sa isang mainam na kilos at isang haplos ng kamay ay naayos ang mga tupi ng kaniyang saya, at sa isang matuling sulyap na wariy hindi kinukusa ay nakita si isagani, bumatit ngumiti. bumaba naman si aling victorina, tumingin ng paimbabaw sa kanyang salamin, nakita si juanito pelaez, ngumiti at binati ito ng magiliw. si isagani ay sumagot ng bating takot, na namumula dahil sa lugod; si juanito ay nagpakayukoyuko, nag alis ng sombrero at ikinilos ang mukha na kagaya ng bantog na komiko at karikato panza kung tumatanggap ng pagakpakan. kay gandang dalaga! ang bulalas ng isa, na humanda sa pagyao sabihin ninyo sa katedratiko na akoy malubha. at si tadeo, ito ang kaniyang pangalan, ay pumasok sa simbahan upang sundan ang dalaga. si tadeo ay pumaparoon araw araw sa unibersidad upang itanong kung may pasok at tuwi nay nagtataka kung bakit may pasok: mayroon siyang hinalang may isang cuacha na panay at walang katapusan at inaantay niyang dumating sa bawat sandali.