ang lalaking isinubo ninyo sa kahihiyan! wala akong ginawa kun di maningil! ako na rin ang hahanap ng katarungan!. inihagis ang hawak na balaraw. yumaon ang lalaking naghiganti. nilisan sa liwanag ng buwan ang tatlong bangkay. ang ulo ni artemyo ay napatong sa dibdib ni labadre. si pastor naman ay nakabulagta sa may dalawang dipang layo. ang dugo ng mga sawi ay parang idinilig sa pook ng sakuna. tatlong bangkay! inutas si artemyo! sino ang pumatay! pinatay si labadre! tinapos si pastor! ganyang mga alingawngaw ang sa ilang saglit lamang ay gumulo na sa bayan ng pako. ang tao sa mga sine, ay unahan ng paglabas. maging mga pulis ay gulonggulong. ang dasal pa kaya kina kapitana martina ang hindi naligalig? naligalig din. naligalig ng gayon na lamang. takbuhan sila sa pagpanaog. ang buntong hininga ni loleng, nang mamalas niya ang bangkay ng kanyang giliw at nagunahan nang pumulas ang luha. ang kahihiyan ay sinupil ng pagibig. at ang lakas nito ay namayani na naman noon.