may labing tatlong taon na ngayong akoy pinautangan ninyo ng loob, ginoo, ang patuloy na walang tigatig ni basilio sa pook ding ito, sa paglilibing sa aking ina, kayat ikaliligaya ko ang matulungan naman kayo. dinukot ni simoun sa kaniyang bulsa ang isang rebolber, na hindi inilalayo sa bagongtao ang paningin. nadingig ang lagitlit ng isang armas na iniakma. sino po ba ako sa akala ninyo? ang sabing humakbang ng dalawang hakbang na paurong. isa pong taong aking iginagalang ang sagot ni basilio na may pakagulumihanan, sapagkat inaakalang yaon na ang huli niyang sandali, isang taong tangi sa akin, inaakala ng lahat na patay na, at taong ang kaniyang mga kasawian ay dinamdam kong palagi. isang lubos na katahimikan ang sumunod sa mga salitang ito, katahimikang inaring amoy kabilang buhay ng binata.