text: таным субъектілері арасындағы арнайы қарым-қатынас, өзара араласу мен білімін өзгемен бөлісудің негізі. xx ғ. дейін танымның нанымдылығы таным жасаушы субъектінің әмбебап құрылымына байланысты еді. мәселесін алғаш рет гуссерль бесінші картезиандық медитациясында қояды. гуссерль феномендық ойлау тәжірибесін санадан бұрынғы әлемге сүйенуден бас тартудан бастағандықтан, оған ойлау тәжірибесінің маңыздылығын қамсыздандыру үшін жаңа негіз керек болады деп таниды. сондықтан ол ойлауды ойлау арқылы түсіндіруді жөн көреді. ойлану барысында әрбір субъект әлемді өзінше зейіндейді, бұл дүние жеке тұлғаның тек өз танымына тәуелді жеке тәжірибесі. демек, мәселенің шешімі субъектердің, немесе мен және өзгенің гуссерльдің тұжырымдауынша мен табиғи түрде өз санасында өзгелерді қалап шығарып, мүмкіниятта бар субъектілер қауымын құрайды. бұл қауымдағылар әркім әлеуметтікті өз тәжірибесінен түсінеді. міне, осыған байланысты меннің жеке тәжірибесінің негізі ретінде әлем барлық үшін бар болып қарастырылуға мүмкіндік алады. сонымен қатар мен өз тәжірибесінің өзгелермен салыстырғанда айырықша екенін кескіндейді. қауымы негізінде, ұғыну мүмкіндігінің көкжиегіне және қауымның шексіз кеңістігіне ұмтылған интенционалдық қауым қалыптасады. бірақ, білім сапасын анықтау мәселесі ашық қалады, себебі өз-өзіңе шексіз үңіле беруге болады. кейін гуссерль жеке түлғаның рухани төжірибесіне сүйенген өмірлік әлем ұғымын енгізіп, оны негіз ретінде қарастырады.