hindi mga sampal ang sa kanya'dapat iganti! oh, dapat siyang magpasalamat at siya'nasa sa gitna ng mga taong matiisin at mababait. dapat siyang magpasalamat at. kung nagkataon, oh! ang bayang iyan na binubulag ng kaduwagan, ay nakamalas ng mga patak. niring dugo! oh, gerardo! ikaw, kung minsan, ay kakilakilabot! pinanglalamig mo ako! bakit, elena? natatakot ka bang mamatay ako sa pagtataguyod sa puri ng mahal na bandila? oh hindi, gerardo! alam mo nang ang pinakamatamis kong pangarap, ang pinakamaalab na nais niring puso na sa iyong iyo lang umaasa, ay ang makita kang namamayani sa ikatutubos at ikalalaya ng tinubuang lupa, ang makita kang bangkay sa piling ng sagisag ng ating buhay!. hindi kailangang ako'maulila sa iyo, hindi kailangang ako'magdusa, hindi kailangang ako'magluksa, tumangis, at mag isa sa habang panahon! titiisin ko ang lahat alang alang sa inang bayan! napangiti si gerardo. ang mga pangungusap na iyon ay sumagad hanggang puso niya.