nadingig ang mga yabag na lumalayong untiunti at muling umupo na bumubulong: kaawaawang binata! ang mga ganiyan ding haka ay sumagi isang araw sa aking pag iisip! maanong ang lahat ay makapagsabing: ginawa ko ito ng dahil sa aking bayan, iniuukol ko ang aking buhay sa ikabubuti ng lahat.? putong na laurel, na pigta ng katas ng kamansa, mga dahong tuyo na nagkakanlong ng mga tinik at mga uod! hindi iyan ang kabuhayan, iyan ay hindi nagbibigay ng kakanin, ni hindi nagdudulot ng karangalan; ang mga laurel ay bahagya nang magamit sa isang sawsawan. ni hindi nagbibigay ng katiwasayan. ni hindi nagpapanalo ng mga usap, kundi tiwali pa nga! ang bawat bayan ay may kaniyang hilig, gaya rin ng kaniyang singaw ng lupa at kaniyang mga sakit, na iba sa singaw ng lupa at mga sakit ng ibang bayan! at idinugtong pagkatapos: kaawaawang binata!. kung ang lahat sanay nag iisip at gumagawa ng gaya niya, ay hindi ko sinasabing hindi. kaawaawang binata! kaawaawang florentino!