hinatulan na ang kaniyang sarili, yari na, at ayokong mamatay ng hindi ko muna siya makitang durogdurog sa kailaliman ng bangin. at iniunat ni simoun ang kaniyang mga kamay na tungo sa lupa, na waring sa kilos na iyon ay ibig palagiin doon ang mga labi ng nasira. ang kaniyang tingig ay nagkaroon ng kasindaksindak at kalagimlagim na tunog, na nakapangilabot sa nag aaral. sa tawag ng masasamang hilig ng mga namamahala ay bumalik ako sa kapuluang ito, at sa ilalim ng anyong mangangalakal ay linibot ko ang mga bayanbayan. sa tulong ng aking yaman ay napasok ko ang lahat at saat saan man ay nakita ko ang pangangamkam sa lahat ng anyong kahalayhalay, minsan ay may balat kayo, minsay lantad na lantad, minsan ay ganid na nagpapakasawa sa isang katawang patay, na gaya ng ginagawa ng isang buitre sa bangkay, at naitanong ko sa sariling bakit hindi tumitindi sa kaniyang bituka ang kamandag, ang ptomaina, ang lason ng mga libingan upang mamatay ang nakaririmarim na ibon?