makaraan ang dalawang oras ay nilisan ni placido ang bahay ng mag aalahas at walang imik at nagiisip na lumakad sa escolta, na wala nang katao tao kahit na masaya pa rin ang mga cafe . mangisangisang sasakyan ay nangagdadaang matulin na nag uumugong ng katakot takot sa ibabaw ng dinadaanang gasgas na batong nakalatag sa lansangan. mula sa isang silid ng kaniyang tahanang nakaharap sa ilog pasig ay tinatanaw ni simoun ang bayang kupkop ng muog na nakikita sa mga durungawang bukas ang mga bubong na hierro galvanizado na pinakikinang ng buwan, at ang kaniyang mga torre na nababadhang malulungkot, bagol, malalamlam, sa gitna nang mapanatag na anyo ng gabi. si simoun ay nag alis ng salaming bughaw sa mata, ang kaniyang maputing buhok na wariy kulob na pilak ay nakalibid sa kaniyang matigas at sunog na mukha na malamlam, na naliliwanagan ng isang lampara, na ang ilaw ay waring mamamatay dahil sa kakulangan sa petroleo.