ang matandang abogado, sa pananalig na ang mga tinurang iyon ay nakalito kay isagani, ay nagpakabuti sa kaniyang silyon ng walang kaimik imik, kahit na sa loob niyang sarili ay nagtatawa. gayon man, ay tumugon si isagani. inakala ko, na ang mga pamahalaan ay dapat humanap ng ibang batayang lalong matibay kailan pa man at nadadawal. ang pinagbabatayang lakas ng mga pamahalaang ukol sa nasasakop ay siyang pinakamahina sa lahat, sapagkat wala sa kanila kundi nasa mabuting kalooban ng mga nasasakupan samantalang ibig kilalanin ang gayon. ang batayang katwiran ay siyang inaakala kong lalong matibay. itinaas ng abogado ang ulo; ano! ang binatang iyon ay nangangahas tumutol at makipagtalo sa kaniya, siya, si. hindi pa lito sa kaniyang mabigkas na pangungusap? binata, nararapat iwan sa isang dako ang mga hakang iyan, sapagkat mapanganib, ang hadlang ng manananggol na inginiwi ang mukha ang sinasabi ko sa inyo ay dapat na bayaang gumawa ang pamahalaan.