nawala ang matamis na kalamlaman sa kaniyang mga paningin at ang nagniningning ay ang madilim na lagablab; masasabing siyay namatay at ang kaniyang bangkay ay muling nabuhay sa pagkasindak sa mga bagay na nakita sa kabilang buhay. kundi man ang gawang linsil, ay ang kakilakilabot na anino noon ang nakakalat sa boo niyang tikas. si simoun na ay nagulat pa at nagdamdam habag sa sawing palad na iyon. si basilio ay lumapit na dahandahan, na hindi na bumati, at nagwikang ang tingig ay nakapagpakilabot sa mag aalahas, na: ginoong simoun, akoy naging masamang anak at masamang kapatid; linimot ko ang pagkakapatay sa huli at ang pagpapahirap sa una, at pinarusahan ako ng dios! ngayoy wala na ako kungdi isang nasa upang gantihin ng sama ang sama, ng linsil ang linsil, ng dagok ang dagok. tahimik siyang pinakikinggan ni simoun. may apat na buwan na, ang dugtong ni basilio na kinausap ninyo ako nang ukol sa inyong mga balak; tumanggi akong makilahok, at masama ang nagawa ko; may katwiran kayo.