si paulitay nangako, ngunit sa sariliy tangka ang sabihin sa kaibigan. ang bagay na itoy siyang naglipat ng usapan sa bayan ni isagani, na nalilibid ng kagubatan at nalalagay sa baybayin ng dagat na nag uumugong sa paanan ng matataas na talampas. ang mata ni isagani ay nagliliwanag sa pagbanggit sa liblib na sulok na iyon; ang sigaw ng pagmamakatangi ay nagpapapula sa kaniyang pisngi, nanginginig ang kaniyang boses, ang kaniyang damdaming makata ay sumusulak at ang mga salitay pumupulas na mainit, puno ng sigabo na waring ang pag ibig ng kaniyang pag ibig ang tinuturan, kayat hindi nakapigil sa pagbulalas ng: oh! sa ilang ng aking mga kabundukan ay dinadanas ko ang pagkamalaya, malayang gaya ng simuy, gaya ng liwanag na walang sagkang kumakalat sa sangsinukob! libo mang bayanan, libo mang palasyo ay ipagpapalit ko sa sulok na iyon ng pilipinas, na malayo sa mga tao, ay dinadanas ko ang tunay na kalayaan!