hinintay pa munang mangalahati ang sagisag na iyon ng isa sa mga masasamang hilig ng tao, bago nagbihis si kapitang memo upang dumalo sa bahay pamunuan. tinutugtog ang ika labing isang oras ng umaga nang siya'sumapit doon. pagpasok na pagpasok ng pinto, ay isang tukso ang kaagad ay sumagupa sa kanya. sa dakong kaliwa ay may isang malapad na bangko at sa ibabaw ng bangko ay nakatukmol ang isang pulis na uuga uga ang ulo, nakabuka ang bibig, at unti unting nabababa ang mga balintatao. sa ganitong anyo na bilang pasalubong sa kanya ng kawal niyang hinihila ni antok, ang makisig na pinuno ay biglang siniglan ng pangungupinyo. ano ba'ang buisit na iyon eh, tila ginagagad ang anyo niya kanina ng siya'bago lang kagigising? dahandahang lumapit ang nagngingitngit, sinunggaban sa batok ang tukso at walang sabi sabi'niluglog ito ng walang kapatupatumangga. ah, salbahe! di nahuli rin kita!. iyan, (suntok) iyan, (sipa) at iyan (dagok) ang bagay sa iyo, tamad! walang hiya!