nang sandaling iyon ay lumapit ang isang alila upang sabihin kay isagani na tinatawag ng kaniyang amain. sa isang banko sa popa at kasalamuha ng ibang kasakay ay nakaupo ang isang klerigo na minamasdan ang anyo ng mga tanawing nagdadaan sa kaniyang paningin. niluluwagan siya ng kaniyang mga kalapit; pag nagdaraan sa tabi niya ang mga lalakiy nangagpupugay at ang mga manunugal ay hindi nakapangangahas na ilagay ang dulang na pinaglalaruan sa kalapit niya. ang paring iyon ay bibihirang magsalita, hindi humihitit ni hindi umaanyong mapagmataas, hindi nahihiyang makihalo sa ibang tao at tumutugong malumanay at maayos sa mga pagpupugay sa kaniya na waring ikinadadangal niya at kinikilala ang gayon. siyay lubhang matanda na, ang buhok ay pawang puti, ngunit ang kaniyang pangangatawan ay mabuti, at, kahit nakaupo ay tuwid ang katawan at taas ang ulo, datapway hindi mapagmalaki at mapalalo.