ang araw ay kasalukuyang lumiliblib na sa mga bundukin ng bataan at ang kaniyang mga huling sinag ay naglalagak sa langit ng mga bakas na pula na parang anag ag ng isang malaking sunog. ang mga balatkayo sa kabi kabila ay nangagtatawanan, nangagsasayawan, at ang kanilang mga boses na iniimpit upang huwag mangakilala ay nagpaparingig ng isang tinig na nakapamumuhi. ang mga confetti ay parang gamogamong nagliliparan ng boong saya at ang isang angaw na ilaw na napipiit sa loob ng kaharian ni momo ay nagsisikip at nasasaklaw niya sampu ng papawirin na sa kanya'tumutunghay at nanunuod mandin ng kahangalang ginawa ng mga tao na hibang na hibang sa malaking kasayahan. ang mga kuwitis na pagputok ay animo'bituing nadurog ay naglalaganap sa sapot na itim ng gabi ng mga sarisaring kulay na animo'lumulutang sa dagat ng hangin na na sa papawirin. ang mga pananglaw ay nagsalisalimbay sa apat na sulok ng kaharian ni momo, at ang kanilang liwanag ay gumagapi sa angaw angaw na ilaw na nagpaparingalan.