sa lumang luklukan ay malungkot na naupo ang dalaga. dito naglaro sa kanyang isipan ang lalong maligayang dahon ng kasaysayan ng kanyang buhay sa pagka binibini. hinalungkat ng kanyang alaala ang hapong pagtatalik niya sa galak. noon ay araw ng huwebes. siya at si artemyo ay kapwa pinalaya ng palad. ang kanyang ali ay nakatulog yata sa pangginge. doon nga, sa halamanang yaon, at sa luklukan ding yaon, sila ni artemyo ay lihim na sumumpa, sa harap ng kanilang dangal at sa ngalan ng kanilang pagkatao. ang mga puso nila ay kapwa ipinasulat na maging busabos at ipinakilalang panginoon din naman. ano pa'noon niya binitiwan ang oo ng kanyang pagibig. at noon din siya pinangakuan ni artemyo ng lalong matamis na pagmamahal. sa ikapagtitibay nito, ay isinanla sa kanya ang isang singsing na hanggang ngayon ay nagniningning pa sa kanyang mga daliri. singsing ng giliw ko! kaputol na ginto at batong nagniningning! hiyas, na tanging pamana sa akin, ng aking panginoon at buhay!