parang walang namamalas na tao sa kanilang palibid, ay sapupo ng isang kamay ng lalaki ang maliit na baywang ng babae, at ang isang palad nito'matiwalang nakakapit sa balikat niyon, samantalang sa bawa'bulungan ay halos nagkakadampian na ang kanilang labi at ang nakahilig na mukha ng isa ay di binabaklas sa pagkakadikit sa isa pa. ang masasayang ngiti'makahulugang mga sulyap ay di ikinukubli sa sinomang maaaring makapuna sa kanilang anyong nakatatawag ng loob, at ang mga puso ay mahihinuhang sinasakbibi noon ng kaligayahang pabihibihirang ipagbiyaya ng panahon sa tao. magasawa marahil, ang marahang inianas ng mestisa sa makata na di kinukusa'napasundan ng isang munting kurot sa bisig ng pinagsabihan. malayo ang hula mo, ang pakli ng makata, na dili ang hindi nakaramdam sa kurot na ibinigay sa kanya. ay bakit ganyan na ang asta? iya'isa lamang sa karaniwang gawin ng sinomang kinakandili ng mabuting palad. nguni'ang babae ay di papayag sa ganyan, kung hindi niya ibig ang lalaki.