ang babae, bagama'mataginting na tulad sa kristal, ay isang babasaging pagkarupokdupok na sapat sa lahat ng kapariwaraan; samantalang ang lalaki'bakal na mistulang kalarawan ng tibay na sapat naman sa dilang kabayanihan. nguni'para kay tirso silveira, hindi sapagka'bakal ito at kristal iyon ay kabayanihan na nitong huli ang pagdiriwang na lagi sa ibabaw ng kahinaan, karupuka'pabiglabiglang tibok ng puso ng una. ang babae ay isang bulaklak na may halimuyak na pinakahahangaan ng kanyang pagkatao, hiyas ng lahing may pitak ng pagmamahal sa guwang ng kanyang dibdib, dakilang bathalang may dambana sa kanyang lubos na paggalang. pabangong mahal na iniingatan sa gusi ng kanyang dilang pagpapahalaga, ang babae ay ikalulunos ng kanyang budhi kung magtila tubig na mabuhos sa lupa sa kagasuhan ng lalaki. ang babae ay bahagi ng katauhan, isang kailangang kapag nawala, ay wala na rin ang buhay. dito nasasalig ang paniniwala at mga kurokuro ni tirso tungkol sa kadakilaan ng babae.