kaya'mula noon sa puso'natanim yaong sa princesang kagandaha'ningning at siyang nagbigay gulo sa panimdim na sa gabi'araw ay di magupiling. inakala niyang gumawa nang titik at doon sa torre ay kusang ihagis nguni'lubos namang siya'nanganganib na baka ang bunying princesa'magalit. anopa at siya'walang maisipan na yaong pagsinta'magkaroong daan kaya'walang munting oras na tiwasay sa gayon ang puso niya'kalooban. kung nagiging bantay siyang mahalili sa laang bantayang tapat niyong torre siya ay tatanaw tanaw na parati sa bintana'ayon sa laking pagkasi. lalo na kung lagi niyang nakikita na nakapanungaw ang bunying princesa ay halos di ibig mawalay sa mata sa laking pagirog na hindi makaya. maupo'tumindig nama'magpasyal princesa ang siyang tinitingnan tingnan sa princesang hindi naiino naman pagkapalibhasa'di namamalayan. sa malaon niyang pagbabantay doon sa torreng may bilang sa tatlo nang taon walang gawa kundi ang tumaghoy taghoy sa sarili niya'ang wika ay gayon.