sa iba nang pagkakataon. naipagpapaliban pala ang sanla ng pagibig. at tinapos sa pagpisil ng kamay ng binibini. tumayo ang binata at naglingon likod. ang dalaga ay kinabahan at umiwas na: hayun ang tiyang! mamatay na tayo! at boong tapang na inilagda ni artemyo ang pangalawang halik ng pagirog sa mapulang pisngi ni dolores. ito ay nagitla, subali'nang matiyak na di sila napuna ng kapitana martina ay magiliw na nagsabing: pangahas ka rin! kay palad ko ngayon! ang galak ni artemyo sa gabing ito nahawi ang dilim ng aking pagasa. nababanaag ko na ang liwayway ng aking kapalaran. datapwa', loleng, loleng, huwag ka sanang padadala sa dila ng mga umaagaw ng aking dangal. hindi, at isinasamo ko sa iyong huwag mo nang mababanggit kay mang beteng ang liham niya sa tatay. ilagan mo sana ang sigalot. huwag kang magalaala. talagang gayon ang kalulwang sawi sa pagibig. parang ulol na di nalalaman ang ginagawa. awa ang dapat ihandog sa kanila. siyang totoo. naku, sukat bang siraan ka!