ang galak at liwanag naman ang bumabangon. mana'boong ningning na sumikat ang ilaw ng sangkatauhan, upang batiin marahil ang dalagang sapupo ng tuwa sa araw na yaon. ang mga taong naglalakad sa daang sagat, ay napapatigil sa tapat ng bahay ni kapitang andoy. pawang humahanga sa napakakisig na pagkagayak. mahahalagang enkahe ang naglawit sa itaas ng mga durungawan. sa gitna nito'malapad na lasong rosas ang pinagbuhol ng bikas paroparo. sa mga haligi ng kabahayan ay tungkos ng sarisaring bulaklak ang naglawit. magagarang san pransisko ang halamang nagtanod sa mga pinto. dapat ngang pagubusan ng kaya si loleng ang wika ng isang napatigil sapagka'siya ay bugtong na anak ni kapitang andoy. ilang sandali pa ang nakaraan, bago sumipot si beteng. makisig na makisig ang binata at masayangmasaya na pumanhik. kay aga ng buwisit na ito! ang nasabi sa sarili ni loleng nguni'masayang sumalubong tuloy kayo. maligayang bati po ang bungad na wika ni beteng at kinamayan ang dalaga. salamat po.