tinungo ang puno ng baliting malaki, mahiwaga, matanda, (na binubuo halos ng mga ugat na pataas at paibaba na wari mga sangang nangagkasalasalabid) na nakatayo sa kalagitnaan. huminto sa piling ng isang bunton ng bato, nag alis ng sombrero at waring nanalangin. yaon ang libingan ng kaniyang ina, at ang unang dinadalaw niya ay ang libingang iyong walang nakababatid, walang nakamamalay. sa dahilang sa kinabukasan ay dadalaw sa mag aanak ni kabisang tales, ay sinamantala niya ang gabing yaon upang gumanap sa gayong kautangan. naupo sa isang bato at waring nag iisip. sumipot sa kanyang pagbubulaybulay ang mga panahong nakaraan na waring isang maitim at mahabang badha na mapulapula sa simula, matapos ay nakapangingilabot, may bahid na dugo, at sa huliy maitim, maitim, abuhing malinaw at untiunting lumiliwanag. ang dakong dulo ay hindi mamalas sapagkat nakakanlong sa isang ulap na nagbabanaag ng liwanag at pagbubukang liwayway.