ngunit ng lumingon upang tumanaw pang muli sa kaniyang bahay ang bahay na kinapawian ng kaniyang kabataan at kinasilangan ng kaniyang mga unang pangarap sa pagkadalaga ng makita niyang malungkot nagiisa walang tao sa mga durungawang nakalapat ng kaunti ay walang nakadungaw at madilim na gaya ng mga mata ng isang patay ng madingig ang mahinang kaluskos ng kakawayanan at nakitang nangagduduyan dahil sa simuy sa umaga na waring nagsasabi sa kaniyang paalam ay nawala ang kaniyang maliksing kilos napahinto siya ang kaniyang mga matay napuno ng luha at matapos magpatiupo sa isang sanga ng kahoy na nasa tabing daan ay umiyak ng kahapishapis