ang mga lalong nakapagtatagal ay itinutungo ang ulo, ikinukuskos ang mukha sa maruming likuran ng sinusundan upang mapahid ang pawis na tumatakip sa kanilang mga mata; ang maramiy pipilay pilay. kapag may nakaabala sa lakad dahil sa pagkadapa ay madidingig ang isang tungayaw at lalapit ang isang sundalo na iniwawasiwas ang isang sanga, na kinuha sa isang puno, at pinipilit na pinatitindig sa palo ditot palo doon. sa gayoy tumatakbo ang hanay, na, kaladkad ang nadapa na nagugumon sa alabok at umuungal na hinihinging siyay patayin: sa isang pagkakataon ay napapatindig, napapatayo, at saka ipinatutuloy ang kaniyang paglakad na umiiyak na wariy bata at isinusumpa ang oras na siyay naging tao. ang piling na tao ay maminsan minsang humihinto samantalang nangagsisiinom ang mga may dala sa kanila, at pagkatapos ay ipatutuloy ang lakad na ang bibig ay tuyo, ang pag iisip ay madilim at ang pusoy puno ng paglait. ang uhaw ay siyang pinakamunting bagay na inaalintana ng mga kaawaawang taong iyon.