ກອງປະຊຸມສະຫຼຸບ 5 ປີແຫ່ງການປະຕິບັດມະຕິເລກທີ 33/NQ-TW ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງ, ພັດທະນາວັດທະນະທຳແລະຜູ້ຄົນຫວຽດນາມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາປະເທດແບບຍືນຍົງ. (ພາບ: VOV.VN)
ວກ. - ໃນສະໄໝແຫ່ງການຍູ້ແຮງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນປະຈຸບັນ, ໜຶ່ງໃນຄວາມຕ້ອງການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບວັດທະນນະທຳຫວຽດນາມແມ່ນ ຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບເງື່ອນໄຂໃໝ່, ເພື່ອໃຫ້ວັດທະນະທຳກາຍເປັນພື້ນຖານທາງຈິດໃຈທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງສັງຄົມ, ແມ່ນພະລັງພາຍໃນທີ່ສຳຄັນເພື່ອຮັບປະກັນການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຢ່າງໜັກແໜ້ນ.
1- ໂດຍຮັບຮູ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຄວາມສຳຄັນຂອງວັດທະນະທຳ, ແຕ່ລະປະເທດມີວິທີທີ່ເໝາະສົມເພື່ອພັດທະນາວັດທະນະທຳຂອງຕົນ. ຢູ່ຫວຽດນາມ, ນັບຕັ້ງແຕ່ ໂຄງຮ່າງກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ປີ 1943 ນັ້ນ, ກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 5 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ VIII ໄດ້ອອກມະຕິເລກທີ 03-NQ/TW, ວັນທີ 16 ກໍລະກົດ 1998, ວ່າດ້ວຍ “ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳຫວຽດນາມທີ່ກ້າວໜ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກປະຈຳຊາດ” ເຊິ່ງໄດ້ຂີດໝາຍຄວາມກ້າວໜ້າທີ່ສຳຄັນໃນພາລະກິດການພັດທະນາວັດທະນະທຳຂອງປະເທດ. ມະຕິໄດ້ກຳນົດແນວທາງການພັດທະນາວັດທະນະທຳໃນຫວຽດນາມ, ນັ້ນແມ່ນ ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳທີ່ກ້າວໜ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກປະຈຳຊາດ. ຕໍ່ຈາກຈິດໃຈນັ້ນ, ມະຕິເລກທີ 33-NQ/TW, ວັນທີ 9 ມິຖຸນາ 2014, ຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 4 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XI ວ່າດ້ວຍ “ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳແລະຜູ້ຄົນຫວຽດນາມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການພັດທະນາປະເທດແບບຍືນຍົງ” ແມ່ນຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປທີ່ເນັ້ນພະລັງຂອງວັດທະນະທຳ. ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ (ປີ 2016) ໄດ້ຢືນຢັນຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງຍູ້ແຮງການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຮອບດ້ານ, ດ້ານໜຶ່ງ, ຖືເອົາການພັດທະນາເສດຖະກິດເປັນໜ້າທີ່ທີ່ສຳຄັນ; ດ້ານອື່ນ, ຕ້ອງຖືເອົາການກໍ່ສ້າງພັກເປັນໜ້າທີ່ຫຼັກ, ພ້ອມກັນນັ້ນ ຕ້ອງກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳເປັນພື້ນຖານທາງຈິດໃຈຂອງສັງຄົມ, ຕິດການເຕີບໂຕເສດຖະກິດ ກັບການພັດທະນາສິ່ງແວດລ້ອມແລະສັງຄົມແບບຍືນຍົງ. ບັນດາປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເຫຼົ່ານີ້ຂອງຂະບວນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດ ມີແລະຈະມີຜົນກະທົບຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບເນື້ອໃນແລະຮູບແບບຂອງການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ.
ປະຕິບັດຕາມມະຕິຂອງພັກ, ເຖິງດຽວນີ້ ເອກະສານຊີ້ນຳຂອງພັກແລະເອກະສານທາງກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບຂອງລັດ, ຂອງກະຊວງວັດທະນະທຳ ກິລາແລະການທ່ອງທ່ຽວ ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນມາເພື່ອປັບປຸງວຽກງານຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ. ໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳແລະຄອບຄົວ ມີ 5 ກົດໝາຍ, 1 ດຳລັດ, 42 ຄຳສັ່ງ, 14 ຂໍ້ຕັດສິນຕົກລົງຂອງລັດຖະບານ ແລະ 98 ໜັງສືວຽນ, ໜັງສືວຽນລວມ ເພື່ອດັດປັບວຽກງານໂດຍກົງ. ບັນດາສະຖາບັນວັດທະນະທຳ (ໂຮງບະຄອນ, ໂຮງພາບພະຍົນ, ງານສະແດງ...) ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບ້ານວັດທະນະທຳພື້ນຖານ ໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງຂຶ້ນໃນທົ່ວປະເທດ ຈາກຕົວເມືອງໄປຍັງຊົນນະບົດ. ປະຈຸບັນມີ 38 ທ້ອງຖິ່ນທີ່ມີແຜນແມ່ບົດພັດທະນາລະບົບສະຖາບັນວັດທະນະທຳ; ມີ 21 ທ້ອງຖິ່ນທີ່ໄດ້ວາງແຜນສະຖາບັນໃນເຂດອຸດສາຫະກຳ, ເຂດອຸດສາຫະກຳສົ່ງອອກ. ກົນໄກແລະນະໂຍບາຍວັດທະນະທຳມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ, ໄຫວພິບ, ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດ. ວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະກຳນັບມື້ນັບໃກ້ຊິດກັບປະຊາຊົນ. ກິດຈະກຳວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະພັດທະນາໄປສູ່ການຮັບໃຊ້ຊີວິດທາງຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ແລະໃນພາກຕົວຈິງ, ວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະກຳມີຜົນກະທົບຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເຖິງຊີວິດທາງຈິດໃຈ, ແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດ ແລະ ວິຖີຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ.
ແຕ່ວ່າ, ພາຍໃຕ້ຜົນກະທົບຂອງໂລກາພິວັດແລະການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ລວມທັງການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາ, ຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບແລະສັບສົນ ຂອງຊີວິໃນພື້ນຖານເສດຖະກິດຕະຫຼາດ, ດັ່ງນັ້ນການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳກໍ່ປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ສິ່ງທ້າທາຍຫຼາບຢ່າງ ແລະ ເຜີຍໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຈຳກັດ, ຄວາມບົກພ່ອງບໍ່ໜ້ອຍ; ແບບວິທີການນຳພາແລະຄຸ້ມຄອງໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຊັກຊ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມຊັກຊ້າຂອງນະໂຍບາຍວັດທະນະທຳຈຶ່ງກະທົບຢ່າງແຮງເຖິງການພັດທະນາຂອງສັງຄົມທັງໝົດ.
2- ເພື່ອພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ ເຊິ່ງກ່ອນອື່ນໝົດແມ່ນການປ່ຽນແປງໃໝ່ໃນແນວຄິດແລະທັດສະນະກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳໃໝ່; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ແມ່ນການປະສານສົມທົບລະຫວ່າງການພັດທະນາພາລະກິດວັດທະນະທຳສາທາລະນະ ກັບການພັດທະນາທຸລະກິດວັດທະນະທຳ, ລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ ກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ຂອງວັດທະນະທຳເອງ.
ບົນພື້ນຖານກຳແໜ້ນທ່າອຽງຂອງການພັດທະນາວັດທະນະທຳໂລກໃນປະຈຸບັນ, ຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບກົດເກນຂອງການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳໃນເງື່ອນໄຂເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳແມ່ນການສືບຕໍ່ການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດເຕັກນິກ, ສາທາລະນະສຸກ, ກິລາ... ການພັດທະນາວັດທະນະທຳ-ສັງຄົມສອດຄ່ອງກັບການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ຮັບປະກັນຄວາມກ້າວໜ້າແລະຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວແລະແຕ່ລະນະໂຍບາຍການພັດທະນາ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນແຈ້ງທີ່ສຸກເຖິງລັກສະນະດີເດັ່ນຂອງລະບອບປະຊາທິປະໄຕ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໄດ້ກຳນົດຄວາມຕ້ອງການໃໝ່ຕ່າງໆສຳລັບການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳແລະການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ.
ພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດຢ່າງຮອບດ້ານ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຫວຽດນາມ ໃນເວລາດຽວກັນ ຕ້ອງເອົາການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳ ແລະ ການກໍ່ສ້າງເສດຖະກິດ ການເມືອງ ສັງຄົມ ເຂົ້າສູ່ການພັດທະນາທັງໝົດ. ຫຼັກການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມທີ່ກົມກຽວກັນ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຫວຽດນາມຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍກຳລັງແຮງທັງໝົດ, ສ້າງຈິດໃຈແຫ່ງຊາດໃໝ່, ເອົາລັດທິຮັກຊາກເປັນຫຼັກຂອງຈິດໃຈຍຸກສະໄໝໃໝ່, ເອົາທັດສະນະປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຮອບດ້ານແລະເຖິງຖອງ ເປັນແກ່ນສານແນວຄິດ ເພື່ອສ້າງຄວາມສາມັກຄີອັນກວ້າງຂວາງ ແລະເສີມຂະຫຍາຍຢ່າງສຸດຂີດ ສະຕິປັນຍາຂອງທົ່ວພັກແລະທົ່ວປວງຊົນ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຫວຽດນາມຕ້ອງປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳຢ່າງແຂງແຮງແລະມີວິທະຍາສາດ, ດຳເນີນການປົກປ່ອຍການຜະລິດວັດທະນະທຳ ເພື່ອສ້າງແຮງຜັດດັນທີ່ດີສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳສັງຄົມນິຍົມທີ່ກ້າວໜ້າ, ປະຕິບັດການພັດທະນາທີ່ປະສົມກົມກຽວລະຫວ່າງການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳ ແລະການກໍ່ສ້າງເສດຖະກິດ ການເມືອງ ສັງຄົມ.
ພ້ອມກັນກັບການຍົກສູງລະດັບຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ດ້ານວັດຖຸ ແລະ ການພັດທະນາທີ່ສົມບູນແບບຂອງເສດຖະກິດ ສັງຄົມຫວຽດນາມ, ຄວາມຕ້ອງການທາງວັດທະນະທຳແລະຈິດວິນຍານຂອງມະຫາຊົນກໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ມັນສ້າງແຮງຜັດດັນໃໝ່ສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ກຳນົດຄວາມຕ້ອງການໃໝ່ທີ່ສູງກວ່າສຳລັບພາລະກິດການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳ. ທີໜຶ່ງ, ປະຊາຊົນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພັດທະນາກິດຈະກຳວັດທະນະທຳສາທາລະນະຢ່າງແຂງແຮງ, ເຊັ່ນ: ຍູ້ແຮງການກໍ່ສ້າງໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳສາທາລະນະ, ບໍລິການວັດທະນະທຳສາທາລະນະ, ຮັບປະກັນສິດທິຊົມໃຊ້ວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານ, ພັດທະນາຂະແໜງອາຊີບວັດທະນະທຳ ເຮັດໃຫ້ຕະຫຼາດວັດທະນະທຳຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ສະໜອງຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳໃໝ່, ຫຼາກຫຼາຍຊະນິດຕ່າງໆທີ່ເໝາະສົມກັບລົດຊາດຂອງຜູ້ຊົມໃຊ້. ດ້ານອື່ນ, ການພັດທະນາຂອງກະໂຕວັດທະນະທຳໃນສະພາບການໃໝ່ ກໍ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທຳລາຍການຜູກມັດຂອງລະບຽບການຄຸ້ມຄອງແບບດັ້ງເດີມ ເພື່ອໃຫ້ຊັບພະຍາກອນວັດທະນະທຳໄດ້ນຳໃຊ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ; ຄວາມມານະພະຍາຍາມ ຈິດໃຈເປັນເຈົ້າການແລະຄວາມປະດິດສ້າງຂອງຖັນແຖວພະນັກງານທີ່ເຮັກວຽກງານວັດທະນະທຳໄດ້ຮັບການເສີມຂະຫຍາຍຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ປະຈຸບັນ ຢູ່ບາງທ້ອງຖິ່ນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຢູ່ທ້ອງຖິ່ນທີ່ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳສາທາລະນະ ຖືກຂາດເຂີນຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ອຸປະກອນເກົ່າ, ສະຖານທີ່ຜະລິດວັດທະນະທຳຖືກຊຸດໂຊມ, ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳຕ່າງປະເທດຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາຄອງຕະຫຼາດ, ເຮັດໃຫ້ຊີວິດວັດທະນະທຳສັບສົນວຸ່ວາຍ, ລະດັບການຊົມໃຊ້ວັດທະນະທຳຂອງປະຊາຊົນຖືກຈຳກັດ, ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳທີ່ເປັນອັນຕະລາຍປະກົດຂຶ້ນຫຼາຍ ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບບໍ່ໜ້ອຍເຖິງຊິວິດການເປັນຢູ່ດ້ານຈິດໃຈຂອງສັງຄົມ. ເປັນອັນຈະແຈ້ງວ່າ, ຕ້ອງການປົດປ່ອຍກຳລັງການຜະລິດວັດທະນະທຳຢ່າງແຂງແຮງແລະມີປະສິດທິຜົນກວ່າອີກ. ຢາກປົດປ່ອຍກຳລັງການຜະລິດວັດທະນະທຳແມ່ນຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ, ສ້າງລະບຽບກົດໝາຍໃໝ່ທີ່ເຄື່ອນໄຫວຕາມຫຼັກການຮັບໃຊ້ມະຫາຊົນແລະຫັນໄປສູ່ຕະຫຼາດ. ຕາມນັ້ນ, ພະນັກງານວັດທະນະທຳຈະນຳເອົາຄວາມສາມາດທັງໝົດຂອງຕົນມາອຸທິດ ແລະໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນທີ່ເໝາະສົມ, ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຊົມໃຊ້ຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳທີ່ດີເລີດ, ຫຼາກຫຼາຍ, ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງບຸກຄົນແລະຊຸມຊົນ.
3- ໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳ, ຂະບວນການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດແນວທາງ, ນະໂຍບາຍວັດທະນະທຳຂອງພັກແລະລັດ ໄດ້ດຳເນີນຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນທຸກລະດັບແລະທຸກຂະແໜງການ.
ການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ, ສິນລະປະ, ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ກິລາກາຍະບໍລິຫານ ມີການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແລະຕອບສະໜອງເທື່ອລະກ້າວຄວາມຕ້ອງການຊົມໃຊ້ວັດທະນະທຳຂອງປະຊາຊົນ. ຂະບວນການ “ປວງຊົນສາມັກຄີກັນເພື່ອສ້າງຊີວິດວັດທະນະທຳ” ໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວເຂົ້າສູ່ລວງເລິກເທື່ອລະກ້າວ. ດັດຊະນີການພັດທະນາມະນຸດໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ: ຫວຽດນາມໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແຫ່ງສະຫັດສະວັດເປັນສ່ວນຫຼາຍ. ການປະຕິບັດ 5 ທັດສະນະການຊີ້ນຳ, 10 ໜ້າທີ່ ແລະ 4 ວິທີແກ້ທີ່ສຳຄັນ ໃນມະຕິເລກທີ 03-NQ/TW, ວັນທີ 16 ກໍລະກົດ 1998, ຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 5 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ VIII ວ່າດ້ວຍ ”ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳຫວຽດນາມທີ່ກ້າວໜ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກປະຈຳຊາດ” ກໍ່ຄື 5 ທັດສະນະການຊີ້ນຳ, 6 ໜ້າທີ່ ແລະ 4 ວິທີແກ້ທີ່ສຳຄັນ ໃນມະຕິເລກທີ 33-NQ/TW, ວັນທີ 9 ມິຖຸນາ 2014, ຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 9 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XI ວ່າດ້ວຍ “ການກໍ່ສ້າງວັດທະນະທຳແລະຜູ້ຄົນຫວຽດນາມເພື່ອຕອບສະໜອງການພັດທະນາປະເທດແບບຍືນຍົງ” ນັ້ນ ໄດ້ສ້າງໃຫ້ມີຂະບວນການທີ່ກວ້າງຂວາງເລິກເຊິ່ງໃນພັກ, ໃນສຳນັກງານອົງການລັດ ແລະ ອົງຄະນະການເມືອງ-ສັງຄົມ, ປະກອບສ່ວນອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຂົ້າໃນການປັບປຸງກ້ອນກຳລັງມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ, ເສີມຂະຫຍາຍລັດທິຮັກຊາດຫວຽດນາມ ເພື່ອສ້າງສາແລະພັດທະນາປະເທດ. ຄວາມຕັ້ງໜ້າ, ເປັນເຈົ້າການ ແລະປະດິດສ້າງຂອງປະຊາຊົນ ໄດ້ຮັບການສົ່ງເສີມ, ປະຊາທິປະໄຕສັງຄົມໄດ້ຮັບການເປີດກວ້າງ. ລະບົບມໍລະດົກວັດທະນະທຳຂອງຊາດໄດ້ຮັບການລົງທຶນສ້ອມແປງ, ປະດັບປະດາ ແລະເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງມັນ ໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະຍົກສູງຊີວິດດ້ານຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ວັດຖຸບູຮານວັດທະນະທຳຈຳນວນຫຼາຍຂອງຫວຽດນາມໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກປະຊາຄົມສາກົນວ່າເປັນມໍລະດົກວັດທະນະທຳໂລກ. ເຖິງເດືອນພະຈິກປີ 2018, ທົ່ວປະເທດມີ 26 ມໍລະດົກວັດທະນະທຳທີ່ຂຶ້ນທະບຽນໂດຍ UNESCO (ລວມ 8 ມໍລະດົກວັດທະນະທຳທາງວັດຖຸ, 12 ມໍລະດົກວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນ ແລະ 6 ມໍລະດົກເອກະສານ); 95 ມໍລະດົກແຫ່ງຊາດພິເສດ; 3.447 ມໍລະດົກແຫ່ງຊາດ; 249 ມໍລະດົກທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນຊີລາຍຊື່ມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນຂອງຊາດ; 617 ຄົນໄດ້ຮັບການປະດັບນາມມະຍົດສິລະປິນທີ່ດີເດັ່ນໃນດ້ານມໍລະດົກວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນ; ພິພິທະພັນ 160 ແຫ່ງ, ໄດ້ຈັດເກັບແລະວາງສະແດງວັດຖຸແລະສິ່ງປະດິດປະມານ 3 ລ້ານອັນ, ໃນນັ້ນມີ 142 ວັດຖຸແລະສິ່ງປະດິດທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນສົມບັດຂອງຊາດ. ບັນດາຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງບັນດາຊົນເຜົ່າອ້າຍນ້ອງໃນປະເທດຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບການຮັກສາ, ສືບທອດແລະເສີມຂະຫຍາຍ ເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳຂອງຊາດຫວຽດນາມອຸດົມສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ.
ພັກແລະລັດຍາມໃດກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຊີ້ນຳການກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາລະບົບສະຖາບັນວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານ. ດ້ວຍຄວາມມານະພະຍາຍາມຂອງທຸກທ້ອງຖິ່ນ, ມາເຖິງປະຈຸບັນ ລະບົບສະຖາບັນວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານໄດ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງ: 100% ຈຳນວນແຂວງມີສູນວັດທະນະທຳ; ປະມານ 91% ຈຳນວນເມືອງມີສູນວັດທະນະທຳ-ກິລາ ຫຼືເຮືອນວັດທະນະທຳ; 73,2% ຈຳນວນຕາແສງມີສູນວັດທະນະທຳ-ກິລາ; 74,7% ຈຳນວນຕາແສງມີເຮືອນວັດທະນະທຳກິລາ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ ໄດ້ປະກົດມີຫຼາຍແບບຢ່າງ, ຫຼາຍບົດຮຽນປະສົບການກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງກໍ່ສ້າງລະບົບສະຖາບັນວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານ ໂດຍຜ່ານການລະດົມບັນດາແຫຼ່ງທຶນສັງຄົມ, ລະດົມຄວາມພະຍາຍາມແລະສະຕິປັນຍາຂອງປະຊາຊົນ ໃນການກໍ່ສ້າງບັນດາສະຖາບັນວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານ. ເພື່ອໃຫ້ການກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາລະບົບສະຖາບັນວັດທະນະທຳຂັ້ນພື້ນຖານໄດ້ຮັບຜົນດີ ແມ່ນຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈົດຈໍ່ຂອງການນຳທຸກຂັ້ນຢູ່ທ້ອງຖິ່ນ. ອາດຈະຖືວ່ານີ້ເປັນປັດໄຈຕັດສິນຊີ້ຂາດ. ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ນັ້ນຕ້ອງໄດ້ສະແດງອອກເປັນໂຄງການປະຕິບັດງານສະເພາະເຊັ່ນ: ການວາງແຜນທີ່ດິນ, ແຜນການລົງທຶນ...ເພື່ອກໍ່ສ້າງສະຖາບັນວັດທະນະທຳ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນຂະບວນວິວັດການປັບປຸງບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ ຍັງມີຈຸດອ່ອນຈຳນວນໜຶ່ງດັ່ງນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ການກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາວັດທະນະທຳໃໝ່ ຫາກໍ່ໄດ້ດຳເນີນສ່ວນຫຼາຍໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳເທົ່ານັ້ນ, ຍັງບໍ່ທັນມີຜົນກະທົບຢ່າງເລິກເຊິ່ງແລະໃກ້ຊິດກັບເສດຖະກິດ ແລະ ການເມືອງ. ການເຄື່ອນໄຫວເສດຖະກິດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນເສດຖະກິດນອກພາກລັດແລະເສດຖະກິດທີ່ມີການລົງທຶນຈາກຕ່າງປະເທດນັ້ນ ມັກຈະມີຄວາມສົນໃຈພຽງເລັກນ້ອຍຫຼືເອົາໃຈໃສ່ບໍ່ພຽງພໍ ຕໍ່ບົດບາດຂອງວັດທະນະທຳໃນການພັດທະນາ. ໂຄງການແລະແຜນງານການພັດທະນາເສດຖະກິດຈຳນວນຫຼາຍ ຍັງສຸມໃສ່ຜົນປະໂຫຍດເສດຖະກິດ, ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ປັດໄຈວັດທະນະທຳແລະສິ່ງແວດລ້ອມ.
ທີສອງ, ບັນດາຜົນສຳເລັດແລະຄວາມກ້າວໜ້າທີ່ບັນລຸໄດ້ໃນການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ ແລະການກໍ່ສ້າງຜູ້ຄົນນັ້ນ ຍັງບໍ່ທັນສົມຄູ່ກັບຄວາມໄວໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ ແລະບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ບໍ່ມີຜົນກະທົບຢ່າງມີປະສິດທິຜົນຕໍ່ບັນດາຂົງເຂດຂອງຊີວິດສັງຄົມ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນດ້ານແນວຄິດ, ຄຸນສົມບັດສິນທຳ, ວິຖີຊີວິດ. ຄວາມເສື່ອມໂຊມໃນດ້ານຄຸນທາດ, ຄຸນສົມບັດສິນທຳ, ວິຖີຊີວິດຂອງພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກພາກສ່ວນໜຶ່ງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຕຳແໜ່ງ, ມີສິດອຳນາດນັ້ນ ສືບຕໍ່ສະແດງອອກຢ່າງສັບສົນ, ມີບາງດ້ານທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າເກົ່າ, ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊື່ສຽງສັກສີຂອງພັກແລະລັດ, ລົດຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາຊົນ. ວຽກງານກໍ່ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມວັດທະນະທຳຢູ່ໃນພັກ, ໃນສຳນັກງານອົງການລັດ, ໃນອົງຄະນະການເມືອງ-ສັງຄົມ ຍັງຖືກຈຳກັດ. ໜ້າທີ່ກໍ່ສ້າງຜູ້ຄົນໃນສະໄໝແຫ່ງການຍູ້ແຮງການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ ທັນສະໄໝ ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນ. ສະພາບແວດລ້ອມວັດທະນະທຳຍັງຖືກມົນລະພິດຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທາງສັງຄົມ ແລະ ການແຜ່ກະຈາຍຂອງຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການທາງວັດທະນະທຳທີ່ເຊື່ອໂຊກລາງ, ເຊື່ອລາງຖືຜີ, ຕ່ຳຕ້ອຍ, ຊອດກະຈາ, ເປັນພິດຮ້າຍ, ໃນຂະນະທີ່ຂາດຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳ, ຂາດງານວັນນະກຳແລະສິນລະປະທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງທາງຄວາມຄິດແລະສິນລະປະ, ມີຜົນກະທົບທາງບວກແລະເລິດເຊິ່ງຕໍ່ການສຶກສາອົບຮົມຜູ້ຄົນ. ໃນຂົງເຂດທິດສະດີ-ການວິຈານ ແລະການແຕ່ງ, ຍັງມີຄວາມງຸ່ມງ່າມ, ຍັງອ່ອນຍອມໃນການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງບັນດາທ່າອຽງທາງແນວຄິດ ເມື່ອປະເຊີນກັບຜົນກະທົບທີ່ສັບສົນຂອງຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງເສດຖະກິດສາກົນ ແລະການຂະຫຍາຍການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ. ທ່າອຽງ “ຫັນເປັນການຄ້າ” ແລ່ນຫຼັງລົດຊາດທີ່ບໍ່ດີຂອງສື່ສິ່ງພິມບາງສະບັບ ໃນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ປ້ອງກັນຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ.
ທີສາມ, ສະພາບຄວາມແຕກຕ່າງໃນການຊົມໃຊ້ວັດທະນະທຳລະຫວ່າງພາກເຂດ, ລະຫວ່າງຊົນຊັ້ນສັງຄົມເພີ່ມຂຶ້ນ. ສະພາບຊີວິດຈິດໃຈແລະວັດທະນະທຳທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍລ້າຫຼັງ ໃນເຂດຊົນນະບົດແລະພູເຂົາຫຼາຍແຫ່ງ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍແລະເຂດພື້ນຖານປະຕິວັດກ່ອນໜ້ານີ້ ບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ.
ທີສີ່, ການກໍ່ສ້າງແລະລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ, ລະບົບເອກະສານທາງກົດໝາຍແລະນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງເສດຖະກິດແລະວັດທະນະທຳ, ລະຫວ່າງວັດທະນະທຳກັບວຽກງານກໍ່ສ້າງພັກແລະປັບປຸງລະບົບການເມືອງ ແມ່ນຍັງຊ້າແລະຂາດຄວາມຄົບຊຸດ, ເປັນການຈຳກັດຜົນກະທົບຂອງວັດທະນະທຳທີ່ມີຕໍ່ການພັດທະນາປະເທດ.
4- ຕໍ່ໜ້າຄວາມເປັນຈິງດັ່ງກ່າວ, ເພື່ອບູລະນະລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ, ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ສຸມໃສ່ປະຕິບັດຢ່າງຄົບຊຸດບາງເນື້ອໃນພື້ນຖານດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
ທີໜຶ່ງ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ຈິນຕະນາການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ ອິງໃສ່ແນວຄິດກ່ຽວກັບສິດທິທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ຈິດໃຈໃນການກໍ່ສ້າງລະບົບການບໍລິຫານສະທາລະນະທີ່ທັນສະໄໝ; ກໍ່ສ້າງເທື່ອລະກ້າວກົນໄກໃໝ່ກ່ຽວກັບການແບ່ງຂັ້ນ, ແບ່ງອຳນາດ ຕາມຫຼັກການ ອົງການລັດສຸມໃສ່ພັດທະນາລະບົບລະບຽບກົດໝາຍ, ລົງທຶນພັດທະນາໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນ, ພັດທະນາແຫຼ່ງບຸກຄະລາກອນຊັ້ນສູງ, ຈັດຕັ້ງການເຄື່ອນໄຫວແລະກິດຈະກຳທາງວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະລະດັບຊາດຈຳນວນໜຶ່ງ.
ທີສອງ, ການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ ແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ມີລັກສະນະສັງລວມ, ມີລັກສະນະລະບົບສູງ, ສະແດງອອກເຖິງສາຍພົວພັນສະໜິດແໜ້ນຫຼາຍດ້ານເຊັ່ນ: ແຮງງານ, ບຸກຄະລາກອນ, ການເງິນ, ພາສີ, ການແຈກຢາຍ, ການຮັບປະກັນສັງຄົມ, ການຄຸ້ມຄອງບໍລິຫານ... ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງເພີ່ມທະວີການນຳພາຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ປະຕິບັດຫຼາຍມາດຕະການຢ່າງຄົບຊຸດ ເພື່ອສ້າງນະໂຍບາຍທີ່ເຂັ້ມແຂງພໍຄວນສຳລັບການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ ຕ້ອງໄດ້ດຳເນີນໃນເວລາດຽວກັນກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ແບບວິທີການນຳພາວັດທະນະທຳ; ປ່ຽນແປງໃໝ່ຈິນຕະນາການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳໂດຍໄວ, ສ້າງທັດສະນະວິທະຍາສາດກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ: ບໍ່ຕິດກັບຄວາມຈຳເພາະຂອງວັດທະນະທຳທີ່ເປັນຮູບແບບຂອງສະຕິ ເພື່ອປະຕິເສດລັກສະນະວິສາຫະກິດຂອງມັນ, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນລັກສະນະວິສາຫະກິດຂອງວັດທະນະທຳ ເພື່ອປະຕິເສດຮູບແບບສະຕິສັງຄົມຂອງມັນ. ເວົ້າໂດຍຫຍໍ້, ພວກເຮົາຕ້ອງຈັດການຄວາມສຳພັນນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລັດຕ້ອງມີນະໂຍບາຍເພື່ອສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ວັດທະນະທຳພັດທະນາເຊັ່ນ: ການພິຈາລະນາອະນຸມັດດ້ານການບໍລິຫານ, ການໃຫ້ນຳໃຊ້ທີ່ດິນ, ການເປີດກວ້າງແລະຄຸ້ມຄອງຕະຫຼາດ, ການລົງທຶນແລະການໝູນວຽນເງິນທຶນ, ນະໂຍບາຍບຸລິມະສິດແລະສະໜັບສະໜູນໃຫ້ອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຂະຫຍາຍຕົວ, ການປັບປຸງກົດໝາຍວັດທະນະທຳ, ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທາງກົດໝາຍທີ່ດີສຳລັບການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳ.
ທີສາມ, ລັດຮັບປະກັນບົດບາດບໍລິຫານຈັດການແລະຄຸ້ມຄອງມະຫາພາກຂອງຕົນ ຕໍ່ວັດທະນະທຳ. ເມື່ອສັງຄົມປ່ຽນແປງ, ພາລະບົດບາດແລະໜ້າທີ່ຂອງລັດກໍ່ມີການປ່ຽນແປງທີ່ສອດຄ່ອງກັນ (ກ່ຽວກັບລັກສະນະ, ເນື້ອໃນ, ທິດທາງ ແລະມາດຕະການບັງຄັບໃຊ້). ເພື່ອຮອງຮັບຄວາມຕ້ອງການຂອງການພັດທະນາເສດຖະກິດຕະຫຼາດກຳນົດທິດສັງຄົມນິຍົມ, ຫວຽດນາມຕ້ອງກໍ່ສ້າງລະບຽບການພັກນຳພາ, ລັດຄຸ້ມຄອງ, ຂະແໜງອາຊີບເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ໜ່ວຍງານພາລະກິດດຳເນີນງານຕາມກົດໝາຍ. ນີ້ແມ່ນທິດທາງການປະຕິຮູບລະບຽບກົດໝາຍວັດທະນະທຳໃນສະໄໝໃໝ່.
ທີສີ່, ລັດມອບໝາຍອຳນາດໃຫ້ຂັ້ນຕ່າງໆໃນການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ, ມອບສິດເປັນເຈົ້າຕົນເອງໃຫ້ກັບຂະແໜງການສະເພາະ, ແບ່ງງານແລະມອບໝາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບສະເພາະ, ມີລະບອບຕິດຕາມກວດກາການນຳໃຊ້ຊັບສິນທາງວັດທະນະທຳຂອງລັດ ແລະ ຮຽກຮ້ອງສັ່ງໃຫ້ໜ່ວຍວັດທະນະທຳຕ່າງຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍ, ປະຕິບັດຕາມກົດເກນເສດຖະກິດຕະຫຼາດ. ລັດບໍ່ໄດ້ກຳນົດແຜນການການຜະລິດຜະລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທຳໂດຍກົງ ແຕ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ໜ່ວຍງານວັດທະນະທຳ ຕ້ອງອີງໃສ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດເພື່ອໄລ່ລຽງບັນຊີ ແລະ ສ້າງສົມດຸນລະຫວ່າງລາຍຮັບແລະລາຍຈ່າຍ. ລັດຈະສັ່ງຊື້ໂດຍກົງເມື່ອຈຳເປັນສຳລັບງານວັດທະນະທຳສາທາລະນະ ແລະຜະລິດຕະພັນວັດທະນະທຳເພື່ອປະໂຫຍດຮ່ວມກັນເທົ່ານັ້ນ. ສ້າງເທື່ອລະກ້າວກົນໄກການຮັບຜິດຊອບຕົນເອງຂອງອົງການວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະ ໃນການສ້າງແລະຜະລິດຜະຜິດລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທຳ.
ເປັນອັນວ່າ, ການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດຕ້ອງໄດ້ຫັນເປັນນິຕິກຳ, ຕ້ອງຖືກກົດໝາຍ. ວຽກງານໃດທີ່ກົນໄກຕະຫຼາດສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ແມ່ນລັດບໍ່ຕ້ອງຍື່ນມືເຂົ້າ. ມີແຕ່ບັນຫາທີ່ກົນໄກຕະຫຼາດແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້ ລັດຈຶ່ງເຂົ້າຮ່ວມ ແລະການເຂົ້າຮ່ວມນີ້ຕ້ອງໄດ້ເປີດເຜີຍ, ປະຊາທິປະໄຕ, ຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ແລະອາລະຍະທຳສະໄໝໃໝ່. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໝາຍຄວາມວ່າ, ພາລະໜ້າທີ່ຄຸ້ມຄອງຂອງລັດຕ້ອງໄດ້ປ່ຽນແປງກ່ຽວກັບການພິຈາລະນາອະນຸມັດດ້ານການບໍລິຫານ, ມີພາລະໜ້າທີ່ຕົ້ນຕໍແມ່ນຮັບໃຊ້ພາລະກິດວັດທະນະທຳ ແລະສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ຜູ້ປະດິດສ້າງວັດທະນະທຳ, ບໍ່ເຂົ້າຮ່ວມໂດຍກົງໃນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳຈຸນລະພາກຂອງວິສາຫະກິດ. ຕ້ອງສຸມໃສ່ການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມແລະການຕິດຕາມກວດສອບຕະຫຼາດ, ປະຕິບັດເປັນຢ່າງດີການຄຸ້ມຄອງກຳນົດທິດທາງ, ຄຸ້ມຄອງຫຼັກການ, ແຜນແມ່ບົດ, ຄວາມເປັນລະບຽບ, ກົນໄກ, ຄຸນນະພາບ...
ທີຫ້າ, ຝຶກອົບຮົມແລະພັດທະນາສະມາຄົມອາຊີບວັດທະນະທຳ ແລະຈັດຕັ້ງອົງການນາຍໜ້າວັດທະນະທຳທີ່ມີຄວາມເປັນມືອາຊີບສູງ. ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຂາດເຂີນແລະອ່ອນທີ່ສຸດ, ໂດຍສະເພາະໃນເມື່ອຫວຽດນາມໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມບັນດາສັນຍາການຄ້າສາກົນ. ດ້ານໜຶ່ງ, ເພີ່ມທະວີການສ້າງຕັ້ງສະມາຄົມຂະແໜງອາຊີບ, ມອບໝາຍພາລະໜ້າທີ່ແລະສິດອຳນາດສະເພາະ ເພື່ອໃຫ້ສະມາຄົມຂະແໜງອາຊີບມີສະຖານະທາງກົດໝາຍ, ກາຍເປັນອົງການຄຸ້ມຄອງຂະແໜງອາຊີບທີ່ຖືກກົດໝາຍ, ມີບົດບາດເປັນ “ຂົວຕໍ່” ລະຫວ່າງລັດຖະບານກັບວິສາຫະກິດ; ອີກດ້ານໜຶ່ງ, ສົ່ງເສີມໃຫ້ພັດທະນາອົງການນາຍໜ້າວັດທະນະທຳປະເພດຕ່າງໆ, ຈັດຕັ້ວອົງການນາຍໜ້າວັດທະນະທຳແລະອົງການຕົວແທນຕ່າງໆເຊັ່ນ: ບໍລິສັດນາຍໜ້າວັດທະນະທຳທົ່ວໄປ, ບໍລິສັດນາຍໜ້າການສະແດງ, ບໍລິສັດການປະມູນສິນລະປະ, ບໍລິສັດແນະນຳທັກສະໜຸ່ມນ້ອຍ, ສ້າງກົນໄກໃໝ່ໃນນັ້ນ ລັດຖະບານຄວບຄຸມທິດທາງ, ສະທາຄົມຂະແໜງອາຊີບຄວບຄຸມຄຸ້ມຄອງ, ອົງການນາຍໜ້າສ້າງລະບຽບການຄວບຄຸມຕົນເອງ...ບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງເໝາະສົມ ເພື່ອສ້າງໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງໃນພາລະໜ້າທີ່ການຄຸ້ມຄອງ ແລະການວາງແນວທາງວັດທະນະທຳຂອງລັດໃນຍຸກສະໄໝນີ້./.
ໂດຍ ຮສຈ. ປອ. ບຸ່ຍຮ່ວາຍເຊີນ
ຜູ້ອຳນວຍການສະຖາບັນວັດທະນະທຳແລະສິນລະປະແຫ່ງຊາດຫວຽດນາມ
--------------------------
ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 920 (ເດືອນມິຖຸນາ 2019)