umalis sa klase si placido penitente na ang pusoy sumusulak at ang mga paningin ay may mapait na luha. siyay lubhang karapatdapat sa kaniyang pangalan kapag hindi siya pinagagalit, ngunit pag namuhi ay nagiging baha, isang halimaw na mapipigil lamang kung mapatay makamatay. ang gayon karaming paghalay, mga pagsundot, na sa araw araw ay nagpapanginig sa kaniyang puso at natatago rito upang makatulog ng tulog dahong palay na nahihimbing, ay nangagbabangon ngayon na nangagngangalit sa poot. ang mga sutsot ay umuugong sa kaniyang tainga na kasama ang mga palibak na salita ng katedratiko, ang mga salitang wikang tinda, at waring nadidingig niya ang mga hampas at halakhak. libo libong balak na paghihiganti ang sumisipot sa kaniyang pag iisip na nangagkakasalasalabid at biglang lumilipas na wariy mga larawang nakikita sa pangangarap. inuudyukan siyang walang humpay na dapat gumawa, ng kaniyang sariling damdamin, na taglay ang katigasang ulo ng isang walang pag asa.