ang nasa harap niya ay si eduardo, isang uliran, mabait at matimtimang binata. walang kilos na magaspang at marungis na paguugali. nang mga sandaling yaon ay idinadaing niya sa harap ni leoning ang dalisay na tibukin ng kanyang puso sa dahilang sinisinta niya nang tapat si leonora. leoning, malaon nang ang palad ko ay nasa kandungan ng dusa. nguni'kailan ko pa kaya matatamo ang pagasang maituturing kong ligaya ng aking buhay? katulad ko leoning ay isang bulaklak na nalalanta at ang tanging makapagpapasariwa, lamang ay ang hamog ng iyong kaawaan. datapwa'ang binibini ay patuloy sa kanyang pagkapipi; hindi pa rin sumasagot, kaya si eduardo ay muling nangusap. leoning, kailan pa? maanong sa ngayon ay idulot mo na at kung hihintayin mo pa ang bukas, oh! leoning, sa aba ko ay wala na! tila isang libingang napakapanglaw ang kahihinatnan ng palad ko. kaya, kung may paglingap ka ay igawad mo na ngayon sa akin.