ang kahabaghabag ay titindig, magdadasal, tataghoy, tatawagan ang kaniyang ina, ang kamatayan, at sumapit ang sandali na, pata na sa sindak, kung hindi lamang naging gabi noon ay tumakbo na sanang tuloytuloy sa kombento, mangyari na ang mangyayari. dumating ang umaga, at ang mga malulungkot na paghihinala, ang mga pangingilabot sa kadiliman ay bahagyang nagbawa. ang kaliwanagan ay nagbigay sa kaniya ng mga pag asa. ngunit ang mga balitang tinanggap nang kinahapunan ay lubhang kakilakilabot; napag usapan ang mga binaril at ang gabing yaoy naging karumaldumal sa dalaga. sa kaniyang pagdadalitay tinangka ng ipagkaloob ang kaniyang katawan pagsapit na pagsapit ng umaga at pagkatapos ay magpakamatay: lahat, huwag na lamang magdaan ng gayong paghihirap! ngunit ang umagay nagtaglay ng mga panibagong pag asa at ayaw pumanaog sa bahay ang binibini, ni pumaroon sa simbahan. nanganganib siyang mapahinuhod.