tumatakas na noon ang tuwa at marahang humahalili ang lungkot. ang ilaw ng sangdaigdig ay sumisibsib na noon sa kalunuran. iba'ibang bikas at kulay ng ulap ang napapanood sa kaitaasan. samantalang sa lupa ang tinig ng panglaw ay namamayani na. datapwa'lumalo pa sa looban nila dolores, doon sa halamanang kinakitaang natin sa kanya noong siya'nagaaliw at nagpapalipas ng isang mapanglaw na hapon. oo; doon ay lumalo pa ang lungkot; paano'naroon si dolores at dinidilig ng patak ng luha ang kanyang alagang mga tanim. ang buntong hininga kay saklap ng buhay!. tinutop ng dalawang palad ang kanyang mukha bago nagpatuloy: halos kahapon lamang ay kasalo at kaulayaw ko ang aking ama, ngayon ay na sa langit na. kay pait gunigunihin! tinapos sa isang masaklap at malalim na ay!. ang perlas na luha ay naguunahang bumalong sa mga malas ng kaawaawa at sa di kinukusa ay napatanaw sa kaitaasan. langit, oh, natungong langit. kung turan ng mga makata, ikaw ay maawain.