ພາສີອາກອນ
ບັນຫາ
{}
ເປັນໄປໄດ້
{}
ການສະເຫນີໃຫ້
ກິນເຂົ້າໄປໃນບັນຊີປະຈຸບັນຂະຫນາດແລະຂອບເຂດຂອງລັດຖະບານລັດຖະບານກາງໄດ້, ມັນຈະກາຍເປັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ 10% ອາກອນການຂາຍລະດັບຊາດກໍຈະບໍ່ພຽງພໍໃນການຮັກສາໃນປະຈຸບັນ behemouth. This is by design. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, reforming, ເຂົ້າແທ້, ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດຖະບານກາງແລະຂອງລັດຖະບານຂອງລັດແລະ shrinking ລັດຖະບານລັດຖະບານກາງກັບຄືນໄປບ່ອນລະດັບສົມເຫດສົມຜົນໄດ້ (ກັບບຸກຄົນທີ່ລັດອາເມລິກາຟຣີ, ແນ່ນອນ, ການຂະຫຍາຍຕົວຫຼືນ້ອຍລົງລັດຖະບານຂອງເຂົາເຈົ້າຍ້ອນວ່າພວກເຂົາກະລຸນາ) ຈະໃຊ້ເວລາແລະບາງ, ໃນໄລຍະເວລາທີ່, ລັດຖະບານຕ້ອງມີງົບປະມານພຽງພໍໃນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງຕົນແລະປະຕິບັດພັນທະຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການເກັບພາສີການຂາຍຊາດຄວນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ 20% ແລະຫຼຸດລົງ 1% ສໍາລັບການທົດສະວັດໃນທຸກໆ, ເຮັດໃຫ້ການເກັບພາສີສຸດທ້າຍກັບບົມໄດ້ 10%. This may sound like a lot to some, ແຕ່ເມື່ອທຽບໃສ່ອັດຕາປະຈຸບັນ, ມັນເປັນການຫຼຸດລົງຫຼາຍໃນພາສີອາກອນສໍາລັບຊາວອາເມຣິກັນຫຼາຍທີ່ສຸດ.
A 10% ອາກອນການຂາຍຊາດຈະຍຸດຕິທໍາ, ຕ່າງຈາກລະບົບປະຈຸບັນ, ຍ້ອນວ່າມັນຈະສະຫມັກຂໍເອົາເທົ່າທຽມກັນກັບທຸກຄົນ payers ອາກອນ; ມີຈະມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ບໍ່ມີ, ເທົ່ານັ້ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕ່າງໆຫນ້ອຍ, ແລະບໍ່ມີສູດສັບສົນໃນການກໍານົດຄວາມຮັບຜິດຊອບອາກອນຫນຶ່ງ. Best of all: ມີຈະເປັນຄວາມຕ້ອງການທີ່ບໍ່ມີສໍາລັບບຸກຄົນໃດທີ່ຈະຍື່ນໄດ້ຜົນຕອບແທນອາກອນ, ເຄີຍ. Business, ແນ່ນອນ, ຈະມີການຍື່ນບັນຊີສໍາລັບຜົນຕອບແທນການຂາຍແລະການຫັກພາສີເກັບ thereon, ແຕ່ນີ້ຄວນຈະມີນ້ອຍງ່າຍດາຍຕິຂອງ paperwork (i.e., ມັນບໍ່ແມ່ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ຈະ 10% ຂອງຍອດຂາຍແລະ remit ກວດກາ).
{}
ສໍາລັບການອະນຸລັກ, ລະບົບອາກອນສຸດທ້າຍຈະຍຸດຕິທໍາ, ສົມເຫດສົມຜົນ, ແລະງ່າຍດາຍ. For liberals, ລະບົບການເກັບພາສີຈະກ້າວຫນ້າແທ້ໆ (i.e., ອຸດົມສົມບູນທີ່ບໍລິໂພກແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຈ່າຍຫຼາຍໃນພາສີອາກອນ).
ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕ່າງໆ
ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພາລະດ້ານອາກອນບໍ່ໄດ້ລົງຫຼາຍກວ່າກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຕໍ່າສຸດຂອງລະດັບລາຍຮັບ, ລາຍການສະເພາະໃດຫນຶ່ງຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການບໍ່ໄດ້ລວມຈາກອາກອນການຂາຍຊາດ. ໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວ, ຈໍານວນຫຼາຍຂອງ “ຈໍາເປັນຂອງການມີຊີວິດ” ຈະບໍ່ມາຈາກອາກອນການຂາຍຊາດ. Food (ອາດຈະບໍ່ລວມເອົາລາຍການຟຸ່ມເຟືອຍທີ່ແນ່ນອນ), ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂັ້ນພື້ນຖານ, ແລະການບໍລິການສະເພາະໃດຫນຶ່ງ (e.g., ການບໍລິການດ້ານການປິ່ນປົວ) ຕາມທໍາມະຊາດຈະຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກອາກອນ.
{}