text: абдолла жұмағалиев (03.04.1915, батыс қазақстан облысы, сырым ауданы, жосалы ауылы 1941, 26 қазан) ақын. 1934 36 жылдары орал педагогика институтында (қазіргі батыс қазақстан мемлекет университеті) 1936 38 жылы қазпи-де (қазіргі алму) оқыған. 1938 39 жылдары қызылорда сауда техникумында оқытушы 1939 41 жылдары қазақ мемлекеттік көркем әдебиет баспасында редактор болған. 1941 жылы шілдеде әскерге шақырылып, ұлы отан соғысында ерлікпен қаза тапты (1941, 26 қазан). жұмағалиевтың ерлігіне арнап қ.аманжолов «ақын өлімі туралы аңыз» поэмасын жазды (1943). жұмағалиевтың алғашқы өлеңі “біздің еңбек” альманағында (орал, 1934) жарық көрген. 1936 41 жылдары шығармалары республикалық баспасөзде үнемі жарияланып тұрды. “токиодағы дауыс” “шығыс қызы” “асан туралы аңыз” атты поэмаларында жастық шақ, адамгершілік, достық, бақыт, отан тақырыбын көтеріңкі шабытпен жырлады. шет ел әдебиетінен байрон, лермонтов, низами, тоқтағұл шығармаларын қазақ тіліне аударды. кейін ақынның әдеби мұралары “таңдамалы өлеңдер” (1945) “өшпес жалын” (1962) “өлмес өмір дастаны” (1985) атты жинақтарында жарияланды. абдолла: «өлсем ұмыт болмай ма дүние деген, мәңгі айрылысып қалмай ма да мүлдем. жанжал, шумен алысқан қайран басым, бір қуыста қалмай ма үңгірлеген...» дейді. бұл шумақ абайдың«өлсем орным қара жер сыз болмай ма?..» деп келетін өлеңін еске тұсіреді. және бір мысал: «қызыл шырай, қыз дүние қалар артта, мөрін басып ақырғы мәңгі шартқа. мен кетермін, келмеспін енді айналып, басымдағы сырымды жаздым хатқа...» («келер ұрпаққа») шумағының соңғы екі тармағындағы түйін абайдың: «өтті ластап демеңіз жүрген жолын, келді күн келер ұрпақ заманаға!..» деген кемел ойына үндеседі.