ກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 6 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XII ປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບໂຄງການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກຄຸ້ມຄອງ, ກົນໄກການເງິນ ແລະ ການຈັດຕັ້ງຄືນໃໝ່ ລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. (ພາບ: TTXVN)
ວກ. - ປະຈຸບັນນີ້ ຢູ່ປະເທດຫວຽດນາ, ລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ສັງກັດໃນອົງການຈັດຕັ້ງພັກ ລັດ, ອົງການຈັດຕັ້ງການເມືອງ-ສັງຄົມ ແຕ່ຂັ້ນສູນກາງເຖິງຂັ້ນທ້ອງຖິ່ນ ແມ່ນມີຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ, ດ້ວຍຫຼາຍໜ້າທີ່ແລະຫຼາຍປະເພດຕ່າງກັນ. ຖັນແຖວປັນຍາຊົນ ນັກວິທະຍາສາດ ພະນັກງານໃນລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ໄດ້ປະກອບສ່ວນທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງເຂົ້າໃນພາລະກິດການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ການເຄື່ອນໄຫວໃຫ້ບໍລິການສາທາລະນະ ຕອບສະໜອງໄດ້ໂດຍພື້ນຖານຄວາມຕ້ອງການຂອງປະຊາຊົນແລະສັງຄົມ, ມຸ່ງໄປສູ່ເປົ້າໝາຍຄວາມໝັ້ນຄົງແລະຄວາມຍຸດຕິທຳທາງສັງຄົມ; ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນຂອງປະຊາຊົນ, ປະກອບສ່ວນປະຕິບັດເປົ້າໝາຍການພັດທະນາຢ່າງໄວວາແລະຍືນຍົງ, ສຳເລັດໂດຍພື້ນຖານເກືອບທຸກເປົ້າໝາຍສະຫັດສະວັດ, ຊຸກຍູການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.
ການປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດທີ່ສຳຄັນ
ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ, ພັກແລະລັດເຮົາໄດ້ປະກາດໃຊ້ເອກະສານທີ່ສຳຄັນຫຼາຍສະບັບ ແລະ ໄດ້ຊີ້ນຳນຳພາລະບົບການເມືອງທັງໝົດ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍ, ມາດຕະການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວ ຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບົດສະຫຼຸບເລກທີ 37-TB/TW, ວັນທີ 26 ພຶດສະພາ 2011, ຂອງກົມການເມືອງກ່ຽວກັບ ໂຄງການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ຍູ້ແຮງການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການບໍລິການສາທາລະນະບາງປະເພດ; ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກກໍ່ໄດ້ກຳນົດແຈ້ງໜ້າທີ: “ປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວ ຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຕາມທິດຍົກສູງລະບອບເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ຮັບຜິດຊອບດ້ວຍຕົນເອງກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ການບັນຈຸລັດຖະກອນ, ບຸກຄະລາກອນ ແລະການເງິນ; ຫັນຂົງເຂດບໍລິການສາທາລະນະເປັນສັງຄົມ, ດຶງດູດບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂົງເຂດນີ້” (1); “ຈັດວາງຄືນໃໝ່ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງທີ່ເໝາະສົມ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດໃນການຄຸ້ມຄອງ, ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຕາມກົນໄກວິສາຫະກິດ”(2); “ນຳໃຊ້ຫຼາຍຮູບການໃນການຫັນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດເປັນສັງຄົມເຊັ່ນ: ທົດລອງຫັນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດເປັນຫຸ້ນສ່ວນ; ມອບໃຫ້ຊຸມຊົນຄຸ້ມຄອງ, ໃຫ້ເຊົ່າພື້ນຖານວັດຖຸ ຊັບສິນຂອງລັດ ເພື່ອດຳເນີນທຸລະກິດໃຫ້ບໍລິການສາທາລະນະ ແລະ ປະຕິບັດກົນໄກໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດທີ່ເຄື່ອນໄຫວແບບວິສາຫະກິດສາທາລະນູປະໂພກ"(3). ເພື່ອຫັນມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກເປັນລະອຽດ, ກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 5 ສະໄໝທີ XII ໄດ້ປະກາດໃຊ້ມະຕິເລກທີ 11-NQ/TW, ວັນທີ 3 ມິຖຸນາ 2017, ວ່າດ້ວຍການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ສືບຕໍ່ຊີ້ແຈ້ງ: “ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະຍົກສູງປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ວຍຕົນເອງຢ່າງເຕັມສ່ວນໃຫ້ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ກ່ຽວກັບຂອບເຂດການເຄື່ອນໄຫວ, ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ການບັນຈຸລັດຖະກອນ ບຸກຄະລາກອນ ແລະການເງິນ ຕິດກັບກົນໄກການປະເມີນຜົນທີ່ເປັນເອກະລາດ”.
ດ້ວຍຄວາມມານະພະຍາຍາມຂອງລັດຖະບານ ແລະ ບັນດາຄະນະ, ກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາໄດ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຳຄັນຫຼາຍຢ່າງ, ປະກອບສ່ວນຊຸກຍູ້ຂະບວນວິວັດການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມຢູ່ປະເທດເຮົາ.
ປະຈຸບັນ, ໃນທົ່ວປະເທດມີປະມານ 58.000 ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ດ້ວຍການບັນຈຸລັດຖະກອນ 2,5 ລ້ານຄົນ (ຍັງບໍ່ທັນນັບເຖິງການຈັດຕັ້ງ, ການບັນຈຸຂອງຕຳຫຼວດ, ທະຫານ ແລະ ວິສາຫະກິດແຫ່ງລັດ). ນີ້ແມ່ນກຳລັງທີ່ມີບົດບາດຊີ້ນຳ, ສະໜອງການບໍລິການສາທາລະນະເກືອບທຸກປະເພດ, ມີຄວາມພົວພັນກັບທຸກຄົນ ທຸກຄອບຄົວ ແລະສັງຄົມທັງໝົດຄື ການບໍລິການສາທາລະນະສຸກ, ການສຶກສາ-ຝຶກອົບຮົມ, ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ, ວັດທະນະທຳ, ກິລາກາຍະກຳ... ເຄືອຂ່າຍສະຖາບັນການສຶກສາ, ສາທາລະນະສຸກ, ວັດທະນະທຳ, ກິລາ ໄດ້ກະຈາຍໃນທຸກຂົງເຂດ ພື້ນທີ່, ເຖິງເຂດຊົນນະບົດ ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຖິງພື້ນທີ່ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ເຂດຊາຍແດນ ໝູ່ເກາະໃນທົ່ວປະເທດ. ລະບົບໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດມີບົດບາດຫຼັກແຫຼ່ງໃນການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ ແລະ ປະຕິບັດນະໂຍບາຍສະວັດດີການສັງຄົມ, ອຳນວຍຄວາມສະດວກແລະຄວາມສະເໝີພາບ ໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກຄົນເຂົ້າເຖິງການບໍລິການ ທີ່ມີຄຸນນະພາບນັບມື້ນັບສູງ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ.
ລະບົບເອກະສານກົດໝາຍກ່ຽວກັບໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໄດ້ຮັບການປັບປຸງບູລະນະເທື່ອລະກ້າວ, ໄດ້ເພີ່ມທະວີການແບ່ງຂັ້ນ, ກຳນົດສິດອຳນາດທີ່ຈະແຈ້ງ ລະຫວ່າງບັນດາອົງການລັດຂັ້ນສູນກາງ ທ້ອງຖິ່ນ ແລະຂອງອຳນາດການປົກຄອງແຕ່ລະຂັ້ນ; ໄດ້ປະກາດໃຊ້ເທື່ອລະກ້າວ ບັນດາມາດຕະຖານ, ເງື່ອນໄຂກ່ຽວກັບການສ້າງຕັ້ງ, ການລວມຕົວ, ການຍຸບເລີກໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ເພື່ອເປັນພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ການຈັດວາງລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ທັງດ້ານການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ ແລະ ບຸກຄະລາກອນ.
ຍູ້ແຮງການມອບສິດເປັນເຈົ້ນຕົນເອງໃຫ້ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ທັງດ້ານການປະຕິບັດໜ້າທີ່, ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ, ບຸກຄະລາກອນແລະການເງິນ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເປັນເຈົ້າການໃນການນຳໃຊ້ຊັບສິນ, ແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນເພື່ອພັດທະນາ ແລະ ຍົກສູງຄຸນນະພາບການເຄື່ອນໄຫວສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ. ຕາມນັ້ນ, ແຫຼ່ງລາຍໄດ້ຈາກການໃຫ້ບໍລິການເພີ່ມຂຶ້ນ, ປະຕິບັດການປະຢັດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ເພື່ອເພີ່ມລາຍໄດ້ໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານ.
ປະຕິບັດການປ່ຽນຈາກຄ່າທຳນຽມ ໄປເປັນລາຄາ ຄ່າບໍລິການ, ຄິດໄລ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເງິນເດືອນເຂົ້າໃນລາຄາບໍລິການເທື່ອລະກ້າວ, ປະກອບສ່ວນຊົດເຊີຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງໜ່ວຍບໍລິການ, ຫຼຸດຜ່ອນລາຍຈ່າຍປະຈຳຂອງງົບປະມານຂອງລັດ, ໂດຍສະເພາະໃນດ້ານສາທາລະນະສຸກ.
ນະໂຍບາຍບຸລິມະສິດ, ສົ່ງເສີມການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການສະໜອງການບໍລິການສາທາລະນະ (ທີ່ດິນ, ພາສີ, ສິນເຊື່ອ,...) ໄດ້ປະກອບສ່ວນຂະຫຍາຍເຄືອຂ່າຍ, ເພີ່ມຂະໜາດ ປະລິມານ ແລະ ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ຂອງບັນດາໜ່ວຍບໍລິການສາທາລະນະນອກພາກລັດ; ສົ່ງເສີມບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ໂດຍສະເພາະບັນດາມະຫາວິທະຍາໄລ ໂຮງໝໍ ແລະ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ, ເປັນເຈົ້າການໃນການດຶງດູດບັນດາແຫຼ່ງທຶນຂອງສັງຄົມ; ໄດ້ປະຕິບັດການທົດລອງຫັນເປັນຫຸ້ນສ່ວນ ຕໍ່ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດທີ່ມີເງື່ອນໄຂພຽງພໍ.
ການຄຸ້ມຄອງ, ນຳໃຊ້ການເງິນແລະຊັບສິນສາທາລະນະໃນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ຫຼາຍໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດລະບຽບທາງການເງິນ, ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງ ແລະນຳໃຊ້ຊັບສິນສາທາລະນະ, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າເທື່ອລະກ້າວການນຳໃຊ້ຊັບສິນສາທາລະນະຢ່າງຟຸມເຟືອຍ, ຜິດກັບຈຸດປະສົງ, ເກີນມາດຕະຖານ ລະດັບທີ່ໄດ້ກຳນົດ, ນຳໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງສ່ວນຕົວ.
ບັນດາຂໍ້ຈຳກັດ ຈຸດອ່ອນ ແລະ ສາເຫດຕົ້ນຕໍ
ຄຽງຂ້າງບັນດາຜົນສຳເລັດສຳຄັນທີ່ບັນລຸໄດ້, ຍັງມີຂໍ້ຈຳກັດ ຈຸດອ່ອນຫຼາຍຢ່າງ ທີ່ກໍ່ຄວາມຮ້ອນເຄືອງໃນສັງຄົມ ແລະ ຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍ ທີ່ຕ້ອງແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າ, ໂດຍສະເພາະໃນການຈັດຕັ້ງຄືນໃໝ່ແລະປ່ຽນແປງໃໝ່ ກົນໄກ ນະໂຍບາຍ. ລະອຽດຄື:
ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຍັງຊ້າທຽບກັບຂົງເຂດເສດຖະກິດ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງ. ວຽກງານວາງແຜນກຳນົດເຄືອຂ່າຍໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການວາງແຜນກຳນົດຕາມຂະແໜງການ, ຂົງເຂດ, ຈຸດພິເສດຂອງເຂດພາກ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງ. ລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຍັງພະລຸງພະລັງ, ກະແຈກກະຈ່າຍ, ມຸ່ນຍ່ອຍ, ຂະໜາດນ້ອຍ, ຫຼາຍຫົວເງື່ອນ, ຊ້ຳຊ້ອນກັນທາງດ້ານໜ້າທີ່, ບໍ່ກະທັດລັດ ແລະ ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພຶດຕິກຳແຫ່ງການພັດທະນາຂອງປະເທດ; ການເຄື່ອນໄຫວມີປະສິດທິຜົນຕ່ຳ, ຊ້ຳບໍ່ໜຳບາງໜ່ວຍງານຍັງຖືກຂາດທຶນ, ເສຍຫາຍສິ້ນເປືອງເງິນທຶນ. ຈຳນວນຄົນທີ່ເຮັດວຽກໃນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນ, ປະຈຸບັນ ມີຫຼາຍກວ່າປະມານ 4 ເທົ່າຈຳນວນບັນຈຸພະນັກງານ ລັດຖະກອນໃນລະບົບການເມືອງ, ໂດຍສະເພາະໃນຂະແໜງການສຶກສາແລະສາທາລະນະສຸກ.
ຄວາມສັກສິດແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຄຸ້ມຄອງລັດຕໍ່ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຍັງບໍ່ທັນສູງ, ຍັງບໍ່ທັນຈຳແນກແຍກລະຫວ່າງພາລະບົດບາດຄຸ້ມຄອງລັດ ກັບພາລະບົດບາດໃຫ້ບໍລິການຂອງໜ່ວຍພາລະກິດຂອງລັດ.
ເອກະສານກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບກ່ຽວກັບໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້ຢ່າງຊັກຊ້າ ຫຼືບໍ່ໄດ້ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມຢ່າງທັນການ. ການແບ່ງງານ, ແບ່ງຂັ້ນໃນການສ້າງຕັ້ງ ແລະ ການຕັດສິນຕົກລົງບັນຈຸບຸກຄະລາກອນບໍ່ທັນຈະແຈ້ງ ສົມເຫດສົມຜົນ ແມ່ນສາເຫດໜຶ່ງທີ່ພາໃຫ້ເກີດການເພີ່ມຫົວເງື່ອນແລະຈຳນວນຄົນທີ່ກິນເງິນເດືອນຈາກງົບປະມານແຫ່ງລັດ.
ຄຸນນະພາບຂອງຖັນແຖວພະນັກງານນຳພາ ຄຸ້ມຄອງ ແລະລັດຖະກອນ ຍັງບໍ່ສູງ, ສະມັດຕະພາບຂອງງານຕ່ຳ. ໂຄງສ້າງຂອງຖັນແຖວລັດຖະກອນຍັງບໍ່ທັນສົມເຫດສົມຜົນ, ຖັນແຖວລັດຖະກອນທີ່ເຮັດວຽກງານຮັບໃຊ້ບໍລິການຍັງກວມອັດຕາສ່ວນສູງ. ການດຶງດູດຄົນເກັ່ງມາເຮັດວຽກໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຍັງຖືກຈຳກັດ.
ກົນໄກການເງິນຍັງບໍ່ພຽງພໍຕາມຄວາມຕ້ອງການ. ການບໍລິການສາທາລະນະທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຈາກງົບປະມານຂອງລັດແມ່ນຍັງມີຂະໜາດໃຫຍ່. ໃນໄລຍະ 2011 - 2016, ອັດຕາສ່ວນຂອງການໃຊ້ຈ່າຍໃນຂົງເຂດພາລະກິດບໍລິການກວມເອົາ 44% ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍປະຈຳຂອງງົບປະມານແຫ່ງລັດ.
ການປະຕິບັດກົນໄກເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ຮັບຜິດຊອບດ້ວຍຕົນເອງ, ຫັນເປັນສັງຄົມໃນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ແມ່ນຍັງຖືກຈຳກັດ, ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບຍັງຕ່ຳ ແລະ ບໍ່ທັນໝັ້ນຄົງ. ວຽກງານຄຸ້ມຄອງລັດກ່ຽວກັບການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ພາລະກິດບໍລິການສາທາລະນະຂອງບາງກະຊວງ ຂະແໜງການ ທ້ອງຖິ່ນ ແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໃກ້ຊິດຕິດແທດ, ຍັງກະວົນກະວາຍ, ປະສິດທິຜົນຕ່ຳ; ຍັງມີສະພາບການແກ່ງແຍ້ງກັນ, ແລ່ນຫາແຕ່ຜົນກຳໄລ, ສວຍໃຊ້ແຜນນະໂຍບາຍຫັນເປັນສັງຄົມເພື່ອເກັບລາຍໄດ້ເກີນກຳນົດ; ການເຄື່ອນໄຫວຮ່ວມທຶນ, ເຊື່ອມໂຍງ, ຮ່ວມມືພາກລັດ-ເອກະຊົນ ຍັງຂາດຄວາມໂປ່ງໃສ.
ບັນດາຈຸດອ່ອນແລະຂໍ້ຈຳກັດເທິງນີ້ມີສາເຫດທັງພາວະວິໄສແລະອັດຕະວິໄສ, ແຕ່ສາເຫດອັດຕະວິໄສເປັນສາເຫດຕົ້ນຕໍ:
ການຫັນບັນດາແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກເປັນນິຕິກຳ, ເປັນນະໂຍບາຍ ກົດໝາຍຂອງລັດກ່ຽວກັບພາລະກິດບໍລິການສາທາລະນະຍັງຊ້າແລະບໍ່ພຽງພໍ ບໍ່ຄົບຊຸດ, ບໍ່ສອດຄ່ອງແລະທ່ວງທັນກັບສະພາບການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງປະເທດ. ຫຼາຍນະໂຍບາຍທີ່ເປັນປະຖົມປັດໄຈ, ເປັນເງື່ອນໄຂຂອງການມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງໃຫ້ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມຢ່າງຊັກຊ້າ. ຍັງບໍ່ທັນກຳນົດໄດ້ບາດກ້າວດຳເນີນການທີ່ລະອຽດສອດຄ່ອງ ເພື່ອຜັນຂະຫຍາຍການປ່ຽນແປງການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ຍັງບໍ່ທັນຈັດແຍກຢ່າງຈະແຈ້ງລະຫວ່າງພາລະບົດບາດສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ ກັບພາລະບົດບາດຄຸ້ມຄອງລັດຂອງອົງການຄຸ້ມຄອງ. ວຽກງານກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ, ກວດສອບການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຍັງຖືກຈຳກັດ, ຍັງບໍ່ມີບົດລົງໂທດສຳລັບການກະທຳຜິດກົດໝາຍ.
ວຽກງານຊີ້ນຳການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດກົນໄກເປັນເຈົ້າຕົນເອງສຳລັບໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຂອງບາງອົງຄະນະພັກ, ຜູ້ນຳບາງກະຊວງ ຂະແໜງການ ທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ຫົວໜ້າສຳນັກງານ ອົງການ ຍັງຂາດຄວາມເດັດດ່ຽວແລະມີປະສິດທິຜົນຕ່ຳ. ການຄຸ້ມຄອງການບັນຈຸບຸກຄະລາກອນໃນຂະແໜງພາລະກິດບໍລິການ ບໍ່ເຂັ້ມງວດແໜ້ນແຟ້ນ.
ວຽກງານໂຄສະນາອົບຮົມ ຊາບຊຶມແນວທາງນະໂຍບາຍຂອງພັກ-ລັດ ມີປະສິດທິຜົນໜ້ອຍ, ຍັງບໍ່ທັນເຮັດໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງໃນຄວາມຮັບຮູ້ຂອງປະຊາຊົນກ່ຽວກັບການຊົມໃຊ້ການບໍລິການສາທາລະນະ ເຊິ່ງຜູ້ຊົມໃຊ້ຕ້ອງເຂົ້າຮ່ວມກັບລັດ ໃນການແບ່ງປັນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ.
ບາງວິທີແກ້ທີ່ສຳຄັນ ເພື່ອສືບຕໍ່ປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ
ພາກຕົວຈິງແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຢູ່ປະເທດເຮົາໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາໃຫ້ເຫັນວ່າ, ການສືບຕໍ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ແມ່ນຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາວະວິໄສ; ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມຕ້ອງການແລະໜ້າທີ່ທີ່ຮີບດ່ວນໃນປະຈຸບັນ, ມີຄວາມໝາຍການເມືອງ, ເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ, ມະນຸດອະລິຍະທຳ ທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງລັກສະນະດີເດັ່ນຂອງລະບອບການປົກຄອງຂອງພວກເຮົາ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາປະເທດຢ່າງໄວວາແລະຍືນຍົງ; ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນີຍົມ; ປະຕິບັດພາລະກິດປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງສຳເລັດມີໄຊ, ຍູ້ແຮງການຫັນປະເທດເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ.
ດ້ວຍລັກສະນະຮີບດ່ວນແລະຄວາມໝາຍສຳຄັນນັ້ນ, ກອງປະຊຸມຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 6 ສະໄໝທີ XII ໄດ້ປະກາດໃຊ້ມະຕິເລກທີ 19-NQ/TW, ວັນທີ 25 ຕຸລາ 2017, “ກ່ຽວກັບສືບຕໍ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະຄຸ້ມຄອງ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບແລະປິສິດທິຜົນການຄຸ້ມຄອງ ຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ”. ມະຕິສະບັບນີ້ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ, ແນໃສ່ຫັນເປັນລະອຽດບັນດາໜ້າທີ່ຈຸດໜັກໃຈກາງທີ່ມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກວາງອອກ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ທີ່ສຸດຈາກພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ ແລະ ປະຊາຊົນ.
ມະຕິໄດ້ກຳນົດວ່າ ການສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງການປ່ຽນແປງໃໝ່ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ກໍ່ຄືການປ່ຽນແປງໃໝ່ວິສາຫະກິດແຫ່ງລັດ ຕ້ອງໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຄົບຊຸດ ຂຸ້ນຂ້ຽວ ແຕ່ຕ້ອງລະມັດລະວັງ ໜັກແໜ້ນ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຂະບວນການປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ; ຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງຍູ້ແຮງການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການບໍລິການສາທາລະນະ (ຫັນເປັນສັງຄົມແຕ່ບໍ່ຫັນເປັນການຄ້າ), ເສິມຂະຫຍາຍດ້ານຕັ້ງໜ້າ, ຈຳກັດດ້ານຫຍໍ້ທໍ້ຂອງກົນໄກຕະຫຼາດ ຂອງການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ. ກຳນົດແຈ້ງບົດບາດນຳພາຂອງພັກ, ການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດ, ສິດເປັນເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນ; ບົດບາດ ທີ່ຕັ້ງຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ໃນເງື່ອນໄຂພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ເຊື່ອມໂຍງສາກົນແລະການປະຕິວັດອຸດສາຫະກຳຄັ້ງທີ 4. ບົນພື້ນຖານນັ້ນ ວາງທັດສະນະ ເປົ້າໝາຍ ແລະທິດທາງສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງການປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດຕັ້ງ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງການບໍລິການ ແລະ ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຕິດກັບການຮັບປະກັນສະຖຽນລະພາບທາງການເມືອງ ສັງຄົມເວົ້າລວມ ແລະ ແຕ່ລະຂະແໜງການ ຂົງເຂດລະອຽດເວົ້າສະເພາະ; ອີງໃສ່ພາກຕົວຈິງແລະລະດັບການພັດທະນາຂອງປະເທດເຮົາເພື່ອກວດຄືນ ເພີ່ມເຕີມ ບູລະນະລະບົບບັນດາກົນໄກ ນະໂຍບາຍທີ່ມີລັກສະນະປະຕິບັດໄດ້ດີ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນບັນດາກົນໄກ ນະໂຍບາຍໃໝ່ ທີ່ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ.
ດ້ວຍເປົ້າໝາຍລວມຄື: “ປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຢ່າງເປັນພື້ນຖານ ຮອບດ້ານແລະຄົບຊຸດ, ຮັບປະກັນຄວາມກະທັດລັດ, ມີໂຄງສ້າງທີ່ເໝາະສົມ, ມີຄວາມສາມາດເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ການຄຸ້ມຄອງກ້າວໜ້າ, ການເຄື່ອນໄຫວມີຄວາມສັກສິດແລະມີປະສິດທິຜົນ; ມີບົດບາດເປັນເຈົ້າພາທາງ, ຫຼັກແຫຼ່ງໃນຕະຫຼາດບໍລິການສາທາລະນະ; ສະໜອງການບໍລິການສາທາລະນະຂັ້ນພື້ນຖານແລະສຳຄັນ ທີ່ມີຄຸນນະພາບນັບມື້ນັບສູງ. ຫຼຸດຫົວເງື່ອນລົງ, ແກ້ໄຂສະພາບການມະຍິກມະຍ່ອຍ ກະແຈກກະຈາຍ ແລະຊ້ຳຊ້ອນກັນ; ປັບປຸງການຈັດພະນັກງານຕິດກັບການຈັດວາງໂຄງສ້າງຄືນໃໝ່, ຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງຖັນແຖວພະນັກງານ ລັດຖະກອນ. ຫຼຸດຜ່ອນອັດຕາສ່ວນ, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນການໃຊ້ຈ່າຍງົບປະມານໃຫ້ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ເພື່ອຈັດວາງໂຄງສ້າງງົບປະມານຂອງລັດຄືນໃໝ່, ປະຕິຮູບເງິນເດືອນແລະເພີ່ມລາຍຮັບຂອງພະນັກງານ ລັດຖະກອນໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ພັດທະນາຕະຫຼາດບໍລິການສາທາລະນະ ແລະ ດຶງດູດບັນດາພາກສ່ວນເສດຖະກິດໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການພັດທະນາການບໍລິການສາທາລະນະ”. ມະຕິໄດ້ກຳນົດກຸ່ມວຽກງານ, ວິທີແກ້ 8 ກຸ່ມທີ່ຕ້ອງຜັນຂະຫຍາຍຕາມເປົ້າໝາຍລວມເທິງນີ້ ໃນໄລຍະເວລາແຕ່ນີ້ຮອດປີ 2021 ແລະແຕ່ປີ 2025 ຮອດປີ 2030 ເພື່ອສືບຕໍ່ປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການຈັດຕັ້ງແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ໃນນັ້ນຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ບັນດາບັນຫາລຸ່ມນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ຍູ້ແຮງວຽກງານໂຄສະນາ ເຜີຍແຜ່ມະຕິ ແນໃສ່ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້, ສ້າງຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມໃນທຸກຂະແໜງການ, ທຸກສາຂາ, ທຸກໜ່ວຍພາລະກິດ ແລະ ທົ່ວສັງຄົມ, ປະກອບສ່ວນຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ຍູ້ແຮງການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການບໍລິການສາທາລະນະ.
ທີສອງ, ສັບຊ້ອນ, ຈັດຕັ້ງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຄືນໃໝ່. ປັບປຸງບັນດາຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍກ່ຽວກັບເກນການຈຳແນກປະເພດ, ເງື່ອນໄຂສ້າງຕັ້ງ ລວມຕົວ ເຕົ້າໂຮມ ຍຸບເລີກບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຕາມແຕ່ລະຂະແໜງການ ຂົງເຂດ. ບົນພື້ນຖານນັ້ນ, ສັບຊ້ອນ ຈັດຕັ້ງຄືນໃໝ່ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໃນແຕ່ລະຂະແໜງການ, ແຕ່ລະຂົງເຂດ. ລະອຽດຄື:
- ສຳລັບການສຶກສາ-ການຝຶກອົບຮົມ: ການລວມຕົວ, ລວມກັນເຂົ້າເປັນໜຶ່ງ ຫຼືຍຸບເລີກມະຫາວິທະຍາໄລ, ໂຮງຮຽນ, ພື້ນຖານການຝຶກອົບຮົມ ທີ່ເຄື່ອນໄຫວບໍ່ມີປະສິດທິຜົນ, ທີ່ບໍ່ຈຳເປັນວ່າແຂວງໃດກໍ່ຕ້ອງມີມະຫາວິທະຍາໄລ, ສຸມໃສ່ກໍ່ສ້າງໂຮງຮຽນສ້າງຄູຈຸດໜັກບາງແຫ່ງ ເພື່ອກໍ່ສ້າງຖັນແຖວຄູອາຈານ ແລະ ພະນັກງານຄຸ້ມຄອງການສຶກສາ. ລັດສຸມໃສ່ລົງທຶນຕາມລວງເລິກ, ລົງທຶນກໍ່ສ້າງພື້ນຖານວັດຖຸ ແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນຄຸນນະພາບສູງ ໃຫ້ບັນດາມະຫາວິທະຍາໄລຂອງລັດ ທີ່ມີລະດັບພາກພື້ນແລະລະດັບໂລກ. ບັນດາໂຮງຮຽນທະຫານ ຕຳຫຼວດ ທີ່ພຽງແຕ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ ອົບຮົມສຶກສາກຳລັງຄົນ ໃຫ້ກອງກຳລັງປະກອບອາວຸດ. ລັດລວມສູມການລົງທຶນໃສ່ບາງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາຄຸນນະພາບສູງ ແລະ ພື້ນຖານການສຶກສາວິຊາຊີບໃຫ້ບັນດາເປົ້າໝາຍພິເສດ ສອດຄ່ອງກັບຄວາມສາມາດລົງທຶນຂອງລັດ ແລະ ຄວາມສາມາດລະດົມແຫຼ່ງພະລັງຂອງສັງຄົມ.
- ສຳລັບຂົງເຂດສາທາລະນະສຸກ: ຈັດຕັ້ງບັນດາພື້ນຖານສາທາລະນະສຸກຕາມທິດຮອບດ້ານ, ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ປະສົມປະສານຕາມ 3 ຂັ້ນ (ປິ່ນປົວບົວລະບັດຂັ້ນຕົ້ນ, ປິ່ນປົວບົວລະບັດຂັ້ນ 2, ປິ່ນປົວບົວລະບັດຂັ້ນ 3). ຈັດວາງຄືນໃໝ່ບັນດາອົງການທີ່ເຮັດວຽກງານກວດກາ, ກວດສອບ, ທົດສອບມາດຕະຖານ ໃຫ້ກາຍເປັນອົງການກວດກາຢາປົວພະຍາດ, ອາຫານ ແລະ ອຸປະກອນທາງການແພດ. ສຳເລັດການກໍ່ສ້າງສູນປ້ອງກັນແລະຄວບຄຸມພະຍາດ ພ້ອມກັບຂັ້ນເທິງຂອງພື້ນຖານ ເພື່ອຈັດຕັ້ງການລວມຕົວບັນດາອົງການ ໜ່ວຍງານທີ່ມີພາລະບົດບາດ ໜ້າທີ່ດຽວກັນ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວປະສານສົມທົບກັນ. ກວດຄືນ ຈັດວາງຫ້ອງກວດພະຍາດທ້ອງຖິ່ນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ປະຕິບັດຢ່າງເປັນເອກະພາບກ່ຽວກັບຮູບແບບແຕ່ລະເມືອງມີສູນສາທາລະນະສຸກຫຼາຍພາລະບົດບາດ ພຽງແຫ່ງໜຶ່ງ (ຍົກເວັ້ນເມືອງທີ່ມີໂຮງໝໍລະດັບ II ຂຶ້ນໄປ), ຄຸ້ມຄອງໂດຍກົງຕໍ່ສຸກສາລາຂອງຕາແສງ ແລະຫ້ອງກວດພະຍາດໃນທ້ອງຖິ່ນ (ຖ້າຫາກມີ).
- ສຳລັບຂົງເຂດວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ: ກວດຄືນ ຈັດວາງລະບົບອົງການວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີຄືນໃໝ່, ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າຄວາມທັບຊ້ອນ, ກະແຈກກະຈາຍ, ຊ້ຳຊ້ອນກັນທາງດ້ານພາລະບົດບາດ ໜ້າທີ່ ຂົງເຂດຄົ້ນຄວ້າ, ຕິດກັບຂະບວນວິວັດການຈັດວາງໂຄງສ້າງຂະແໜງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ຄັດເລືອກເພື່ອລວມສູນການລົງທຶນໃຫ້ບາງອົງການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດພື້ນຖານ ແລະ ວິທະຍາສາດປະຢຸກທີ່ບັນລຸລະດັບພາກພື້ນແລະລະດັບໂລກ.
- ສຳລັບຂົງເຂດຂໍ້ມູນແລະການສື່ສານ: ຍູ້ແຮງການປະຕິບັດແຜນກຳນົກການພັດທະນາແລະຄຸ້ມຄອງສື່ສິ່ງພິມຮອດປີ 2025 ທີ່ກົມການເມືອງສູນກາງພັກໄດ້ຮັບຮອງຜ່ານ. ກວດຄືນ, ຈັດວາງສັບຊ້ອນ, ປັບປຸງບູລະນະຮູບແບບການຈັດຕັ້ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການທີ່ຂຶ້ນກັບອົງການສູນກາງ, ທ້ອງຖິ່ນຕາມທິດກະທັດລັດ, ຍົກສູງກຳລັງຄວາມສາມາດເຄື່ອນໄຫວ, ຮັບປະກັນລັກສະນະເປັນເອກະພາບໃນການຄຸ້ມຄອງ, ຊີ້ນຳ, ດຳເນີນງານກ່ຽວກັບຂໍ້ມູນແລະການສື່ສານ.
- ສຳລັບພາລະກິດບໍລິການເສດຖະກິດ ແລະພາລະກິດອື່ນ: ຫັນປ່ຽນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການເສດຖະກິດແລະພາລະກິດອື່ນທີ່ມີເງື່ອນໄຂພຽງພໍເປັນບໍລິສັດຫຸ້ນສ່ວນ. ຍຸບເລີກບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການເສດຖະກິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວບໍ່ມີປະສິດທິຜົນ.
- ສຳລັບການອຸປະຖຳທາງສັງຄົມ, ເບິ່ງແຍງດູແລຜູ້ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ: ຈັດຕັ້ງປັບປຸງບັນດາສະຖານທີ່ສັງຄົມສົງເຄາະ ຕາມທິດເບິ່ງແຍງຟື້ນຟູຄວາມສາມາດເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນພິການ, ຊ່ວຍເຫຼືອກຸ່ມຄົນທີ່ຕ້ອງອີງໃສ່ປະຊາຄົມ. ພັດທະນາບັນດາສູນບຳລຸງລ້ຽງ, ເບິ່ງແຍງບົວລະບັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ ຢ່າງສອດຄ່ອງກັບເງື່ອນໄຂພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງປະເທດ. ລວມບັນດາສູນປະຊາສົງເຄາະທີ່ມີພາລະໜ້າທີ່ຄ້າຍຄືກັນເຂົ້າເປັນສູນປະຊາສົງເຄາະທີ່ມີຫຼາຍພາລະບົດບາດ.
- ສຳລັບຂົງເຂດກະສິກຳແລະພັດທະນາຊົນນະບົດ: ຈັດວາງຄືນໃໝ່, ຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນຫົວເງື່ອນ ແລະຍົກສູງປະສິດທິຜົນການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລະການ. ລວມຕົວສູນລ້ຽງສັດແລະສັດຕະວະແພດ, ສູນປູກຝັງແລະປ້ອງກັນພືດ, ສູນສົ່ງເສີມການກະເສດ ສົ່ງເສີມການລ້ຽງສັດນ້ຳ,... ຂັ້ນເມືອງເຂົ້າເປັນສູນບໍລິການດ້ານການກະສິກຳ ສັງກັດຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນຂັ້ນເມືອງ. ກວດຄືນ, ຈັດວາງຄືນໃໝ່, ປັບປຸງບູລະນະບັນດາຄະນະຄຸ້ມຄອງປ່າປ້ອງກັນ ຕາມທິດກະທັດລັດ, ມີປະສິດທິຜົນ. ຍົກຍ້າຍບັນດາສູນພັດທະນາທີ່ດິນມາໄປໃຫ້ຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນເມືອງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ.
- ຄົ້ນຄວ້າການລວມຕົວພື້ນຖານການຝຶກອົບຮົມກ່ຽວກັບທິດສະດີການເມືອງຂອງພັກ ເຂົ້າກັບພື້ນຖານການຝຶກອົບຮົມກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານຢູ່ທ້ອງຖິ່ນ ຕາມທິດປັບປຸງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກໃຫ້ກະທັດລັດເບົາບາງ, ສ້າງຄວາມເປັນເອກະພາບ ແລະ ການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຂົງເຂດພາກສ່ວນ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຂອງການເຄື່ອນໄຫວສຶກສາອົບຮົມພະນັກງານໃຫ້ລະບົບການເມືອງ.
ທີສາມ, ຄຸ້ມຄອງການບັນຈຸບຸກຄະລາກອນແລະຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກການກຳນົດແລະການບັນຈຸບຸກຄະລາກອນ ຕາມທິດຄຸ້ມຄອງ ຕິດຕາມກວດກາຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ຕໍ່ການບັນຈຸບຸກຄະລາກອນຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ໂດຍງົບປະມານຂອງລັດຮັບປະກັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍປະຈຳທັງໝົດ ຫຼືຮັບປະກັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍປະຈຳສ່ວນໜຶ່ງ; ຍູ້ແຮງການທົດລອງຈັດຕັ້ງການສອບເສັງ ແລະການຈ້າງຜູ້ບໍລິຫານຢູ່ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ປະຕິບັດລະບອບສັນຍາກັບພະນັກງານໃນໄລຍະເວລາທີ່ແນ່ນອນ ສຳລັບກໍລະນີການຮັບສະໝັກງານໃໝ່ (ຍົກເວັ້ນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຢູ່ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂດທີ່ເງື່ອນໄຂເສດຖະກິດ-ສັງຄົມມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ). ບໍ່ປະຕິບັດລະບອບລັດຖະກອນໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ (ຍົກເວັ້ນໜ່ວຍງານຮັບໃຊ້ວຽກງານທາງການເມືອງ ແລະ ຮັບໃຊ້ການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານຂອງລັດ). ປະຕິບັດຢ່າງເຂັ້ມງວດການປະເມີນແລະການຈັດປະເພດລັດຖະກອນປະຈຳປີ ຕາມຂໍ້ບັງຄັບປະຈຸບັນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ບໍ່ສຳເລັດໜ້າທີ່ໃນເວລາ 2 ປີຕິດຕໍ່ກັນ ອອກຈາກຖັນແຖວລັດຖະກອນ. ການຈັດຕັ້ງການແບ່ງປະເພດລັດຖະກອນອີງຕາມທີ່ຕັ້ງວຽກງານ ແລະ ການຈັດວາງ ສັບຊ້ອນໂຄງສ້າງລັດຖະກອນຕາມທິດຕຳແໜ່ງວິຊາຊີບ, ວິຊາສະເພາະ ກວມອັດຕາສ່ວນໜ້ອຍສຸດແມ່ນ 65%.
ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກ, ແບບວິທີການຮັບເອົາ ນຳໃຊ້ ແລະ ຄຸ້ມຄອງລັດຖະກອນ (ກວມທັງພະນັກງານຄຸ້ມຄອງ). ມີນະໂຍບາຍດຶງດູດເອົາຜູ້ທີ່ມີຄວາມເກັ່ງກ້າສາມາດ, ດຶງດູດລັດຖະກອນທີ່ມີວິຊາຊີບ ວິຊາສະເພາະເກັ່ງ ເຂົ້າເຮັດວຽກໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ປະຕິບັດການຝຶກອົບຮົມຊ້ຳ, ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ເໝາະສົມ ສຳລັບລັດຖະກອນແລະຜູ້ອອກແຮງງານທີ່ວ່າງງານຍ້ອນການລວມຕົວ ຍຸບເລີກ ຫຼືປ່ຽນເປັນໜ່ວຍບໍລິການນອກພາກລັດ.
ທີສີ່, ຍູ້ແຮງການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະຕາມກົນໄກຕະຫຼາດ, ສົ່ງເສີມການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການບໍລິການສາທາລະນະ. ກວດຄືນ, ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມບັນດາກົນໄກ ນະໂຍບາຍສ້າງເງື່ອນໄຂຍູ້ແຮງການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະຕາມກົນໄກຕະຫຼາດ ແລະ ສົ່ງເສີມການຫັນເປັນສັງຄົມຕໍ່ການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ. ຫັນປ່ຽນບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດທີ່ມີເງື່ອນໄຂພຽງພໍ ເປັນບໍລິສັດຫຸ້ນສ່ວນ. ບໍ່ແຍກ, ຍົກຍ້າຍພື້ນຖານການສຶກສາ ຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ, ພື້ນຖານການກວດສຸຂະພາບແລະປົວພະຍາດຢູ່ໃນກຸ່ມເສດຖະກິດ ສະຫະບໍລິສັດຂອງລັດ ໃນເວລາທີ່ບັນດາກຸ່ມແລະບໍລິສັດເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງປະຕິບັດການຫັນເປັນຫຸ້ນສ່ວນ.
ຍູ້ແຮງການປະຕິບັດກົນໄກເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ຫັນເປັນສັງຄົມ, ກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນບັນດາພື້ນຖານການສຶກສາມະຫາວິທະຍາໄລ, ອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ບັນດາພື້ນຖານສາທາລະນະສຸກ, ອົງການວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຢູ່ໃນເຂດ ພື້ນທີ່ທີ່ມີຄວາມສາມາດຫັນເປັນສັງຄົມສູງ.
ສົ່ງເສີມການສ້າງຕັ້ງບັນດາໜ່ວຍບໍລິການນອກພາກລັດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນນຂົງເຂດການສຶກສາແລະຝຶກອົບຮົມ, ອາຊີວະສຶກສາ, ສາທາລະນະສຸກ, ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ມີກົນໄກ, ນະໂຍບາຍສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ການສ້າງຕັ້ງວິສາຫະກິດທີ່ມີຫຼາຍເຈົ້າຂອງກຳມະສິດ ຢູ່ໃນບັນດາສະຖາບັນຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ, ມະຫາວິທະຍາໄລ ເພື່ອແນໃສ່ປະຕິບັດການເຄື່ອນໄຫວປະຢຸກ ຜັນຂະຫຍາຍ ຫັນຜົນຂອງການຄົ້ນຄວ້າເປັນສິນຄ້າ ແລະ ສະໜອງການບໍລິການສາທາລະນະ. ເພີ່ມທະວີການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງສະຖາບັນການສຶກສາວິຊາຊີບ ກັບວິສາຫະກິດ ຕາມທິດສົ່ງເສີມໃຫ້ວິສາຫະກິດສ້າງຕັ້ງ ພັດທະນາພື້ນຖານການສຶກສາວິຊາຊີບ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງວິສາຫະກິດແລະຂອງຕະຫຼາດແຮງງານ.
ມີນະໂຍບາຍທີ່ສະດວກດີ ເພື່ອໃຫ້ອົງການວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ ມີສິດເປັນເຈົ້າຂອງຕໍ່ຜົນຂອງການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດທີ່ໃຊ້ງົບປະມານແຫ່ງລັດ ແລະ ມີກົນໄກແຈກຢາຍຜົນປະໂຫຍດດັ່ງກ່າວຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ສ້າງເງື່ອນໄຂແລະຊຸກຍູ້ຂະບວນວິວັດການຫັນຜົນຂອງການຄົ້ນຄວ້າເປັນສິນຄ້າໃນຕະຫຼາດ.
ທີຫ້າ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດໃນການຈັດການຂອງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ປ່ຽນແຜງໃໝ່ແບບວິທີການຄຸ້ມຄອງ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດຈັດການໜ່ວຍງານ. ກວດຄືນ, ປັບປຸງບູລະນະໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກພາຍໃນແຕ່ລະໜ່ວຍງານ, ຍູ້ແຮງການປະຢຸກໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝ, ນຳໃຊ້ບັນດາມາດຕະຖານ, ບັນທັດຖານການຄຸ້ມຄອງສາກົນ. ຍົກສູງຄຸນນະພາບການຄຸ້ມຄອງການເງິນ, ຊັບສິນສາມາລະນະຂອງໜ່ວຍງານ. ປະກາດໃຊ້ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງການເງິນ, ຊັບສິນສາມາລະນະ, ກຳນົດແຈ້ງສິດອຳນາດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງແຕ່ລະພາກສ່ວນ, ບຸກຄົນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ. ປັບປຸງລະບົບການບັນຊີ, ປະຕິບັດລະບອບກວດສອບ, ກວດກາ, ຮັບປະກັນຄວາມເປີດເຜີຍ ໂປ່ງໃສໃນການເຄື່ອນໄຫວທາງດ້ານການເງິນຂອງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ.
ທີຫົກ, ປັບປຸງບູລະນະກົນໄກການເງິນ. ປັບປຸງບູລະນະກົດໝາຍກ່ຽວກັບກົນໄກເປັນເຈົ້າຕົນເອງ ສຳລັບບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດທີ່ຂຶ້ນກັບບັນດາຂະແໜງການ ຂົງເຂດ ບົນພື້ນຖານລະດັບເປັນເຈົ້າຕົນເອງທາງດ້ານການເງິນ, ເພີ່ມທະວີການແບ່ງຂັ້ນ ແລະ ເພີ່ມລັກສະນະເປັນເຈົ້າການໃຫ້ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ມີກົນໄກການເງິນທີ່ສອດຄ່ອງເພື່ອລະດົມທຸກແຫຼ່ງພະລັງສັງຄົມໃຫ້ແກ່ການລົງທຶນເຂົ້າໃນຂົງເຂດບໍລິການສາທາລະນະ, ໂດຍສະເພາະໃຫ້ການສຶກສາແລະສາທາລະນະສຸກ, ນັບທັງຮູບການຮ່ວມມືພາກລັດ-ເອກະຊົນ, ຮ່ວມທຸລະກິດ, ເຊື່ອມໂຍງ.
ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກຈັດສັນຊັບພະຍາກອນ, ການຄຸ້ມຄອງແລະຈັດສັນງົບປະມານແຫ່ງລັດ. ງົບປະມານແຫ່ງລັດຮັບປະກັນການລົງທຶນໃຫ້ແກ່ການບໍລິການສາທາລະນະພື້ນຖານທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ໃຫ້ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຢູ່ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ. ງົບປະມານແຫ່ງລັດຫັນປ່ຽນຈາກການສະໜັບສະໜູນບັນດາໜ່ວຍ ພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ມາເປັນການສະໜັບສະໜູນໂດຍກົງຕໍ່ຜູ້ທຸກຍາກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດນະໂຍບາຍໃນເວລາທີ່ໃຊ້ບໍລິການສາທາລະນະພື້ນຖານທີ່ຈຳເປັນ; ຫັນປ່ຽນຈາກການສະໜັບສະໜູນຕາມກົນໄກການແຈກຈ່າຍສະເລ່ຍ ມາເປັນກົນໄກລັດສັ່ງຊື້, ມອບໜ້າທີ່ສະໜອງການບໍລິການສາທາລະນະ ອີງໃສ່ຄຸນນະພາບຂອງສົ້ນອອກ ຫຼືການປະມູນສຳລັບການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ. ປະຕິບັດກົນໄກມອບທຶນ, ຊັບສິນໃຫ້ໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ; ກໍ່ສ້າງລະບົບຂໍ້ມູນຂ່າວສານກ່ຽວກັບການເງິນແລະຊັບສິນສາທາລະນະຂອງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໃນທົ່ວປະເທດ.
ແບ່ງປະເພດໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຕາມລະດັບເປັນເຈົ້າຕົນເອງທີ່ຕ່າງກັນທາງດ້ານການເງິນ. ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດໄດ້ຮັບມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງທາງການເງິນເປັນປົກກະຕິ ໃນເວລາແຕ່ 3 ປີເຖິງ 5 ປີ ຕາມແຜນການລາຍຮັບ-ລາຍຈ່າຍການເງິນທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດໂດຍອົງການທີ່ມີສິດອຳນາດ. ສຳລັບບັນດາໜ່ວຍງານທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຈາກລັດຮັບປະກັນການດຳເນີນງານນັ້ນ, ຕ້ອງຍູ້ແຮງການປະຕິບັດກົນໄກມອບເໝົາການໃຊ້ຈ່າຍ. ກວດຄືນຂໍ້ກຳນົດຕ່າງໆກ່ຽວກັບພາສີ ແນໃສ່ສົ່ງເສີມຄວາມເປັນເຈົ້າຕົນເອງທາງການເງິນ ແລະ ມີການສະສົມເພື່ອລົງທຶນ. ມີກົນໄກ ນະໂຍບາຍທີ່ເຂັ້ມແຂງພຽງພໍເພື່ອສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກ, ສົ່ງເສີມການປັບປຸງການຈັດສັນພະນັກງານ, ຈັດລັດຖະກອນບາງຄົນເຂົ້າໃນພາກສ່ວນລົດຂະໜາດການບັນຈຸພະນັກງານ.
ທີເຈັດ, ຍົກສູງຄວາມສັກສິດແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຄຸ້ມຄອງລັດ. ປັບປຸງເພີ່ມເຕີມກົດໝາຍກ່ຽວກັບລັດຖະກອນ, ເຈົ້າໜ້ານທີ, ຖັນແຖວຄູອາຈານ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຍູ້ແຮງການແບ່ງຂັ້ນ, ມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງໃຫ້ບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຕາມທິດກຳນົດແຈ້ງການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານລັດ ກັບການຈັດການຄຸ້ມຄອງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ແລະ ການສະໜອງບໍລິການສາທາລະນະ. ກວດຄືນ, ບູລະນະແຜນແມ່ບົດກຳນົດທິດເຄືອຂ່າຍບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ ຕິດກັບແຜນແມ່ບົດການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງປະເທດ ແລະ ຂອງແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ; ຫັນປ່ຽນຈາກການວາງແຜນກຳນົດຕາມໜ່ວຍບໍລິຫານ ມາເປັນການວາງແຜນກຳນົດຕາມຂະແໜງການ ຂົງເຂດ, ຄວາມຕ້ອງການຂອງສັງຄົມແລະຂອງຕະຫຼາດ. ປະກາດໃຊ້ບັນທັດຖານທາງເສດຖະກິດ-ເຕັກນິກ ສຳລັບການບໍລິການສາທາລະນະແຕ່ລະປະເພດ; ເກນກຳນົດການຈຳແນກປະເພດໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ; ເກນກຳນົດການປະເມີນຜົນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ ແລະ ຄຸນນະພາບບໍລິການຂອງໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດຕາມຂະແໜງການ ຂົງເຂດ; ລະບົບມາດຕະຖານຕຳແໜ່ງຂອງບຸກຄົນທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ; ສິດອຳນາດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຫົວໜ້າໃນການຄຸ້ມຄອງ ຈັດການໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ, ກົນໄກຕິດຕາມ ກວດກາ ກວດສອບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ. ເອົາຜົນຂອງການຈັດສັນກົງຈັກ ລົດການບັນຈຸພະນັກງານປະຈຳປີ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາເກນກຳນົດສຳລັບການປະເມີນຜົນ, ຈັດອັນດັບຜົນງານ ຂອງຜູ້ນຳໜ້າຄະນະພັກ, ຫົວໜ້າໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ.
ເພີ່ມທະວີການສົມທົບລະຫວ່າງອົງການຄຸ້ມຄອງສະເພາະຂະແໜງການ ກັບອົງການຄຸ້ມຄອງລັດກ່ຽວກັບການລົງທຶນ, ການເງິນຂັ້ນຕ່າງໆ ໃນການຄຸ້ມຄອງງົບປະມານຂອງລັດທີ່ຈ່າຍໃຫ້ພາລະກິດການບໍລິການ, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນການນຳໃຊ້ງົບປະມານຂອງລັດ, ຫຼີກລ່ຽງການຊ້ຳຊ້ອນ, ໃຊ້ຈ່າຍຟຸມເຟືອຍ.
ທີແປດ, ເພີ່ມທະວີບົດບາດນຳພາຂອງພັກ, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງປະຊາຊົນ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດ ແລະ ບັນດາອົງຄະນະການເມືອງ-ສັງຄົມ. ຄະນະພັກແລະອົງການຈັດຕັ້ງພັກຂັ້ນຕ່າງໆຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເປັນປະຈຳເຖິງການນຳພາການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ປະກາດໃຊ້ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບບົດບາດແລະພາລະໜ້າທີ່ນຳພາຂອງຄະນະພັກ, ອົງການຈັດຕັ້ງພັກຢູ່ໃນໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ. ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງປະຊາຊົນ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດ ແລະ ບັນດາອົງຄະນະການເມືອງ-ສັງຄົມ ໃນການຕິດຕາມກວດກາ, ວິຈານສັງຄົມຕໍ່ການຈັດຕັ້ງ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາໜ່ວຍພາລະກິດບໍລິການຂອງລັດ./.
ໂດຍ ສຈ, ປອ, ເວືອງດິ່ງເຫວ້
ກຳມະການກົມການເມືອງ, ຮອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ
--------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 903 (ເດືອນມັງກອນ 2018)
(1), (2), (3) ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ, ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XII, ຫ້ອງການສູນກາງພັກ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2016, ໜ້າ 107, 276, 277.