pagkain, ay hindi makakain ng anoman, ang tugong marahan ni basilio na malungkot ang ngiti sa magmamadaling araw ay pinagpapawisan ng katakot takot. at sapagkat nakikitang si simoun, dahil sa tungo ng mukha, ay nakatingin sa mga tinurang mumunting aklat at sa pangingilag na muling mabanggit ang pinag usapan sa gubat, ay nagpatuloy: ang boong katawan ay nakakalatan na ng lason; bukas makalawa ay mangyayaring mamatay na wariy tinamaan ng lintik. ang lalong maliit na sanhi, isang walang kabuluhang bagay, isang sulak ng kalooban ay mangyayaring makamatay sa kaniya. gaya ng pilipinas! ang mapanglaw na sabi ni simoun. hindi napigil ni basilio ang isang ngiwi, at sa dahilang ipinasiya na niya ang huwag muling mapag usapan ang bagay, ay nagpatuloy na wariy walang anomang nadingig: ang lalong nakapagpapahina sa kaniya ay ang mga pagpapanaginip, ang kaniyang mga pagkatakot. gaya ng pamahalaan! ang muling turing ni simoun.