ພາບປະກອບ (ພາບ: TTXVN)
ວກ. - ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມມີຖານະບົດບາດ, ທີ່ຕັ້ງສຳຄັນໃນພາລະກິດການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນໄລຍະປະຈຸບັນ, ເມື່ອຫວຽກນາມພວມຍູ້ແຮງການຫັນປະເທດເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ. ດັ່ງນັ້ນ, ການກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ແມ່ນໜ້າທີ່ສຳຄັນ, ມັນທວງໃຫ້ມີຄວາມມານະພະຍາຍາມຂອງທຸກຂັ້ນ, ທຸກຂະແໜງການ, ໃນນັ້ນມີບົດບາດເປັນເຈົ້າພາທາງຂອງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽກນາມ.
ກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມ - ຈາກທິດສະດີເຖິງພຶດຕິກຳ
ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ພາປະຊາຊົນເຮົາ - ຊຶ່ງ “ຊາວກະສິກອນເປັນກຳລັງທີ່ໃຫຍ່ໂຕທີ່ສຸດຂອງຊາດ, ເປັນພັນທະມິດທີ່ຊື່ສັດທີ່ສຸດຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ”(1) - ຂຶ້ນໃນຕຳແໜ່ງເປັນກົກຮາກ, ເປັນເຈົ້າຂອງ, ເປັນເຈົ້າຊາຕາກຳຂອງຊາດຫວຽດນາມ ດ້ວຍຄວາມຮັບຮູ້ວ່າ “ຢາກໃຫ້ການຕໍ່ຕ້ານສ້າງສາປະເທດປະສົບຜົນສຳເລັດ”(2), “ຄົງຕ້ອງອີງໃສ່ ມະຫາຊົນຊາວກະສິກອນ”, “ຕ້ອງບຳລຸງ ກຳລັງຂອງເຂົາເຈົ້າ” ແລະ “ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ເຂົາມີດິນນາເພື່ອຄາດໄຖ, ມີເຂົ້າກິນ, ມີເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ມີເຮືອນຢູ່”(3).
ບັນດາບັນຫາກະສິກຳ, ຊາວກະສິກອນ, ຊົນນະບົດມີທີ່ຕັ້ງຍຸດທະສາດສຳຄັນໃນພາລະກິດການພັດທະນາປະເທດ ພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງພັກ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງຄົບຊຸດຕາມກົນໄກເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ. ແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນໜຶ່ງສຳລັບການພັດທະນາຂອງຫວຽດນາມແມ່ນກະສິກຳ ຊຶ່ງຊາວນາຜູ້ອອກແຮງງານແມ່ນກຳລັງສຳຄັນທີ່ມີລັກສະນະປະຕິວັດທີ່ຕັ້ງໜ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງຝຶກອົບຮົມໃຫ້ຊາວກະສິກອນມີລະດັບການຜະລິດເທົ່າກັບລະດັບຂອງຊາວກະສິກອນຢູ່ປະເທດທີ່ກ້າວໜ້າໃນພາກພື້ນ ແລະກໍ່ສ້າງຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ, ປັບປຸງສຳພັນທະພາບກຳມະກອນ-ຊາວນາ-ປັນຍາຊົນໃຫ້ໝັ້ນຄົງເຂັ້ມແຂງ, ມີຄຸນສົມບັດການເມືອງ ແລະຖືບົດບາດເປັນເຈົ້າຂອງຊົນນະບົດໃໝ່; ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ທີ່ມີໂຄງສ້າງພື້ນຖານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ນັບມື້ນັບທັນສະໄໝ, ມີໂຄງສ້າງເສດຖະກິດ ແລະບັນດາຮູບການຈັດຕັ້ງການຜະລິດທີ່ສອດຄ່ອງເໝາະສົມ, ມີຊີວິດວັດຖຸແລະຈິດໃຈທີ່ນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບການຍົກສູງຂຶ້ນ, ມີຊີວິດປະຊາທິປະໄຕແລະຍຸຕິທຳ. ພັດທະນາກະສິກຳ, ຊາວກະສິກອນ, ຊົນນະບົດ ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທົ່ວທັງລະບົບການເມືອງ ແລະທົ່ວສັງຄົມ, ໃນນັ້ນຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນມີບົດບາດເປັນເຈົ້າພາບ, ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມຖືບົດບາດເປັນໃຈກາງແລະຫຼັກແຫຼ່ງ.
ພັກແລະລັດໄດ້ປະກາດໃຊ້ຫຼາຍແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍ, ໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ ແລະໂຄງການແຫ່ງຊາດຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແບບຍືນຍົງ, ຊ່ວຍເຫຼືອຊາວກະສິກອນ, ສະຫະກອນ, ສ້າງເງື່ອນໄຂໃຫ້ວິສາຫະກິດລົງທຶນພັດທະນາກະສິກຳ, ພັດທະນາເສດຖະກິດຊົນນະບົດ, ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່, ພາໃຫ້ເສດຖະກິດຄອບຄົວຊາວກະສິກອນກາຍເປັນຫົວໜ່ວຍເສດຖະກິດທີ່ເປັນເຈົ້າຕົນເອງຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ໄດ້ຮັບການມອບທີ່ດິນເປັນປົກກະຕິຍາວນານ ຕາມ 5 ສິດທິ (ປ່ຽນແປງ, ສືບທອດ, ຈຳນອງ, ໃຫ້ເຊົ່າ, ໂອນ). ຈາກນັ້ນ, ຫວຽດນາມໄດ້ກາຍເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາປະເທດສົ່ງອອກຜະລິດຕະພັນກຳສິກຳຊັ້ນນຳໃນໂລກ, ດ້ວຍມູນຄ່າ 36,2 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດປີ 2017; ກະສິກຳເປັນຂະແໜງໜຶ່ງຂະແໜງດຽວທີ່ມີສ່ວນເກີນການສົ່ງອອກ. ຂະບວນການຊາວກະສິກອນແຂ່ງຂັນກັນຜະລິດ ທຸລະກິດເກັ່ງ, ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່, ສາມັກຄີຊ່ວຍເຫຼືອກັນສ້າງຮັ່ງຄູນມີ ແລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແບບຍືນຍົງ ໄດ້ຮັບການຍູ້ແຮງ ຊຶ່ງສະເລ່ຍແຕ່ລະປີມີຫຼາຍກວ່າ 6,2 ລ້ານຄອບຄົວຊາວກະສິກອນຈົດທະບຽນເຂົ້າຮ່ວມ ແລະມີ 3,55 ຄອບຄົວຊາວກະສິກອນໄດ້ຮັບນາມມະຍົດ “ຊາວກະສິກອນຜະລິດ ທຸລະກິດເກັ່ງ”, ສ້າງຈິດຕະສາດໝັ້ນໃຈ ແລະ ເຈດຈຳນົງຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸດຍາກ.
ບັນດາຄຸນທາດທີ່ສູງສົ່ງເຊັ່ນ ນ້ຳໃຈຮັກຊາດ; ຄວາມເມດຕາເອື້ອອາລີ, ມິດໄມຕີ, ອະນຸໂລມຜ່ອນຜັນ; ນ້ຳໃຈເພື່ອນບ້ານຊຸມຊົນ; ມູນເຊື້ອສາມັກຄີ, ຮັກແພງຊ່ວຍເຫຼືອຊຶ່ງກັນແລະກັນ; ກ້າຫານ, ເດັດດ່ຽວ, ບໍ່ຍອມຈຳນົນ, ສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ປະດິດສ້າງ, ດຸໝັ່ນ ຂະຫຍັນ ຂອງຊາວກະສິກອນ ແລະ ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັກສາແລະເພີ່ມທະວີ, ສືບຕໍ່ໃນການຍູ້ແຮງການຫັນກະສິກຳເປັນອຸດສາຫະກຳ, ຫັນຊົນນະບົດເປັນທັນສະໄໝ ໃນປະຈຸບັນ.
ຮອດເດືອນມິຖຸນາ 2018 ສະມາຄົນຊາວກະສິກຳຂັ້ນຕ່າງໆ ໄດ້ຂະຫຍາຍສະມາຊິກໄດ້ 10.207.929 ຄົນ, ອັດຕາສ່ວນຄອບຄົວຊາວກະສິກອນມີສະມາຊິກສະມາຄົມກວມກວ່າ 80% ຂອງຈຳນວນຄອບຄົວ, ສະມາຊິກສະມາຄົມເປັນເຈົ້າຂອງຄອບຄົວກວມເອົາ 70%, ການດຳເນີນຊີວິດຂອງໜ່ວຍ, ຈຸສະມາຄົມແມ່ນຕາມທີ່ຢູ່ຂອງປະຊາກອນ ແລະ ຕາມຂະແໜງອາຊີບ; ແນະນຳສ້າງຕັ້ງການຮ່ວມງານໄດ້ 1.135 ສະອະກອນ ແລະ 101.000 ໜ່ວຍຮ່ວມມື; ຕັ້ງໜ້າປ່ຽນແປງໃໝ່ເນື້ອໃນ, ແບບວິທີການໂຄສະນາ, ຂົນຂວາຍຊາວກະສິກອນ, ສ້າງຄວາມດຶງດູດໃຈ ແລະຄວາມເຊື່ອຖືຕໍ່ການຈັດຕັ້ງສະມາຄົມຂອງຕົນ.
ແຕ່ວ່າ, ຂະບວນການກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາຍັງຖືກຈຳກັດ ແລະມີຂໍ້ຜິດພາດທີ່ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າ.
ໃນດ້ານທິດສະດີແລະພຶດຕິກຳ, ການຄົ້ນຄວ້າຫັນເປັນລະອຽດກ່ຽວກັບແບບວິທີການນຳພາຂອງພັກຕໍ່ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ ແລະ ວຽກງານຂົນຂວາຍຊາວກະສິກອນ ເພື່ອປະຕິບັດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ມະຕິເລກທີ 26-NQ/TW, ວັນທີ 5 ສິງຫາ 2008, ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ X, ກ່ຽວກັບກະສິກຳ, ຊາວກະສິກອນ, ຊົນນະບົດ, ຕາມທັດສະນະເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດເຈົ້າພາບຂອງຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ, ບົດບາດເປັນໃຈການແລະແກ່ນສານ ຂອງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມ ໃນເງື່ອນໄຂການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນນັ້ນ, ມີບາງເນື້ອໃນບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການສະຫຼຸບສັງລວມເພື່ອທຳຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການປັບປຸງພື້ນຖານສັງຄົມ - ສາຍພົວພັນສະໜິດແໜ້ນລະຫວ່າງພັກກັບຊົນຊັ້ນບາວກະສິກອນ ໂດຍຜ່ານສະມາຄົມຊາວກະສິກອນແລະສະຫະກອນ ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງເໝາະສົມ.
ການແກ້ໄຂສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການມອບທີ່ດິນໂດຍມີການເກັບເງິນນຳໃຊ້ທີ່ດິນ, ການໃຫ້ເຊົ່າທີ່ດິນຕາມຮູບການປະມູນສຳລັບສິດທິການໃຊ້ທີ່ດິນ ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ໃນເມື່ອການມອບທີ່ດິນແລະໃຫ້ເຊົ່າທີ່ດິນໂດຍກົງແມ່ນຮູບການຕົ້ນຕໍ; ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການຫ້າມຮັບສິດທິການໃຊ້ທີ່ດິນເກີນກວ່າທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະຄວາມຕ້ອງການສະສົມດິນນາຂອງຊາວກະສິກອນ ຍັງຖືກຈຳກັດແລະງຸ່ມງ່າມ. ການເຕີບໂຕຂອງເສດຖະກິດຊົນນະບົດບໍ່ທັນຕິດກັບການຂຸດຄົ້ນແລະນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ (ຕາມການສືບສວນຂອງກະຊວງກະສິກຳແລະພັດທະນາຊົນນະບົດ, ເນື້ອທີ່ດິນທີ່ເສື່ອມໂຊມໃນປະຈຸບັນແມ່ນປະມານ 1,3 ລ້ານແຮກຕາ, ກວມເອົາ 4% ເນື້ອທີ່ດິນຂອງປະເທດ, ດິນ “ທີ່ມີບັນຫາ” ຂຶ້ນເຖິງ 10 ລ້ານແຮກຕາ, ກວມເອົາ 31% ເນື້ອທີ່ຂອງປະເທດ ຊຶ່ງຕົ້ນຕໍແມ່ນດິນກະສິກຳ ດ້ວຍເນື້ອທີ 846 ພັນແຮກຕາ ແລະພົວພັນໂດຍກົງເຖິງຊາວກະສິກອນພາກສ່ວນຫຼາຍ)...
ໄດ້ປະກົດມີຄວາມຂັດແຍ້ງຕ່າງໆເຊັ່ນ ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຄວາມຕ້ອງການທີ່ນັບມື້ສູງຂຶ້ນຂອງຂະບວນວິວັດການຜະລິດກະສິກຳຕາມທິດຍົກສູງສະມັດຕະພາບ, ຄຸນນະພາບ, ຄຸນຄ່າ, ຄວາມປອດໄພ ກັບຄວາມຈຳກັດທາງດ້ານລະດັບການສຶກສາ, ຄວາມຮູ້, ທັກສະການປູກຝັງກະສິກຳ ຂອງພະນັກງານພາກສ່ວນໜຶ່ງແລະຂອງຊາວກະສິກອນສ່ວນຫຼາຍ; ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຄວາມຕ້ອງການເພີ່ມຜົນປະໂຫຍດເສດຖະກິດ ກັບຄວາມຈຳກັດໃນການກຳນົດໂຄງສ້າງເສດຖະກິດກະສິກຳຂອງແຕ່ລະເຂດແລະຂອງແຕ່ລະຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ ຊຶ່ງພວມມີຢ່າງແຜ່ຫຼາຍຮູບການຜະລິດນ້ອຍເພື່ອຍົກສູງຄຸນຄ່າຜະລິດຕະພັນກະສິກຳ; ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຊາວກະສິກອນ ກັບເຈົ້າພາບອື່ນໃນການແຈກຢາຍຜົນປະໂຫຍດ ຍ້ອນຊາວກະສິກອນສ່ວນຫຼາຍບໍ່ທັນຍົກສູງຄຸນຄ່າເສດຖະກິດໃນຂອດຕ່າງໆ ຫຼັງຂອດການຜະລິດ; ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາເສດຖະກິດສີຂຽວແບບຍືນຍົງ ກັບຄວາມຫຍໍ້ທໍ້ຕ່າງໆໃນຂະບວນການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະ ຫັນເປັນຕົວເມືອງ; ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຄວາມຕ້ອງການຍູ້ແຮງການຜະລິດໃນເງື່ອນໄຂການຜັນແປປ່ຽນຢ່າງສັບສົນແລະເປັນອັນຕະລາຍຂອງການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ ກັບຄວາມຕ້ອງການປົກປ້ອງຊັບພະຍາກອນກະສິກຳ ແລະສິ່ງແວດລ້ອມລະບົບນິເວດ...
ຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳ, ຄຸນສົມບັດແບບດັ້ງເດີມທີ່ດີງາມຫຼາຍຢ່າງຂອງຊາດ ຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ໄດ້ແລະພວມຖືກທຳລາຍ, ພະນັກງານແລະຊາວກະສິກອນພາກສ່ວນໜຶ່ງຖືກເສື່ອມໂຊມຍ້ອນການດຳລົງຊີວິດແບບອັດຕະປະໂຫຍດ, ນ້ຳໃຈຫຸ້ມຫໍ່ຮັກແພງເພື່ອນບ້ານໃນໝູ່ບ້ານຫວຽດນາມ ແລະຄວາມສະຫງົບຊຸ່ມເຢັນຂອງສັງຄົມຊົນນະບົດ ບໍ່ຄືແຕ່ກ່ອນອີກ, ຄວາມເມດຕາແລະຄວາມອະນຸໂລມຜ່ອນຜັນໃນການຕິດຕໍ່ພົວພັນປະຈຳວັນຖືກຈາງຫາຍໄປ, ການດຳລົງຊີວິດແບບອັດແຈບແລະເຫັນແກ່ຕົວເອງເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍ ຊຶ່ງກຳນົດຄວາມຈຳເປັນຮີບດ່ວນທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດເປັນຢ່າງດີ ວຽກງານວາງແຜນເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ຮັກສາແລະປົກປ້ອງ, ເສີມຂະຫຍາຍບັນດາປັດໄຈຕັ້ງໜ້າຂອງຊຸມຊົນຊາວບ້ານໃນຫວຽດນາມ.
ການສຳຫຼວດໃນຊົນນະບົດ, ການກະສິກຳ ແລະການປະມົງປີ 2016 ໃຫ້ເຫັນວ່າ, ຈຳນວນປະຊາກອນໃນໄວອາຍຸອອກແຮງງານທີ່ມີຄວາມສາມາດອອກແຮງງານຢູ່ຊົນນະບົດແມ່ນ 31.016.720 ຄົນ, ໃນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມກວມເອົາ 65,86%, ຈຳນວນຜູ້ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ມີໃບຮັບຮອງແລະປະກາດສະນິຍະບັດກວມເຖິງ 18,27%, ຈຳນວນຜູ້ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມແລະໄດ້ຮັບສະນິຍະບັດກວມພຽງ 4,74%... ຄຸນນະພາບ, ລະດັບແຮງງານຢູ່ຊົນນະບົດຕ່ຳຫຼາຍ ພວມເປັນອຸປະສັກສຳລັບຊາວກະສິກອນໃນການຍົກສູງສະມັດຕະພາບຂອງງານ, ໃນຂະນະນັ້ນ ບົດບາດຂອງອຳນາດການປົກຄອງ, ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນແລະສະຫະກອນ ໃນການຊ່ວຍໜູນຄວາມຮູ້ດ້ານການກະສິກຳ ແລະນະໂຍບາຍ, ກົດໝາຍ ໃຫ້ຊາວກະສິກອນ ພັດຍັງຖືກຈຳກັດ.
ທິດທາງແລະເນື້ອໃນກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່
ທິດທາງກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່
ສູ້ຊົນສ້າງ, ກໍ່ຕັ້ງຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ທີ່ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຮອບດ້ານ, ບູລະນະເທື່ອລະກ້າວບຸກຄະລິກກະພາບ, ຄຸນສົມບັດສິນທຳ, ສະຕິປັນຍາທີ່ສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ຄວາມສາມາດປະດິດສ້າງ, ທັກສະການກະສິກຳເຕັກໂນໂລຊີສູງ, ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ, ຈິດວິນຍານບໍລິສຸດ ສີວິໄລ, ຍົກສູງຄວາມພາກພູມໃຈນັບຖືຕົນເອງແລະກຽດສັກສີຂອງຊາດ ໃນຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ.
ປັບປຸງບູລະນະບັນດາຂໍ້ກຳນົດ, ລະບຽບຂັ້ນຕອນ, ກົດລະບຽບ, ກົດໝາຍນິຕິກຳວັດທະນະທຳ ກ່ຽວກັບສັງຄົມຊົນນະບົດ, ຮັບປະກັນເສີມຂະຫຍາຍໄດ້ ບັນດາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳທີ່ເປັນມູນເຊື້ອອັນດີງານຂອງຊາດ ໃນສະໄໝແຫ່ງການຫັນປະເທດເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ, ສ້າງສິ່ງແວດລ້ອມແລະເງື່ອນໄຂທີ່ອຳນວຍໃຫ້ແກ່ການກໍ່ສ້າງຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ ທີ່ສາມາດເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດເຈົ້າພາບທີ່ແທ້ຈິງ ໃນການຈັດວາງໂຄງສ້າງຂະແໜງກະສິກຳຄືນໃໝ່ ແລະ ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່.
ວາງມາດຕະຖານ, ເກນກຳນົດການກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ ທີ່ສອດຄ່ອງເໝາະສົມກັບສະໄໝແຫ່ງຍູ້ແຮງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ, ພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງສາກົນ.
ບັນດາເນື້ອໃນພື້ນຖານກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ ໃນຂະບວນການຈັດວາງໂຄງສ້າງຂະແໜງກະສິກຳຄືນໃໝ່ ແລະ ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່.
ທີໜຶ່ງ, ມີນ້ຳໃຈຮັກຊາດອັນແຮງກ້າ, ມີສະຕິຮູ້ສຶກໃນຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພົນລະເມືອງ.
ອາລົມຈິດແລະແນວຄິດຮັກຊາດຂອງປະຊາຊົນເຮົາ ຊຶ່ງສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຊາວກະສິກອນ ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນແຕ່ດົນນານ ໃນການພົວພັນກັບທຳມະຊາດດ້ວຍການອອກແຮງງານປະດິດສ້າງຂອງຕົນ ແລະ ໃນການພົວພັນກັບສັງຄົມດ້ວຍເຈດຈຳນົງເອກະລາດ ອິດສະລະພາບ, ໄດ້ກາຍເປັນຄຸນຄ່າອັນດັບໜຶ່ງແລະສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ແຊກຄຸນລະບົບຄຸນຄ່າທັງໝົດຂອງຊາດຫວຽດນາມ.
ໃນການປະຊຸມຄັ້ງທຳອິດຂອງຄະນະກຳມະການຄົ້ນຄວ້າແຜນການກໍ່ສ້າງປະເທດ, ວັນທີ 10 ມັງກອນ 1946, ປະທານໂຮ່ຈີມິນຢືນຢັນ: “ປະຊາຊົນພຽງແຕ່ເຂົ້າໃຈແຈ້ງຄຸນຄ່າຂອງເສລີພາບ, ຂອງເອກະລາດເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ກິນອີ່ມ, ນຸ່ງອຸ່ນ”(4).
ປະຊາຊົນຫວຽດນາມທຸກຮຸ່ນ, ໃນນັ້ນມີຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ ໄດ້ຖືລັດທິຮັກຊາດລວມມີເອກະລາດ ເສລີພາບ ເປັນແກ່ສານ ແມ່ນຄຸນລັກສະນະທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ, ແມ່ນມາດຕະຖານຄຸນສົມບັດ, ແບບແຜນດຳລົງຊີວິດ ແລະຄວາມງາມຂອງຄົນຫວຽດນາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ອາລົມຈິດແລະແນວຄິດຮັກຊາດຍາມໃດກໍ່ເປັນຄຸນຄ່າທາງສິນທຳທີ່ສູງສົ່ງທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຊາວຫວຽດນາມທຸກຄົນໄດ້ສະແຫວງຫາ, ຮັກສາແລະສົ່ງເສີມ, ເອົາໃຈໃສ່ສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນແນວທາງກໍ່ສ້າງປະເທດ ແລະທິດທາງຖືປະຊາຊົນເປັນກົກຮາກ, ອີງໃສ່ປະຊາຊົນເພື່ອດຳເນີນການສ້າງສາປະເທດແລະຮັກສາປະເທດ, ສາມັກຄີພາຍໃນແລະພົວພັນມິດຕະພາບກັບພາຍນອກ ແນໃສ່ສ້າງກຳລັງແຮງສັງລວມໃຫ້ແກ່ພາລະກິດສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ.
ກໍ່ສ້າງແນວຄິດຮັກຊາດທີ່ລວມມີ: ຈິດໃຈເປັນເອກະລາດເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ອົງອາດກ້າຫານ, ມີລັກສະນະຊຸມຊົນ ລັກສະນະປະຊາຊົນທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ, ມີຄວາປາຖະໜາໃນເສລີພາບ, ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວເອງ, ບໍ່ມີແນວຄິດຊາດຄັບແຄບ, ເຄົາລົບນັບຖືຊາດອື່ນ, ມີນ້ຳໃຈມິດຕະພາບແລະອະນຸໂລມຜ່ອນຜັນ ເພື່ອປົກປັກຮັກສາເອກະລາດ, ອິດສະລະພາບ ແລະກຽດສັກສີຂອງຊາດ. ຕ້ອງການສົມທົບກຳລັງແຮງຂອງຊາດກັບກຳລັງແຮງຂອງຍຸກສະໄໝ, ຍາດແຍ່ງເອົາການສະໜັບສະໜູນຂອງເພື່ອນມິດສາກົນເພື່ອກໍ່ສ້າງປະເທດໃຫ້ຮັ່ງມີເຂັ້ມແຂງ.
ທີສອງ, ຮູ້ຮັກສາແລະເສີມຂະຫຍາຍມູນເຊື້ອສາມັດຄີແຫ່ງຊາດ, ຮ່ວມມືແລະຊ່ວຍເຫຼືອຊຶ່ງກັນແລະກັນ.
ຕາມປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ມະຫາສາມັກຄີແມ່ນບັນຫາທີ່ມີຄວາມໝາຍຍຸດທະສາດ, ບັນຫາເປັນຕາຍຂອງຊາດຫວຽດນາມ, ແມ່ນຫຼັກການປະພຶດຕົວສຳລັບຄົນຫວຽດນາມທຸກຮຸ່ນ ແລະເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາປັດໄຈທີ່ຕັດສິນໄຊຊະນະຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມ.
ເປົ້າໝາຍລວມຂອງປະຊາຊົນເຮົາໃນປະຈຸບັນແມ່ນ ສູ້ຊົນເພື່ອເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ, ມີປະຊາທິປະໄຕ ຍຸຕິທຳ ສີວິໄລ. ເປົ້າໝາຍອັນລະອຽດຂອງຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນແມ່ນ ຍູ້ແຮງການຫັນກະສິກຳເປັນອຸດສາຫະກຳ, ຫັນຊົນນະບົດເປັນທັນສະໄໝ ແລະເຮັດໃຫ້ຊາວກະສິກອນມີປັນຍາຄວາມຮູ້ສູງ ເພື່ອໃຫ້ປະເທດເຮົາຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງແຂງແຮງ ນັບທັງຕົວເມືອງແລະຊົນນະບົດ, ທັງອຸດສາຫະກຳແລະກະສິກຳ, ທັງກຳມະກອນແລະຊາວກະສິກອນ.
ເພື່ອປະຕິບັດເປົ້າໝາຍທີ່ພັກວາງອອກມາ, ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ ແລະ ຊາວກະສະກອນທຸກຄົນຕ້ອງເພີ່ມທະວີຄວາມສາມັກຄີ ແລະຄວາມຮ່ວມມື, ເຂົ້າຮ່ວມການກໍ່ສ້າງໜ່ວຍຮ່ວມງານແລະສະຫະກອນກະເສດ ເພື່ອຈັດຕັ້ງການຜະລິດຕາມພວງພະນັງຄຸນຄ່າ, ຮັກສາສາຍສຳພັນທະພາບກຳມະກອນ ຊາວກະສິກອນແລະປັນຍາຊົນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ, ເອົາໃຈໃສ່ເປັນສຳຄັນເຖິງການເຊື່ອມຕໍ່ກັບວິສາຫະກິດໃນປະເທດແລະຕ່າງປະເທດ ນັບແຕ່ການຜະລິດຈົນເຖິງການຈຳໜ່າຍຂາຍຜະລິດຕະພັນ ເພື່ອແນໃສ່ຍົກສູງສະມັດຕະພາບ, ຄຸນນະພາບ ແລະຄຸນຄ່າຂອງຜະລິດຕະພັນກະສິກຳສະບຽງອາຫານ. ເອົາໃຈໃສ່ປັບປຸງ, ກໍ່ສ້າງຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳສາມັກຄີ ກໍ່ມີຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບການເພີ່ນການອົບຮົມສຶກສາ, ຂົນຂວາຍຊາວກະສິກອນແລະພະນັກງານສະມາຄົມຊາວກະສິກອນ ພ້ອມກັນຕໍ່ສູ້ລົບລ້າງຈິດຕະສາດການຜະລິດນ້ອຍ, ມຸ່ນຍ່ອຍ, ເອກະເທດ, ອະນຸຮັກນິຍົມ, ຄັບແຄບ, ພັກພວກ, ພາກສ່ວນທ້ອງຖິ່ນ, ພາກສ່ວນຊົນເຜົ່າ, ນັບຖືຜູ້ຊາຍປະໝາດແມ່ຍິງ,… ໃນປະຈຸບັນ.
ທີສາມ, ມີລະດັບການສຶກສາແລະຄວາມຮູ້ວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີທີ່ກ້າວໜ້າ.
ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກໄດ້ຕົກລົງສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງການປະຕິບັດຮູບແບບການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ຕິດກັບການພັດທະນາເສດຖະກິດພູມປັນຍາ ໂດຍເອົາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ສະຕິປັນຍາ ແລະ ແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນຄຸນນະພາບສູງ ເປັນກຳລັງໜູນຕົ້ນຕໍ; ເອົາໃນໃສ່ເປັນສຳຄັນເຖິງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳທັນສະໄໝ ຕໍ່ກະສິກຳແລະຊົນນະບົດ, ກໍ່ສ້າງພັດທະນາການກະສິກຳຢ່າງໄວວາແລະຍືນຍົງ ຕາມທິດການຜະລິດສິນຄ້າຂະຫຍາດໃຫຍ່ ແລະນຳໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີສູງ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບແລະຄຸນຄ່າຂອງຜະລິດຕະພັນ, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດເຈົ້າພາບຂອງຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ ແລະ ເສດຖະກິດຄອບຄົວ, ບົດບາດເປັນແກ່ນສານຂອງວິສາຫະກິດແລະສະຫະກອນ, ບົດບາດໃຈກາງແລະແກ່ນສານຂອງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມ.
ແຜນນະໂຍບາຍເຫຼົ່ານັ້ນຂອງພັກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງວຽກງານບຳລຸງສ້າງແລະຝຶກອົບຮົມອາຊີບໃຫ້ຖັນແຖວພະນັກງານຂອງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນ ແລະສະມາຊິກສະມາຄົມ, ຊາວກະສິກອນ ເພື່ອມີລະດັບການສຶກສາແລະມີທັກສະການປູກຝັງການກະສິກຳ, ມີຄວາມສາມາດເຂົ້າຮ່ວມຕະຫຼາດແລະເຮັດວຽກໃນສະພາບການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ. ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນສົມທົບກັບບັນດາຂັ້ນແລະບັນດາຂະແໜງການໃນການສົ່ງເສີມ ຊ່ວຍເຫຼືອຊາວກະສິກອນຮຽນວິຊາຊີບ ແລະໝູນໃຊ້ຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ ເຂົ້າໃນການຜະລິດກະສິກຳ ແລະປຸງແຕ່ງຜະລິດຕະພັນກະສິກຳ.
ທີສີ່, ຮູ້ສົມທົບການປ້ອງກັນແລະເສີນຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳແຮງງານທີ່ຂະຫຍັນໝັ້ນພຽນ ແລະປະດິດສ້າງ, ນິຍົມນັບຖືຄະຕິທຳ, ອົດທົນໝັ້ນໜຽວ ແລະເດັດດ່ຽວ.
ຊາດຫວຽດນາມໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສາມາດສົມທົບຢ່າງກົມກຽວລະຫວ່າງສາມປັດໄຈ “ສະພາບອາກາດອຳນວຍ, ສະພາບພູມສາດສະດວກ, ປະຊາຊົນຖືກຕ້ອງປອງດອງກັນ” ໃນການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດດ້ວຍຄວາມຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນແລະປະຢັດມັດທະຍັດ, ການອອກແຮງງານຢ່າງປະດິດສ້າງແລະມີປະສິດທິຜົນ. ການອອກແຮງງານຢ່າງດຸໝັ່ນແລະປະດິດສ້າງ ຍາມໃດກໍ່ແມ່ນຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳຄຸນສົມບັດອັນຈົບງາມສູງສົ່ງຂອງຊາດ, ຂອງຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກຳ. ດຸໝັ່ນ, ປະຢັດ, ຊື່ສັດ, ທ່ຽງທຳ ແມ່ນຄຸນຄ່າອັນໜຶ່ງ, ແມ່ນມູນເຊື້ອວັດທະນະທຳທີ່ດີງາມ ຊຶ່ງຊາວກະສິກອນພ້ອມກັບຊາດຫວຽດນາມທັງໝົດນັບຖືສົ່ງເສີມ. ຊາວກະສິກອນພ້ອມກັບຊາດຫວຽດນາມ ໄດ້ປະດິດສ້າງຊີວິດປະຫວັດສາດແລະວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດ ກ່ຽວກັບແນວຄິດນັບຖືກະສິກຳແລະຊົນນະບົດ, ກ່ຽວກັບການສ້າງສາປະເທດແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດ, ກ່ຽວກັບພາສາແລະສິລະປະວັນນະຄະດີ, ກ່ຽວກັບເສລີພາບໃນການເຊື່ອຖືແລະຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງພຸດທະສາສະນິກະຊົນແລະຄະລິດຕະສາສະນິກະຊົນ, ກ່ຽວກັບການເອົານ້ອຍສູ້ກັບຫຼາຍ ເອົາອ່ອນຕີກັບແຮງ, ກ່ຽວກັບການ “ເອົາຫຼັກການເປັນພື້ນເພື່ອໝູນໃຊ້ຢ່າງໄຫວພິບ”, ກ່ຽວກັບພາຍໃນອຸ່ນອຽນແລະພາຍນອກສະຫງົບ ເພື່ອກໍ່ຕັ້ງຄຸນສົມບັດເອກະລັກຂອງຄົນຫວຽດນາມ ຊຶ່ງຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່ຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍໃນການປະຕິບັດເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດ ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ຕິດກັບການຈັດວາງໂຄງສ້າງຂະແໜງການກະສິກຳຄືນໃໝ່.
ປະຫວັດສາດແຫ່ງການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດທີ່ອົງອາດກ້າຫານຂອງຊາດຫວຽດນາມ ໄດ້ປະກອບເປັນມູນເຊື້ອຮັກຊາດ, ສາມັກຄີ, ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ, ປະດິດສ້າງ ແລະ ກາຍເປັນກຳລັງແຮງທີ່ຊຸກຍູ້ປະຊາຊົນເຮົາ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຊາວກະສິກຳ, ໃຫ້ອົງກາດກ້າແກ່ນລຸກຮືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຍາດເອົາເອກະລາດ, ອິດສາລະພາບ. ໃນແນວຄິດຂອງຊາດຫວຽດນາມ ຊຶ່ງຊາວກະສິກຳເປັນກຳລັງຫຼັກແຫຼ່ງໃນທຸກດ້ານນັ້ນ, ມີຄວາມເປັນທຳແລະມະນຸດສະທຳແມ່ນຕ້ອງກູ້ຊາດ ຍ້ອນ “ປະເທດສູນເສຍໄປ ບ້ານເຮືອນຈະແຕກທະລາຍ”, ນັ້ນແມ່ນທຳມະຄະຕິທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ແມ່ນມະນຸດສະທຳແລະຫຼັກຈະລິຍະທຳໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ສາມາດສັ່ນສະເທືອນຈິດວິນຍານຂອງຫວຽດນາມໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ.
ປະຕິບັດຮູບແບບການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳທັນສະໄໝ ຕໍ່ກະສິກຳ ແລະ ກໍ່ສ້າງຊົນນະບົດໃໝ່ ໃນເງື່ອນໄຂພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງສາກົນ, ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມ ແລະຊາວກະສິກອນທຸກຄົນຕ້ອງຮູ້ຮັກສາແລະເສີມຂະຫຍາຍຄຸນສົມບັດທີ່ດີງາມເພື່ອຄວາມເປັນທຳແລະມະນຸດສະທຳ, ອົດທົນໝັ້ນໜຽວ, ອົງອາດກ້າແກ່ນຂອງຊາດ ເພື່ອຍົກສູງສະມັດຕະພາບ, ຄຸນນະພາບ, ຄຸນຄ່າການຜະລິດກະເສດຕະພັນສະບຽງອາຫານ ເພື່ອສຸຂະພາບຂອງຊຸມຊົນ ແລະເພີ່ມລາຍໄດ້ຂອງຄອບຄົວຊາວກະສິກອນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນ ແລະຊາວກະສິກອນທຸກຄົນຕ້ອງເດັດດ່ຽວປ້ອງກັນແລະຕ້ານຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດ, ວິທີນຶກຄິດແລະແບບດຳລົງຊີວິດແລ່ນຫາແຕ່ຜົນປະໂຫຍດວັດຖຸທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍຂອງວັດທະນະທຳນາຍທຶນ, ຕ້ອງແກ້ໄຂຜົນປະໂຫຍດຕ່າງໆຢ່າງກົມກຽວ ແລະບໍ່ໃຫ້ມີການປະທະກັນລະຫວ່າງບັນດາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳຂອງຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ.
ບັນດາວິທີການ ມາດຕະການຕົ້ນຕໍ ໃນການກໍ່ສ້າງຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່
ທີໜຶ່ງ, ການປະຕິບັດບັນດາເນື້ອໃນກໍ່ສ້າງຊາວກະສິກອນຕາມຮູບແບບທີ່ກ່າວມາເທິງນີ້ ແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງລະບົບການເມືອງພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງພັກ, ໃນນັ້ນສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມ ຖືບົດບາດເປັນໃຈກາງແລະແກ່ນສານ. ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຂັ້ນຕ່າງໆເປັນເຈົ້າການ, ຕັ້ງໜ້າເຂົ້າຮ່ວມ ແລະສົມທົບຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນກັບອຳນາດປົກຄອງຂັ້ນຕ່າງໆ ເພື່ອວາງກຳນົດກົນໄກ, ນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບການພັດທະນາແຫຼ່ງພະລັງກະສິກຳ, ຊົນນະບົດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ດ້ວຍການຍູ້ແຮງການຝຶກອົບຮົມວິຊາອາຊີບໃຫ້ຊາວກະສິກອນ.
ທີສອງ, ສຸມໃສ່ເຮັດເປັນຢ່າງດີວຽກງານໂຄສະນາ ຂົນຂວາຍວິສາຫະກິດໃຫ້ພ້ອມກັນກັບລັດລົງທຶນເຂົ້າໃນການຈັດວາງໂຄງສ້າງຂະແໜງກະສິກຳຄືນໃໝ່ ແລະພັດທະນາເສດຖະກິດຊົນນະບົດ, ເຊື່ອມຕິດບັນດາຫົວໜ່ວຍຜະລິດກະສິກຳ ແລະຊາວກະສິກອນທີ່ຜະລິດເກັ່ງ ກັບຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ ເພື່ອປົດປ່ອຍກຳລັງການຜະລິດຢູ່ຊົນນະບົດ ໂດຍຜ່ານການຈັດວາງຄືນໃໝ່ໂຄງສ້າງການກະສິກຳຢ່າງແຂງແຮງ ຕາມທິດພັດທະນາອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ ແລະການຄ້າ-ບໍລິການ. ການສົມທົບລະຫວ່າງຂະແໜງອຸດສາຫະກຳຜະລິດອາຫານ ກັບການບໍລິການແຈກຢາຍ, ການຂົນສົ່ງແລະບໍລິການອື່ນ ຈະສ້າງໃຫ້ມີວຽກເຮັດງານທຳຫຼາຍແລະໂອກາດປົວແປງຊີວິດຂອງຊາວກະສິກອນ.
ທີສາມ, ຈັດຕັ້ງການຂົນຂວາຍ ແລະຊ່ວຍເຫຼືອຊາວກະສິກອນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການກໍ່ສ້າງໜ່ວຍຮ່ວມງານ, ສະຫະກອນ ເພື່ອເພີ່ມຄວາມສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ “ຫົກພາກສ່ວນ” (ຊາວກະສິກອນ, ລັດ, ນັກວິທະຍາສາດ, ນັກທຸລະກິດ, ທະນາຄານ, ຜູ້ຈັດຈຳໜ່າຍ), ຍົກສູງແຮງແຂ່ງຂັນແລະລາຍໄດ້ຂອງຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ. ສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຂັ້ນຕ່າງໆພວນຜັນຂະຫຍາຍຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ມະຕິເລກທີ 32/NQ-QH14 ຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ, ມະຕິຕົກລົງເລກທີ 461/QĐ-TTg, ວັນທີ 27-4-2018, ຂອງນະຍົກລັດຖະມົນຕີ ແລະ ດຳລັດເລກທີ 98/2018/NĐ-CP, ວັນທີ 05-7-2018, ຂອງລັດຖະບານ, ກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສົ່ງເສີມພັດທະນາສະຫະກອນ, ການເຊື່ອມຕໍ່ໃນການຜະລິດແລະບໍລິໂພກສິນຄ້າກະສິກຳ ເພື່ອຈຸດປະສົງຍົກສູງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ.
ທີສີ່, ເພີ່ມທະວີບົດບາດເປັນໃຈກາງແລະແກ່ນສານຂອງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນ, ກໍ່ສ້າງຊົນຊັ້ນຊາວກະສິກອນໃຫ້ໝັ້ນຄົງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຖັນແຖວສະມາຊິກສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽກນາມ ໃຫ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຮອບດ້ານ, ມີຄຸນນະທາດວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດຢ່າງພຽງພໍ ແລະມີທັກສະເຂົ້າຮ່ວມຕະຫຼາດ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງແລະເປັນເຈົ້າການໃນການຜະລິດກະສິກຳເຕັກໂນໂລຊີສູງ, ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກົດໝາຍກ່ຽວກັບທີ່ດິນ ແລະຄຸນຄ່າຂອງສິດທິການໃຊ້ທີ່ດິນ ເພື່ອປະກອບເຂົ້າໃນການສະສົມດິນນາ ເພື່ອຄວາມຕ້ອງການບັນລຸເຖິງທ່າໄດ້ປຽບທາງດ້ານຂະໜາດການຜະລິດ ແລະຫຼຸດຜ່ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນພວງພະນັງຄຸນຄ່າ.
ທີຫ້າ, ສືບຕໍ່ເພີ່ມທະວີວຽກງານການຕ່າງປະເທດ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນ, ຍາດແຍ່ງຄູ່ຮ່ວມງານໃຫ້ຮ່ວມມືລົງທຶນພັດທະນາກະສິກຳຢູ່ຫວຽດນາມ ແລະສ້າງເງື່ອນໄຂໃຫ້ຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມໄປທັດສະນະສຶກສາ ຮຽນຮູ້, ແນະນຳ ແລະມອບໂອນນະວັດຕະກຳ ຜະລິດຕະພັນອຸດສາຫະກຳຂອງບັນດາປະເທດຈະເລີນພັດທະນາ ເພື່ອໃຫ້ຊາວກະສິກອນຫວຽດນາມນຳເຂົ້າໂດຍກົງ, ປະກອບສ່ວນກໍ່ສ້າງຮູບແບບຊາວກະສິກອນຮຸ່ນໃໝ່./.
ໂດຍ ປອ. ທ່າວຊວັນຊຸ່ງ,
ກຳມະການສູນກາງພັກ, ເລຂາຄະນະກຳມະການພັກ,
ປະທານສູນກາງສະມາຄົມຊາວກະສິກອນຫວຽກນາມ
-----------------------------------------
- ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 912 (ເດືອນຕຸລາ 2018).
(1), (2) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ-ຊື້ເທິດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມທີ 6, ໜ້າ 248
(3) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 8, ໜ້າ 42.
(4) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 4, ໜ້າ 175.