wala, wala na, nauwi na lamang sa pangarap ang kanyang maligayang kahapon. oo, ang lahat ay parang maitim na lamang na ulap para sa kanyang palad. naglaho na ang kanyang langit, naglaho na si leoning at nilimot ang sumpa. oo, naglaho ng lahat, at wala ng kapagapagasang pamuli pang manumbalik ang kanilang masayang kahapon. wala na, oo wala na at natulad na lamang sa araw na nilamon ng ulap. ang kanyang pagasa ay naglaho rin, kinain ng laho, sinakmal ng dilim. tapos ng lahat ang kaligayahan ng iyong puso. wala na si leoning at hinding hindi mo na makakaulayaw. ang mga ngiti niya, ang kanyang mga titig, ang kanyang mga sulyap na dating iniuukol sa iyo, ay kinain nang lahat ng laho, sinakmal ng ulap at tinangay ng hangin sa alapaap. walang palad na binata! di akalaing si leoning ay lilimot. walang malay, walang malay na binatang ngayon ay sinisiklot ng bagabag, at nagpupuyos ang damdamin sa mga dalamhati. kaawaawang binata!