sa loob ng maynila, sa isang tindahan ng matamis na kalapit ng unibersidad, na laging dinadayo ng mga nag aaral, ay pinag uusapan ang mga pagkakahulihan, sa ganitong ayos: ya cogi ba con tadeo? ang tanong ng babaing may ari ng tindahan. aba, nora, ang sagot ng isang nag aaral na natitira sa parian, pusilau ya! no pa ta paga conmigo su deuda. no jabla vos puelte, nora, baka pa de queda vos complice. ya quema yo nga el libro que ya dale prestau conmigo! baka pa de riquisa de encontra! anda vos listo, nora! ta queda dice preso isagani? loco loco tambien aquel isagani, ang sabing namumuhi ng nag aaral; no sana de cogi con ele, ta anda pa presenta! oh, bueno nga, que topa rayo con ele! siguro pusilau! kinibit ng babai ang balikat. conmigo no ta debi nada! cosa de jase paulita? no di falta novio, nora. siguro de llora un poco, luego de casa con un espanol. ang gabing iyon ay naging isa sa mga lalong malulungkot.