nang makita ang gayong karaming taong masasaya at tiwala, nang makita ang dalawang bagong kasal, na sinusundan ng mga kaangay niyang mga dalaginding na mga walang malay at walang agam agam, at naisip na matatagpuan doon ang kakilakilabot na kamatayan, ay naawa siya at naramdamang nagbawa ang kaniyang galit. nagtaglay siya ng nasang iligtas ang gayong karaming mga walang sala, inisip na sumulat at magbigay alam sa mga may kapangyarihan; ngunit dumating ang isang karuahe at nagsibaba si. irene, na kapuwa may kasiyahang loob, at waring ulap na dumaan, ay napawi ang kaniyang mabubuting hangad. ano ang mayroon sa akin? aniya sa sarili magbayad ang mabubuti na kasama ng masasama! at idinagdag pagkatapos upang panahimikin ang kaniyang mga pagkabalisa: hindi ako manunuplong, hindi ko dapat pangahasan ang pagtitiwala sa akin. ang utang ko sa kaniya ay higit kay sa lahat nang iyan siya ang humukay ng pinaglibingan sa aking ina; ang mga taong iyan ang pumatay! ano ang mayroon nila sa akin?