ang bulalas ni basilio nang makita ang gayon at matuling lumayo. nakita ni isagani na ang kaniyang kaibigan ay matuling lumalayo na taglay ang pagmamadaling nagpapakilala ng tunay na takot at nagpatuloy din nang pagtingin sa nakaaakit na mga bintana, gaya ng caballero de toggenburg na nag aantay na dumungaw ang iniibig, na sinabi ni schiller. nang mga sandaling yaon ay walang tao sa salas; ang lahat ay tumungo sa mga kakainan. naisip ni isagani na mangyayaring may katunayan ang ikinatatakot ni basilio. naalaala ang mukha niyang gulilat, siya na hindi napapawian ng kalamigang loob, at nagsimula na sa paghuhulohulo. isang bagay ang maliwanag na bumabakas sa kaniyang pag iisip: ang bahay ay sasabog at si paulita ay naroroon, si paulitay mamamatay sa isang kakilakilabot na pagkamatay. sa harap ng pagkabatid na ito ay nalimot ang lahat: panibugho, pagtitiis, mga sama ng loob; ang maawaing binatay walang naalaala kun di ang kaniyang pag ibig.