ang isang luhuran sa dakong ibaba ng isang cristo at isang munting aklatan ang nagpapakilalang yaon ang silid ng pari, na ipinagamit sa tumuloy, alinsunod sa ugaling pagpapatuloy ng mga pilipino na ipagkaloob sa nanunuluyan ang lalong masarap na pagkain, ang lalong mabuting silid at ang lalong mabuting hihigan sa loob ng bahay. nang makitang bukas na bukas ang lahat ng durungawan upang bayaang makapasok ang dalisay na hangin sa dagat at ang alingawngaw ng kaniyang walang patid na hinagpis, ay walang makapagsasabi sa pilipinas na dooy may isang may karamdaman, sapagkat nakaugaliang ilapat ang mga bintana at sampu ng lalong maliliit na puang kailan pa mat may isang sinisipon kayay nagdaramdam ng munting sakit ng ulo na walang kakabukabuluhan. florentino sa dako ng hihigan at namangha siya nang makitang wala na sa mukha ng may sakit ang anyong palagay at pakutya.