sinamantala ni juanito ang sandaling pagkakatingin ng katedratiko sa isang nag aaral, na palihim na inalis sa paa ang mahigpit na saping suot, at niyapakang malakas si placido na sabay ang sabing: tambisan mo ako, sulong, tambisan mo ako! napakahayop ka! ang sigaw na hindi kinukusa ni placido na tinitingnang pagalit si juanito, samantalang hinihipo ang kaniyang sapatos na tsarol. nadingig ng pari ang sigaw, nakita silat nahulaan ang nangyayari. oy, ikaw, espiritu sastre ang sabi hindi ikaw ang tinatanong ko, ngunit yayamang ginawa mo ang magligtas sa iba, ay tingnan natin, iligtas mo ang katawan mo, salva te ipsum at paliwanagan mo sa akin ang likwad. magalak na umupo si juanito at katunayan ng kaniyang utang na loob ay pinanglawitan ng dila ang tumatambis sa kaniya. samantala namang ito, namumula dahil sa kahihiyan, ay tumindig at bumulong ng di malinawang mga dahilan. tinaya siyang sandali ni. millon, kagaya ng lumalasap sa tingin ng isang kakanin.