sa lugal na isagot na ang taong lalong masama matatakutin ay mahigit magpakailan man sa damo, sapagkat may isang kaluluwa at isang pag iisip, na, kahit mapakasama sama at magpakaasal hayop, ay mangyayaring mapabuti; sa lugal na itugong ang tao ay walang karapatang mamahala sa buhay ng sino man sa kapakinabangan ng kahit sino, at na ang karapatan sa buhay ay taglay ng bawat isa, gaya rin naman ng karapatan sa kalayaan at sa kaliwanagan; sa lugal na ipinakling kung kapaslangan man ng mga pamahalaan ang pagpaparusa sa mga pagkukulang kasamaanggawa, na kanilang pinag abuyan dahil sa kakulangan sa pag iingat kamalian, gaano pa kaya ang isang tao, kahit na napakalaki at napakasawi, na magpaparusa sa kaawaawang bayan ng pagkukulang ng kaniyang mga pamahalaan at mga ninuno; sa lugal na sabihing ang dios lamang ang tanging makagagawa ng mga gayong paraan, na, ang dios ay maaaring lumikha, ang dios ang may hawak ng gantingpala, ng walang katapusan at ng kinabukasan upang mabigyang katwiran ang kaniyang mga gawa, ngunit ang taoy hindi, magpakailan man!