nahan ang kanyang sumpang hanggang sa libingan ay hindi siya magbabago? bakit ngayon ay naglahong lahat? hanggang libingan. hanggang hukay! ang mga iyan ay naglaho ng lahat! kabulaanang lahat! kasinungalingang lahat! ang lahat ay wala, parang bula lamang sa gitna ng tubig na biglang nawala! wala ng lahat, paraparang nabaon sa limot, sa ulap, sa wala. leoning, maanong ang isang binatang ngayon ay nasa kandungan ng pagkasawi at sinisiklot ng bagabag ay tapunan mo man kahit isang ngiti? oo, isang ngiti man lamang. ngitian mo man lamang sana ang palad ni eduardo ng minsang lumuwagluwag ang nagsisikip na damdamin sa mga pasakit. ngitian mo sana ang palad niyang tila ba na sa bingit ng hukay. nasa bingit ng hukay! kay saklapsaklap na kapalaran ng ating binata! wala na namang pagasa, wala na, ang puso ni eduardo ay hanggang sa lihim ng tumangis, lihim ng lumuha, manghimutok, lihim na mapa ay! oo dahil lamang sa iyo leoning! dahil sa sumpa mong nilimot!