siyang dapat at ang kabang bayan ay lalong makapag titipid! ang dugtong ng isang senorang balo na hindi nasisiyahan sa kaniyang sinasahod na pension . ngunit unawain naman ninyo ang sagot ng isa sa mga kaharap, na kaibigan ng mga opisial na magsisiyasat tunay ngang ang maraming indio ay walang sapin kung lumakad sa kanilang bayan, ngunit hindi ang lahat, at hindi magkaisa ang lumakad nang alinsunod sa sariling kaibigan kay sa nasa paglilinkod: hindi napipili ang oras, ni ang daraanan, ni hindi nakapagpapahinga kung kailan ibigin. tingnan ninyo, ali, na kung katanghalian ay nakaluluto ng tinapay ang init ng lupa. at maglakad pa kayo sa buhanginan, doon sa may mga bato, araw sa itaas at apoy sa ibaba, at punglo sa harap. sa sanayan din lamang iyan! gaya ng hayop na burro na nasanay sa hindi pagkain! sa kasalukuyang labanan, ang lalong marami sa nasasawi sa atin ay gawa ng mga sugat sa talampakan.