alisin ninyo ang prayle, at mawawala ang kabayanihan, tataglayin na ng bayan ang mga mabuting pamamayan; alisin ninyo ang prayle at mawawala ang indio; ang prayle ay siyang ama, ang indio ang verbo; yaon ang artista at ito ang estatua, sapagkat lahat ng kabagayang taglay natin, ang ating iniisip at ginagawa, ay utang natin sa prayle, sa kaniyang katiyagaan, sa kaniyang kasipagan, sa kaniyang pagtatamang tatlong daang taon upang mabago ang ayos na ibinigay sa atin ng kalikasan! at kung walang prayle at walang indio ang pilipinas, ano ang mangyayari sa kaawaawang pamahalaan na mapapaharap sa mga insik? kakain ng panyang na alimango! ang sagot ni isagani na nababagot sa talumpati ni pecson. at iyan ang dapat nating gawin. sa dahilang hindi dumarating ang insik na may dala ng ulam, ay tumindig ang isa sa mga nag aaral at tumungo sa pinaka look, sa may durungawang harap sa ilog; datapway madaling bumalik na humuhudyat ng palihim. sinusubukan tayo; nakita ko ang minamahal ni.