Si Basilio na nahirati sa pagsunod at sa pagtitiis sa kainitan ng ulo ng kapitang Tiago, at nabighani kay Simoun na namamalas niyang kasindaksindak at kakilakilabot sa gitna ng isang lagay na tigmak sa luha at dugo, ay nagnasang mangatwiran, sa pagsasabing wala siyang kakayahang manghimasok sa politika, na wala siyang masasabi, sapagkat hindi niya napag aaralan ang bagay, ngunit kailan may handa siyang maglingkod, sa araw na hilingin sa kaniya, na sa mga sandaling iyon ay wala siyang nakikitang kailangan liban sa ang bayan ay matuto, at ibp.