at ikaw budhing marangal, dakilang kaluluwa, pusong mapaglingap na nabuhay sa iisang hangad lamang at ipinara mo ang iyong buhay na hindi man nag antay ng pasasalamat at paghanga ng kahit sino, magtiis ka muna, magtiis tiis ka! ang mga kaparaanang ginagamit ko ay hindi marahil ang ginamit mo, ngunit siyang lalong madali. nalalapit na ang araw, at pagliliwanag ay ako na rin ang magbabalita sa inyo: magtiistiis muna kayo! nang imulat ni huli ang namumuktong mata ay nakitang madilim pa ang bahay. nagtitilaok ang mga manok. ang unang pumasok sa kaniyang kalooban ay ang sapantahang marahil ay gumawa ng isang himala ang birhen at ang araw ay hindi sisilang kahit na inaanyayahan ng mga manok. nagbangon siya, nag angtanda taimtim na dinasal ang kaniyang mga dalangin sa umaga at lumabas sa batalan, na pinag iingatang huwag may kumalatis sa kaniyang paglakad.