pakinggan natin ang tibok ng kanyang damdamin: florante, kay ligaya mo ngayon! nilisan mo na itong lupang maligalig at ngayo'nariyan ka na sa bayan ng kapayapaan, sa bayan ng pagkakapantaypantay, diyan sa walang naghahari kundi ang isang bathalang sumasagisag sa banal na katwiran. oh, laki ng kaibhan ng iyong kalagayan, kay sa amin dito sa lupa. kayo diyan ay tahimik, walang iringan, walang paghihiganti, iisa ang pananampalataya, iisa ang damdamin, walang sinusunod kungdi iisang bandila, walang iginagalang kungdi iisang dambana; ang bandila ng matwid at ang dambana ng katotohanan. samantalang kami sa bahaging ito ng sangdaigdig, ay walang nalalasap sa tuwituwi na, kungdi ang mapait na latak ng buhay. sa lahat ng dako ay himutok, pananangis, panambitan, hinagpis ng mga inaapi, ng mga tinaksil na sawing palad, ng mga isinilang sa banig ng hirap, na kahima'may katutubong karapata'dangal ay lagi na lang niyuyurakan, dinadaya, hinahamakhamak, dinudustadusta.