nang aanihin na ang unang tanim ay inangkin ang mga lupang iyon ng isang corporacion ng mga prayle na may pag aari sa bayang kalapit, na ang ikinakatwiran ay nasa sa loob ng kanilang mga hanganan, at upang mapatunayan ang gayon ay itinayo noon din ang kanilang mga muhon. gayon man, ay pinabayaan siya ng tagapangasiwa ng mga pari upang pag anihan, kailan man at magbabayad siya sa taon taon ng isang munting halaga, isang walang gaano, dalawang pu tatlong pung piso. si tales, na mabait sa dilang mabait, ayaw sa usapin na gaya ng iba at masunurin sa mga praile gaya ng ilan, sa pag iwas na ibunggo ang isang palyok sa isang kawali, gaya ng sabi niya, (sa ganang kanyay kasangkapang bakal ang mga prayle at siyay kasankapang putik), ay umalinsunod sa kahilingan, dahil sa naisip niyang siyay hindi marunong ng wikang kastila at walang maibabayad sa mga tagapagtanggol. at saka sinabi sa kanya ni tandang selo, na: tiisin mo na!