ipinikit ni simoun ang kaniyang mga mata at malaong namalagi na walang katinagtinag; matapos ay hinaplos ang kaniyang noo, ayaw silayan ang kaniyang budhi at natakot. ayaw, ayaw suriin ang kaniyang sarili, kinulang siya ng katapangan upang lingunin ang dakong kaniyang dinaanan. kulangin pa naman siya ng katapangan nang nalalapit na ng sandali ng pagkilos, kulangin siya ng paniniwala, ng pananalig sa sarili! at sa dahilang ang mga kakilakilabot na larawan ng mga sawing palad, na siya ay nakatulong sa sinapit, ay nasa sa kaniyang harapan pa rin na wariy nangagsisipanggaling sa makinang na ibabaw ng ilog at nilulusob ang silid na sinisigawan siyat inilalahad sa kaniya ang mga kamay; sa dahilang ang mga sisi at panaghoy ay waring namumuno sa hangin at nadidingig ang mga pagbabala at mga sigaw ng paghihiganti ay inilayo ang kaniyang tingin sa durungawan at marahil ay noon lamang siya nanginig.