖືກຕ້ອງພໍຄວນ. ແຕ່ມີຄົນຈຳນວນໜຶ່ງພັດຄິດຕ່າງ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ, ໃນຍຸກສະໄໝໂລກາພິວັດ, ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດວຽກງານເຫຼົ່ານັ້ນຫຼືບໍ່, ມັນໄດ້ອີງໃສ່ທ່າດີປຽບທຽບຫຼືບໍ່?
ພວກເຮົາຮັບຮູ້ວ່າ ໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ, ໃນຍຸກສະໄໝໂລກາພິວັດ, ການຊື້ຂາຍ ແລກປ່ຽນການຄ້າ ມີຄວາມລຸໂລ່ງ ງ່າຍດາຍກວ່າເກົ່າຫຼາຍ. ແຕ່ວ່າ ບໍ່ແມ່ນຜະລິດຕະພັນອັນໃດ ເຕັກໂນໂລຊີປະເພດໃດ ກໍ່ອາດຈະຊື້ຂາຍຢ່າງເສລີງ່າຍດາຍໄດ້. ສິ່ງດັ່ງກ່າວກໍ່ອາດຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍ. ທີ່ໜຶ່ງ, ກຳລັງກົດດັນຂອງການແກ່ງແຍ້ງ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ອາດຈະໃຫ້ຄູ່ແຂ່ງຂັນມີອາວຸດເພື່ອແກ່ງແຍ້ງກັບຕົນ, ໃຫ້ຄູ່ແຂ່ງຂັນຍຶດເອົາແຫຼ່ງກຳໄລມະຫາສານທີ່ຕົນມີຢູ່. ທີສອງ, ບັນດາມະຫາອຳນາດເຄີຍໃຊ້ການຊື້ຂາຍຜະລິດຕະພັນ ເຕັກໂນໂລຊີ ສິນເຊື່ອ ນັບທັງການພົວພັນທາງການທູດ... ເປັນອາວຸດປະເພດໜຶ່ງເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄູ່ແຂ່ງຕ້ອງຍອມຈຳນົນ. ພວກເຂົາຈຳກັດລາຍຊື່ຜະລິດຕະພັນ ເຕັກໂນໂລຊີສົ່ງນອກ (ພິເສດແມ່ນສິ່ງທີ່ພົວພັນເຖິງການປ້ອງປັນປະເທດ), ສູງສຸດແມ່ນພວກເຂົາປະຕິບັດນະໂຍບາຍຫ້າມສົ່ງສິນຄ້າເຂົ້າອອກປະເທດຢ່າງສິ້ນເຊີງ.
ແນ່ນອນວ່າ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນສິ່ງດັ່ງກ່າວ ແລ້ວມາປິດປະຕູປະເທດ, ເຮັດເອົາເອງທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ການເຮັດຄືແນວນັ້ນແມ່ນບໍ່ເສດຖະກິດ ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄວາມສາມາດຂອງຕົນກໍ່ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດ. ແຕ່ຕໍ່ກັບບາງຂະແໜງການທີ່ເປັນຫຼັກແຫຼ່ງແກ່ນສານ ເປັນຮາກຖານຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດ, ຮັບປະກັນການພັດທະນາແບບຍືນຍົງຂອງປະເທດ, ສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກ ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຂະແໜງການອື່ນໆ, ແມ່ນຕ້ອງສູ້ຊົນເຮັດໃຫ້ຈົນໄດ້.
ອາດຈະຢັ້ງຢືນໄດ້ວ່າ ບັນດາມະຕິ ແລະ ບັນດາເອກະສານເປັນທາງການ ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ກ່ຽວກັບບັນຫານີ້ ແມ່ນສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ຖືກຕ້ອງຕາມທິດທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ຈັ່ງຊັ້ນ ມັນຄ້າງຄາຢູ່ບ່ອນໃດ, ສິ່ງກີດຂວາງນອນຢູ່ບ່ອນໃດ? ມັນນອນຢູ່ກະໂຕຂອດຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນັ້ນເອງ… ລະຫວ່າງເວົ້າ ແລະ ເຮັດ, ລະຫວ່າງມະຕິຕົກລົງ ແລະ ພາກພຶດຕິກຳ ມັນບໍ່ພົບກັນ, ແຕກໂຕນກັນ. ນັ້ນແມ່ນພະຍາດຊ້ຳເຮື້ອຂອງພວກເຮົາ.
ເມື່ອເວົ້າເຖິງການກໍ່ສ້າງບາງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳຫຼັກແຫຼ່ງແກ່ນສານ, ເຂົາເຈົ້າເຄີຍເວົ້າວ່າ ເຮັດບໍ່ໄດ້ຍ້ອນບໍ່ມີທຶນເພື່ອລົງທຶນ. ບັນຫາເປັນຂໍກະແຈຢູ່ນີ້ ແມ່ນຕ້ອງຮັບຮູ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍເປັນຕາຍຂອງມັນ ຕໍ່ກັບການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະ ກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຊອກຫາໄດ້ທາງອອກ ແລະ ວິທີຜ່ານຜ່າ… ລັດຕ້ອງກຳນົດທິດລົງທຶນ ແລະ ມີນະໂຍບາຍສອດຄ່ອງ ກໍ່ຈະຫັນທິດແຫຼ່ງທຶນເພື່ອລົງໃສ່ບ່ອນທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງການທີ່ສຸດ…
ຈຸດໝາຍຍຸດທະສາດເຖິງປີ 2020 ສຳເລັດໂດຍພື້ນຖານການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝທີ່ໄດ້ວາງອອກມານັ້ນ ອາດສາມາດປະກົດເປັນຈິງໄດ້ຫຼືບໍ່? ອາດຈະມີ 60% - 70% ຈຳນວນແຮງງານຫັດຖະກຳໄດ້ຫັນເປັນແຮງງານນຳໃຊ້ເຄື່ອງຈັກຫຼືບໍ່ ຖ້າຫາກພວກເຮົາຊັກຊ້າໃນການປ່ຽນແປງສະພາບການນີ້?
ກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ກ່ຽວກັບການພົວພັນການຜະລິດ
ໂດຍແຕກຕ່າງກັບກຳລັງການຜະລິດ, ລັກສະນະກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມກ່ຽວກັບການພົວພັນການຜະລິດມີຄວາມຈະແຈ້ງກວ່າ ຍ້ອນວ່າມັນແມ່ນໂຄງສ້າງພື້ນຖານຂອງໂຄງບົນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນມີລະບອບການເມືອງສັງຄົມ. ມັນແມ່ນສິ່ງບົ່ງບອກເຖິງບັນດາຍຸກສະໄໝເສດຖະກິດ (ກາກ ມາກ). ເພາະສະນັ້ນ, ເອົາໃຈໃສ່ກໍ່ສ້າງການພົວພັນການຜະລິດມີຄວາມໝາຍພື້ນຖານ ແລະ ໂດຍກົງ ເພື່ອຮັກສາທິດທາງສັງຄົມນິຍົມຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະ ປະກອບສ່ວນອັນສຳຄັນເຂົ້າໃນການປັບປຸງໂຄງບົນ.
ກ່ອນເມື່ອປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ (ປີ 1986), ພວກເຮົາກໍ່ໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນໃນທິດທາງນີ້ ແຕ່ມັນໄດ້ປະຕິບັດການໃນ ເສດຖະກິດໄຮ້ຕະຫຼາດ. ເພາະສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງກົດໜ່ວງການຂະຫຍາຍຕົວຂອງກຳລັງການຜະລິດ ແລະ ກະໂຕການພົວພັນການຜະລິດກໍ່ຖືກອັນຕະລາຍຍ້ອນວິກິດການ. ນັບແຕ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VI ຂອງພັກ, ພວກເຮົາຫັນມາສູ່ເສດຖະກິດສິນຄ້າຫຼາຍພາກສ່ວນ ເຄື່ອນໄຫວຕາມກົນໄກຕະຫຼາດໂດຍມີການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ. ເວົ້າຢ່າງຫຍໍ້ສັ້ນ, ນັ້ນແມ່ນ ເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ. ໂຄງການກໍ່ສ້າງປະເທດຊາດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ (ສະບັບເພີ່ມເຕີນ, ຂະຫຍາຍ ປີ 2011) ແລະ ມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI ຂອງພັກໄດ້ຊີ້ແຈ້ງວ່າ, ນັ້ນແມ່ນພື້ນຖານເສດຖະກິດທີ່ມີການພົວພັນການຜະລິດດ້ວຍຫຼາຍຮູບການກຳມະສິດ, ຫຼາຍພາກສ່ວນເສດຖະກິດ ຫຼາຍຮູບການຈັດຕັ້ງການທຸລະກິດ ແລະ ຮູບການແຈກຢາຍ. ໃນນັ້ນ, ເສກຖະກິດແຫ່ງລັດຖືບົດບາດເປັນເຈົ້າພາທາງ, ເສດຖະກິດລວມໝູ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ແລະ ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງບໍ່ຢຸດບໍ່ຢັ້ງ. ເສດຖະກິດແຫ່ງລັດພ້ອມກັບເສດຖະກິດລວມໝູ່ ນັບມື້ນັບກາຍເປັນຮາກຖານອັນໜັກແໜ້ນ ຂອງດສກຖະກິດແຫ່ງຊາດ, “ຍູ້ແຮງການຂະຫຍາຍຕົວຂອງເສດຖະກິດລວມໝູ່ດ້ວຍຫຼາຍຮູບການ ຊຶ່ງແກ່ນສານແມ່ນເສດຖະກິດສະຫະກອນ”(2).
ບັນດາການກຳນົດທິດໃຫຍ່ໆນີ້ ກໍ່ໄດ້ນຳອອກມາພິຈາລະນາຕົກລົງໃນບັນດາກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງພັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ ແລະ ໃນບັນດາເອກະສານເປັນທາງການອື່ນ. ຕໍ່ກັບແຕ່ລະຮູບແບບເສດຖະກິດ ກໍ່ມີບັນດາເອກະສານສະເພາະທີ່ກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງ.
ພັກ ແລະ ລັດໄດ້ປຸກລະດົມສົ່ງເສີມໃຫ້ທຸກຄົນ ທຸກພາກສ່ວນເສດຖະກິດສ້າງຄວາມຮັ່ງມີຢ່າງຊອບທຳ ແລະ ຖືວ່າເສດຖະກິດເອກະຊົນ ເປັນພາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງລາດ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາກຳລັງໝູນຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດ. ສົ່ງເສີມການສ້າງຕັ້ງບັນດາກຸ່ມເສດຖະກິດເອກະຊົນທີ່ໃຫຍ່ໂຕເຂັ້ນແຂງ ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເຄື່ອນໄຫວໃນທົ່ວປະເທດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງບືນຕົວຂຶ້ນໃຫ້ທຽບເທົ່າກັບລະດັບພາກພື້ນ ແລະ ລະດັບໂລກ. ເສດຖະກິດເອກະຊົນປັດຈຸບັນນີ້ໄດ້ມີໜ້າຢູ່ໃນຫຼາຍຂົງເຂດການຜະລິດ ທຸລະກິດ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ຖືກຫ້າມຂາດ ເຊັ່ນຢູ່ໃນບາງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳໜັກ ທະນາຄານ ການຂົນສົ່ງທາງທະເລ ການເດີນອາກາດ ການຄ້າແລະສິນເຊື່ອສາກົນ ການລົງທຶນອອກສູ່ຕ່າງປະເທດ,... ບັນດາຮູບການເສດຖະກິດປະສົມ ລະຫວ່າງເສດຖະກິດຂອງລັດ ກັບເສດຖະກິດເອກະຊົນ ນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບການເປີດກວ້າງ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ກໍ່ຍັງມີຫຼາຍບັນຫາບໍ່ຕອບສະໜອງໄດ້ກັບຄວາມຕອ້ງການ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ໃນການສ້າງສະໜາມແກ່ງແຍ້ງທີ່ສະເໝີພາບ ລະຫວ່າງບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດ ທາງດ້ານນິຕິກຳ ກໍ່ຄືໃນການເຄື່ອນໄຫວພຶດຕິກຳແຫ່ງການຜະລິດ ການທຸລະກິດ. ດ້ານອື່ນອີກ, ກໍ່ຕ້ອງເພີ່ມທະວີການອົບຮົມສຶກສາ ແນະນຳ ຄຸ້ມຄອງເພື່ອໃຫ້ເສດຖະກິດເອກະຊົມທຳມາຫາກິນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ຮັບປະກັນຄວາມກົມກຽວທາງດ້ານຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງພາກລັດ - ພາກເອກະຊົນ, ຜົນປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າຂອງວິສາຫະກິດ ແລະ ຜູ້ອອກແຮງງານ.
ໃນການກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ພວກເຮົາເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງການປັບປຸງ ບູລະນະ ແລະ ພັດທະນາບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດທີ່ເປັນ “ກະດູກສັນຫຼັງ”, “ເສົາຄ້ຳ” ຂອງລະບອບສັງຄົມ. ເລື່ອງນີ້ບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນການຈຳແນກປະພຶດດີ, ເປັນສັນທາຄະຕິ. ແຕ່ ພວກເຮົາເອົາໃຈໃສ່ພັດທະນາພາກສ່ວນເສດຖະກິດນີ້ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການເກື້ອກູນຄືແຕ່ກ່ອນອີກ, ຫາກກົງກັນຂ້າມ, ຕ້ອງໃຫ້ເສດຖະກິດແຫ່ງລັດເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນໃນການແກ່ງແຍ້ງ ແລະ ດ້ວຍການແກ່ງແຍ້ງສະເໝີພາບ. ເສດຖະກິດແຫ່ງລັດຕ້ອງເປັນກຳລັງວັດຖຸທີ່ປະກອບສ່ວນອັນສຳຄັນ ເຂົ້າໃນການດັດສົມຕະຫຼາດ ແລະ ກຳນົດທິດເສດຖະກິດຕະຫຼາດ, ມີຄຸນປະໂຫຍດເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ແກ່ບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດອື່ນ. ຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຕ່າງໆທີ່ກ່າວມາເທິງນີ້ ຕ້ອງເປັນຈຸດໝາຍແຫ່ງການສູ້ຊົນຢ່າງດູເດືອດ ແລະ ຍາວນານ. ດ້ານໜຶ່ງ, ກໍ່ສ້າງລະບຽບກົດໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ ເພີ່ມເຕີມ ແລະ ປັບປຸງບູລະນະຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງໃຫ້ແທດເໝາະກັບສະພາບການ. ຄືດັ່ງທີ່ປັດຈຸບັນພວກເຮົາພວມເຮັດ ຄືປ່ຽນແປງໃໝ່ຕົວແບບຈະເລີນເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ຈັດວາງໂຄງປະກອບບັນດາຂົງເຂດຄືນໃໝ່ ເຊັ່ນການລົງທຶນຂອງພາກລັດ, ທະນາຄານ ແລະ ວິສາຫະກິດແຫ່ງລັດ. ດ້ານອື່ນ, ເພີ່ມທະວີວຽກງານຄຸ້ມຄອງໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ ນັບແຕ່ກົງຈັກ ພະນັກງານ ຈົນເຖິງແບບວິທີການຜະລິດ ທຸລະກິດ, ກວດກາແລະຕິດຕາມກວດການຢ່າງທັນການ ແໜ້ນແຟ້ນ...
ໃນເວລາຜ່ານມາ ພວກເຮົາໄດ້ມີຄວາມຜິດພາດ ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງບໍ່ໜ້ອຍ ທີ່ກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ແກ່ບົດບາດ ອິດທິພົນ ແລະ ນາມມະຍົດຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງລັດ… ພວກຄົນຊົ່ວຢູ່ໃນປະເທດ ແລະ ຕ່າງປະເທດໄດ້ສວຍໂອກາດນີ້ ເພື່ອໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີເສດຖະກິດແຫ່ງລັດ, ທວງໃຫ້ມີການຫັນເປັນເອກະຊົນ, ສະເໜີໃຫ້ຮັບຮູ້ບົດບາດເປັນເຈົ້າພາທາງຂອງເສດຖະກິດເອກະຊົນ ແລະ ຮັບຮູ້ເສດຖະກິດປະຊາຊົນວິສາຫະກິດເປັນ “ກຳປັ້ນເຫຼັກ”.
ຕໍ່ກັບເສດຖະກິດລວມໝູ່ ຊຶ່ງສະຫະກອນເປັນແກ່ນສານນັ້ນ ເສັ້ນທາງຂອງມັນກໍ່ຫຍຸ້ງຍາກຄົດລ້ຽວ. ຕາມຈິງແລ້ວ ເສດຖະກິດລວມໝູ່ຖືກຫລຸດໜ້ອຍຖອຍລົງທາງດ້ານອັດຕາສ່ວນໃນເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດ ຢ່າງບໍ່ຢູດຢັ້ງ. ສິບກວ່າປີທີ່ຜ່ານມາ ອັດຕາສ່ວນຂອງເສດຖະກິດລວມໝູ່ ກວມປະມານແຕ່ ຫຼາຍກວ່າ 3% ເຖິງ 5% ໃນຈີດີພີ. ວຽກງານນຳພາ ແລະ ຄຸ້ມຄອງ ຍັງປ່ອຍປະຫຼະຫຼວມເສດຖະກິດລວມໝູ່, ຍັງບໍ່ທັນເອົາໃຈໃສ່ຕັ້ງມັນໃຫ້ຖືກຕາມລະດັບຄວາມສຳຄັນ. ຄວາມເປັນຈິງພວມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາ ຕ້ອງວາງແຜນຍຸດທະສາດພັດທະນາສະຫະກອນຢ່າງຍາວນານ ດ້ວຍບາດກ້າວເດີນ ແລະ ນະໂຍບາຍອັນລະອຽດ ສອດຄ່ອງກັບພາກຕົວຈິງ, ຈຶ່ງສາມາດປ່ຽນແປງສະພາບການໄດ້./.
* ຄັດແປຈາກບົດທີ່ໄດ້ລົງໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 850 (ເດືອນ ສິງຫາ 2013)
(1), (2) ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ: ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XI, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ - ຊື່ເທິດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ໜ້າ 75, ໜ້າ 208.