sa likod ng mga parca, na panakot sa bayan, ay dumarating ang tatlong iyan, na ipinagmamalaki ng kanilang mga kaibigang kinabibilangan ko. iyang binatang payat na malalaki ang mata, hukod ng kaunti na ang kilos ay madalas dahil sa hindi umabot ng billete, iyan ay ang kimikong si, sumulat ng maraming pagsusuri at mga gawaing ukol sa karunungan na ang ilan ay nagtamo ng ganting pala at nabantog na lahat; ang sabi ng mga kastila sa kaniyay maaasahan, maaasahan. ang umaawat sa kaniya na ang taway gaya ni voltaire ay ang makatang si. batang matalino, matalik kong kaibigan, at dahil nga sa kaniyang katalinuhan ay itinapon ang panitik. ang isa na nagpapalagay na silay makipasok sa mga artista sa isang pintuan ay ang binatang manggagamot na si, na nakagawa na ng maraming mabubuting paggamot; siya man ay sinabi ring maaasahan. hindi lubhang kuba na gaya ni pelaez, ngunit higit dito sa katalasan at lalo pang palabiro. inaakala kong sampung si kamatayan ay hinihilo at pinagsisinungalingan.