ang carolino ay napahinto, na waring nakikilala ang anyong iyon na nababalot ng liwanag ng araw. ngunit binantaan siya ng kabo na tatarakan kung hindi magpapaputok. tumudla ang carolino at nadingig ang isang putok. ang taong nasa bato ay umikit at nawalang kasabay ang sigaw na nakatulig sa carolino. isang kilusan ang nangyari sa kagubatan na waring nagpanakbuhan ang mga naroroon. sa gayoy nangagsisalunga ang mga sundalo, na wala nang kalaban. isa pang lalaki na ikinukumpay ang isang sibat ang sumipot sa ibabaw ng mga bato; pinaputukan ng mga sundalo, at ang lalakiy unti unting napayuko, pumigil sa isang sanga, isa pang putok at lumagpak na pasubasob sa bato. matuling nangagsipangunyapit ang mga sundalo, na inilagay sa dulo ng baril ang mga bayoneta at laan sa isang labanang subuan; ang carolinoy siyang tanging dahandahan ang lakad, na ang tingin ay pasulingsuling, malamlam, na inaalala ang sigaw ng taong nabuwal dahil sa tama ng punlo.