umuwi siya ng tahanan at kanyang dinatnan ay ulila na sa kanyang kinapopootan. mabuti na lamang at wala na doon ang lasong yaong sukab na babae. waring nasiyahan pa ang kanyang puso pagka'naglaho na sa kanyang pangmalas ang asawang kanyang isinumpa. sa ibabaw ng mesa ay nakita niya ang liham ng sukab at kanyang binasa na ganito ang mga natititik: yamang ang tibukin ng puso natin ay di rin lamang magkaisa ay ngayo'ninais ko na ang tayo ay magkahiwalay at ako ay asahan mong sa mga sandaling ito ay nasa iba ng kandungan: doon sa makapagdudulot ng kaligayahan ng aking puso. kaya'walang nasabi si mang pepe kundi ang ganito: salamat at ako ay nawalay sa kanya. nanaisin ko na ang sarili ay huwag makasilay pa sa kanya minsan man. hindi ko na hahabulin kahit na siya saan pumunta. malaya na siya sa malayo kong piling. at, upang makailag si mang pepe sa mga sasabihin ng tao ay ginawa ang lumayo, nilayuan ang pook na yaon. humanap siya ng pook na tago sa mga mapagkunwaring babae na mapagsukab.