naakit silang umasam asam sa isang maligayang bukas at napanibulos sila sa pag asang madali malaon ay malalasap nila ang masasaganang bunga ng kanilang mga pinuhunang pagod. katulad ng isang kimpal na kugon, na pag sinilaban ay minsan siklab lang at wala na, ang kapisanang iyon ng mga naturang pag asa ni rizal (pa naman! ), pagkaraan ng mga unang buwan, pagkatapos na makapagdaos ng ilang sayawang malalaki, nang isasagawa na ang mga panukalang binalangkas ng boong sipag at talino, ang kapisanang iyon ay biglang dinatalan sa noo ng karumaldumal na kamandag ng panglalamig, pagkahapo at pagwawalang bahala ng halos lahat ng mga kaanib! sinimulan na ang isang buhay kapisanang kukutapkutap, kagaya ng isang ilaw na nauubusan ng langis. ano mang pagsusumakit ang kalasagin ng pangulo at kalihim, ang bahay kapisanan ay laging aalog alog tuwing tatawag ng pulong. lahat ay nangangakong dadalo, dapwa'pagsapit ng oras ay palad na palad na kung sumipot ang sampu.