tinanggap siya ng manananggol usap sa pamagitan ng isang mahinang ubo at tinitingnang palihim ang kaniyang mga paa; hindi tumindig ni hindi man lamang siya pinaupo at nagpatuloy sa pagsusulat. nagkaroon si isagani ng panahon upang matyagan siya at kilalanin. malaki ang itinanda ng abogado, ubanin na at ang kaniyang upaw ay halos laganap sa boong tuktok. ang kaniyang mukhay pasumangot at matigas. sa gawaan, ang lahat ay tahimik; walang nadidingig kungdi ang anasan ng mga tagasulat nangagsasanay na gumagawa sa kanugnog na silid: ang kanilang mga panitik ay gumagaralgal na wariy nakikipagtunggali sa papel. natapos din ang manananggol sa sinusulat, binitiwan ang panitik, itinaas ang ulo, at ng makilala ang binata, ay nagliwanag ang mukha, at malugod siyang kinamayan. aba, binata!. ngunit umupo kayo, patawarin ninyo. hindi ko napunang kayo pala. at ang inyong amain? lumakas ang loob ni isagani at inakalang mapapabuti ang kaniyang lakad.