sa tatlong araw na sumunod sa halalan, si kapitang memo tuwing magiisa, maging sa pagkain, maging sa paghiga hanggang sa pagtulog, ay walang nabibigkas kundi ang gayari: sa makatwid, ako ay presidente na ngayon ha! at sa makatwid, ako ay makapangyarihan na naman! ganito, ganito ang mabubuhay. laging nasa itaas, laging tinitingala at hindi nasusuway! iyan ang si kapitang memo. talaga yatang sinasama ang mga magsasakdal. ang presidenteng sinadya sa bahay pamunuan ay wala rin doon. hindi pa dumarating. ang oras na iyon ay hindi pa oras ng pagdating ni kapitang memo sa kanyang tanggapan. iyon ay oras lamang ng kanyang pagbangon, ng paghiwalay sa mapanghalina niyang higaan, ng pagpapaalam sa isang kinawilihang pangarap. si kapitang memo ay di nararapat bumangon ng maaga; hindi ito nababagay sa kanya. siya'isang maginoo, isang kapitan, isang presidente na sumasahod buwan buwan ng walongpung pisong matunog.