ການປະຢຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ-ເຕັກນິກໃນການຜະລິດ ຊ່ວຍໃຫ້ເພີ່ມປະສິດທິພາບ, ຄຸນນະພາບ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນ ຂອງຜະລິດຕະພັນຢູ່ໃນຕະຫຼາດ (ພາບ: tccs.org.vn)
ວກ.ອອນໄລ - ໃນປະຈຸບັນ, ຂະບວນການພັດທະນາຂອງປະເທດຕ່າງໆຢູ່ໃນໂລກໃຫ້ເຫັນວ່າ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງພວມກາຍເປັນປັດໄຈທີ່ມີບົດບາດຫຼັກ ໃນການຊຸກຍູ້ຄວາມສາມາດແຂ່ງຂັນ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ, ປົກປັກຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມ, ເບິ່ງແຍງດູແລສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ, ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບ, ເພີ່ມການເຕີບໂຕທົ່ວເຖິງ ຍືນຍົງ. ແຕ່ວ່າ, ເພື່ອພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງນັ້ນ ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການວາງແຜນແລະຈັດຕັ້ງນະໂຍບາຍຕ່າງໆຢ່າງສັງລວມແລະຖືກຕ້ອງ, ທີ່ພົວພັນເຖິງຫຼາຍຂະແໜງການ, ຫຼາຍເຈົ້າພາບ ແລະແຫຼ່ງພະລັງທີ່ຕ່າງກັນ. ສຳລັບຫວຽດນາມ, ບັນຫາທີ່ວາງອອກມາແບບທ້າທາຍແມ່ນ ຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍໂດຍໄວ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ.
ລະບຸຕົວລະບຽບກົດໝາຍທີ່ຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ
ໃນການຄົ້ນຄວ້າ ກໍ່ຄືໃນພາກປະຕິບັດ ການພັດທະນາການຄຸ້ມຄອງໃນໂລກ ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາມໍ່ນີ້, ມີຄຳອະທິບາຍຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ສັງລວມທົ່ວໄປແລ້້ວ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແມ່ນທຸກການເຄື່ອນໄຫວທີ່ສະແດງອອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງກັບຈິນຕະນາການ ແລະມາດຕະຖານການປະຕິບັດ ທີ່ມີຢູ່, ເຊິ່ງມຸ່ງໄປສູ່ເປົ້າໝາຍ ສ້າງຜົນກະທົບໃນທາງບວກ ເພື່ອປົດປ່ອຍຄວາມສາມາດໃນແຕ່ລະຄົນ ກໍ່ຄືໃນແຕ່ລະອົງການຈັດຕັ້ງ, ບົນພື້ນຖານນັ້ນ ຊຸກຍູ້ໃຫ້ສັງຄົມພັດທະນາກ້າວໜ້າກວ່າທຽບກັບການນຳໃຊ້ຈິນຕະນາການ ແລະມາດຕະຖານເກົ່າ.
ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໝາຍເຖິງການຫັນໄປສູ່ຄວາມກ້າວໜ້າ, ສ້າງຂຶ້ນໂດຍຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອເວົ້າເຖິງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແມ່ນຕ້ອງຕິດກັບເຈົ້າພາບ (ເຈົ້າຂອງ) ທີ່ແນ່ນອນ, ໃນບາງສະຖານະການທີ່ແນ່ນອນ. ຄວາມສາມາດໃນການພັດທະນາໄລຍະຍາວຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມສາມາດປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາເຈົ້າພາບໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ. ຜົນກະທົບລວມຂອງການເຄື່ອນໄຫວປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາເຈົ້າພາບຈະສ້າງໃຫ້ມີຜົນສຳເລັດໃໝ່, ຄວາມກ້າວໜ້າທີ່ໃໝ່ກວ່າ ໃນຫຼາຍດ້ານເສດຖະກິດ - ສັງຄົມ - ສະພາບແວດລ້ອມດ້ານນິເວດວິທະຍາ, ສະພາບແວດລ້ອມດ້ານລະບຽບກົດໝາຍ, ຮັບຜົນກະທົບຈາກລະບົບລະບຽບກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງສັງຄົມໜຶ່ງທີ່ແນ່ນອນ.
ໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດ - ສັງຄົມໜຶ່ງ, ຖ້າສັງເກດໂດຍກົງແລ້ວ ສາມາດເຫັນໄດ້ຫຼາຍປະເພດເຈົ້າພາບທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ແຊກຊ້ອນກັນ, ປ່ຽນແປງຕະຫຼອດຕາມກາລະເວລາ ໂດຍແລ້ວແຕ່ວິທີການແລະເກນກຳນົດການຈຳແນກທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍ່ຕາມ, ຕິດກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງສາມາດລະບຸຕົວສາມກຸ່ມເຈົ້າພາບພື້ນຖານ, ປະກອບດ້ວຍ: 1- ຊຸມຊົນທຸລະກິດ; 2- ບັນດາຄົວເຮືອນ, ຜູ້ຄົນ ແລະ ບັນດາອົງການວິຊາຊີບທີ່ປະດິດສ້າງ (ການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ); 3- ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ. ສາມພາກສ່ວນນີ້ຍັງຖືກຖືວ່າເປັນສາມເສົາຄ້ຳໂດຍກົງຂອງເສດຖະກິດທີ່ອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ເມື່ອຂາດຄວາມນຶກຄິດປະດິດສ້າງ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຂອງເສົາຄ້ຳໃດໃນສາມກຸ່ມເຈົ້າພາບພື້ນຖານເທິງນີ້ ຈະຖືກຊັກຊ້າ, ເຊາະຫຼຸ້ຍ, ຊ້ຳຍັງຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສາມາດພັດທະນາຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດທົງໝົດ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຢາກຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແມ່ນຕ້ອງເລີ່ມຈາກການປົດປ່ອຍຄວາມສາມາດປ່ຽນແປງໃໝ່ສັງລວມຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດ, ຄົວເຮືອນປະຊາຊົນ, ອົງການວິຊາຊີບ ແລະ ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ.
ໃນນັ້ນ, ການເຄື່ອນໄຫວປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງວິສາຫະກິດມີຜົນກະທົບຕັ້ງໜ້າ ໂດຍກົງຕໍ່ການຍົກສູງສະມັດຕະພາບ, ຄວາມສາມາດແຂ່ງຂັນ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ, ປົວແປງຍົກສູງລາຍໄດ້ໃຫ້ວິສາຫະກິດແລະຜູ້ອອກແຮງງານຢູ່ໃນວິສາຫະກິດນັ້ນ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ການເຄື່ອນໄຫວປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງວິສາຫະກິດຍັງໄດ້ປະກອບສ່ວນ ເຂົ້າໃນການນຳໃຊ້ບັນດາແຫຼ່ງພະລັງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມນິເວດວິທະຍາ, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນຂອງການເຊື່ອມໄຍງ, ປົກປັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາດ, ປັບປຸງການປ້ອງກັນປະເທດ-ປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ.
ກຳລັງແຮງປະດິດສ້າງຂອງຄົວເຮືອນ, ຜູ້ຄົນ, ອົງການວິຊາຊີບ (ການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ...) ແມ່ນໃຫຍ່ຫຼວງ ຫຼາກຫຼາຍ. ຄວາມຕ້ອງການຮັບປະກັນການລ້ຽງຊີບແບບຍືນຍົງ ແລະ ຮັກສາເອກະລັກຂອງຕົນໄດ້ກຳນົດ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນແຕ່ລະຄົນ, ທຸກຄົວເຮືອນລ້ວນແຕ່ຊອກຫາວິທີຈິນຕະນາການ ແລະນຳໃຊ້ ບັນດາມາດຕະການທີ່ດີສຸດ ໃນການແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນ ໃຫ້ແທດເໝາະກັບຊີວິດປະຈຳວັນ ກໍ່ຄືລະຫວ່າງບັນດາຮຸ່ນຄົນ. ຄ້າຍຄືແນວນັ້ນ, ເລີ່ມຈາກຄວາມຕ້ອງການກ່ຽວກັບພາລະໜ້າທີ່ວິຊາຊີບທີ່ສັງຄົມມອບໝາຍ, ບັນດາອົງການວິຊາຊີບທີ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ໄດ້ມີຜົນກະທົບທີ່ຕັ້ງໜ້າຕໍ່ພື້ນຖານເສດຖະກິດທັງໝົດ ໂດຍຜ່ານການສະໜອງປັນຍາຄວາມຮູ້, ຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີທັກສະ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ພາຫະນະການອອກແຮງງານໃໝ່. ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາຄົວເຮືອນ, ຜູ້ຄົນ ແລະບັນດາອົງການວິຊາຊີບ ສ້າງຮາກຖານທົ່ວໄປໃຫ້ແກ່ຄວາມໝັ້ນຄົງລວມຂອງປະເທດ.
ພ້ອມກັນນັ້ນ, ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ເຊິ່ງລະບົບການເມືອງເປັນແກນກາງ ກໍ່ຕ້ອງການແລະຈຳເປັນຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງລັດແມ່ນພາລະກິດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບພິເສດ. ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບທີ່ປະຊາຊົນມອບໝາຍໃຫ້. ຄຸນນະພາບການເຄື່ອນໄຫວຂອງລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບໂຊກຊະຕາ, ຄວາມດຳລົງຄົງໂຕ ແລະ ພື້ນທີ່ດຳລົງຄົງໂຕຂອງປະຊາຊົນ, ຂອງລະບອບການເມືອງເອງ, ຖານະຕຳແໜ່ງ ອະນາຄົດແລະຮູບພາບຂອງປະເທດໃນແຜນທີ່ໂລກ. ເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບທີ່ປະຊາຊົນມອຍໝາຍໃຫ້ເປັນຢ່າງດີ, ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ກໍ່ຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຈຳເປັນທີ່ມີລັກສະນະກົດເກນສຳລັບທຸກປະເທດ.
ໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງບົດບາດຂອງສາມກຸ່ມເຈົ້າພາບພື້ນຖານເທິງນີ້, ເຖິງວ່າຈະບໍ່ສາມາດເບິ່ງເບົາບົດບາດປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງກຸ່ມໃດກໍ່ຕາມ, ແຕ່ໃນສະພາບການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ແລະທ່າອຽງການພັດທະນາລວມຂອງໂລກໃນປະຈຸບັນ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດມີຄວາມໝາຍເປັນປະຖົມປັດໄຈໂດຍກົງທີ່ສຸດ, ສົ່ງຜົນກະທົບທົ່ວໄປທີ່ສຸດ, ຕັດສິນຊີ້ຂາດກ່ຽວກັບກຳລັງໜູນການຈະເລີນເຕີບໂຕ, ແມ່ນທ່າແຮງໃນການພັດທະນາໄລຍະຍາວ ຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດທັງໝົດ. ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງວິສາຫະກິດເປັນສິ່ງຊີ້ຂາດ, ແກ່ດຶງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນປະຊາກອນ, ໃນບັນດາອົງການວິຊາຊີບ ແລະໃນລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ປັບປຸງແລະຍົກສູງຄວາມສາມາດປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດ ຍາມໃດກໍ່ແມ່ນວິທີແກ້ໄຂທີ່ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ, ມີກຳລັງແຜ່ກະຈາຍກວ້າງຂວາງເຖິງການພັດທະນາເສດຖະກິດທີ່ອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ.
ໃນແງ່ຂອງກຳລັງໜູນ, ພິຈາລະນາຈົນສຸດແລ້ວ, ຜົນປະໂຫຍດແມ່ນກຳລັງໜູນໂດຍກົງ, ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດ ເຖິງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາເຈົ້າພາບ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ມີບາງກໍລະນີ ເນື່ອງຈາກຜົນປະໂຫຍດ ເຂົາເຈົ້າສາມາດໜ່ວງໜ່ຽວການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃຫ້ຊັກຊ້າລົງ. ຕ້ອງລົບລ້າງກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ເທື່ອລະກ້າວ.
ກ່ຽວກັບປັດໄຈທີ່ກະທົບເຖິງກຳລັງໜູນຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງນັ້ນ, ກົງກັບແຕ່ລະກຸ່ມເຈົ້າພາບໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດ ຈະມີບັນດາກຸ່ມປັດໄຈທີ່ຕ່າງກັນ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍ່ຕາມ, ນອກເໜືອຈາກບັນດາປັດໄຈສະເພາະທີ່ກະທົບເຖິງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດ, ຄົວເຮືອນ, ຜູ້ຄົນ ແລະບັນດາອົງການວິຊາຊີບ ຫຼືລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດແລ້ວ, ຍັງມີ ປັດໄຈລວມທີ່ກະທົບເຖິງກຳລັງໜູນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຂອງທັງສາມກຸ່ມເຈົ້າພາບດັ່ງກ່າວ ນັ້ນແມ່ນລະບຽບກົດໝາຍ. ໃນນັ້ນ, ລະບຽບກົດໝາຍທີ່ເປັນທາງການໂດຍລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດວາງອອກມາ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາປັດໄຈຫຼັກ ທີ່ກະທົບເຖິງບັນດາກຸ່ມເຈົ້າພາບຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດທີ່ອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ດ້ວຍຄວາມໝາຍດັ່ງກ່າວ, ເນື້ອແທ້ຂອງການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດທີ່ອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ສະແດງອອກຢູ່ທີ່ເນື້ອໃນ ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍເພື່ອສ້າງກຳລັງໜູນໃຫ້ແກ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຂອງບັນດາເສົາຄ້ຳພື້ນຖານແມ່ນຊຸມຊົນທຸລະກິດ, ປະຊາຊົນ ແລະລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ.
ສຳລັບຂົງເຂດວິສາຫະກິດ, ລະບົບລະບຽບກົດໝາຍຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງຂົງເຂດນີ້ສາມາດລະບຸໄດ້ພາຍໃຕ້ການສະແດງອອກຂອງສາມອົງປະກອບຕົ້ນຕໍ, ນັ້ນແມ່ນ: ລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບວິສາຫະກິດເຂົ້າເຖິງໂອກາດ ແລະ ຊັບພະຍາກອນ; ລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບການແກ້ໄຂບັນດາສາຍພົວພັນຜົນປະໂຫຍດຂອງບັນດາວິສາຫະກິດເອງ ແລະ ລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບການເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດ, ເຊື່ອມຕໍ່ເຄືອຂ່າຍລະຫວ່າງບັນດາວິສາຫະກິດ ເພື່ອສ້າງກຳລັງແຮງສັງລວມໃນການເຊື່ອມໂຍງເສດຖະກິດສາກົນ. ໃນນັ້ນ, ສຳລັບພື້ນຖານເສດຖະກິດທີ່ຢູ່ໃນລະດັບການພັດທະນາໂດຍອີງໃສ່ວິສາຫະກິດຂະໜາດກາງແລະຂະໜາດນ້ອຍນັ້ນ ສອງກຸ່ມລະບຽບກົດໝາຍຄື ລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບວິສາຫະກິດເຂົ້າເຖິງຊັບພະຍາກອນ (ການເງິນ, ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ຂໍ້ມູນຂະໜາດໃຫຍ່, ພື້ນດິນ, ພື້ນຖານເຕັກນິກດິຈິຕອນ...) ແລະ ລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບການເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດ (ພາສີອາກອນ, ສຸລະກາກອນ, ການບົ່ງຊີ້ແຫຼ່ງກຳເນີດ, ມາດຕະຖານຄຸນນະພາບ, ຂັ້ນຕອນໃນການເຂົ້າແລະອອກຈາກຕະຫຼາດ...) ແມ່ນມີຄວາມໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດ.
ສຳລັບພາກສ່ວນເຈົ້າພາບທີ່ເປັນຄົວເຮືອນແລະອົງການວິຊາຊີບ, ລະບຽບກົດໝາຍຮັບປະກັນສິດທິຊັບສິນ ແລະ ໂອກາດໃນການໂອນຊັບສິນ (ທີ່ດິນ, ການຂຶ້ນທະບຽນສິດທິຊັບສິນ, ການເຂົ້າເຖິງແຫຼ່ງທຶນການເງິນສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວເສດຖະກິດ, ການສື່ຂ່າວ, ການຖ່າຍໂອນຜົນໄດ້ຮັບ, ການຕິດຕໍ່ແລກປ່ຽນທາງພົນລະເຮືອນ...), ລະບຽບກົດໝາຍຮັກສາຄວາມເຊື່ອຖືຂອງປະຊາຊົນ ແລະຂອງປັນຍາຊົນໃນອົງການວິຊາຊີບ ຕໍ່ລະບອບແລະລະບົບການເມືອງ ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ລັດແລະວິສາຫະກິດບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງທຸກຄວາມຕ້ອງການເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບຂອງປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນມີຄວາມສາມາດປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງດ້ວຍຕົນເອງສະເໝີ ເພື່ອຜ່ານຜ່າສະຖານະການຂອງຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ລັດຕ້ອງສ້າງສະພາບແວດລ້ອມໃນ້ປະຊາຊົນບືນຕົວຂຶ້ນ; ໂອກາດໃຫ້ປະຊາຊົນລະດົມຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງຕົນເອງ ຕ້ອງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຜ່ານລະບົບລະບຽບກົດໝານທີ່ໂປ່ງໄສ, ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດຈະຕ້ອງບໍ່ມອບອຳນາດໃຫ້ຕົນເອງນອກເໜືອຈາກໜ້າທີ່ຕົ້ນຕໍ່ ໃນການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ໝັ້ນຄົງ ໃຫ້ປະຊາຊົນບືນຕົວຂຶ້ນປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ.
ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດແມ່ນພາກສ່ວນເຈົ້າພາບທີ່ມີຈຸດພິເສດ, ດ້ານໜຶ່ງ, ສະໜອງຂໍ້ກຳນົດກົດລະບຽບທີ່ດີ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາເຈົ້າພາບອື່ນໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດ; ອີກດ້ານໜຶ່ງ, ສ້າງຂໍ້ກຳນົດກົດລະບຽບໃຫ້ແກ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຳລັບພາກສ່ວນນີ້, ລະບຽບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການປະສານສົມທົບ ແລະກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງຈະແຈ້ງຂອງບັນດາພາກສ່ວນໃນລະບົບ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍສຳຄັນພິເສດ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ເນື່ອງຈາກຄວາມກົດດັນຂອງການພັດທະນາສັງຄົມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ລະບຽບກົດໝາຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ກັບປະຊາຊົນແລະຊຸມຊົນທຸລະກິດ ກໍ່ມີຄວາມຄວາມໝາຍສຳຄັນ, ສ້າງກຳລັງໜູນໃຫ້ແກ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຂອງລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງລັດເອງ.
ບັນຫານທີ່ວາງອອກມາໃນລະບຽບກົດໝາຍ ເພື່ອຊຸກຍຸ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ຫວຽດນາມ
ຄວາມເປັນຈິງແຫ່ງການພັດທະນາເສດຖະກິດຂອງຫວຽດນາມໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາມໍ່ນີ້ ໄດ້ເຂົ້າເຖິງເທື່ອລະກ້າວກັບທິດທາງການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ດັດຊະນີການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງຫວຽດນາມປີ 2019 ຢູ່ໃນອັນດັບທີ 42 ໃນຈຳນວນ 129 ປະເທດ ຈັດໂດຍມະຫາວິທະຍາໄລຄໍເນນ, ໂຮງຮຽນທຸລະກິດ INSEAD ແລະອົງການຊັບສິນທາງປັນຍາໂລກ (ປີ 2018 ຫວຽດນາມຢູ່ໃນອັນດັບທີ 45 ໃນຈຳນວນ 126 ປະເທດ). ຜົນຂອງການຈັດອັນດັບປີ 2019 ໃຫ້ຫວຽດນາມເປັນອັນດັບທີສາມໃນ ອາຊຽນ (ຫຼັງຈາກສິງຫະໂປ ແລະ ມາເລເຊຍ), ແລະໃຫ້ຢູ່ໃນອັນດັບທີໜຶ່ງໃນກຸ່ມ 26 ປະເທດທີ່ມີລາຍໄດ້ປານກາງຕ່ຳ. ທຽບກັບປີ 2018, ດັດຊະນີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງສອງຢ່າງຄື ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວ, ໃນນັ້ນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດໃນການຄົ້ນຄວ້າແລະພັດທະນາ ເພີ່ມຂຶ້ນ 5 ອັນດັບ (ສົ້ນເຂົ້າ); ຜະລິດຕະພັນທີ່ອີງໃສ່ຄວາມຮູ້ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເພີ່ມຂຶ້ນ 8 ອັນດັບ (ສົ້ນອອກ). ບັນດາດັດຊະນີກ່ຽວກັບລະດັບການພັດທະນາຂອງຕະຫຼາດ ເພີ່ມຂຶ້ນ 3 ອັນດັບ; ສິນເຊື່ອເພີ່ມຂຶ້ນ 4 ອັນດັບ; ສະມັດຕະພາບຂອງງານເພີ່ມຂຶ້ນ 3 ອັນດັບ. ນີ້ແມ່ນຜົນງານຄວາມກ້າວໜ້າ, ສະແດງເຖິງການກະທົບທາງບວກຂອງລະບຽບກົດໝາຍທີ່ມີຕໍ່ບັນດາເຈົ້າພາບໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດ. ແຕ່, ຕໍ່ໜ້າຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພັດທະນາໃໝ່ນັ້ນ, ລະບຽບກົດໝາຍເພື່ອຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດຫວຽດນາມໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຍັງມີຂໍ້ຈຳກັດຈຳນວນໜຶ່ງ, ຄື:
ທີໜຶ່ງ, ລະບຽບກົດໝາຍເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນຂົງເຂດວິສາຫະກິດຫວຽດນາມບໍ່ໄດ້ມີການພັດທະນາໃໝ່ໃນດ້ານຄຸນນະພາບ ເມື່ອທຽບກັບກົນໄກເກົ່າທີ່ໜັກໄປໃນການຂໍ - ໃຫ້. ກົນໄກໃຫ້ວິສາຫະກິດເຂົ້າເຖິງໂອກາດແລະຊັບພະຍາກອນ ບໍ່ໄດ້ມີການພັດທະນາແບບບຸກທະລຸ, ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຫັນປ່ຽນເປັນຫຼັກການຕະຫຼາດທີ່ຊັດເຈນ. ການຫ້າມໃບອະນຸຍາດນ້ອຍຍ້ອນຄຸ້ມຄອງບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນຍັງມີຢູ່ຫຼາຍໃນເກືອບທຸກຂົງເຂດ, ຂະແໜງການ ແລະລະດັບການຄຸ້ມຄອງລັດທາງດ້ານເສດຖະກິດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ລະບຽບກົດໝາຍການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງວິສາຫະກິດແມ່ນບໍ່ພຽງພໍແລະອ່ອນແອ. ຄຳແນະນຳແລະມາດຕະການເພື່ອຊຸກຍູ້ໃຫ້ວິສາຫະກິດຫວຽດນາມເຊື່ອມໂຍງເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນການເຂົ້າຮ່ວມຕະຫຼາດ ມັກເປັນຂໍ້ສະເໜີແນະທົ່ວໄປ ໂດຍບໍ່ມີມາດຕະການສະເພາະ. ສະຖານະການນັ້ນບວກກັບອຸປະສັກທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຫຼາຍຢ່າງ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍແອບແຝງອື່ນໆ ເມື່ອວິສາຫະກິດຫວຽດນາມເຂົ້າເຖິງຊັບພະຍາກອນທີ່ດິນ ແຫຼ່ງເງິນທຶນ ເຮັດໃຫ້ວິສາຫະກິດມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການພັດທະນາ, ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສົງໃສແລະຄວາມທໍ້ຖອຍໃຈໃນທຸລະກິດ, ບໍ່ຢາກລົງທຶນຢ່າງເປັນພື້ນຖານໃນໄລຍະຍາວ, ຫຼຸດຜ່ອນກຳລັງໜູນຕໍ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ຂໍ້ຈຳກັດນີ້ແມ່ນສິ່ງກີດຂວາງສຳລັບການພັດທະນາໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງເສດຖະກິດຫວຽດນາມ. ເມື່ອວິສາຫະກິດຫວຽດນາມບໍ່ເຕີບໃຫຍ່, ມັນຍາກທີ່ຈະສ້າງພື້ນຖານເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢ່າງເປັນເອກະລາດ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງ.
ດ້ານອື່ນ, ການພົວພັນລະຫວ່າງວິສາຫະກິດທີ່ມີການລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດ ກັບລະບຽບກົດໝາຍຮັບປະກັນການເຊື່ອມໂຍງ ແລະສ້າງເຄືອຂ່າຍວິສາຫະກິດທີ່ມີການລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດ ກັບວິສາຫະກິດຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່, ແຕ່ຂາດຄວາມເປັນໄປໄດ້. ດ້ວຍລະບົບລະບຽບກົດໝາຍປະຈຸບັນ, ເກືອບຈະບໍ່ສາມາດສ້າງກຳລັງໜູນໂດຍກົງສຳລັບການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງວິສາຫະກິດຫວຽດນາມ, ລະຫວ່າງວິສາຫະກິດທີ່ມີການລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດກັບວິສາຫະກິດຫວຽດນາມ.
ທີສອງ, ລະບຽບກົດໝາຍປົກປ້ອງສິດທິຊັບສິນ, ສ້າງຄວາມເຊື່ອຖືຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ກັບອຳນາດການປົກຄອງນັ້ນ ແມ່ນຂາດຄວາມຄົບຊຸດລະຫວ່າງຂໍ້ກຳນົດແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ. ການແລກປ່ຽນທຸລະກຳແລະການໂອນສິດທິຊັບສິນຂອງປະຊາຊົນ ກຳລັງຖືກປະຕິບັດໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ແຂງກະດ້າງ, ສັບສົນ ແລະ ຊ້ຳຊ້ອນກັນ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການຮັບຜິດຊອບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ການຕັດຕອນ, ບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ຂໍ້ມູນ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການຮັບຜິດຊອບ ເຮັດໃຫ້ການທຸລະກຳດຽວກັນ ແຕ່ຜູ້ຄົນຕ້ອງຕິດຕໍ່ກັບຫຼາຍອົງການ, ຫຼາຍລະດັບ. ຄວາມບໍ່ສົມບູນນີ້ພາໃຫ້ເກີດມີຫຼາຍຊ່ອງຫວ່າງທາງດ້ານລະບຽບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຊື່ອຖືຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ອົງການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດແລະທ້ອງຖິ່ນ.
ສຳລັບບັນດາເຈົ້າພາບທີ່ເປັນອົງການວິຊາຊີບທີ່ພົວພັນໂດຍກົງກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ເຊັ່ນການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ, ກໍ່ຍັງບໍ່ທັນມີສະພາບແວດລ້ອມລະບຽບກົດໝາຍທີ່ດີສຸດ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍຄວາມສາມາດ. ລະບຽບກົດໝາຍຊຸກຍູ້ການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງອົງການຄົ້ນຄວ້າກັບວິສາຫະກິດໄດ້ຢຸດຢູ່ໃນລະດັບການຮຽກຮ້ອງ, ບໍ່ທັນມີມາດຕະການຜູກມັດດ້ານຜົນປະໂຫຍດສະເພາະ, ບໍ່ເສີມຂະຫຍາຍໄດ້ບົດບາດຂອງກົນໄກຕະຫຼາດ ໃນການຊຸກຍູ້ການເຊື່ອມຕໍ່ ລະຫວ່າງການຄົ້ນຄວ້າແລະການເປີດການພານິດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງລັດ, ການລົງທຶນໃນການຄົ້ນຄວ້າແລະພັດທະນາ ກໍ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງເໝາະສົມ. ພັກໄດ້ເນັ້ນສະເໝີວ່າ ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີແມ່ນຂອດບຸກທະລຸ, ແມ່ນຮາກຖານຂອງການພັດທະນາກຳລົງການຜະລິດ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ຍ້ອນເຫດຜົນໃນຕົວຫຼາຍປະການຂອງລະບົບລະບຽບກົດໝາຍການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ (ທັງລະດັບສູນກາງແລະທ້ອງຖິ່ນ) ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີຈຶ່ງບໍ່ມີຜົນສຳເລັດດ້ານການພັດທະນາຫຼາຍຢ່າງຕາມຄາດໝາຍ. ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີຍັງບໍ່ທັນກາຍເປັນກຳລັງການຜະລິດໂດຍກົງທີ່ສ້າງຮາກຖານອຸປະກອນການອອກແຮງງານໃໝ່ທາງດ້ານຄຸນນະພາບ ໃຫ້ພື້ນຖານເສດຖະກິດທັງໝົດ. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນອຸປະສັກພື້ນຖານສຳລັບການພັດທະນາແບບບຸກທະລຸຂອງເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ.
ທີສາມ, ລະບຽບກົດໝາຍຮັບປະກັນຄວາມໂປ່ງໃສ, ຊຸກຍູ້ການປະສານສົມທົບເພື່ອການພັດທະນາໂດຍລວມຂອງປະເທດຊາດ ສຳລັບລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງປະເທດນັ້ນຍັງອ່ອນ. ເພາະວ່າລະບຽບກົດໝາຍຍັງບໍ່ຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ບໍ່ມີຄວາມໂປ່ງໃສຕັ້ງແຕ່ການວາງແຜນຈົນເຖິງການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີສະພາບການຖິ້ມຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ຜູ້ອື່ນ, ແຍ້ງຊີງຜົນງານ, ຖິ້ມໂທດລະຫວ່າງບັນດາອົງການຄຸ້ມຄອງລັດ, ລະຫວ່າງບັນດາລະດັບການຄຸ້ມຄອງລັດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ໃນການແກ້ໄຂບັນດາບັນຫາທີ່ສັບສົນ, ບັນຫາໂດຍລວມ; ບໍ່ມີການປະສານສົມທົບ ຫຼືປະສານສົມທົບກັນແຕ່ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ. ວິທີການຄິດທີ່ແຂງກະດ້າງ, ຕັດຕອນ, ຂາດການປະດິດສ້າງ ບວກກັບວິທີການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແບບງ່າຍດາຍ, ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາ, ດັດປັບແລະປ່ຽນແປງໃໝ່ນັ້ນ ພວມກາຍເປັນປັດໄຈກີດຂວາງການປົດປ່ອຍຊັບພະຍາກອນຂອງເສດຖະກິດ.
ສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍເພື່ອຊຸກຍຸ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ຫວຽດນາມ
ເລີ່ມຈາກຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງສັງຄົມປະຈຸບັນ ແລະ ບົນພື້ນຖານຂໍ້ຈຳກັດດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸ, ໃນເວລາຕໍ່ໄປເພື່ອປະກອບສ່ວນຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດຫວຽດນາມໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ຂໍໄດ້ແນະນຳມາດຕະການຈຳນວນໜຶ່ງດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຮູ້.
ບັນດາຊັ້ນຂັ້ນຄຸ້ມຄອງ, ບັນດາຂະແໜງການ ແລະ ບັນດາອົງການໃນລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ຕ້ອງຮູ້ເຫັນຄວາມໝາຍທີ່ເລິກເຊິ່ງລະຫວ່າງຄຳຖະແຫຼງແລະການປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງທີ່ແທ້ຈິງ. ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງບໍ່ສາມາດຢຸດຢູ່ທີ່ການສະເໜີແນະ ແຕ່ຕ້ອງມີການກະທຳຕົວຈິງ. ບັນດາມາດຕະການຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນວິສາຫະກິດ, ໃນປະຊາຊົນ, ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງວິຊາຊີບ ແລະ ໃນລະບົບການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດເອງ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຫັນເປັນຈິງຕາມແຜນງານແລະຊັບພະຍາກອນຈິງທີ່ແນບນຳ. ເຈດຈຳນົງນຳພາ, ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຕ້ອງກາຍເປັນປັດໄຈປະຈຳໃນການຄິດແລະການກະທຳຂອງລະບົບການເມືອງ. ລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ, ໃນນັ້ນລະບົບການເມືອງເປັນຫຼັກ, ຕ້ອງກາຍເປັນແກນນຳປຸກລະດົມຄວາມມຸ່ງຫວັງປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງບັນດາເຈົ້າພາບອື່ນໃນສັງຄົມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ບັນດາວິສາຫະກິດ, ປະຊາຊົນ ແລະອົງຫານຈັດຕັ້ງວິຊາຊີບເອງ ກໍ່ຕ້ອງຮູ້ເຫັນພາລະກິດໂດຍກົງຂອງຕົນ ໃນການປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງເພື່ອປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາປະເທດ. ການພົບພໍ້ລະຫວ່າງເຈດຈຳນົງນຳພາ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຂອງລະບົບການເມືອງ ກັບຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດ ແລະປະຊາກອນຊັ້ນຕ່າງໆໃນສັງຄົມ ແມ່ນກຳລັງໜູນໂດຍກົງສຳລັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ຂອງເສດຖະກິດຫວຽດນາມທັງໝົດໃນໄລຍະຍາວ.
ທີສອງ, ກ່ຽວກັບການປະຕິບັດ.
ກ່ອນອື່ນໝົດ, ບັນດາຊັ້ນຂັ້ນ ແລະ ບັນດາຂະແໜງການ ຕ້ອງກວດຄືນລະບົບນະໂຍບາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ໃນວິສາຫະກິດ. ຕ້ອງກຳນົດວ່າ ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ທີ່ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງວິສາຫະກິດ ແລະ ກໍ່ແມ່ນການບຸກທະລຸເພື່ອຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ຫວຽດນາມ. ບົນພື້ນຖານການກວດຄືນນີ້ ຈະກຳຈັດປັດເປົ່າສິ່ງກີດຂວາງ, ສິ່ງທັບຊ້ອນກັນ ແລະ ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງບັນດານະໂຍບາຍ; ຈະມີການດັດປັບ, ເພີ່ມເຕີມ, ປ່ຽນແທນດ້ວຍນະໂຍບາຍໃໝ່ທີ່ສອດຄ່ອງກັບສະພາບການໃໝ່. ໃນກຸ່ມລະບຽບກົດໝາຍເຂົ້າເຖິງໂອກາດແລະຊັບພະຍາກອນນັ້ນ ຄວາມໂປ່ງໃສ, ສະຖຽນລະພາບ ແລະ ການຄາດເດົາໄດ້ງ່າຍ ຂອງລະບຽບກົດໝາຍຖືກຖືວ່າເປັນພື້ນຖານຊຸກຍູ້ທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດຕໍ່ຄວາມພ້ອມໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຂອງວິສາຫະກິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ພິຈາລະນາສະເພາະບົດບາດຂອງຂົງເຂດວິສາຫະກິດແລ້ວ, ແມ່ນຮັບປະກັນຄວາມໂປ່ງໃສ, ໂອກາດທີ່ສະເໝີພາບຢ່າງແທ້ຈິງໃນການເຂົ້າເຖິງແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນ, ສະຖຽນລະພາບ ແລະການຄາດເດົາໄດ້ງ່າຍ ຂອງລະບົບລະບຽບກົດໝາຍເອງ. ການຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນວິສາຫະກິດໝາຍຄວາມວ່າການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີຄວາມສະເໝີພາບແລະປອດໂປ່ງທີ່ສຸດ ສາມາດໃຫ້ວິສາຫະກິດພັດທະນາດ້ວຍຕົນເອງ ບົນພື້ນຖານການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ມີການພັດທະນາຕົນເອງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຕະຫຼາດແລະລະບຽບກົດໝາຍ. ບັນດານະໂຍບາຍສົ່ງເສີມການນຳໃຊ້, ຮັບເອົາຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີເຂົ້າໃນການຜະລິດ-ທຸລະກິດ, ການຄຸ້ມຄອງວິສາຫະກິດຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ປະຕິບັດ. ດ້ວຍສະພາບການປະຈຸບັນຂອງວິສາຫະກິດຫວຽດນາມ, ຕ້ອງມີເວລາ, ບໍ່ເຈດຈຳນົງນິຍົມແລະບໍ່ຮີບຮ້ອນໃນຄວາມຕ້ອງການມີການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີພື້ນຖານ, ເຕັກໂນໂລຊີແຫຼ່ງທັນທີ, ແຕ່ຕ້ອງມີຍຸດທະສາດກໍ່ສ້າງວິສາຫະກິດທີ່ສຳຄັນ, ຢູ່ໃນຂອດບຸກທະລຸ, ໂດຍສະເພາະໃນອົງປະກອບໄປສູ່ການພັດທະນາໂດຍອີງໃສ່ປັນຍາປະດິດ, ຂໍ້ມູນແລະເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນ, ຈາກນັ້ນສ້າງການແຜ່ກະຈາຍໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດທັງໝົດ. ນັ້ນແມ່ນວິທີເຮັດໃໝ່, ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຕັດສິນໃຈໃໝ່ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ.
ກ່ຽວກັບເສັ້ນທາງ, ປະຕິບັດການປັບປຸງບູລະນະລະບົບການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງແຫ່ງຊາດເທື່ອລະກ້າວຢ່າງໜັກແໜ້ນ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນສຳລັບວິສາຫະກິດເປັນໃຈກາງ, ສົ່ງເສີມຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງປະຊາຊົນ, ເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງສະຖາບັນຄົ້ນຄວ້າ, ມະຫາວິທະຍາໄລ ກັບວິສາຫະກິດ, ການບໍລິການສາທາລະນະ ເພື່ອສ້າງແລະສະສົມຊັບສິນທາງປັນຍາ, ສ້າງແຫຼ່ງພະລັງໃໝ່ໃຫ້ແກ່ການເຕີບໂຕເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ທົ່ວເຖິງ ແລະຍືນຍົງ.
ໃນໄລຍະຍາວ, ເພື່ອຊຸກຍູ້ການເຊື່ອມໂຍງໃນລະບົບວິສາຫະກິດຫວຽດນາມ, ຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍ ເພື່ອສ້າງລະບົບນິເວດທີ່ເຊື່ອມໂຍງຜົນປະໂຫຍດຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ກັບລະບົບນິເວດວິສາຫະກິດ, ກັບບັນດາອົງການຄົ້ນຄວ້າ, ບັນດາມະຫາວິທະຍາໄລ ແລະປະຊາຊົນ. ລະບົບລະບຽບກົດໝາຍເຊື່ອມຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງບັນດາເຈົ້າພາບຈະຕ້ອງສ້າງເວກເຕີຜົນປະໂຫຍດໃນທິດທາງດຽວກັນ, ມີຜົນກະທົບທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍແລະລວມສູນໄປສູ່ຈຸດຮ່ວມກັນຄື ຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດຂອງຫວຽດນາມ. ເພື່ອປະຕິບັດລະບົບລະບຽບກົດໝາຍຄືແນວນັ້ນ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີວິໄສທັດແລະຄວາມຕັດສິນໃຈຂອງລະບົບການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ, ສາມັກຄີແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຂອງສູນກາງຈົນເຖິງທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆ.
ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງພາຍໃນລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ, ຕ້ອງກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງຈະແຈ້ງສຳລັບແຕ່ລະພາກສ່ວນໃນລະບົບ. ໄປຄຽງຄູ່ກັບການກຳນົດນັ້ນ, ຕ້ອງສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍສຳລັບການຮັບປະກັນການສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນໃນການປະຕິບັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງເຈົ້າພາບຕ່າງໆໃນລະບົບການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ. ລະບຽບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການປະສານສົມທົບປະຈຸບັນມີຫຼາຍຊ່ອງຫວ່າງ ໃນການປະຕິບັດພາລະໜ້າທີ່ຂອງບັນດາເຈົ້າພາບແຫ່ງການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ, ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນໃນລະບົບບັນດາອົງການຄຸ້ມຄອງລັດແລະອຳນາດການປົກຄອງຂັ້ນຕ່າງໆ. ດັ່ງນັ້ນ, ເນື້ອໃນການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບການແບ່ງງານ, ປະສານງານທີ່ໂປ່ງໃສແລະມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສັງຄົມ, ຈະແຈ້ງທາງດ້າຜົນປະໂຫຍດແລະພັນທະ ຄວນຖືກຖືວ່າເປັນຂອດທີ່ຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະກ່ອນ. ຄວາມຂັດຂ້ອງທາງດ້ານການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ການຖິ້ມຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ແກ່ກັນ, ຄວາມງຸ່ມງ່າມສັບສົນໃນການປະຕິບັດຄວາມຮັບຜິດຊອບການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຈາກການແກ້ໄຂສາຍພົວພັນຜົນປະໂຫຍດທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ. ເພາະສະນັ້ນ, ໃນເວລາຕໍ່ໄປ, ຕ້ອງພິຈາລະນາບັນຫາການພົວພັນຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງບັນດາເຈົ້າພາບໃນລະບົບຈັກບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດຢ່າງຄັກແນ່ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢ່າງຕື່ນຕົວ, ປະກອບສ່ວນຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງຢູ່ຫວຽດນາມ./.
ໂດຍ ຮສ. ປອ. ໂງ ຕວັ້ນ ເຫງ້ຍ
ສະຖາບັນເສດຖະສາດການເມືອງ, ສະຖາບັນການເມືອງແຫ່ງຊາດໂຮ່ຈີມິນ
----------------------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລັງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 924 (ເດືອນຕຸລາ 2019)