iyan nga lamang ang mabisang lunas: limutin niya ang lahat. kaya sa pagiisa ni eduardo ay walang nagawa kundi ang pahayagang kanyang kinabasahan ng ukol sa pagiisang dibdib ni leoning at ni daniel ay tila halos kuyumusin. subali'parang niwalang ano man na lamang niya. ang hawak na pahayagan ay ipinatong sa ibabaw ng kanyang mesa at sa masidhing paghihimutok ng kanyang damdamin ay napasubasob na lamang ang kanyang mukhang mistulang larawan ng pighati. wala na siyang pagasa! kay saklap na kapalaran! ang kanyang pagasa ay natulad na lamang sa layak na tinangay ng hanging inilipad sa alapaap na di niya maalaman kung saan hahantong. natulad siya sa isang liriong nalanta sa pagmamaramot ng patak ng hamog ng gabi, tulad ng batisang natuyo'sukat, tulad ng talang maningning nguni'hindi kumikislap. walang sa sarili ay nasasabi maminsanminsan, kundi: ay! leoning, nang dahil sa sumpa mong nilimot!. at, dahil sa sumpang nilimot ni leoning ay naglahong lahat ang pagasa niya at lugod sa buhay.