kung sabihin ng mga maralita, ikaw ay mapagkandili. nguni'ang katotohanan ay inagaw mo ang boo kong kalwalhatian. wala kang inalabi sa akin kung hindi isang pusong nalulunod sa hapis at isang pagibig na nabibilibid ng mga himutok. sa ganap na pangungulila ay tinatawanan mo ako, ngayon. at tumungo, tungongtungo, na sa masidhing pananaig ng lungkot ay napasandig sa puno ng kamuning. noon ay may isang ibong nagparinig sa kanya ng lalong mapapanglaw na dalit. sa puso ni dolores ay lalong nagugat ang lumbay. paano'nagunita niya ang mga awit ni artemyo, si artemyong artista, ang kanyang kapapanaw na giliw. lumakad ang ulilang kalulwa at dumulog sa kanyang mga sampagitang noon ay naghahandog ng kawiliwiling bango. isa isang hinagkan ng nalulungkot na dalaga. kayo, kayong mga sumaksi sa lihim ng buhay, kayong naging aliwan ng aking giliw, halana, halana, aliwin ninyo ang ulila sa lahat ng kaligayahan. at tayo'magsalong magalaala sa kanya. marahang pinuti ang mapapalad na bulaklak.