ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກມີກຽດຢ່າງຍິ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວບົດປາໄສຢູ່ເວທີອັນສູງສົ່ງນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຊົມເຊີຍ ດຣ John William Ashe ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນປະທານກອງປະຊຸມສະໄໝສາມັນເທື່ອທີ 68 ຂອງສະມັດຊາໃຫຍ່ສະຫະປະຊາຊາດ. ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ພາຍໃຕ້ການບັນຊາຂອງທ່ານປະທານ ກອງປະຊຸມເທື່ອນີ້ຈະສຳເລັດຜົນໃນການກຳນົດ ບາດກ້າວພັດທະນາຕ່າງໆ ຂອງໂລກພາຍຫຼັງປີ 2015 ຢ່າງຈົບງາມ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຂໍສະແດງຄວາມນັບຖືຢ່າງສູງ ຕໍ່ກັບການປະກອບສ່ວນອັນສຳຄັນ ຂອງພະນະທ່ານເລຂາທິການໃຫຍ່ ເຂົ້າໃນຜົນສຳເລັດຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ໃນເວລາຜ່ານມາ.
ຫຼຽວເບິ່ງຄືນ 100 ປີຜ່ານມາ, ໂລກມີການຜັນປ່ຽນທີ່ເລິກເຊິ່ງ, ຄືວ່າ “ແພບພຽງ” ລົງ, ຄືວ່ານ້ອຍລົງ ຍ້ອນຜົນສຳເລັດ ອັນມະຫັດສະຈັນ ຂອງວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີ. ຊີວິດຂອງຄົນເຮົາໄດ້ຮັບປົວແປງດີກວ່າເກົ່າຫຼາຍ. ແຕ່ ພ້ອມກັນກັບສິ່ງດີງາມຕ່າງໆນັ້ນ, ຍັງມີບັນດາໄພອັນຕະລາຍທີ່ຊ້ອນແຝງຢູ່. ຄວາມໃຝ່ຝັນຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບຊີວິດໜຶ່ງ ທີ່ປອດໄພ ສັນຕິພາບ ແລະ ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ຍັງຢູ່ໄກໆໃນຕໍ່ໜ້າ.
ມະນຸດມີຄວາມມຸ່ງຫວັງຕໍ່ສັນຕິພາບ, ແຕ່ເປັນຫຍັງຍັງເກີດມີການປະທະກັນ ຍັງມີສົງຄາມ. ເສດຖະກິດຂະ ຫຍາຍຕົວ, ແຕ່ເປັນຫຍັງຄົນເປັນຫຼາຍຕື້ຍັງທຸກຍາກ. ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີມີຄວາມກ້າວໜ້າກະໂດດຂັ້ນ, ແຕ່ເປັນຫຍັງຍັງບໍ່ທັນມີວິທີເພື່ອຮັບມືກັບໄພທຳມະຊາດ ຕອບໄຕ້ໂລກລະບາດ ໄດ້ຢ່າງມີຜົນສັກສິດ.
ບັນດາຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນໃຫ້ວົງຄະນະຍາດສາກົນພວກເຮົາໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບສູງສົ່ງ ແລະ ໜັກໜ່ວງທີ່ສຸດ.
ຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງມວນມະນຸດ, ການສົງຄາມໄດ້ດັບສູນຫຼາຍພື້ນຖານອະລິຍະທຳ. ໃນກະໂຕ 100 ປີຜ່ານມາ, ສົງຄາມໂລກ 2 ຄັ້ງ ແລະ ການສົງຄາມທີ່ໂຫດຮ້າຍຕ່າງໆ, ໃນນັ້ນມີສົງຄາມຢູ່ຫວຽດນາມ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນເສຍຊີວິດ ເປັນຫຼາຍລ້ານ ແລະ ປະໄວ້ຜົນຢ້ອນຫຼັງໜັກໜ່ວງທີ່ສຸດ ທີ່ແກ່ຍາວຫຼາຍຮຸ້ນຄົນ.
ແນ່ນອນ ບັນດາທ່ານຈະເຫັນດີກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ເຖິງວ່າສັນຕິພາບ ການຮ່ວມມື ການພັດທະນາ ແມ່ນທ່າອຽງຕົ້ນຕໍ, ແຕ່ໄພອັນຕະລາຍສົງຄາມ ຍັງບໍ່ທັນຖືກກຳຈັດປັດເຂ່ຍເທື່ອ. ຍັງມີຄວາມຮຸນແຮງ ຢູ່ຕາເວັນອອກກາງ, ອາຟຣິກກາເໜືອ, ມໍ່ໆນີ້ແມ່ນຢູ່ຊີຣີ - ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງກ່າວປະນາມຢ່າງແຂງແຮງ ກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ອາວຸດເຄມີ, ພ້ອມກັນນັ້ນ ສ້າງທຸກໂອກາດໃຫ້ແກ່ສັນຕິພາບ, ຊອກຫາທຸກສັນຕິວິທີ ເພື່ອປັດເຂ່ຍອາວຸດເຄມີ ບົນພື້ນຖານກົດໝາຍສາກົນ ແລະ ມະຕິຕ່າງໆ ຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ຍັງມີຄວາມເປັນຫ່ວງທີ່ເລິກເຊິ່ງ ກ່ຽວກັບບັນດາການຜັນປ່ຽນທີ່ຄາດຄະເນໄດ້ຍາກ ຢູ່ໃນແຫຼມເກົາຫຼີ.
ທະເລຈີນຕາເວັນອອກ, ທະເລຕາເວັນອອກ ຍັງບໍ່ທັນງຽບສະຫງົບຍ້ອນບັນດາການຍາດແຍ້ງອະທິປະໄຕ ຍາດແຍ້ງເຂດແດນ... ພຽງແຕ່ການກະທຳໜຶ່ງທີ່ຂາດຄວາມຮັບຜິດຊອບ ກໍ່ອາດຈະພາໃຫ້ເກີດມີການປະທະກັນ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳ ພາໃຫ້ເກີດສົງຄາມ.
ຕໍ່ກັບທະເລຕາເວັນອອກ, ບ່ອນທີ່ສິນຄ້າຂອງໂລກກວ່າເຄິ່ງໜຶ່ງ ໄດ້ໄປຜ່ານ - ຮັບປະກັນຄວາມສະຫງົບ ປອດໄພໃນການເດີນທະເລ ແມ່ນຜົນປະໂຫຍດຕົວຈິງ ບໍ່ພຽງແຕ່ຕໍ່ກັບພາກພື້ນເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງຕໍ່ກັບທົ່ວໂລກນຳອີກ. ຫວຽດນາມ ມີແຜນນະໂຍບາຍສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ໃນການແກ້ໄຂການພິພາດຍາດແຍ້ງ ດ້ວຍສັນຕິວິທີ; ປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດ ອັນຊອບທຳຂອງຕົນ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດລວມ, ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍສາກົນ, ສົນທິສັນຍາຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ກ່ຽວກັບກົດໝາຍທະເລປີ 1982, ປະຕິບັດຕາມຖະແຫຼງການວ່າດ້ວຍວິທີການປະພຶດຂອງຝ່າຍຕ່າງໆ ຢູ່ໃນທະເລຕາເວັນອອກ (DOC), ບັນດາສັນຍາໃນພາກພື້ນ ແລະ ກ້າວໄປສູ່ປະມວນຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງບັນດາຝ່າຍ ຢູ່ທະເລຕາເວັນອອກ (COC).
“ທຸກຄົນເກີດມາລ້ວນແຕ່ມີສິດເທົ່າທຽມກັນ. ໂລກສ້າງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີສິດທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດລ່ວງລະເມີດໄດ້; ໃນບັນດາສິດເຫຼົ່ານັ້ນ ມີສິດດຳລົງຄົງຕົວ, ສິດເສລີພາບ ແລະ ສິດສະແຫວງຫາຄວາມຜາສຸກ”. ຊີວິຄົນເຮົາ ເຖິງວ່າ ຜິວໜັງໃດກໍຕາມ ກໍ່ປະເສີດຄືກັນ. ຊີວິດຂອງຄົນຜູ້ໜຶ່ງຖືກເສຍໄປເຖິງແມ່ນວ່າຄອບຄົວນັ້ນຢູ່ໃນກະໂຕເຂດ ມາຮາດທານນີ້ ຫຼືວ່າ ຢູ່ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກໃດໜຶ່ງໃນໜ່ວຍໂລກນີ້ກໍຕາມ ກໍ່ລ້ວນແຕ່ ແມ່ນຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເຈັບໃຈ.
ການກະທຳກະຫາຍສົງຄາມໃດໆ ກໍ່ລ້ວນແຕ່ຕ້ອງຖືກກ່າວປະນາມ, ສະກັດກັ້ນ. ຄວາມພະຍາຍາມກີດກັ້ນການປະທະກັນໃດໆ ກໍ່ລ້ວນແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖື, ສະໜັບສະໜູນ. ເຖິງວ່າຄົນເຈັບຍັງມີລົມຫາຍໃຈພຽງໜ້ອຍໜຶ່ງກໍຕາມ ແຕ່ຜູ້ເປັນທ່ານໝໍກໍ່ຕ້ອງກູ້ຊີວິດຄົນເຈັບນັ້ນ ຢ່າງສຸດອົກສຸດໃຈ. ສັນຕິພາບຍັງເຫຼືອພຽງແຕ່ສັນຍານໜຶ່ງເຖິງວ່າອ່ອນນ້ອຍກໍຕາມ ພວກເຮົາກໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມສຸດຂີດ ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງສົງຄາມ. ຍ້ອນວ່າ ສົງຄາມຈະເຮັດໃຫ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຄົນໜຶ່ງຖືກເສຍຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຫຼາຍໆ ຄົນຖືກເສຍຊີວິດ - ໃນນັ້ນແນ່ນອນຈະມີແມ່ຍິງ ແລະ ເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນ.
ການປະທະກັນ ສົງຄາມອາດຈະຖືກສະກັດກັ້ນ ເມື່ອບັນດາການກະທຳທີ່ຜິດກັບກົດບັດສະຫະ ປະຊາຊາດ, ຜິດກັບກົດໝາຍສາກົນ, ມີລັກສະນະບັງຄັບ ແລະ ອຳນາດບາດໃຫຍ່ທາງດ້ານການເມືອງ,… ຖືກກຳຈັດປັດເຂ່ຍ. ສັນຕິພາບພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບການປົກປັກຮັກສາໄວ້ ໃນເມື່ອປະເທດຕ່າງໆ ລ້ວນແຕ່ນັບຖືເອກະລາດ ອະທິປະໄຕ ແລະ ມູນເຊື້ອວັດທະນະທໍາ ຂອງກັນແລະກັນ, ບໍ່ນຳເອົາມາດຕະຖານດ້ານການເມືອງ ແລະ ຄຸນສົມບັດຂອງຕົນມາຍັດໃສ່ປະເທດອື່ນ; ໃນເມື່ອບົດບາດຂອງ ສະຫະປະຊາຊາດ, ຂອງສະພາປ້ອງກັນຄວາມໝັ້ນຄົງ ສະຫະປະຊາຊາດໄດ້ເສີມຂະຫຍາຍ… ແລະ ກ່ອນອື່ນໝົດ ແມ່ນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຍຸດທະສາດລະຫວ່າງບັນດາປະເທດ ຕ້ອງໄດ້ເພີ່ມພູນຄຸນສ້າງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ, ກິລິຍາມາລະຍາດຊື່ສັດ, ບັນດາການກະທຳແທດຈິງ, ລະອຽດເຊັ່ນ ການລົບລ້າງການປິດລ້ອມຕໍ່ກັບກູບາ ຫຼື ການຮັບຮອງເອົາສິດຕັດສິນດ້ວຍຕົນເອງຂອງປາແລສຕິນ.
ວົງຄະນະຍາດສາກົນພວກເຮົາລໍຄອຍບັນດາປະເທດໃຫຍ່ຈົ່ງເປັນບັນດາແວ່ນແຍງໃນການສ້າງສັນຕິພາບ. ສະພາປ້ອງກັນຄວາມໝັ້ນຄົງສະຫະປະຊາຊາດຈົ່ງເປັນບ່ອນອີງ, ເປັນກຳລັງໜູນ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາປະເທດ, ບັນດາ ຊົນຊາດຮ່ວມມືພ້ອມກັນປົກປັກຮັກສາສັນຕິພາບ… ຝາມືແຫ່ງການລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກຂອງການສົງຄາມ, ຂອງການກໍ່ການຮ້າຍ, ຂອງຄວາມຮຸນແຮງ ກຳລັງມີໜ້າຢູ່ຫຼາຍບ່ອນຫວັງຈະຂ້າຊີວິດຂອງຫຼາຍພັນ ຫຼາຍໝື່ນ ຫຼາຍລ້ານຄົນທີ່ບໍ່ມີໂທດ. ຢ່າສະໜັນສະໜູນ. ຢ່າປິດຫູຫຼັບຕາ. ຈົ່ງສະກັດກັ້ນຝາມືດັ່ງກ່າວ.
ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນດີຕໍ່ກັບທັດສະນະຂອງພະນະທ່ານເລຂາທິການໃຫຍ່ວ່າ, ບັນດາເປົ້າໝາຍພັດທະນາສະຫັດສະວັດ ທີ່ພະຍາຍາມຕ້ານຄວາມອຶດຫີວທຸກຍາກ ແມ່ນມີຜົນສຳເລັດທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ລືມວ່າ, ຊັບສົມບັດທົ່ວໂລກ 40% ແມ່ນນອນຢູ່ໃນມືຂອງຈຳນວນຄົນກວມເອົາພຽງແຕ່ເກືອບ 1% ປະຊາກອນໂລກ. ຄວາມແຕກໂຕນກັນລະຫວ່າງ ຮັ່ງມີ-ທຸກຍາກ ຍັງສືບຕໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນ. ໃນໂລກຍັງມີໜຶ່ງກວ່າຕື້ຄົນຕ້ອງດຳລົງຊີວິດຢູ່ ໃນສະພາບທຸກຍາດລຳບາກ. ໝາຍຄວາມວ່າ ຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນ - ໃນນັ້ນມີເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນ - ຫີວຍ້ອນອາຫານບໍ່ພຽງພໍ, ໜາວຍ້ອນເຄື່ອງນຸ່ງຂາດເຂີນ, ເຈັບເປັນບໍ່ມີຢາກິນ, ເຖິງອາຍຸໄປຮຽນບໍ່ໄດ້ໄປໂຮງຮຽນ…
ພວກເຮົາກໍ່ບໍ່ລືມວ່າ, ຄວັນເສຍ, ໄພທຳລາຍປ່າໄມ້, ການຂຸດຄົ້ນຊັບພະຍາກອນຈົນບົກແຫ້ງ… ເຮັດໃຫ້ໜ່ວຍ ໂລກຮ້ອນຂຶ້ນ, ນ້ຳທະເລຍຶ່ງສູງຂຶ້ນ, ໄພທຳມະຊາດຮ້າຍແຮງ, ໂລກລະບາດລ່ວງລ້ຳ… ບັນດາໄພອັນຕະລາຍໃຫຍ່ໂຕເຫຼົ່ານັ້ນ ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະເທດທຸກຍາກແຮງທຸກຍາກກວ່າເກົ່າ.
ເພື່ອຫລຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກ; ເພື່ອກັນໄພທຳມະຊາດ; ເພື່ອສະກັດກັ້ນໂລກລະບາດ; ເພື່ອປົກ ປັກຮັກສາ ສິ່ງແວດລ້ອມ… ເພື່ອໂລກໜຶ່ງທີ່ຂຽວກວ່າ, ຍຸຕິທໍາກວ່າ ຕ້ອງການຄວາມຮ່ວມມືຂອງພວກເຮົາທັງໝົດ. ຜູ້ທຸກຍາກ, ປະເທດທຸກຍາກ ຕ້ອງພະຍາຍາມບືນຕົວຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຂອງຜູ້ຮັ່ງມີກວ່າ, ປະເທດພັດທະນາກວ່າ. ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ດ້ວຍນ້ຳໃຈເມດຕາ “ໃບໄມ້ບໍ່ຂາດຫຸ້ມຫໍ່ໃບໄມ້ຂາດ” ເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງ ກ່ອນອື່ນໝົດ ຕ້ອງດ້ວຍໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບ ຍ້ອນວ່າຢູ່ໃນຄວາມຮັ່ງມີຂອງຫຼາຍຄົນ ຄວາມຂະຫຍາຍຕົວຂອງຫຼາຍປະເທດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນບໍ່ມີສ່ວນເຊິ່ງຕາມຄວນແມ່ນຂອງຜູ້ທຸກຍາກ ຂອງປະເທດທຸກຍາກຕ່າງໆ.
ວົງຄະນະຍາດສາກົນພວກເຮົາ ຈົ່ງດ້ວຍໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບ ແລະ ນ້ຳໃຈເມດຕາ ພະຍາຍາມກວ່າເກົ່າ ອີກໃຫ້ແກ່ ລະບຽບວາລະການພັດທະນາພາຍຫຼັງປີ 2015 ແນໃສ່ປົກປັກຮັກສາສັນຕິພາບ, ຊຸກຍູ້ການຮ່ວມມື, ລົບລ້າງ ຄວາມອຶດຫີວທຸກຍາກໃຫ້ໝົດໄປ ແລະ ປົກປັກຮັກສາດາວພະເຄາະຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງເພີ່ມທະວີການຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ມີຂັ້ນຕອນສອດຄ່ອງ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາປະເທດທີ່ດ້ອຍພັດທະນາກວ່າ ເຂົ້າຮ່ວມສັນຍາ ຂໍ້ກຳນົດສາກົນ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາລວມຕ່າງໆ ຂອງມະນຸດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ. ຈົ່ງພ້ອມກັນປະເຊີນໜ້າ ແລະ ຜ່ານຜ່າບັນດາສິ່ງທ້າທາຍ, ໄພອັນຕະລາຍທົ່ວໂລກ ດ້ວຍຈິດໃຈ “ຄົນຜູ້ໜຶ່ງເພື່ອທຸກຄົນ, ທຸກຄົນເພື່ອຄົນຜູ້ໜຶ່ງ” ຄືດັ່ງທະຫານຮັກສາພະອົງຂອງນັກປະພັນຜູ້ລືຊື່ ອາເລກຊານເດີ ດຸຍມາ.
ເປັນຄົນຫວຽດນາມຜູ້ໜຶ່ງ, ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແລກປ່ຽນມານັ້ນລ້ວນແຕ່ແມ່ນພຶດຕິກຳຕົວຈິງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ ເຫື່ອແຮງ ແລະ ເລືອດເນື້ອ. ພຽງແຕ່ກ່ອນໜ້ານີ້ຈັກສິບປີ, ສອງຄໍາວ່າຫວຽດນາມ ຕິດພັນກັບສົງຄາມ ແລະ ຕັດ ແຍກ, ກັບເລືອດເນື້ອ ແລະ ນໍ້າຕາ. ປະເທດໜຶ່ງຢູ່ຫ່າງໄກທີ່ມີຊື່ເອີ້ນວ່າຫວຽດນາມ ຖືກຮັບເອົາລູກແຕກລະເບີດ 15 ກວ່າລ້ານໂຕນ, ໝາຍຄວາມວ່າ ຫຼາຍກວ່າ 4 ເທື່ອຂອງຈຳນວນລູກແຕກລະເບີດທີ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໃນສົງຄາມໂລກ ຄັ້ງທີ II. ຄົນຫວຽດນາມແຕ່ລະຄົນພວກຂ້າພະເຈົ້າ ຖືກຮັບເອົາຈຳນວນລູກແຕກລະເບີດຫຼາຍກວ່າເກືອບ 10 ເທື່ອຂອງນໍ້າໜັກຕົນເອງ. ນັ້ນແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ນັບເອົາ ຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານລິດເຄມີທີ່ບັນຈຸທາດດີໂອຊີນ - ຄາຕະກອນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໂຫດຮ້າຍຕໍ່ກັບສຸຂະພາບ ແລະ ເຊື້ອສາຍຄົນ.
ດ້ວຍມູນເຊື້ອ “ເອົາຄວາມເປັນທຳເພື່ອຜາບແພ້ຄວາມຮ້າຍກາດ, ເອົາຄວາມເມຕາມາປ່ຽນແທນໃຫ້ຄວາມໂຫດຮ້າຍ”; ດ້ວຍນໍ້າໃຈອາດຫານເສຍສະຫຼະ ແລະ ຄວາມປະດິດສ້າງອັນເລີດລ້ຳ; ຍ້ອນຄວາມສະໜັບສະໜູນ ຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ປະຊາຊົນຜູ້ຮັກຫອມສັນຕິພາບ ຢູ່ໃນໂລກ, ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ ຈຶ່ງປົກປັກຮັກສາເອກະລາດແຫ່ງຊາດໄດ້ ແລະ ໂຮມປະເທດຊາດເປັນເອກະພາບ ໄດ້ຢ່າງສົມບູນ, ອັດອະດີດຕະການໄວ້, ຫັນໄປສູ່ອະນາຄົດ, ລົງມືກໍ່ສ້າງຟື້ນຟູປະເທດຄືນໃໝ່ຈາກກອງຂີ້ເທົ່າ; ປ່ຽນແປງໃໝ່, ເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ ແລະ ພັດທະນາ.
ຫວຽດນາມ ໄດ້ນຳເອົາບັນດາເປົ້າໝາຍພັດທະນາສະຫັດສະວັດເຂົ້າໃນແຜນຍຸດທະສາດການພັດທະນາຂອງຕົນ, ສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງການເຕີບໂຕດ້ານເສດຖະກິດ ກັບຄວາມກ້າວໜ້າ, ຍຸຕິທຳສັງຄົມ ແລະ ໄດ້ອົງການຈັດຕັ້ງ ກະສິກຳ ແລະ ສະບຽງອາຫານສະຫະປະຊາຊາດ ມອບລາງວັນຜົນງານດີເລີດ ໃນການລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ. ດ້ວຍທິດນຳທີ່ວ່າ ມະນຸດເປັນເປົ້າໝາຍ ເປັນໃຈກາງຂອງການພັດທະນາ, ຫວຽດນາມໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ ເຖິງການລົງທຶນໃຫ້ແກ່ສາທາລະນະສຸກ, ການສຶກສາ, ການສື່ຂ່າວຖະແຫຼງການ… ເພື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຢູ່ເຂດຫຍຸ້ງຍາກ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນໜ້ອຍຕ່າງໆ.
ຫວຽດນາມ ກໍ່ພະຍາຍາມພ້ອມກັນກັບບັນດາສະມາຊິກອື່ນໆ ກໍ່ສ້າງວົງຄະນະຍາດອາຊຽນ - ເຮືອນຫຼັງ ລວມ ຂອງບັນດາປະເທດອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ທີ່ເຄີຍຖືກແບ່ງແຍກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຍ້ອນສົງຄາມ. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງຢືນຢັນ ທີ່ມີຊີວິດຊີວາ ໃຫ້ແກ່ຄວາມມຸ່ງມາດປາຖະໜາ ກ້າວໄປສູ່ອະນາຄົນສັນຕິພາບ, ຮ່ວມມື, ພັດທະນາ, ວັດທະນາຖາວອນ; ໃຫ້ແກ່ ຄວາມເປັນເອກະພາບໃນຄວາມຫຼາກຫຼາຍ; ແລະ ໃຫ້ແກ່ການປະຕິບັດບັນດາເປົ້າໝາຍພັດທະນາສະຫັດສະວັດ.
ຍ້ອນເຄີຍໄດ້ຜ່ານບັນດາການສົງຄາມຮຸກຮານທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມອຶດຫີວລຳບາກ ດັ່ງນັ້ນຄວາມມຸ່ງມາດປາຖະໜາ ສັນຕິພາບ ແລະ ວັດທະນາຖາວອນ ຂອງຫວຽດນາມພວກຂ້າພະເຈົ້າຍິ່ງແຮງກ້າ. ພວກຂ້າພະເຈົ້າຍາມໃດກໍ່ພະຍາຍາມ ເຂົ້າຮ່ວມກໍ່ສ້າງສັນຕິພາບ, ລົບລ້າງຄວາມອຶດຫີວ, ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ, ປົກປັກຮັກສາດາວພະເຄາະ ຂອງພວກເຮົາ. ຫວຽດນາມກຽມພ້ອມປະກອບສ່ວນແຫຼ່ງກຳລັງ, ເຖິງວ່າຍັງນ້ອຍ, ເພື່ອສົມມະນາຄຸນ ຕໍ່ກັບເພື່ອນມິດສາກົນ ທີ່ໄດ້ຊ່ວຍພວກຂ້າພະເຈົ້າໃນການຕໍ່ສູ້ຍາດເອົາເອກະລາດ ແລະ ປົກປັກຮັກສາເອກະລາດ, ໂຮມປະເທດຊາດເປັນເອກະພາບ, ພົ້ນອອກຈາກຄວາມອຶດຫີວທຸກຍາກ. ຫວຽດນາມ ໄດ້ ແລະ ຈະເປັນຄູ່ຮ່ວມງານໜຶ່ງທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້ ເປັນສະມາຊິກໜຶ່ງທີ່ມີໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຕະຫຼອດກາລະນານ ຂອງວົງຄະນະຍາດ.
ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເວົ້າເຖິງສະບຽງອາຫານຄືກັບຕົວຢ່າງໜຶ່ງ. ຈາກປະເທດໜຶ່ງທີ່ຂາດເຂີນອຶດຫີວ, ຫວຽດນາມ ໄດ້ກາຍເປັນປະເທດທີ່ສົ່ງອອກເຂົ້າສານ ຢືນໃນແຖວໜ້າຂອງໂລກ. ພວກຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບປະກັນຄວາມສະຫງົບ ດ້ານສະບຽງອາຫານໃຫ້ແກ່ຕົນເອງໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງປະກອບສ່ວນຕັ້ງໜ້າ ຮັບປະກັນຄວາມສະຫງົບດ້ານສະບຽງອາຫານ ຂອງໂລກອີກດ້ວຍ. ພວກຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ສົ່ງອອກເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງຊ່ວຍໃຫ້ປະເທດອື່ນໆ ສາມາດຜະລິດເຂົ້າເປືອກເຂົ້າສານ ດ້ວຍຕົນເອງ ເຊັ່ນໄດ້ປະຕິບັດຢູ່ກູບາ, ໂມຊຳບິກ, ອັງໂກລາ, ມາລີ, ມາດາກາສກາ, ພະມ້າ… ພວກຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າ, ບັນດາປະເທດພັດທະນາ, ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ຈະເຂົ້າຮ່ວມຊ່ວຍເຫຼືອໃຫ້ບັນດາໂຄງການທີ່ຄ້າຍຄືແນວນັ້ນ. ນັ້ນຈະແມ່ນບັນດາຕົວແບບການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໝາຍ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນຕົວຈິງ.
ຂ້າພະເຈົ້າຢາກສິ້ນສຸດບົດປາໄສຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໝັ້ນວ່າ “ລະບຽບວາລະການພັດທະນາພາຍຫຼັງປີ 2015” ຈະໄດ້ບູລະນະໃຫ້ສົມບູນແບບເພື່ອກ້າວໄປສູ່ໂລກແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີສົງຄາມ, ບໍ່ມີຄວາມອຶດຫີວທຸກຍາກ. ທັງໝົດເພື່ອ ສັນຕິພາບ ການຮ່ວມມື ພັດທະນາ ວັດທະນາຖາວອນ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເພື່ອດາວພະເຄາະຂອງພວກເຮົາ ຂຽວງາມຕະຫຼອດກາລະນານ. ສີຂຽວຂອງສັນຕິພາບ, ສີຂຽວຂອງການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ./.