doon, kaharap ang mga sadyang likas, kaharap ng hiwaga at ng walang katapusan; ng kagubatan at ng karagatan, ay nag iisip ako, nagsasalita at gumagawa nang gaya ng isang taong walang kinikilalang panginoon! si paulita, sa harap ng gayong sigabo ng kalooban dahil sa bayang kinakitaan ng unang liwanag, sigabong hindi kilala, siya na hirating makadingig ng pag alipusta sa kaniyang bayan at maminsan minsang siyay nakikiayon sa gayon, ay nagpahalata ng kaunting wariy panibugho sa paraang paghihinampo na gaya ng dati. ngunit madali siyang napapayapa ni isagani. ang sabi siyay iniibig ko ng higit sa lahat ng bagay noong hindi pa kita nakikilala! ibig na ibig ko ang magliklik sa kagubatan, humimbing sa lilim ng mga puno, umupo sa ungos ng isang talampas upang saklawin ng tingin ang pasipiko na sa harapan koy hinahalo ang kaniyang mga bughaw na alon, at inihahatid sa akin ang mga awit na natutuhan sa mga dalampasigan ng malayang amerika.