tinatawaran sa akin iyan ng labing dalawang libong libras esterlinas nang virrey sa india, sa pamag itan ng isang sulat na tinanggap ko kamakalawa. sa harap ng gayong karaming kayamanan na naipon sa kamay ng taong iyon, na palagay na palagay kung mangusap, ay nagdaramdam ng wariy paggalang na may halong sindak ang mga naroroon. makailang pumalatak si sinang at hindi siya kinurot ng kaniyang ina, sapagkat natutubigan marahil kayay sa dahilang inaakala niya na ang isang mag aalahas na kagaya ni simoun ay hindi magnanasang magtubo ng limang piso pa, humigit kumulang, dahil sa isang bulalas na hindi napigil. ang lahat ay nakatingin sa mga bato, walang nagpapamalas ng nasang humipo, nangatatakot. natitigilan sila dahil sa pagkakamangha. si kabisang tales ay sa kaparangan nakatanaw at iniisip na ang isa lamang sa mga brillanteng iyon, ang pinakamunti marahil, ay sukat ng maitubos sa kaniyang anak, huwag maiwan ang bahay at marahil ay maipagpagawa ng ibang bukid.