Ang pagkaalaala sa lampara ang siyang gumiit sa kaniyang pag iisip: sa loob ng dalawang oras mangyayari ang malaking sakuna at, kung maalaala ang gayon, sa wari niyay pawang walang ulo ang mga lalaking nagdadaan sa kaniyang harapan: nagdamdam siya ng isang mabangis na katuwaan sa pagsasabi sa sarili, na kahit gayong dayukdok sa gabing iyon ay magiging siyang kakilakilabot, na kahit galing sa pagka nag aaral at alila marahil ay makita siya ng araw na kasindaksindak at kalagimlagim, na nakatayo sa ibabaw ng bunton ng mga bangkay, naglalagda ng mga kautusan doon sa mga nagdadaang nakalulan sa kanilang maiinam na sasakyan.