pagdating ni eduardo sa sariling tahanan ay nagbihis ng kanyang damit na pangpahinga at bago natulog ay idinalangin at sinabi ang ganito: huwag nawang makalilimot si leoning sa aming sumpaan! dalawang buwang singkad ang lumipas mula nang lisanin ni eduardo ang sariling bayan. si eduardo ay parating tumatanggap ng mga sulat na buhat kay leoning. si eduardo ay palagay ang loob. ang kanyang pagaaral ay lalong sinisikap upang sa wakas ay magtamo ng tagumpay. lalo at lalong sumisigla ang kanyang katawan. lubos na nasisiyahan. kay palad na eduardo nga naman! lagi nang sa mga huling titik ng mga liham na kanyang tinatanggap ay di nawawala ang matatamis na alaala ni leoning, na, siyang lubos niyang nagiging kaluwalhatian. tanggapin mo ang matatamis na alaala at walang kupas na pagmamahal ng iyong leoning na sumisinta hanggang hukay. ganyang mga pangungusap ang lagi nang tinatanggap at nababasa ni eduardo kung sumusulat sa kanya si leoning. kay tamis nga namang magaalaala ni leoning!