at buhat noon ag mga unag banaag ng bagog araw ng pilipinas ay namitak sa silaganan ng kanyag pagasa. bilag pagwakas sa ulat na ito ay ilalakip namin dito ag hulig buga ng panitik ng bayanig tagalog na pinamagatan niya ng mi ultimo adios. paalam, sinta kog lupag tinubuan bayag sinagana ng sikat ng araw marikit na mutya ng dagat silagan edeng maligayag sa ami'pumanaw. sa iyo'handog ko ng ganap na tuwa malugkot kog buhay na lanta at aba nagig dakila man, boog pagnanasag ihahandog ko rin sa iyog paglaya. ag nagasa digmag dumog sa paglaban alay din sa iyo ag kanilag buhay hirap ay di pansin at di agam agam ag pagkaparool pagtatagumpay. bibitaya'dusag linikha ng bagis pakikibakag lubhag mapaganib walag kailagan kug ito ag nais ng bayan at madlag pinakaiibig. mamamatay ako, gayog namamalas ag bukag liwayay na nagaganinag ng minimithi kog araw na sisikat sa likod ng dilim na kagulat gulat.