Isang araw, sa misa, ang kapitan sa naturales na nakaupo sa bangkong nasa dakong kanan at lubhang payat, ay nakaisip na pagpatungin ang kaniyang mga paa, na anyong nonchalant upang lumakilaki sa wari ang kaniyang mga pigi at maipamalas ang kaniyang mainam na sapatos; ang sa mestiso namang naluluklok sa kabilang ibayo, sa dahilang may juanete at hindi mapagpatong ang paa dahil sa katabaan at buyunin ay umanyo namang ibinikaka ang kaniyang mga hita upang malantad ang tiyang nakukulong ng isang chaleco na walang kakuton kuton na napapalamutihan ng isang magandang tanikalang ginto at brillante.