ang boses na iyon ay nagpabalik sa kanila sa katunayan ng buhay. yaon na ang oras ng pag uwi, at sa kagandahang loob, ay inanyayahang lumulan sa sasakyan si isagani, anyayang hindi na inantay ng binata na ulitin pang muli. sa dahilang ang karuahe ay kay paulita, ay umupo sa paharap si aling victorina at ang kaibigan, at sa bangkong maliit ang dalawang magsing irog. lulan ng iisang sasakyan, makasiping ang ginigiliw, langapin ang bango, masagi ang sutla ng damit, makitang nag iisip, na nakahalukipkip, naliliwanagan ng buwan sa pilipinas na nagbibigay kagandahan at dingal sa anomang bagay na lalong lubasa, ay isang pangarap na hindi inantay ni isagani na mangyari magpakailan man! napakamaralita ng mga pauwing naglalakad, na nangag iisa, at nangagsisiilag upang paraanin ang matuling sasakyan!