ako ay nasa piling mo sa lahat ng sandaling kailangan ang aking magagawa; nguni'ang nagdaan sa palad mo, elsa, ay di pa isang sigwa, kundi isa lamang bahagyang biro ng panahon sa gaya nating paharap sa pintuan ng luwalhati. huminahon ka, at hindi kita pababayaan. naito na si dioning hangos at putlangputlang di halos makapangusap. pinakaba ninyo ang dibdib ko! ang di napigilang sabi sa mga dinatnan. at sina tirso'nagtindiga'sumalubong. saan ka napatungo'nawala ka rito? ang madaling itinanong ni elsa. hindi na kami umalis dito'baka aniko'magkita tayo agad, yamang dito tayo nagkahiwalay, ang sambot naman ng lalaki. nanglalata ako! ang daing ni dioni, at napalungayngay na lamang sa balikat ng hipag. sa isang tinginang ng makata'ng mestisa, ay nagkaunawaan ang dalawang ito sa pagpapakahulugang hindi pagod anoman ang ipinagkagayon ni dioni, kundi ang pagsasapantahang baka ang sisiw na kanyang alaga ay kung saan na tinangay ng lawin. kaya'nagkangitian tuloy ng lihim.