sa kahulihulihan, nang makita na ang guardia ay hindi na nasisiyahan sa sanga kundi pinagsisipa pa ang mga huli na napaparapa, ay hindi na nakapagpigil at bugnot na sumigaw nang: hoy, mautang, bayaan mo na silang lumakad na mapayapa! si mautang ay lumingong napamangha. at ano ang mayroon sa iyo, carolino? sa ganang akin ay wala, ngunit naaawa ako! ang sagot ni carolino; mga tao rin iyang kagaya natin! napagkikilalang baguhan ka pa! ang pakli ni mautang na tumawang may habag, kung gayoy ano ang inaasal ninyo sa mga mahuli sa labanan? mabuting di sapala kay sa ganiyan! ang sagot ni carolino. napahintong sandali si mautang, at pagkatapos, waring nakatagpo ng isasagot ay panatag na tumugon, na:, ang mga huli doon ay mga kaaway at lumalaban, samantalang ang mga ito ay. itoy mga kababayan natin! at lumapit na ibinulong kay carolino: napakahangal ka! ginagawa sa kanila ang ganiyan upang magtangkang lumaban tumanan, at sa gayon ay. ang carolino ay hindi sumagot.