ang may sakit ay naging ugaling bugnot; sa kaniyang masasamang sandali, kapag nanglalambot dahil sa kakauntian ng apian na pinupunyagi ni basiliong mapahina, ay sinusumbatan ito, sinasaktan, minumura; tinitiis ni basilio na kinakalamay ang loob dahil sa batid na ang kaniyang ginagawa ay ikabubuti ng pinagkakautangan niya ng malaki, at kung gipit na gipit na lamang saka napapahinuhod; matapos masiyahan ang gawi, ang masamang hilig, ay bumubuti ang ulo ni kapitang tiago, nalulumbay, tinatawag siyang anak, napapaiyak sa pag aalala sa paglilinkod ng binata, ang mabuting pangangasiwa sa kaniyang mga paupahang bahay at sinasabing siya niyang pamamanahan; malungkot na napapangiti si basilio at iniisip na sa buhay na itoy ginaganti pa ng mabuti ang pag ayo sa masamang hilig kay sa pagtupad sa katungkulan.