ang liwanag ng buwan ay parang nalulugod na bumabati sa kanilang pagkamapalad. ang simoy ng hangin ay parang nagbabalita sa madla ng pagkamapalad ng dalawang puso: ni eduardo at ni leoning. ang halimuyak ng mga bulaklak na nasa bakurang mahalaman ay tila naghahatid ng samyo at kabanguhan sa kahilang paguulayaw. kay papalad! dalawang pusong nagkakaisa ng tibukin. si eduardo ay naliligaya sa piling ni leoning. si leoning ay nalulugod sa harap ni eduardo. si leoning ay isang mabangong bulaklak na humahalimuyak kung nagbubukang liwayway. si eduardo naman ay isang paruparung nagkapakpak na uhaw sa katamisan ng nektar at bango ng pag ibig. ang gabing yaon ay parang isang langit na mabituin at puno ng mga pangarap at pagasa kay eduardo. kung pagkuruin niya ay tila siya na lamang ang pinakamapalad at pinakamaligaya sa sangdaigdig. laging sariwa ang ngiti. naging masigla siya buhat ng mga sandaling bitiwan ni leoning ang oong kanyang malaon nang ninanais makamtan. kay palad nga naman niya!