sa gitna ng katahimikan, ang tingig ng pari ay nadingig na malungkot, banayad, ngunit mahimok: patatawarin kayo ng dios, ginoong. simoun, ang sabi: batid niyang tayoy anak sa pagkakamali, nakita niya ang inyong tiniis, at sa pagpapahintulot na matagpuan ninyo ang kaparusahan ng inyong mga sala sa pagtatamo ng kamatayan sa kamay din ng mga iniaboy ninyo, ay nakikita natin ang kaniyang walang hanggang awa! siya ang sumirang isa isa sa inyong mga paraan, ang lalong mabubuti ang pagkakabalak, ang una sa pagkamatay ni maria clara, makaraan yaon ay dahil sa isang pagkakalingat, at pagkatapos ay sa isang paraang lubhang mahiwaga. sundin natin ang kaniyang kalooban at pasalamatan natin siya! sa ganang inyo, ang mahinang sagot ng maysakit, ang kalooban niya ay, na, ang mga pulong itoy. magpatuloy sa kalagayang kinasasadlakan? ang dugtong ng klerigo nang makitang ang isay huminto. hindi ko maalaman, ginoo; hindi ko mataho ang inaakala noong hindi malirip!