sa isang lundag ay napatindig si simoun at hinandulong ang binata. ang tanong na ang tingig ay nakapangingilabot. kaninang hapon, ika anim; ngayon marahil ay. ang sigaw ni simoun na namumutlat ang matay nanglilisik hindi totoo! si maria clara ay buhay, si maria clara ay kailangang mabuhay! iyan ay isang duwag na pagdadahilan. hindi mamamatay, at ngayong gabiy ililigtas ko siya bukas ay patay kayo! ikinibit ni basilio ang kaniyang balikat. may ilang araw nang nagkasakit at ako ay pumaparoon sa kombento upang makibalita. tingnan ninyo, narito ang sulat ni. salvi na dala rito ni. magdamag na nag iiyak si kapitang tiago na hinahagkan at hinihingang tawad ang larawan ng kaniyang anak hanggang sa natapos sa paghitit ng maraming apian. kaninang hapon ay tinugtog ang kaniyang agonias . ang bulalas ni simoun na piniglan ng dalawang kamay ang ulo at napahinto. naaalaala ngang nakadingig siya ng tugtog ng agonias samantalang nanunubok sa paligid ng kombento.