sa kaniyang ulilang tahanan, sa baybay ng dagat, na ang magalaw na ibabaw nitoy nakikita sa mga bukas na durungawan, na umaabot sa malayo, hanggang sa makiisa sa huling dako ng natatanaw, ay nililibang ni. florentino ang kaniyang pag iisa sa pamag itan ng pagtugtog sa armonium ng mga malulungkot at di masasayang tugtugin, na sinasaliwan ng maugong na alingawngaw ng mga alon at ng bulong ng mga sanga ng kagubatang kalapit. manga tunog na mahahaba, malalakas, mahinagpis, na wariy mga plegaria, kahit matitindi, ang lumalabas sa matandang panugtog; si. florentino, na isang tunay na musiko, ay tumutugtog ng alinsunod sa biglang udyok ng kalooban at sa dahilang siyay nag iisa, ay ibinubulalas ang mga kalungkutang taglay ng kaniyang puso. sadya ngang ang matanday malungkot. ang kaniyang mabuting kaibigan na si. tiburcio de espadana ay kaaalis pa lamang na umiilas sa pag uusig ng asawa.