at sa ikalulusog ng halamang, sinabi, pagtaastaas na ng sikat ng araw ay nagugunita na agad ng mestisa ang paglusong sa dagat na kasama ng kanyang mga piling kaibiga'kakilala. si tirso ay malimit na tinitipan niya sa gayong mga paliligo sa magandang dagat, at sa kanilang pagtatagpo roo'madalas silang nagtatamasa ng kaligayahan sa pamamangka, sa pagtatampisaw sa tubig at pagtatapak pagkatapos sa mabanlik na baybaying hinahagkang lagi ng mayamang simoy. kung linggo ng hapon, si elsa ay masigla ang katawang nagsasadya sa luneta, at doon, kaabay ng makata ng kanyang mga pa ngarap, ay nagyayao'dito sa lahat ng dako, samantalang ninanamnam ng kanyang kaluluwa ang nagpapainamang tugtugin ng banda ng konstabularia na nagiging marapat sa dilang paghanga. naroong magpabalikbalik sila sa pabilog at pasalasalabat na mga landas, magtigil at magmasidmasid sandali sa harap ng hugis pisong bantayog ni rizal, saka mauupo sa alinmang likmuang mawalan ng tao.