kaya, masakit mang walang kasingsakit, ay kailangan na ni tirso ang makiayon sa tadhana ng kanyang palad. ang tadhana ay waring nagaanyaya sa kanya sa isang dako upang sayurin niya ang kadalisayan ng pagibig ni elsa, hindi siya dapat magmalaking huwag magpakundangan sa anyayang iyan. at, habang dumarami ang mga araw na hindi idinarating ng sulat na pangako ni teang, ay patuloy namang pumapanaw kay tirso na parang kimpal ng ulap na nawawala sa katingkaran ng sikat ng araw, ang pangala'alaala ng babaeng binanggit, katiyap ng untiunting paguusbong sa pitak ng kanyang puso, tulad sa halamang busog sa alaga, ng pagkahalina sa mga pakibang loob ng malulugding mestisa. minsan, isang gabi, ay minarapat ni tirso ang gumawi sa may pook nina elsa, nguni'hindi ang tangka'manhik ng bahay kundi mula sa palibidlibid ng looban niyon ay pakimatyagan ang kalagayan ng dalagang untiunting nagpupunla ng balisa sa kanyang gunamgunam.