marahan namang humahalik sa kanyang mga pisngi ang simoy ng hanging nagmumula sa bukid. samantalang sa kanyang ulunan, ay namamaypay ang masingsing dahon ng kamuning. ang dilag ni loleng noon ay lalong tumingkad kay sa dati. bagay na bagay ang bagong gayak sa mayamang ganda ng kanyang pagka binibini. sa biglang malas lamang ay mahuhulaan nang siya'bago pa lamang dumudungaw sa pinto ng pagibig. at upang patotohanang naninibago ang kanyang puso sa pagtibok ng buhay sa pagkadalaga, ay masayang umaawit at sinasamyo ang mapapalad na sampagita. kay bango ninyo! ang di napigilang wika at nilangap ang samyo ng kanyang tinutuhog kay puti ninyo! kay dunong ng diyos!. siya rin ang sumagot: talagang kayo ay pinagyaman ng kalikasan! walang haring makapagsusuot ng inyong gayak! sutla na di nilikha ng kamay! at puti, puting parang busilak!. dinugtungan pa rin: hindi lamang iyan ang inyong yaman. sa samyo, bango, halimuyak, ay kahanay kayo ng mga pangunahing bulaklak na ipinagmamalaki ng katalagahan.