siyang tuntuning sinasagisag niya sa ibabaw ng mababang ugali ng ibang lalaking gising sa kamaliang dulot ng mundo. kaya, nang panahong si teang ang tampulan ng kanyang dilang pangarap at boong pagirog, anomang mapamihag na kilos na sa kanya'ni elsa ay hangin lamang na nagdaraan sa papawirin kanyang pagpapakundangan. kailan man ay hindi naging malamig ang apoy. walang nagmalikot na maglaro nito na hindi napaso. at ang babae, sa ibabaw ng lahat, ay apoy na may malagablab na ningas: laging nagaalimpuyo, nagngangalit at nahahandang dumarang tumupok sa sinomang sa kanya'magpain ng buhay. at si tirso, tao palibhasa, sa pakikilaguyo sa mestisang si elsa, ay nadarang ang puso, nasalab ang kaluluwa at nagalimpuyo ang damdamin, hanggang sa mawalang parang usok sa gunita niya ang larawan at pangalan ng babaeng una niyang nakilala sa sintahan. makailang ang tukso ng kamunduha'nagtirik ng kanyang bandila sa ibabaw ng marangal na budhi!