ang mga nag aaral ay hindi nangangailangan ng higit pa sa roon, walang naghahanap ng pagtuturo sa pamamag itan ng pagsasanay sa isang karunungang lubhang ukol sa kasanayan; mahabang panahon nang gayon ang pagtuturo at hindi nagulo ang pilipinas, kundi patuloy pa rin ngang gaya ng dati. maminsan minsan ay bumababang buhat sa langit ang isang kasangkapan na ipinakikitang malayo sa nag aaral, gaya ng pagpapakita ng santisimo sa mga mapanambang nangakaluhod, tingnan mo ako ngunit huwag salangin. panapanahon, pag nagkakaroon ng nagtuturong may magandang loob, ay nagtatakda ng isang araw sa loob ng taon upang dalawin ang makababalaghang gabinete at hangaan mula sa labas ang mga kasangkapang di maturan ang kabuluhan, na nangakalagay sa loob ng mga kinalalagyan; walang makadadaing; ng araw na iyon ay nakakita ng maraming tanso, maraming bubog, maraming tubo, bilog, gulong, kampana, at ibp. ; at hindi na hihigit pa roon ang pagtatanyag, ni hindi nagugulo ang pilipinas.