ang mga taga bukid ay may isang alamat na, ang kanilang hari umano na nakukulong at nakatanikala sa yungib ng san mateo, ay darating isang araw at silay palalayain. bawat isang daang taon ay napapatid ang isa niyang tanikala, kayat nakakawala na ang mga kamay at paang kaliwa: wala nang natitira kundi ang paang kanan. kung nagpupumiglas gumagalaw ang haring ito ay nagiging sanhi ng paglindol at panginginig ng lupa; napakalakas, kayat inaabutan siya ng isang buto, na nadudurog sa kaniyang pisil, ng sino mang nakikipagkamay. tinatawag siyang bernardo ng mga tagalog, nang hindi maalaman kung bakit, marahil ay pinagkakamalang siya ang bernardo del carpio. pag nakakalag na ang paang kanan ang bulong ng kotsero na tinimpi ang isang buntonghininga ay ibibigay ko sa kaniya ang aking mga kabayo, paglilingkuran ko siya at magpapakamatay na ako ng dahil sa kaniya. ililigtas niya kami sa mga guardia sibil. at sinundan ng may hapis na tingin ang tatlong haring lumalayo na.