Ngunit ng lumingon upang tumanaw pang muli sa kaniyang bahay, ang bahay na kinapawian ng kaniyang kabataan, at kinasilangan ng kaniyang mga unang pangarap sa pagkadalaga; ng makita niyang malungkot, nagiisa, walang tao, sa mga durungawang nakalapat ng kaunti ay walang nakadungaw at madilim na gaya ng mga mata ng isang patay; ng madingig ang mahinang kaluskos ng kakawayanan at nakitang nangagduduyan dahil sa simuy sa umaga na waring nagsasabi sa kaniyang paalam, ay nawala ang kaniyang maliksing kilos, napahinto siya, ang kaniyang mga matay napuno ng luha at matapos magpatiupo sa isang sanga ng kahoy na nasa tabing daan ay umiyak ng kahapishapis.