humimbing kang mapayapa, sawing anak ng aking walang kapalarang bayan! dalhin mo sa libingan ang kariktan ng iyong kabataan, na linanta sa gitna ng paglusog! kapag ang isang bayan ay hindi makapaghandog sa kaniyang malilinis na dalaga ng isang payapang tahanan, sa pagkupkop ng banal na kalayaan; kapag ang tanging maipamamana ng lalaki sa kaniyang balo ay kahihiyan, pag luha sa ina at kaalipinan sa mga anak, mabuti nga ang kusain ninyo ang huwag nang magbunga, at lunurin na sa inyong tiyan ang binhi ng mga kalaitlait na iaanak. ah, mabuti ka na, na hindi ka mangingilabot sa iyong libingan sa pagkadingig ng sigaw ng mga naghihingalo sa kadiliman, ng mga nakababatid na silay may pakpak ngunit nangakagapos, ng mga naiinis dahil sa walang kalayaan. tumungo ka na kaakbay ng mga pangarap ng makata sa kalangitang walang hangan, anino ng babaing nabanaag sa isang sinag ng buwan, na ibinubulong ng maigkas na kawayanan.