kasalukuyan noong idinaraos ang masiglang sayawan sa maaliwalas na auditorium ng karnabal sa maynila. sa sayawang yaon ay waring walang mababakas na ano mang kalungkutan sa bawa'mga naroroong mga nagsisipagsayaw. waring ang mga puso ay naghehele sa katamisan ng kaligayahan sa kandungan yaong naging isang langitlangitan dito sa lupa na puno ng maraming mga bituing nagkislapkislap. ano pa'ang auditurium na yaon ay ganap na pugad ng tuwa at kaligayahan ng puso. isang pugad na pinaghaharian ng tuwang walang kahulilip. ang lahat ay ngumingiti at mayroon pang maririnig na malakas na halakhakan. datapwa'sa kabilang dako noon ay may isang puso ring bagama'gayong nasa kandungan ng katuwaan at kaluwalhatian ay paminsanminsan ding dinadalaw ng himutok. bakit sa harap ng halakhakang yaon ay hindi siya makipagngitian? kaya sa ganyang anyu ng binata ay may isang kaibigang lumapit sa kanya at sinabing: eduardo, waring ang loob mo ngayon ay nagiging matamlay?