Sa wari ng nag aaral ay sasabog na ang bahay at ang mga dingding, mga lampara, mga panaohin, bubungan, mga durungawan, orkesta, ay umiilandang sa hangin na waring isang dakot na baga sa gitna ng isang kasindaksindak na putok; tumingin sa kaniyang paligid at inakalang ang mga nanonood na naroon ay pawang bangkay; nakikita niyang lurayluray, sa wari niyay napupuno ng apoy ang hangin, ngunit ang kalamigang loob ng kaniyang pagkukuro ay nanagumpay sa pag uulap na iyong dumaan na tinulungan ng gutom, at aniya sa sarili: Samantalang hindi pumapanaog, ay walang panganib.