ang matanday walang humpay sa kaiiyak, sinasabisabing siyay magbibigti at magpapakamatay sa gutom. kung aalis ka ang sabi ay babalik ako sa gubat at hindi na ako tutuntong ng bayan. pinapayuhan siya ni huli na kinakailangang makabalik ang ama, at pag nanalo ang usapin ay madali siyang matutubos sa pagkaalila. dinaang malungkot ang gabing yaon; alin man sa dalawa ay hindi nakakain at ang matanday nagmatigas na hindi humiga, at magdamag na naupo na lamang sa isang sulok, walang imik, ni kakibokibo, at hindi man kumikilos. sa isang dako naman ay tinangka ni huli ang matulog, ngunit malaong hindi napikit ang mga mata. nang mapayapa na dahil sa kapalaran ng magulang, ay ang kaniya namang kalagayan ang inisip ngunit tinitimpi ang pag iyak na walang humpay upang huwag madingig ng matanda. sa kinabukasan ay alila na siya, at yaon pa naman ang araw na karaniwang idating ni basilio na galing sa maynilat may dalang handog sa kanya.