text: аластау дәстүрлі тәңіршілдік дүние-танымнан, отқа табынудан қалған ырым. мақсаты көз, тіл тигенді қайтару, ауру-сырқау, індет-кесел сияқты жамандықтарды, үйді бәле-бетерден аластау арқылы тазалау. ол екі түрлі мәнде ел аумағын, мал өрісін, мекен-жайды сақтау үшін және адам мен малды ауру-сырқаудан айықтыру үшін қолданылған: ежелгі қазақтар отты тазалық иесі, зұлымдыққа қарсы тұратын құдіретті күш, киелі нәрсе санаған. б.з. ғ-ында византия елшісі земархты, кейіннен еуропа елшілерін дала жұртының от арасына өткізіп, “тазартып” қарсы алғандығы көне қазақстан туралы жазылған саяхатшылар еңбектерінен белгілі. сондай-ақ, қазақтар қоныс аударарда көш керуенін лаулап жанған екі оттың арасынан айдап, “алас-алас, әр пәледен халас” (араб. арылу, бостандық алу; төлеу, өтеу) деп дуалаған. жаңа үйге қоныстанарда бөлменің бұрыш-бұрышына от жағып, немесе адыраспан, арша тәрізді емдік қасиет мол өсімдіктердің түтінімен бәле-бәтірді аластау салты қазіргі кезге шейін сақталған; жамандық наным-сенімді ұстанған ежелгі қазақтар адам мен малға тиетін індет атаулының иесі, яғни, құдайы “бәдік” деп түсінген. бақсылар от айнала қобыз тартып, сарнау айтып, мал-жанның кеселін аластауға, жансыз нәрселерге көшіруге тырысқан. жауыздық пен кесапат кесік (аңғырат —майныу) жоқшылық пен ізгілік иесімен, (ақұра-мазда) көмегімен жеңіп шығуға болады деп ұғынған. бәдік айтып, ауруды аластау нышандары ауыз әдебиетінің нұсқаларында мол ұшыратады. мыс., “айт дегеннен айтамын-ау бәдікті, қара мақпал тоным тозды әдіпті, от оттамай, су ішпей жата берсе, бәдік емей немене бұл кәдікті. көш! көш, көш!…” сонымен қатар аурудан өлген малдың басын сырлап, адам мен жан-жануардың аяғы баспайтын жерге көміп тастау немесе сырқат адамды күн батарда далаға алып шығып, су бүркіп, от айналдырып аластау ырымы да бар.