binayaan ng bantay si basilio upang yumuko sa mag aalahas na wariy nagdaan ang isang santo. nahalata ni basilio sa anyo ng mukha na lilisanin nang patuluyan ang sawing bahay na iyon at ang lampara ay may ilaw na. alea jacta est. dala ng pag iingat sa sarili, ay naisip ang lumigtas. maaaring masumpungan ng kahit sino na galawin ang ilawan, alisin ang timtim at sa gayon ay puputok at ang lahat ay matatabunan. nadingig pa si simoun na nagsabi sa kotsero na: sa escolta, tulinan mo! gulilat at sa takot na madingig ang kakilakilabot na putok, ay lumayo si basilio nang boong tulin sa sawing pook na iyon: sa wari niyay wala ang liksing kailangan ng kaniyang mga hita, ang kaniyang mga paay nadudulas sa mga bangketa na waring lumalakad at hindi kumikilos, ang mga taong nakakasalubong ay humahadlang sa kaniyang lakad, at bago makadalawang pung hakbang ay waring hindi lamang limang minuto na ang nakaraan.