at kung wala kayong mapala? ang tanong na waring hindi pinahahalagahan nang gaano ang usapan. ang tanong na itoy nakasugat kay isagani; tinitigan ang mga mata ng kaniyang irog, dahandahang piniglan ang isang kamay at nagwikang: pakingan mo: kung wala kaming mapala. at nahintong nag aalinlangan. pakingan mo, paulita, ang patuloy batid mo kung gaano ang aking pagsinta at pagsamba sa iyo; alam mong nalilimot ko ang sarili kung akoy iyong tinititigan, kapag nababakas ko sa titig na iyan ang isang kislap ng pag ibig. gayon man, kapag wala kaming napala, ay papangarapin ko ang isa mo pang titig at mapalad akong mamamatay upang ang isang liwayway lamang ng pagmamalaki ay sumilay sa iyong mga mata at masabi mo sa balang araw, sa lahat, kasabay ng pagtuturo sa aking bangkay, na: ang aking pag ibig ay namatay sa pagsasanggalang ng mga karapatan ng aking bayan! halinang umuwi, ineng, at baka ka sipunin! ang sigaw ng sandaling iyon ni aling victorina.