ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາເນື້ອໃນຕົ້ນຕໍ ໃນແຜນຍຸດທະສາດພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມຂອງຫວຽດນາມ. (ພາບ: vbsp.org.vn)
ວກ. - ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ແມ່ນຄວາມມຸ່ງຫວັງຂອງມະນຸດຊາດທີ່ກ້າວໜ້າໃນໂລກ. ຢູ່ຫວຽດນາມ, ພ້ອມກັບການຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມນັ້ນ ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາເນື້ອໃນຕົ້ນຕໍ ໃນແຜນຍຸດທະສາດພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ຂອງປະເທດຊາດ.
1- ຕາມຄວາມໝາຍກວ້າງ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ (Social Security, Sécurité sociale) - ພາກສ່ວນປະກອບທີ່ສຳຄັນຂອງຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ - ແມ່ນການຮັບປະກັນການປະຕິບັດສິດຕ່າງໆຂອງມະນຸດ ໃຫ້ເຂົາມີຊີວິດຢູ່ໃນສັນຕິພາບ; ມີເສລີພາບໃນການທຳມາຫາກິນ, ການຢູ່ອາໄສ, ການຍ້າຍທີ່ຢູ່; ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ສະເໝີພາບຕໍ່ໜ້າກົດໝາຍ; ໄດ້ຮ່ຳຮຽນ, ມີວຽກເຮັດງານທຳ, ມີເຮືອນຢູ່; ໄດ້ຮັບປະກັນທາງດ້ານລາຍໄດ້ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈຳເປັນ ເມື່ອຖືກອຸບັດເຫດ, ເຈັບໄຂ້ໄດ້ພະຍາດ, ເຖົ້າແກ່ອ່ອນໂຊ,... ສ່ວນຕາມຄວາມໝາຍແຄບ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແມ່ນການທີ່ສັງຄົມປົກປັກຮັກສາສະມາຊິກຂອງຕົນ ໂດຍຜ່ານບັນດາມາດຕະການສາທາລະນະເປັນລວາດ ແນໃສ່ແກ້ໄຂຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຕ່າງໆຍ້ອນຖືກໄພທຳມະຊາດ, ເຈັບເປັນ, ຖືພາເກີດລູກ, ອຸບັດເຫດແຮງງານ, ວ່າງງານ, ພິການ, ເຖົ້າແກ່ອ່ອນໂຊ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຮັບປະກັນການດູແລສຸກຂະພາບ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອທາງການແພດໃຫ້ແກ້ຄອບຄົວທີ່ມີລູກນ້ອຍ, ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ໂດດດ່ຽວ, ເດັກກຳພ້າທີ່ຖືກທອດຖິ້ມ,...
ພິຈາລະນາທາງດ້ານຕົ້ນກຳເນີດປະຫວັດສາດ, ການເຄື່ອນໄຫວສັງຄົມສົງເຄາະບາງຢ່າງໃນປະຫວັດສາດຖືກຖືວ່າເປັນໜໍ່ແໜງຂອງຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມໃນປະຈຸບັນ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ເປັນພັນປີ ບັນດາການຈັດຕັ້ງສາສະໜາ ແລະ ກຸ່ມການກຸສົນໃນຊຸມຊົນຢູ່ບັນດາປະເທດ ທັງຢູ່ພາກຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ ໄດ້ປະຕິບັດການສົງເຄາະນັ້ນ. ແຕ່ ການກຳນົດເບິ່ງວ່າ ນັກແນວຄິດໃດແລະນັກເຄື່ອນໄຫວການເມືອງ-ສັງຄົມໃດ ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີໃນການສະເໜີທິດສະດີ ແລະ ວິທີການກໍ່ສ້າງນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ທຳອິດໃນໂລກນັ້ນ ແມ່ນຍັງເປັນບັນຫາທີ່ຈະຕ້ອງມີການຊີ້ແຈງຕໍ່ໄປ.
ມາເຖິງປະຈຸບັນ, ນັກສັງຄົມວິທະຍາຕາເວັນຕົກສ່ວນຫຼາຍລ້ວນແຕ່ຖືວ່າທ່ານ ອົດໂຕ ຟອນ ບີສະມາກ (Otto Von Bismarck) ເປັນຜູ້ທຳອິດໃນໂລກ ທີ່ໄດ້ອອກກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບ ກ່ຽວກັບການປະກັນອຸບັດເຫດ, ປະກັນຜູ້ສູງອາຍຸ ຢູ່ປະເທດເຢຍລະມັນ ໃນລະຫວ່າງກາງທົດສະວັດທີ 8 ຂອງສະຕະວັດທີ XIX; ສ່ວນນັກປະຕິຮູບເສດຖະກິດອັງກິດ ທ່ານ ວິນລຽມ ແຮນຣີ ບີເວີຣິດ (William Henry Beveridge) ແມ່ນຜູ້ທີ່ສອງ ທີ່ໄດ້ສະເໜີໃຫ້ສະພາແຫ່ງຊາດອັງກິດ ຮັບຮອງຜ່ານນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມບາງສະບັບໃນປີ 1942. ແຕ່, ກ່ອນການສະເໜີຂອງ ວ.ຮ. ບີເວີຣິດ 67 ປີ ແລະ ກອ່ນກົດໝາຍກ່ຽວກັບການປະກັນອຸບັດເຫດ, ປະກັນຜູ້ສູງອາຍຸ ຂອງ ອ.ຟ. ບີສະມາກ ປະມານ 10 ປີ, ກະໂນທ່ານ ກາກມາກ ໄດ້ຍົກທັດສະນະຕ່າງໆອອກມາ ເພື່ອເປັນຫຼັກຖານທິດສະດີ ໃຫ້ແກ່ການກໍ່ສ້າງລະບົບນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ພາຍໃຕ້ສັງຄົມນິຍົມ ຊຶ່ງເພິ່ນຖືວ່ານັ້ນແມ່ນລະບອບສັງຄົມທີ່ກ້າວໜ້າ ແລະ ຍຸຕິທຳ, ຕາມກົດເກນວິວັດທະນາການທາງປະຫວັດສາດ, ທີ່ຈະແທນທີ່ໃຫ້ແກ່ລະບົບທຶນນິຍົມໃນສະໄໝນັ້ນ, ເຖິງວ່າວິວັດການປ່ຽນແທນນັ້ນຈະຕ້ອງໄປຜ່ານເສັ້ນທາງຄົດລ້ຽວ ລະອິດລະອ້ຽວ ແລະ ຍາວນານກໍຕາມ.
ແທ້ຈິງ, ໃນນິພົນຕຳໜິວິພາກໂຄງການການເມືອງໂກຕາ ທີ່ທ່ານກາກມາກຂຽນປີ 1875, ພາຍຫຼັງປະຕິເສດຄວາມຄິດທີ່ບໍ່ຖືກກັບຄວາມເປັນຈິງຂອງຝ່າຍ ລາດຊານ - ຝ່າຍໜຶ່ງໃນພັກກຳມະກອນປະຊາທິປະໄຕ-ສັງຄົມເຢຍລະມັນໃນເວລານັ້ນ - ທີ່ຖືວ່າ ໃນສັງຄົງສັງຄົມນິຍົມ ຜູ້ອອກແຮງງານແຕ່ລະຄົນຕ້ອງໄດ້ຮັບ “ລາຍໄດ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕັດແບ່ງຂອງແຮງງານ”, ກາກມາກໄດ້ນຳສະເໜີບັນດາຂໍ້ຄິດເຫັນທີ່ມີຄວາມກວມລວມກວ້າງ ກ່ຽວກັບການແຈກຢາຍ ແລະ ແຈກຢາຍຄືນໃໝ່ ຍອດຜະລິດຕະພັນສັງຄົມ ເພື່ອແນໃສ່ປະຕິບັດຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ແລະ ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ.
ຕາມກາກມາກ, ກ່ອນເມື່ອທີ່ຈະແຈກຢາຍໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານ, “ໃນຍອດຜະລິດຕະພັນນັ້ນ, ຕ້ອງຫັກອອກ:
ໜຶ່ງແມ່ນ, ສ່ວນໜຶ່ງເພື່ອປ່ຽນແທນພາຫະນະການຜະລິດທີ່ໄດ້ໃຊ້ໄປແລ້ວ.
ສອງແມ່ນ, ສ່ວນເພີ່ມເຕີມໜຶ່ງເພື່ອເປີດກວ້າງການຜະລິດ.
ສາມແມ່ນ, ສ່ວນໜຶ່ງເປັນກອງທຶນສຳຮອງ ຫຼືກອງທຶນປະກັນອຸບັດເຫດ, ຄວາມວຸ່ນວາຍຍ້ອນໄພທຳມະຊາດ, v.v..
ການຫັກເອົາບ້ວງເງິນເຫຼົ່ານັ້ນຈາກ “ລາຍໄດ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕັດແບ່ງຂອງແຮງງານ” ແມ່ນຄວາມຈຳເປັນເສດຖະກິດ, ແລະຈະຫັກຫຼາຍຫຼືໜ້ອຍນັ້ນ ແມ່ນແລ້ວແຕ່ບັນດາອຸປະກອນແລະກຳລັງທີ່ມີຢູ່ໃນເວລານັ້ນ...
ສ່ວນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງຍອດປະລິດຕະພັນ ຈະໄດ້ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງອຸປະໂພກບໍລິໂພກ. ກ່ອນເມື່ອແຈກຈ່າຍໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານແຕ່ລະຄົນນັ້ນ, ຍັງຕ້ອງຫັກອອກເພື່ອ:
ໜຶ່ງແມ່ນ, ເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍການຄຸ້ນຄອງລວມ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນໂດຍກົງກັບການຜະລິດ...
ສອງແມ່ນ, ເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການລວມ, ເຊັ່ນໂຮງຮຽນ, ອົງການສາທາລະນະສຸກ, v.v..
ສາມແມ່ນ, ກອງທຶນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອລ້ຽງເກືອບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສາມາດອອກແຮງງານ, v.v.., ລວມຄວາມວ່າ ເປັນສິ່ງທີ່ປະຈຸບັນນີ້ເຂົາເຈົ້າເອີ້ນວ່າ ການສົງເຄາະສັງຄົມຂອງລັດ”(1).
ຈາກບັນດາຂໍ້ຄິດທິດສະດີເທິງນີ້ຂອງກາກມາກ, ພວກເຮົາອາດຈະທອດຖອນຄວາມຮັບຮູ້ຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວພັນເຖິງບັນຫາ ເຊິ່ງປະຈຸບັນນີ້ສັງຄົມວິທະຍາທີ່ທັນສະໄໝ ຖືວ່າເປັນສາມພາລະບົດບາດຂອງລະບົບນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ໃນທຸກປະເທດໃນໂລກ. ນັ້ນແມ່ນ ປ້ອງກັນຄວາມສ່ຽງ, ລົດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງ ແລະ ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຄວາມສ່ຽງ ໃຫ້ພົນລະເມືອງຂອງແຕ່ລະປະເທດ.
ທີໜຶ່ງ, ຄວາມເປັນເຈົ້າການ “ປ້ອງກັນຄວາມສ່ຽງ” ໃຫ້ປະຊາຊົນສ່ວນຫຼວງຫຼາຍໃນສັງຄົມ ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ວາງອອກມາໃນຄວາມພົວພັນຊຶ່ງກັນແລະກັນ ກັບວິວັດການຜະລິດຊ້ຳງ່າຍດາຍ ແລະ ຜະລິດຊ້ຳເປີດກວ້າງຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດຢູ່ແຕ່ລະປະເທດ.
ທີສອງ, ການ “ລົດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງ” ໃຫ້ແກ່ບັນດາເປົ້າໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດແລະແກ້ໄຂຢ່າງຮອບຄອບ ທັງສອງດ້ານສັງຄົມແລະທຳມະຊາດ, ບໍ່ອາດເບິ່ງເບົາດ້ານໜຶ່ງດ້ານໃດໄດ້.
ທີສາມ, ນອກຈາກການສ້າງບັນດາກອງທຶນເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມສ່ຽງ, ລົດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຄືກ່າວມາເທິງນີ້ແລ້ວ, ຍັງຕ້ອງຫັກສ່ວນໜຶ່ງໃນຍອດຜະລິດຕະພັນສັງຄົມ ເພື່ອສ້າງກອງທຶນທີ່ຈຳເປັນໜຶ່ງອີກ ເພື່ອລ້ຽງເກືອ ຊຶ່ງເນື້ອແທ້ແມ່ນເພື່ອ “ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຄວາມສ່ຽງ” ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສາມາດອອກແຮງງານ.
ເປັນທຳມະດາວ່າ, ຍ້ອນຄວາມຈຳກັດຂອງເງື່ອນໄຂປະຫວັດສາດກ່ອນໜ້ານີ້ເກືອບ 150 ປີ, ກາກມາກ ບໍ່ສາມາດຄາດຄະເນໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ກ່ຽວກັບການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ແລະ ຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບ ຂອງລະບົບນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຄືໃນປະຈະບັນ ຊຶ່ງຫຼາຍປະເທດ - ເປັນຕົ້ນແມ່ນບັນດາປະເທດທີ່ໄປຕາມກະແສຟອງປະຊາທິປະໄຕ-ສັງຄົມ ຢູ່ເອີຣົບເໜືອ - ພວມປະຕິບັດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍ້ອນທັດສະນະຄະຕິຂອງກາກມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ ໃນເວລານັ້ນຍັງອຽງໄປທາງການກໍ່ສ້າງຕົວແບບລັດທິສັງຄົມນິຍົມແຫ່ງລັດ, ດັ່ງນັ້ນພວກເພິ່ນຈຶ່ງມີຄວາມຄິດ “ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ການປະກັນສຳລັບຄົນງານ ກາຍເປັນວຽກງານຂອງລັດໂດຍສົມບູນ”(2) ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ສັງຄົມສ້າງເປັນແຫຼ່ງທຶນຂອງກອງທຶນປະກັນສັງຄົມ.
2- ໃນໄລຍະເຄິ່ງຕົ້ນຂອງສະຕະວັດທີ XX, ໃນເວລາໄປຫາເສັ້ນທາງກູ້ຊາດກູ້ປະຊາຊົນ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ເວລານັ້ນໃສ່ຊື່ຫວຽດນອ໋າຍກວັກ, ໄດ້ເລີ່ມຈາກຄວາມຮັກຊາດ ໄປພົບກັບລັດທິມາກ - ເລນິນ. ຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ຄົ້ນຄວ້າຂະຫຍາຍທັດສະນະຂອງບັນດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງລັດທິສັງຄົມນິຍົມວິທະຍາສາດ ແລະ ໝູນໃຊ້ເຂົ້າເງື່ອນໄຂອັນລະອຽດຂອງຫວຽດນາມຢ່າງປະດິດສ້າງ ເພື່ອດຳເນີນການປະຕິວັດຊາດ-ປະຊາທິປະໄຕ, ໂຄ່ນລົ້ມແອກປົກຄອງຂອງພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນ-ສັກດິນາ, ຍາດເອົາເອກະລາດມາໃຫ້ປະເທດຊາດ, ກໍ່ສ້າງລະບອບປະຊາທິປະໄຕປະຊາຊົນ ກ້າວຂຶ້ນສັງຄົມນິຍົມເທື່ອລະກ້າວ. ຈຸດໝາຍຕົ້ນຕໍແມ່ນແນໃສ່ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າແລະຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ, ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຫວຽດນາມຫລຸດຜົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກ, ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນມີວຽກເຮັດງານທຳ, ມີຄວາມສຸກ, ໄດ້ຮ່ຳຮຽນໜັງສື, ເມື່ອເຈັບເປັນກໍ່ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ, ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ບໍ່ອອກແຮງງານໄດ້ກໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນ, ຮີດຄອງປະເພນີອັນດີງາມໄດ້ຮັບການເສີມຂະຫຍາຍ, ຮີດຄອງທີ່ບໍ່ດີກໍ່ຈະໄດ້ລົບລ້າງເປັນແກ່ລະກ້າວ. ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເສັ້ນທາງອັນຖືກຕ້ອງແລະຈຸດໝາຍອັນສູງສົ່ງຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມ, ເພິ່ນຍັງເປັນຜູ້ລິເລີ່ມແລະຕັ້ງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ການປະຕິບັດບັນດານະໂຍບາຍສັງຄົມເວົ້າລວມ, ກວມທັງລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມເວົ້າໂດຍສະເພາະ ໃນແຕ່ລະໄລຍະອັນລະອຽດຂອງວິວັດການປະຕິວັດຢູ່ຫວຽດນາມ.
ການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາປີ 1945 ໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດ, ປະເທດສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມໄດ້ກຳເນີດເກີດຂຶ້ນ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດຖະບານຊົ່ວຄາວ ແລະ ປວງຊົນຕ້ອງປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນຮີບດ່ວນໃນທັນທີທັນໃດຄື ຍູ້ຖອຍໄພອຶດຫີວດ້ວຍວິທີປຸກລະດົມບັ້ນແຂ່ງຂັນເພີ່ມພູນຜະລິດຜົນ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຈັດຕັ້ງການບໍລິຈາກ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອບັນດາຄອບຄົວທີ່ຂາດເຂີນອາຫານການກິນ. ໃນໂອກາດດຽວກັນນັ້ນ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນຍັງມີແຜນນະໂຍບາຍເປີດບັ້ນຂົນຂວາຍຂະໜາດໃຫຍ່ໃນທົ່ວປະເທດ ເພື່ອລົບລ້າງໄພກືກໜັງສືໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ກວມເຖິງ 95% ຂອງຈຳນວນພົນລະເມືອງ - ຊຶ່ງເປັນຜົນຕາມມາຂອງ “ນະໂຍບາຍເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນໂງ່ຈ້າ” ທີ່ລະບອບລ່າເມືອງຂຶ້ນປະໄວ້ -, ພ້ອມນັ້ນກໍ່ປະຕິບັດການສຶກສາທົ່ວໄປແຕ່ລະດັບຕ່ຳຂຶ້ນສູງເທື່ອລະກ້າວ ເພື່ອຍົກສູງລະດັບປັນຍາຄວາມຮູ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການກໍ່ສ້າງປະເທດໃນທຸກດ້ານ.
ມາຮອດການຕໍ່ສູ້ອັນລຳບາກຍາວນາມ ຕ້ານພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຮຽກຮ້ອງອຳນາດການປົກຄອງປະຊາຊົນແຂວງຕ່າງໆ ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເບິ່ງແຍງດູແລການລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ, ເພີ່ມຄວາມຮັ່ງມີ, ພັດທະນາວັດທະນະທຳ - ການສຶກສາ ເພື່ອແນໃສ່: “ເຮັດໃຫ້ຄົນຍາກຈົນກໍພໍຢູ່ພໍກິນ. ຄົນທີ່ມີຄວາມພໍຢູ່ພໍກິນກໍ່ກາຍເປັນຮັ່ງມີ. ຄົນຮັ່ງມີກໍຮັ່ງມີຍິ່ງຂຶ້ນ. ປະຊາຊົນທຸກຄົນຮູ້ໜັງສື. ຜູ້ໃດກໍຮູ້ສາມັກຄີ, ຮັກຊາດ”(3).
ການຕໍ່ສູ້ຕ້ານຝຣັ່ງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ, ພາກເໜືອໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຢ່າງສົມບູນ ແລະໄດ້ກ້າວເຂົ້າສູ່ສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມເທື່ອລະກ້າວ. ໂດຍໝູນໃຊ້ລັດທິມາກ - ເລນິນຢ່າງປະດິດສ້າງເຂົ້າສູ່ເງື່ອນໄຂອັນລະອຽດຂອງປະເທດ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນ ບໍ່ໄດ້ນຳສະເໜີທິດສະດີກ່ຽວກັບລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ດ້ວຍບັນດາລັກສະນະແລະເກນກຳນົດຂອງຕົວແບບສັງຄົມໃນອຸດົມຄະຕິ, ທີ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນຫົວສະໝອງ ເພື່ອຈາກນັ້ນບັງຄັບໃຫ້ “ພາກຕົວຈິງຕ້ອງຕາມແບບ”, ຄືທີ່ ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ ເຄີນກ່າວເຕື່ອນ(4). ກົງຂ້າມ, ເພິ່ນໄດ້ອະທິບາຍກ່ຽວກັບລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ຢ່າງເໝາະກັບຄວາມເປັນຈິງ, ທຳມະດາສາມັນ, ເຂົ້າໃຈງ່າຍສຳລັບພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດໃນປະເທດ: “ລັດທິສັງຄົມນິຍົມແມ່ນຍຸຕິທຳ ສົມເຫດສົມຜົນ: ເຮັດຫຼາຍໄດ້ຊົມໃຊ້ຫຼາຍ, ເຮັດໜ້ອຍຊົມໃຊ້ໜ້ອຍ, ບໍ່ເຮັດຈະບໍ່ໄດ້ຊົມໃຊ້. ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ອ່ອນໂຊຫຼືພິການ ຈະໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງຊ່ວຍເຫຼືອຈາກລັດ”(5), “ລັດທິສັງຄົມນິຍົມກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນແນໃສ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຫລຸດຜົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກ, ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນມີວຽກເຮັດງານທຳ, ໄດ້ກິນອິ່ມນຸ່ງອຸ່ນ ແລະ ມີຊີວິດສົມບູນພູມສຸກ”(6),...
ດ້ວຍທັດສະນະຄະຕິກ່ຽວກັບລັດທິສັງຄົມນິຍົມດັ່ງກ່າວເທິງນີ້ ແລະ ດ້ວຍຖານະເປັນຫົວໜ້າຄະນະຮ່າງລັດຖະທຳມະນູນສະບັບປັບປຸງປີ 1959 ຂອງປະເທດສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມ ໃນໄລຍະຕົ້ນຂອງສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຊີ້ນຳການຂຽນເນື້ອໃນທີ່ສຳຄັນຕ່າງໆເຂົ້າໃນລັດຖະທຳມະນູນສະບັບນີ້ຄື ບັນດາມາດຕາທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບບັນດາສິດໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມອັນພື້ນຖານ ຂອງພົນລະເມືອງເຊັ່ນ “ສິດເຮັດວຽກ”, “ສິດພັກຜ່ອນ”, “ສິດຮ່ຳຮຽນ”, “ສິດໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານວັດຖຸເມື່ອເຖົ້າແກ່ອ່ອນໂຊ, ເຈັບເປັນ ຫຼືບໍ່ສາມາດອອກແຮງງານອີກ”,...
ການກຳນົດໃນລັດຖະທຳມະນູນ ແລະ ປະຕິບັດເປັນແຕ່ລະກ້າວ ບັນດາສິດພື້ນຖານກ່ຽວກັບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກຄົນຢູ່ພາກເໜືອຕາມແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ ຊຶ່ງໄດ້ປະກອບສ່ວນປຸກລະດົມໃຫ້ທົ່ວກອງທັບ, ທົ່ວປວງຊົນເຮົາເສີມຂະຫຍາຍລັດທິຮັກຊາດ ແລະ ລັດທິວິລະຊົນປະຕິວັດ ໃນພາລະກິດສ້າງສາ ແລະ ປົກປັກຮັກສາພາກເໜືອ, ປົດປ່ອຍພາກໃຕ້, ໂຮມປະເທດຊາດເຂົ້າເປັນເອກະພາບ.
3- ນັບແຕ່ເມື່ອລິເລີ່ມແລະນຳພາປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດຊາດຢ່າງຮອບດ້ານມາເຖິງປະຈຸບັນ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຍາມໃດກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການໝູນໃຊ້ ແລະ ຂະຫຍາຍລັດທະມາກ - ເລນິນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນຢ່າງປະດິດສ້າງ ໃນສະພາບການທີ່ມີການຜັນປ່ຽນໃໝ່ຂອງປະເທດແລະຂອງຍຸກສະໄໝ ເພື່ອແນໃສ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ຈິນຕະນາການທິດສະດີຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ບົນພື້ນຖານສະຫລຸບສັງລວມພຶດຕິກຳໃນປະເທດ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປີດກວ້າງສາຍຕາອອກສູ່ພາຍນອກ, ເອົາໃຈໃສ່ຄົ້ນຄວ້າທາບທາມ ແລະ ຄັດເລືອກເອົາບົດຮຽນທີ່ດີຂອງຫຼາຍປະເທດໃນໂລກ. ຜ່ານນັ້ນ, ພັກກໍໄດ້ກຳນົດນັບມື້ນັບຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບລະບົບບັນດາແຜນນະໂຍບາຍ, ທັດສະນະກຳນົດທິດໃຫ້ແກ່ການແກ້ໄຂບັນດາສາຍພົວພັນອັນພື້ນຖານກ່ຽວກັບເສດຖະກິດ ການເມືອງ ວັດທະນະທຳ ສັງຄົມ,... ໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານຂຶ້ນສູ່ສັງຄົມນິຍົມ ຢູ່ຫວຽດນາມ.
ຖ້າຫາກ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VI ຂອງພັກ (ປີ 1986) ຫາກໍ່ພິຈາລະນາກ່ຽວກັບຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VII (ປີ 1991) ພິຈາລະນາກ່ຽວກັບຄວາມກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ ແຕ່ເຖິງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VIII (ປີ 1996) ພັກກໍ່ໄດ້ກຳນົດວ່າ ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດຕ້ອງຕິດແໜ້ນກັບຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວ, ແຕ່ລະນະໂຍບາຍ ແລະ ໃນຕະຫຼອດຂະບວນວິວັດການພັດທະນາ. ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VIII ຂອງພັກໄດ້ນຳສະເໜີຫຼາຍທັດສະນະໃໝ່ ກ່ຽວກັບການແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາສັງຄົມ, ໃນນັ້ນມີບັນດາເນື້ອໃນກ່ຽວກັບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ແຕ່ຄຳສັບ “ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ” ຍັງບໍ່ທັນປະກົດຢ່າງເປັນທາງການຢູ່ໃນບັນດາເອກະສານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງພັກ.
ຄຳສັບ “ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ” ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງເປັນທາງການໃນເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ IX (ປີ 2001) ດ້ວຍການຢັ້ງຢືນ “ຕ້ອງຮີບເປີດກວ້າງລະບົບປະກັນໄພສັງຄົມ ແລະ ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ. ກໍ່ສ້າງແລະປະຕິບັດໂດຍໄວ ນະໂຍບາຍປະກັນໄພວ່າງງານ”. ຄຳສັບ “ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ” ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າເປັນ “ທັດສະນະຄະຕິແນໃສ່ສ້າງເຄືອຂ່າຍຄວາມປອດໄພໜຶ່ງທີ່ກວມດ້ວຍຫຼາຍຊັ້ນ ໃຫ້ສະມາຊິກທຸກຄົນໃນປະຊາຄົມ ໃນກໍລະນີລາຍໄດ້ຫລຸດລົງຫຼືຖືກເສຍ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນຍ້ອນ “ຄວາມສ່ຽງ” ທາງສັງຄົມ ແລະ ໄພທຳມະຊາດ, ໃນນັ້ນ ບັນຫາປະກັນໄພສັງຄົມແລະການສັງຄົມສົງເຄາະ ແມ່ນບັນດານະໂຍບາຍຕົ້ນຕໍເພື່ອປະຕິບັດຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຢູ່ຫວຽດນາມ”. ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ IX ໄດ້ຈາລຶກຫຼັກໝາຍທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບທັດສະນະ, ແນວທາງຂອງພັກ ກ່ຽວກັບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ. ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຍາມໃດກໍເປັນເນື້ອໃນສຳຄັນໜຶ່ງ ທີ່ມີຢູ່ໃນເກືອບທັງໝົດທຸກເອກະສານທີ່ສຳຄັນຂອງພັກ ໃນບັນດາກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນ. “ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ນະໂຍບາຍສັງຄົມ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາມາດຕະການເພື່ອແນໃສ່ແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາສັງຄົມ”.
ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ X (ປີ 2006) ໄດ້ວາງທິດທາງຍຸດທະສາດໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຢູ່ຫວຽດນາມ. ພ້ອມກັນກັບບັນດາແຜນນະໂຍບາຍເພື່ອຂະຫຍາຍລະບົບນະໂຍບາຍທີ່ຫັນເຂົ້າສູ່ການແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາສັງຄົມ, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ X ຍັງຢັ້ງຢືນວ່າ ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຕ້ອງໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວດ້ວຍຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບ ແລະ ຕິດກັບບັນດານະໂຍບາຍປະກັນໄພ.
ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI (ປີ 2011) ກຳນົດແຈ້ງທິດທາງ, ແຜນຍຸດທະສາດການພັດທະນາລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມໃນໄລຍະໃໝ່. ຄຽງຂ້າງນັ້ນ, ໃນແຜນຍຸດທະສາດພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ 2011 - 2020, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ເນັ້ນເຖິງບົດບາດຂອງຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ໃນຈຸດໝາຍພັດທະນາເສດຖະກິດ ແລະ ກຳນົດທິດທາງພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ. ໃນພາກ ຈຸດໝາຍຕົ້ນຕໍກ່ຽວກັບການພັດທະນາເສດຖະກິດ ວັດທະນະທຳ ສັງຄົມ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ, ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ໄດ້ເນັ້ນ “ສະວັດດີການສັງຄົມ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ການເບິ່ງແຍງດູແລສຸຂະພາບຂອງຊຸມຊົນໄດ້ຮັບປະກັນ”. ໃນພາກ ກຳນົດທິດພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມແລະການບໍລິການວຽກເຮັດງານທຳໄດ້ຮັບການບຸລິມະສິດໃຫ້ພັດທະນາ ຄູ່ຄຽງກັນກັບບັນດາການບໍລິການອື່ນ: “ຂະຫຍາຍຢ່າງແຮງການບໍລິການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ການສຶກສາແລະກໍ່ສ້າງ, ວັດທະນະທຳ, ສື່ສານ, ກິລາ, ບໍລິການວຽກເຮັດງານທຳ ແລະ ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ”.
ກ່ຽວກັບຄວາມພົວພັນລະຫວ່າງການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າແລະຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ວາງບັນດາແຜນນະໂຍບາຍ, ທັດສະມະໃຫຍ່ ທີ່ມີຄວາມໝາຍຊີ້ນຳການປະຕິບັດໃນພາກຕົວຈິງທີ່ເດັ່ນຊັດ ດັ່ງນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ຫັນປ່ຽນຈາກພື້ນຖາເສດຖະກິດແຜນການລວມສູນ ເກື້ອກູນ ອາດຍາສິດ ມາເປັນພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ເພື່ອແນໃສ່ປົດປ່ອຍກຳລັງການຜະລິດ, ຍູ້ແຮງຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ປົວແປງຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຮອບດ້ານຂອງປະຊະຊົນ.
ທີສອງ, ການແກ້ໄຂວຽກເຮັດງານທຳມີຄວາມໝາຍຕັດສີນ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍປັດໄຈມະນຸດ, ປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາເສດຖະກິດ, ເຮັດໃຫ້ສັງຄົມມີຄວາມສົດໃສ, ຕອບສະໜອງຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການອັນຊອບທຳ ຂອງປະຊາຊົນ. ກໍ່ສ້າງ ແລະ ປະຕິບັດໂດຍໄວ ນະໂຍບາຍປະກັນໄພສັງຄົມສຳລັບຜູ້ອອກແຮງງານທີ່ຖືກວ່າງງານ.
ທີສາມ, ສົ່ງເສີມໃຫ້ທຸກຄົນທຳມາຫາກິນສ້າງຄວາມຮັ່ງມີຖືກກົດໝາຍ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍມີນະໂຍບາຍຊ່ວຍເຫຼືອໃຫ້ຜູ້ທຸກຍາກບືນຕົວຂຶ້ນເພື່ອພໍຢູ່ພໍກິນ ແລະ ສູ້ຊົນກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີ.
ທີສີ່, ຖືການສຶກສາແລະກໍ່ສ້າງເປັນນະໂຍບາຍອັນດັບໜຶ່ງຂອງຊາດ ເພື່ອແນໃສ່ຍົກສູງລະດັບປັນຍາຄວາມຮູ້ຂອງປະຊາຊົນ, ຝຶກອົບຮົມຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ບຳລຸງສ້າງຜູ້ເກັ່ງກ້າສາມາດ ຊຶ່ງເປັນປັດໄຈພື້ນຖານເພື່ອພັດທະນາສັງຄົມ, ເພີ່ມຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດຢ່າງໄວແລະຍືນຍົງ.
ທີຫ້າ, ດຳເນີນຢ່າງຄົບຊຸດ ນະໂຍບາຍປ້ອງກັນແລະດູແລສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກ ແລະ ນະໂຍບາຍເກັບຄ່າທຳນຽມໂຮງໝໍ, ມີນະໂຍບາຍອຸດໜູນ ແລະ ປະກັນສຸຂະພາບໃຫ້ຜູ້ທຸກຍາກ, ກ້າວໄປເຖິງການປະກັນສຸຂະພາບໃຫ້ທົ່ວປວງຊົນ.
ປະຕິບັດທັດສະນະ ສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງການຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບພັດທະນະວັດທະນະທຳ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວ ແລະ ແຕ່ລະນະໂຍບາຍ, ລາຍງານການເມືອງ ທີ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI (ເດືອນມັງກອນ 2011) ຂອງພັກໄດ້ເນັ້ນ: “ສືບຕໍ່ດັດແປງ, ປັບປຸງບູລະນະລະບົບປະກັນໄພສັງຄົມ, ການປະກັນສຸຂະພາບ, ການປະກັນໄພວ່າງງານ, ການຊ່ວຍໜູນ ແລະການສັງຄົມສົງເຄາະທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ໄຫວພິບ, ມີຄວາມສາມາດປົກປ້ອງ ຊ່ວຍເຫຼືອໃຫ້ສະມາຊິກທຸກຄົນໃນສັງຄົມ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນກຸ່ມຄົນອ່ອນແອ ຖືກອັນຕະລາຍ, ໃຫ້ເຂົາຜ່ານຜ່າຄວາມສ່ຽງ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນຊີວິດ. ເພີ່ມອັດຕາສ່ວນຜູ້ອອກແຮງງານ ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນບັນດາຮູບການປະກັນໄພ. ຍູ້ແຮງການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການບໍລິການປະກັນໄພສັງຄົມ, ຫັນປ່ຽນບັນດາຮູບແບບການຊ່ວຍເຫຼືອ ອຸດໜຸນສັງຄົມ ມາເປັນການໃຫ້ບໍລິການສະຫວັດດີການສັງຄົມບົນຖື້ນຖານຂອງຊຸມຊົນ. ຮັບປະກັນໃຫ້ບັນດາເປົ້າໝາຍສັງຄົມສົງເຄາະໄດ້ມີຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ເປັນປົກກະຕິ, ເຈືອຈານກົມກຽວກັບຊຸມຊົນ, ມີໂອກາດເຂົ້າເຖິງແຫຼ່ງພະລັງເສດຖະກິດ, ເຂົ້າເຖິງການບໍລິການສາທາລະນະທີ່ສຳຄັນ,... ລະດົມທຸກແຫຼ່ງພະລັງສັງຄົມ ເພື່ອພ້ອມກັນກັບລັດ ເບິ່ງແຍງດູແລຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ດ້ານວັດຖຸແລະຈິດໃຈ ຂອງບຸກຄົນແລະຄອບຄົວທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ ໃຫ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນ”(7).
ດ້ວຍພາລະບົດບາດທີ່ລັດຖະທຳມະນູນກຳນົດໃຫ້, ສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະ ລັດຖະບານຫວຽດນາມ ໄດ້ຫັນເປັນນິຕິກຳຕາມລຳດັບ ຕໍ່ບັນດາແຜນນະໂຍບາຍ ທັດສະນະເທິງນີ້ຂອງພັກ ໃຫ້ກາຍເປັນລະບົບກົດໝາຍ ແຜນຍຸດທະສາດ ນະໂຍບາຍ ແຜນການ ໂຄງການ ແຜນງານ,... ອັນລະອຽດເພື່ອນຳເຂົ້າສູ່ຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່. ອາໄສສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ພ້ອມໆກັບການຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າແລະຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ, ພາລະກິດຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຢູ່ຫວຽດນາມ ໃນຫຼາຍສິບປີທີ່ຜ່ານມາໄດ້ບັນລຸຜົນງານຫຼາຍຢ່າງທີ່ໜ້າຊົມເຊີຍ:
- ຈຳນວນຄົນໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂວຽກເຮັດງານທຳເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີທຸກປີ: ໃນ 10 ປີ (1991-2001) ຫວຽດນາມໄດ້ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳໃໝ່ໃຫ້ປະມານ 12 ລ້ານຄົນ; ໃນຊຸມປີຕໍ່ໄປ, ຈຳນວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂວຽກເຮັດງານທຳໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຕາມລຳດັບ: ໄລຍະ 2001 - 2005 ໄດ້ 6,5 ລ້ານຄົນ, ໄລຍະ 2006 - 2010 ໄດ້ປະມານ 7,2 ລ້ານຄົນ ແລະ ໄລຍະ 2011 - 2015 ໄດ້ 7,8 ລ້ານຄົນ.
- ວຽກງານລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ ໄດ້ບັນລຸຜົນງານທີ່ພົ້ນເດັ່ນ: ຕາມມາດຕະຖານທີ່ທະນາຄານໂລກສົມທົບກັບກົມໃຫຍ່ສະຖິຕິຫວຽດນາມຄິດໄລ່, ອັດຕາສ່ວນຄວາມທຸກຍາກລວມຢູ່ຫວຽດນາມໄດ້ຫລຸດລົງ ແຕ່ 58% ປີ 1991 ລົງເປັນປະມານ 4,5% ປີ 2015. ໃນຊຸມປີຜ່ານມາມໍ່ນີ້, ເມື່ອເສດຖະກິດພາຍໃນປະເທດປະສົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ຍ້ອນຜົນກະທົບຂອງການວິກິດດ້ານການເງິນ ແລະ ຄວາມຊຸດໂຊມຂອງເສດຖະກິດໂລກ, ລັດຖະບານຫວຽດນາມໄດ້ວາງແລະປະຕິບັດຢ່າງທັນການ ໂຄງການຊ່ວຍເຫຼືອເພື່ອຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຍືນຍົງຢູ່ 60 ກ່ວາເມືອງທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກພິເສດ ຊຶ່ງຄອບຄົວທຸກຍາກກວມເອົາກວ່າ 50% ຈຳນວນຄອບຄົວທັງໝົດ. ຮອດທ້າຍປີ 2015, ອັດຕາຄອບຄົວທຸກຍາກຢູ່ບັນດາເມືອງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫລຸດລົງເປັນ 28%.
- ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍປະກັນໄພສັງຄົມມີການຜັນປ່ຽນຢ່າງຈະແຈ້ງ: ນັບແຕ່ເມື່ອປ່ຽນແປງໃໝ່ມາເຖິງປະຈຸບັນນີ້, ເປົ້າໝາຍນີ້ໄດ້ເປີດກວ້າງເທື່ອລະກ້າວອອກສູ່ຫຼາຍວິສາຫະກິດສັງກັດບັນດາພາສ່ວນເສດຖະກິດນອກພາກລັດ. ເພາະສະນັ້ນ, ຈຳນວນຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມການປະກັນໄພສັງຄົມໂດຍບັງຄັບ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ 4,8 ລ້ານຄົນໃນປີ 2001 ຂຶ້ນເປັນ 12 ລ້ານຄົນໃນປີ 2015.
- ການປົກຫຸ້ມຂອງການປະກັນສຸຂະພາບເພີ່ມຂຶ້ນໄວ: ພາຍຫຼັງທີ່ລັດຖະບານປະກາດໃຊ້ບັນດາດຳລັດກ່ຽວກັບການປະກັນສຸຂະພາບສາມຄັ້ງໃນສາມປີ 1992, 1998 ແລະ 2005, ການປົກຫຸ້ມຂອງການປະກັນສຸຂະພາບໃນທົ່ວປະເທດນັບມື້ນັບເປີດກວ້າງ. ຄຽງຄູ່ກັບການເປີດກວ້າງເປົ້າໝາຍເຂົ້າຮ່ວມການປະກັນສຸຂະພາບໂດຍບັງຄັບ, ການປະກັນສຸຂະພາບໂດຍສະໝັກໃຈ ກໍ່ຄ່ອຍໆແຜ່ລາມເຖິງບັນດາເປົ້າໝາຍຄືຊາວນາ ນັກຮຽນ ນັກສຶກສາ,... ຄິດລວມ, ຈຳນວນຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມການປະກັນສຸຂະພາບປະເພດຕ່າງໆ ໃນປີ 2001 ແມ່ນ 11,34 ລ້ານຄົນ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 69 ລ້ານຄົນໃນປີ 2015, ກວມປະມານ 75% ຂອງຈຳນວນພົນລະເມືອງໃນທົ່ວປະເທດ(8).
- ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍອຸປະຖຳທາງສັງຄົມໄດ້ຮັບການປົວແປງເທື່ອລະກ້າວ: ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳທາງສັງຄົມກວມດ້ວຍສອງເປົ້າໝາຍຕົ້ນຕໍ: ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເສຍຫາຍຍ້ອນໄພທຳມະຊາດ ແລະ ບັນດາຜູ້ຕົກທຸກໄດ້ຍາກຍ້ອນເຖົ້າແກ່ອ່ອນໂຊ ພິການ ຕິດພະຍາດອັນຕະລາຍ,... ສອງເປົ້າໝາຍນີ້ໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳໂດຍຜ່ານສາຍເປັນທາງການຂອງລັດ ແລະ ສາຍບໍ່ເປັນທາງການໂດຍອີງໃສ່ການບໍລິຈາກຂອງຊຸມຊົນ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ງົບປະມານຂອງລັດທີ່ໃຊ້ເພື່ອອຸດໜູນສັງຄົມໃນປີ 2001 ແມ່ນ 113 ຕື້ດົ່ງໃຫ້ 180.000 ຄົນ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 4.500 ຕື້ດົ່ງໃຫ້ 1,6 ລ້ານຄົນໃນປີ 2010. ນອກຈາກນັ້ນ, ປະຈຸບັນ ໃນທົ່ວປະເທດມີສູນສັງຄົມສົງເຄາະຢູ່ 580 ແຫ່ງທີ່ເປັນພື້ນຖານລ້ຽງເກືອຜູ້ສູງອາຍຸໂດດດ່ຽວ, ຄົນພິການໜັກ, ເດັກກຳພ້າ,… ທີ່ບໍ່ມີບ່ອນເພິ່ງພາອາໃສໄດ້ປະມານ 20.000 ຄົນ.
- ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍເກື້ອກູນສັງຄົມໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ: ຕາມຜົນແຫ່ງການກວດກາຂອງກະຊວງແຮງງານ - ນັກຮົບຜູ້ເສຍອົງຄະ ແລະ ສັງຄົມ (ໃນສອງປີ 2014 - 2015), ຈຳນວນຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດນະໂຍບາຍເກື້ອກູນສັງຄົມຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຄົບຖ້ວນແມ່ນ 1,98 ລ້ານຄົນ.
ພ້ອມໆກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ ໃນ 30 ປີທີ່ຜ່ານມາ, ພັກແລະລັດໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງການກໍ່ສ້າງ ປັບປຸງ ແລະ ຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດລະບົບນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ມັນໄດ້ນຳມາຊຶ່ງປະສິດທິຜົນທີ່ນັບມື້ນັບຈະແຈ້ງ. ແຕ່ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາມໍ່ນີ້, ຍ້ອນເສດຖະກິດມະຫາພາກບໍ່ໝັ້ນທ່ຽງ, ເງິນເຟີ້ເພີ່ມຂຶ້ນ,... ດັ່ງນັ້ນ ການຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຈຶ່ງມີທ່າອຽງຊັກຊ້າ, ຈຳນວນຄອບຄົວຕົກທຸກໄດ້ຍາກຄືນໃໝ່ຍັງຫຼາຍຢູ່. ກົນໄກຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍດ້າຍ ຫຼາຍເປົ້າໝາຍ ຍັງບໍ່ທັນເປັນຮູບເປັນຮ່າງຂຶ້ນເທື່ອ. ເຖິງວ່າອັດຕາສ່ວນຄົນວ່າງງານຢູ່ຕົວເມືອງໄດ້ຫລຸດລົງ, ແຕ່ຍັງມີປະມານ 4%. ພິເສດແມ່ນ ຢູ່ຊົນນະບົດໃນສິບກວ່າປີທີ່ຜ່ານມາ, ຍ້ອນຄອບຄົວຊາວນາຫຼາຍພັນຄົວມີດິນນາຖືກລັດທ້ອນໂຮມ ເພື່ອກໍ່ສ້າງເຂດອຸດສາຫະກຳ, ຂະຫຍາຍຕົວເມືອງ,... ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍພັດບໍ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອໃນການຝຶກອົບຮົມອາຊີບໃໝ່ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງພາໃຫ້ເກີດສະພາບການວ່າງງານຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນພາກສ່ວນໜຶ່ງ, ເປັນຕົ້ນຢູ່ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ.
ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມອື່ນ ກໍ່ຖືກຈຳກັດບໍ່ໜ້ອຍ. ບາງນະໂຍບາຍໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງຊ້າ, ຍັງບໍ່ແທດເໝາະກັບຄວາມຈິງ, ຂາດກົນໄກທີ່ມີຄວາມສັກສິດ ເພື່ອດັດສົມຄວາມພົວພັນທາງດ້ານຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ຄວບຄຸມຄວາມສ່ຽງ. ປະຊາຊົນພາກສ່ວນໜຶ່ງຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍຸຕິທຳໃນການຊົມໃຊ້ບັນດາຜົນສຳເລັດຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່.
4- ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍບັນດາຜົນສຳເລັດທີ່ຍາດມາໄດ້, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຂໍ້ຈຳກັດ ຄວາມບົດພ່ອງທີ່ຍັງຄົງຄ້າງຢູ່, ລາຍງານການເມືອງ ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XI ທີ່ສະເໜີຕໍ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII (ເດືອນມັງກອນ 2016) ໄດ້ວາງບັນດາແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍກວມລວມດັ່ງລຸ່ມນີ້:
“ພັດທະນາວັດທະນະທຳ ສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ; ເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ກົມກຽວ ລະຫວ່າງການພັດທະນາເສດຖະກິດ ກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ ແລະ ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ, ຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ, ຍົກສູງຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ. ປະຕິບັດວາລະການປະຊຸມ 2030 ຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ສັບຊ້ອນບັນດາຈຸດໝາຍພັດທະນາແບບຍືນຍົງ ເຂົ້າໃນແຜນການພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ຂອງທົ່ວປະເທດ, ຂອງແຕ່ລະຂະແໜງການ ແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ.
ສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍ, ປົວແປງຍົກສູງຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງຜູ້ທີ່ມີຄຸນງານຄວາມດີຕໍ່ຊາດ. ກວດຄືນ, ປັບປຸງບູລະນະກົດໝາຍ, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນຂອງການຄຸ້ມຄອງລັດຕໍ່ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ. ຍູ້ແຮງການຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແບບຍືນຍົງ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຢູ່ເຂດທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກພິເສດ ແລະ ມີນະໂຍບາຍພິເສດ ເພື່ອຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຢູ່ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ລົງຢ່າງໄວກວ່າອີກ. ເອົາໃຈໃສ່ເປັນສຳຄັນເຖິງການປະຕິບັດບັນດາມາດຕະການສ້າງເງື່ອນໄຂ ແລະ ສົ່ງເສີມໃຫ້ບັນດາຄອບຄົວທຸກຍາກ, ຄອບຄົວໃກ້ທຸກຍາກ ສູ້ຊົນບືນຕົວຂຶ້ນເພື່ອພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຍືນຍົງ. ສົ່ງເສີມຍົກສູງຄວາມສາມາດຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ດ້ວຍຕົນເອງຂອງປະຊາຊົນ. ປະຕິບັດເປັນຢ່າງດີ ນະໂຍບາຍວຽກເຮັດງານທຳສາທາລະນະ, ນະໂຍບາຍປະກັນໄພວ່າງງານ, ໃຫ້ການອຸດໜູນຕາມກຳນົດເວລາແກ່ຜູ້ອອກແຮງງານທີ່ເສຍວຽກເຮັດງານທຳ ຢູ່ໃນຂົງເຂດສາທາລະນະ. ຊ່ວຍໜູນພັດທະນະການຜະລິດ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ, ຝຶກຫັດງານ ແລະ ສົ່ງຜູ້ອອກແຮງງານໄປເຮັດວຽກຢູ່ຕ່າງປະເທດ,... ຮັບປະກັນການຂະຫຍາຍກ້ອນທຶນປະກັນໄພສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ. ສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍ, ສົ່ງເສີມການເຂົ້າຮ່ວມຂອງຊຸມຊົນໃນວຽກງານສັງຄົມສົງເຄາະ ແລະ ຍົກສູງປະສິດທິຜົນຂອງວຽກງານສັງຄົມສົງເຄາະ. ປະຕິບັດມາດຕະຖານທຸກຍາກຕາມວິທີເຂົ້າເຖິງຫຼາຍດ້ານ, ຮັບປະກັນຂັ້ນຕໍ່ສຸດກ່ຽວກັບລາຍໄດ້ ແລະ ບັນດາການບໍລິການສັງຄົມອັນພື້ນຖານ ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຄື ການສຶກສາ ສາທາລະນະສຸກ ເຮືອຍຢູ່ ນ້ຳສະອາດ ການສື່ຂ່າວ”(9). ລາຍງານການເມືອງ ທີ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ ໄດ້ວາງກຳນົດບັນດາທິດທາງໃຫຍ່: ປັບປຸງບູລະນະລະບົບນະໂຍບາຍ, ສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງບັນດາຈຸດໝາຍຂອງນະໂຍບາຍເສດຖະກິດ ກັບບັນດາຈຸດໝາຍຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ; ຍົກສູງລາຍໄດ້ ແລະຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ; ພັດທະນາລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມໃຫ້ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍ, ນັບມື້ນັບເປີດກວ້າງ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ.
ເພື່ອໃຫ້ທິດທາງກວມລວມເທິງນີ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງທີ່ມີຊີວິດຊີວາໃນຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່, ໃນເວລາທີ່ຈະມາເຖິງ, ລະອຽດຄືແຕ່ນີ້ຮອດປີ 2020, ຕ້ອງຊາບຊຶມ ແລະ ໝູນໃຊ້ບາງທັດສະນະຕົ້ນຕໍລຸ່ມນີ້ໃຫ້ດີກວ່າອີກ:
ທີ່ໜຶ່ງ, ສົມທົບຢ່າງກົມກຽວລະຫວ່າງຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າແລະຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົງ ກັບຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວ ແລະແຕ່ລະນະໂຍບາຍ. ຕາມທັດສະນັ້ນ, ແຕ່ລະນະໂຍບາຍຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ, ປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າແລະຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ຕ້ອງສ້າງໃຫ້ມີແຫຼ່ງພະລັງວັດຖຸ ແລະ ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ເພື່ອເປີດກວ້າງ ແລະ ບູລະນະລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ກົງກັນຂ້າມ, ແຕ່ລະບາດກ້າວເປີດກວ້າງ ແລະບູລະນະລະບົບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຕ້ອງປະກອບສ່ວນປ້ອງກັນ, ຫລຸດຜ່ອນ, ແກ້ໄຂຄວາມສ່ຽງຢ່າງມີປະສິດທິຜົນໃຫ້ແກ່ບັນດາເປົ້າໝາຍທີ່ພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນອຸ່ນອຽນໃຈ, ເພີ່ມທະວີຄວາມຜູກພັນຊຸມຊົນ - ປັດໄຈສຳຄັນເພື່ອພັດທະນາສັງຄົມຕາມທິດມະນຸດອະລິຍະທຳ, ທັງຮັບປະກັນຄວາມກ້າວໜ້າແລະຍຸຕິທຳ, ທັງຊຸກຍູ້ໃຫ້ເສດຖະກິດເຕີບໂຕຢ່າງໄວແລະຍືນຍົງ ເພື່ອສິດເສລີ ຄວາມອິ່ມໜຳສຳລານ ແລະ ຄວາມຜາສຸກຂອງປະຊາຊົນທຸກຄົນ.
ທີ່ສອງ, ໃນເງື່ອນໄຂສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມສິຍົມ, ການສົມທົບລະຫວ່າງພັດທະນາເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ ກັບຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຈະຕ້ອງແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຢ່າງເຖິງຖອງ ບັນດາຮ່ອງຮອຍຂອງລະບອບແຈກຢາຍຕາມແບບເກື້ອກູນ, ຖົວສະເຫຼ່ຍ, ກວາດພຽງ. ບໍ່ອາດຈະລວບລວມເອົາພາກສ່ວນຫຼາຍໃນຊັບສິນທີ່ຜະລິດອອກມາ ເພື່ອປະຕິບັດຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ລື່ນກາຍຄວາມສາມາດ ຊຶ່ງບັນດາແຫຼ່ງພະລັງວັດຖຸ ແລະ ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນມະນຸດຂອງປະເທດອາດຈະສະໜອງໃຫ້. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວເດີນ, ແຕ່ລະເວລາທີ່ລະອຽດ ຂອງວິວັດການກໍ່ສ້າງປະເທດຊາດ, ຕ້ອງຊອກຫາໃຫ້ໄດ້ຄວາມສອດຄ່ອງກັນ ລະຫວ່າງການຊຸກຍູ້ຄວາມເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ເຮັດຄືແນວໃດໃຫ້ດ້ານນີ້ບໍ່ຂັດຂວາງດ້ານອື່ນ, ແຕ່ຊ່ວຍໜູນຊຶ່ງກັນແລະກັນ ພ້ອມກັນພັດທະນາ.
ທີສາມ, ເພີ່ມທະວີບັນດາໂຄງການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ພັດທະນາສັງຄົມ ໂດຍຕິດແໜ້ນກັບການເປີດກວ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານມີລາຍໄດ້ ແລະຮັກສາລາຍໄດ້ຂັ້ນຕ່ຳທີ່ມີສະຖຽນລະພາບ, ຮັບປະກັນສິດໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງສືບຕໍ່ບູລະນະລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບແຮງງານ, ວຽກເຮັດງານທຳ; ສ້າງເງື່ອນໄຂແລະສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພ ໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານ; ເພີ່ມທະວີການກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ ແລະ ມີບົດລົງໂທດທີ່ເຂັ້ມງວດ ເພື່ອຮັບປະກັນການປະຕິບັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ນະໂຍບາຍປະກັນສັງຄົມຢູ່ທຸກວິສາຫະກິດ, ເປັນຕົ້ນມ່ນວິສາຫະກິດທີ່ມີການລົງທຶນຈາກຕ່າງປະເທດ ແລະ ວິສາຫະກິດເອກະຊົນ.
ທີ່ສີ່, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນຂອງໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບການລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແບບຍືນຍົງ. ພ້ອມກັບການບຸລິມະສິດຈັດແບ່ງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຈາກງົບປະມານລັດ, ສືບຕໍ່ລະດົມການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງບັນດາວິສາຫະກິດ ແລະ ຂອງທົ່ວສັງຄົມ, ສຳເລັດເປັນຢ່າງດີ ແຜນການຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍດ້ານແບບຍືນຍົງໄລຍະ 2016 - 2020 ຢູ່ບັນດາເມືອງທີ່ມີອັດຕາສ່ວນຄອບຄົວທຸກຍາກສູງ. ສືບຕໍ່ປະຕິບັດບັນດາໂຄງການຊ່ວຍຫຼືອສ້າງເຮືອນຢູ່ ໃຫ້ຜູ້ທຸກຍາກ ແລະກຳມະກອນຢູ່ເຂດອຸດສາຫະກຳລວມສູນ, ໂຄງການເຮືອນຢູ່ໃຫ້ປະຊາຊົນຢູ່ເຂດນ້ຳຖ້ວມ, ເຂດພູດິນເຊາະເຈືອນ, ແຄມເຊ, ຊາຍຝັ່ງທະເລ; ໂຄງການນ້ຳສະອາດຢູ່ຊົນນະບົດແລະຕົວເມືອງ; ຮັບປະກັນສິດເຂົ້າເຖິງການບໍລິການດ້ານການສຶກສາ, ສາທາລະນະສຸກ ແລະ ການສື່ສານພື້ນຖານ ໃຫ້ປະຊາຊົນ. ດັດແປງແລະຍູ້ແຮງການປະຕິບັດໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່. ພັດທະນາຫັດຖະກຳ, ອຸດສາຫະກຳນ້ອຍ, ການບໍລິການ ແລະ ໝູ່ບ້ານອາຊີບ ໂດຍຕິດກັບການປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ພັດທະນາຊົນນະບົບຢ່າງຍືນຍົງ. ລວມຄວາມວ່າ ຕ້ອງຮັບປະກັນການບໍລິການສັງຄົມອັນພື້ນຖານໃຫ້ປະຊາຊົນ, ເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດເຖິງເປົ້າໝາຍທີ່ເປັນຄົນທຸກຍາກ, ໃກ້ທຸກຍາກ.
ທີ່ຫ້າ, ເບິ່ງກວມລວມທີ່ສຸດ, ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຕິດກັບຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຕ້ອງມີພື້ນຖານເສດຖະກິດທີ່ເຕີບໂຕໄວ, ປະສິດທິຜົນສູງ ແລະ ໝັ້ນຄົງຍືນຍົງ, ພ້ອມດ້ວຍພື້ນຖານວັດທະນະທຳທີ່ເຊື່ອມຊືມຢ່າງເລິກເຊິ່ງຈິດໃຈມະນຸດອະລິຍະທຳ ປະຊາທິປະໄຕ ກ້າວໜ້າ.
ເນື່ອງຈາກວ່າ ມີແຕ່ພື້ນຖານເສດຖະກິດແລະພື້ນຖານວັດທະນະທຳຄືແນວນັ້ນ ປະເທດຈຶ່ງມີຄວາມສາມາດລະດົມບັນດາແຫຼ່ງພະລັງວັດຖຸແລະຈິດໃຈໄດ້ຢ່າງພຽງພໍ ເພື່ອປະຕິບັດບັນດານະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ສະຫວັດດີການສັງຄົມ ໃຫ້ທຸກເປົ້າໝາຍທີ່ຈຳເປັນ. ບໍ່ອາດມີຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຢ່າງເຕັມທີ່ ບົນພື້ນຖານເສດຖະກິດຂາດແຄນ, ແລະກໍບໍ່ອາດມີພື້ນຖານເສດຖະກິດເຕີບໂຕໄວ ມີປະສິດທິຜົນແລະຍືນຍົງ ຢູ່ໃນສັງຄົມໜຶ່ງຊຶ່ງປະຊາຊົນສ່ວນຫຼາຍດ້ອຍປັນຍາ ຮ່າງກາຍອ່ອນໂຊ ຊຸດໂຊມທາງສິນທຳ, ແລະຜູ້ອອກແຮງງານສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຖືກຕົກໃສ່ສະພາບວ່າງງານທຸກຍາກ ຖືກຍູ້ອອກສູ່ຊາຍຂອບສັງຄົມ. ຖືກຕ້ອງດັ່ງທີ່ ກ.ມາກ ໄດ້ຊີ້ແຈ້ງ: “ສິກ [ຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ຕິດກັບຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ] ບໍ່ມີເວລາໃດທີ່ອາດຈະຢູ່ໃນລະດັບທີ່ສູງກວ່າ ລະບອບເສດຖະກິດ ແລະ ການຂະຫຍາຍວັດທະນະທຳຂອງສັງຄົມໂດຍແມ່ນລະບອບເສດຖະກິດນັ້ນຕັດສິນ”(10)./.
ສຈ, ປອ. ຟ້າມຊວນນາມ
ສະຖາບັນບັນດິດວິທະຍາສາດສັງຄົມກວຽດນາມ
----------------------------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບເລກທີ 886 (ເດືອນສິງຫາ 2016)
(1) ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 1995, ເຫຼັ້ມ 19, ໜ້າ 31 - 32.
(2) ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 22, ໜ້າ 350.
(3) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 1995, ເຫຼັ້ມ 5, ໜ້າ 65.
(4) ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 3, ໜ້າ 51.
(5) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 9, ໜ້າ 175.
(6) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 10, ໜ້າ 17.
(7) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XI, ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍການເມືອງແຫ່ງຊາດ - ຊື້ເຖິດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ໜ້າ 228 - 229.
(8) ຕາມຕົວເລກຂອງກະຊວງແຮງງານ - ນັກຮົບຜູ້ເສຍອົງຄະ ແລະ ສັງຄົມ.
(9) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XII, ຫ້ອງການສູນກາງພັກ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2016, ໜ້າ 299 – 301.
(10) ກ.ມາກ ແລະ ຟ.ອັງແກນ: ນິພົນຄົບຊຸດ: ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 19, ໜ້າ 36.