 sa manga nanasang liyag sa tapat ng nasang namuco sa dibdib, tapat na pagsintang namahay sa isip na maipahayag canilang sinapit, tanang guni guni'linupig na tiquis. cusang pinatuloy tumiim sa hagap ang pinanghauacan ang nanasang liag may ganap na bait camahalang ingat, macapagpupuno sa caculangang lahat. ito nga'hindi iba tunay dinaanan ng canilang buhay sa mundong ibabao, na cusang natapos sa abang bitayan, sa pagsintang lubos sa tinubuang bayan. sila'hindi iba mga sacsing tapat, unang monumento ng pagpapahamac niyong mga fraile sa cainguitang caguiat ng dunong at yaman tubong filipinas. sila namang tunay ang unang larauan na dapat tularan nating calahatan sa pag uusig nga ng caguinhauahan nitong ating bayang lagui sa ligamgam. caya ang marapat, oh mga capatid: silang mga martir alalahaning tiquis, huag lilimutin laguing isa isip alang alang baga sa mga sinapit. gayon din naman sa cailan pa man dapat casuclaman.