ang buwan, na wala nang kalabang araw, ay payapang nagtatalik sa langit, at ang mga puno sa gubat na nangagyuyukuan ay nagsasalaysayan ng kanilang matatandang alamat sa pamag itan ng mahiwagang bulungan na ipinaghahatidhatiran ng hangin. nang makitang walang sinasabi sa kaniya ang may sakit, si padre florentino ay bumulong na wariy natutubigan dahil sa isang iniisip: nasaan ang kabataan na maglalaan ng kanilang mga magagandang sandali, mga pangarap at kasigabuhan sa ikabubuti ng kanilang bayan? nasaan ang malingap na magbububo ng kaniyang dugo upang hugasan ang ganiyang maraming kahihiyan, ang gayon karaming pagkakasala, ang gayon karaming bagay na kamuhimuhi? malinis at walang bahid dungis ang kailangang maging buhay na alay upang ang handog ay maging karapatdapat!.