isagani, isagani, pakingan mo ako, huwag tayong mag aksaya ng panahon! ang bahay na iyan ay puno ng pulbura, sasabog na, dahil sa isang kapangahasan, sa isang pagsisiyasat. isagani ang lahat ay mamamatay sa ilalim ng kaniyang durog na labi. sa kaniyang labi? ang ulit ni isagani na inuunawa mandin ang ibig turan, ngunit hindi rin inilalayo sa durungawan ang tingin. oo, sa ilalim ng kaniyang labi, oo, isagani! alang alang sa dios, halika! saka ko na isasalaysay sa iyo, halika! isang lalo pang sawi kay sa ating dalawa ang humatol sa kanila. nakikita mo ang ilaw na puting iyan, maliwanag, na waring ilaw elektriko, na nanggagaling sa azotea iyan ang ilaw ng kamatayan! isang lampara na may lamang dinamita, sa isang kakainang may baong pulbura. puputok at walang makaliligtas na buhay ni isang daga man lamang, halika! ang sagot ni isagani na iniiling na malungkot ang ulo ibig kong lumagi rito, ibig ko siyang makita pang muli na bilang pahimakas. masunod ang natatakda!