saan kayo nangaroon, mga kabinataan, na magtataglay ng lakas ng buhay na tumanan na sa aming mga ugat, ang kalinisan ng mga pagkukuro na nadungisan sa aming mga kaisipan at ang lagablab ng sigabo na namatay na sa aming mga puso?. inaantay namin kayo, oh mga binata, halikayo at kayoy aming inaantay! at sa dahilang naramdamang ang kaniyang mga matay pinangingiliran ng luha ay binitiwan ang kamay ng maysakit, tumindig at lumapit sa durungawan upang tanawin ang malawak na dagat. ilang mahinang katog sa pintuan ang pumukaw sa kaniya sa gayong pag iisip. yaon ay ang alila na nagtatanong kung magsisindi ng ilaw. nang ang pariy lumapit sa may sakit at nakita ito, sa tulong ng liwanag ng lampara, na hindi kumikilos, nakapikit ang mga mata, ang kamay na pumigil sa kaniyang kamay ay nakabuka at nalalahad sa gilid ng hihigan, ay inakala niyang natutulog; ngunit nang maramdamang hindi humihinga, ay marahan niyang hinipo at saka pa lamang nahalatang patay: unti unti nang lumalamig.