hindi bibihirang naiisip niyang pabayaan nang lumubha ang sakit at patunguhin sa libingan ang nag aampon sa kaniya, sa isang landas na kinalatan ng bulaklak at magagandang larawan, kay sa pahabain ang buhay sa pamag itan ng pagtitipid. hangal na tao ako! ang madalas na sabi sa sarili ang karamihan ay hangal at yayamang nagbabayad. ngunit iniiiling ang ulo at inaalaala si huli, ang malawak na kinabukasang nasa sa kaniyang harap; iniisip niyang mabuhay nang hindi dudungisan ang kaniyang budhi. ipinatutuloy ang pangangalagang takda at nagbabantay. gayon man, ang may sakit ay lumulubhang untiunti sa araw araw. si basilio, na nagpasiyang untian ng untian ang nahihitit kung di man ay hindi pinapayagang humitit ng higit kay sa karaniwan, ay natatagpuan niya sa panggagaling sa hospital sa isang pagdalaw na nakakatulog ang may sakit ng mabigat na tulog ng naaapian, na naglalaway at namumutlang wariy patay.