ລາຍການສະແດງສິລະປະ “ສຽງກ້ອງກັງວານຈາກແມ່ນ້ຳເຮືອງ” ດ້ວຍການກະທົບຂອງສຽງແລະແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທັບໃຈຕໍ່ນັກທ່ອງທ່ຽວ. (ພາບ: TTXVN)
ວກ.ອອນໄລ - ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ກຳນົດເປົ້າໝາຍກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳໃຫ້ກາຍເປັນພື້ນຖານຈິດໃຈອັນໝັ້ນຄົງຂອງສັງຄົມຢ່າງແທ້ຈິງ, ເປັນກຳລັງແຮງພາຍໃນທີ່ສຳຄັນຮັບປະກັນການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ໃນການປະຕິບັດເປົ້າໝາຍດັ່ງກ່າວ, ການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ໄປຄຽງຄູ່ກັບການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະຕະຫຼາດບໍລິການແລະຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາໜ້າທີ່ອັນພື້ນຖານ.
ຂະບວນວິວັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ຕິດກັບການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ຢູ່ຫວຽດນາມ
1- ຮັບຮອງເອົາຕະຫຼາດວັດທະນະທຳ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກ ແລະ ປະຕິບັດການຫັນການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດແລະບໍລິການວັດທະນະທຳເປັນສັງຄົມ.
ມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 5 ສະໄໝທີ VIII “ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງ ແລະພັດທະນາພື້ນຖານວັດທະນະທຳຫວຽດນາມທີ່ກ້າວໜ້າ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກປະຈຳຊາດ” ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນດ້ານເສດຖະກິດໃນການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ພ້ອມທັງຕົກລົງວ່າ, ຢາກກໍ່ສ້າງ ແລະພັດທະນາພື້ນຖານວັດທະນະທຳຫວຽດນາມທີ່ກ້າວໜ້າ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກປະຈຳຊາດ, ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງປັບປຸງ, ກໍ່ສ້າງ, ບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍທາງດ້ານວັດທະນະທຳ. ຈາກນັ້ນເຖິງປີ 2000, ການປ່ຽນແປງຕ່າງໆທາງດ້ານລະບຽບກົດໝາຍໄດ້ກາຍເປັນ “ປັດໃຈຮັບປະກັນ” ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ເຖິງວ່າຍັງຢູ່ໃນຮູບການເຄິ່ງອຸດສາຫະກຳ, ເຊິ່ງເປັນ “ໄມ້ຫຼາວັດແທກລະດັບ” ການຈັດຕັ້ງ, ການຄຸ້ມຄອງລັດ ກ່ຽວກັບການພັດທະນາກຳລັງແຮງຜະລິດວັດທະນະທຳ ແລະ ສ້າງບັນດາປະຖົມປັດໃຈອັນພື້ນຖານ ເພື່ອໃຫ້ຫວຽດນາມເຂົ້າຮ່ວມອົງການການຄ້າໂລກ (WTO). ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 10 ສະໄໝທີ IX (ປີ 2004) ໄດ້ກຳນົດການພັດທະນາເສດຖະກິດ ຕິດກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ຫັນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳແລະຜະລິດເປັນສັງຄົມ, ທຸລະກິດຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ໃນສະພາບການຫັນປ່ຽນລັກສະນະແລະໂຄງປະກອບຂອງພື້ນຖານເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ. ໃນເດືອນ 6-2008, ກົມການເມືອງໄດ້ອອກມະຕິເລກທີ 23-NQ/TW ກ່ຽວກັບ “ພັດທະນາວັນນະຄະດີ, ສິລະປະໃນສະໄໝໃໝ່”, ໃນນັ້ນໄດ້ຢືນຢັນ, ການພັດທະນາຂອງບັນດາພາຫະນະ, ວິທີການຜະລິດ, ການສະແດງ, ການນຳໃຊ້, ໂຄສະນາຜະລິດຕະພັນວັນນະຄະດີ, ສິລະປະ ໄດ້ນຳເອົາວັນນະກຳທີ່ດີມີປະໂຫຍດຕ່າງໆ ມາໃຫ້ມະຫາຊົນ, ເພື່ອປະກອບສ່ວນຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການນັບມື້ນັບຫຼາກຫຼາຍຂອງປະຊາຊົນ. ມະຕິສະບັບນີ້ມີຄວາມໝາຍຊຸກຍູ້ຂະບວນການສ້າງຕັ້ງຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດ, ພ້ອມທັງນຳເອົາຜະລິດຕະພັນສິລະປະ ວັນນະຄະດີທີ່ມີຄຸນນະພາບໄປຕ່າງປະເທດ.
ພ້ອມກັບບັນດາຄຳສັ່ງ ມະຕິວິສະເພາະ ສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ຍັງມີແຜນນະໂຍບາຍອື່ນຂອງພັກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ, ຄືຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງກົມການເມືອງສູນກອງພັກສະໄໝທີ XI ກ່ຽວກັບ ”ການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາອົງການພາລະກິດການບໍລິການຂອງລັດ, ຍູ້ແຮງການຫັນບາງຮູບການບໍລິການຂອງລັດເປັນສັງຄົມ” (ປີ 2011)... ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃດ້ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳບໍ່ພຽງແຕ່ມີລັກສະນະພາລະກິດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງມີລັກສະນະ “ທຸລະກິດ”, ຕັ້ງການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ, ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ຢູ່ໃນການດຳເນີນງານຂອງກົນໄກຕະຫຼາດ. ປີ 2014, ໃນທີ່ກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 9 ສະໄໝທີ XI, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ປະກາດໃຊ້ມະຕິເລກທີ 33-NQ/TW ກ່ຽວກັບ “ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳແລະຄົນຫວຽດນາມ ຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງການພັດທະນາປະເທດແບບຍືນຍົງ”, ໃນນັ້ນໄດ້ກຳນົດ “ການປ່ຽນແປງໃໝ່, ປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍ, ສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມນິຕິທຳອັນສະດວກ ເພື່ອກໍ່ສ້າງ, ພັດທະນາຕະຫຼາດວັດທະນະທຳ ແລະອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ”(1).
2- ກໍ່ສ້າງລະບຽບກົດໝາຍ ນະໂຍບາຍ ສຳລັບບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ.
ຫຼັງຈາກມະຕິຕົກລົງຂອງສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 5 ສະໄໝທີ VIII, ຫວຽດນາມໄດ້ມີການປະກາດໃຊ້, ປັບປຸງ ເພີ່ມເຕີມ ກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບ ແນໃສ່ສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມນິຕິທຳທີ່ສະດວກດີແລະມີປະສິດທິຜົນ ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ນະໂຍບາຍຫັນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ ສິລະປະເປັນສັງຄົມ ທີ່ໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງແລະປະກາດໃຊ້ນັ້ນ ແມ່ນແນໃສ່ດຶງດູດທຸກແຫຼ່ງພະລັງງານ, ທຸກພາກສ່ວນເສດຖະກິດ ແລະປະຊາຊົນທຸກຊັ້ນຄົນ ໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ. ຄຽງຄູ່ກັນກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນທາງປັນຍາ, ນະໂຍບາຍເອື້ອອຳນວຍດ້ານພາສີອາກອນ,... ກໍ່ຍັງມີບັນດາກົດໝາຍ ແລະຂໍ້ກຳນົດດ້ານລະບຽບກົດໝາຍອືີ່ນ ທີ່ສອດຄ່ອງເໝາະສົມກັບການພັດທະນາ ຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ບັນດາເອກະສານກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງ, ເພີ່ມເຕີມໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບຕົວຈິງ, ຄື ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຟິມຮູບເງົາ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສື່ມວນຊົນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການພິມຈຳໜ່າຍ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການໂຄສະນາ, ກົດໝາຍມໍລະດົກວັດທະນະທຳ... ນອກຈາກນີ້ຍັງມີລັດຖະກຳລັດ, ກົດລະບຽບທີ່ກ່ຽງຂ້ອງເຖິງການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ ແລະທຸລະກິດ ບໍລິການວັດທະນະທຳສາທາລະນະ... ການຫັນເປັນນິຕິກຳຕໍ່ນະໂຍບາຍຂອງພັກ, ກົດໝາຍຂອງລັດກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ ກໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຈາກບັນດາທ້ອງຖິ່ນ, ໂດຍຜ່ານການປະກາດໃຊ້ເອກະສານກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງບັນດາຂົງເຂດອຸກສາຫະກຳວັດທະນະທຳ.
3- ກໍ່ສ້າງແລະປະກາດໃຊ້ “ຍຸດທະສາດການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ເຖິງປີ 2020, ວິໄສທັດເຖິງປີ 2030”.
ອີງຕາມມະຕິເລກທີ 31/NQ-CP, ລົງວັນທີ 13 ພຶດສະພາ 2014, ວ່າດ້ວຍ ການປະກາດໃຊ້ໂຄງການດຳເນີນງານຂອງລັດຖະບານ ກ່ຽວກັບການປະຕິບັດມະຕິເລກທີ 22-NQ/TW, ລົງວັນທີ 10 ເມສາ 2013, ຂອງກົມການເມືອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ກ່ຽວກັບ “ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ”, ຫວຽດນາມໄດ້ດຳເນີນການກໍ່ສ້າງ “ຍຸດທະສາດການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ເຖິງປີ 2020, ວິໄສທັດເຖິງປີ 2030”. ໃນວັນທີ 8 ກັນຍາ 2016, ແຜນຍຸດທະສາດສະບັບນີ້ ໄດ້ຖືກນາຍົກລັດຖະມົນຕີອະນຸມັດຜ່ານ ດ້ວຍຂໍ້ຕົກລົງເລກທີ 1755/QĐ-TTg. ແຜນຍຸດທະສາດໄດ້ກຳນົດວ່າ, ອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳແມ່ນບັນດາຂະແໜງການທີ່ມີການປະດິດສ້າງ ອີງໃສ່ແຫຼ່ງພະລັງງານດ້ານວັດທະນະທຳ, ການໝູນໃຊ້ບັນດາຄວາມກ້າວໜ້າຂອງວິທະຍາສາດ, ເຕັກນິກ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ ເພື່ອຜະລິດເປັນຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ ດ້ວຍວິທີການຜະລິດອຸດສາຫະກຳ, ໄດ້ແຈກຈ່າຍ ແລກປ່ຽນ ບໍລິໂພກໃນຕະຫຼາດ. ໃນປະຈຸບັນ ບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ຢູ່ຫວຽດນາມ ພຽງແຕ່ເປັນບັນດາພື້ນຖານການຜະລິດ ທຸລະກິດຂະໜາດນ້ອຍ ຫຼືເປັນແບບເລີ່ມຕົ້ນ ເຄິ່ງອຸດສາຫະກຳ. ຂະບວນການປະດິດສ້າງ, ຜະລິດ, ແຈກຈ່າຍ, ເຜີຍແຜ່ ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ສ່ວຍຫຼາຍໂດຍແມ່ນບັນດາໜ່ວຍງານພາກລັດຮັບຜິດຊອບ. ເອກະຊົນແລະໜ່ວຍງານນອກພາກລັດ ເຂົ້າຮ່ວມຂອດຈໍລະຈອນໃນຕະຫຼາດເປັນຕົ້ນຕໍ. ການເຂົ້າຮ່ວມນີ້ກໍ່ຍັງມີລັກສະນະກະແຈກກະຈາຍ, ເກີດຂຶ້ນເອງ, ບໍ່ເປັນແບບມືອາຊີບ. ອີງຕາມຜົນງານແຫ່ງການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ອີງຕາມພາລະບົດບາດການຄຸ້ມຄອງລັດ ຂອງບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ແຜນຍຸດທະສາດໄດ້ກຳນົດໂຄງປະກອບອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຫວຽດນາມ ລວມມີ 12 ຂະແໜງການຄື: ການໂຄສະນາ, ສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ຊອບແວແລະເກມບັນເທິງ, ຫັດຖະກຳ, ສິລະປະກຳ, ການອອກແບບ, ຟິມຮູບເງົາ, ພິມຈຳໜ່າຍ, ການເຮັດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຕາມສະໄໝນິຍົມ (Fashion - ແຟຊັ່ນ), ສິລະປະການສະແດງ, ວິຈິດສິນ, ການຖ່າຍຮູບແລະການວາງສະແດງ, ໂທລະພາບແລະກະຈາຍສຽງ, ການທ່ອງທ່ຽວວັດທະນະທຳ. ແຜນຍຸດທະສາດກໍ່ວາງເປົ້າໝາຍສູ້ຊົນເຖິງປີ 2020, ຊຶ່ງລາຍໄດ້ຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ຈະປະກອບສ່ວນປະມານ 3% ຂອງ ຈີດີພີ ແລະ ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳໄດ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ; ເຖິງປີ 2030, ລາຍໄດ້ຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ຈະປະກອບສ່ວນປະມານ 7% ຂອງ ຈີດີພີ.
ການກຳເນີດຂອງແຜນຍຸດທະສາດແມ່ນຜົນງານແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍໃນຂົງເຂດພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ, ພ້ອມນັ້ນກໍ່ຂີດໝາຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງບັນດານັກວາງແຜນນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ຕາມທິດທັນສະໄໝ, ເຊື່ອມໂຍງສາກົນ, ມີການລົງທຶນຢ່າງລວມສູນ ແນໃສ່ສ້າງປະສິດທິຜົນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີການປະກອບສ່ວນໃຫ້ແກ່ສັງຄົມ.
ຜົນກະທົບຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍ ຕໍ່ກັບການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ແລະ ຕະຫຼາດບໍລິການ, ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ
1- ຫັນຮູບການກຳມະສິດເປັນຫຼາກຫຼາຍ, ເປີດກ້ວາງຕະຫຼາດ ແລະສົ່ງເສີມການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ.
ຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດທີ່ມີພົນລະເມືອງ 90 ລ້ານກວ່າຄົນ ແມ່ນຄວາມສະດວກໜຶ່ງ ເຊິ່ງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບໃນເມື່ອດຳເນີນການຫັນການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳເປັນສັງຄົມ; ຕະຫຼາດນີ້ຮັບປະກັນຄວາມຕ້ອງການຈຳໜ່າຍຜະລິດຕະພັນຂອງບັນດາຂະແໜງຍ່ອຍໃນອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຕະຫຼາດອາຊີກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວກໍ່ເປັນໂອກາດດີສຳລັບບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຂອງຫວຽດນາມ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຂະບວນການຫັນຮູບການກຳມະສິດເປັນຫຼາກຫຼາຍ, ຫັນການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດແລະບໍລິການວັດທະນະທຳເປັນສັງຄົມຢູ່ຫວຽດນາມ ໄດ້ສ້າງຂອບລະບຽບກົດໝາຍອັນສະດວກ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາພາກສ່ວນກຳມະສິດເຂົ້າຮ່ວມການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ ໃນຕະຫຼາດດົນຕີ, ຟິມຮູບເງົາ, ສິລະປະການສະແດງ, ແຟຊັ່ນ, ເກມອອນໄລ...(2).
ຄຽງຄູ່ກັນກັບການຫັນປ່ຽນໂຄງປະກອບການກຳມະສິດ, ໃນແຕ່ລະປີ, ແຫຼ່ງທຶນທີ່ຫວຽດນາມໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ ກວມເອົາປະມານ 1,8% ຂອງງົບປະມານທັງໝົດ. ໃນປີ 2015, ຈຳນວນທຶນທີ່ລົງໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາວັດທະນະທຳ ບັນລຸ 26,7 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ ແລະ ໃຫ້ໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ບັນລຸ 12,7 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ. ການທີ່ລັດຖະບານອະນຸຍາດໃຫ້ເອກະຊົນເຂົ້າຮ່ວມການເຄື່ອນໄຫວ ສ້າງຕັ້ງບໍລິສັດຟິມຮູບເງົາເອກະຊົນ, ສາຍຮູບເງົາ, ຈັດຕັ້ງການເຄື່ອນໄຫວສະແດງ, ຮ່ວມມືກັບໂຮງພິມນັບສິບໆແຫ່ງ ໄດ້ສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມດ້ານນິຕິທຳທີ່ສະດວກດີ ໃຫ້ແກ່ບຸກຄົນ, ວິສາຫະກິດ, ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງສັງຄົມພາຍໃນ ແລະຕ່າງປະເທດ... ລົງທຶນເຂົ້າໃນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ ແລະສ້າງຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານບໍລິການ ແລະຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ. ດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົນໄກ, ນະໂຍບາຍຄືແນວນັ້ນ, ເຖິງປີ 2015, ໂດຍພື້ນຖານ ຫວຽດນາມໄດ້ສ້າງຕັ້ງຕະຫຼາດວັດທະນະທຳ ແລະບັນດາໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ທີ່ມີຄວາມສາມາດຊຸກຍູ້ໃຫ້ 12 ຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຂະຫຍາຍຕົວ. ຄວາມມານະພະຍາຍາມໃນການປ່ຽນແປງທາງດ້ານລະບຽບກົດໝາຍ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຫວຽດນາມສຳເລັດເທື່ອລະກ້າວ ການຫັນປ່ຽນກົນໄກຢູ່ບັນດາຫົວໜ່ວຍວັດທະນະທຳພາລະກິດ ມາເປັນຫົວໜ່ວຍວັດທະນະທຳທຸລະກິດແຫ່ງລັດ, ຄືການຜະລິດ ການຈຳໜ່າຍຟິມຮູບເງົາ, ບັນດາຄະນະສິລະປະການສະແດງ, ພ້ອມກັນນັ້ນ, ອານຸຍາດໃຫ້ລົງທະບຽນໃໝ່ ສຳລັບໜ່ວຍງານວັດທະນະທຳທີ່ມີລັກສະນະທຸລະກິດ ດ້ວຍການເຂົ້າຮ່ວມຂອງບັນດາພາກສ່ວນກຳມະສິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ນີ້ແມ່ນການປ່ຽນແປງແບບບຸກທະລຸເຊິ່ງຫວຽດນາມໄດ້ເຮັດເມື່ອທຳລາຍລະບຽບການກຳມະສິດໜຶ່ງດຽວ, “ແກ້ເຊືອກ” ເທື່ອລະກ້າວໃຫ້ແກ່ກຳລັງການພະລິດ, ສົ່ງເສີມການຫັນເປັນສັງຄົມ ແລະ ຜັນຂະຫຍາຍບັນດານະໂຍບາຍເອື້ອອຳນວຍຊ່ວຍເຫຼືອການຜະລິດ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ ເພື່ອມຸ່ງໄປສູ່ໂຄງປະກອບກຳມະສິດຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບ (ກຳມະສິດສ່ວນລວມ, ກຳມະສິດເອກະຊົນ ແລະ ກຳມະສິດປະສົມ), ສ້າງຕັ້ງບັນດາຂະແໜງອາຊີບອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳໃໝ່, ເປີດກວ້າງຕະຫຼາດ ແລະເພີ່ມທະວີຄວາມສາມາດເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ.
2- ການປ່ຽນແປງໃໝ່ນະໂຍບາຍ ແລະກົນໄກການເຄື່ອນໄຫວ ໄດ້ສ້າງກຳລັງໜູນໃຫ້ຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຈຳນວນໜຶ່ງ ເປີດຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານບໍລິການ ແລະຜະລິດຕະພັນ.
ກ່ຽວກັບຂະແໜງການພາບພະຍົນ: ພາຍຫຼັງປີ 1986, ຂະແໜງການພາບພະຍົນຫວຽດນາມ ໄດ້ຫັນປ່ຽນຈາກກົນໄກເກື້ອກຸນ ມາເປັນກົນໄກໄລ່ລຽງດ້ວຍຕົນເອງ ໂດຍມີການຊ່ວຍເຫຼືອສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັດ. ໃນໄລຍະນີ້, ຈຳນວນຟີມຮູບເງົາທີ່ໄດ້ຜະລິດດ້ວຍງົບປະມານແຫ່ງລັດຖືກຫຼຸດລົງຢ່າງໄວ, ຮູບເງົາວີດີໂອ (ຮູບເງົາ “ໝີ່ໄວໄວ”) ປະກົດແລະຄອບຄອງຕະຫຼາດໄດ້ຢ່າງໄວວາ. ຮູບເງົາແບບນີ້ແລະບັນດາບໍລິສັດຮູບເງົາວີດີໂອ ຖືກຖືວ່າເປັນເຈົ້າພາບທຳອິດຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳພາບພະຍົນຫວຽດນາມ. ການປະກົດຕົວຂອງຮູບເງົາ “ໝີ່ໄວໄວ” ແລະລາຍໄດ້ລະດັບສູງຂອງມັນ ໄດ້ວາງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕົວຈິງອອກມາ ພາໃຫ້ລັດຖະບານຫວຽດນາມຕ້ອງດັດແປງນະໂຍບາຍພັດທະນາພາບພະຍົນ. ດຳລັດເລກທີ 48/CP ຂອງລັດຖະບານ, ອອກໃນເດືອນກໍລະກົດ 1995, ໄດ້ເປີດຂະບວນການຟື້ນຟູພັດທະນພາບພະຍົນ ໂດຍຜ່ານບັນດາໂຄງການປັບປຸງ ແລະພັດທະນາພາບພະຍົນ. ປີ 2002, ຂະແໜງອຸດສາຫະກຳພາບພະຍົນໄດ້ມີບາດກ້າວຫັນປ່ຽນຢ່າງຈະແຈ້ງກວ່າອີກ ເມື່ອມີຂໍ້ຕົກລົງເລກທີ 38/2002/QĐ-BVHTT ຂອງກະຊວງວັດທະນະທຳ-ຖະແຫຼງຂ່າວ ວ່າດ້ວຍ “ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂສ້າງຕັ້ງພື້ນຖານຜະລິດຟິມຮູບເງົາ ແລະສິດອຳນາດ, ລະບຽບການອະນຸມັດຜ່ານຟິມຮູບເງົາ”, ຊຶ່ງໄດ້ຍອມຮັບສະຖານະທາງກົດໝາຍເຕັມສ່ວນຂອງບໍລິສັດຟີມຮູບເງົາເອກະຊົນ. ຂໍ້ຕົກລົງດັ່ງກ່າວໄດ້ສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມດ້ານລະບຽບກົດໝາຍອັນສະດວກ ໃຫ້ບັນດາບໍລິສັດຟີມຮູບເງົາເອກະຊົນເຂົ້າຮ່ວມຕະຫຼາດ. ບັນດາບໍລິສັດຟີມຮູບເງົາເອກະຊົນ ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄຽງຄູ່ກັນກັບ 5 ບໍລິສັດຟີມຮູບເວົາໃຫຍ່ຂອງລັດ, ມີ 25 ບໍລິສັດຟີມຮູບເງົາທີ່ຂຶ້ນກັບບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ, ທ້ອງຖິ່ນ ແລະ 30 ບໍລິສັດຟີມຮູບເງົາເອກະຊົນ. ປີ 2009, ຜະລິດຟິມຮູບເງົາໄດ້ 8 ເລື່ອງ, ໃນນັ້ນບໍລິສັດຟິມຮູບເລົາເອກະຊົນຜະລິດ 4 ເລື່ອງ. ໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາມໍ່ນີ້, ການສັ່ງການຜະລິດຟິມຮູບເງົາດ້ວຍງົບປະມານແຫ່ງລັດ ໂດຍຜ່ານຮູບແບບລັດລົງທຶນ ເອກະຊົນເປັນຜູ້ຜະລິດ ໄດ້ສ້າງບາດກ້າວບຸກທະລຸໃໝ່ໃນການພັດທະນາຂອງອຸດສະຫະກຳພາບພະຍົນ. ຕາມການສະຖິຕິໃນປີ 2015, ຟິມຮູບເງົາທີ່ລັດສັ່ງການຜະລິດ ແລະສາຍຢູ່ໂຮງສາຍຮູບເງົາມີ 8 ເລື່ອງ, ໃນຂະນະນັ້ນຟິມຮູບເງົາທີ່ເອກະຊົນຜະລິດມີ 32 ເລື່ອງໄດ້ສາຍຢູ່ໂຮງສາຍຮູບເງົາ. ປີ 2015, ລາຍໄດ້ຈາກການສາຍຮູບເງົາຢູ່ໂຮງສາຍຮູບເງົາບັນລຸ 102 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ, ໃນນັ້ນລາຍໄດ້ຈາກການສາຍຮູບເງົາຫວຽດນາມກວມເອົາ 30%. “ຄວາມຮ້ອນ” ຂອງຮູບເງົາຫວຽດນາມ ໃນຊຸມເດືອນທ້າຍປີ 2015 ຫາກາງປີ 2016 ແລະ ໃນເວລາມໍ່ໆນີ້ ດ້ວຍການປະກົດຂອງຟິມຮູບເງົາເລື່ອງ “ຂ້ອຍເຫັນດອກໄມ້ສີເຫຼືອງເທິງຫຍ້າຂຽວ” (ປີ 2015), “ນ້ອງເປັນແມ່ຍ່າຂອງອ້າຍ” (ປີ 2016), “ເດືອນປີທີ່ຮຸ່ງເຮືອງເຫຼືອງເຫຼື້ອມ” (ປີ 2018) ໄດ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຜົນກະທົບອັນຕັ້ງໜ້າຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍ ຕໍ່ການພັດທະນາຕະຫຼາດຟິມຮູບເງົາຫວຽດນາມໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາ.
ກ່ຽວກັບສິລະປະການສະແດງ: ບັນດາການປ່ຽນແປງທາງດ້ານລະບຽບກົດໝາຍໄດ້ສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກ ໃຫ້ບັນດາຮູບການສິລະປະການສະແດງໃໝ່ທີ່ມີລັກສະນະບັນເທິງ ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຫວຽດນາມ, ໃນນັ້ນການປະກົດຕົວຂອງຫຼາຍໂຄງການສິລະປະໃໝ່ ໄດ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຮູບແບບສິລະປະການສະແດງ, ການບັນເທິງ ມີຄວາມສາມາດພັດທະນາຢ່າງແຂງແຮງ. ຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການທີ່ໂດດເດັ່ນບາງຢ່າງຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ, ສ້າງໃຫ້ມີເຄື່ອງໝາຍສາກົນ, ຄືລາຍການກາຍະສິນ “ບ້ານຂອງຂ້ອຍ”, ລາຍການສະແດງຫຸ່ນ “ຈັງຫວະຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ”... ໃນເວລາມໍ່ໆນີ້, ລາຍການສະແດງ “Ionah” ແມ່ນໂຄງການສິລະປະການບັນເທິງສັງລວມ ທີ່ມີການປະສົມລະຫວ່າງສິລະປະຫຼາຍຮູບແບບທີ່ຕ່າງກັນ, ຄືຟ້ອນ, ລະຄອນ, ກາຍະສິນແບບໃໝ່, ຮິບຮອບ, ທັດສະນະສິນ, ດົນຕີ, ສິລະທັກສະ, ແສງສະຫວ່າງ...ໄດ້ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈຢ່າງແຂງແຮງ ແລະດຶງດູດຜູ້ຊົມຈາກຫຼາຍລຸ້ນຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ ກໍ່ຄືແຂກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດ. ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ການເຄື່ອນໄຫວຜະລິດ, ຈຳໜ່າຍ, ທຸລະກິດບັນທຶກສຽງ, ດົນຕີແລະການເຕັ້ນລຳ, ເວທີສະແດງ ໃນແຕ່ລະປີກໍ່ມີບາດກ້າວພັດທະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງພໍຄວນ. ຕາມການສະຖິຕິຂອງກົມສິລະປະການສະແດງ, ລາຍຮັບໃນປີ 2015 ຂອງຂະແໜງການບັນລຸໄດ້ປະມານ 5,2 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ, ຄວາມເຕີບໂຕລາຍຮັບໄດ້ປະມານ 5% ຕໍ່ປີ(3). ບັນດາຂໍ້ມູນສະຖິຕິເບື້ອງຕົ້ນໃຫ້ຮູ້ວ່າ, ນີ້ແມ່ນຂະແໜງການອຸສາຫະກຳທີ່ມີການຫັນປ່ຽນຢ່າງຕັ້ງໜ້າຫຼາຍຢ່າງ ໂດຍຜົນກະທົບຂອງການປ່ຽນແປງລະບຽບກົດໝາຍດ້ານວັດທະນະທຳໃນຊຸມປີຜ່ານມາມໍ່ນີ້.
ຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນນັບມື້ນັບເລິກເຊິ່ງກວ້າງຂວາງ ໄດ້ສ້າງໂອກາດທີ່ສະດວກດີ ເພື່ອການເຂົ້າເຖິງ, ມອບຮັບ, ໝູນໃຊ້ບັນດາຜົນງານວິທະຍາສາດເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝ ເຂົ້າໃນຂະບວນການປະດິດສ້າງແລະຜະລິດຜະລິດຕະພັນອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ; ໃນນັ້ນ ບາງຂະແໜງການໄດ້ມີບາດກ້າວກ້າວໜ້າທີ່ແນ່ນອນ ໃນຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດ. ປີ 2014, ຂະແໜງການຊອບແວແລະເກັມບັນເທິງ ມີລາຍຮັບລວມຍອດບັນລຸ 1.407 ລ້ານກວ່າໂດລາສະຫະລັດ, ດຶງດູດຜູ້ແຮງງານ 6 ໝື່ນກວ່າຄົນ, ບັນລຸລາຍຮັບສະເລ່ຍ 19.000 ໂດລາສະຫະລັດຕໍ່ຄົນຕໍ່ປີ; ລາຍຮັບຂອງອຸດສາຫະກຳການໂຄສະນາໃນສື່ມວນຊົນໃນ ປີ 2015 ບັນລຸ 1 ຕື້ກວ່າໂດລາສະຫະລັດ; ຂະແໜງການທ່ອງທ່ຽວ, ໃນປີ 2015 ບັນລຸລາຍຮັບທັງໝົດ 337,83 ພັນຕື້ດົ່ງຫວຽດນາມ, ໃນນັ້ນ ການທ່ອງທ່ຽວວັດທະນະທຳກວມເອົາປະມານ 10% ຂອງລາຍຮັບທັງໝົດ.... ຕາມການສະຖິຕິທີ່ຍັງບໍ່ທັນຄົບຖ້ວນ ໃນປີ 2015, ບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຂອງຫວຽດນາມ ໄດ້ປະກອບສ່ວນປະມານ 8.039 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ, ກວມເອົາເກືອບ 2,68% ຂອງ ຈີດີພີ. ຄືແນວນັ້ນ, ດ້ວຍການປ່ຽນແປງອັນຕັ້ງໜ້າທາງດ້ານລະບຽບກົດໝາຍ ນະໂຍບາຍ, ພິເສດແມ່ນບັນດານະໂຍບາຍເສດຖະກິດໃນດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ການສົ່ງເສີມການເຂົ້າຮ່ວມຂອງບັນດາພາກສ່ວນກຳມະສິດ, ການລົງທຶນຂອງພາຍໃນແລະຕ່າງປະເທດ ເຂົ້າໃນບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ໄດ້ຊຸກຍູ້ຕະຫຼາດອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມພັດທະນາ ບັນລຸບາດກ້າວໃໝ່ ແລະມີສ່ວນຮ່ວມທີ່ແນ່ນອນໃນການເຕີບໂຕຂອງ ຈີດີພີ.
ແຕ່ວ່າ, ຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ ກໍ່ຍັງບໍ່ທັນບັນລຸເຖິງບາດກ້າວຂະຫຍາຍຕົວທີ່ເໝາະສົມກັບທ່າແຮງ ແລະຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນຂອງປະເທດ, ເຖິງວ່າໄດ້ມີການຜັນຂະຫຍາຍການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍໃນຂົງເຂດອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ເປັນຫຼາຍບາດກ້າວ. ຈຳນວນໂຄງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ກໍ່ຍັງມີໜ້ອຍ. ບັນດາຂະແໜງການຜະລິດ, ທຸລະກິດຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ ຫາກໍ່ແມ່ນພື້ນຖານຜະລິດ ທຸລະກິດຂະໜາດນ້ອຍເປັນຕົ້ນຕໍ, ຍັງບໍ່ທັນມີກຸ່ມບໍລິສັດໃຫຍ່ ກຸ່ມການຈັດຕັ້ງລວມຫຼາຍພາລະບົດບາດ. ກຸ່ມລັດວິສາຫະກິດຍັງສະຫງັກຊັກຊ້າ, ຂາດຄວາມຂະຫຍັນຂັນເຄື່ອນ. ກຸ່ມວິສາຫະກິດນອກພາກລັດ ຂາດກົນໄກແລະຊັບພະຍາກອນເພື່ອການພັດທະນາ. ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ, ໃນປະຈຸບັນ ຂະບວນການຜະລິດ, ການແຈກຢາຍ ແລະເຜີຍແຜ່ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ສ່ວນໃຫຍ່ໂດຍແມ່ນໜ່ວຍງານຂອງລັດເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ໜ່ວຍງານເອກະຊົນສ່ວນໃຫຍ່ເຂົ້າຮ່ວມການຈໍລະຈອນໃນຕະຫຼາດ, ທັງໝົດຍັງກະແຈກກະຈາຍ, ເກີດຂຶ້ນເອງ, ຍັງບໍ່ເປັນແບບມືອາຊີບ.
ຕະຫຼາດຜະລິດຕະພັນອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ຍັງຕົກໃນສະພາບການລະເມີດລິຂະສິດ ຢ່າງກວ້າງຂວາງ ໃນທຸກຂົງເຂດທີ່ຂຶ້ນກັບອຸດສາຫະກຳທະນະທຳ, ຄືດົນຕີ, ຟິມຮູບເງົາ, ເກມອອນໄລ, ແຟຊັ່ນ, ການອອກແບບ... ການລະເມີດລິຂະສິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ປະດິກສ້າງ, ຜູ້ຜະລິດຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການ ພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເກັບຜົນກຳໄລຈາກການຜະລິດແລະແຈກຈ່າຍຜະລິດຕະພັນ, ມັນທຳລາຍບັນດາຮູບແບບທຸລະກິດ ແລະກໍ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຂອງວິສາຫະກິດ. ການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຂໍ້ກຳນົດກົດໝາຍນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ວິສາຫະກິດຂາດຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການພັດທະນາບັນດາຮູບແບບວິສາຫະກິດ. ການລະເມີດລິຂະສິດຖືກຖືວ່າເປັນໄພອັນຕະລາຍທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດ ກ່ຽວກັບຄວາມປະລາໄຊຂອງຕະຫຼາດອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຢູ່ຫວຽດນາມ ຖ້າຫາກບໍ່ມີມາດຕະການແກ້ໄຂຢ່າງທັນການ.
ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ກົນໄກລົງທຶນການເງິນໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳທີ່ມີແຕ່ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການລົງທຶນຂອງລັດຖະບານ ແຕ່ຍັງຖືເບົາບັນຫາດຶງດູດແຫຼ່ງທຶນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຢາກປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກລົງທຶນດ້ານວັດທະນະທຳ, ກໍ່ສ້າງກົນໄກລົງທຶນທີ່ສົມຄູ່ກັບພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ຫວຽດນາມ ຕ້ອງແກ້ໄຂປະກົດການ “ຄໍຂວດ” ໃນການທຶນລົງທຶນ. ນອກຈາກນີ້, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກການລົງທຶນຍັງມີຜົນປະໂຫຍດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ໃນການຊຸກຍູ້ການດັດແປງໂຄງປະກອບໃນລະບອບກຳມະສິດ ແລະ ໂຄງສ້າງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ໂດຍຜ່ານການ “ເພີ່ມປະລິມານ” ດຶງດູດທຶນໃນການລົງທຶນ. ວຽກນີ້ຍັງອາດສາມາດປຸກກະຕຸ້ນແຫຼ່ງທຶນທີ່ຄົງຄ້າງຂອງລັດ, ປັບໂຄງສ້າງທຶນໃນວິສາຫະກິດວັດທະນະທຳຂອງລັດໃຫ້ດີ ມີຜົນປະໂຫຍດແກ່ການຈັດວາງສັບຊ້ອນບຸກຄະລາກອນ ໂດຍຜ່ານແຫຼ່ງທຶນວັດທະນະທຳ, ແກ້ໄຂບັນຫາສາຍພົວພັນແບບກາຍອິນຊີລະຫວ່າງສອງປັດໃຈຂອງການຜະລິດຄື ແຫຼ່ງທຶນແລະບຸກຄະລາກອນ ໃນຂະບວນການພັດທະນາພາລະກິດວັດທະນະທຳ, ມີຜົນປະໂຫຍດໃຫ້ແກ່ການບຳລຸງສ້າງເຈົ້າພາບທີ່ຄຸ້ມຄອງເງິນລົງທຶນ, ຊຸກຍູ້ການຂຸດຄົ້ນບັນດາຂະແໜງການວັດທະນະທຳໃນຂົງເຂດ, ຈັດວາງໂຄງສ້າງແລະດັດແປງແຫຼ່ງທຶນຄືນໃໝ່, ຊ່ວຍໃຫ້ບັນດາກຸ່ມບໍລິສັດ, ໜ່ວຍງານວັດທະນະທຳເຕີບໃຫຍ່ເຂັ້ມແຂງ.
ມຸ່ງໄປສູ່ການພັດທະນາຂອງຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ແລະ ຕະຫຼາດວັດທະນະທຳ ທີ່ປອດໄສ, ໝັ້ນຄົງ.
ພາຍຫຼັງ 30 ກວ່າປີແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ທຽບກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍກ່ຽວກັບເສດຖະກິດແລ້ວ ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳຢູ່ຫວຽດນາມ ເກີດຂຶ້ນຊ້າແລະມີບາດກ້າວທີ່ລະມັດລະວັງກວ່າ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການປ່ຽນແປງໃນກອບກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ ໄດ້ມີຜົນກະທົບຢ່ງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການພັດທະນາຂອງວັດທະນະທຳເວົ້າລວມ ແລະ ອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳເວົ້າສະເພາະ. ຈາກວັດທະນະທຳທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນເກື້ອກູນຢ່າງໜັກ, ໃນປະຈຸບັນ ມັນພວມຫັນປ່ຽນ ພັດທະນາຕາມທິດອຸດສາຫພກຳວັດທະນະທຳ, ເຖິງວ່າຍັງກະແຈກກະຈາຍ ແຕ່ມັນໄດ້ຮັບເອົາກຳລັງຊີວິດໃໝ່ ເພື່ອຟື້ນຟູແລະພັດທະນາບັນດາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດ ໂດຍຜ່ານການປະດິດສ້າງແລະໂຄສະນານັບມື້ນັບກວ້າງຂວາງ ພາຍໃຕ້ຮູບການບໍລິການແລະຜະລິດຕະພັນອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ການພັດທະນາຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ກຳລັງຢືນຕໍ່ໜ້າໄລຍະໃໝ່ທີ່ມີເງື່ອນໄຂອັນສະດວກດີ ພ້ອມທັງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ສິ່ງທ້າທາຍຕ່າງໆ. ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນນັບມື້ນນັບເລິກເຊິ່ງກວ້າງຂວາງ ກຳລັງນຳເອົາໂອກາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ມາໃຫ້ການປະດິດສ້າງແລະໂຄສະນາຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ, ແຕ່ກໍ່ພາໃຫ້ເກີດຄວາມກົດດັນໃນການແຂ່ງຂັນທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງ. ໃນສະພາບການດັ່ງກ່າວ, ການພັດທະນາຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຫວຽດນາມໃນອະນາຄົດ ສ່ວນໜຶ່ງຈະຖືກຜົນກະທົບບໍ່ໜ້ອຍ ຈາກຄວາມຄືບໜ້າໃນພາລະກິດປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍດ້ານວັດທະນະທຳຂອງລັດຖະບານ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຫວຽດນາມຕ້ອງພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳໄປຄຽງຄູ່ກັນການກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງບູລະນະຕະຫຼາດບໍລິການແລະຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ໂດຍຜ່ານບັນດາມາດຕະການດັ່ງລຸ່ມນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ສົ່ງເສີມການສື່ສານ, ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງບັນດາຂັ້ນ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ ແລະທົ່ວສັງຄົມ ກ່ຽວກັບທີ່ຕັ້ງ, ຖານະບົດບາດຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ; ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ຂອງບັນດາວິສາຫະກິດໃນການລົງທຶນໃຫ້ແກ່ວັດທະນະທຳຄືກັບສ່ວນໜຶ່ງຂອງຍຸດທະສາດທຸລະກິດ ແລະສະແດງຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສັງຄົມ, ປະຊາຄົມ; ລະດົມການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ມີປະສິດທິຜົນ ຂອງບັນດາພາຫະນະສື່ມວນຊົນໃນການໂຄສະນາ ເຜີຍແຜ່ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ, ນະໂຍບາຍ ກົດໝາຍຂອງລັດ ກ່ຽວກັບການພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ.
ທີສອງ, ກໍ່ສ້າງ, ປັບປຸງ ແລະ ບູລະນະກົນໄກ, ນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳໃນໄລຍະໃໝ່ ແນໃສ່ປົວແປງເງື່ອນໄຂທຸລະກິດ ບໍລິການວັດທະນະທຳ, ຍົກສູງປະສິດທິຜົນໃນການປະຕິບັດສິດຊັບສິນທາງບັນຍາ ແລະບັນດາສິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ຊຸກຍູ້ການແຂ່ງຂັນທີ່ປອດໄສໃນຕະຫຼາດ; ບັນດານະໂຍບາຍເອື້ອອຳນວຍທາງດ້ານທຶນ, ພາສີອາກອນ, ທີ່ດິນ, ສົ່ງເສີມການປະດິດສ້າງຂອງສິລະປິນ ແລະວິສາຫະກິດທີ່ລິເລິ່ມການທຸລະກິດ. ກວດຄືນ, ດັດແປງ, ປັບປຸງກົນໄກປະສານສົມທົບທີ່ມີປະສິດທິຜົນລະຫວ່າງບັນດາກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ຮັບປະກັນຄວາມຄົບຊຸດ, ຫຼີກເວັ້ນການຊ້ຳຊ້ອນກັນ; ເພີ່ມທະວີການແບ່ງຂັ້ນໃນລະບົບການບໍລິຫານ, ພ້ອມທັງຍູ້ແຮງການເຄື່ອນໄຫວຕິດຕາມ, ຄວບຄຸມ, ກວດກາ, ຕິດຕາມກວດກາ ການເຄື່ອນໄຫວປະຕິບັດໜ້າທີ່; ປັບປຸງຮູບແບບການຈັດຕັ້ງ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດຂອງບັນດາສູນປົກປັກຮັກສາລິຂະສິດ ແລະ ອົງການບໍລິການລິຂະສິດ. ສືບຕໍ່ຜັນຂະຫຍາຍການປະຕິບັດແຜນຍຸດທະສາດ, ແຜນແມ່ບົດການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸມັດໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ມີອຳນາດ.
ທີສາມ, ກໍ່ສ້າງແຜນການກ່ຽວກັບການພັດທະນາແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນ, ຊຸກຍູ້ການແລກປ່ຽນຄວາມຮູ້, ຍົກສູງຄວາມສາມາດວິຊາສະເພາະ, ກໍ່ສ້າງແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນທີ່ມີມືອາຊີບ ໃຫ້ແກ່ຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ເນື້ອໃນ, ໂຄງການກໍ່ສ້າງແນໃສ່ຍົກສູງຄວາມສາມາດແລະທັກສະໃນການຄຸ້ມຄອງ, ທັກສະໃນການທຸລະກິດ ຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ; ເພີ່ມທະວີການເຊື່ອມຕໍ່, ຮ່ວມມື ເພື່ອໃຫ້ບັນດາພື້ນຖານສຶກສາຂັ້ນມະຫາວິທະຍາໄລ, ສູນຄົ້ນຄວ້າ ເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ໃນການພັດທະນາແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນເວົ້າສະເພາະ ກໍ່ຄືການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳເວົ້າລວມ. ກໍ່ສ້າງແລະຝຶກອົບຮົມຖັນແຖວພະນັກງານຄຸ້ມຄອງ, ຜູ້ປະຕິບັດການກ່ຽວກັບລິຂະສິດ ແລະສິດທິທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ; ດຳເນີນການຟຶກອົບຮົມເປັນປະຈຳກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງລິຂະສິດ ແລະ ການເກັບຄ່າລິຂະສິດ; ສ້າງຕັ້ງຖັນແຖວຊ່ຽວຊານໃນບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ແລະ ຂົງເຂດລິຂະສິດ. ມີລະບອບເກື້ອກຸນທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອດຶງດູດແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມທີ່ດີ, ມີປະສົບການ ຈາກບັນດາປະເທດທີ່ມີລະດັບພັດທະນາສູງທາງກ້ານອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ມາເຮັດວຽກຢູ່ ຫວຽດນາມ.
ທີສີ່, ເພີ່ມທະວີການໝູນໃຊ້ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ໃນການປະດິດສ້າງ, ການຜະລິດ, ການເຜີຍແຜ່, ຮັກສາຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ ແລະ ຍົກສູງຄຸນນະພາບການບໍລິການວັດທະນະທຳ; ປະຕິບັດການປ່ຽນແປງໃໝ່ເນື້ອໃນ, ວິທີການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳທີ່ຕິດກັບການໝູນໃຊ້ວິທະຍາສາດ ເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝ; ຍົກສູງເນື້ອໃນວິທະຍາສາດແລະເຕັກນິກໃນຫ່ວງໂຊ້ການຜະລິດ ບໍລິການ ຂອງບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການຜະລິດຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການວັດທະນະທຳແບບດັ້ງເດີມ, ຄື: ການພິມຈຳໜ່າຍ, ສະແດງສິລະປະ, ຜະລິດຟີມຮູບເງົາ, ການບັນເທິງ, ການໂຄສະນາ, ການວາງສະແດງ.
ທີຫ້າ, ກໍ່ສ້າງບັນດານະໂຍບາຍເອື້ອເພື້ອ, ຍູ້ແຮງການໂຄສະນາ, ເລັ່ງລັດການລົງທຶນພັດທະນາບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳທີ່ມີທ່າແຮງ ມີຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນ, ຄື ຟີມຮູບເງົາ, ສິລະປະການສະແດງ, ການໂຄສະນາ, ຫັດຖະກຳ, ຊອບແວແລະເກັມບັນເທິງ, ໂທລະພາບແລະກະຈາຍສຽງ, ແຟຊັ່ນ, ການທ່ອງທ່ຽວວັດທະນະທຳ. ສົ່ງເສີມບັນດາວິສາຫະກິດພາຍໃນແລະຕ່າງປະເທດ ໃຫ້ເພີ່ມທະວີການລົງທຶນເຂົ້າໃນການເຄື່ອນໄຫວປະດິດສ້າງວັດທະນະທຳ, ຜະລິດຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ; ພັດທະນາເຄືອຂ່າຍວິສາຫະກິດ, ໃນນັ້ນສ້າງຕັ້ງກຸ່ມບໍລິສັດໃຫຍ່ກ່ຽວກັບອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ໃນບັນດາຂົງເຂດສື່ມວນຊົນ, ຟິມຮູບເງົາ, ກະຈາຍສຽງແລະໂທລະພາບ, ຊອບແວແລະເກມອອນໄລ. ລັດສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມນິຕິທຳທີ່ສະດວກດີ, ຊ່ວຍເຫຼືອການລົງທຶນພັດທະນາແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນ, ໂຄສະນາ, ພັດທະນາຕະຫຼາດວັດທະນະທຳ, ສ້າງການເຊື່ອມຕໍ່ຕະຫຼາດກ່ຽວກັບຂະແໜງການ, ອາຊີບ ແລະພາກພື້ນ, ກໍ່ສ້າງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຊາດໃຫ້ແກ່ບັນດາຂະແໜງການອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ; ເປີດຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງຮູບແບບການລົງທຶນ; ສົ່ງເສີມການສ້າງຕັ້ງແລະພັດທະນາກອງທຶນປະເພດຕ່າງໆໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳ. ເພີ່ມທະວີພາລະບົດບາດຂອງບັນດາສະມາຄົມວິຊາຊີບ ໃນການລົງທຶນ, ຊ່ວຍເຫຼືອພັດທະນາການເຄື່ອນໄຫວປະດິດສ້າງ, ການຜະລິດ, ການແຈກຈ່າຍ, ການເຜີຍແຜ່ ແລະ ການບໍລິໂພກຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ.
ທີຫົກ, ຄ່ອຍໆສ້າງຕັ້ງຊຸມຊົນຜູ້ບໍລິໂພກຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳພາຍໃນປະເທດ ໂດຍຜ່ານການເຄື່ອນໄຫວໂຄສະນາ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດເຂົ້າເຖິງ, ນຳໃຊ້ຜະລິດຕະພັນ ບໍລິການວັດທະນະທຳຂອງມະຫາຊົນ; ເສີມຂະຫຍາຍພາລະບົດບາດໂຄສະນາ, ສຶກສາອົບຮົມຂອງບັນດາໜ່ວຍງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງວັດທະນະທຳ ແນໃສ່ພັດທະນາສາທາລະນະຊົນແລະຜູ້ບໍລິໂພກ ກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດຮັບຮູ້, ຄວາມຮູ້ສຶກຕໍ່ຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ເຕັກໂນໂລຊີການຜະລິດ, ຍົກສູງຄວາມສາມາດການຜະລິດແລະປະດິດສ້າງ ບັນດາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳ, ສ້າງຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການວັດທະນະທຳທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມຕະຫຼາດວັດທະນະທຳພາຍໃນປະເທດ ແລະຕ່າງປະເທດ, ກໍ່ສ້າງເຄື່ອງໝາຍຂອງວິສາຫະກິດ, ຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳທີ່ມີຄຸນນະພາບ.
ທີເຈັດ, ເປີດກວ້າງການແລກປ່ຽນ, ຮ່ວມມືສາກົນ, ຈັດຕັ້ງບັນດາກິດຈະກຳວັດທະນະທຳສິລະປະສາກົນ ຢູ່ຫວຽດນາມ ໃຫ້ກາຍເປັນບັນດາເຫດການປະຈຳປີ ທີ່ມີຊື່ສຽງໃນພາກພື້ນແລະໃນໂລກ, ດຶງດູດການເຂົ້າຮ່ວມຂອງບັນດາສິລະປິນ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງວັດທະນະທຳສິລະປະທີ່ມີອິດທິພົນຊື່ສຽງ, ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຈາກສາທາລະນະຊົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາບັນດາໂຄງການໂຄສະນາເຄື່ອງໝາຍຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການວັດທະນະທຳ, ເຄື່ອງໝາຍຂອງວິສາຫະກິດວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ແລະ ແນະນຳຜູ້ມີຄວາມປີຊາສາມາດທາງວັດທະນະທຳຂອງປະເທດ ຢູ່ທີ່ຕະຫຼາດວາງສະແດງສາກົນ, ແຟສະຕີວານສາກົນ; ສັບຊ້ອນໂຄງການໂຄສະນາການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ເຂົ້າກັບເຫດການທາງການທູດ. ຍູ້ແຮງການສົ່ງອອກຜະລິດຕະພັນ ບໍລິການວັດທະນະທຳ, ເປີດກວ້າງການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳກັບປະເທດຕ່າງໆໃນພາກພື້ນ ແລະ ໃນໂລກ; ກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາຕະຫຼາດຜະລິດຕະພັນ ບໍລິການວັດທະນະທຳ ຂອງຫວຽດນາມ ຢູ່ຕ່າງປະເທດ; ມີນະໂຍບາຍຊ່ວຍເຫຼືອບັນດາວິສາຫະກິດໃນການເຂົ້າຮ່ວມແລະພັດທະນາຕະຫຼາດສາກົນ./.
ປອ. ຫງຽນງອກທ້ຽນ
ກຳມະການສູນກາງພັກ, ລັດຖະມົນຕີກະຊວງວັດທະນະທຳ, ກິລາ ແລະ ການທ່ອງທ່ຽວ
---------------------------------
* ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 910 (ເດືອນສິງຫາ 2018)
(1) ເບິ່ງ http://www.tapchicongsan.org.vn/Home/Tieu-diem/2014/27706/Xay-dung-van-hoa-con-nguoi-Viet-Nam-dap-ung-yeu-cau.aspx
(2) ເບິ່ງ http://www.tapchicongsan.org.vn/Home/Nghiencuu-Traodoi/2018/49765/Phat-trien-cac-nganh-cong-nghiep-van-hoa-Viet-Nam-thuc.aspx
(3) ບົດລາຍງານລະຫຼຸບຂອງ ກະຊວງວັດທະນະທຳ, ກິລາ ແລະ ການທ່ອງທ່ຽວ ປີ 2015.